సంఘము యొక్క అధికార పరిధియు, పోపు పీఠమునందు దానికి కలిగిన దుర్వినియోగములును

అధ్యాయము 11.

సంఘము యొక్క అధికార పరిధియు, పోపు పీఠమునందు ఉదాహరింపబడిన దాని దుర్వినియోగములును.

ఈ అధ్యాయమును రెండు శీర్షికల క్రింద సౌకర్యముగా గ్రహింపవచ్చును:—I. సంఘ అధికార పరిధి, దాని ఆవశ్యకత, మూలము, వర్ణన, ముఖ్యభాగములు—అనగా వాక్యము యొక్క పరిశుద్ధ పరిచర్య, బహిష్కార క్రమశిక్షణ; వీటి ఉద్దేశ్యము, ఉపయోగము, దుర్వినియోగము వివరింపబడినవి, 1–8 అనుభాగములు.

II. పోపుల నిరంకుశత్వమును, రెండు ఖడ్గముల హక్కును, సామ్రాజ్య ఆడంబర గౌరవములను, పరాయి అధికార పరిధిని, పౌర అధికార పరిధినుండి మినహాయింపును సమర్థించుటకు పోపు మతస్థులు చూపు వాదములకు ఖండన, 9–16 అనుభాగములు.

అనుభాగములు.

1. అధికార పరిధి విషయమున సంఘ అధికారము. ఈ అధికార పరిధి యొక్క ఆవశ్యకత, మూలము, స్వభావము. తాళపుచెవుల అధికారమును రెండు దృష్టికోణములనుండి పరిశీలింపవలెను. మొదటి దృష్టికోణము వివరింపబడినది.

2. రెండవ దృష్టికోణము వివరింపబడినది. క్రమశిక్షణ రూపమున సంఘము ఎట్లు బంధించును, విడిపించును. పోపు పీఠమునందు తాళపుచెవుల దుర్వినియోగము.

3. బహిష్కార క్రమశిక్షణ శాశ్వతముగా నిలుచునది. పౌర అధికారమునకును సంఘ అధికారమునకును గల భేదము.

4. బహిష్కార క్రమశిక్షణ యొక్క శాశ్వత స్థిరత్వము రూఢి చేయబడినది. చక్రవర్తుల క్రిందను క్రైస్తవ న్యాయాధిపతుల క్రిందను అది యథావిధిగా క్రమపరచబడెను.

5. ఆదిమ సంఘములో సంఘ అధికార పరిధి యొక్క ఉద్దేశ్యము, ఉపయోగము. ఆత్మసంబంధమైన అధికారము ఖడ్గ అధికారమునుండి పూర్తిగా వేరుగా ఉంచబడెను.

6. ఆత్మసంబంధమైన అధికారమును ఒక్క వ్యక్తి నిర్వహింపలేదు, చట్టబద్ధమైన సంఘ న్యాయసభయే నిర్వహించెను. క్రమేణ మార్పు కలిగెను. మొదట సంఘ న్యాయ విచారణలలో మతగురువులు మాత్రమే జోక్యము చేసికొనిరి. తరువాత అధ్యక్షుడు వాటిని తనకే స్వాధీనము చేసికొనెను.

7. ఆ తరువాత అధ్యక్షులు ఈ విధముగా స్వాధీనము చేసికొనిన హక్కులను తమ అధికారులకు అప్పగించి, ఆత్మసంబంధమైన అధికార పరిధిని లౌకిక న్యాయస్థానముగా మార్చివేసిరి.

8. సంక్షిప్త సారాంశము. పోపు అధికారము ఖండింపబడినది. వాక్య పరిచారకులను పౌర పరిపాలననుండియు లోకసంబంధమైన అధికారమునుండియు వేరుపరచుటకు క్రీస్తు సంకల్పించెను.

9. పోపు మతస్థుల ఆక్షేపణలు. 1. ఈ బాహ్య వైభవముచే క్రీస్తు మహిమ ప్రదర్శింపబడును. 2. అది వారి పిలుపు యొక్క విధులకు అడ్డుపడదు. రెండు ఆక్షేపణలకును సమాధానము.

10. పోపు నిరంకుశత్వము యొక్క ఆరంభము, క్రమ అభివృద్ధి. కారణములు: 1. కుతూహలము; 2. ఆశయము; 3. బలాత్కారము; 4. కపటభక్తి; 5. భక్తిహీనత.

11. చివరి కారణము—దుర్నీతి యొక్క మర్మము, లోకాధిపత్యమును ఆక్రమించు క్రీస్తు విరోధి యొక్క సాతాను సంబంధమైన క్రోధము. పోపు రెండు ఖడ్గములను తనవిగా చెప్పుకొనును.

12. కాన్‌స్టంటైన్ యొక్క కల్పిత దానము. దాని నిరర్థకత బట్టబయలు చేయబడినది.

13. రోమా పోపులు సామ్రాజ్య గౌరవమును ఎప్పుడు, ఏ మార్గములచే పొందిరి. దాని స్థాపకుడు హిల్డెబ్రాండు.

14. వారు రోమాను ఇతర ప్రాంతములను ఏ చర్యలచే ఆక్రమించిరి. అవమానకరమైన దోపిడీ.

15. పౌర అధికార పరిధినుండి మినహాయింపు కోరుట. ఈ కల్పిత మినహాయింపునకును ప్రాచీన అధ్యక్షుల నిగ్రహమునకును గల వ్యత్యాసము.

16. పౌర ఆక్రమణను స్థిరముగా ఎదిరించుటలో ప్రాచీన అధ్యక్షులు ఏ ఉద్దేశ్యమును లక్ష్యముగా పెట్టుకొనిరి.

1. సంఘ అధికారములో మూడవదియు, సంగతులు చక్కగా క్రమపరచబడినప్పుడు ప్రధానమైనదియునగు భాగమును పరిశీలించుట ఇంకను మిగిలియున్నది; అది మేము చెప్పినట్లు అధికార పరిధియందు ఉన్నది. సంఘ అధికార పరిధి యంతయు క్రమశిక్షణకు సంబంధించినది; దానిని గూర్చి మేము త్వరలో చర్చింపబోవుచున్నాము. ఏలయనగా, న్యాయాధికారియు పరిపాలనయు లేకుండ ఏ పట్టణమైనను గ్రామమైనను నిలువలేనట్లే, దేవుని సంఘమునకు కూడ—నేను ఇదివరకే బోధించినను మరల చెప్పవలసి వచ్చుచున్నట్లు—ఒక విధమైన ఆత్మసంబంధమైన పరిపాలన అవసరము. ఇది పౌర పరిపాలనకు పూర్తిగా భిన్నమైనది; దానిని అడ్డగించుట గాని కీడుపరచుట గాని అటుండగా, అది దానికి సహాయపడి దానిని వృద్ధిపరచుటకు ఎంతగానో తోడ్పడును. కాబట్టి ఈ అధికార పరిధి యనునది, ఒక్క మాటలో చెప్పవలెనన్న, ఆత్మసంబంధమైన వ్యవస్థను కాపాడుటకు ఏర్పరచబడిన క్రమము తప్ప మరేమియు కాదు. ఈ ఉద్దేశ్యముతోనే, నడవడులను పరిశీలించి, దోషములను గద్దించి, తాళపుచెవుల కార్యభారమును నిర్వహించు న్యాయసభలు సంఘములో ఆదినుండియు స్థాపింపబడెను. ఈ క్రమమును పౌలు కొరింథీయులకు వ్రాసిన మొదటి పత్రికలో పరిపాలనలు అను పేరున పేర్కొనెను (1 కొరింథీయులకు 12:28); అట్లే రోమీయులకు వ్రాసిన పత్రికలో “అధికారము వహించువాడు జాగ్రత్తగా అధికారము వహింపవలెను” అని చెప్పినప్పుడును (రోమీయులకు 12:8) ఆయన దానినే సూచించుచున్నాడు. ఏలయనగా ఆయన న్యాయాధికారులను ఉద్దేశించి మాటలాడుటలేదు—వారిలో ఎవరును ఆ కాలమున క్రైస్తవులు కారు—సంఘ ఆత్మసంబంధమైన పరిపాలనలో కాపరులతో కలిసియున్నవారిని ఉద్దేశించి మాటలాడుచున్నాడు. తిమోతికి వ్రాసిన పత్రికలో కూడ ఆయన రెండు విధములైన పెద్దలను పేర్కొనుచున్నాడు: కొందరు వాక్యమందు ప్రయాసపడువారు, మరికొందరు ప్రసంగ పరిచర్యను నిర్వహింపక చక్కగా పరిపాలించువారు (1 తిమోతికి 5:17). ఈ రెండవ తరగతివారి ద్వారా ఆయన నడవడుల పర్యవేక్షణకును తాళపుచెవుల సమస్త వినియోగమునకును నియమింపబడినవారినే ఉద్దేశించెనని సందేహము లేదు. ఏలయనగా మేము చెప్పుచున్న అధికారము క్రీస్తు మత్తయి పద్దెనిమిదవ అధ్యాయములో సంఘమునకు అనుగ్రహించిన తాళపుచెవులపై సంపూర్ణముగా ఆధారపడియున్నది; అచ్చట ఆయన, వ్యక్తిగత హెచ్చరికను తృణీకరించువారు బహిరంగముగా కఠినముగా గద్దింపబడవలెననియు, తమ మొండితనమును విడువనియెడల విశ్వాసుల సమాజమునుండి వెలివేయబడవలెననియు ఆజ్ఞాపించుచున్నాడు. అంతేగాక, ఆ హెచ్చరికలును దిద్దుబాట్లును విచారణ లేకుండ జరుగజాలవు; అందువలన ఒక విధమైన న్యాయ ప్రక్రియయు క్రమమును అవసరమగుచున్నవి. కావున తాళపుచెవుల వాగ్దానమును వ్యర్థము చేసి, బహిష్కారమును, గంభీర హెచ్చరికలను, ఆ తరహా సమస్తమును పూర్తిగా రద్దుపరచకూడదనుకొనిన యెడల, సంఘమునకు కొంత అధికార పరిధిని అనివార్యముగా ఇయ్యవలెను. మత్తయి 21లోను యోహాను 20లోను ఉన్నట్లు బోధ యొక్క సాధారణ అధికారమును గూర్చి మేము ఇచ్చట చర్చించుటలేదనియు, సన్హెడ్రిన్ సభ యొక్క హక్కు క్రీస్తు మందకు బదిలీ చేయబడెనని నిరూపించుచున్నామనియు పాఠకుడు గమనింపవలెను. ఆ కాలము వరకు పరిపాలనాధికారము యూదులకు చెందియుండెను. క్రీస్తు దానిని తన సంఘములో, అది పవిత్ర వ్యవస్థగా ఉన్నంత మేరకు, భారమైన శిక్షావిధితో స్థాపించుచున్నాడు. అట్లు జరుగుట అవసరమే; లేనియెడల దరిద్రమైనదియు తృణీకరింపబడినదియునగు సంఘము యొక్క తీర్పు, తొందరపాటు గలవారును గర్వముగలవారునగు మనుష్యులచే తిరస్కరింపబడునేమో. ఇంకను, క్రీస్తు అవే మాటలలో రెండు సంగతుల మధ్య గణనీయమైన భేదమును చూపుటవలన పాఠకునికి ఏదైనా చిక్కు కలుగకుండునట్లు, దీనిని ఇచ్చట వివరించుట తగును. బంధించుటను విడిపించుటను గూర్చి చెప్పు రెండు వాక్యభాగములు ఉన్నవి. ఒకటి మత్తయి 16లో ఉన్నది; అచ్చట క్రీస్తు పరలోకరాజ్యపు తాళపుచెవులను పేతురునకు ఇచ్చెదనని వాగ్దానము చేసి వెంటనే, “నీవు భూమిమీద ఏది బంధించుదువో అది పరలోకమందు బంధింపబడును; నీవు భూమిమీద ఏది విప్పుదువో అది పరలోకమందు విప్పబడును” అని చేర్చుచున్నాడు (మత్తయి 16:19). ఈ మాటలకు, యోహాను సువార్తలోని మాటలకు సరిగా ఒక్కటే అర్థము; అచ్చట ఆయన శిష్యులను ప్రకటించుటకు పంపబోవుచు, వారిపై ఊది, “మీరు ఎవరి పాపములను క్షమింతురో వారికి అవి క్షమింపబడును; ఎవరి పాపములను నిలిపెదరో వారికి అవి నిలుపబడును” అనెను (యోహాను 20:23). నేను సూక్ష్మమైనదియు కాదు, బలవంతముగా లాగబడినదియు కాదు, వక్రీకరింపబడినదియు కాదు, యథార్థమైనదియు సహజమైనదియు స్పష్టమైనదియునగు వ్యాఖ్యానమును ఇచ్చెదను. పాపములను క్షమించుటను నిలుపుటను గూర్చిన ఈ ఆజ్ఞయు, బంధించుటను విడిపించుటను గూర్చి పేతురునకు ఇయ్యబడిన ఈ వాగ్దానమును, వాక్య పరిచర్యను తప్ప మరిదేనిని సూచించునదిగా ఎంచకూడదు. ప్రభువు దానిని అపొస్తలులకు అప్పగించినప్పుడు, అదే సమయమున ఈ బంధించు విడిపించు అధికారమును వారికి అనుగ్రహించెను. ఏలయనగా సువార్త యొక్క సారాంశమేమి? పాపమునకును మరణమునకును అందరును దాసులైయుండగా, క్రీస్తు యేసునందలి విమోచనముచే వారు విడిపింపబడి స్వతంత్రులగుదురనియు, క్రీస్తును విమోచకునిగాను రక్షకునిగాను అంగీకరించి ఒప్పుకొనని వారు నిత్య సంకెళ్లకు గురియై శిక్షావిధి పొందుదురనియు కాక మరేమి? ప్రభువు ఈ సందేశమును తన అపొస్తలులకు అప్పగించి, వారిచే సమస్త జనములకు తీసికొనిపోబడునట్లు చేసినప్పుడు, అది తన స్వంత సందేశమనియు తనవలననే వచ్చినదనియు నిరూపించుటకు, ఈ విశిష్టమైన సాక్ష్యముచే దానిని గౌరవించెను; అది అపొస్తలులకును, ఎవరికి అది చేరునో ఆ సమస్తులకును అద్భుతమైన రూఢిగా నుండెను. అపొస్తలులు అపారమైన శ్రమతోను ఆందోళనతోను బాధతోను ప్రమాదముతోను నిర్వహించుటయే కాక, చివరకు తమ రక్తముతో ముద్రవేయవలసియుండిన తమ బోధ విషయమై వారికి నిరంతరమైన సంపూర్ణమైన నిశ్చయత ఉండుట ప్రాముఖ్యమైనది. అది వ్యర్థమైనదియు శూన్యమైనదియు కాక, బలముతోను ప్రభావముతోను నిండినదని వారు తెలిసికొనుటకు, వారి సమస్త ఆందోళనలలోను ప్రమాదములలోను కష్టములలోను తాము దేవుని కార్యమును చేయుచున్నామని వారు ఒప్పింపబడుటకు, లోకమంతయు తమను ఎదిరించి వ్యతిరేకించినను దేవుడు తమ పక్షమున ఉన్నాడని వారు ఎరుగుటకు, తమ సిద్ధాంతకర్తయగు క్రీస్తు భూమిమీద శరీరరూపమున లేకపోయినను, తాను వారికి అప్పగించిన సిద్ధాంత సత్యమును స్థిరపరచుటకు ఆయన పరలోకమున ఉన్నాడని వారు గ్రహించుటకు, అది ప్రాముఖ్యమైనది అని నేను చెప్పుచున్నాను. మరియొక వైపున, సువార్త సిద్ధాంతము అపొస్తలుల వాక్యము కాదనియు, దేవుని స్వంత వాక్యమనియు, భూమినుండి పైకి లేచిన స్వరము కాక పరలోకమునుండి దిగివచ్చినదనియు వారి శ్రోతలు అత్యంత నిశ్చయముగా రూఢి చేసికొనుట అవసరము. ఏలయనగా పాప క్షమాపణ, నిత్యజీవ వాగ్దానము, రక్షణ సందేశము అను ఇట్టివి మనుష్యుని శక్తిలో ఉండజాలవు. కావున సువార్త ప్రకటనలో అపొస్తలులు పరిచారకులుగా మాత్రమే వ్యవహరించిరనియు, వారి నోళ్లను సాధనములుగా చేసికొని సమస్తమును పలికి వాగ్దానము చేసినవాడు తానేననియు, అందువలన వారు ప్రకటించిన పాప క్షమాపణ దేవుని నిజమైన వాగ్దానమనియు, వారు ఉచ్చరించిన శిక్షావిధి దేవుని నిశ్చయమైన తీర్పనియు క్రీస్తు సాక్ష్యమిచ్చెను. ఈ సాక్ష్యము సమస్త యుగములకును ఇయ్యబడెను; అది స్థిరముగా నిలిచియుండి, సువార్త వాక్యము ఎవరిచే ప్రకటింపబడినను అది దేవుని వాక్యమే, అత్యున్నత న్యాయస్థానమున ప్రకటింపబడినదియు, జీవగ్రంథమున వ్రాయబడినదియు, పరలోకమున స్థిరముగా రూఢి చేయబడినదియునై యున్నదని అందరికిని నిశ్చయతను భద్రతను ఇచ్చుచున్నది. తాళపుచెవుల అధికారము ఆ స్థలములలో సువార్త ప్రకటనయే తప్ప మరేమియు కాదనియు, మనుష్యులకు సంబంధించినంత వరకు అది అధికారమనుటకంటె పరిచర్యయనియు ఇప్పుడు మేము గ్రహించుచున్నాము. సరిగా చెప్పవలెనన్న, క్రీస్తు ఈ అధికారమును మనుష్యులకు ఇయ్యలేదు; తన వాక్యమునకే ఇచ్చెను, మనుష్యులను దానికి పరిచారకులనుగా చేసెను.

2. బంధించుట విడిపించుటను గూర్చి పేర్కొనబడిన రెండవ వాక్యభాగము మత్తయి పద్దెనిమిదవ అధ్యాయములో ఉన్నది; అచ్చట క్రీస్తు, “వారి మాట వినకపోయినయెడల సంఘమునకు తెలుపుము; అతడు సంఘము మాటను కూడ వినకపోయినయెడల అతడు నీకు అన్యునివలెను సుంకరివలెను ఉండవలెను. మీకు నిజముగా చెప్పుచున్నాను, మీరు భూమిమీద ఏది బంధింతురో అది పరలోకమందు బంధింపబడును; భూమిమీద ఏది విప్పుదురో అది పరలోకమందు విప్పబడును” అని చెప్పుచున్నాడు (మత్తయి 18:17, 18). ఈ వాక్యభాగము మొదటి దానితో పూర్తిగా సమానము కాదు; దానిని కొంత భిన్నముగా గ్రహింపవలెను. అయితే అవి భిన్నమైనవని చెప్పుటలో వాటికి మధ్య గొప్ప సామ్యము లేదని నా భావము కాదు. మొదట, అవి రెండును సాధారణ ప్రకటనలు, బంధించు విడిపించు అధికారము ఎల్లప్పుడును ఒక్కటే (అనగా దేవుని వాక్యముచే), ఆజ్ఞ ఒక్కటే, వాగ్దానము ఒక్కటే అను విషయములో అవి సమానములు. మొదటి వాక్యభాగము వాక్య పరిచారకులు నిర్వహించు ప్రకటనకు ప్రత్యేకముగా సంబంధించినది; రెండవది సంఘమునకు అప్పగింపబడిన బహిష్కార క్రమశిక్షణకు సంబంధించినది అను విషయములో అవి భిన్నములు. ఇప్పుడు, సంఘము తాను బహిష్కరించువానిని బంధించును; అతనిని నిత్య నాశనములోను నిరాశలోను ముంచివేయుట చేత కాదు గాని, అతని జీవితమును నడవడిని ఖండించి, అతడు పశ్చాత్తాపపడనియెడల శిక్షావిధిలో ఉన్నాడని అతనిని హెచ్చరించుట చేతనే. సంఘము తాను సహవాసములో చేర్చుకొనువానిని విడిపించును; ఏలయనగా క్రీస్తు యేసునందు తనకు గల ఐక్యతలో అతనిని భాగస్థునిగా చేయును. కావున ఎవడును మొండితనముతో సంఘ తీర్పును తృణీకరింపకూడదు; విశ్వాసుల ఓట్లచే తాను శిక్షింపబడుట చిన్న సంగతి అని ఎంచకూడదు. విశ్వాసుల అట్టి తీర్పు తన స్వంత తీర్పు ప్రకటనయే తప్ప మరేమియు కాదనియు, వారు భూమిమీద చేయునది పరలోకమున రూఢి చేయబడుననియు ప్రభువు సాక్ష్యమిచ్చుచున్నాడు. ఏలయనగా వక్రబుద్ధులను శిక్షావిధికి గురిచేయుటకు వారికి దేవుని వాక్యము ఉన్నది; పశ్చాత్తాపపడువారిని తిరిగి కృపలోనికి చేర్చుకొనుటకును వారికి వాక్యము ఉన్నది. వారు తప్పుపోజాలరు, దేవుని తీర్పుతో విభేదింపజాలరు; ఏలయనగా వారు దేవుని ధర్మశాస్త్రమును బట్టి మాత్రమే తీర్పు తీర్చుదురు; అది అనిశ్చితమైన లేక లోకసంబంధమైన అభిప్రాయము కాదు, దేవుని పరిశుద్ధ చిత్తము, పరలోక వాక్కు. నేను సంక్షిప్తముగాను సులభముగాను సత్యముగాను వివరించితినని తలంచు ఈ రెండు వాక్యభాగములపై, తమ తలతిరుగుడు ఆత్మచే కొట్టుకొనిపోవుచున్న ఈ వెఱ్ఱివారు ఎట్టి విచక్షణయు లేకుండ, ఒక సారి పాప ఒప్పుకోలును, మరియొక సారి బహిష్కారమును, మరియొక సారి అధికార పరిధిని, మరియొక సారి చట్టములు చేయు హక్కును, మరియొక సారి క్షమాపత్రములను స్థాపింప ప్రయత్నించుచున్నారు. రోమా పీఠము యొక్క ప్రాధాన్యతను నిలబెట్టుటకు వారు మొదటి వాక్యభాగమును ఉదాహరించుచున్నారు. తాళపుచెవులకు తాళములను తలుపులను బిగించుట తగునని తలంచినవారికి అవి ఎంత బాగుగా తెలిసియున్నవనగా, వారి జీవితమంతయు యాంత్రిక వృత్తిలో గడిచినదని మీరు చెప్పుదురు.

3. న్యాయాధికారులు ఇంకను మన మత ప్రకటనకు అపరిచితులుగా ఉండిరి గనుక ఇవన్నియు తాత్కాలికములని కొందరు ఊహించి, సంఘ అధికారమునకును పౌర అధికారమునకును గల భేదమును అసమానతను గమనింపక త్రోవ తప్పుచున్నారు. ఏలయనగా శిక్షించుటకు గాని అదుపు చేయుటకు గాని సంఘమునకు ఖడ్గ హక్కు లేదు; బలవంతము చేయు అధికారము లేదు; న్యాయాధికారి విధించుట అలవాటైన చెరసాల గాని ఇతర శిక్షలు గాని దానికి లేవు. ఇంకను, ఇచ్చట లక్ష్యము పాపిని అతని ఇష్టమునకు వ్యతిరేకముగా శిక్షించుట కాదు, స్వచ్ఛంద శిక్షణ ద్వారా పశ్చాత్తాప ఒప్పుకోలును పొందుటయే. కావున ఈ రెండు సంగతులును అత్యంత భిన్నమైనవి; ఏలయనగా న్యాయాధికారికి చెందినదేదియు సంఘము తనకు తాను స్వీకరించుకొనదు, సంఘము చేయు దానిని చేయుటకు న్యాయాధికారి సమర్థుడును కాడు. దీనిని ఒక ఉదాహరణచే మరింత స్పష్టపరచెదను. ఎవడైనను మత్తుడైనాడా? చక్కగా క్రమపరచబడిన పట్టణములో అతని శిక్ష చెరసాల. వాడు వ్యభిచారము చేసెనా? శిక్ష ఇదే విధముగా, లేక ఇంకను కఠినముగా ఉండును. ఈ విధముగా చట్టములకును న్యాయాధికారులకును బాహ్య న్యాయస్థానమునకును సంతృప్తి కలుగును. అయితే దాని ఫలితముగా, అపరాధి పశ్చాత్తాపపు సూచనలేమియు చూపక, కోపముతో సణుగుకొనును. సంఘము ఇచ్చట జోక్యము చేసికొనదా? అట్టివారిని క్రీస్తుకును ఆయన పరిశుద్ధ నియమమునకును అపకారము చేయకుండ ప్రభు రాత్రి భోజనమునకు చేర్చుకొనజాలము. చెడు మాదిరిచే సంఘమునకు అభ్యంతరము కలిగించినవాడు, తాను కలిగించిన అభ్యంతరమును పశ్చాత్తాపము యొక్క లాంఛనప్రాయమైన ప్రకటనచే తొలగింపవలెనని న్యాయము కోరుచున్నది. వ్యతిరేక అభిప్రాయము గలవారు చూపు కారణము చప్పగా ఉన్నది. దానిని అమలుపరచుటకు న్యాయాధికారులు లేనప్పుడు క్రీస్తు ఈ కార్యభారమును సంఘమునకు ఇచ్చెనని వారు చెప్పుదురు. కాని న్యాయాధికారి తరచు అశ్రద్ధగా ఉండును; ఒక్కొక్కప్పుడు తానే శిక్షింపబడవలసియుండును; చక్రవర్తియైన థియోడోసియస్ విషయమున జరిగినట్లు. అంతేకాక, వాక్య పరిచర్య యంతటిని గూర్చియు ఇదే మాట చెప్పవచ్చును. కావున ఆ అభిప్రాయమును బట్టి, ఇప్పుడు కాపరులు బహిరంగ దుర్నీతులను ఖండించుట మానవలెను; గద్దించుట, నిందించుట, ఆక్షేపించుట మానవలెను. ఏలయనగా వీటిని చట్టములచేతను ఖడ్గముచేతను సరిదిద్దవలసిన క్రైస్తవ న్యాయాధికారులు ఉన్నారు. అయితే న్యాయాధికారి శారీరక శిక్షచేతను బలవంతముచేతను సంఘమును అభ్యంతరములనుండి శుద్ధిచేయవలసినట్లే, అపరాధుల సంఖ్యను తగ్గించుటలో పరిచారకుడు కూడ తన వంతుగా న్యాయాధికారికి సహాయపడవలెను. ఈ విధముగా వారు తమ ప్రయత్నములను కలుపవలెను; ఒకరు మరియొకరికి అడ్డంకి కాక సహాయముగా ఉండవలెను.

4. నిజముగా, క్రీస్తు మాటలను మరింత దగ్గరగా పరిశీలించినయెడల, అచ్చట వర్ణింపబడిన సంఘ స్థితియు క్రమమును తాత్కాలికమైనవి కావు, శాశ్వతమైనవని సులభముగా తేలును. ఏలయనగా మన హెచ్చరికలకు లోబడుటకు నిరాకరించువారిని న్యాయాధికారికి అప్పగించుట అసంగతము; అయినను న్యాయాధికారి సంఘము స్థానమును ఆక్రమించుటయే నిజమైనచో అది అవసరమగును. “మీకు నిజముగా చెప్పుచున్నాను, మీరు భూమిమీద ఏది బంధింతురో” అను వాగ్దానము ఒకటి లేక కొన్ని సంవత్సరములకే ఎందుకు పరిమితమగును? ఇంకను, క్రీస్తు ఇచ్చట క్రొత్త శాసనమేమియు చేయలేదు; తన ప్రాచీన ప్రజల సంఘములో ఎల్లప్పుడును ఆచరింపబడిన ఆచారమునే అనుసరించెను; దీని ద్వారా ఆదినుండి ఉన్న ఆత్మసంబంధమైన అధికార పరిధి లేకుండ సంఘము ఉండజాలదని సూచించెను. ఇది అన్ని కాలముల సమ్మతిచే రూఢి చేయబడినది. ఏలయనగా చక్రవర్తులును న్యాయాధికారులును క్రైస్తవ నామమును ధరింప మొదలుపెట్టినప్పుడు, ఆత్మసంబంధమైన అధికార పరిధి వెంటనే రద్దు చేయబడలేదు; పౌర అధికార పరిధిని ఏ విధముగాను భంగపరచకుండునట్లును దానితో కలిసిపోకుండునట్లును మాత్రమే క్రమపరచబడెను. అది న్యాయమే. ఏలయనగా న్యాయాధికారి భక్తిపరుడైనయెడల, దేవుని పిల్లలందరికిని ఉన్న సామాన్య లోబడుటనుండి తనను మినహాయించుకొనగోరడు; దేవుని వాక్యమును బట్టి తీర్పు తీర్చు సంఘమునకు తాను లోబడుటయే దానిలో చిన్న భాగము కాదు; ఆ తీర్పును రద్దుచేయుట అతని విధి కావడమనునది ఎంతో దూరము. ఏలయనగా అంబ్రోసు చెప్పినట్లు, “సంఘ కుమారుడని పిలువబడుటకంటె ఘనమైన బిరుదు చక్రవర్తికి ఏది ఉండును? మంచి చక్రవర్తి సంఘములో ఉన్నాడు, సంఘము పైన కాదు” (అంబ్రోసు, వాలెంటినియనునకు, ఉత్తరము 32). కావున న్యాయాధికారిని అలంకరించుటకై సంఘమునుండి ఈ అధికారమును తీసివేయువారు, తప్పుడు వ్యాఖ్యానముచే క్రీస్తు భావమును చెడగొట్టుటయే కాక, అపొస్తలుల కాలమునుండి ఉనికిలో ఉన్న అనేకమంది పరిశుద్ధ అధ్యక్షులు కపట సాకుతో పౌర న్యాయాధికారి యొక్క గౌరవమును కార్యభారమును అక్రమముగా ఆక్రమించుకొనిరని వారిపై తేలికకాని నింద మోపుచున్నారు.

5. అయితే మరియొక వైపున, ప్రాచీన కాలమున సంఘ క్రమశిక్షణ యొక్క నిజమైన ఉపయోగమేమియు, ఎంత గొప్ప దుర్వినియోగములు ప్రవేశించెనో చూచుట తగును; ఏలయనగా క్రీస్తు విరోధి రాజ్యమును కూలద్రోసిన తరువాత క్రీస్తు నిజమైన రాజ్యమును మరల స్థాపింపగోరినయెడల, ప్రాచీన ఆచారములలో దేనిని రద్దుపరచవలెనో, దేనిని పునరుద్ధరింపవలెనో మనము తెలిసికొనవలెను. మొదట, లక్ష్యము అభ్యంతరములు కలుగకుండ నివారించుట, అవి కలిగినప్పుడు వాటిని తొలగించుట. దీని ఉపయోగములో రెండు సంగతులను పరిగణింపవలెను: మొదటిది, ఈ ఆత్మసంబంధమైన అధికారము ఖడ్గ అధికారమునుండి పూర్తిగా వేరుగా ఉండవలెను; రెండవది, అది ఒక్క వ్యక్తి ఇష్టానుసారము నిర్వహింపబడక, చట్టబద్ధమైన న్యాయసభచే నిర్వహింపబడవలెను (1 కొరింథీయులకు 5:4). సంఘము యొక్క పవిత్రమైన కాలములలో ఈ రెండును పాటింపబడెను. ఏలయనగా పరిశుద్ధ అధ్యక్షులు తమ అధికారమును జరిమానాచేతను చెరసాలచేతను ఇతర పౌర శిక్షలచేతను నిర్వహింపక, తమకు తగినట్లు దేవుని వాక్యమును మాత్రమే ఉపయోగించిరి. ఏలయనగా సంఘము యొక్క అత్యంత కఠినమైన శిక్ష, ఆమె చివరి పిడుగువంటిది, బహిష్కారమే; అది అవసరమైనప్పుడు తప్ప ఉపయోగింపబడదు.⁵⁸⁶ అంతేకాక, దీనికి హింసయు శారీరక బలమును అవసరము లేదు; అది దేవుని వాక్య శక్తితో సంతృప్తిపడును.⁵⁸⁷ సంక్షిప్తముగా, ప్రాచీన సంఘ అధికార పరిధి, పాలకుల ఆత్మసంబంధమైన అధికారమును గూర్చి పౌలు బోధించు దాని యొక్క ఆచరణాత్మక ప్రకటనయే (అట్లు చెప్పవచ్చునన్న), మరేమియు కాదు. “మా యుద్ధాయుధములు శరీర సంబంధమైనవి కావు; అవి దేవుని సన్నిధిని దుర్గములను పడద్రోయుటకు బలము గలవై యున్నవి; వాటిచేత మేము తర్కములను, దేవుని గూర్చిన జ్ఞానమునకు విరోధముగా లేచు ప్రతి ఉన్నతమైన దానిని పడద్రోసి, ప్రతి ఆలోచనను క్రీస్తునకు లోబడునట్లు చెరపట్టి, మీ విధేయత సంపూర్ణమైనప్పుడు, ప్రతి అవిధేయతకు ప్రతిదండన చేయుటకు సిద్ధముగా ఉన్నాము” (2 కొరింథీయులకు 10:4-6). ఇది సిద్ధాంత ప్రకటనచే జరుగుచున్నట్లే, సిద్ధాంతము అపహాస్యమునకు గురికాకుండునట్లు, విశ్వాస గృహస్థులమని చెప్పుకొనువారు బోధింపబడు సిద్ధాంతమును బట్టి తీర్పు పొందవలెను. ఇప్పుడు, వ్యక్తిగతముగా హెచ్చరింపబడవలసినవారిని లేక కఠినముగా గద్దింపబడవలసినవారిని పిలిపించు హక్కును, ఈ ఉన్నతమైన నియమమును అపవిత్రపరచకుండ చేర్చుకొనజాలనివారిని ప్రభు రాత్రి భోజన సహవాసమునుండి నిలిపివేయు హక్కును పరిచర్య కార్యభారముతో జతపరచకుండ ఇది జరుగజాలదు. కావున పౌలు మరియొకచోట, “వెలుపలనున్నవారికి తీర్పు తీర్చుటయందు నాకేమి పని?” అని అడుగునప్పుడు (1 కొరింథీయులకు 5:12), సంఘ సభ్యులను వారి దోషములను సరిదిద్దుటకు గద్దింపులకు లోబడినవారిగా చేయుచున్నాడు; ఏ విశ్వాసియు మినహాయింపబడని న్యాయసభలు ఉనికిలో ఉన్నవని సూచించుచున్నాడు.

6. మేము ఇదివరకు చెప్పినట్లు, ఈ అధికారము తన ఇష్టానుసారము నిర్వహింపగల ఒక వ్యక్తికి చెందినది కాదు; పట్టణములో సభ ఏదో సంఘములో అదియైన పెద్దల న్యాయసభకు చెందినది. సిప్రియను తన కాలమున దీనిని నిర్వహించిన వారిని పేర్కొనునప్పుడు, సాధారణముగా మతగురువులందరిని అధ్యక్షునితో కలుపును (సిప్రియను, 3వ పుస్తకము, ఉత్తరములు 14, 19). మరియొకచోట, మతగురువులు అధ్యక్షత వహించినను ప్రజలు అదే సమయమున విచారణనుండి మినహాయింపబడలేదని ఆయన చూపించుచున్నాడు: ఏలయనగా ఆయన ఇట్లు వ్రాయుచున్నాడు:—“నా అధ్యక్ష పదవి ఆరంభమునుండియు, మతగురువుల సలహా లేకుండ ఏమియు చేయరాదనియు, ప్రజల సమ్మతి లేకుండ ఏమియు చేయరాదనియు నిశ్చయించుకొనితిని.” అయితే ఈ అధికార పరిధిని నిర్వహించు సాధారణమైన, అలవాటైన పద్ధతి పెద్దల సభ ద్వారానే ఉండెను; నేను చెప్పినట్లు వారిలో రెండు తరగతులవారు ఉండిరి. కొందరు బోధించుటకు, మరికొందరు నడవడులను పరిశీలించువారు మాత్రమే. ఈ ఏర్పాటు క్రమేణ తన ఆదిమ రూపమునుండి దిగజారెను; అందువలన అంబ్రోసు కాలమునకు మతగురువులు మాత్రమే సంఘ వ్యవహారముల విచారణను చేపట్టిరి. దీనిని గూర్చి ఆయన ఈ మాటలతో ఫిర్యాదు చేయుచున్నాడు:—“ప్రాచీన సమాజమందిరమునకును, ఆ తరువాత సంఘమునకును పెద్దలు ఉండిరి; వారి సలహా లేకుండ ఏదియు జరుగలేదు: ఇది ఎవరి తప్పిదము వలననో నాకు తెలియదు గాని, బోధకుల సోమరితనము వలన, లేక వారి గర్వము వలననే, వారు తామే ఏదో అనిపించుకొనగోరిరి, ఇది మరుగునపడిపోయెను” (అంబ్రోసు, 1 తిమోతి 5 పై వ్యాఖ్యానము). ఈ పరిశుద్ధ పురుషుడు, శ్రేష్ఠమైన స్థితి కొంత మేరకు క్షీణించినందుకే ఎంత కోపపడెనో మనము చూచుచున్నాము; అయినను అప్పుడు ఉనికిలో ఉన్న క్రమము కనీసము సహింపదగినదే. అటువంటప్పుడు, ప్రాచీన కట్టడము యొక్క ఏ చిహ్నమును చూపని ఈ ఆకారహీనమైన శిథిలములను ఆయన చూచినయెడల ఏమి చేయును? ఎంత విలపించును? మొదట, న్యాయమునకును ధర్మమునకును విరుద్ధముగా, అధ్యక్షుడు సంఘమంతటికి ఇయ్యబడిన దానిని తనకే స్వాధీనము చేసికొనెను. ఏలయనగా ఇది, కాన్సులు సెనేటును వెళ్లగొట్టి సామ్రాజ్యమంతటిని ఆక్రమించుకొనినట్లే ఉన్నది. ఏలయనగా అతడు ఇతరులకంటె స్థానములో ఉన్నతుడైనట్లే, న్యాయసభ యొక్క అధికారము ఒక్క వ్యక్తి అధికారముకంటె గొప్పది. కావున ఒక్క మనుష్యుడు సామాన్య అధికారమును తనకు మార్చుకొని, నిరంకుశ స్వేచ్ఛకు మార్గము వేసి, సంఘమునకు చెందిన దానిని దోచుకొని, క్రీస్తు ఆత్మచే నియమింపబడిన న్యాయసభను అణచివేసి త్రోసివేసినప్పుడు, అది ఘోరమైన అన్యాయము.

586 అగస్టీను (ఉత్తరము 119) చెప్పిన మాటకును దీనికిని విరుద్ధమేమియు లేదు; అది ఏమనగా, విద్యల వృత్తుల బోధకులవలె అధ్యక్షులు కూడ తమ న్యాయ విచారణలలో తరచు బెత్తముతో శిక్షించుట అలవాటుగా కలిగియుండిరి.

587 నిజముగా దుఃఖకరమైన సంగతి ఏమనగా, ఈ హితకరమైన భావములను కాల్విన్ స్వయముగా లక్ష్యపెట్టలేదు; ఏలయనగా ఈ నిశ్చయమైన 1559 ప్రతి ప్రచురింపబడుటకు సరిగా ఆరు సంవత్సరముల ముందు, ఆయన అపసిద్ధాంతియైన మైఖేల్ సర్వేటస్‌ను అరెస్టు చేయుమని జెనీవా సభలను కోరెను, అతనిపై నేరారోపణలు చేసెను, అతని అపసిద్ధాంతము క్రీస్తు సంఘమునకు ముప్పు కలిగించుచున్నదని రుజువు చేయుటకు చర్చను కొనసాగించెను, అతనిని చంపవలెనన్న తీర్పును ఆమోదించెను (అయితే కొయ్యకు కట్టి కాల్చుటకు బదులు శిరచ్ఛేదము చేయవలెనని ఆయన కోరెను). కాల్విన్ సర్వేటస్‌కు విధింపబడిన మరణశిక్షను సమర్థించుచు ఒక చిన్న గ్రంథమును కూడ వ్రాసెను. నేడు షాంపెల్ కొండపై ఒక స్మారక చిహ్నము ఉన్నది; ఆ కొండపైనే సర్వేటస్ మంటలలో నశించెను. ఆ మరణశిక్ష యొక్క 350వ వార్షికోత్సవమున కాల్విన్ అనుయాయులు దానిని నిర్మించిరి. దానిపై ఉన్న శాసనము ఇట్లు చదువబడును: మా గొప్ప సంస్కర్తయగు కాల్విన్ యొక్క భక్తిపరులును కృతజ్ఞులునగు కుమారులమైన మేము, ఆయన యొక్క తప్పిదమును—అది ఆయన యుగము యొక్క తప్పిదము—త్యజించుచు, సంస్కరణ యొక్కయు సువార్త యొక్కయు నిజమైన సూత్రములను అనుసరించి, మనస్సాక్షి స్వాతంత్ర్యమును గట్టిగా పట్టుకొనియుండి, 1903 అక్టోబరు 27వ తేదీన ఈ సమాధాన స్మారక చిహ్నమును నిలుపుచున్నాము.

7. అయితే చెడు ఎల్లప్పుడును చెడునే పుట్టించును గనుక, అధ్యక్షులు ఈ అధికార పరిధిని తమ శ్రద్ధకు అయోగ్యమైనదిగా తృణీకరించి, ఇతరులపై మోపిరి. అందువలన వారి స్థానమును పూరించుటకు అధికారుల నియామకము కలిగెను. ఈ తరగతి మనుష్యుల స్వభావమును గూర్చి నేనిప్పుడు మాటలాడుటలేదు; వారు పౌర న్యాయాధిపతులకంటె ఏ విషయములోను భిన్నులు కారని మాత్రమే నేను చెప్పుచున్నాను. అయినను వ్యాజ్యములన్నియు లోకసంబంధమైన వ్యవహారములకు సంబంధించినవైనను వారు దానిని ఆత్మసంబంధమైన అధికార పరిధి అనుచున్నారు. ఇంకే కీడు దీనిలో లేకపోయినను, వ్యాజ్యములకు నిలయమైన న్యాయస్థానమును సంఘ న్యాయస్థానమని పిలుచుటకు వారికి ఎట్లు ధైర్యము వచ్చును? కాని హెచ్చరికలు ఉన్నవి; బహిష్కారము ఉన్నది. దేవుడు అపహాస్యము చేయబడునది ఈ విధముగానే. ఎవడైన దరిద్రుడు కొంత ధనము బాకీ ఉన్నాడా? అతడు పిలిపింపబడును; అతడు హాజరైనయెడల బాధ్యుడని తేలును; బాధ్యుడని తేలిన తరువాత చెల్లింపకపోయినయెడల హెచ్చరింపబడును. రెండవ హెచ్చరిక తరువాత, తరువాతి అడుగు బహిష్కారము. అతడు హాజరుకానియెడల హాజరుకమ్మని హెచ్చరింపబడును; ఆలస్యము చేసినయెడల హెచ్చరింపబడి, వెంటనే బహిష్కరింపబడును. నేను అడుగుచున్నాను: దీనికిని క్రీస్తు నియమమునకును, ప్రాచీన ఆచారమునకును, సంఘ పద్ధతికిని ఏమైనను సామ్యము ఉన్నదా? కాని అచ్చట కూడ దోషములు గద్దింపబడుచున్నవి. వ్యభిచారమును, కామవికారమును, త్రాగుబోతుతనమును, ఇట్టి దుర్నీతులను వారు సహించుట మాత్రమే కాదు, ఒక విధమైన మౌన అంగీకారముచే వాటిని ప్రోత్సహించి స్థిరపరచుచున్నారు; అదియు ప్రజలలోనే కాదు, మతగురువులలో కూడ. అనేకులలో కొందరిని మాత్రము పిలిపించుదురు; మరీ ఎక్కువగా కన్నుమూసినట్లు కనబడకుండుటకైనను, వారికి ధనరూపమున జరిమానా విధించుటకైనను. అచ్చట జరుగు దోపిడీని, అపహరణను, ద్రవ్యాపహరణను, దేవాలయ ద్రవ్య అపహరణను గూర్చి నేనేమియు చెప్పను. ఆ పదవికి సాధారణముగా నియమింపబడు మనుష్యుల రకమును గూర్చి నేనేమియు చెప్పను. రోమా మతస్థులు తమ ఆత్మసంబంధమైన అధికార పరిధిని గూర్చి గొప్పలు చెప్పుకొనునప్పుడు, అది క్రీస్తు స్థాపించిన పద్ధతికి అత్యంత విరుద్ధమైనదనియు, వెలుగునకు చీకటి ఎంత సామ్యము కలిగియున్నదో అంతకంటె ఎక్కువ సామ్యము ప్రాచీన ఆచారముతో దానికి లేదనియు చూపుటకు మేము సిద్ధముగా ఉన్నాము అనుట చాలును, చాలునను దానికంటె ఎక్కువే.

8. ఇచ్చట చెప్పదగినదంతయు మేము చెప్పలేదు, చెప్పినది కూడ సంక్షిప్తముగా మాత్రమే స్పృశించబడినను, పోపు తన అనుచరులందరితో కలిసి గర్వపడు ఆత్మసంబంధమైన అధికారము, దేవుని వాక్యమునకు భక్తిహీనమైన విరోధమనియు, ఆయన ప్రజలపై అన్యాయమైన నిరంకుశత్వమనియు ఎవరికిని సందేహము ఉండకుండునంతగా చెప్పబడెనని నేను నమ్ముచున్నాను. ఆత్మసంబంధమైన అధికారము అను పేరు క్రింద, క్రొత్త సిద్ధాంతములను రూపొందించుటలో వారి సాహసమును, దాని ద్వారా వారు దౌర్భాగ్య ప్రజలను దేవుని వాక్యము యొక్క నిజమైన పవిత్రతనుండి తొలగించుటను, వారిని చిక్కులలో బంధించిన అన్యాయమైన పారంపర్యములను, సహాయక అధ్యక్షులద్వారాను అధికారులద్వారాను వారు నిర్వహించు కపట సంఘ అధికార పరిధిని నేను కలుపుచున్నాను. ఏలయనగా క్రీస్తును మన మధ్య ఏలనిచ్చినయెడల, ఆ ఆధిపత్యమంతయు వెంటనే కూలి పడక తప్పదు. వారు తమకొరకు కూడ క్లెయిము చేయు ఖడ్గ హక్కు, మనస్సాక్షులకు విరోధముగా నిర్వహింపబడనందున, ఈ స్థలమున పరిగణింపవలసినది కాదు. అయితే ఇచ్చట ఇది గమనింపదగినది: వారు ఎల్లప్పుడును తమవలెనే ఉన్నారు; తాము ఏమై ఉన్నామని ఎంచబడగోరుదురో—అనగా సంఘ కాపరులని—దానికి వారికంటె ఎక్కువ భిన్నమైనది మరేదియు లేదు. నేను వ్యక్తిగత మనుష్యుల దోషములను గూర్చి చెప్పుటలేదు; సామాన్య దుష్టత్వమును గూర్చియు, తత్ఫలితముగా సంపదచేతను గర్వపు బిరుదులచేతను విశిష్టపరచబడనియెడల అంగవికలమైనదని ఎంచబడు ఆ వర్గమంతటి యొక్క విషపూరిత స్వభావమును గూర్చియు చెప్పుచున్నాను. ఈ విషయమున క్రీస్తు అధికారమును వెదకినయెడల, ఆయన తన వాక్య పరిచారకులను పౌర ఆధిపత్యమునుండియు లోకసంబంధమైన అధికారమునుండియు వేరుపరచుటకు సంకల్పించెనని సందేహము లేదు; ఏలయనగా ఆయన, “అన్యజనుల అధిపతులు వారిని ఏలుదురు, ఘనులైనవారు వారిమీద అధికారము చేయుదురు. మీలో ఆలాగుండదు” అని చెప్పెను (మత్తయి 20:25, 26). ఏలయనగా కాపరి పదవి అధిపతి పదవికి భిన్నమైనదని మాత్రమే కాక, ఆ రెండును ఎంత విస్తారముగా భిన్నమైనవనగా ఒకే వ్యక్తిలో కలువజాలవని ఆయన సూచించుచున్నాడు. మోషే నిజముగా ఆ రెండును వహించెను (నిర్గమకాండము 18:16); కాని మొదట, ఇది అరుదైన అద్భుత ఫలితము; రెండవది, సంగతులు మరింత చక్కగా క్రమపరచబడు వరకు ఇది తాత్కాలికమే. ఏలయనగా ప్రభువు ఒక నిర్దిష్ట రూపమును నిర్ణయించినప్పుడు, పౌర పరిపాలన మోషేకు విడువబడెను, యాజకత్వమును తన సహోదరునికి విడిచిపెట్టుమని ఆయన ఆజ్ఞాపింపబడెను. అది న్యాయమే; ఏలయనగా ఒక్క మనుష్యుడు ఆ రెండు భారములను మోయుట స్వభావ సామర్థ్యమునకు మించినది. ఇది అన్ని యుగములలో సంఘములో జాగ్రత్తగా పాటింపబడెను. సంఘము యొక్క నిజమైన రూపమేదైనను మిగిలియున్నంత కాలము, ఏ అధ్యక్షుడును ఖడ్గ హక్కును ఆక్రమింపవలెనని ఎన్నడును తలంచలేదు; అంతగా, అంబ్రోసు కాలమున, యాజకత్వముకొరకు చక్రవర్తులు ఆశపడినంతగా చక్రవర్తి అధికారముకొరకు యాజకులు ఆశపడలేదనునది సామాన్య సామెతగా ఉండెను.⁵⁸⁸ ఏలయనగా ఆయన తరువాత చేర్చిన మాట అందరి మనస్సులలో స్థిరపడియుండెను: రాజభవనములు చక్రవర్తికి చెందినవి, దేవాలయములు యాజకునికి చెందినవి.

9. అయితే అధ్యక్షులు తమ పదవి యొక్క బిరుదును, గౌరవమును, సంపదను భారముగాని చింతగాని లేకుండ కలిగియుండు ఉపాయము కనుగొనబడిన తరువాత, వారు పూర్తిగా సోమరులుగా విడువబడునట్లు, ఖడ్గ హక్కు వారికి ఇయ్యబడెను, లేక వారే దానిని ఆక్రమించుకొనిరి. ఈ నిస్సిగ్గుతనమును వారు ఏ సాకుతో సమర్థింతురు? వ్యాజ్యముల విచారణలోను పట్టణముల ప్రాంతముల పరిపాలనలోను తమను చిక్కుకొనుట, తమకు ఇంత పరాయివైన వృత్తులను చేపట్టుట అధ్యక్షుల పనియా? తమ స్వంత కార్యభారములో ఎంత సమయమును శ్రమను అవసరమగునంటే, ఇతర వృత్తులనుండి మరలకుండ అంతటితో శ్రద్ధగాను సంపూర్ణముగాను తమను అర్పించుకొనినను వారికి అది కొద్దిగా మాత్రమే చాలునట్టి అధ్యక్షుల పని యా? కాని వారి మొండితనము ఇట్టిది: ఈ విధముగా క్రీస్తు రాజ్యము యొక్క గౌరవము యథావిధిగా నిలుపబడుచున్నదనియు, అదే సమయమున తమ పిలుపునుండి తాము తొలగింపబడుటలేదనియు గొప్పలు చెప్పుకొనుటకు వారు సంకోచింపరు. మొదటి వాదనను గూర్చి, పవిత్ర పదవిని వహించువారు గొప్ప చక్రవర్తులకు భయము పుట్టించునంతగా ఉన్నతులగుట ఆ పదవికి శోభాయమానమైన అలంకారమైనయెడల, ఈ విషయమున వారి గౌరవమును ఘోరముగా తగ్గించిన క్రీస్తుతో వారు వాదించుటకు కారణము కలదు. ఏలయనగా వారి దృష్టిలో, “అన్యజనుల రాజులు వారిమీద అధికారము చేయుదురు” అను ఈ మాటలకంటె అవమానకరమైనది ఏది ఉండగలదు? “మీరైతే ఆలాగు ఉండరాదు” (లూకా 22:25, 26). అయినను ఆయన తన సేవకులపై తాను ఇదివరకే తనపై మోపుకొనిన దానికంటె కఠినమైన నియమమును మోపలేదు. “మీమీద న్యాయాధిపతినిగాను పంచిపెట్టువానినిగాను నన్ను ఎవడు నియమించెను?” అని ఆయన చెప్పుచున్నాడు (లూకా 12:14). ఆయన తీర్పు తీర్చు పదవిని నిస్సంకోచముగా నిరాకరించుచున్నాడని మనము చూచుచున్నాము; అది తన పదవికి అనుగుణమైనదైనయెడల ఆయన ఆలాగు చేసియుండడు. ప్రభువు తనను తగ్గించుకొనిన ఈ లోబడుటకు ఆయన సేవకులు లోబడరా? ఇతర విషయమును వారు ఆరోపించినంత సులభముగా అనుభవముచే నిరూపించిన బాగుండును. కాని దేవుని వాక్యమును విడిచి బల్లలకు పరిచర్య చేయుట అపొస్తలులకు మంచిదికాదని తోచినట్లే, ఒకే వ్యక్తి మంచి అధ్యక్షుడును మంచి అధిపతియునగుట సాధ్యము కాదని వీరు తమకు బోధింపబడుటకు ఇష్టపడకపోయినను అంగీకరింపవలసి వచ్చుచున్నారు. ఏలయనగా తమ తరువాత వచ్చిన వారిలో ఎవరికంటెను ఎంతో ఎక్కువ సంఖ్యగల బరువైన బాధ్యతలను వహింపగలిగిన వరముల విస్తారత గలవారైన అపొస్తలులే, వాక్య పరిచర్యకును బల్లల పరిచర్యకును భారము క్రింద కృంగిపోకుండ సేవ చేయలేమని ఒప్పుకొనినయెడల, అపొస్తలులతో పోల్చినప్పుడు అసలు మనుష్యులే కాని వీరు శ్రద్ధలో వారిని నూరు రెట్లు మించుట ఎట్లు సాధ్యము? ఆ ప్రయత్నమే అత్యంత నిస్సిగ్గైన సాహసపు అహంకారము. అయినను ఆ పని జరుగుట మనము చూచుచున్నాము; దాని ఫలితమెట్టిదో స్పష్టమే. వారు తమ స్వంత కార్యభారములను విడిచి మరియొక శిబిరమునకు తరలిపోవుటయే ఫలితము కాక తప్పలేదు.
588 ఇది అంబ్రోసు చెప్పినది, Hom. de Basilic. Tradend. చూడుము: అగస్టీను, De Fide et Operibus, cap. 4 కూడ చూడుము.

10. ఈ గొప్ప అభివృద్ధి స్వల్ప ఆరంభములనుండి కలిగినదనుటలో సందేహము లేదు. వారు ఒక్క అడుగులో ఇంత దూరము చేరలేకపోయిరి; ఒకప్పుడు కుయుక్తితోను చాకచక్యపు కళతోను రహస్యముగా, ఏమి జరుగబోవుచున్నదో ఎవరును ముందుగా చూడకముందే తమను ఉన్నతులనుగా చేసికొనిరి; మరియొకప్పుడు అవకాశము వచ్చినప్పుడు బెదరింపులచేతను భీతిచేతను రాజులనుండి కొంత అధికార వృద్ధిని బలవంతముగా సాధించిరి; ఇంకొకప్పుడు రాజులు ఉదారముగా ఇచ్చుటకు సిద్ధపడియుండుట చూచినప్పుడు, వారి మూర్ఖమైన, ఆలోచనలేని సులభమైన స్వభావమును దుర్వినియోగపరచిరి. ప్రాచీన కాలమున భక్తిపరులు, ఏదైనా వివాదము కలిగినప్పుడు, వ్యాజ్యము వేయవలసిన అవసరమునుండి తప్పించుకొనుటకు, అధ్యక్షుని యథార్థతయందు వారికి సందేహము లేనందున తీర్మానమును ఆయనకు విడిచిపెట్టిరి. అగస్టీను ఒకచోట ప్రకటించినట్లు, ప్రాచీన అధ్యక్షులు అట్టి వ్యవహారములలో చిక్కుకొనుటకు తరచు చాలా అసంతృప్తి చెందిరి; కాని కక్షిదారులు ఏదైనా కలహపు న్యాయస్థానమునకు పరుగెత్తకుండునట్లు, ఇష్టము లేకుండనే ఆ ఇబ్బందిని సహించిరి. న్యాయస్థాన కలహమునకు పూర్తిగా భిన్నమైన ఈ స్వచ్ఛంద తీర్మానములను వీరు సాధారణ అధికార పరిధిగా మార్చివేసిరి. పట్టణములును ప్రాంతములును కొంతకాలము వివిధ కష్టములచే ఒత్తిడి పొందినప్పుడు అధ్యక్షుల ఆదరణను ఆశ్రయించి వారి రక్షణపై ఆధారపడినప్పుడు, వీరు ఒక విచిత్రమైన కపటోపాయముచే ఆదరణకర్తలనుండి యజమానులైరి. వారు ముఠా హింసచే మంచి భాగమును ఆక్రమించుకొనిరనుట కాదనజాలము. మరియొకవైపు, రాజులు తమంతట తామే అధ్యక్షులకు అధికార పరిధిని ఇచ్చినప్పుడు, వివిధ కారణములచే ప్రేరేపింపబడిరి. వారి ఉదారతలో భక్తి యొక్క కొంత రూపము ఉన్నను, ఈ విపరీతమైన ఉదారతచే వారు సంఘ క్షేమమును ఉత్తమ విధముగా చూడలేదు; వారు దాని ప్రాచీనమైన నిజమైన క్రమశిక్షణను చెడగొట్టిరి, నిజము చెప్పవలెనన్న పూర్తిగా రద్దుచేసిరి. రాజుల మంచితనమును తమ స్వలాభమునకు దుర్వినియోగపరచు ఆ అధ్యక్షులు, ఈ ఒక్క నిదర్శనముచే తాము ఎంతమాత్రము నిజమైన అధ్యక్షులు కారని చాలినంతకంటె ఎక్కువ రుజువు ఇచ్చిరి. వారికి అపొస్తలుల ఆత్మ యొక్క ఒక్క నిప్పురవ్వ ఉండినయెడల, “మా యుద్ధాయుధములు శరీర సంబంధమైనవి కావు” అని, ఆత్మసంబంధమైనవని పౌలు మాటలలో నిస్సందేహముగా జవాబిచ్చియుందురు (2 కొరింథీయులకు 10:4). కాని గ్రుడ్డి లోభముచే కొట్టుకొనిపోయి, వారు తమను, తమ తరువాతి తరమును, సంఘమును కోల్పోయిరి.

11. చివరకు రోమా పోపు మితమైన ప్రాంతములతో తృప్తిపడక, మొదట రాజ్యములపై, తరువాత సామ్రాజ్యముపై చేయి వేసెను. కేవల దోపిడీచే సంపాదించినదానిని ఏదో ఒక సాకుతో తన స్వాధీనమున ఉంచుకొనుటకు, ఒకప్పుడు దైవిక హక్కుచే దానిని కలిగియున్నానని గొప్పలు చెప్పును; మరియొకప్పుడు కాన్‌స్టంటైన్ దానమును నటించును; ఇంకొకప్పుడు మరియొక హక్కును చూపును. మొదట, నేను బెర్నార్డుతో ఇట్లు జవాబిచ్చుచున్నాను: “ఏదో ఒక ఆధారముచే అతడు దానిని క్లెయిము చేయగలడనుకొనుము; అది అపొస్తలిక హక్కుచే కాదు. ఏలయనగా పేతురు తనకు లేనిదానిని ఇయ్యజాలడు; కాని తనకు ఉన్నదానిని తన వారసులకు ఇచ్చెను—అనగా సంఘముల యొక్క శ్రద్ధ. అయితే మన ప్రభువును యజమానియు తాను ఇద్దరి మధ్య న్యాయాధిపతిగా నియమింపబడలేదని చెప్పినప్పుడు, సేవకుడును శిష్యుడును తాను అందరికి న్యాయాధిపతిగా ఉండకపోవుట అనుచితమని తలంపకూడదు” (బెర్నార్డ్, De Considerat. Lib. 2). బెర్నార్డ్ పౌర తీర్పులను గూర్చి మాటలాడుచున్నాడు; ఏలయనగా ఆయన ఇట్లు చేర్చుచున్నాడు: “కావున మీ అధికారము పాపములలో ఉన్నది గాని ఆస్తి హక్కులలో కాదు; ఏలయనగా మొదటిదానికొరకే గాని రెండవదానికొరకు కాదు మీరు పరలోకరాజ్యపు తాళపుచెవులను పొందితిరి. పాపములను క్షమించుట, భూములను పంచుట ఈ రెంటిలో ఏది మీకు ఉన్నతమైన గౌరవముగా తోచుచున్నది? పోలిక ఏమాత్రమును లేదు. ఈ అల్పమైన భూసంబంధమైన సంగతులకు భూమి రాజులును అధిపతులును న్యాయాధిపతులు. మీరెందుకు ఇతరుల ప్రాంతములను ఆక్రమించుచున్నారు?” మొదలగునవి. మరల, “మీరు ఉన్నతులుగా చేయబడితిరి” (ఆయన పోపు యూజీనియస్‌ను సంబోధించుచున్నాడు), “దేనికొరకు? అధికారము చేయుటకు కాదని నేను భావించుచున్నాను. కావున మనము మనలను గూర్చి ఎంత ఎక్కువగా తలంచినను, మనపై పరిచర్య మోపబడెనే గాని ఆధిపత్యము మనకు ఇయ్యబడలేదని జ్ఞాపకము చేసికొందము. ప్రవక్త పనిని చేయుటకు మీకు ఒక సన్నని కర్ర అవసరమే గాని రాజదండము కాదని తెలిసికొనుడి.” మరల, “అపొస్తలులు ఆధిపత్యము చేయుటకు నిషేధింపబడిరని స్పష్టము. కావున మీరు వెళ్లి, ఆధిపత్యముతో కూడిన అపొస్తలత్వమును గాని, అపొస్తలత్వముతో కూడిన ఆధిపత్యమును గాని మీ కొరకు అక్రమముగా ఆక్రమింపుడి.” వెంటనే ఆయన ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: “అపొస్తలిక రూపమిది; ఆధిపత్యము నిషేధింపబడెను, పరిచర్య ఆజ్ఞాపింపబడెను.” బెర్నార్డ్ ఇట్లు చెప్పినను, తాను సత్యము చెప్పుచున్నానని అందరికి స్పష్టమగునట్లు చెప్పినను, ఒక్క మాట లేకుండనే సంగతి స్వయముగా స్పష్టమైనను, రోమా పోపు ఆర్లెస్ సభలో రెండు ఖడ్గముల పరమాధికారము దైవిక హక్కుచే తనకు చెందునని శాసించుటకు సిగ్గుపడలేదు.

12. కాన్‌స్టంటైన్ దానమును గూర్చి చెప్పవలెనన్న, ఆ కాలపు చరిత్రలో మధ్యస్థముగా అభిజ్ఞత గలవారికి, ఆ వాదము కల్పితము మాత్రమే కాదు, అసంబద్ధమైనదని కూడ చెప్పవలసిన అవసరము లేదు. అయితే చరిత్రను విడిచిపెట్టినను, ఈ విషయమున గ్రెగొరీ ఒక్కడే తగిన సంపూర్ణ సాక్షి. ఏలయనగా ఆయన చక్రవర్తిని గూర్చి మాటలాడు ప్రతిచోట ఆయనను అత్యంత ప్రశాంతుడైన ప్రభువు అనియు, తనను ఆయన యొక్క అయోగ్య సేవకుడనియు పిలుచును.⁵⁸⁹ మరల మరియొక భాగమున ఆయన ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: “లౌకిక అధికారము విషయమున మన ప్రభువు యాజకులపై అతి త్వరగా కోపపడకుండును గాక; వారు ఎవని సేవకులో వాని నిమిత్తము శ్రేష్ఠమైన ఆలోచనతో, వారిని పాలించుచునే వారికి తగిన గౌరవమును చెల్లించును గాక.” సామాన్య లోబడుటలో ఆయన ప్రజలలో ఒకనిగా ఎంచబడగోరుచున్నాడని మనము చూచుచున్నాము. ఏలయనగా ఆయన అచ్చట మరియొకని వ్యవహారము కాక తన స్వంత వ్యవహారమునే వాదించుచున్నాడు. మరల, “సర్వశక్తిమంతుడైన దేవునియందు నేను నమ్మకముంచుచున్నాను; ఆయన భక్తిపరులైన పాలకులకు దీర్ఘాయుష్షు ఇచ్చి, తన కనికరమును బట్టి మమ్ములను మీ చేతి క్రింద ఉంచును.” కాన్‌స్టంటైన్ దానమును గూర్చిన ప్రశ్నను సంపూర్ణముగా చర్చించవలెనను ఉద్దేశ్యముతో నేను వీటిని ఇచ్చట ఉదాహరింపలేదు; రోమా మతస్థులు తమ పోపుకు భూసంబంధమైన సామ్రాజ్యమును క్లెయిము చేయ ప్రయత్నించునప్పుడు ఎంత బాలిశముగా అబద్ధములు చెప్పుదురో నా పాఠకులకు మార్గమధ్యమున చూపుటకు మాత్రమే. అంత నిరాశాజనకమైన వ్యవహారములో తన శ్రమను నాలుకను రోమా పోపునకు అప్పగించుటకు సాహసించిన అగస్టీను స్టూకస్ యొక్క నిస్సిగ్గుతనము మరింత నీచమైనది. వల్లా, విద్యయు తీక్ష్ణబుద్ధియు గల మనుష్యునికి సులభమైనట్లే, ఈ కథను పూర్తిగా ఖండించెను. అయినను, ఆయన సంఘ వ్యవహారములలో అంతగా అభిజ్ఞుడు కానందున, విషయమునకు సంబంధించినదంతయు ఆయన చెప్పలేదు. స్టూకస్ చొరబడి, స్పష్టమైన వెలుగును పాతిపెట్టు ప్రయత్నముతో తన వ్యర్థమైన వాదములను చెదరగొట్టుచున్నాడు. నిశ్చయముగా, అదే అభిప్రాయమును సమర్థించుచున్నానన్న నెపముతో ఎవడైన చమత్కారి వల్లా పక్షమును బలపరచునట్లు, ఆయన తన యజమాని వ్యవహారమును అంతకంటె తక్కువ చప్పగా వాదించుటలేదు. అయితే పోపు ఇట్టి సమర్థకులను జీతమునకు పెట్టుకొనుటకు తగిన వ్యవహారమే ఇది; యూగుబినస్ విషయమున జరిగినట్లు లాభాశ చేత మోసపోవు కిరాయి ప్రలాపకులు కూడ అంతే తగినవారు.
589 గ్రెగొరీ, Lib. 2 Ep. 5; Lib. 3 Ep. 20; Lib. 2 Ep. 61; Lib. 4 Ep. 31, 34.

13. ఈ కల్పిత సామ్రాజ్యము ఏ కాలమున ఉద్భవింపసాగెనని ఎవరైన అడిగినయెడల, రోమా పోపులు చక్రవర్తులకు లోబడియుండి, చక్రవర్తి అధికారము లేకుండ ఏ పోపును ఎన్నుకొనబడని కాలమునుండి ఇంకను ఐదువందల సంవత్సరములు గడవలేదు. ఈ క్రమమునందు నూతన మార్పులు చేయుటకు ఏడవ గ్రెగొరీకి అవకాశము నాలుగవ హెన్రీ వలన కలిగెను; అతడు చంచలుడును తొందరపాటు గలవాడును, వివేకము లేనివాడును, గొప్ప సాహసముగలవాడును, విచ్చలవిడి జీవితము గలవాడునై యుండెను. అతడు జర్మనీ అధ్యక్ష పదవులన్నిటిని తన ఆస్థానములో కొంత అమ్మకమునకును కొంత దోపిడీకి గురిచేయుటకును ఉంచినప్పుడు, అతనిచే రెచ్చగొట్టబడిన హిల్డెబ్రాండు తన హక్కును వాదించుటకు సహేతుకమైన సాకును పట్టుకొనెను. అతని వాదము మంచిదిగాను భక్తియుక్తమైనదిగాను కనబడినందున అది గొప్ప అనుకూలతతో చూడబడెను; హెన్రీ మాత్రము తన పరిపాలన యొక్క దురహంకారము వలన అధిపతులందరిచే సాధారణముగా ద్వేషింపబడెను. చివరకు ఏడవ గ్రెగొరీ అను పేరు పెట్టుకొనిన హిల్డెబ్రాండు, అపవిత్రుడును దుష్టుడునై, తన దుష్ట ఉద్దేశ్యములను బయలుపరచెను. దీనితో అతనితో కలిసి కుట్రలో చేరిన అనేకులు అతనిని విడిచిపెట్టిరి. అయినను అతడు ఇంతవరకు సాధించెను: అతని వారసులు శిక్షలేకుండ ఆ కాడిని విదిలించుకొనుటయే కాక, చక్రవర్తులను తమకు లోబరచుకొనుటకును సమర్థులైరి. అంతేకాక, తరువాతి చక్రవర్తులలో అనేకులు జూలియస్ సీజరును పోలినవారికంటె హెన్రీని పోలినవారు. అత్యంత అవసరమైనట్లు, అన్ని న్యాయమైన మార్గములచే పోపుల లోభమును అణచుటకు బలముగా ప్రయత్నింపక, వారు ఇంటివద్ద బద్ధకముగాను నిశ్చింతగాను కూర్చుండియుండినప్పుడు, వారిని జయించుట కష్టము కాలేదు. పాశ్చాత్య సామ్రాజ్యము తనకు ఇయ్యబడెనని పోపు నటించు గొప్ప కాన్‌స్టంటైన్ దానమునకు ఏ రంగు ఉన్నదో మనము చూచుచున్నాము.

14. ఈ మధ్యకాలమున పోపు మోసముచేతనైనను, ద్రోహముచేతనైనను, ఆయుధములచేతనైనను ఇతరుల రాజ్యములపై దండెత్తుట మానలేదు. అప్పుడు స్వతంత్రముగా ఉన్న రోమానే వారు సుమారు నూట ముప్పది సంవత్సరముల క్రిందట తమ అధికారము క్రిందికి తెచ్చుకొనిరి. చివరకు వారు ఇప్పుడు కలిగియున్న రాజ్యమును పొందిరి; దానిని నిలుపుకొనుటకును వృద్ధిపరచుటకును, ఇప్పుడు రెండువందల సంవత్సరములుగా (పట్టణ రాజ్యమును ఆక్రమించుటకు ముందే వారు ఆరంభించిరి) క్రైస్తవ లోకమును దాదాపు నాశనము చేయునంతగా కలవరపెట్టిరి. పూర్వము, గ్రెగొరీ కాలమున, సంఘ ఆస్తి సంరక్షకులు సంఘమునకు చెందినవని తాము ఎంచిన భూములను ఆక్రమించి, ఖజానా పద్ధతిలో తమ క్లెయిముకు సాక్ష్యముగా ముద్రలు వేసినప్పుడు, గ్రెగొరీ అధ్యక్షుల సభను సమకూర్చి, ఆ అపవిత్రమైన ఆచారమునకు విరోధముగా తీవ్రముగా ఖండించి, తన ఇష్టముననే ఒక సంఘ పురుషుడు ఒక బిరుదు వ్రాయుటచే ఏదైనా ఆస్తిని ఆక్రమింప ప్రయత్నించినయెడల, అదే విధముగా అట్లు చేయమని ఆజ్ఞాపించిన లేక తన ఆజ్ఞ లేకుండ జరిగినదానిని శిక్షింపని అధ్యక్షుడిని, వారు శాపమునకు గురిచేయరా అని అడిగెను. అందరును శాపమును ఉచ్చరించిరి. సంఘ పురుషుడు ఒక బిరుదు వ్రాయుటచే ఆస్తిని క్లెయిము చేయుట శాపమునకు యోగ్యమైన నేరమైనయెడల—ఇప్పుడు రెండువందల సంవత్సరములుగా పోపులు ఇతరుల ఆస్తిని స్వాధీనము చేసికొనుటకే యుద్ధమును రక్తపాతమును, సైన్యముల నాశనమును, పట్టణముల దోపిడీని, జనముల నాశనమును లేక పతనమును, రాజ్యముల వినాశనమును తప్ప మరేదియు ఆలోచించనప్పుడు—ఏ శాపములు అట్టి ప్రవర్తనను తగినంతగా శిక్షింపగలవు? నిశ్చయముగా వారు లక్ష్యముగా పెట్టుకొనునది క్రీస్తు మహిమ మాత్రము కానేకాదని ఖచ్చితముగా స్పష్టము. ఏలయనగా వారు తమ స్వంతమైన లౌకిక అధికారములో ప్రతి భాగమును స్వచ్ఛందముగా విడిచిపెట్టినను, దేవుని మహిమకు ప్రమాదము లేదు, హితబోధకు ప్రమాదము లేదు, సంఘ క్షేమమునకు ప్రమాదము లేదు; కాని వారు అధికార వాంఛచే గ్రుడ్డిగాను తలక్రిందులుగాను కొట్టుకొనిపోవుచున్నారు; తాము ఏలనియెడల ఏదియు సురక్షితముగా ఉండదని తలంచుచున్నారు; ప్రవక్త చెప్పినట్లు “బలముతోను కఠినత్వముతోను” ఏలుచున్నారు (యెహెజ్కేలు 34:4).

15. అధికార పరిధికి రోమా మత మతగురువులు క్లెయిము చేయు మినహాయింపు జతచేయబడియున్నది. వ్యక్తిగత వ్యవహారములలో పౌర న్యాయాధిపతి ముందు జవాబు చెప్పుట తమకు తగదని వారు ఎంచుదురు; సంఘ స్వాతంత్ర్యమును గౌరవమును సాధారణ న్యాయస్థానములనుండియు చట్టములనుండియు మినహాయింపులో ఉన్నవని తలంచుదురు. కాని ఇతర విషయములలో సంఘ హక్కులను నొక్కి చెప్పుటలో అత్యంత దృఢముగా ఉండిన ప్రాచీన అధ్యక్షులు, లోబడినవారిగా వ్యవహరించుట తమకును తమ శ్రేణికిని హానికరమని తలంచలేదు. భక్తిపరులైన చక్రవర్తులును అవసరమైనప్పుడెల్లను మతగురువులను తమ న్యాయస్థానములకు పిలిపించిరి, ఎట్టి ఎదిరింపును ఎదుర్కొనలేదు. ఏలయనగా కాన్‌స్టంటైన్ నికోమీడియా వారికి వ్రాసిన ఉత్తరములో ఇట్లు చెప్పెను:—“అధ్యక్షులలో ఎవరైనను ఆలోచనలేకుండ కలహము రేపినయెడల, అతని సాహసము దేవుని పరిచారకునిచే, అనగా నా కార్యనిర్వాహకునిచే అణచబడును” (థియోడొరెట్, Lib. 1 c. 20). వాలెంటినియన్ ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు, “మంచి అధ్యక్షులు చక్రవర్తి అధికారముపై నింద వేయరు; మహారాజైన దేవుని ఆజ్ఞలను యథార్థముగా పాటించి, మా చట్టములకు లోబడుదురు” (థియోడొరెట్, Lib. 4 c. 8). ఇది అప్పట్లో అందరిచే అభిప్రాయముగా కలిగియుండినదనుటలో సందేహము లేదు. సంఘ వ్యవహారములు అధ్యక్ష న్యాయస్థానము ముందు తేబడెను; ఉదాహరణకు, ఒక మతగురువు చట్టములకు విరుద్ధముగా కాక అపరాధము చేసినప్పుడు, అతడు కానన్లచే మాత్రమే నేరము మోపబడెను; పౌర న్యాయస్థానము ముందు పిలువబడుటకు బదులు ఆ ప్రత్యేక వ్యవహారములో అధ్యక్షుడే అతనికి న్యాయాధిపతిగా ఉండెను. అదే విధముగా, విశ్వాస ప్రశ్న చర్చింపబడినప్పుడు, లేక సరిగా సంఘమునకు సంబంధించిన ప్రశ్న వచ్చినప్పుడు, విచారణ సంఘమునకే విడువబడెను. ఈ అర్థములోనే అంబ్రోసు మాటలను గ్రహింపవలెను: “పూజ్య స్మృతి గల మీ తండ్రి మాటలతో జవాబిచ్చుటయే కాక, విశ్వాస ప్రశ్నలో న్యాయాధిపతి పదవిరీత్యా అసమానుడును, తన అధికార పరిధి స్వభావమునుబట్టి అసమర్థుడును కానివాడై యుండవలెనని చట్టముచే శాసించెను” (అంబ్రోసు, ఉత్తరము 32). మరల, “లేఖనములను గాని ప్రాచీన ఉదాహరణములను గాని మనము గమనించినయెడల, విశ్వాస ప్రశ్నలో—విశ్వాస ప్రశ్నలో అని నేను చెప్పుచున్నాను—అధ్యక్షులు క్రైస్తవ చక్రవర్తులకు తీర్పు తీర్చుట అలవాటే గాని చక్రవర్తులు అధ్యక్షులకు తీర్పు తీర్చుట కాదని ఎవడు కాదనగలడు?” మరల, “చక్రవర్తీ, అధ్యక్షులైనను ప్రజలైనను నన్ను రానిచ్చినయెడల మీ న్యాయసభ ముందు వచ్చియుందును: విశ్వాస ప్రశ్న సంఘములో ప్రజల ముందు చర్చింపబడవలెనని వారు చెప్పుదురు.” ఆత్మసంబంధమైన వ్యవహారము, అనగా మతమునకు సంబంధించినది, లోకసంబంధమైన వివాదములు చర్చింపబడు పౌర న్యాయస్థానము ముందుకు తేబడరాదని ఆయన నిజముగా వాదించుచున్నాడు. ఈ విషయమున ఆయన దృఢత్వము అందరిచే న్యాయముగా ప్రశంసింపబడుచున్నది. అయినను ఆయన పక్షము మంచిదైనను, బలాత్కారము హింస వరకు వచ్చినయెడల తాను లొంగుదునని చెప్పునంత వరకు వెళ్లుచున్నాడు. “నాకు అప్పగింపబడిన స్థానమును నేను విడువను, కాని బలవంతము చేయబడినయెడల ఎదిరింపను: ప్రార్థనలును కన్నీళ్లును మా ఆయుధములు” (అంబ్రోసు, Hom. de Basilic. Traden.). ఈ పరిశుద్ధ పురుషుని అసాధారణమైన నిగ్రహమును, ఆయనలో వివేకము, ఉదారచిత్తము, ధైర్యము కలిసియుండుటను గమనింతము. చక్రవర్తి తల్లియైన జస్టీనా, ఆయనను ఆరియను పక్షమునకు తెచ్చుటలో విఫలమై, సంఘ పరిపాలననుండి ఆయనను వెళ్లగొట్టుటకు ప్రయత్నించెను. పిలువబడినప్పుడు ఆయన తన వ్యవహారమును వాదించుటకు రాజభవనమునకు వెళ్లియుండినయెడల అదే జరిగియుండెడిది. కావున అట్టి వివాదమును తీర్మానించుటకు చక్రవర్తి తగడని ఆయన వాదించుచున్నాడు. ఇది కాలముల అవసరమును, సంగతి యొక్క స్వభావమే కోరెను. అట్టి మాదిరిని భావితరమునకు అందించుటకు అంగీకరించుటకంటె తాను చనిపోవుట మేలని ఆయన తలంచెను; అయినను హింస జరిగినయెడల ఎదిరింప తలంచడు. ఏలయనగా ఆయుధములచే సంఘ విశ్వాసమును హక్కులను కాపాడుట అధ్యక్షుని పనికాదని ఆయన చెప్పుచున్నాడు. కాని ఇతర సమస్త వ్యవహారములలో చక్రవర్తి ఏది ఆజ్ఞాపించినను చేయుటకు తాను సిద్ధముగా ఉన్నానని ఆయన ప్రకటించుచున్నాడు . “ఆయన పన్ను అడిగినయెడల మేము కాదనము: సంఘ భూములు పన్ను చెల్లించును. ఆయన భూములు అడిగినయెడల వాటిని వశపరచుకొను అధికారము ఆయనకు ఉన్నది; మాలో ఎవడును అడ్డుపడడు.” గ్రెగొరీ కూడ ఇదే విధముగా మాటలాడుచున్నాడు. “నా అత్యంత ప్రశాంతుడైన ప్రభువు మనస్సు నాకు తెలియనిది కాదు: మన పాపములను కొంత మేరకు తనపై మోపుకొనకుండునట్లు ఆయన యాజక వ్యవహారములలో జోక్యము చేసికొనుట అలవాటు లేదు.” ఆయన యాజకులకు తీర్పు తీర్చుటనుండి చక్రవర్తిని సాధారణముగా మినహాయింపడు, కాని సంఘ న్యాయస్థానమునకు ఆయన విడువవలసిన కొన్ని వ్యవహారములు ఉన్నవని చెప్పుచున్నాడు.

16. కావున ఈ పరిశుద్ధ పురుషులు ఈ మినహాయింపు ద్వారా కోరినదంతయు, భక్తిహీనులైన అధిపతులు తమ నిరంకుశ ఇష్టముచేతను హింసచేతను సంఘ కార్యభార నిర్వహణకు అడ్డుపడకుండ నివారించుటయే. అధిపతులు సంఘ వ్యవహారములలో తమ అధికారమును ప్రయోగించినప్పుడు, అది సంఘ క్రమమును భంగపరచుటకు కాక కాపాడుటకును, క్రమశిక్షణను నాశనము చేయుటకు కాక స్థాపించుటకును జరిగినంత వరకు వారు అంగీకరింపక పోలేదు. ఏలయనగా సంఘమునకు బలవంతపెట్టు అధికారము (నేను పౌర బలాత్కారమును గూర్చి చెప్పుచున్నాను) లేదు, అది కలిగియుండగోరకూడదు గనుక, చట్టములచేతను శాసనములచేతను తీర్పులచేతను మతమును కాపాడుట భక్తిపరులైన రాజుల అధిపతుల విధి. ఈ విధముగా, చక్రవర్తియైన మారిస్ కొందరు అధ్యక్షులను, అనాగరికులచే వెళ్లగొట్టబడిన తమ పొరుగు సహోదరులను చేర్చుకొనవలెనని ఆజ్ఞాపించినప్పుడు, గ్రెగొరీ ఆ ఆజ్ఞను రూఢిచేసి, లోబడుమని వారిని ప్రోత్సహించెను.⁵⁹⁰ అదే చక్రవర్తిచే కాన్‌స్టాంటినోపుల్ అధ్యక్షుడైన యోహానుతో మంచి అవగాహనకు తిరిగి రమ్మని ఆయన హెచ్చరింపబడినప్పుడు, తాను నిందార్హుడు కాదని చూపుటకు ప్రయత్నించెను; కాని లౌకిక న్యాయస్థానమునుండి మినహాయింపు విషయమై గొప్పలు చెప్పుకొనుటకు బదులు, మనస్సాక్షి అనుమతించినంత వరకు లోబడుదునని వాగ్దానము చేసెను; అదే సమయమున, ఈ ఆజ్ఞలను యాజకులకు ఇచ్చుటలో మారిస్ భక్తిపరుడైన అధిపతికి తగినట్లు వ్యవహరించెనని ఆయన చెప్పుచున్నాడు.