మధ్యవర్తి పరిచర్యను నెరవేర్చుటకు క్రీస్తు మనుష్యుడు కావలసియుండెను

అధ్యాయము 12.

మధ్యవర్తి పరిచర్యను నెరవేర్చుటకు క్రీస్తు మనుష్యుడు కావలసియుండెను.

ఈ అధ్యాయమునకు రెండు విభాగములు కలవు. I. మన మధ్యవర్తి నిజముగా దేవుడైయుండి మనుష్యుడు కావలసియుండుటకు గల కారణములు, 1–3 అనుభాగములు. II. మధ్యవర్తిని గూర్చిన సనాతన సిద్ధాంతమునకు వ్యతిరేకముగా కొందరు మతోన్మాదులు, విశేషముగా ఓసియాండరు, లేవనెత్తిన వివిధ ఆక్షేపణలకు సమాధానము, 4–7 అనుభాగములు.

అనుభాగములు.

1. మధ్యవర్తి దేవుడైయుండి మనుష్యుడు కావలసియుండుట పరిపూర్ణ అవశ్యకత కాదు, దైవ నిర్ణయము చేత కలిగిన అవశ్యకత. నిర్దోషులైనను మనుష్యుడుగాని దూతగాని చాలియుండరు. దేవుని కుమారుడు దిగివచ్చవలసియుండెను. నిర్దోషత్వములో ఉన్న మనుష్యుడు మధ్యవర్తి లేకుండ దేవుని చేరలేకపోయెను; పతనము తరువాత ఇంకను ఎంత తక్కువగా చేరగలడు.

2. మధ్యవర్తి దేవుడును మనుష్యుడునై యుండవలసిన రెండవ కారణము—అనగా నరకమునకు వారసులైనవారిని దేవుని పిల్లలనుగా మార్చవలసియుండెను.

3. మూడవ కారణము: ఆయన మన శరీరములో సంపూర్ణ విధేయత చూపి, దైవ న్యాయమును తృప్తిపరచి, పాప శిక్షను చెల్లించుటకు. నాల్గవ కారణము: సంఘమంతటికి ఓదార్పును స్థిరత్వమును కలుగుటను గూర్చినది.

240 “Aut ullo modo afficiant.” ఫ్రెంచి ప్రతిలో “ou comme si jamais il s’y fust arreté;”—లేక ఆయన ఎప్పుడైనను వాటి యొద్ద ఆగిపోవలసినట్లు.

4. సనాతన సిద్ధాంతమునకు విరోధముగా మొదటి ఆక్షేపణ: దానికి సమాధానము. ధర్మశాస్త్రములోని బలులు, ప్రవక్తలు, అపొస్తలులు, సువార్తికులు, స్వయముగా క్రీస్తు యొక్క సాక్ష్యము నుండి దృఢీకరణ.

5. రెండవ ఆక్షేపణ: సమాధానము: సమాధానము దృఢపరచబడినది. మూడవ ఆక్షేపణ: సమాధానము. ఓసియాండరు చేసిన నాల్గవ ఆక్షేపణ: సమాధానము.

6. ఐదవ ఆక్షేపణ, ఈ విషయమున ఓసియాండరు యొక్క తప్పులకు ఆధారమైనది: సమాధానము. ఆదామునందలి దైవ స్వరూపము యొక్క స్వభావము. క్రీస్తు దూతలకును మనుష్యులకును శిరస్సు.

7. ఆరవ ఆక్షేపణ: సమాధానము. ఏడవ ఆక్షేపణ: సమాధానము. ఎనిమిదవ ఆక్షేపణ: సమాధానము. తొమ్మిదవ ఆక్షేపణ: సమాధానము. పదియవ ఆక్షేపణ: సమాధానము. పదకొండవ ఆక్షేపణ: సమాధానము. పండ్రెండవ ఆక్షేపణ: సమాధానము. సిద్ధాంత సారాంశము.

1. మన మధ్యవర్తియైనవాడు నిజమైన దేవుడును నిజమైన మనుష్యుడునై యుండుట మనకు ఎంతో ముఖ్యమైనది. ఆ అవశ్యకతను విచారించినయెడల, అది సామాన్యముగా చెప్పబడు సరళమైన లేక పరిపూర్ణమైన అవశ్యకత కాదు, మనుష్యుని రక్షణ ఆధారపడిన దైవ నిర్ణయము నుండి కలిగినది. మనకు ఏది ఉత్తమమో మిక్కిలి దయగల మన తండ్రి నిర్ణయించెను. ఆయనకును మనకును మధ్య అడ్డుగా నిలిచిన మేఘమువలె మన దోషములు పరలోక రాజ్యమునుండి మనలను పూర్తిగా దూరపరచినందున, ఆయనను చేరగలిగినవాడే సమాధానమును పునరుద్ధరించు మాధ్యమమై యుండగలడు. అయితే ఆయనను ఆ విధముగా చేరగలవాడెవడు? ఆదాము కుమారులలో ఎవడైనను చేరగలడా? వారందరును తమ తలిదండ్రులతో కూడ దేవుని దర్శనమునకు వణకిరి. దూతలలో ఎవరైనను చేరగలరా? వారికే ఒక శిరస్సు అవసరమైయుండెను; దానితో సంబంధము ద్వారా వారు తమ దేవునికి సంపూర్ణముగాను విడదీయరానిగాను అంటిపెట్టుకొనియుండగలరు. అట్లయిన ఏమి? దైవత్వమే మనయొద్దకు దిగివచ్చని యెడల పరిస్థితి నిశ్చయముగా నిరాశాజనకమే, ఏలయనగా మనము పైకి ఎక్కుట అసాధ్యము. కాబట్టి దేవుని కుమారుడు మన ఇమ్మానుయేలు, అనగా మనతోకూడ ఉన్న దేవుడు కావలసియుండెను; అదియును పరస్పర ఐక్యత ద్వారా ఆయన దైవత్వమును మన స్వభావమును సంయుక్తము కాగల విధముగా; లేనియెడల సామీప్యము చాలినంత దగ్గరదిగా గాని, బంధుత్వము చాలినంత బలమైనదిగా గాని ఉండదు, దేవుడు మనతో నివసించునని మనకు నిరీక్షణ కలుగుటకు; మన అపవిత్రతకును దేవుని నిష్కళంక పవిత్రతకును మధ్య అంత గొప్ప వైరుధ్యము ఉండెను. మనుష్యుడు సమస్త కళంకము లేకుండ ఉండినను, మధ్యవర్తి లేకుండ దేవుని చేరుటకు అతడు మిక్కిలి తక్కువ స్థితిలో ఉండెను. అట్లయిన, అతడు ప్రాణాంతకమైన నాశనము చేత మరణములోను నరకములోను పడద్రోయబడి, అనేక మచ్చలచే అపవిత్రుడై, భ్రష్టత్వముచే అసహ్యుడై, ఇంకను చెప్పవలెనన్న ప్రతి శాపముచే క్రుంగియున్నప్పుడు పరిస్థితి ఎంత దారుణము! కాబట్టి పౌలు క్రీస్తును మధ్యవర్తిగా చూపగోరినప్పుడు, ఆయన మనుష్యుడని స్పష్టముగా ప్రకటించుట కారణము లేనిది కాదు. “దేవునికిని మనుష్యులకును మధ్యవర్తి ఒక్కడే, ఆయన క్రీస్తుయేసను మనుష్యుడు” అని అతడు చెప్పుచున్నాడు (1 తిమోతికి 2:5). ఆయనను దేవుడని పిలువగలిగెడివాడు, లేదా కనీసము దేవుడని పిలువక విడిచిపెట్టినయెడల మనుష్యుడని పిలుచుటయు విడిచిపెట్టగలిగెడివాడు; కాని అతని నోటి ద్వారా మాటలాడు ఆత్మ మన బలహీనతను ఎరిగి, దానికి అత్యంత తగిన ఔషధముచే సమయోచితముగా ఏర్పాటు చేయుచు, దేవుని కుమారుని మనలో ఒకనిగా సన్నిహితముగా మన ముందు నిలుపుచున్నాడు. కాబట్టి మధ్యవర్తిని ఎక్కడ వెదకవలెనో, ఆయనను ఏ విధముగా చేరవలెనో ఎవరును తికమకపడకుండునట్లు, ఆత్మ ఆయనను మనుష్యుడని పిలుచుటచేత ఆయన మన శరీరమైనందున మనకు సమీపుడనియు, ఇంకను చెప్పవలెనన్న మన ప్రక్కనే ఉన్నవాడనియు మనకు జ్ఞాపకము చేయుచున్నాడు. వాస్తవమునకు, మరొక చోట ఆయన ఇదే విషయమును సూచించుచున్నాడు; అక్కడ మన బలహీనతలను చూచి సానుభూతి పడలేని ప్రధాన యాజకుడు కాడనియు, “సమస్త విషయములలోను మనవలెనే శోధింపబడినవాడు, అయినను పాపము లేనివాడు” అనియు ఆయన మరింత విపులముగా వివరించుచున్నాడు (హెబ్రీయులకు 4:15).

2. మధ్యవర్తి నెరవేర్చవలసిన కార్యము సామాన్యమైనది కాదని మనము ఆలోచించినయెడల ఇది మరింత స్పష్టమగును: అది మనలను దేవుని దయకు పునరుద్ధరించుటయే; మనుష్య కుమారులనుగా కాక దేవుని కుమారులనుగా, నరకమునకు వారసులనుగా కాక పరలోక రాజ్యమునకు వారసులనుగా మనలను చేయుటయే. దేవుని కుమారుడు మనుష్య కుమారుడు కూడ అయి, మనదానిని స్వీకరించి తనదానిని మనకు అందించి, స్వభావమునుబట్టి తనదైనదానిని కృపచేత మనదిగా చేయనియెడల దీనిని ఎవడు చేయగలడు? ఈ హామీపై ఆధారపడి మనము దేవుని కుమారులమని నమ్ముచున్నాము; ఏలయనగా దేవుని స్వాభావిక కుమారుడు మనతో ఒకడగుటకు మన శరీరములోని శరీరమును, మన ఎముకలలోని ఎముకలను తనకు తీసికొనెను; మనకు విశేషమైనదానిని తీసికొనుటకు ఆయన వెనుదీయలేదు, అందువలన తన విశేషమైనదానిని ఆయన మనకు పంచగలిగెను, ఆ విధముగా మనతో కూడ దేవుని కుమారుడును మనుష్య కుమారుడునై యుండెను. అందువలననే ఆయన తన పెదవులతో ఉద్ఘాటించిన ఆ పరిశుద్ధ సహోదరత్వము కలిగెను: “నా తండ్రియు మీ తండ్రియు, నా దేవుడును మీ దేవుడునైయున్న వాని యొద్దకు నేను ఆరోహణమగుచున్నాను” (యోహాను 20:17). ఈ విధముగా పరలోక రాజ్యములో మనకు నిశ్చయమైన స్వాస్థ్యము ఉన్నది, ఏలయనగా దానికి సంపూర్ణముగా హక్కుదారుడైన దేవుని ఏకైక కుమారుడు మనలను తన సహోదరులనుగా చేర్చుకొనెను; సహోదరులైనయెడల ఆ స్వాస్థ్యములో ఆయనతో కూడ వాటాదారులము (రోమీయులకు 8:17). అంతేగాక, మన విమోచకుడు నిజముగా దేవుడును మనుష్యుడునై యుండుట ఈ కారణమువలన కూడ విశేషముగా అవశ్యకము. మరణమును మింగివేయుట ఆయన కార్యము: జీవమే తప్ప మరెవడు దానిని చేయగలడు? పాపమును జయించుట ఆయన కార్యము: నీతియే తప్ప మరెవడు దానిని చేయగలడు? ఆకాశ లోకములోని అధికారములను ఈ లోకపు శక్తులను పారదోలుట ఆయన కార్యము: ఆ రెంటికంటెను శ్రేష్ఠమైన మహా శక్తియే తప్ప మరెవడు దానిని చేయగలడు? అయితే జీవమును నీతిని, పరలోక ఆధిపత్యమును పరిపాలనను కలిగినవాడు దేవుడు తప్ప మరెవడు? కాబట్టి దేవుడు తన అనంత కనికరముచేత మనలను విమోచింపనిర్ణయించి, తన ఏకైక కుమారుని వ్యక్తిలో తానే మన విమోచకుడాయెను.

3. దేవునితో మన సమాధానమునకు మరొక ప్రధాన భాగమేమనగా: తన అవిధేయతచేత తనను తాను పోగొట్టుకొనిన మనుష్యుడు, చికిత్సగా, దానికి విధేయతను ఎదురు నిలుపవలెను, దేవుని న్యాయమును తృప్తిపరచవలెను, పాప శిక్షను చెల్లించవలెను. కాబట్టి మన ప్రభువు నిజమైన మనుష్యుడుగా వచ్చెను, ఆదాము వ్యక్తిత్వమును ధరించి అతని పేరును పొందెను; అతని స్థానమున తండ్రికి విధేయుడగుటకును, మన శరీరమును తృప్తి చెల్లింపు వెలగా దేవుని న్యాయమైన తీర్పు ఎదుట సమర్పించుటకును, మనము చెల్లింపవలసి వచ్చిన శిక్షను అదే శరీరములో చెల్లించుటకును. చివరగా, కేవలము దేవునిగా ఆయన బాధపడలేడు, కేవలము మనుష్యునిగా మరణమును జయింపలేడు గనుక, ఆయన మానవ స్వభావమును దైవ స్వభావముతో ఏకము చేసెను; ఒకదాని బలహీనతను పాప ప్రాయశ్చిత్తముగా మరణమునకు లోపరచుటకును, రెండవదాని శక్తిచేత మరణముతో పోరాడి మనకు విజయము సంపాదించుటకును. కాబట్టి క్రీస్తు నుండి దైవత్వమును గాని మనుష్యత్వమును గాని దోచుకొనువారు ఆయన ఘనతను మహిమను తగ్గించుచున్నారు, లేదా ఆయన మంచితనమును మరుగుపరచుచున్నారు. మరొక వైపున, వారు మనుష్యులకు కూడ తక్కువ హాని చేయుటలేదు; ఈ పునాదిపై నిలువనియెడల నిలువజాలని వారి విశ్వాసమును వారు పునాదులతో కూలద్రోయుచున్నారు. అంతేగాక, ఎదురుచూడబడిన విమోచకుడు ధర్మశాస్త్రములోను ప్రవక్తలలోను దేవుడు వాగ్దానము చేసిన అబ్రాహాము దావీదుల కుమారుడే. ఇచ్చట విశ్వాసులకు మరొక ప్రయోజనము కలదు. ఆయన మూలమును దావీదు అబ్రాహాములకు క్రమమైన పరంపరలో వెదకుచు, అనేక దైవోక్తులచే ప్రస్తావింపబడిన మెస్సీయ ఆయనే అని వారు మరింత స్పష్టముగా గుర్తింతురు. అయితే నేను ఇటీవల వివరించినదానిపై ప్రత్యేక శ్రద్ధ ఉంచవలెను: అనగా సామాన్య స్వభావము దేవుని కుమారునితో మన ఐక్యతకు హామీ; మన శరీరము ధరించి, ఆయన మనకు విజయోత్సాహముతో జయించువాడగుటకు పాపముతో మరణము వరకు పోరాడెను; మన నుండి తీసికొనిన శరీరమును ఆయన బలిగా అర్పించెను, ప్రాయశ్చిత్తము చేయుటచేత మన అపరాధమును తుడిచివేసి, తండ్రి యొక్క న్యాయమైన కోపమును శాంతింపజేయుటకు.

4. వీటిని తగిన శ్రద్ధతో పరిశీలించువాడు, చంచల మనస్కులను క్రొత్తదనమును ప్రేమించువారిని ఆకర్షించు అస్పష్టమైన ఊహలను సులభముగా లెక్కచేయడు. ఈ రకపు ఊహలలో ఒకటి ఇది: మానవ జాతిని విమోచించుటకు ఆయన మధ్యవర్తిత్వము అవసరము లేకుండినను, క్రీస్తు మనుష్యుడుగా అగుననియే. సృష్టి యొక్క మొదటి క్రమములో, స్వభావ స్థితి సంపూర్ణముగా ఉన్నప్పుడు, ఆయన దూతలకును మనుష్యులకును శిరస్సుగా నియమింపబడెనని నేను అంగీకరించుచున్నాను; ఈ కారణముచేతనే పౌలు ఆయనను “సర్వసృష్టికి ఆది సంభూతుడు” అని పిలుచుచున్నాడు (కొలొస్సయులకు 1:15). అయితే ఆయన విమోచకుడగుటకే శరీరము ధరించెనని లేఖనమంతయు ప్రకటించుచున్నందున, మరేదైనను కారణమును లక్ష్యమును ఊహించుట దుస్సాహసము. క్రీస్తు మొదట ఎందుకు వాగ్దానము చేయబడెనో మనకు బాగుగా తెలియును—అనగా పతనమైన లోకమును నూతనపరచుటకును, నశించిన మనుష్యునికి సహాయము చేయుటకును. అందువలననే ధర్మశాస్త్రము క్రింద ఆయన బలుల ద్వారా సూచింపబడెను; విశ్వాసులు తమ పాపముల ప్రాయశ్చిత్తము ద్వారా దేవుడు సమాధానపడిన తరువాత ఆయన వారికి దయ చూపునను నిరీక్షణ వారిలో పుట్టించుటకు. ధర్మశాస్త్రము ప్రకటింపబడక పూర్వము ఆది యుగమునుండియే రక్తము లేని మధ్యవర్తి వాగ్దానము ఎన్నడును లేనందున, రక్తము చిందించుట ప్రాయశ్చిత్తమునకు చిహ్నమైనందున, మనుష్యుని అపవిత్రతను శుద్ధిచేయుటకే ఆయన దేవుని నిత్య సంకల్పములో నియమింపబడెనని మనము న్యాయముగా తీర్మానించవచ్చును. అదే విధముగా ప్రవక్తలును ఆయనను గూర్చి మాటలాడుచు, ఆయన దేవునికిని మనుష్యులకును మధ్యవర్తియగునని ముందుగా చెప్పిరి. యెషయా యొక్క అతి విశేషమైన ప్రవచనమును (యెషయా 53:4, 5) ప్రస్తావించుట చాలును; అందులో ఆయన “మన దోషముల నిమిత్తము గాయపరచబడెను” అనియు; “మనకు సమాధానము కలుగుటకైన శిక్ష ఆయనమీద పడెను” అనియు; యాజకునిగా “ఆయన పాపపరిహారార్థ బలిగా చేయబడెను” అనియు; “ఆయన దెబ్బలచేత మనకు స్వస్థత కలుగుచున్నది” అనియు; “తప్పిపోయిన గొఱ్ఱెలవలె” అందరును “త్రోవ తప్పిపోయిరి” గనుక, ఆయన “మన దోషములను భరించుటకు” “యెహోవా ఆయనను నలుగగొట్టుటకును వ్యాకులపరచుటకును ఇష్టపడెను” అనియు ముందుగా చెప్పబడెను. దౌర్భాగ్య పాపులకు ఉపశమనము కలిగించుటకు క్రీస్తు దైవికముగా నియమింపబడెనని విన్న తరువాత, ఈ హద్దులను దాటి వెళ్లువాడు మూర్ఖమైన కుతూహలమునకు అధిక చనువు ఇచ్చుచున్నాడు.
తరువాత ఆయన వాస్తవముగా ప్రత్యక్షమైనప్పుడు, దేవుని శాంతింపజేయుటచేత మనలను మరణమునుండి జీవములోనికి తెచ్చుటయే తన ఆగమన కారణమని ఆయన ప్రకటించెను. ఆయనను గూర్చి అపొస్తలుల సాక్ష్యము కూడ ఇదే భావములో ఉండెను (యోహాను 1:9; 10:14). ఈ విధముగా వాక్యము శరీరధారి ఆయెనని బోధించుటకు ముందు యోహాను మనుష్యుని పతనమును వివరించుచున్నాడు. కాని అన్నిటికంటె ముఖ్యముగా, మన రక్షకుడు తన పరిచర్యను గూర్చి మాటలాడునప్పుడు ఆయననే వినుదము: “దేవుడు లోకమును ఎంతో ప్రేమించెను; ఆయన తన ఏకైక కుమారునిపై విశ్వాసముంచు ప్రతివాడును నశింపక నిత్యజీవము పొందునట్లు ఆయనను అనుగ్రహించెను.” మరియు, “మృతులు దేవుని కుమారుని శబ్దము వినుకాలము వచ్చుచున్నది, ఇప్పుడే వచ్చియున్నది; విను వారు బ్రదుకుదురు.” “నేనే పునరుత్థానమును జీవమునై యున్నాను; నాయందు విశ్వాసముంచువాడు చనిపోయినను బ్రదుకును.” “నశించినదానిని వెదకి రక్షించుటకు మనుష్య కుమారుడు వచ్చెను.” మరియు, “ఆరోగ్యవంతులకు వైద్యుడు అక్కరలేదు.”²⁴¹ అన్ని వాక్యభాగములను ఉదహరించినయెడల నాకు అంతము ఉండదు. నిజమునకు అపొస్తలులందరును ఏకగ్రీవముగా ఈ ఊటయొద్దకే మనలను తీసికొని వచ్చుచున్నారు; ఆయన దేవుని సమాధానపరచుటకు రాకపోయినయెడల నిశ్చయముగా ఆయన యాజకత్వ ఘనత పడిపోవును, ఏలయనగా దేవునికిని మనుష్యులకును మధ్య నిలిచి “పాపముల నిమిత్తము కానుకలను బలులను అర్పించుట” ఆయన యాజక కార్యము (హెబ్రీయులకు 5:1); దేవుడు మన పాపములను మనకు ఆరోపింపకుండునట్లు ఆయన మనకొరకు శాంతికరముగా చేయబడినవాడై మన నీతియై యుండనేరడు (2 కొరింథీయులకు 5:19). సంక్షేపముగా, లేఖనము ఆయనకు ఇచ్చు సమస్త బిరుదులను ఆయన కోల్పోవును. అంతేగాక పౌలు సిద్ధాంతము కూడ నిలువదు: “శరీరము వలన బలహీనమై ధర్మశాస్త్రము చేయలేనిదానిని దేవుడు చేసెను; ఆయన తన కుమారుని పాపశరీరమును పోలిన రూపముతో పాపము నిమిత్తము పంపి, శరీరమందు పాపమునకు శిక్ష విధించెను” (రోమీయులకు 8:3). మరొక వాక్యభాగములో ఆయన చెప్పునదియు నిలువదు: “రక్షణ కలుగజేయు దేవుని కృప సర్వమనుష్యులకు ప్రత్యక్షమాయెను” (తీతుకు 2:11). చివరకు, దేవుని కుమారుడు స్వేచ్ఛగా మన స్వభావమును ధరించుటకును, దానిని తండ్రి నుండి ఆజ్ఞగా పొందుటకును లేఖనము ఎల్లప్పుడును నియమించు ఏకైక ఉద్దేశ్యము, బలియై తండ్రిని మనకు అనుకూలపరచుటయే. “ఇట్లు వ్రాయబడియున్నది, క్రీస్తు ఇట్లు శ్రమపడవలసియుండెను;”—“ఆయన నామమున పశ్చాత్తాపమును పాప క్షమాపణయు ప్రకటింపబడవలెను.”

241 యోహాను 3:16; 5:25; మత్తయి 18:11; 9:12.
“నేను నా ప్రాణమును తిరిగి తీసికొనునట్లు దానిని పెట్టుచున్నాను గనుక నా తండ్రి నన్ను ప్రేమించుచున్నాడు.”—“ఈ ఆజ్ఞను నేను నా తండ్రి వలన పొందితిని.” “అరణ్యములో మోషే సర్పమును ఎత్తినట్లు మనుష్య కుమారుడును ఎత్తబడవలెను.” “తండ్రీ, ఈ గడియనుండి నన్ను రక్షింపుము; అయితే ఈ ఉద్దేశ్యముకొరకే నేను ఈ గడియకు వచ్చితిని. తండ్రీ, నీ నామమును మహిమపరచుము.”²⁴² ఇచ్చట మన స్వభావమును ధరించుటకు కారణముగా, పాపమును తొలగించు శాంతికరమైన బలి కావలెనన్నదే ఆయన స్పష్టముగా నియమించుచున్నాడు. ఇదే కారణముచేత జెకర్యా (లూకా 1:79), ఆయన “మన పితరులకు వాగ్దానము చేయబడిన కనికరమును చూపుటకును,” “అంధకారములోను మరణ ఛాయలోను కూర్చుండియున్నవారికి వెలుగిచ్చుటకును” వచ్చెనని ప్రకటించుచున్నాడు. ఇవన్నియు దేవుని కుమారునిగూర్చి చెప్పబడినవని మనము జ్ఞాపకముంచుకొందము; ఆయనయందు, పౌలు మరొక చోట ప్రకటించునట్లు, “జ్ఞాన విజ్ఞానముల సమస్త నిధులు దాచబడియున్నవి,” ఆయనను తప్ప “మరి దేనిని ఎరుగకుండుటకే” అతడు నిశ్చయించుకొనెను (కొలొస్సయులకు 2:3; 1 కొరింథీయులకు 2:2).

5. ఇందులో, మనలను శిక్షావిధిలో ఉండగా విమోచించిన క్రీస్తే మనము క్షేమముగా ఉండగా మన స్వభావమును ధరించుటచేత మనపట్ల తన ప్రేమను సాక్ష్యమిచ్చుటకు ఏదియు అడ్డు కాదని ఎవరైనను ఆక్షేపించినయెడల, మన సంక్షిప్త సమాధానమిది: క్రీస్తు మన విమోచకుడగుటయును, అదే సమయమున మన స్వభావమునకు భాగస్థుడగుటయును అను ఈ రెండును దేవుని నిత్య నిర్ణయముచే ఒకదానితో ఒకటి కలుపబడెనని ఆత్మ ప్రకటించినప్పుడు, ఇంకను విచారించుట నిషిద్ధము. దేవుని మార్పులేని నియమముతో తృప్తిపడక ఇంకను ఏదో తెలిసికొనవలెనను కోరికచే గిలిగింతలు పెట్టబడువాడు, విమోచన వెలగా మనకు ఇయ్యబడిన ఆ క్రీస్తుతో కూడ తాను తృప్తి చెందలేదని చూపుచున్నాడు. వాస్తవమునకు పౌలు ఆయన ఏ ఉద్దేశ్యమునకు పంపబడెనో ప్రకటించుట మాత్రమే కాక, పూర్వనిర్ణయము అను ఉన్నతమైన మర్మమునకు ఎదిగి, మానవ మనస్సు యొక్క సమస్త విచ్చలవిడితనమును కుతూహలమును సమయోచితముగా అణచివేయుచున్నాడు. “జగత్తుపునాది వేయబడక మునుపే, మనము తన సన్నిధిని ప్రేమయందు పరిశుద్ధులమును నిర్దోషులమునై యుండునట్లు ఆయనయందు మనలను ఏర్పరచుకొనెను; తన చిత్తప్రకారమైన దయాసంకల్పమును బట్టి, తన కృప యొక్క మహిమ స్తుతికొరకు, యేసుక్రీస్తు ద్వారా మనలను తనకు దత్తపుత్రులనుగా ఉండుటకు ముందుగా నిర్ణయించెను; ఆ కృపను బట్టి ఆయన ప్రియుడైనవానియందు మనలను అంగీకరించెను: ఆయనయందు ఆయన రక్తము ద్వారా మనకు విమోచనము కలిగియున్నది” (ఎఫెసీయులకు 1:4–7). ఇచ్చట నిశ్చయముగా ఆదాము పతనము కాలక్రమములో ముందున్నదని ఊహింపబడలేదు, మానవ జాతి దుస్థితికి చికిత్స ఏర్పాటు చేయుటకు ఆయన ఇష్టపడినప్పుడు సమస్త యుగములకు ముందు దేవుడు నిర్ణయించినదానిపైకి మన దృష్టి మళ్లింపబడుచున్నది. దేవుని ఈ సంకల్పము ఆయన ముందు చూచిన మనుష్యుని పతనముపై ఆధారపడినదని మరలా ఆక్షేపించినయెడల, నాకు ఇది చాలును, ఇంకను అధికము: క్రీస్తును గూర్చి దేవుడు తన రహస్య నిర్ణయముచే పూర్వనిర్ణయము చేసినదానికంటె ఎక్కువగా విచారించుటకు ప్రతిపాదించువారు లేక తెలిసికొనగోరువారు, భక్తిహీనమైన దుస్సాహసముతో ఒక క్రొత్త క్రీస్తును కల్పించుటకు సాహసించుచున్నారు. పౌలు క్రీస్తు యొక్క నిజమైన పరిచర్యను గూర్చి మాటలాడుచు, ఎఫెసీయుల కొరకు దేవుడు తన ఆత్మ ద్వారా వారిని “అంతరంగ పురుషునియందు బలపరచవలెనని”, వారు “సమస్త పరిశుద్ధులతో కూడ వెడల్పును పొడవును లోతును ఎత్తును ఎంతో గ్రహింపగలవారై, జ్ఞానమునకు మించిన క్రీస్తు ప్రేమను తెలిసికొనగలుగునట్లు” న్యాయముగా ప్రార్థించుచున్నాడు (ఎఫెసీయులకు 3:16, 18); క్రీస్తును గూర్చి ప్రస్తావన వచ్చినప్పుడెల్ల సమాధాన వరమునుండి ఒక్క రవ్వయైనను మన మనస్సులు తొలగకుండునట్లు, వాటి చుట్టు ఉద్దేశపూర్వకముగా హద్దులు వేయగోరినట్లు. కాబట్టి పౌలు చెప్పునట్లు “క్రీస్తుయేసు పాపులను రక్షించుటకు లోకమునకు వచ్చెను అను మాట నమ్మదగినది, సంపూర్ణ అంగీకారమునకు యోగ్యమైనది” (1 తిమోతికి 1:15) అయినందున, దానిలో నేను సంతోషముగా ఏకీభవించుచున్నాను.

242 లూకా 24:46; యోహాను 10:17; 3:14; 12:27, 28.
ఇప్పుడు సువార్త ద్వారా ప్రత్యక్షపరచబడిన కృప “లోకము ఆరంభమగుటకు ముందే క్రీస్తుయేసునందు మనకు అనుగ్రహింపబడెను” అని అదే అపొస్తలుడు మరొక చోట ప్రకటించుచున్నందున (2 తిమోతికి 1:9), దానిని అంతము వరకు స్థిరముగా అంటిపెట్టుకొనుటకు నేను నిశ్చయించుకొనియున్నాను. ఈ మితత్వమును ఓసియాండరు అన్యాయముగా దూషించుచున్నాడు; ఇటీవల కొందరు పూర్వము లేవనెత్తిన ఈ ప్రశ్నను దురదృష్టవశాత్తు నేటి దినమున అతడు మరల కదిలించెను. ఆదాము పడిపోకపోయినయెడల దేవుని కుమారుడు శరీరములో ప్రత్యక్షమై యుండడని తిరస్కరించువారిపై అతడు అతి విశ్వాసము అను నింద మోపుచున్నాడు, ఏలయనగా ఈ భావనను లేఖనములోని ఏ వాక్యభాగమును ఖండించలేదు. క్రీస్తు సంపాదించిన విమోచనమును గూర్చి మాటలాడిన తరువాత, “అవివేకమైన తర్కములను విడిచిపెట్టుము” అని ఆజ్ఞాపించినప్పుడు (తీతుకు 3:9) పౌలు వక్రమైన కుతూహలమునకు కళ్లెము వేయలేదన్నట్లు! తెలివైనవారుగా కనబడవలెనను తమ విపరీతమైన ఆతురతలో కొందరు ఇంతటి పిచ్చితనమునకు చేరిరి; దేవుని కుమారుడు గాడిద స్వభావమును ధరించియుండకూడదా అని వారు ప్రశ్నగా చేసిరి. భక్తిగల మనస్సులన్నియు అసహ్యముతో న్యాయముగా వణకు ఈ దైవదూషణను, ఇది లేఖనములో ఎక్కడను స్పష్టముగా ఖండింపబడలేదను సాకుతో ఓసియాండరు క్షమించుచున్నాడు; “యేసుక్రీస్తును సిలువవేయబడిన ఆయనను తప్ప” మరేదియు విలువైనదిగాను తెలిసికొనదగినదిగాను పౌలు ఎంచకపోయినప్పుడు (1 కొరింథీయులకు 2:2), రక్షణకర్త గాడిద అని ఆయన అంగీకరించుచున్నట్లు! మరొక చోట క్రీస్తు తండ్రి యొక్క నిత్య సంకల్పముచేత “సమస్తముపై సంఘమునకు శిరస్సుగా” నియమింపబడెనని ప్రకటించినవాడు, విమోచన కార్యము నియమింపబడని మరొకనిని ఎన్నడును అంగీకరించియుండడు.

6. ఓసియాండరు ఆధారపడు సూత్రము పూర్తిగా వ్యర్థమైనది. తండ్రి అప్పటికే శరీరము ధరింపజేయ నిర్ణయించిన ఆయనను పోలియుండుటకు, భావి మెస్సీయ నమూనాపై రూపింపబడినందున మనుష్యుడు దేవుని స్వరూపములో సృజింపబడెనని అతడు వాదించుచున్నాడు. దీని నుండి, ఆదాము తన మొదటి పవిత్ర స్థితినుండి ఎన్నడును పడిపోకపోయినను క్రీస్తు మనుష్యుడై యుండునని అతడు తీర్మానించుచున్నాడు. ఈ అభిప్రాయము ఎంత మూర్ఖమైనదో వక్రమైనదో వివేకము గల మనుష్యులందరు వెంటనే గ్రహింతురు; అయినను దేవుని స్వరూపమేమిటో తానే మొదట చూచితినని అతడు తలంచుచున్నాడు, అనగా ఆదాము అలంకరింపబడిన శ్రేష్ఠమైన వరములలో దైవ మహిమ ప్రకాశించుట మాత్రమే కాక, దేవుడు అతనిలో సారరూపముగా నివసించెనని. అయితే ఆదాము దేవునితో ఐక్యమైయున్నందున (ఇదియే ఘనత యొక్క నిజమైన అత్యున్నత పరిపూర్ణత) అతడు దేవుని స్వరూపమును ధరించెనని నేను అంగీకరించినను, దేవుడు ఆదామును ఇతర ప్రాణులకంటె ఏ ఉన్నత లక్షణములచే విశిష్టపరచెనో వానిలోనే మాత్రమే దేవుని పోలిక వెదకవలెనని నేను వాదించుచున్నాను. అదే విధముగా క్రీస్తు అప్పుడే దేవుని స్వరూపమని ఏకగ్రీవముగా అంగీకరించుదము; కాబట్టి ఆదామునందు ముద్రింపబడిన ఏ శ్రేష్ఠతయైనను ఇందులోనే మూలము కలిగియుండెను: ఏకైక కుమారుని ద్వారా అతడు తన సృష్టికర్త మహిమకు సమీపమాయెను. కాబట్టి మనుష్యుడు దేవుని స్వరూపములో సృజింపబడెను (ఆదికాండము 1:27), అతనిలో సృష్టికర్త తన స్వంత మహిమను అద్దములో వలె చూచుటకు ఇష్టపడెను. ఏకైక కుమారుని దయచేత అతడు ఈ ఘనత స్థాయికి ఎత్తబడెను. కాని నేను ఇంకను చేర్చునదేమనగా, కుమారుడు మనుష్యులకును దూతలకును ఉమ్మడి శిరస్సైనట్లు, మనుష్యునికి అనుగ్రహింపబడిన ఘనత దూతలకును చెందెను. ఏలయనగా వారు దేవుని కుమారులనబడుట మనము వినునప్పుడు (కీర్తనలు 82:6), వారు తండ్రిని పోలిన ఏదో లక్షణముతో నింపబడలేదని నిరాకరించుట అసమంజసము. అయితే ఆయన తన మహిమ మనుష్యులలోను దూతలలోను ప్రదర్శింపబడి, రెండు స్వభావములలోను ప్రత్యక్షమగుటకు ఇష్టపడెనన్నయెడల, దూతలు క్రీస్తు స్వరూపమును ధరించలేదు గనుక వారు మనుష్యులకు వెనుక ఉంచబడిరని ఓసియాండరు చెప్పుట అజ్ఞానపు వ్యర్థ ప్రసంగమే. వారు దేవుని పోలియుండనియెడల ఆయన ప్రత్యక్ష సన్నిధిని నిరంతరము అనుభవింపలేరు; మనుష్యులు ఒకే శిరస్సు క్రింద ఏకమగునట్లు దూతలతో చేర్చబడుట తప్ప వేరే విధముగా దేవుని స్వరూపములో నూతనపరచబడుదురని పౌలు బోధింపడు (కొలొస్సయులకు 3:10). సంక్షేపముగా, మనము క్రీస్తును నమ్మినయెడల, మనము పరలోకములలోనికి చేర్చుకొనబడి దూతలవలె చేయబడినప్పుడు మన ధన్యత సంపూర్ణమగును. కాని దేవుని స్వరూపము యొక్క ప్రాథమిక నమూనా మనుష్యుడైన క్రీస్తునందు ఉండెనని తీర్మానించుటకు ఓసియాండరునకు హక్కు ఉన్నయెడల, దూతలును దేవుని స్వరూపమును కలిగియున్నందున క్రీస్తు దూత స్వభావమునకు కూడ భాగస్థుడు కావలసియుండెనని ఎవరైనను అదే ఆధారముపై వాదింపవచ్చును.

7. కుమారుని శరీరధారణ నిర్ణయము ముందుగా ఆయన మనస్సులో మార్పులేనిదిగా స్థిరపరచబడకపోయినయెడల దేవుడు అబద్ధికుడని కనబడునని ఓసియాండరు భయపడుటకు కారణము లేదు. ఆదాము తన నిర్దోషత్వమును కోల్పోకుండినను, అతడు దూతలతో కూడ దేవుని పోలియుండును; అయినను అందువలన దేవుని కుమారుడు మనుష్యుడుగాని దూతగాని కావలసిన అవశ్యకత కలిగియుండదు. మనుష్యుడు సృజింపబడక పూర్వమే క్రీస్తు విమోచకునిగా కాక మొదటి మనుష్యునిగా జన్మింపవలెనని దేవుని మార్పులేని సంకల్పముచే నిర్ణయింపబడకపోయినయెడల, ఆయన తన ప్రాధాన్యమును కోల్పోవచ్చునని, ఏలయనగా ఒక ఆకస్మిక సందర్భము వలన—అనగా నశించిన మానవ జాతిని పునరుద్ధరించుటకు తప్ప ఆయన జన్మింపడని, ఆ విధముగా ఆదాము స్వరూపములో సృజింపబడునని—అతడు వ్యర్థముగా అసంబద్ధమైన భయమును పెట్టుకొనుచున్నాడు. “సమస్త విషయములలోను మనవలెనే శోధింపబడినవాడు, అయినను పాపము లేనివాడు” అని లేఖనము స్పష్టముగా బోధించుదానికి అతడు ఎందుకు భయపడవలెను? (హెబ్రీయులకు 4:15). అందువలననే లూకా కూడ తన వంశావళిలో ఆయనను ఆదాము కుమారునిగా లెక్కించుటకు సందేహింపలేదు (లూకా 3:38). పౌలు క్రీస్తును రెండవ ఆదాము అని పిలుచుట ఎందుకో తెలిసికొనగోరుచున్నాను (1 కొరింథీయులకు 15:47), ఆదాము యొక్క నాశనమైన సంతానమును లేవనెత్తుటకే మానవ స్థితి ఆయనకు నిర్ణయింపబడెననుటకే తప్ప. ఏలయనగా క్రమమునుబట్టి ఆ స్థితి సృష్టికి ముందే ఉన్నయెడల, ఆయనను మొదటి ఆదాము అని పిలువవలసియుండెను. క్రీస్తు దేవుని సంకల్పములో మనుష్యుడుగా ముందే ఎరుగబడినందున, మనుష్యులు ఆయనను నమూనాగా పోలి సృజింపబడిరని ఓసియాండరు నమ్మకముగా నొక్కి చెప్పుచున్నాడు. కాని పౌలు ఆయనను రెండవ ఆదాము అని పిలుచుటచేత, స్వభావమును దాని ఆదిమ స్థితికి పునరుద్ధరించుట అవశ్యకమైనట్లు చేసిన ఆ తిరుగుబాటునకు, దాని ఆదిమ రూపకల్పనకును క్రీస్తు ద్వారా మనకు లభించు పునరుద్ధరణకును మధ్య ఒక మధ్య స్థానమునిచ్చుచున్నాడు: కాబట్టి ఈ పునరుద్ధరణయే దేవుని కుమారుని జన్మింపజేసి, తద్వారా మనుష్యుడాయెనని సిద్ధించుచున్నది. అంతేగాక, ఆదాము తన నిర్దోషత్వమును నిలుపుకొనినంత కాలము అతడు తన స్వరూపమే గాని క్రీస్తు స్వరూపము కాడని ఓసియాండరు వాదించుట చెడ్డదియు అసంబద్ధమునై యున్నది.

దీనికి విరుద్ధముగా నేను వాదించునదేమనగా, దేవుని కుమారుడు ఎన్నడును శరీరధారి కాకపోయినను, దేవుని స్వరూపము ఆదాములో అతని శరీరములోను ఆత్మలోను కనబడుచుండెను; ఈ స్వరూపము యొక్క కిరణములలో క్రీస్తు నిజముగా శిరస్సనియు, సమస్తములో ప్రాధాన్యము కలిగియుండెననియు ఎల్లప్పుడును కనబడెను. ఈ విధముగా ఓసియాండరు ముందుకు తెచ్చిన వ్యర్థమైన కుతర్కమును మనము తోసివేయుచున్నాము: అనగా ఆదాము పాపము నుండి స్వతంత్రముగానే దేవుడు తన కుమారుని శరీరముతో ధరింపజేయ సంకల్పించియుండనియెడల దూతలకు ఈ శిరస్సు ఉండెడిది కాదనునది. క్రీస్తు మనుష్యుడైనంత మేరకే తప్ప దూతలపై ఆధిపత్యము ఆయనకు ఉండలేదని, వారు ఆయనను తమ అధిపతిగా అనుభవించుటకు వీలు లేకుండెనని, ఏ వివేకి ఒప్పుకొనని దానిని అతడు ఆలోచన లేకుండ ఊహించుకొనుచున్నాడు. కాని పౌలు మాటలనుండి (కొలొస్సయులకు 1:15) ఇది సులభముగా తీర్మానింపవచ్చును: ఆయన దేవుని నిత్య వాక్యమైనందున సర్వసృష్టికి ఆది సంభూతుడు, ఆయన సృష్టింపబడినవాడని గాని సృష్టులలో లెక్కింపదగినవాడని గాని కాదు, ఆరంభమున ఉన్నట్లు అద్భుతమైన సౌందర్యముతో అలంకరింపబడిన లోక నిర్మాణమంతటికి ఆయన తప్ప మరొక ఆరంభము లేకుండెను; తరువాత ఆయన మనుష్యుడైనందున మృతులలోనుండి ఆది సంభూతుడు. ఏలయనగా ఒక చిన్న వాక్యభాగములో (కొలొస్సయులకు 1:16–18) అపొస్తలుడు రెండు దృక్కోణములవైపు మన దృష్టిని మళ్లించుచున్నాడు: కుమారుని ద్వారా సమస్తము సృజింపబడెను, అందువలన ఆయనకు దూతలపై ఆధిపత్యము ఉన్నది; మరియు ఆయన విమోచకుడుగా ఆరంభమగుటకు మనుష్యుడాయెను. ఇదే అజ్ఞానముచేత, క్రీస్తు మనుష్యుడై యుండనియెడల మనుష్యులకు ఆయన రాజుగా ఉండడని ఓసియాండరు చెప్పుచున్నాడు; దేవుని రాజ్యము ఆయన నిత్య కుమారునిచే, మానవ శరీరముతో ధరింపబడకపోయినను, స్థాపింపబడజాలనట్లు; దూతలును మనుష్యులును ఆయన పరలోక జీవమహిమలలో పాలుపొందుటకు కూడియుండగా ఆయన ఆధిపత్యము వహించగలడు కదా. కాని క్రీస్తు శరీరములో ప్రత్యక్షము కానియెడల సంఘము శిరస్సు లేనిదిగా (akefalon) ఉండెడిదనెడి ఈ అబద్ధ సూత్రముచే అతడు ఎల్లప్పుడును భ్రమపడుచున్నాడు, లేక తనను తాను మోసపరచుకొనుచున్నాడు. దూతలు ఆయనను శిరస్సుగా అనుభవించినట్లే, ఆయన తన దైవ శక్తిచేత మనుష్యులపై అధ్యక్షత వహించి, తన ఆత్మ యొక్క రహస్య ప్రభావముచేత వారిని తన శరీరముగా జీవింపజేసి పోషింపలేడా, వారు పరలోకములోనికి చేర్చబడి దూతలతో కూడ అదే జీవమును అనుభవించువరకు? నేను ఖండించుచున్న ఈ అసంబద్ధములను ఓసియాండరు తప్పులేని దైవోక్తులుగా ఎంచుచున్నాడు. తన స్వంత ఊహలలో మత్తెక్కించు ఆనందమును పొందుచు, శూన్యము నుండి హాస్యాస్పదమైన పథకములను తీయుట అతనికి అలవాటు. తరువాత అతడు ఇంకను బలమైన వాక్యభాగమును ముందుకు తేగలనని చెప్పుచున్నాడు: అనగా స్త్రీ తన యొద్దకు తేబడినప్పుడు ఆదాము చెప్పిన ప్రవచనము: “ఇప్పుడు ఈమె నా ఎముకలలో ఎముకయు నా మాంసములో మాంసమునై యున్నది” (ఆదికాండము 2:23). కాని అది ప్రవచనమని అతడు ఎట్లు రుజువు చేయుచున్నాడు? ఏలయనగా మత్తయిలో క్రీస్తు అదే మాటను దేవునికి ఆపాదించెను గనుక! దేవుడు మనుష్యుని ద్వారా పలికినదంతయు ఒక ప్రవచనమును కలిగియున్నట్లు! ఇదే ఆధారముపై, ధర్మశాస్త్రము దేవుని నుండి వచ్చినందున, ఓసియాండరు ప్రతి ఆజ్ఞలో ఒక ప్రవచనమును కనుగొనవచ్చును. ఇంకను, మన రక్షకుడు అక్షరార్థమునకే పరిమితమైనయెడల ఆయన వివరణ కఠినముగాను నీచముగాను ఉండెడిది. ఆయన సంఘమును ఘనపరచిన ఆ ఆధ్యాత్మిక ఐక్యతను సూచించుటలేదు, కేవలము వైవాహిక విశ్వాసమును సూచించి, భర్తను భార్యను ఒక్క శరీరముగా దేవుడు ప్రకటించుటకు కారణము, ఎవరును విడాకుల ద్వారా ఆ విడదీయరాని బంధమును భంగపరచకుండుటకే అని చెప్పుచున్నాడు. ఈ సరళమైన భావము ఓసియాండరునకు చాల తక్కువైనయెడల, తన తండ్రి మాటలను మరింత సూక్ష్మముగా వ్యాఖ్యానించి తన శిష్యులను దాగియున్న భావమునకు నడిపింపలేదని అతడు క్రీస్తును విమర్శించవలెను. “మనము ఆయన శరీర అవయవములము, ఆయన మాంసములోను ఎముకలలోను భాగస్థులము” అని చెప్పిన తరువాత వెంటనే “ఈ మర్మము గొప్పది” అని పౌలు చేర్చినప్పుడు (ఎఫెసీయులకు 5:30–32), ఓసియాండరు కలకు అతడు ఏ మద్దతును ఇవ్వడు. ఏలయనగా ఆదాము ఆ మాటలను వాడిన భావమును సూచించుట అతని ఉద్దేశ్యము కాదు, వివాహము యొక్క రూపకము సాదృశ్యము క్రింద మనలను క్రీస్తుతో ఏకము చేయు పవిత్ర ఐక్యతను ఆయన చూపుచున్నాడు. ఆయన మాటలకు ఈ భావమే ఉన్నది; ఏలయనగా ఆయన క్రీస్తును సంఘమును గూర్చి మాటలాడుచున్నాడని మనకు జ్ఞాపకము చేయుచు, దిద్దుబాటుగా వివాహ బంధమునకును క్రీస్తు తన సంఘముతో కలిగియున్న ఆధ్యాత్మిక ఐక్యతకును మధ్య భేదము చూపుచున్నాడు. కాబట్టి ఈ సూక్ష్మబుద్ధి వెంటనే మాయమగును. ఇట్టి అసంబద్ధములను చర్చించుట అనవసరమని నేను భావించుచున్నాను: ఏలయనగా ఈ అతి సంక్షిప్త ఖండన నుండియే వాటన్నిటి వ్యర్థత కనుగొనబడును. దేవుని పిల్లల దృఢమైన పోషణకు సమృద్ధిగా చాలినది ఈ మితమైన సత్యమే: “కాలము పరిపూర్ణమైనప్పుడు, ధర్మశాస్త్రమునకు లోనైన వారిని విమోచించుటకై దేవుడు స్త్రీయందు పుట్టినవాడునుగా ధర్మశాస్త్రమునకు లోనైనవాడునుగా తన కుమారుని పంపెను” (గలతీయులకు 4:4, 5).