రెండు స్వభావములు మధ్యవర్తి యొక్క వ్యక్తిత్వమును ఎట్లు ఏర్పరచును

అధ్యాయము 14.

రెండు స్వభావములు మధ్యవర్తి యొక్క వ్యక్తిత్వమును ఎట్లు ఏర్పరచును.

ఈ అధ్యాయమున రెండు ప్రధానాంశములు ఉన్నవి: I. క్రీస్తు యొక్క రెండు స్వభావములు ఒకే వ్యక్తియందు ఉన్నవను సిద్ధాంతము యొక్క సంక్షిప్త వివరణ, 1–4 అనుభాగములు. II. క్రీస్తునందలి స్వభావముల భేదమును, కుమారుని దైవ స్వభావము యొక్క నిత్యత్వమును నాశనము చేయు సర్వేటస్ యొక్క అపసిద్ధాంతముల ఖండన.

అనుభాగములు.

1. క్రీస్తునందు రెండు స్వభావములు—మానవ స్వభావమును దైవ స్వభావమును—ఉన్నవని రుజువు. శరీరము ఆత్మల ఐక్యతనుండి సాదృశ్యముచేత వివరణ. ఆ దృష్టాంతము యొక్క అన్వయము.

2. రెండు స్వభావములను వేరుపరచు లేఖనభాగములనుండి రుజువు. లక్షణముల పరస్పర సంక్రమణమునుండి రుజువు.

3. రెండు స్వభావముల ఐక్యతను చూపు భాగములనుండి రుజువు. ఈ చర్చయందు పాటింపవలసిన ఒక నియమము.

4. రెండు స్వభావములను గూర్చిన సిద్ధాంతము యొక్క ప్రయోజనమును ఉపయోగమును. నెస్తోరియనులు. యూటికేసువాదులు. ఇద్దరును సంఘముచేత న్యాయముగా ఖండింపబడిరి.

5. సర్వేటస్ యొక్క అపసిద్ధాంతముల ఖండన. క్రీస్తును గూర్చిన సనాతన సిద్ధాంతము యొక్క సామాన్య సమాధానము లేక సారాంశము. వ్యక్తిత్వపరమైన ఐక్యత (hypostatic union) అనగా ఏమి.

క్రీస్తు దైవత్వమునకు విరుద్ధముగా సర్వేటస్ చేయు ఆక్షేపణలు. సమాధానము.

6. మరొక ఆక్షేపణ, సమాధానము. క్రీస్తునకు గల ద్విధమైన కుమారత్వము.

7. ఇతర ఆక్షేపణలకు సమాధానము.

8. పూర్వపు ఆక్షేపణల ముగింపు. సర్వేటస్ యొక్క ఇతర వినాశకరమైన అపసిద్ధాంతములు.

1. వాక్యము శరీరధారి ఆయెనని చెప్పబడినప్పుడు, ఆయన శరీరముగా మార్పు చెందెననిగాని, శరీరముతో కలగాపులగముగా కలిసిపోయెననిగాని మనము అర్థము చేసికొనకూడదు; ఆయన తాను నివసించుటకు కన్యక గర్భమును ఆలయముగా ఎన్నుకొనెనని అర్థము చేసికొనవలెను. దేవుని కుమారుడైనవాడు మనుష్యకుమారుడాయెను; సారముల కలగాపులగముచేత కాదు, వ్యక్తిత్వపు ఐక్యతచేతనే. ఏలయనగా దైవత్వము మానవత్వముతో ఎంతగా కూర్చబడి ఐక్యము చేయబడెననగా, ప్రతి స్వభావము యొక్క సంపూర్ణ లక్షణములు సంపూర్ణముగా నిలిచియుండును, అయినను ఆ రెండు స్వభావములు ఒకే క్రీస్తునే ఏర్పరచును అని మేము చెప్పుచున్నాము. ఈ మహా మర్మమునకు సదృశమైనదేదైనను మానవ విషయములలో కనబడగలిగినయెడల, అత్యంత సరిపోవు ఉపమానము²⁴⁵ మనుష్యునిది అని తోచుచున్నది; అతడు స్పష్టముగా రెండు పదార్థములతో కూడినవాడు, అయినను వాటిలో ఏదియు రెండును తమ తమ లక్షణములను నిలుపుకొనకుండునంతగా మరియొకదానితో కలగలిసిపోలేదు. ఏలయనగా ఆత్మ శరీరము కాదు, శరీరము ఆత్మ కాదు. కావున శరీరమునకు ఏ విధముగాను వర్తింపనిది ఆత్మను గూర్చి వేరుగా చెప్పబడును; ఆత్మకు ఏ మాత్రమును వర్తింపనిది శరీరమును గూర్చి చెప్పబడును; మరియు శరీరమును గూర్చిగాని ఆత్మను గూర్చిగాని వేరుగా చెప్పినయెడల అసంబద్ధమగునది సంపూర్ణ మనుష్యుని గూర్చి చెప్పబడును. చివరకు ఆత్మ యొక్క లక్షణములు శరీరమునకును, శరీరము యొక్క లక్షణములు ఆత్మకును ఆపాదింపబడును; అయినను ఇవి ఒకే మనుష్యుని ఏర్పరచును, ఒకనికంటె ఎక్కువమందిని కాదు. ఇట్టి వ్యక్తీకరణ విధానములు, రెండు సమ్మేళనములతో ఏర్పడిన ఒకే వ్యక్తి మనుష్యునియందు ఉన్నాడనియు, ఈ రెండు విభిన్న స్వభావములు ఒకే వ్యక్తిని ఏర్పరచుననియు సూచించుచున్నవి. లేఖనములు క్రీస్తును గూర్చి ఈ విధముగానే మాట్లాడుచున్నవి. కొన్నిసార్లు అవి ఆయనకు ప్రత్యేకించి ఆయన మానవత్వమునకు చెందవలసిన లక్షణములను, కొన్నిసార్లు విశేషముగా ఆయన దైవత్వమునకు వర్తించు లక్షణములను, కొన్నిసార్లు రెండు స్వభావములను కలిపి కలిగియుండి ఏ ఒక్కదానికిని ప్రత్యేకముగా వర్తింపని లక్షణములను ఆయనకు ఆపాదించును. క్రీస్తునందలి ఈ ద్విస్వభావ సమ్మేళనమును అవి ఎంత జాగ్రత్తగా వ్యక్తపరచుననగా, కొన్నిసార్లు వాటిని ఒకదానితో ఒకటి పంచుకొనజేయును; ఈ అలంకార పద్ధతిని ప్రాచీనులు ἰδιωμάτων κοινωνία (లక్షణముల పరస్పర సంక్రమణము) అని పిలిచిరి.

2. ఈ ప్రకటనలలో ఏదియు మనుష్యుని కల్పన కాదని పరిశుద్ధ గ్రంథమంతటిలోని అనేక భాగములచేత రుజువు కానియెడల, వీటిపై అంతగా ఆధారపడుటకు వీలుండదు. “అబ్రాహాము పుట్టకమునుపే నేనున్నాను” అని క్రీస్తు తన్నుగూర్చి చెప్పినది (యోహాను 8:58) ఆయన మానవత్వమునకు చాలా భిన్నమైనది. ఈ భాగమును దోషభూయిష్ట ఆత్మలు వక్రీకరించు తర్కమును నేను ఎరుగనివాడను కాను—అనగా ఆయన విమోచకుడుగా తండ్రి యొక్క ఆలోచనయందును విశ్వాసుల మనస్సులయందును ముందుగా ఎరుగబడెను గనుక ఆయన సమస్త యుగములకు పూర్వమే ఉండెనని. కాని ఆయన తన ప్రత్యక్షత కాలమును తన నిత్య అస్తిత్వమునుండి స్పష్టముగా వేరుపరచుచు, అబ్రాహాముకంటె తన పూర్వత్వమును రుజువు చేయుటకు తన ప్రాచీన పరిపాలనపైనే బహిరంగముగా ఆధారపడుచున్నందున, నిస్సందేహముగా ఆయన దైవత్వము యొక్క ప్రత్యేక లక్షణములను తనకు తానే చెప్పుకొనుచున్నాడు. ఆయన “సర్వసృష్టికి ఆదిసంభూతుడు” అనియు, “ఆయన అన్నిటికంటె ముందున్నవాడు, ఆయనయందు సమస్తమును స్థిరపడియున్నది” అనియు పౌలు చేసిన ప్రకటనయు (కొలొస్సయులకు 1:15, 17); లోకము కలుగకముందు తండ్రియొద్ద తనకు మహిమ ఉండెననియు, తాను తండ్రితో కలిసి కార్యము చేయుచున్నాడనియు ఆయన స్వయముగా చేసిన ప్రకటనయు మనుష్యునికి సమానముగా వర్తింపవు. ఇట్టి లక్షణములను ఇంకను ఇటువంటివాటిని ప్రత్యేకముగా ఆయన దైవత్వమునకు ఆపాదింపవలెను. మరలా, ఆయన తండ్రి యొక్క సేవకుడని పిలువబడుట, ఎత్తునందును జ్ఞానమునందును దేవుని యొద్దను మనుష్యుల యొద్దను దయయందును ఎదుగుచుండెనని చెప్పబడుట, తన స్వంత మహిమను వెదకకుండుట, అంత్యదినమును ఎరుగకుండుట, తనంతట తాను మాట్లాడకుండుట, తన స్వంత చిత్తమును చేయకుండుట, చూడబడి తాకబడుట²⁴⁶ అనునవి సంపూర్ణముగా ఆయన మానవత్వమునకే వర్తించును; ఏలయనగా దేవుడుగా ఆయన ఏ విషయమునందును ఎదుగునని చెప్పబడజాలడు, ఎల్లప్పుడును తన నిమిత్తమే కార్యము చేయును, సమస్తమును ఎరుగును, సమస్తమును తన స్వంత చిత్త సంకల్పము ప్రకారము చేయును, చూడబడుటకును తాకబడుటకును అసమర్థుడు. అయినను ఆయన వీటిని తన మానవ స్వభావమునకు వేరుగా ఆపాదించుట మాత్రమే కాక, తన మధ్యవర్తిత్వ పరిచర్యకు తగినవిగా వాటిని తనకే అన్వయించుకొనుచున్నాడు. దేవుడు సంఘమును “తన స్వరక్తముచేత” సంపాదించెనని పౌలు చెప్పునప్పుడు (అపొస్తలుల కార్యములు 20:28), యూదులు మహిమగల ప్రభువును సిలువవేసిరని చెప్పునప్పుడు (1 కొరింథీయులకు 2:8), ἰδιώματα అనగా లక్షణముల సంక్రమణము ఉన్నది. అదే విధముగా దేవుని వాక్యము “తాకబడెను” అని యోహాను చెప్పుచున్నాడు. దేవునికి రక్తము లేదు, ఆయన బాధపడడు, చేతులతో తాకబడజాలడు; కాని నిజ దేవుడును నిజ మనుష్యుడునైన ఆ క్రీస్తు మన కొరకు సిలువపై తన రక్తమును చిందించెను గనుక, ఆయన మానవ స్వభావమందు జరిగిన కార్యములు అయథార్థముగానైనను నిరంతరము కాకుండనైనను ఆయన దైవత్వమునకు మార్చబడుచున్నవి. దేవుడు మన కొరకు తన ప్రాణమును పెట్టెనని యోహాను చెప్పిన భాగమునందును (1 యోహాను 3:16) మనకు ఇట్టి ఉదాహరణమే ఉన్నది. ఇక్కడ ఆయన మానవత్వము యొక్క లక్షణము ఆయన ఇతర స్వభావముతో పంచుకొనబడుచున్నది. మరొక వైపు, క్రీస్తు ఇంకను భూమిపై జీవించుచుండగా, “పరలోకమునుండి దిగి వచ్చినవాడును, పరలోకమందున్నవాడునగు మనుష్యకుమారుడే తప్ప మరి ఎవడును పరలోకమునకు ఎక్కిపోలేదు” అని చెప్పినప్పుడు (యోహాను 3:13), తాను ధరించిన శరీరమందు మనుష్యునిగా ఎంచబడినయెడల ఆయన అప్పుడు పరలోకమందు లేడు; కాని ఆయన దేవుడును మనుష్యుడునై యుండుటచేత, రెండు స్వభావముల ఐక్యతనుబట్టి ఒకదానికి యథార్థముగా చెందినదానిని మరొకదానికి ఆపాదించెను.

3. కాని అన్నిటికంటె ముఖ్యముగా, రెండు స్వభావములను ఒకేసారి కలిగియుండు భాగములలో క్రీస్తు యొక్క నిజసారము అత్యంత స్పష్టముగా ప్రకటింపబడినది. యోహాను సువార్తలో ఇట్టివి అనేకములు ఉన్నవి. పాపములను క్షమించుటకు ఆయన తండ్రినుండి అధికారము పొందెననియు; తనకిష్టమైనవారిని సజీవులుగా చేయుననియు; నీతిని పరిశుద్ధతను రక్షణను అనుగ్రహించుననియు; సజీవులకును మృతులకును న్యాయాధిపతిగా నియమింపబడెననియు; తండ్రిని వలె ఆయనయు ఘనపరచబడవలెననియు²⁴⁷ అచ్చట మనము చదువునవి ఆయన దైవత్వమునకుగాని మానవత్వమునకుగాని ప్రత్యేకమైనవి కావు, రెండింటికిని వర్తించునవి. ఇదే రీతిగా ఆయన లోకమునకు వెలుగనియు, ఉత్తమ కాపరియనియు, ఏకైక ద్వారమనియు, నిజమైన ద్రాక్షావల్లియనియు పిలువబడుచున్నాడు. దేవుని కుమారుడు శరీరమందు ప్రత్యక్షమైనప్పుడు ఇట్టి ప్రత్యేకాధికారములతో అలంకరింపబడెను; లోకము సృష్టింపబడకముందే తండ్రితో కూడ వాటిని కలిగియుండినను, అది అదే విధముగా కాదు, అదే దృష్టితో కాదు; మనుష్యుడు మాత్రమే అయినవానికి అవి ఆపాదింపబడజాలవు. అంతమున క్రీస్తు “రాజ్యమును తండ్రియైన దేవునికి అప్పగించును” అను పౌలు మాటను (1 కొరింథీయులకు 15:24) కూడ ఇదే భావములో మనము గ్రహింపవలెను. దేవుని రాజ్యమునకు నిశ్చయముగా ఆరంభము లేదు, అంతమును ఉండదు; కాని ఆయన శరీరమను వినయమైన వస్త్రముక్రింద మరుగైయుండెను గనుక, దాస రూపమును తనపై ధరించుకొని తన్ను తాను తగ్గించుకొనెను గనుక (ఫిలిప్పీయులకు 2:8), ప్రభావ చిహ్నములను విడిచిపెట్టి తండ్రికి విధేయుడాయెను గనుక; ఈ లోబడిన తరువాత చివరకు మహిమయు ఘనతయు కిరీటముగా పొందెను గనుక (హెబ్రీయులకు 2:7), ఆయన నామమున ప్రతి మోకాలును వంగునట్లు సర్వోన్నత అధికారమునకు హెచ్చింపబడెను గనుక (ఫిలిప్పీయులకు 2:10); ఇది ఇట్లు జరిగినట్లే—

245 అగస్టీను ఇదే ఉపమానమును ఉపయోగించెను, Epist. 52. 246 యెషయా 41:1, మొదలగునవి; యోహాను 5:17; లూకా 2:52; యోహాను 8:50; మార్కు 13:32; యోహాను 14:10; 6:38; లూకా 24:39.

247 యోహాను 1:29; 5:21—23; 9:5; 10:9—11; 15:1. అట్లే అంతమున ఆయన తండ్రి యొద్దనుండి తాను పొందిన నామమును మహిమ కిరీటమును, సమస్తమును తండ్రికే లోపరచును; దేవుడు సర్వములో సర్వమగునట్లు (1 కొరింథీయులకు 15:28). తండ్రి ఆయన చేతిద్వారా మనలను పరిపాలించుటకే తప్ప, మరి ఏ ప్రయోజనమునకు ఆ శక్తియు అధికారమును ఆయనకు ఇయ్యబడెను? ఇదే భావమున ఆయన తండ్రి కుడిపార్శ్వమున కూర్చుండెనని కూడ చెప్పబడినది. కాని ఇది ఆయన దైవత్వము యొక్క ప్రత్యక్ష సన్నిధిని మనము అనుభవించువరకు కొంతకాలమునకు మాత్రమే. ఇక్కడ మధ్యవర్తి పరిచర్యను లక్ష్యపెట్టక, యోహాను సువార్తలో మనము చదువు బోధ దాదాపు అంతటి యథార్థమైన భావమును మసకబరచి, అనేక ఉచ్చులలో చిక్కుకొనిన కొందరు ప్రాచీన రచయితల దోషమును మనము క్షమింపజాలము. కావున మధ్యవర్తి పరిచర్యను సూచించు విషయములు కేవలము దైవ స్వభావమునుగూర్చియో మానవ స్వభావమునుగూర్చియో చెప్పబడినవి కావు²⁴⁸ అనుదానిని నిజమైన వ్యాఖ్యానమునకు తాళపుచెవిగా భావింతము. కాబట్టి క్రీస్తు లోకమునకు తీర్పు తీర్చుటకు ప్రత్యక్షమగు వరకు రాజ్యము చేయును; ఏలయనగా మన బలహీన సామర్థ్య పరిమాణము ప్రకారము ఆయన ఇప్పుడు మనలను తండ్రితో జతపరచుచున్నాడు. కాని పరలోక మహిమలో పాలివారమై మనము దేవుని ఆయన ఉన్నట్లే చూచునప్పుడు, క్రీస్తు మధ్యవర్తి పరిచర్యను నెరవేర్చినవాడై తండ్రికి ప్రతినిధిగా ఉండుట మానును, లోకము కలుగకముందు తాను కలిగియుండిన మహిమతో తృప్తి చెందును. ప్రభువు అను నామము క్రీస్తు వ్యక్తికి దేవునికిని మనకును మధ్య ఆయన మధ్యస్థానమును కలిగియున్న విషయమునందు తప్ప మరి ఏ విషయమునందును విశేషముగా వర్తింపదు. పౌలు మాటలు ఈ భావముతోనే ఉన్నవి: “మనకు ఒక్క దేవుడే ఉన్నాడు, ఆయన తండ్రి; ఆయననుండి సమస్తమును కలిగినది, మనము ఆయనయందున్నాము; మరియు ఒక్క ప్రభువే ఉన్నాడు, ఆయన యేసుక్రీస్తు; ఆయనద్వారా సమస్తమును కలిగినది, మనము ఆయనద్వారా ఉన్నాము” (1 కొరింథీయులకు 8:6); అనగా ఆయన దైవ ఘనత ముఖాముఖిగా చూడబడువరకు తండ్రి ఆయనకు తాత్కాలిక అధికారమును అప్పగించెను. రాజ్యమును తండ్రికి అప్పగించుట ఆయన ఘనతను తగ్గించుట అటుంచి, దానిని మరింత ప్రకాశముగా ప్రదర్శించును. అప్పుడు దేవుడు క్రీస్తునకు శిరస్సుగా ఉండుట మానును, క్రీస్తు స్వంత దైవత్వము ఇప్పుడు ఒక విధముగా మరుగుపరచబడియుండగా, అప్పుడు తనంతట తానే ప్రకాశించును.

4. పాఠకులు ఈ పరిశీలనను సరిగా వినియోగించినయెడల, అపారమైన కష్టములను పరిష్కరించుటలో ఇది కొద్దిపాటి ఉపయోగము కాదు. ఏలయనగా క్రీస్తు యొక్క దైవత్వమునకుగాని మానవత్వమునకుగాని సరిగా సరిపోనివిగా ఆయనకు వర్తించబడిన ఈ వ్యక్తీకరణ విధానములచేత అజ్ఞానులును, పూర్తిగా విద్యలేని వారు కాని కొందరును కూడ కలవరపడుట ఆశ్చర్యకరము; ఆయన దేవుడుగాను మనుష్యుడుగాను ప్రత్యక్షమైన స్వభావమునకును ఆయన మధ్యవర్తి పరిచర్యకును అవి ఎట్లు సరిపోవునో వారు పరిగణింపరు. తగిన భక్తితో ఈ గొప్ప మర్మములను పరిశీలించు మితవాదియైన వ్యాఖ్యాత ఉన్నయెడల, అవి ఒకదానితో ఒకటి ఎంత అందముగా సరిపోవునో గ్రహించుట ఎంతో సులభము. కాని ఉగ్రులును ఉన్మత్తులునైన ఆత్మలు గందరగోళములోనికి త్రోయజాలనిది ఏదియు లేదు.²⁴⁹ వారు ఆయన దైవత్వమును నాశనము చేయుటకు మానవత్వ లక్షణములను పట్టుకొందురు; మరొక వైపు ఆయన మానవత్వమును నాశనము చేయుటకు దైవత్వ లక్షణములను పట్టుకొందురు; రెండు స్వభావములను కలిపి చెప్పబడి ఏ ఒక్కదానికిని వర్తింపని వాటిని రెండింటిని నాశనము చేయుటకు వినియోగింతురు. అయితే క్రీస్తు దేవుడైనందున మనుష్యుడు కాడనియు, మనుష్యుడైనందున దేవుడు కాడనియు, రెండును ఒకేసారి అయినందున దేవుడును మనుష్యుడును కాడనియు వాదించుటకంటె ఇది మరేమి? కావున క్రీస్తు దేవుడును మనుష్యుడునై, ఐక్యము చేయబడినవి కాని కలగాపులగము కాని స్వభావములను కలిగియుండుటచేత, ఆయన మన ప్రభువనియు, తన మానవత్వమునుబట్టి కూడ—మానవత్వము ద్వారా కాకపోయినను—దేవుని నిజ కుమారుడనియు మనము నిర్ణయించుచున్నాము. ఏలయనగా రెండు స్వభావముల మధ్య భేదమును చూపుటకంటె వాటిని ఛేదించుటకు సాహసించి, ద్విగుణ క్రీస్తును కల్పించిన నెస్తోరియస్ యొక్క అపసిద్ధాంతమును మనము మనకు దూరముగా ఉంచవలెను. కాని కన్యకకు పుట్టినవానికి దేవుని కుమారుడను నామము ఇయ్యబడినప్పుడును, ఆ కన్యకయే మన ప్రభువు యొక్క తల్లి అని పిలువబడినప్పుడును (లూకా 1:32, 43) లేఖనము దీనికి విరుద్ధముగా గొప్పగా నిరసించుటను మనము చూచుచున్నాము. వ్యక్తిత్వపు ఐక్యతను చూపగోరి రెండు స్వభావములను నాశనము చేయకుండునట్లు యూటికేసు యొక్క పిచ్చి కల్పనను గూర్చియు మనము జాగ్రత్తపడవలెను. దైవత్వము మానవత్వమునుండి వేరుపరచబడిన మనము ఇదివరకే ఉదహరించిన అనేక భాగములును, లేఖనమంతటిలో ఉన్న అనేక ఇతర భాగములును అత్యంత వివాదశీలుని నోరును మూయించగలవు. ఈ కల్పనను ఇంకను చక్కగా తోసిపుచ్చు కొన్ని పరిశీలనలను నేను త్వరలో చేర్చెదను. ప్రస్తుతమునకు ఒక భాగము చాలును—దైవత్వము స్పష్టముగా ఆయన యందు నివసించియుండనియెడల క్రీస్తు తన శరీరమును ఆలయమని పిలిచియుండడు (యోహాను 2:19). కావున నెస్తోరియస్ ఎఫెసు సభయందు న్యాయముగా ఖండింపబడినట్లే, తరువాత యూటికేసు కాన్‌స్టాంటినోపుల్ సభయందును కల్సెడోను సభయందును ఖండింపబడెను; క్రీస్తు యొక్క రెండు స్వభావములను విభజించుట ధర్మము కానట్లే కలగాపులగము చేయుట కూడ ధర్మము కాదు.

248 చూడుము: కాల్విన్, Epist. ad Polonos adversus Stancarum. 249 చూడుము: Aug. in Enchir. ad Laurent. c. 36.

5. కాని మన కాలమునందును అంతకు తక్కువకాని వినాశకరమైన రాక్షసుడు లేచెను—అతడు మైఖేల్ సర్వేటస్; అతడు దేవుని కుమారునికి బదులుగా దేవుని సారముతోను, ఆత్మతోను, శరీరముతోను, సృష్టింపబడని మూడు మూలకములతోను కూర్చబడిన ఒక కల్పనను ప్రతిక్షేపించెను. మొదటిది, క్రీస్తు కన్యక గర్భమందు పరిశుద్ధాత్మచేత గర్భము దాల్చబడెనను కారణముచేత తప్ప మరి ఏ కారణముచేతను ఆయన దేవుని కుమారుడు కాదని అతడు నిరాకరించును. రెండు స్వభావముల భేదమును నాశనము చేసి, క్రీస్తు దేవునితోను మనుష్యునితోను ఏదో విధముగా కూర్చబడినవాడైనను, దేవుడును మనుష్యుడునని ఎంచబడరాదని సిద్ధాంతీకరించుటయే ఈ కుయుక్తి యొక్క ధోరణి. క్రీస్తు శరీరమందు ప్రత్యక్షమగుటకు పూర్వము దేవునియందు నీడరూపములు మాత్రమే ఉండెననియు, ఆ ఘనతకు నియమింపబడిన వాక్యము నిజముగా దేవుని కుమారుడగుటకు ఆరంభించినప్పుడే వాటి సత్యము లేక ఫలితము మొదటిసారి ఉనికిలోనికి వచ్చెననియు స్థాపించుటయే అతని లక్ష్యము అంతటా. కన్యకకు జన్మించిన మధ్యవర్తి యథార్థముగా దేవుని కుమారుడని మేము ఒప్పుకొనుచున్నాము. దేవుని అపారమైన కృపకు మనుష్యుడైన క్రీస్తు అద్దముగా ఎట్లుండగలడు, ఆయనకు దేవుని ఏకైక కుమారుడుగా ఉండుటయును అట్లు పిలువబడుటయును అను ఘనత అనుగ్రహింపబడకపోయినయెడల? అయితే ఈ లోగా, సంఘము యొక్క నిర్వచనము చలింపక నిలిచియున్నది: సమస్త యుగములకు ముందు తండ్రిచేత జననమైన వాక్యము వ్యక్తిత్వపరమైన ఐక్యతచేత మానవ స్వభావమును ధరించెను గనుక ఆయన దేవుని కుమారుడని ఎంచబడును—ఈ పదమును ప్రాచీన రచయితలు రెండు స్వభావములనుండి ఒకే వ్యక్తిని ఏర్పరచు ఐక్యతను సూచించుటకు వాడిరి; దేవుని కుమారుడు శరీరమందు నివసించెను కాని అదే సమయమున మనుష్యుడు కాడు అని నటించిన నెస్తోరియస్ యొక్క కలను ఖండించుటకై ఈ పదము కల్పింపబడెను. నిత్యమైన వాక్యము శరీరము ధరించకముందే అప్పటికే దేవుని కుమారుడై యుండెనని మేము చెప్పుచున్నప్పుడు మేము దేవుని కుమారుని ద్విగుణము చేయుచున్నామని సర్వేటస్ అపనిందగా ఆరోపించును: ఆయన శరీరమందు ప్రత్యక్షమాయెనని చెప్పుటకంటె మరేదో మేము చెప్పినట్లు. ఆయన మనుష్యుడగుటకు ముందు దేవుడైయుండినను, అందువలన ఆయన క్రొత్త దేవుడుగా ఆరంభము కాలేదు. నిత్య జననముచేత ఎల్లప్పుడును కుమారుడై యుండు లక్షణము కలిగియుండిన దేవుని కుమారుడు శరీరమందు ప్రత్యక్షమాయెనని భావించుటయందు ఇంతకంటె ఎక్కువ అసంబద్ధత ఏమియు లేదు. “నీవలన పుట్టబోవు ఆ పరిశుద్ధమైనది దేవుని కుమారుడనబడును” (లూకా 1:35) అని మరియతో దూత చెప్పిన మాట దీనినే సూచించుచున్నది; ధర్మశాస్త్రము క్రింద అంతగా తెలియబడని కుమారుడను నామము ప్రసిద్ధమై సర్వజనులకు తెలియబడునని ఆయన చెప్పినట్లు. దీనికి సరిపోవునది పౌలు చెప్పిన భాగము: క్రీస్తు ద్వారా ఇప్పుడు మనము దేవుని కుమారులమై, “ఏ దత్తపుత్రాత్మ వలన మనము అబ్బా తండ్రీ అని మొఱ్ఱపెట్టుదుమో ఆ ఆత్మను పొందితిమి” (రోమీయులకు 8:15). పూర్వపు పరిశుద్ధ పితరులు కూడ దేవుని కుమారులలో లెక్కింపబడలేదా? అవును, ఈ ఆధిక్యతపై నమ్మకముంచి వారు దేవుని తమ తండ్రిగా ప్రార్థించిరి. కాని దేవుని ఏకైక కుమారుడు లోకములోనికి వచ్చినప్పటినుండి ఆయన పరలోక పితృత్వము మరింత స్పష్టముగా ప్రత్యక్షపరచబడినందున, పౌలు దీనిని క్రీస్తు రాజ్యము యొక్క విశిష్ట లక్షణముగా నియమించుచున్నాడు. అయినను దేవుడు ఎప్పుడును దూతలకును మనుష్యులకును తండ్రిగా ఉండలేదు, తన ఏకైక కుమారుని విషయమున తప్ప అని మనము నిరంతరము పట్టుకొనియుండవలెను: ముఖ్యముగా తమ దుష్టత్వముచేత దేవునికి అసహ్యులుగా చేయబడిన మనుష్యులు, ఆయన స్వభావముచేత కుమారుడు గనుక ఉచిత దత్తతచేత కుమారులైయున్నారు. దేవుడు తనయందు నిర్ణయించుకొనిన కుమారత్వముపై ఇది ఆధారపడియున్నదని సర్వేటస్ చేయు వాదనలో ఏమియు లేదు. ఇక్కడ మనము జంతు రక్తముచేత ప్రాయశ్చిత్తము చూపబడినట్లు ఛాయారూపములతో వ్యవహరించుటలేదు; కాని వారి దత్తత శిరస్సునందు స్థాపింపబడకపోయినయెడల వారు వాస్తవముగా దేవుని కుమారులు కాజాలరు గనుక, అవయవములకు సామాన్యమైనదానిని శిరస్సునుండి తొలగించుట సమస్త హేతువునకు విరుద్ధము. నేను ఇంకను ముందుకు పోవుచున్నాను: ఈ విషయమున వారి గొప్ప ఘనత రాబోవు విమోచనపై ఆధారపడని దూతలకు లేఖనము దేవుని కుమారులను పేరు ఇచ్చుచున్నందున, క్రీస్తు తండ్రిని వారితో సమాధానపరచుటకై క్రమమున వారికంటె ముందుండవలెను. మనుష్య జాతిని గూర్చి అదే విషయమును నేను మరలా సంక్షేపముగా పునరావృతము చేసి చేర్చుచున్నాను. దూతలును మనుష్యులును ఇరువురికిని దేవుడు సామాన్య తండ్రియగునను షరతుపై వారు మొదట సృష్టింపబడినందున, క్రీస్తు ఎల్లప్పుడును శిరస్సు అనియు, “సర్వసృష్టికి ఆదిసంభూతుడు—ఆయన అన్ని విషయములలో ప్రథముడగునట్లు” (కొలొస్సయులకు 1:15, 18) అనియు పౌలు చెప్పినది సత్యమైనయెడల, లోకము సృష్టింపబడకముందే ఆయన దేవుని కుమారుడుగా ఉండెనని నేను న్యాయముగా ఊహింపగలనని తలంచుచున్నాను.

6. కాని ఆయన కుమారత్వము (అట్లు చెప్పవచ్చునేమో) శరీరమందు ప్రత్యక్షమైన కాలమున ఆరంభమైనయెడల, ఆయన మానవ స్వభావము విషయమునందును కుమారుడని తేలును. శరీరమందు ప్రత్యక్షమైన క్రీస్తు దేవుని కుమారుడని సర్వేటస్ మరియు అట్లే ఉన్మత్తులైన ఇతరులును ఎంచుదురు; ఏలయనగా ఆయన శరీరధారణ లేకుండినయెడల ఆయన ఈ నామమును కలిగియుండజాలడు. ఇప్పుడు వారు నాకు జవాబు చెప్పవలెను: రెండు స్వభావములనుబట్టియు రెండింటి విషయమునను ఆయన కుమారుడా? వారు నిజముగా ఈ విధముగా వదరుదురు; కాని పౌలు బోధ చాలా భిన్నమైనది. క్రీస్తు మానవ స్వభావమునందు కుమారుడని పిలువబడునని మేము ఒప్పుకొనుచున్నాము; అయితే విశ్వాసులవలె కేవలము ఉచిత దత్తతచేత కాదు, నిజమైన, సహజమైన, అందువలన ఏకైక కుమారుడు; ఇతరులందరినుండి ఆయనను వేరుపరచు గుర్తు ఇదే. నూతన జీవమునకు పునర్జన్మ పొందిన మనలను దేవుడు కుమారులను నామముతో ఘనపరచును; నిజమైన ఏకైక కుమారుడను నామమును ఆయన క్రీస్తునకు మాత్రమే అనుగ్రహించును. కాని ఇంత గొప్ప సహోదరుల సమూహములో ఆయన ఏకైక కుమారుడెట్లు, మనము వరముగా సంపాదించుకొనిన దానిని ఆయన స్వభావముచేత కలిగియున్నాడు అనుటయే తప్ప? ఈ ఘనతను మేము ఆయన మధ్యవర్తి స్వభావమంతటికిని విస్తరింపజేయుచున్నాము; కన్యకకు జన్మించి సిలువపై తన్ను తాను తండ్రికి బలిగా అర్పించుకొనినవాడు యథార్థముగాను సరియైన రీతిగాను దేవుని కుమారుడు; అయినను అది ఆయన దైవత్వమునుబట్టియే: పౌలు బోధించునట్లు, ఆయన “దేవుని సువార్త నిమిత్తము ప్రత్యేకింపబడెను (ఆ సువార్తను దేవుడు తన ప్రవక్తల ద్వారా పరిశుద్ధ లేఖనములలో ముందుగా వాగ్దానము చేసెను), తన కుమారుడును మన ప్రభువునైన యేసుక్రీస్తును గూర్చినది; ఆయన శరీరసంబంధముగా దావీదు సంతానమునుండి పుట్టినవాడు; బలప్రభావముతో దేవుని కుమారుడని నిర్ణయింపబడినవాడు” (రోమీయులకు 1:1–4). ఆయనను శరీరసంబంధముగా దావీదు కుమారుడని స్పష్టముగా పిలుచుచుండగా, ఇది ఆయన శరీరధారణకంటె వేరొకదానిపై ఆధారపడినదని సూచింపనెంచనియెడల, ఆయన “దేవుని కుమారుడని నిర్ణయింపబడెను” అని ఎందుకు కూడ చెప్పును? ఏలయనగా “ఆయన బలహీనతయందు సిలువవేయబడినను దేవుని శక్తిచేత జీవించుచున్నాడు” అని ఆయన వేరొక చోట చెప్పిన (2 కొరింథీయులకు 13:4) అదే భావముననే ఇప్పుడు ఆయన రెండు స్వభావముల మధ్య భేదమును చూపుచున్నాడు. తన తల్లి నిమిత్తము ఆయన దావీదు కుమారుడని పిలువబడునట్లే, తన తండ్రి నిమిత్తము ఆయన దేవుని కుమారుడనియు, అది ఏదో విధమున ఆయన మానవ స్వభావమునకు భిన్నమైనదనియు వారు నిశ్చయముగా ఒప్పుకొనవలెను. లేఖనము ఆయనకు రెండు పేర్లను ఇచ్చుచున్నది; ఒకప్పుడు ఆయనను దేవుని కుమారుడనియు, మరొకప్పుడు మనుష్యకుమారుడనియు పిలుచును. రెండవదాని విషయమున, ఆయన ఆదాము సంతతివాడు గనుక హెబ్రీ భాషా విధానమునకు అనుగుణముగా ఆయన కుమారుడని పిలువబడుచున్నాడనుటలో సందేహమే లేదు. మరొక వైపు, ఆయన దైవత్వమునుబట్టియు నిత్య సారమునుబట్టియు ఆయన కుమారుడని పిలువబడుచున్నాడని నేను చెప్పుచున్నాను; ఏలయనగా ఆయన దేవుని కుమారుడని పిలువబడుటను ఆయన దైవ స్వభావమునకు అన్వయించుట, ఆయన మనుష్యకుమారుడని పిలువబడుటను మానవ స్వభావమునకు అన్వయించుటకంటె తక్కువ తగినది కాదు. చివరకు, నేను ఉదహరించిన భాగమున, శరీరసంబంధముగా దావీదు సంతానమునుండి పుట్టినవాడు దేవుని కుమారుడని నిర్ణయింపబడెనని పౌలు చెప్పునది, శరీరసంబంధముగా యూదులనుండి వచ్చిన క్రీస్తు “అందరికి పైగా ఉన్నవాడు, యుగముల వరకు స్తుతింపబడు దేవుడు” అని ఆయన వేరొక చోట బోధించుదానికంటె వేరొక భావమున కాదు (రోమీయులకు 9:5). కాని రెండు భాగములలోను రెండు స్వభావముల భేదము సూచింపబడినయెడల, శరీరసంబంధముగా మనుష్యకుమారుడైనవాడే తన దైవ స్వభావమునుబట్టి దేవుని కుమారుడును అని ఎట్లు కాదనగలరు?

7. “దేవుడు తన స్వకుమారుని ఆయన విడిచిపెట్టలేదు” అని చెప్పబడుటయందును, కన్యకకు పుట్టబోవువాడు “సర్వోన్నతుని కుమారుడు” అనబడునని దూత తెలియజేసిన విషయమునందును (రోమీయులకు 8:32; లూకా 1:32) వారు తమ అపసిద్ధాంతమునకు ఆడంబరమైన సమర్థనను కనుగొనుచున్నారు. కాని ఈ వ్యర్థమైన ఆక్షేపణపై గర్వపడకముందు, వారి వాదనలో ఎంత బరువు ఉన్నదో మాతో కలిసి కొంచెము ఆలోచింపవలెను. గర్భము దాల్చబడినవాడు కుమారుడని పిలువబడుటవలన ఆయన గర్భధారణ సమయమున దేవుని కుమారుడుగా ఆరంభమాయెనని న్యాయముగా నిర్ణయించినయెడల, యోహాను తాను మాట్లాడిన జీవవాక్యము “మా చేతులు ముట్టుకొనినది” అని ప్రకటించుటవలన (1 యోహాను 1:1), శరీరమందు ప్రత్యక్షమైన తరువాతనే ఆయన వాక్యముగా ఆరంభమాయెనని అనుసరించును. అటులనే ప్రవక్త యందు మనము చదువునది: “బేత్లెహేము ఎఫ్రాతా, నీవు ఇశ్రాయేలు వేలమందిలో అల్పమైనదానవైనను, ఇశ్రాయేలును పరిపాలించువాడు నీనుండి బయలుదేరును; ఆయన ఉద్భవము పురాతనము, అనాదికాలము నుండియే” (మీకా 5:2). వారు అట్టి వాదనా పద్ధతిని అనుసరించినయెడల దీనిని ఏ విధముగా వ్యాఖ్యానింపవలసివచ్చును? ద్విగుణ క్రీస్తును ఊహించిన నెస్తోరియస్‌తో మేము ఏ మాత్రమును ఏకీభవింపమని నేను ప్రకటించితిని; ఏలయనగా క్రీస్తు తాను మననుండి తీసికొనిన శరీరమునందు దేవుని ఏకైక కుమారుడు గనుక, సహోదర ఐక్యతద్వారా ఆయన మనలను తనతో కూడ దేవుని కుమారులనుగా చేసెనని మేము చెప్పుచున్నాము. మరియు అగస్టీను జ్ఞానముతో మనకు గుర్తు చేయుచున్నాడు,²⁵⁰ మనుష్యుడుగా ఆయన తాను సంపాదింపజాలని ఘనతను పొందెను గనుక ఆయన దేవుని అద్భుతమును అసాధారణమునైన కృపకు ప్రకాశవంతమైన అద్దము. కావున ఈ భేదముతో, శరీరమునుబట్టి, క్రీస్తు గర్భమునుండియే—అనగా దేవుని కుమారుడగుటకు—ఘనపరచబడెను. అయినను వ్యక్తిత్వపు ఐక్యతయందు దైవత్వమునుండి దానికి విశేషమైనదానిని తొలగించు ఏ కలగాపులగమును మనము ఊహింపకూడదు. దేవుని నిత్య వాక్యము క్రీస్తు, రెండు స్వభావములను ఒకే వ్యక్తియందు ఐక్యపరచువాడై, వేరువేరు రీతులలో దేవుని కుమారుడని పిలువబడుట, వేరువేరు విషయములలో ఒకప్పుడు దేవుని కుమారుడనియు మరొకప్పుడు మనుష్యకుమారుడనియు పిలువబడుటకంటె ఎక్కువ అసంబద్ధము కాదు. క్రీస్తు శరీరమందు ప్రత్యక్షమగుటకు ముందు ఆయన ఎక్కడను దేవుని కుమారుడని పిలువబడలేదు, అలంకారముగా తప్ప అను సర్వేటస్ యొక్క మరొక వితండవాదముచేతను మనము ఇబ్బంది పడము. ఏలయనగా అప్పుడు ఆయన వర్ణన మరింత అస్పష్టముగా ఉండినను, ఆయన నిత్యుడైన తండ్రిచేత జననమైన వాక్యముగా తప్ప మరి ఏ విధముగాను నిత్య దేవుడు కాడని ఇదివరకే స్పష్టముగా రుజువు చేయబడినది. ఆయన స్వీకరించిన మధ్యవర్తి పరిచర్యకు ఈ నామము వర్తింపదు, ఆయన శరీరమందు ప్రత్యక్షమైన దేవుడైయుండుటయందు తప్ప. “ఎవనినుండి పరలోకమందును భూమియందును ఉన్న ప్రతి కుటుంబమునకు పేరు వచ్చినదో” (ఎఫెసీయులకు 3:15) ఆ కుమారునితో పరస్పర సంబంధము అప్పుడును లేకుండినయెడల, దేవుడు ఆదినుండి ఈ విధముగా తండ్రి అని పిలువబడియుండడు. అందువలన ధర్మశాస్త్రము క్రిందను ప్రవక్తల క్రిందను ఈ నామము సంఘమునందు ప్రసిద్ధమగుటకు ముందే ఆయన దేవుని కుమారుడైయుండెనని సులభముగా తేలుచున్నది. కాని మనము కేవలము పదమును గూర్చియే వివాదపడవలెనన్నయెడల, దేవుని అగమ్యత్వమును గూర్చి మాట్లాడుచు సొలొమోను ఆయన కుమారుడు కూడ ఆయనవలె అగమ్యుడని ఉద్ఘాటించుచున్నాడు: “ఆయన పేరు ఏమి? ఆయన కుమారుని పేరు ఏమి? నీవు చెప్పగలవా?” (సామెతలు 30:4). వివాదశీలుల యెదుట ఈ భాగమునకు తగినంత బరువు ఉండదని నేను బాగుగా ఎరుగుదును; క్రీస్తు మనుష్యుడైనంత మేరకు మాత్రమే దేవుని కుమారుడని చెప్పువారి దుర్మార్గపు వితండవాదములను చూపుటకు తప్ప దీనిపై నేను ఎక్కువగా ఆధారపడుటలేదు. పైగా, అత్యంత ప్రాచీన రచయితలందరును ఏకకంఠముతోను ఏకాభిప్రాయముతోను ఇదే విషయమును ఎంత స్పష్టముగా సాక్ష్యమిచ్చిరనగా, తరువాత కనబడునట్లు ప్రత్యక్షమైనవాడు అదృశ్యుడైన దేవుని కుమారుడేనని ఒప్పుకొనిన ఐరేనియస్ టెర్టూలియనులను మాకు విరుద్ధముగా ఉదహరించు సాహసము హాస్యాస్పదమును అసహ్యమునునై యున్నది.²⁵¹

8. సర్వేటస్ అనేక భయంకర సిద్ధాంతములను పోగుచేసినను, వాటికి బహుశా ఇతరులు సమ్మతింపకపోవచ్చును; అయినను దేవుని కుమారుని శరీరమందు తప్ప మరి ఏ విధముగాను అంగీకరింపని వారందరును, మరింత బలవంతము చేయబడినప్పుడు, ఆయన కన్యక గర్భమందు పరిశుద్ధాత్మచేత గర్భము దాల్చబడెనను కారణముచేత తప్ప మరి ఏ కారణముచేతను కుమారుడు కాడని ఒప్పుకొనవలసివచ్చునని మీరు కనుగొందురు; దేవుడు ఆదాము నాసికారంధ్రములలో జీవవాయువును ఊదెనని చెప్పబడుటవలన (ఆదికాండము 2:7) మనుష్యుని ఆత్మ దేవునినుండి ప్రవాహముగా పొందబడెనని ప్రాచీన మానికయ్యులు చేసిన అసంబద్ధమైన వాదనవలెనే. ఏలయనగా వారు కుమారుడను నామమునకు ఎంత ప్రాధాన్యమిచ్చుదురనగా స్వభావముల మధ్య ఏ భేదమునూ మిగుల్చరు, గాని మనుష్యుడైన క్రీస్తు తన మానవ స్వభావమునుబట్టి దేవునిచేత జననమాయెను గనుక దేవుని కుమారుడని వదరుదురు. ఈ విధముగా సొలొమోను కొనియాడిన జ్ఞానము యొక్క నిత్య జననము (సామెతలు 8:22 మొదలగునవి) నాశనము చేయబడుచున్నది, మధ్యవర్తియందు ఏ విధమైన దైవత్వమును ఉండదు; లేదా మనుష్యునికి బదులుగా ఒక భ్రాంతిరూపము ప్రతిక్షేపింపబడుచున్నది. సర్వేటస్ యొక్క మరింత స్థూలమైన భ్రమలనుండి—వాటిచేత అతడు తన్ను తానును మరికొందరిని వంచించెను—భక్తిగల పాఠకులు ఈ ఉదాహరణనుండి హెచ్చరిక పొంది మితత్వము వినయముల పరిధిలో నిలుచునట్లు వాటిని ఖండించుట ఉపయోగకరమైయుండును: అయినను నేను ఒక ప్రత్యేక గ్రంథమునందు దానిని ఇదివరకే చేసియున్నందున, ఇక్కడ అది అనవసరమని భావించుచున్నాను.²⁵² సారాంశమేమనగా, దేవుని కుమారుడు ఆదినుండి ఒక భావమైయుండెను, అప్పుడే ముందుగా నియమింపబడిన మనుష్యుడై, దేవుని సారమైన ప్రతిమగా ఉండబోవువాడు. దేవుని వేరే ఏ వాక్యమునూ అతడు అంగీకరింపడు, బాహ్య తేజస్సులో తప్ప. జననమును అతడు ఈ విధముగా వ్యాఖ్యానించును: ఆదినుండి కుమారుని కనవలెనను సంకల్పము దేవునియందు జనించెను, ఆ సంకల్పము క్రియాత్మకముగా సృష్టివరకు విస్తరించెను. ఈ లోగా అతడు ఆత్మను వాక్యముతో కలగాపులగము చేయుచు, దేవుడు అదృశ్య వాక్యమును ఆత్మను శరీరముగాను ప్రాణముగాను అమర్చెనని చెప్పును. సంక్షేపముగా, అతని దృష్టిలో క్రీస్తు యొక్క ఛాయారూపము జననమునకు బదులుగా నిలుచును; కాని అప్పుడు ఆభాసమున నీడరూప కుమారుడైనవాడు చివరకు వాక్యముచేత జననమాయెనని, ఆ వాక్యమునకు జనకశక్తిని అతడు ఆపాదించుచున్నాడని చెప్పును. దీనినుండి కుక్కలును పందులును దైవ వాక్యము యొక్క ఆది బీజమునుండి సృష్టింపబడినందున అవియును దేవుని కుమారులేనని అనుసరించును. అయినను అతడు క్రీస్తును సృష్టింపబడని మూడు మూలకములనుండి కూర్చి, ఆయన దేవుని సారమునుండి జననమగునట్లు చేసినను, ఆయన సృష్టులలో ఆదిసంభూతుడని నటించును, ఆ భావమున రాళ్లు కూడ వాటి స్థాయి ప్రకారము అదే సారమైన దైవత్వమును కలిగియున్నవి. కాని క్రీస్తు దైవత్వమును తొలగించినట్లు కనబడకుండునట్లు, ఆయన శరీరము ὁμοούσιον, అనగా దేవునితో ఒకే సారము గలదనియు, శరీరము దైవత్వముగా మార్పు చెందుటచేత వాక్యము మనుష్యుడాయెననియు అతడు ఒప్పుకొనును. ఈ విధముగా, ఆయన శరీరము దేవుని సారమునుండి వెలువడి దైవత్వముగా మార్పు చెందువరకు క్రీస్తు దేవుని కుమారుడని అతడు గ్రహింపలేనందున, వాక్యము యొక్క నిత్య వ్యక్తిత్వమును (hypostasis) శూన్యముగా చేసి, వాగ్దానము చేయబడిన విమోచకుడైన దావీదు కుమారుని మననుండి దోచుకొనును. కుమారుడు జ్ఞానముచేతను పూర్వనిర్ణయముచేతను దేవునినుండి జననమాయెననియు, కాని చివరకు ఆదినుండి మూడు మూలకములలో దేవునితో ప్రకాశించి, తరువాత లోకము యొక్క మొదటి వెలుగులోను మేఘములోను అగ్నిస్తంభములోను కనబడిన ఆ పదార్థమునుండి మనుష్యుడాయెననియు అతడు పలుమారు ప్రకటించును. అతడు తనతో తానే ఎంత సిగ్గుమాలిన రీతిగా పలుమారు పొందిక లేనివాడగునో వివరించుట మిక్కిలి దీర్ఘమైన పని. ఈ సంక్షిప్త వివరణనుండి ఆరోగ్యకరమైన పాఠకులు, ఈ మతిభ్రష్టుని సూక్ష్మమైన అస్పష్టతలచేత రక్షణ నిరీక్షణ పూర్తిగా ఆర్పివేయబడెనని గ్రహింతురు. ఏలయనగా శరీరమే దైవత్వమైనయెడల అది దాని ఆలయము కావడము మానును. ఇప్పుడు, మనకుండగల ఏకైక విమోచకుడు, శరీరసంబంధముగా అబ్రాహాము దావీదుల సంతానమునుండి జననమై, నిజముగా మనుష్యుడైనవాడే. కాని “వాక్యము శరీరధారి ఆయెను” అను యోహాను మాటపై అతడు తప్పుగా పట్టుబట్టును. ఈ మాటలు నెస్తోరియస్ అపసిద్ధాంతమును ఖండించునట్లే, యూటికేసు కల్పించిన భక్తిహీనమైన కల్పనకును అవి ఏ మద్దతు ఇవ్వవు; ఏలయనగా సువార్తికుడు ఉద్దేశించినదంతయు రెండు స్వభావములలో వ్యక్తిత్వపు ఐక్యతను ప్రకటించుటయే.

250 చూడుము: అగస్టీను, De Corruptione et Gratia. cap. 11, మరియు De Civitate Dei, lib. 10 cap 29, మరియు ఇతర స్థలములందు. మరియు cap. 17 s. 1 కూడ చూడుము. 251 చూడుము: ఐరేనియస్, lib. 4 cap 14 మరియు 37; టెర్టూలియను Adversus Praxeam. పైన సామెతలనుండి ఇయ్యబడిన భాగమును అగస్టీను ఉదహరించెను, Ep 49, Quæs. 5. 252 చూడుము: Calv. Defensio Orthodoxæ Fidei Sacræ Trinitatis adversus Prodigiosos Errores Michaelis Serveti Hispani.