దేవుని జ్ఞానము అజ్ఞానముచేతనో దుర్బుద్ధిచేతనో అణచివేయబడినది లేక చెడగొట్టబడినది

అధ్యాయము 4.

దేవుని జ్ఞానము అజ్ఞానముచేతనో దుర్బుద్ధిచేతనో అణచివేయబడినది లేక చెడగొట్టబడినది.

అనుభాగములు.

1. అజ్ఞానముచేత అణచివేయబడిన దేవుని జ్ఞానము; అనేకులు మూఢనమ్మకములోనికి జారిపోవుదురు. అయినను అట్టివారు సాకు లేనివారే, ఏలయనగా వారి తప్పిదము గర్వముతోను మొండితనముతోను కూడియున్నది.

2. మొండితనము భక్తిహీనతకు తోడు.

3. మూఢనమ్మకమును ఏ సాకుచేతను సమర్థింపజాలము. ఇది మొదట, తర్కముచేతను; రెండవదిగా, లేఖనముచేతను రుజువు చేయబడినది.

4. దుష్టులు ఎన్నడును ఇష్టపూర్వకముగా దేవుని సన్నిధికి రారు. కాబట్టి వారి కపటత్వము. కాబట్టియే దైవమును గూర్చిన వారి స్పృహ ఏ మేలైన ఫలితమునకును దారితీయదు.

1. అయినను మతము యొక్క విత్తనము అందరియందును దైవికముగా విత్తబడినదని అనుభవము సాక్ష్యమిచ్చుచున్నను, దానిని తమ హృదయములో పోషించువారు నూరుగురిలో ఒక్కడైనను కనబడడు, అది యుక్తకాలమున ఫలమిచ్చుట అటుండగా, పరిపక్వతకు ఎదుగువాడు ఒక్కడైనను లేడు. అంతేకాక, కొందరు మూఢాచారములలో తమను కోల్పోవుచుండగా, మరికొందరు ఉద్దేశపూర్వకముగా భక్తిహీనులై దేవునినుండి తిరుగుబాటు చేయుచుండగా, ఫలితమేమనగా, ఆయనను గూర్చిన నిజమైన జ్ఞానమునకు సంబంధించి అందరును ఎంతగా దిగజారియున్నారనగా, లోకమున ఏ భాగమునను నిజమైన భక్తి కనబడదు. కొందరు మూఢనమ్మకములోనికి జారిపోవుదురని నేను చెప్పునప్పుడు, వారి అతి అసంబద్ధత వారిని నేరమునుండి విడిపించునని సూచించుట నా ఉద్దేశము కాదు; ఏలయనగా వారు పడుచున్న గ్రుడ్డితనము దాదాపు ఎల్లప్పుడును వ్యర్థమైన గర్వముతోను మొండితనముతోను కూడియుండును. దౌర్భాగ్యులైన మనుష్యులు దేవుని వెదకునప్పుడు, తాము చేయవలసినట్లు తమకంటె పైకి ఎక్కుటకు బదులుగా, ఆయనను తమ స్వంత శరీర సంబంధమైన మందబుద్ధితో కొలుచుటయందును, లోతైన విచారణను విడిచిపెట్టి, వ్యర్థమైన ఊహాగానమునందు తమ కుతూహలమును తీర్చుకొనుటకు ఎగిరిపోవుటయందును వ్యర్థత గర్వముతో కలిసియున్నదని కనబడుచున్నది. కాబట్టి వారు ఆయనను ఆయన ప్రత్యక్షపరచుకొనిన స్వభావముతో తలంపరు, తమ స్వంత తొందరపాటు కల్పించినదానినే ఆయనగా ఊహించుకొందురు. ఈ అగాధము తెరచియుండగా, వారు ఒక్క అడుగైనను కదలినచో నాశనమునకు తలక్రిందులుగా పరుగెత్తకుండ ఉండలేరు. దేవుని గూర్చి అట్టి భావముతో, ఆరాధనగాను విధేయతగాను వారు అర్పింప ప్రయత్నించునది ఏదియు ఆయన దృష్టిలో ఏ విలువయు గలదికాదు, ఏలయనగా వారు ఆరాధించునది ఆయనను కాదు, ఆయనకు బదులుగా తమ స్వంత హృదయపు స్వప్నమును కల్పనను. ఈ భ్రష్టమైన విధానమును పౌలు, “తాము జ్ఞానులమని చెప్పుకొనుచు వెర్రివారైరి” (రోమీయులకు 1:22) అని చెప్పి మిక్కిలి చక్కగా వర్ణించుచున్నాడు. అంతకుముందు “వారు తమ ఆలోచనలయందు వ్యర్థులైరి” అని చెప్పియుండెను, కాని వారు నిర్దోషులని ఎవడైనను తలంచకుండునట్లు, తరువాత వారు న్యాయముగానే గ్రుడ్డివారైరని చేర్చుచున్నాడు; ఏలయనగా వారు తెలివిగల విచారణతో తృప్తిపడక, తమకు హక్కు గలదానికంటె ఎక్కువ తమకు తాము ఆపాదించుకొనుచు, తమంతట తామే చీకటిని కోరుకొనుచున్నారు, అంతేకాదు, వక్రమైన వ్యర్థ ఆడంబరముచేత తమను తామే మంత్రముగ్ధులను చేసికొనుచున్నారు. కాబట్టి వ్యర్థమైన కుతూహలమువలన మాత్రమే కాక, నిషిద్ధమైన జ్ఞానమును వెంబడించుటలో విచ్చలవిడి కోరికవలనను అతి విశ్వాసమువలనను కలిగిన వారి మూర్ఖత్వమును క్షమింపజాలము.

2. “దేవుడు లేడని బుద్ధిహీనుడు తన హృదయములో అనుకొనుచున్నాడు” అను దావీదు మాట (కీర్తన 14:1, 53:1), త్వరలో ఇంకను స్పష్టమగునట్లు, ప్రకృతి వెలుగును అణచివేసి ఉద్దేశపూర్వకముగా తమను తాము మొద్దుబారజేసికొనువారికే ముఖ్యముగా వర్తించును. ధైర్యముగా పాపము చేయుటలో కఠినులైన తరువాత, లోపలనుండి సహజ స్పృహచేత తమకు తానుగా సూచింపబడు దేవుని జ్ఞాపకమునంతటిని పిచ్చిగా వెడలగొట్టు అనేకులను మనము చూచుచున్నాము. ఈ పిచ్చి ఎంత అసహ్యకరమైనదో చూపుటకు, కీర్తనకారుడు వారిని దేవుడున్నాడనుటను స్పష్టముగా నిరాకరించువారినిగా చూపించుచున్నాడు, ఏలయనగా వారు ఆయన సారమును నిరాకరింపకపోయినను, ఆయన న్యాయమును దైవసంరక్షణను ఆయననుండి దొంగిలించి, ఆయన పరలోకమున వ్యర్థముగా కూర్చుండియున్నాడని చిత్రించుదురు. లోకపరిపాలనను విడిచిపెట్టి దానిని యాదృచ్ఛికమునకు వదిలివేయుటకంటెను, మనుష్యుల నేరములను చూచీచూడనట్లు విడిచి వారు శిక్షలేకుండ దుర్మార్గములలో విచ్చలవిడిగా ప్రవర్తించునట్లు చేయుటకంటెను దేవుని స్వభావమునకు విరుద్ధమైనది మరేదియు లేదు; కాబట్టి దైవిక తీర్పు భయమంతటిని చల్లార్చిన తరువాత నిశ్చింతగా ఉండు ప్రతి మనుష్యుడును, వాస్తవముగా దేవుడు లేడని నిరాకరించుచున్నాడని తేలును. దుష్టులకు న్యాయమైన శిక్షగా, వారు తమ స్వంత కన్నులను మూసికొనిన తరువాత, దేవుడు వారి హృదయములను మొద్దుబారునట్లును బరువెక్కునట్లును చేయును; అందువలన, చూచుచున్నను వారు చూడరు. దావీదు తన స్వంత భావమునకు తానే ఉత్తమ వ్యాఖ్యాత; ఏలయనగా మరియొక చోట అతడు దుష్టునికి “దేవుని భయము తన కన్నుల యెదుట లేదు” (కీర్తన 36:1) అని చెప్పుచున్నాడు; మరల, “దేవుడు మరచిపోయెను; ఆయన తన ముఖమును దాచుకొనెను; ఆయన ఎన్నడును దీనిని చూడడు” అని వాడు తన హృదయములో అనుకొనెను. ఈ విధముగా ఏదో ఒక దేవుడు ఉన్నాడని ఒప్పుకొనుటకు వారు బలవంతము చేయబడినను, ఆయన శక్తిని నిరాకరించుట ద్వారా ఆయన మహిమను ఆయననుండి దొంగిలించుచున్నారు. ఏలయనగా పౌలు ప్రకటించినట్లు, “మనము నమ్మకపోయినను ఆయన నమ్మదగినవాడుగా నుండును; ఆయన తనను తానే ఉపేక్షింపలేడు” (2 తిమోతికి 2:13); అట్లే తమకొరకు చచ్చిన మూగ విగ్రహమును కల్పించుకొనువారు నిజముగా దేవుని నిరాకరించుచున్నారని చెప్పబడుచున్నది. అంతేకాక, వారు తమ స్వంత ఒప్పుదలలతో పోరాడినను, దేవుని తమ మనస్సులనుండి మాత్రమే కాక పరలోకమునుండి కూడ వెడలగొట్టవలెనని ఇష్టపడినను, వారి మొద్దుబారుట ఎన్నడును అప్పుడప్పుడు దైవిక న్యాయపీఠము ఎదుటికి ఈడ్చుకొనిపోబడకుండ వారిని కాపాడునంత సంపూర్ణమైనది కాదని గమనింపవలెను. అయినను, ఆ గ్రుడ్డి ప్రేరణచేత కొట్టుకొనిపోబడుచున్నంతకాలము, దేవుని ముఖము మీదికే తీవ్రముగా దూసుకొనిపోకుండ ఏ భయమును వారిని ఆపనందున, ఆయనను గూర్చి వారి ప్రబలమైన మనఃస్థితి మృగప్రాయమైన మరపే అనుటను నిరాకరింపజాలము.

3. ఈ విధముగా, అనేకులు తమ మూఢనమ్మకమును కప్పిపుచ్చుటకు ఉపయోగించు వ్యర్థమైన సాకు కూలిపోవుచున్నది. మతము విషయమున ఎంత అసంబద్ధమైన ఆసక్తియైనను తమకు కొంత ఉన్నదనుటయే చాలునని వారు ఎంచుదురు; నిజమైన మతము తప్పులేని కొలమానముగా దేవుని చిత్తమునకు అనుగుణముగా ఉండవలెననియు, ఆయన తనను తానే ఎన్నడును నిరాకరింపజాలడనియు, ప్రతి వ్యక్తి యొక్క ఇష్టమువలన రూపాంతరము చెందుటకు ఆయన ఒక భూతమో వింతరూపమో కాదనియు వారు గమనింపరు. మూఢనమ్మకము తన కపట వ్యాఖ్యానములతో, దేవునిని సంతోషపెట్టుటకు ప్రయత్నించుచుండగా ఆయనను ఎట్లు ఎగతాళి చేయుచున్నదో చూచుట సులభము. సాధారణముగా, ఆయన తనకు విలువలేదని ప్రకటించిన సంగతులను మాత్రమే పట్టుకొని, ఆయన స్పష్టముగా ఆజ్ఞాపించిన సంగతులను లేక ఆయన ఆనందించునని మనకు హామీ ఇవ్వబడిన సంగతులను అది తిరస్కారముతో విస్మరించును, లేక బహిరంగముగా తిరస్కరించును. కాబట్టి కల్పిత ఆరాధనను నిలుపువారు తమ స్వంత ఉన్మత్త ఊహలనే ఆరాధించి పూజించుచున్నారు; వాస్తవముగా, వారు ముందుగా ఆయనను తమ బాలిశమైన భావములను బట్టి రూపొందించుకొననిచో, దేవునితో ఈ విధముగా ఆటలాడుటకు వారు ఎన్నడును సాహసింపరు. కాబట్టి దైవమును గూర్చిన ఆ అస్పష్టమైన, అటునిటు తిరుగు అభిప్రాయము దేవుని గూర్చిన అజ్ఞానమేనని ఒక అపొస్తలుడు ప్రకటించుచున్నాడు: “అయినను మీరు దేవుని ఎరుగనప్పుడు స్వభావరీత్యా దేవతలు కాని వారికి దాసులైయుంటిరి.” మరియు ఎఫెసీయులు ఆయనను గూర్చిన ఏ సరైన జ్ఞానమును లేకుండ తిరుగులాడిన కాలమున “దేవుడు లేనివారై” (ఎఫెసీయులకు 2:12) యుండిరని ఆయన మరియొక చోట ప్రకటించుచున్నాడు. కనీసము ఈ విషయమున, నీవు ఒకే దేవుడున్నాడని భావించినను, అనేక దేవతలున్నారని భావించినను పెద్ద భేదము లేదు, ఏలయనగా రెండు సందర్భములలోను, నిజమైన దేవునినుండి తొలగిపోవుటవలన నీకు మిగులునది శపింపదగిన విగ్రహమే. కాబట్టి లాక్టాంటియస్‌తో (Instit. Div. lib 1:2, 6) “సత్యమునకు అనుగుణముగా లేని ఏ మతమును నిజమైనది కాదు” అని ముగించవలసియున్నది.

4. ఈ దోషమునకు వారు రెండవదానిని చేర్చుదురు—అదేమనగా, వారు దేవుని గూర్చి తలంచునప్పుడు అది వారి ఇష్టమునకు విరుద్ధముగా ఉండును; ఆయన సన్నిధికి ఈడ్చబడకుండ వారు ఆయనను సమీపింపరు, అక్కడ ఉన్నప్పుడు, దైవిక మహిమయందలి భయభక్తులనుండి ప్రవహించు ఇష్టపూర్వకమైన భయమునకు బదులుగా, దైవిక తీర్పు బలవంతముగా రాబట్టు ఆ బలవంతపు దాస్యపు భయమును మాత్రమే అనుభవింతురు; తప్పించుకొనుట అసాధ్యమగుటచేత వారు భయపడవలసి వచ్చు ఆ తీర్పు, వారు భయపడుచుండగానే ఏకకాలమున ద్వేషించునదియు నగును. “భయమే మొట్టమొదట లోకమునకు దేవతలను తెచ్చెను” అను స్టేషియస్ మాట (Theb. lib. 1) భక్తిహీనతకు, దానికి మాత్రమే, సరిగా వర్తించును. దేవుని న్యాయముతో విభేదించు మనస్సులు గలవారు, ఆయన న్యాయపీఠము అపరాధమును శిక్షించుటకే నిలుపబడినదని ఎరిగి, ఆ న్యాయపీఠము కూలిపోవలెనని ఆసక్తితో కోరుదురు. ఈ భావము ప్రభావమువలన వారు వాస్తవముగా దేవునితో యుద్ధము చేయుచున్నారు, ఏలయనగా న్యాయము ఆయన ముఖ్య లక్షణములలో ఒకటి. తాము ఎల్లప్పుడును ఆయన శక్తి పరిధిలోనే ఉన్నారనియు, ఎదిరించుటయు తప్పించుకొనుటయు సమానముగా అసాధ్యమనియు గ్రహించి, వారు భయపడి వణకుదురు. కాబట్టి అందరినీ భయభక్తులతో నింపు ఆ మహిమను నిందించుచున్నట్లు కనబడకుండుటకు, వారు ఏదో ఒక విధమైన మతాచారమును ఆశ్రయింతురు, అదే సమయమున ప్రతి విధమైన దుర్గుణముతో తమను కల్మషపరచుకొనుటను, నేరముపై నేరమును చేర్చుటను మానరు; చివరికి వారు ప్రభువు పరిశుద్ధ ధర్మశాస్త్రమును దాని ప్రతి అవసరమునందును ఉల్లంఘించి, ఆయన నీతి అంతటిని నిష్ప్రయోజనముగా చేయుదురు; ఏది ఏమైనను, తమ శరీర సంబంధమైన ప్రవృత్తులను పరిశుద్ధాత్మ కళ్లెముతో అదుపులో పెట్టుటకంటె వాటికి లొంగుటను ఎంచుకొని, దుష్టత్వమునందు విలాసించి ఆనందించకుండునంతగా తమ భయపు రూపముచేత వారు అదుపు చేయబడరు. కాని మతము యొక్క ఈ నీడ (దీనిని నీడ అని పిలుచుటకు కూడ అది అర్హము కాదు) అబద్ధమును వ్యర్థమునై యున్నందున, దేవుని గూర్చిన ఈ గందరగోళ జ్ఞానము విశ్వాసుల హృదయములలో నాటబడు భక్తికి ఎంత భిన్నమైనదో, ఏ భక్తినుండి మాత్రమే నిజమైన మతము పుట్టునో ఆ భక్తికి ఎంత భిన్నమైనదో ఊహించుట సులభము. అయినను కపటులు ఆయననుండి పారిపోవుచున్న సమయముననే వంకర తిరుగుళ్లద్వారా ఆయనకు సమీపమున ఉన్నట్లు కనబడ ప్రయత్నింతురు. ఏలయనగా జీవితమంతయు ఒక నిరంతరమైన విధేయత ప్రవాహమైయుండవలసినప్పుడు, వారు తమ దాదాపు ప్రతి క్రియయందును భయము లేకుండ తిరుగుబాటు చేయుదురు, కొన్ని అల్పమైన బలులతో ఆయనను శాంతింపజేయ చూచుదురు; హృదయ యథార్థతతోను జీవిత పరిశుద్ధతతోను ఆయనను సేవింపవలసినప్పుడు, వారు విలువలేని వ్యర్థమైన ఉపాయములతోను పట్టింపులతోను ఆయన దయను సంపాదింప యత్నింతురు. అంతేకాదు, తమ నీచమైన భోగములలో వారు ఎక్కువ స్వేచ్ఛ తీసికొందురు, ఏలయనగా అసంబద్ధమైన ప్రాయశ్చిత్తములచేత ఆయనపట్ల తమ కర్తవ్యమును నెరవేర్చగలమని వారు భావింతురు; ఇంకను చెప్పవలెనన్న, తమ నమ్మకము ఆయనపై నిలుపబడవలసినప్పుడు, వారు ఆయనను పక్కకు పెట్టి, తమయందే లేక సృష్టములయందే విశ్రమింతురు. చివరికి వారు తప్పిదము యొక్క అట్టి చిక్కుదారిలో తమను తాము కలవరపరచుకొందురు, ఎంతగా అనగా అజ్ఞానపు చీకటి, దేవుని మహిమను వారికి చూపుటకు ఉద్దేశింపబడిన ఆ మెరుపులను కప్పివేసి, చివరకు ఆర్పివేయును. అయినను, ఏదో ఒక దైవము ఉన్నాడను ఒప్పుదల, ఎన్నడును పూర్తిగా పెకలింపబడజాలని మొక్కవలె నిలిచియుండును, అది ఎంత భ్రష్టమైనదనగా కేవలము అతి చెడ్డ ఫలములనే ఇయ్యగలదు. అంతేకాదు, నేను ఇప్పుడు వాదించుచున్న ప్రతిపాదనకు—అనగా దైవమును గూర్చిన స్పృహ మానవ హృదయముపై సహజముగా చెక్కబడియున్నదనుటకు—మరింత బలమైన సాక్ష్యము మనకున్నది: తిరస్కరింపబడినవారే దానిని ఒప్పుకొనుటకు బలవంతము చేయబడుచున్నారను సంగతియే. సుఖముగా ఉన్నప్పుడు వారు దేవుని గూర్చి పరిహాసమాడవచ్చును, ఆయన శక్తిని కించపరచుచు ధిక్కారముగాను వాచాలముగాను మాటలాడవచ్చును; కాని ఏ కారణముచేతనైనను నిరాశ వారిని అధిగమించినయెడల, అది ఆయనను వెదకుటకు వారిని పురికొల్పి, అకస్మాత్తు ప్రార్థనలను వారికి చెప్పించును; దీనివలన వారు దేవుని గూర్చి పూర్తిగా అజ్ఞానులు కారనియు, ముందుగానే బయలుపడవలసిన భావములను వారు వక్రముగా అణచివేసిరనియు రుజువగుచున్నది.