ధర్మశాస్త్రము ఒక ప్రజను తనకొరకు నిలుపుకొనుటకు కాక, క్రీస్తు ఆగమనము వరకు ఆయనయందలి రక్షణ నిరీక్షణను సజీవముగా ఉంచుటకు ఇయ్యబడెను

అధ్యాయము 7.

ధర్మశాస్త్రము ఒక ప్రజను తనకొరకు నిలుపుకొనుటకు కాక, క్రీస్తు ఆగమనము వరకు ఆయనయందలి రక్షణ నిరీక్షణను సజీవముగా ఉంచుటకు ఇయ్యబడెను.

ఈ అధ్యాయము యొక్క విభాగములు: I. నీతి సంబంధమైన ధర్మశాస్త్రమును ఆచార సంబంధమైన ధర్మశాస్త్రమును మనలను క్రీస్తునొద్దకు నడుపు బాలశిక్షకుడు, 1, 2 అనుభాగములు. II. ఇది నీతి ధర్మశాస్త్రమునకు, ముఖ్యముగా దాని షరతులతో కూడిన వాగ్దానములకు వర్తించును. ఇవి ఉత్తమమైన కారణములతో ఇయ్యబడెను. నీతి ధర్మశాస్త్రమును పాటించుట ఏ విషయములో అసాధ్యమనబడుచున్నది, 3–5 అనుభాగములు. III. నీతి ధర్మశాస్త్రము యొక్క త్రివిధమైన పనిని ఉపయోగమును గూర్చి, 6–12 అనుభాగములు. ధర్మశాస్త్ర విరోధులు (ఆంటినోమియనులు) ఖండింపబడిరి, 13వ అనుభాగము. IV. నీతి సంబంధమైనదియు ఆచార సంబంధమైనదియు అగు ధర్మశాస్త్రము యొక్క రద్దు ఏమి, 14–17 అనుభాగములు.

అనుభాగములు.

1. మోషే హస్తము ద్వారా అప్పగింపబడిన మత విధానమంతయు అనేక విధములుగా క్రీస్తు వైపు సూచించెను. ఇది యాగములు, శుద్ధి స్నానములు, అంతులేని ఆచార పరంపర విషయములో నిదర్శనమగుచున్నది. ఇది ఇట్లు రుజువగుచున్నది: 1. దేవుని ప్రకటిత ఉద్దేశ్యమువలన; 2. ఆచారముల స్వభావమువలననే; 3. దేవుని స్వభావమునుండి; 4. యూదులకు అనుగ్రహింపబడిన కృపనుండి; 5. యాజకుల ప్రతిష్ఠనుండి.

2. రుజువు కొనసాగింపు. 6. దావీదు కుటుంబములో స్థాపింపబడిన రాజ్యమును పరిగణించుటనుండి. 7. ఆచారముల ముగింపునుండి. 8. నీతి ధర్మశాస్త్రము యొక్క ముగింపునుండి.

3. చివరి రుజువు యొక్క విపులమైన వివరణ. నీతి ధర్మశాస్త్రము విశ్వాసులను క్రీస్తునొద్దకు నడుపును. దేవుడు కోరు పరిపూర్ణమైన నీతిని చూపుటచేత, దానిని నెరవేర్చుటకు మనకు శక్తి లేదని అది మనకు ఒప్పింపజేయును. ఇట్లు అది మనకు జీవమును నిరాకరించి, మరణమునకు తీర్పు తీర్చి, క్రీస్తునందు విడుదలను వెదకుటకు మనలను పురికొల్పును.

185 ఫ్రెంచి: “reverie infernale.”

4. ధర్మశాస్త్ర వాగ్దానములు షరతులతో కూడినవైనను ఉత్తమమైన కారణముపై ఆధారపడినవి. ఈ కారణము వివరింపబడినది.

5. నెరవేర్చుట అసాధ్యమైన ధర్మశాస్త్రమును ఇచ్చుటలో అసంగతి ఏమియు లేదు. ఇది హేతువుచే రుజువు చేయబడి, లేఖనముచే స్థిరపరచబడినది. అగస్టీను నుండి మరియొక స్థిరీకరణ.

6. నీతి ధర్మశాస్త్రము యొక్క పనిని ఉపయోగమును పరిగణించినచో అది క్రీస్తునొద్దకు నడుపునని తెలియును. ధర్మశాస్త్రము దేవునికి అంగీకారమైన నీతిని వర్ణించుచు, ప్రతి మనుష్యుడును అనీతిమంతుడని రుజువు చేయుచున్నది.

7. ధర్మశాస్త్రము మన దుస్థితిని చూపు అద్దముతో తగినట్లుగా పోల్చబడినది. ఇది దాని శ్రేష్ఠతను ఏ మాత్రమును తగ్గింపదు.

8. ధర్మశాస్త్రము మన అపరాధమును బయలుపరచినప్పుడు, మనము నిరుత్సాహపడక దేవుని కనికరమునకు పరుగెత్తవలెను. ఇది ఎట్లు చేయవచ్చును.

9. నీతి ధర్మశాస్త్రము యొక్క మొదటి ఉపయోగమునకు అగస్టీనులోని వివిధ భాగములనుండి స్థిరీకరణ.

10. ధర్మశాస్త్రము యొక్క రెండవ ఉపయోగము పాపులను అదుపులో ఉంచుట. ఇది సమాజము యొక్క సామాన్య శ్రేయస్సునకు మిక్కిలి అవసరము; ఇది తిరస్కరింపబడినవారి విషయములోనే గాక, పునర్జన్మకు ముందు ఏర్పరచబడినవారి విషయములోను అవసరము. ఇది ఒక అపొస్తలుని అధికారముచే స్థిరపరచబడినది.

11. ధర్మశాస్త్రము మన దుస్థితిని చూపుచు, నివారణను అంగీకరించుటకు మనలను సిద్ధపరచును. అది మనలను మన కర్తవ్యమునందు నిలుపుటకును తోడ్పడును. సర్వసామాన్యమైన అనుభవమునుండి స్థిరీకరణ.

12. ధర్మశాస్త్రము యొక్క మూడవది, మిక్కిలి తగినదియునైన ఉపయోగము ఏర్పరచబడినవారికి సంబంధించినది. 1. అది వారికి దేవుని చిత్తమును నెరవేర్చుటలో ప్రతిదినము ప్రగతి సాధించునట్లు ఉపదేశించి బోధించును. 2. హెచ్చరికచే వారిని విధేయతకు పురికొల్పును. దావీదు సాక్ష్యము. అతడు అపొస్తలునితో ఎట్లు సమన్వయింపబడును.

13. ఆంటినోమియనుల అపవిత్రమైన అపసిద్ధాంతము బయల్పరచబడి ఖండింపబడవలెను. దావీదు మాటలలోని ఒక భాగముపైనను, మోషే మాటలలోని మరియొక భాగముపైనను ఆధారపడిన వాదము.

14. అధ్యాయము యొక్క చివరి భాగము, ధర్మశాస్త్ర రద్దును గూర్చినది. నీతి ధర్మశాస్త్రములోని ఏ భాగము ఏ విషయములో రద్దయినది.

15. ధర్మశాస్త్ర శాపము ఎట్లు రద్దయినది.

16. ఆచార సంబంధమైన ధర్మశాస్త్రము ఆచరణ విషయములో మాత్రమే రద్దయినది. 17. అపొస్తలుడు చూపిన కారణము నీతి ధర్మశాస్త్రమునకు కాక ఆచార విధులకు మాత్రమే వర్తించును. ఇవి యూదులను అన్యజనులనుండి వేరుపరచినందున మాత్రమే కాక, ఇంకను ఎక్కువగా మన అపరాధమును శిక్షార్హతను సాక్ష్యమిచ్చు ఒక విధమైన లాంఛనపూర్వక సాధనములైనందున రద్దుచేయబడెను. వీటిని నాశనము చేయుటచేత క్రీస్తు మనకు విరోధముగా నున్న చేతివ్రాతను తుడిచివేసి దానిని తన సిలువకు కొట్టెనని చెప్పుట న్యాయము.

1. ఇంతవరకు చేసిన పరిశీలనల సమస్త గమనమునుండి మనము ఇట్లు నిర్ధారింపవచ్చును: ధర్మశాస్త్రము అబ్రాహాము మరణమునకు సుమారు నాలుగు వందల సంవత్సరముల తరువాత, ఏర్పరచబడిన ప్రజలను క్రీస్తునుండి దూరపరచుటకు కాదు, దీనికి విరుద్ధముగా ఆయన ఆగమనము వరకు వారిని నిరీక్షణలో ఉంచుటకును, వారి కోరికను రగిల్చి వారి ఎదురుచూపును స్థిరపరచుటకును, తద్వారా ఆలస్యము దీర్ఘమైనందున వారు క్రుంగిపోకుండునట్లును అదనముగా ఇయ్యబడెను. ధర్మశాస్త్రమనగా జీవితమునకు సంపూర్ణమైన నియమమును కలిగియున్న పది ఆజ్ఞలను మాత్రమే కాక, మోషే హస్తము ద్వారా అప్పగింపబడిన మత విధానమంతయును నేను అర్థము చేసికొనుచున్నాను. అబ్రాహాము సంతతికి వాగ్దానము చేయబడిన ఆశీర్వాదమును రద్దు చేయుటకు మోషే ధర్మశాస్త్ర దాతగా నియమింపబడలేదు; అంతేకాదు, తమ పితరులతో చేయబడిన ఉచితమైన నిబంధనను, దానికి వారు వారసులని, ఆయన నిరంతరము యూదులకు జ్ఞాపకము చేయుచున్నట్లు మనము చూచుచున్నాము; దానిని క్రొత్తగా స్థిరపరచుటకే ఆయన పంపబడినట్లుగా ఉన్నది. ఇది ఆచారములలో మిక్కిలి స్పష్టముగా కనబడుచున్నది. ఏలయనగా మనుష్యులు జంతువుల క్రొవ్వును కాల్చుటచే పుట్టిన దుర్వాసనను అర్పించి దేవునితో సమాధానపడుట కంటె వ్యర్థమైనదియు నిరర్థకమైనదియు మరేమి ఉండును? లేక నీటిని రక్తమును తమ మీద చిలకరించుకొనుటచే తమ అపవిత్రతను తుడుచుకొనుట కంటె? సంక్షేపముగా, ధర్మశాస్త్ర ఆరాధన యావత్తును (సంబంధిత సత్యము యొక్క సూచనల నుండియు నీడల నుండియు వేరుచేసి తనంతట తానే పరిగణించినచో) కేవలము ఎగతాళియే. కాబట్టి స్తెఫను ప్రసంగములోను (అపొస్తలుల కార్యములు 7:44), హెబ్రీయులకు వ్రాసిన పత్రికలోను, దేవుడు మోషేతో “పర్వతమందు నీకు చూపబడిన నమూనా చొప్పున వాటిని చేయుటకు జాగ్రత్తపడుము” అని చెప్పిన భాగమునకు గొప్ప ప్రాధాన్యము న్యాయముగా ఇయ్యబడినది (నిర్గమకాండము 25:40). వాటికి నిర్దేశింపబడిన ఏదైనను ఆత్మ సంబంధమైన ఉద్దేశ్యము లేనిచో, వాటిని పాటించుటలో యూదులు తమ వ్యర్థములలో అన్యజనులు తమను తాము మోసగించుకొనినంతగానే తమను తాము మోసగించుకొనియుందురు. మతమును ఎన్నడును గంభీరమైన అధ్యయనముగా చేసికొనని భక్తిహీనులు ఇన్ని ఆచారములను గూర్చి వినుటను అసహ్యము లేకుండ సహింపజాలరు. దేవుడు తన ప్రాచీన ప్రజలను ఇంత ఆచార సమూహముతో ఎందుకు అలసటపెట్టెనని వారు ఆశ్చర్యపడుటయే కాక, వాటిని బాలుర ఆటవస్తువులవలె తృణీకరించి వెక్కిరించుదురు. వారు ముగింపును గమనింపనందున దీనిని చేయుదురు; ధర్మశాస్త్ర ప్రతిరూపములు దానినుండి వేరుచేయబడినచో అవి వ్యర్థమను నేరారోపణనుండి తప్పించుకొనజాలవు. కాని యాగమును దేవుడు తన ఆరాధకులను భూసంబంధమైన వ్యాయామములతో నిమగ్నముచేయుటకు విధింపలేదనియు, వారి మనస్సులను ఉన్నతమైన దానివైపు ఎత్తుటకే విధించెననియు ఆ సూచన (ప్రతిరూపము) చూపుచున్నది. ఇది ఆయన స్వభావమునుండియే స్పష్టము. ఆయన ఆత్మయైనందున ఆత్మ సంబంధమైన ఆరాధనయందే ఆనందించును. కేవలము యాగములకు దేవుని దృష్టిలో విలువ ఉన్నదని తలంచిన యూదుల మూఢత్వమును ప్రవక్తలు నిందించిన అనేక భాగములు ఇదే సంగతిని సాక్ష్యమిచ్చుచున్నవి. దీనిచేత వారు ధర్మశాస్త్రమును ఏ విషయములోనైనను తగ్గింపదలచిరా? ఎంతమాత్రమును కాదు; కాని దాని నిజమైన భావమునకు వ్యాఖ్యాతలుగా, ప్రజలు లక్ష్యముగా కలిగియుండవలసినదియు, కాని సాధారణముగా దాని నుండి తొలగిపోయినదియునైన ముగింపువైపు ప్రజల దృష్టిని త్రిప్పగోరిరి. యూదులకు అనుగ్రహింపబడిన కృపనుండి ధర్మశాస్త్రము క్రీస్తునకు పరాయిది కాదని మనము నిశ్చయముగా ఊహింపవచ్చును. ఇశ్రాయేలీయులను దత్తత చేసికొనుటలోని ముగింపు, వారు “యాజక రాజ్యమును పరిశుద్ధ జనమునునై” యుండుటయేనని మోషే ప్రకటించెను (నిర్గమకాండము 19:6). జంతువుల రక్తముకంటె గొప్పదియు శ్రేష్ఠమైనదియునైన ప్రాయశ్చిత్తము లేకుండ వారు దీనిని పొందజాలరు. ఏలయనగా వంశపారంపర్య మాలిన్యముచేత అందరును పాపమునకు దాసులుగా పుట్టిన ఆదాము కుమారులు, ఆ ఉన్నతమైన భేదము మరియొక మూలమునుండి కలుగనిచో, రాజ గౌరవమునకు ఎత్తబడి, ఇట్లు దేవుని మహిమలో పాలివారగుట కంటె హేతువునకు విరుద్ధమైనది మరేమి ఉండును? మరియు, తమ దోషములచేత దేవుని దృష్టిలో హేయులైన వారిలో, ఒక పరిశుద్ధ శిరస్సునందు ప్రతిష్ఠింపబడకుండ, యాజక పదవి బలముగా ఎట్లు ఉండగలదు? కాబట్టి పేతురు మోషే మాటలను చక్కగా మార్చి చెప్పుచు, యూదులు ధర్మశాస్త్రము క్రింద ముందే రుచిచూచిన కృప యొక్క సంపూర్ణత క్రీస్తునందు కనబరచబడెనని బోధించుచున్నాడు: “మీరైతే ఏర్పరచబడిన వంశమును రాజులైన యాజకసమూహమునై యున్నారు,” (1 పేతురు 2:9). ఈ మాటల మార్పు సూచించునది ఏమనగా, సువార్తలో క్రీస్తు ఎవరికి ప్రత్యక్షమాయెనో వారు తమ పితరులకంటె ఎక్కువ పొందిరి; ఏలయనగా వారందరును యాజక గౌరవముతోను రాజ గౌరవముతోను అలంకరింపబడినవారు, కాబట్టి తమ మధ్యవర్తియందు నమ్మిక యుంచి ధైర్యముతో దేవుని సన్నిధిలో కనబడగలరు.

2. ప్రసంగవశమున గమనింపవలసినదేమనగా, చివరకు దావీదు కుటుంబములో స్థాపింపబడిన రాజ్యము ధర్మశాస్త్రములో భాగమై మోషే విధానములో చేరియున్నది; కాబట్టి లేవి గోత్రమంతటిలోను దావీదు సంతతిలోను క్రీస్తు ఇశ్రాయేలీయుల కన్నులకు ద్విగుణమైన అద్దములో వలె చూపబడెను. ఏలయనగా ఇంతకుముందు (1వ అనుభాగములో) నేను గమనించినట్లు, పాపమునకును మరణమునకును దాసులై భ్రష్టత్వముచే అపవిత్రులైనవారు మరి ఏ విధముగాను రాజులుగాను యాజకులుగాను ఉండజాలరు. అందువలన పౌలు మాట సంపూర్ణ సత్యమని కనబడుచున్నది: “ధర్మశాస్త్రము మనలను క్రీస్తునొద్దకు నడుపుటకు మనకు బాలశిక్షకుడాయెను,” “వాగ్దానము చేయబడినవాడైన సంతానము వచ్చు వరకు” (గలతీయులకు 3:24, 19). ఏలయనగా క్రీస్తు ఇంకను యూదులకు సుపరిచితముగా తెలియబడలేదు గనుక, వారు పరలోక సంగతులను గూర్చిన సంపూర్ణ జ్ఞానమును భరింపజాలని బలహీనత గల పిల్లలవలె ఉండిరి. ఆచార ధర్మశాస్త్రము ద్వారా వారు క్రీస్తునొద్దకు ఎట్లు నడిపింపబడిరో ఇంతకుముందే ప్రస్తావింపబడినది; ప్రవక్తలలోని అనేక భాగములచేత ఇది మరింత అర్థమగునట్లు చేయవచ్చును. దేవుని శాంతిపరచుటకు వారు ప్రతిదినము క్రొత్త యాగములతో ఆయనను సమీపింపవలెనని కోరబడినను, వారి పాపములన్నియు ఒక్క యాగముచే ప్రాయశ్చిత్తము పొందునని యెషయా వాగ్దానము చేయుచున్నాడు, దానియేలు దీనితో ఏకీభవించుచున్నాడు (యెషయా 53:5; దానియేలు 9:26, 27). లేవి గోత్రమునుండి నియమింపబడిన యాజకులు పరిశుద్ధ స్థలములో ప్రవేశించిరి; అయినను ఒక్క యాజకునిగూర్చి మాత్రము ఒకసారి ఇట్లు చెప్పబడెను: “నీవు మెల్కీసెదెకు క్రమములో నిరంతరము యాజకుడవై యున్నావని యెహోవా ప్రమాణము చేసెను, ఆయన పశ్చాత్తాపపడడు,” (కీర్తనలు 110:4). అప్పుడు తైలాభిషేకము కనబడునదిగా ఉండెను, కాని దానియేలు దర్శనములో మరియొక అభిషేకము ఉండునని ప్రకటించుచున్నాడు. దీనిపై ఎక్కువగా నిలువక, హెబ్రీయులకు వ్రాసిన పత్రిక రచయిత నాలుగవ అధ్యాయమునుండి పదకొండవ అధ్యాయము వరకు, ఆచారములు మనలను క్రీస్తునొద్దకు తెచ్చునవిగా తప్ప వ్యర్థములును విలువ లేనివియునని స్పష్టముగాను విపులముగాను రుజువు చేయుచున్నాడు. పది ఆజ్ఞల విషయములోను అదే విధముగా, “విశ్వసించు ప్రతివానికి నీతి కలుగునట్లు క్రీస్తు ధర్మశాస్త్రమునకు సమాప్తియై యున్నాడు” (రోమీయులకు 10:4) అను పౌలు మాటను, మరియు క్రొత్త నిబంధన పరిచారకులు “అక్షరమునకు కారు, ఆత్మకే పరిచారకులు; అక్షరము చంపును గాని ఆత్మ జీవింపజేయును” (2 కొరింథీయులకు 3:6) అను మాటను మనము గమనింపవలెను. మొదటి వాక్యము సూచించునది: క్రీస్తు ఉచితమైన ఆపాదనచేతను ఆత్మ యొక్క పునర్జన్మచేతను నీతిని అనుగ్రహించు వరకు, ఆజ్ఞ ద్వారా నీతిని బోధించుట వ్యర్థము. కాబట్టి ఆయన క్రీస్తును ధర్మశాస్త్రము యొక్క ముగింపు లేక నెరవేర్పు అని సరిగా పిలుచుచున్నాడు; ఏలయనగా దేవుడు ఏమి కోరునో తెలిసికొనుట వలన మనకు ప్రయోజనము లేదు, అసహ్యమైన కాడిక్రిందను భారము క్రిందను శ్రమపడుచు నలిగిపోవువారి సహాయమునకు క్రీస్తు రాకపోయినచో. మరియొక చోట ఆయన, ధర్మశాస్త్రము “అతిక్రమములను బట్టి కూడ చేర్చబడెను” అని చెప్పుచున్నాడు (గలతీయులకు 3:19); అది మనుష్యులను వారి శిక్షావిధి భావముతో దీనులను చేయుటకే. అంతేకాక, క్రీస్తుకు ఇదియే నిజమైన సిద్ధపాటు అయినందున, ఈ ప్రకటనలు వేరు వేరు మాటలలో చెప్పబడినను అవి ఒకదానితో ఒకటి సంపూర్ణముగా ఏకీభవించుచున్నవి. కాని ధర్మశాస్త్ర క్రియల వలన మనుష్యులు నీతిమంతులుగా తీర్చబడుటకు యోగ్యత సంపాదింతురని నటించిన వక్ర బోధకులతో ఆయన వాదించవలసియున్నందున, వారి తప్పును ఖండించుటలో కొన్నిసార్లు ధర్మశాస్త్రమును కేవలము ధర్మశాస్త్రముగా మరింత పరిమిత భావములో మాటలాడవలసి వచ్చెను; అయినను ఇతర విషయములలో ఉచితమైన దత్తత యొక్క నిబంధన దాని క్రింద చేరియున్నది.

3. కాని అపరాధ భావము క్షమాపణను వెదకుటకు మనలను పురికొల్పునట్లు, నీతి ధర్మశాస్త్రమునందు ఉపదేశము పొందుట మనలను ఎట్లు మరింత నిరుత్తరులను చేయునో తెలిసికొనుట ప్రాముఖ్యము. ధర్మశాస్త్రములో పరిపూర్ణమైన నీతి మనయెదుట ఉంచబడినది నిజమైనచో, దానిని సంపూర్ణముగా పాటించుటయే దేవుని దృష్టిలో పరిపూర్ణమైన నీతి అని తేలును; అనగా దైవిక న్యాయస్థానమునందు మనుష్యుడు నీతిమంతుడని ఎంచబడి ప్రకటింపబడగల నీతి. కాబట్టి మోషే ధర్మశాస్త్రమును ప్రకటించిన తరువాత, తాను జీవమును మరణమును, మేలును కీడును ప్రజల యెదుట ఉంచితినని ఆకాశమును భూమిని సాక్షులుగా పిలుచుటకు సందేహింపలేదు. ప్రభువు వాగ్దానము చేసినట్లు నిత్య రక్షణ అను బహుమానము ధర్మశాస్త్రమును సంపూర్ణముగా విధేయత చూపుటకు ఎదురుచూచుచున్నదని కాదనలేము (ద్వితీయోపదేశకాండము 30:19). అయినను ఆ బహుమానమును గూర్చిన నిరీక్షణ మనకు న్యాయముగా కలుగునట్లు ఆ విధేయతను మనము ఏ విధముగా చూపగలమో అర్థము చేసికొనుట ప్రాముఖ్యము. ఏలయనగా నిత్యజీవమను బహుమానము ధర్మశాస్త్రమును పాటించుటపై ఆధారపడియున్నదని చూచుట వలన ప్రయోజనమేమి, ఆ విధముగా నిత్యజీవమును పొందుట మన శక్తిలో ఉన్నదో లేదో కనబడనిచో? ఇందులో ధర్మశాస్త్రము యొక్క బలహీనత వెల్లడియగుచున్నది; ఏలయనగా మనలో ఎవనియందును ధర్మశాస్త్ర నీతి కనబడదు, కాబట్టి జీవ వాగ్దానములనుండి వెలివేయబడి మనము మరల శాపము క్రిందికి పడుచున్నాము. ఇది ఏమి జరుగుచున్నదో మాత్రమే కాక, ఏమి అనివార్యముగా జరుగవలెనో కూడ నేను చెప్పుచున్నాను. ధర్మశాస్త్ర బోధ మన సామర్థ్యమునకు మించినది గనుక, మనుష్యుడు చూపబడిన వాగ్దానములను దూరమునుండి చూడగలడు గాని వాటివలన ఏ ప్రయోజనమును పొందజాలడు. కాబట్టి అతనికి మిగులునది ఒక్కటియే: వాటి శ్రేష్ఠతనుబట్టి తన దుస్థితిని మరింత చక్కగా అంచనా వేసికొనుట; రక్షణ నిరీక్షణ ఛేదింపబడెననియు, నిశ్చయమైన మరణము తనను బెదిరించుచున్నదనియు అతడు ఆలోచించుచుండగా. మరియొక వైపు, కొందరిని మాత్రము కాక, మినహాయింపు లేక ప్రతి వ్యక్తిని కొట్టు ఆ భయంకరమైన శాపవాక్యములు లేచుచున్నవి; లేచుచున్నవి, నేను చెప్పుచున్నాను, నిర్దయమైన కఠినత్వముతో మనలను వెంటాడుచున్నవి; కాబట్టి ధర్మశాస్త్రము ద్వారా తక్షణ మరణము తప్ప మరేదియు మనయెదుట నిలుపబడదు.

4. కాబట్టి మనము కేవలము ధర్మశాస్త్రమును మాత్రమే చూచినచో, ఫలితము నిరుత్సాహము, కలవరము, నిరాశయే; ఏలయనగా దాని వలన మనమందరము శపింపబడి శిక్షకు గురియైనాము, అదే సమయమున దాని ఆచరించువారికి అది చూపు ధన్యతకు మనము చాలా దూరముగా ఉంచబడియున్నాము. అట్లయిన ప్రభువు మనతో కేవలము ఆటలాడుచున్నాడా అని మీరు అడుగవచ్చును. సంతోషము యొక్క నిరీక్షణను చూపి, దానికి మనలను ఆహ్వానించి ప్రోత్సహించి, అది మన యెదుట ఉంచబడెనని ప్రకటించుచు, అదే సమయమున దాని ప్రవేశము అడ్డగింపబడి పూర్తిగా మూయబడియుండుట ఎగతాళికి దగ్గరి సంగతి కాదా? నేను ఇట్లు సమాధానము చెప్పుదును: వాగ్దానములు షరతులతో కూడినవైనంత వరకు, ఎక్కడను కనబడని ధర్మశాస్త్రము యొక్క పరిపూర్ణ విధేయతపై ఆధారపడినను, అవి వ్యర్థముగా ఇయ్యబడలేదు. ఏలయనగా దేవుడు మన క్రియలను ఏ మాత్రమును లక్ష్యపెట్టక తన ఉచితమైన మంచితనముచేత మనలను అంగీకరింపనిచో వాగ్దానములు నిష్ఫలములును నిరర్థకములునై యుండునని మనము నేర్చుకొనినప్పుడు, ఇట్లు నేర్చుకొని, సువార్తలో ఇట్లు అనుగ్రహింపబడిన మంచితనమును విశ్వాసము ద్వారా మనము స్వీకరించినప్పుడు, వాగ్దానములు వాటికి జోడింపబడిన అన్ని షరతులతో సహా సంపూర్ణముగా నెరవేరుచున్నవి. ఏలయనగా దేవుడు సమస్తమును మనకు ఉచితముగా అనుగ్రహించుచు, మన అసంపూర్ణ విధేయతను తృణీకరింపక తన మంచితనమును కిరీటముగా ధరించును; దాని లోపములను క్షమించి, అది సంపూర్ణమైనట్లు అంగీకరించి, ధర్మశాస్త్రము వాగ్దానము చేసిన దాని పూర్ణ మొత్తమును మనకు అనుగ్రహించును. కాని విశ్వాసము ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడుటను గూర్చి చర్చించునప్పుడు ఈ సంగతి మరింత సంపూర్ణముగా చర్చింపబడును గనుక, ఇప్పుడు దీనిని ఇంకను వెంబడింపము.

5. ధర్మశాస్త్రమును పాటించుట అసాధ్యమను విషయమును గూర్చి చెప్పబడినదానిని సంక్షిప్తముగా వివరించి స్థిరపరచుట తగును; ఏలయనగా దీనికంటె అసంబద్ధమైనది మరేదియు లేదని సాధారణాభిప్రాయము. అందువలన జెరోము దానిపై శాపమును ప్రకటించుటకు సందేహింపలేదు.¹⁸⁶ జెరోము ఏమి తలంచెనో నాకు లెక్కలేదు; సత్యమేమో విచారించుదము. సాధ్యతలోని వివిధ రకములను గూర్చి ఇక్కడ దీర్ఘమైన క్లిష్టమైన చర్చలోనికి నేను ప్రవేశింపను. అసాధ్యమనగా, ఎన్నడును లేనిదియు, దేవుని నియమమును నిర్ణయమును బట్టి అడ్డగింపబడి, ఎన్నడును ఉండనిదియునని నా భావము. నేను చెప్పునదేమనగా, మనము అత్యంత ప్రాచీన కాలమునకు తిరిగి వెళ్లినను, మర్త్య శరీరముతో ఉండి, తన పూర్ణ హృదయముతోను ఆత్మతోను మనస్సుతోను శక్తితోను ప్రభువును ప్రేమించునంత పరిపూర్ణతను ఎన్నడైనను పొందిన ఒక్క పరిశుద్ధుడును మనకు కనబడడు; అట్లే, దురాశ యొక్క బలమును అనుభవింపని ఒక్కడును కనబడడు. దీనిని ఎవడు కాదనగలడు? పరలోక దూతలు సయితము ఏ మాత్రము సమానము కాలేని పవిత్రత గల ఒక విధమైన పరిశుద్ధులను మూర్ఖమైన మూఢనమ్మకము కల్పించుచున్నదని నాకు తెలియును. అయితే ఇది లేఖనమునకును అనుభవమునకును విరుద్ధము. ఇంకను నేను చెప్పునదేమనగా, ఏ పరిశుద్ధుడును శరీరములో ఉన్నంతవరకు పరిపూర్ణతను పొందడు. లేఖనము ఈ విషయమై స్పష్టమైన సాక్ష్యమిచ్చుచున్నది: “పాపము చేయని మనుష్యుడు లేడు,” అని సొలొమోను చెప్పుచున్నాడు (1 రాజులు 8:46). దావీదు ఇట్లనుచున్నాడు: “నీ దృష్టికి జీవించు వాడెవడును నీతిమంతుడు కాడు,” (కీర్తన 143:2). యోబు కూడ అనేక భాగములలో ఇదే సంగతిని ధృవీకరించుచున్నాడు. కాని అన్నిటికంటె స్పష్టమైనది పౌలు, ఆయన ఇట్లు ప్రకటించుచున్నాడు: “శరీరేచ్ఛలు ఆత్మకు విరోధములు, ఆత్మ కోరునవి శరీరమునకు విరోధములు” (గలతీయులకు 5:17). మరియు “ధర్మశాస్త్ర క్రియల మూలముగా ఉన్నవారందరు శాపమునకు లోనైయున్నారు” అని ఆయన రుజువు చేయుచున్నాడు; అందుకు సరళమైన కారణము: “ధర్మశాస్త్ర గ్రంథములో వ్రాయబడిన సమస్తమును చేయుటకు వాటిలో నిలుకడగా ఉండని ప్రతివాడును శాపగ్రస్తుడు” అని వ్రాయబడియున్నది (గలతీయులకు 3:10; ద్వితీయోపదేశకాండము 27:26); ఎవరును అట్లు నిలుకడగా ఉండజాలరని సూచించుచున్నాడు, లేక దానిని అందరు అంగీకరించిన సంగతిగా తీసికొనుచున్నాడు. కాని లేఖనము ఏది ప్రకటించెనో అది శాశ్వతమైనదిగాను, కాబట్టి అవశ్యమైనదిగాను ఎంచబడవలెను. విశ్వాసులు తన కృపచేత నెరవేర్చగలిగిన దానికంటె ఎక్కువ దేవుడు ఆజ్ఞాపించునని అనుట ఆయనకు అవమానమను తర్కముతో పెలాజియనులు అగస్టీనును వేధించిరి; దానిని తప్పించుకొనుటకై ప్రభువు ఇష్టపడినయెడల మర్త్య మనుష్యుని దూతల పవిత్రతకు ఎత్తగలడని ఆయన అంగీకరించెను; కాని లేఖనము ఆ విధముగా ప్రకటించినందున ఆయన దానిని ఎన్నడును చేయలేదనియు, ఎన్నడును చేయడనియు చెప్పెను (అగస్టీను, lib. de Nat. et Grat). దీనిని నేను కాదనను; కాని దేవుని సత్యమునకు విరోధముగా ఆయన శక్తిని గూర్చి అసంబద్ధముగా వాదించుటలో ప్రయోజనము లేదని నేను చేర్చుచున్నాను; కాబట్టి లేఖనములు ఎన్నడును జరుగదని ప్రకటించిన సంగతి జరుగజాలదని చెప్పబడినప్పుడు తప్పుపట్టుటకు ఆధారము లేదు. కాని అభ్యంతరము మాటమీదనే అయినయెడల, “అట్లయిన ఎవడు రక్షింపబడగలడు?” అని శిష్యులు అడిగినప్పుడు మన రక్షకుడిచ్చిన సమాధానమును నేను సూచించుచున్నాను: “మనుష్యులకు ఇది అసాధ్యము; దేవునికైతే సమస్తమును సాధ్యము” అని ఆయన చెప్పెను (మత్తయి 19:25). శరీరములో ఉన్నంతవరకు మనము దేవునికి చెల్లింపవలసిన ప్రేమను ఎన్నడును ఆయనకు ఇవ్వజాలమని అగస్టీను మిక్కిలి ఒప్పించునట్లు వాదించుచున్నాడు. “ప్రేమ జ్ఞానమును ఎంతగా వెంబడించునంటే, దేవుని మంచితనమును ముందుగా సంపూర్ణముగా గ్రహింపని ఏ మనుష్యుడును ఆయనను పరిపూర్ణముగా ప్రేమింపజాలడు,” (అగస్టీను, de Spiritu et Litera, చివరి భాగములో, మరియు ఇతర చోట్ల). లోకములో మనము యాత్రికులుగా ఉన్నంతవరకు అద్దములో మసకగా చూచుచున్నాము, కాబట్టి మన ప్రేమ అసంపూర్ణమైనది. కాబట్టి మన స్వభావము యొక్క బలహీనత కారణముగా, శరీరములో ఉన్నంతవరకు ధర్మశాస్త్రమును నెరవేర్చుట మనకు అసాధ్యమని ఖండితముగా పట్టుకొనవలెను. ఇది పౌలు రచనలనుండి మరియొక చోట కూడ రుజువు చేయబడును (రోమీయులకు 8:3).¹⁸⁷

186 Justin. యొక్క రచనల మధ్య Quæst. 103 చూడుము; మరియు Hieronymus ad Ctesiphont adv. Pelegianos చూడుము, అందులో ఆయన ఒకే ప్రతిపాదనను అంగీకరించి నిరాకరించినట్లు కనబడుచున్నాడు.

6. ఈ సంగతి యావత్తును మరింత స్పష్టమగునట్లు, నీతి ధర్మశాస్త్రము యొక్క పనిని ఉపయోగమును సంక్షిప్తముగా పరిశీలింతము. ఈ పనియు ఉపయోగమును నా దృష్టికి మూడు భాగములుగా కనబడుచున్నవి. మొదటిది, అది దేవుని నీతిని—మరియొక విధముగా చెప్పవలెనన్న, దేవునికి మాత్రమే అంగీకారమైన నీతిని—చూపుటచేత, ప్రతి వానికి వాని స్వకీయ అనీతిని హెచ్చరించి, నిశ్చయపరచి, ఒప్పించి, చివరకు శిక్షకు గురిచేయును. గ్రుడ్డివాడై స్వప్రేమచే మత్తెక్కిన మనుష్యుడు తన బలహీనతను అపవిత్రతను వెంటనే తెలిసికొని ఒప్పుకొనునట్లు చేయుటకు ఇది అవసరము. ఏలయనగా అతని వ్యర్థత పూర్తిగా వెల్లడియగు వరకు, అతడు తన శక్తులయందు మోహపడిన నమ్మకముతో ఉబ్బియుండును; వాటిని తనకు నచ్చిన కొలబద్దతో కొలుచునంత కాలము వాటి బలహీనతను ఎన్నడును గ్రహింపజాలడు. అయితే వాటిని ధర్మశాస్త్ర అవసరములతో పోల్చ మొదలుపెట్టిన వెంటనే, అతని అహంకారమును అణచునది అతనికి దొరకును. తన శక్తులను గూర్చి అతని అభిప్రాయము ఎంత ఎత్తైనదైనను, అవి భారమైన బరువు క్రింద ఆయాసపడుచున్నవనియు, తరువాత తూలి తొట్రిల్లుచున్నవనియు, చివరకు పడిపోయి లొంగిపోవుననియు అతడు వెంటనే అనుభవించును. కాబట్టి ధర్మశాస్త్రముచే శిక్షణ పొందినవాడు ఇంతకుముందు తనను గ్రుడ్డివానిగా చేసిన గర్వమును విడిచిపెట్టును. అదే విధముగా, అతడు శ్రమపడుచున్న రెండవ వ్యాధియైన అహంకారమునుండి కూడ స్వస్థపరచబడవలెనని మనము చెప్పియున్నాము. తన స్వకీయ తీర్పునకు విజ్ఞప్తి చేయుటకు అనుమతింపబడినంత కాలము, అతడు నిజమైన నీతికి బదులు కపటమైన నీతిని ప్రతిష్ఠించుకొని, దీనితో తృప్తిపడి, దేవుని కృపకు విరుద్ధముగా కొన్ని కృత్రిమ ఆచారములను నిలుపుకొనును. కాని అతడు తన ప్రవర్తనను ధర్మశాస్త్రపు త్రాసులో తూచుటకు నిర్బంధింపబడిన తరువాత, ఈ ఊహాజనిత నీతిపై ఉన్న ఆధారమంతయు విడిచి, తాను పరిశుద్ధతకు అనంత దూరములో ఉన్నాననియు, మరియొక వైపు, తనకు ఇంతకుముందు లేవనిపించిన లెక్కలేని దోషములతో తాను నిండియున్నాననియు చూచును. దురాశ దాగియుండు గుహలు అంత లోతైనవియు వంకరటింకరవియునై యుండుటచేత అవి మన చూపునుండి సులభముగా తప్పించుకొనును; కాబట్టి అపొస్తలుడు ఇట్లు చెప్పుటకు మంచి కారణము కలదు: “ఆశింపవద్దని ధర్మశాస్త్రము చెప్పనియెడల ఆశయనగా ఏమో నేను ఎరుగకపోదును.” ఏలయనగా అది తన దాగియున్న స్థలములనుండి బయటకు తేబడనిచో, దాని ప్రాణాంతకమైన కొండి కనబడకముందే అది రహస్యముగా దయనీయముగా నాశనము చేయును.

187 గ్రంథము 2, అధ్యాయము 12, అనుభాగము 4; మరియు గ్రంథము 3, అధ్యాయము 4, అనుభాగము 27; మరియు అధ్యాయము 11, అనుభాగము 23.

7. ఇట్లు ధర్మశాస్త్రము ఒక విధమైన అద్దము. అద్దములో మన ముఖముపై ఉన్న మచ్చలను మనము కనుగొనునట్లు, ధర్మశాస్త్రములో మనము మొదట మన అశక్తతను; తరువాత దాని ఫలితముగా మన దోషమును; చివరకు ఆ రెండింటి ఫలితముగా శాపమును చూచుచున్నాము. నీతిని వెంబడించు శక్తి లేనివాడు అనివార్యముగా దోషమను బురదలో మునిగియుండును, ఈ దోషమును వెంటనే శాపము అనుసరించును. కాబట్టి ధర్మశాస్త్రము మనకు ఒప్పించు అతిక్రమము ఎంత గొప్పదైతే, మనము గురియగు తీర్పు అంత కఠినమైనది. “ధర్మశాస్త్రము వలన పాపజ్ఞానము కలుగును” అను అపొస్తలుని ప్రకటన ఈ భావమునకే చెందినది (రోమీయులకు 3:20). ఈ మాటలచేత, ఇంకను పునర్జన్మ పొందని పాపులు అనుభవించు ధర్మశాస్త్రము యొక్క మొదటి పనిని మాత్రమే ఆయన సూచించుచున్నాడు. దీనికి అనుగుణముగా, “అపరాధము విస్తరించునట్లు ధర్మశాస్త్రము ప్రవేశించెను” అనియు, అందుచేత అది “మరణ పరిచర్య” యనియు, అది “ఉగ్రతను పుట్టించును” అనియు చంపునదనియు చెప్పబడినది (రోమీయులకు 5:20; 2 కొరింథీయులకు 3:7; రోమీయులకు 4:15). ఏలయనగా అపరాధ భావము ఎంత స్పష్టమైనచో పాపము అంత హెచ్చునను విషయములో సందేహమే లేదు; ఏలయనగా అప్పుడు అతిక్రమమునకు ధర్మశాస్త్ర దాతపై తిరుగుబాటు భావము చేరును. ధర్మశాస్త్రమునకు మిగులునది పాపి నాశనమునకు దేవుని ఉగ్రతను ఆయుధముగా చేయుట మాత్రమే; ఏలయనగా అది తనంతట తాను నిందించుటయు, శిక్షించుటయు, నాశనము చేయుటయు తప్ప మరేమియు చేయజాలదు. అందువలన అగస్టీను ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: “కృప యొక్క ఆత్మ లేనిచో, ధర్మశాస్త్రము మనలను ఒప్పించి చంపుటకు మాత్రమే ఉన్నది.”¹⁸⁸ కాని ఇట్లు చెప్పుట ధర్మశాస్త్రమును అవమానపరచదు, దాని శ్రేష్ఠతను ఏ మాత్రమును తగ్గింపదు. నిశ్చయముగా, మన చిత్తమంతయు విధేయతకు రూపొంది సిద్ధపడియున్నచో, ధర్మశాస్త్ర జ్ఞానము మాత్రమే రక్షణకు చాలును; కాని మన శరీర సంబంధమైన భ్రష్ట స్వభావము దైవిక ధర్మశాస్త్రమునకు విరోధమైనదై, దాని శిక్షణచేత ఏ మాత్రమును సరిదిద్దబడనందున, తగినట్లు లక్ష్యపెట్టినచో జీవము నిచ్చియుండు ధర్మశాస్త్రము పాపమునకును మరణమునకును కారణమగుచున్నది. అందరును అతిక్రమము విషయములో ఒప్పింపబడినప్పుడు, అది దేవుని నీతిని ఎంత ఎక్కువగా ప్రకటించునో, మరియొక వైపు మన దోషమును అంత ఎక్కువగా బయలుపరచును; నీతికి బహుమానముగా జీవమును రక్షణయు నిక్షేపింపబడియున్నవని అది ఎంత నిశ్చయముగా మనకు హామీ ఇచ్చునో, అనీతిమంతులు నశించుదురని అంత నిశ్చయముగా మనకు హామీ ఇచ్చును. అయినను ఈ లక్షణములు ధర్మశాస్త్రమునకు అవమానము తెచ్చుటకు ఎంత దూరమో, వాటి ముఖ్య ధోరణి దైవిక మంచితనమును మరింత ప్రకాశవంతముగా ప్రదర్శించుటయే. ఏలయనగా ధర్మశాస్త్రము బహిరంగముగా మన యెదుట ఉంచు ధన్యతను మనము అనుభవింపకుండ అడ్డుపడునది మన బలహీనతయు భ్రష్టత్వమును మాత్రమేనని అవి చూపుచున్నవి. అందువలన ధర్మశాస్త్రము లేకుండగనే మన సహాయమునకు వచ్చు దైవిక కృపకు అదనపు మాధుర్యమును, దానిని అనుగ్రహించు కనికరమునకు అదనపు మనోహరత్వమును ఇయ్యబడుచున్నవి; ఏలయనగా దేవుడు మేలు చేయుటలోను మనపై క్రొత్త వరములను కుమ్మరించుటలోను ఎన్నడును అలసిపోడని అవి ప్రకటించుచున్నవి.

8. కాని ధర్మశాస్త్రము ద్వారా అందరి అనీతియు శిక్షావిధియు సాక్ష్యమివ్వబడినను, (దానిని సరిగా ఉపయోగించినచో) మనము వెంటనే సమస్త నిరీక్షణను విడిచి నిరాశలోనికి తలకిందులుగా పరుగెత్తవలెనని అనుసరింపదు. నిస్సందేహముగా, తిరస్కరింపబడినవారిపై అది అట్టి ప్రభావము కలిగియుండును, కాని అది వారి మొండితనము వలన. దేవుని పిల్లల విషయములో ప్రభావము వేరుగా ఉండును. “ప్రతి నోరు మూయబడి, లోకమంతయు దేవుని యెదుట శిక్షకు పాత్రమగునట్లు” ధర్మశాస్త్రము తన శిక్షావిధిని ప్రకటించునని అపొస్తలుడు సాక్ష్యమిచ్చుచున్నాడు (రోమీయులకు 3:19). అయితే మరియొక చోట అదే అపొస్తలుడు ఇట్లు ప్రకటించుచున్నాడు: “దేవుడు అందరిని అవిశ్వాసమందు బంధించియున్నాడు;” అందరిని నాశనము చేయుటకును, అందరిని నశింపనిచ్చుటకును కాదు, కాని “అందరియందు కనికరపడుటకే” (రోమీయులకు 11:32); మరియొక మాటలలో, తమ సద్గుణమును గూర్చిన అసంబద్ధమైన అభిప్రాయమును విడిచి, తాము సంపూర్ణముగా దేవుని హస్తముపై ఎట్లు ఆధారపడియున్నారో గ్రహించుటకు; తాము ఎంత నగ్నులును దిక్కులేనివారో గ్రహించి, ఆయన కనికరమునందు ఆశ్రయము పొంది, దానిపై ఆనుకొని, దానితో తమను పూర్తిగా కప్పుకొనుటకు; సమస్త నీతిని యోగ్యతను విడిచి, క్రీస్తునందు నిజమైన విశ్వాసముతో ఆశించి ఎదురుచూచు వారందరికి అనుగ్రహింపబడిన కనికరమునే అంటిపెట్టుకొనుటకు. ధర్మశాస్త్ర ఆజ్ఞలలో దేవుడు పరిపూర్ణమైన నీతికి (ఆ నీతి అందరికి లేదు) మాత్రమే ప్రతిఫలమిచ్చువానిగాను, మరియొక వైపు దుష్టత్వమునకు కఠినమైన ప్రతీకారము తీర్చువానిగాను కనబడుచున్నాడు. కాని క్రీస్తునందు ఆయన ముఖము దీనులును అయోగ్యులునగు పాపులపట్ల కృపతోను సౌమ్యతతోను నిండి ప్రకాశించుచున్నది.

9. ధర్మశాస్త్రము దైవిక సహాయమును వేడుకొనుటకు మనలను నడుపుటలో గల ఉపయోగమును గూర్చి అగస్టీనులో అనేక భాగములు కలవు. ఇట్లు ఆయన హిలరీకి వ్రాయుచున్నాడు,¹⁸⁹ “ఆజ్ఞాపింపబడినదానిని చేయ ప్రయత్నించి ఆ విధముగా ధర్మశాస్త్రము క్రింద మన బలహీనతను అనుభవించిన తరువాత, కృప యొక్క సహాయమును వేడుకొనుట మనము నేర్చుకొనవలెనని ధర్మశాస్త్రము ఆజ్ఞాపించుచున్నది.” అదే విధముగా ఆయన అసెల్లియస్‌కు ఇట్లు వ్రాయుచున్నాడు, “ధర్మశాస్త్రము యొక్క ఉపయోగము ఏమనగా, అది మనుష్యుని బలహీనతను అతనికి ఒప్పించి, క్రీస్తునందున్న కృప యను ఔషధమును వేడుకొనునట్లు అతనిని బలవంతపరచును.” అదే విధముగా ఆయన రోమా ఇన్నోసెంటియస్‌కు ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు, “ధర్మశాస్త్రము ఆజ్ఞాపించును; కృప చేయు శక్తిని అనుగ్రహించును.” మరల వాలెంటినస్‌కు, “మనము చేయజాలనిదానిని దేవుడు ఆజ్ఞాపించుచున్నాడు, ఆయనను మనము ఏమి అడుగవలెనో తెలిసికొనుటకు.” మరల, “నిన్ను అపరాధిగా చేయుటకు ధర్మశాస్త్రము ఇయ్యబడెను—అపరాధిగా చేయబడి భయపడుటకు; భయపడి, క్షమను అడుగుటకు, నీ స్వబలమును నమ్ముకొనకుండుటకు.” మరల, “గొప్ప మనుష్యుని చిన్నవానిగా మార్చుటకు—నీ నీతి కొరకు నీకు స్వశక్తి లేదని చూపుటకు ధర్మశాస్త్రము ఇయ్యబడెను; ఇట్లు నీవు పేదవాడవై అక్కరగలవాడవై దిక్కులేనివాడవై కృపవైపు పరుగెత్తునట్లు.” ఆ తరువాత ఆయన సర్వశక్తునితో ఇట్లు మొఱ్ఱపెట్టుచున్నాడు, “ఇట్లు చేయుము ప్రభువా, ఇట్లు చేయుము కనికరముగల ప్రభువా; నెరవేర్చ శక్యము కానిదానిని ఆజ్ఞాపించుము; అంతేకాదు, నీ స్వకీయ కృపచేత తప్ప నెరవేర్చ శక్యము కానిదానిని ఆజ్ఞాపించుము: మనుష్యులు దానిని నెరవేర్చుటకు తమయందు బలము లేదని గ్రహించినప్పుడు, ప్రతి నోరు మూయబడి, తన దృష్టిలో ఎవడును గొప్పగా కనబడకుండునట్లు. అందరును చిన్నవారగుదురుగాక; లోకమంతయు దేవుని యెదుట అపరాధియగును గాక.” కాని ఈ పరిశుద్ధుడు De Spiritu et Litera అను పేరు పెట్టిన ప్రత్యేక గ్రంథమును వ్రాసియుండగా ఇన్ని భాగములను ఉదాహరించుటలో నన్ను నేను మరచుచున్నాను. ఈ మొదటి ఉపయోగము యొక్క రెండవ శాఖను ఆయన అంత స్పష్టముగా వర్ణింపలేదు; అది మొదటిదానిపై ఆధారపడియున్నదని ఆయన ఎరుగుటచేత కావచ్చును, లేక దానిని అంత బాగా గ్రహింపకపోవుటచేత కావచ్చును, లేక దాని నిజమైన భావమును స్పష్టముగాను విశదముగాను వివరించుటకు మాటలు ఆయనకు లేకపోవుటచేత కావచ్చును. అయితే తిరస్కరింపబడినవారిలో కూడ ధర్మశాస్త్రము యొక్క ఈ మొదటి పని పూర్తిగా లేకపోలేదు. వారు దేవుని పిల్లలతో కూడ శరీరము పడగొట్టబడిన తరువాత అంతరంగ మనుష్యునిలో నూతనపరచబడి మరల జీవించునంత దూరము సాగరు, కాని మొదటి భయముచే స్తంభించి నిరాశకు లొంగిపోవుదురు. అయినను వారి మనస్సాక్షులు ఇట్లు అలలమీద ఊగిసలాడునప్పుడు అది దైవిక తీర్పు యొక్క న్యాయమును ప్రదర్శించుటకు తోడ్పడుచున్నది. వారు ఎల్లప్పుడును దేవుని తీర్పును ఇష్టపూర్వకముగా తప్పుపట్టుదురు; కాని ఇప్పుడు ఆ తీర్పు ప్రదర్శింపబడకపోయినను, ధర్మశాస్త్ర సాక్ష్యమువలనను వారి మనస్సాక్షి వలనను కలిగిన భయము వారి యోగ్యతలను తెలియజేయుచున్నది.

10. ధర్మశాస్త్రము యొక్క రెండవ పని, దాని భయంకరమైన శాపవాక్యములచేతను, తత్ఫలితముగా కలుగు శిక్షా భయముచేతను, బలవంతము చేయనిచో నీతిన్యాయములను లక్ష్యపెట్టని వారిని అదుపులో ఉంచుట. అట్టి వారు అదుపులో ఉంచబడుదురు, వారి మనస్సు అంతరంగమున కదిలింపబడి ప్రభావితమగుట వలన కాదు, కాని వారిపై కళ్లెము వేయబడినట్లు బాహ్య క్రియలనుండి చేతులను ఆపుకొనుచు, లోపల తమ దుష్టత్వమును, అది లేనిచో మూర్ఖముగా బయల్పడునదానిని, అణచుకొనుటచే. వారు ఇందువలన దేవుని దృష్టిలో మంచివారు గాని నీతిమంతులు గాని కారనుట నిజమే. ఏలయనగా భయముచేతనో సిగ్గుచేతనో నిరోధింపబడి, తమ మనస్సు గర్భము ధరించిన దానిని ముందుకు సాగింపజాలకయు, తమ రగులుచున్న దురాశకు పూర్తి స్వేచ్ఛ ఇయ్యజాలకయు ఉన్నను, వారి హృదయము భయమునకును విధేయతకును ఏ మాత్రమును శిక్షణ పొందలేదు. అంతేకాదు, వారు తమను ఎంత నిరోధించుకొందురో అంత రగులుదురు, అంత రేగి పొంగుదురు; ధర్మశాస్త్ర భయము లేకుండినచో ఎట్టి క్రియకైనను ఎట్టి విస్ఫోటనమునకైనను సిద్ధముగా ఉందురు. అంతేకాక, వారు ధర్మశాస్త్రమునే పూర్తిగా అసహ్యించుకొని, ధర్మశాస్త్ర దాతను శపించుదురు; వారికి సాధ్యమైనచో ఆయనను అత్యంత ఇష్టపూర్వకముగా నిర్మూలించుదురు, ఏలయనగా ఆయన నీతియైనదానిని ఆజ్ఞాపించుటను గాని, తన మహిమను తృణీకరించువారిపై పగతీర్చుటను గాని వారు సహింపజాలరు. ఇంకను పునర్జన్మ పొందని వారందరి భావము, కొందరిలో ఎక్కువగాను కొందరిలో తక్కువగాను ఉన్నను, ధర్మశాస్త్రమును పాటించుటలో వారు స్వేచ్ఛాపూర్వక లొంగుబాటుచేత నడిపింపబడక, భయ బలముచేత ఈడ్వబడుదురనునదియే. అయినను ఈ బలవంతపు రాబట్టబడిన నీతి సమాజ శ్రేయస్సునకు అవసరము; ఏలయనగా దాని సమాధానము ఒక ఏర్పాటుచేత భద్రపరచబడును, అది లేనిచో సమస్తమును గందరగోళములోను అల్లకల్లోలములోను పడవేయబడును. అంతేకాదు, ఈ శిక్షణ దేవుని పిల్లలకు కూడ ఉపయోగము లేనిది కాదు; వారు తమ ప్రభావ సహితమైన పిలుపునకు ముందు పరిశుద్ధతా ఆత్మ లేనివారై శరీరేచ్ఛలను స్వేచ్ఛగా తీర్చుకొనుచుందురు. దైవిక ప్రతీకార భయముచేత వారు బహిరంగ విస్ఫోటనములనుండి నివారింపబడినప్పుడు, మనస్సులో లొంగనందున ప్రస్తుతము వారికి కలుగు లాభము స్వల్పమైనను, నీతి కాడిని మోయుటకు వారు కొంతమేరకు శిక్షణ పొందుదురు; కనుక వారు పిలువబడినప్పుడు, ఇంతకుముందు ఏ జ్ఞానమును లేని ఒక క్రమశిక్షణను అభ్యసించు కేవల నూతన విద్యార్థులవలె ఉండరు. అపొస్తలుడు ఈ పనినే ప్రత్యేకముగా దృష్టిలో ఉంచుకొనినట్లు కనబడుచున్నది, ఆయన ఇట్లు చెప్పునప్పుడు: “ధర్మశాస్త్రము నీతిమంతునికి కాదు గాని, ఆజ్ఞోల్లంఘనులకును అవిధేయులకును, భక్తిహీనులకును పాపులకును, అపరిశుద్ధులకును లౌకికులకును, తండ్రులను చంపువారికిని తల్లులను చంపువారికిని, నరహంతకులకును, వ్యభిచారులకును, పురుష సంయోగులకును, మనుష్యులను అపహరించువారికిని, అబద్ధికులకును, అప్రమాణికులకును, హితబోధకు విరుద్ధమైన మరి ఏదైనను ఉన్నయెడల దానికిని నియమింపబడెను,” (1 తిమోతికి 1:9, 10). ఆయన ఇట్లు అది లేనిచో అన్ని బంధములను త్రెంచివేయు అదుపులేని దురాశలపై నిరోధమని సూచించుచున్నాడు.

188 August. de Corrept. et Gratia. Ambros. Lib. 1 de Jac. et cap. 6 de Vita Beat. 189 August. Ep. 89, Quæst. 2; ad Assell. Ep. 200; ad Innocent. Ep. 95; Lib. de Corrept. et Gratia ad Valent.; in కీర్తన 70 et 117; Item, Concio. 27.

11. ఈ రెండింటికిని అపొస్తలుడు మరియొక చోట చేసిన ప్రకటనను వర్తింపజేయవచ్చును: “ధర్మశాస్త్రము మనలను క్రీస్తునొద్దకు నడుపుటకు మనకు బాలశిక్షకుడాయెను,” (గలతీయులకు 3:24); ఏలయనగా తన శిక్షణచేత అది క్రీస్తునొద్దకు నడుపు రెండు తరగతుల మనుష్యులు ఉన్నారు. కొందరు (మనము మొదట చెప్పినవారు) తమ సద్గుణము మీదనో నీతి మీదనో అతి నమ్మకముచేత, పూర్తిగా దీనులగు వరకు క్రీస్తు కృపను పొందుటకు అనర్హులు. ఇది ధర్మశాస్త్రము వారికి వారి దుస్థితిని గ్రహింపజేసి, తమకు అవసరము లేదని ఇంతకుముందు ఊహించినదానిని ఆశింపజేయుటచే చేయుచున్నది. మరికొందరికి తమ వాంఛలకు పూర్తి స్వేచ్ఛ ఇచ్చి, తద్వారా నీతిపై ఉన్న సమస్త కోరికను పూర్తిగా కోల్పోకుండునట్లు వారిని నిరోధించుటకు కళ్లెము అవసరము. ఏలయనగా దేవుని ఆత్మ పరిపాలింపని చోట, దురాశలు కొన్నిసార్లు ఎంత విజృంభించుననగా, వాటికి లోనైన ఆత్మను దేవుని మరపులోను నిర్లక్ష్యములోను ముంచివేయునట్లు బెదిరించును; ఈ నివారణతో దేవుడు జోక్యము చేసికొననిచో అవి ఆ విధముగా చేయును. కాబట్టి ఆయన తన రాజ్య వారసత్వమునకు నియమించినవారిని, ఆయన వెంటనే పునర్జన్మ ఇయ్యనిచో, ఆయన దర్శన కాలమునకు వ్యతిరేకముగా ధర్మశాస్త్ర క్రియలద్వారా భయములో కాపాడును; ఆయన పిల్లలు కలిగియుండవలసిన ఆ నిర్మలమైన పవిత్రమైన భయము కాదు గాని, తమ సామర్థ్యము చొప్పున నిజమైన భక్తియందు వారిని ఉపదేశించునంత మేరకు ఉపయోగకరమైన భయము. దీనికి ఎన్ని రుజువులు ఉన్నవనగా ఉదాహరణ యొక్క అవసరమే ఏ మాత్రమును లేదు. ఏలయనగా కొంతకాలము దేవుని విషయములో అజ్ఞానముతో నిలిచిన వారందరును, తమ స్వకీయ అనుభవ ఫలితముగా ఒప్పుకొందురు: ధర్మశాస్త్రము వారిని కొంతమేరకు దేవుని భయములోను భక్తిలోను ఉంచెను, ఆయన ఆత్మచేత పునర్జన్మ పొంది ఆయనను హృదయపూర్వకముగా ప్రేమింప మొదలుపెట్టు వరకు.

12. ధర్మశాస్త్రము యొక్క మూడవ ఉపయోగము (ముఖ్యమైన ఉపయోగమును, దాని నిజమైన ముగింపుతో మరింత సన్నిహిత సంబంధము గలదియునగుచున్నది) ఎవరి హృదయములలో దేవుని ఆత్మ ఇప్పటికే వికసించి పరిపాలించుచున్నాడో ఆ విశ్వాసులకు సంబంధించినది. ఏలయనగా ధర్మశాస్త్రము వారి హృదయములలో దేవుని వ్రేలిచేత వ్రాయబడి చెక్కబడినను, అనగా వారు దేవునికి విధేయులగుటకు కోరునంతగా ఆత్మచేత ప్రభావితులై పురికొల్పబడినను, వారు ధర్మశాస్త్రమునందు ఇంకను రెండు విధములుగా లాభము పొందుదురు. ఏలయనగా వారు అనుసరింప ఆశించు ప్రభువు చిత్తము ఏదో ప్రతిదినము మరింత సత్యముతోను నిశ్చయతతోను నేర్చుకొనుటకును, ఈ జ్ఞానమునందు స్థిరపడుటకును వారికి అది ఉత్తమమైన సాధనము; తన యజమానికి తనను తాను అంగీకారయోగ్యునిగా చేసికొనవలెనని తన పూర్ణాత్మతో కోరు సేవకుడు, తన యజమాని స్వభావములను గమనించి వాటిని నిర్ధారించుకొనుటకు జాగ్రత్త వహించవలసియుండినట్లే, అతడు వాటికి అనుగుణముగా ప్రవర్తించునట్లు. మనలో ఎవడును ఈ అవసరమునుండి తనను మినహాయించుకొనరాదు, ఏలయనగా ధర్మశాస్త్రము యొక్క ప్రతిదిన బోధచేత దైవచిత్తమును గూర్చిన నిర్మలమైన జ్ఞానమునకు ఎదుగజాలనంత జ్ఞాన స్థాయిని ఇంతవరకు ఎవడును పొందలేదు. తరువాత, మనకు సిద్ధాంతము మాత్రమే కాక హెచ్చరిక కూడ అవసరమైనందున, దేవుని సేవకుడు ధర్మశాస్త్రము నుండి ఈ అదనపు ప్రయోజనమును పొందును: దానిని తరచు ధ్యానించుటచేత అతడు విధేయతకు పురికొల్పబడి దానియందు స్థిరపరచబడి, ఆ విధముగా పాపము యొక్క జారుడు మార్గములనుండి లాగబడును. పరిశుద్ధులు ఈ విధముగా ముందుకు సాగవలెను; ఏలయనగా ఆత్మ క్రింద వారు నీతివైపు ఎంత ఉత్సాహముతో పరుగెత్తినను, శరీరపు మందకొడితనముచేత వారు ఆలస్యమై, తాము సాగవలసిన దానికంటె తక్కువ ప్రగతి సాధించుదురు. ధర్మశాస్త్రము శరీరమునకు కొరడా వలె పనిచేయును; బద్ధకపు మందకొడి గాడిదను మనుష్యులు తోలునట్లు దానిని ముందుకు తోలును. ఆత్మ సంబంధియైన మనుష్యుని విషయములో కూడ, అతడు ఇంకను శరీరపు బరువుచే భారముగొనియున్నందున, అతడు సోమరితనమునకు లొంగగోరినప్పుడు అతనిని ముందుకు పొడుచు నిరంతర ప్రేరణగా ధర్మశాస్త్రము ఉన్నది. దావీదు ధర్మశాస్త్రమునకు ఈ గొప్ప ప్రశంస చెప్పినప్పుడు ఈ ఉపయోగమునే దృష్టిలో ఉంచుకొనెను: “యెహోవా ధర్మశాస్త్రము యథార్థమైనది, అది ప్రాణమును తెప్పరిల్లజేయును; యెహోవా శాసనము నమ్మదగినది, అది బుద్ధిహీనులను జ్ఞానులనుగా చేయును. యెహోవా కట్టడలు యథార్థములు, అవి హృదయమును సంతోషపరచును; యెహోవా ఆజ్ఞ నిర్మలమైనది, అది కన్నులకు వెలుగిచ్చును,” (కీర్తనలు 19:7, 8). మరల, “నీ వాక్యము నా పాదములకు దీపమును నా త్రోవకు వెలుగునై యున్నది,” (కీర్తనలు 119:105). ఆ కీర్తన యావత్తును ఇదే భావము గల భాగములతో నిండియున్నది. అట్టి భాగములు పౌలు మాటలకు విరుద్ధము కావు; అవి పునర్జన్మ పొందినవారికి ధర్మశాస్త్రము యొక్క ఉపయోగమును కాక, అది తనంతట తాను అనుగ్రహింపగలదానిని చూపుచున్నవి. ప్రభువు అంతరంగమున విధేయత యందలి ప్రేమను ప్రేరేపించిన వారికి తన ధర్మశాస్త్రము ద్వారా ఆయన అనుగ్రహించు ప్రయోజనములను కొనియాడుటయే కీర్తనకారుని ఉద్దేశ్యము. మరియు ఆయన కేవలము ఆజ్ఞలను మాత్రమే కాక, వాటికి జోడింపబడిన వాగ్దానమును కూడ సూచించుచున్నాడు; స్వతహాగా చేదైన దానిని తీపిగా చేయునది ఆ వాగ్దానమే. ఏలయనగా ధర్మశాస్త్రము తన కోరికలచేతను బెదిరింపులచేతను ఆత్మను భయపెట్టి భీతితో నింపునప్పుడు, దానికంటె ఆకర్షణ లేనిదేమి? ధర్మశాస్త్రమునందు తాను మధ్యవర్తిని చూచితినని దావీదు ప్రత్యేకముగా చూపుచున్నాడు; ఆయన లేకుండ అది ఏ ఆనందమును సంతోషమును ఇయ్యదు.

13. దీనిని గమనింపని కొందరు అనుభవము లేనివారు, మరణ పరిచర్యను కలిగియున్న సిద్ధాంతమును అంటిపెట్టుకొనుట క్రైస్తవ విరుద్ధమని ఊహించి, మోషే ధర్మశాస్త్రమంతటిని ధైర్యముగా త్రోసివేసి, దాని రెండు పలకలను రద్దు చేయుదురు. ఈ అపవిత్రమైన భావన మన తలంపులకు దూరముగా ఉండుగాక. పాపులలో మరణమును తప్ప మరేమియు కలుగజేయని ధర్మశాస్త్రము నీతిమంతులపై శ్రేష్ఠమైన ఉత్తమ ప్రభావమును కలిగియుండవలెనని మోషే చక్కగా చూపెను. మరణించబోవుచుండగా ఆయన ప్రజలతో ఇట్లు చెప్పెను, “నేడు మీ మధ్య నేను సాక్ష్యముగా పలుకు ఈ మాటలన్నిటిని, మీరు మీ పిల్లలకు ఆచరింప ఆజ్ఞాపింపవలసిన ఈ ధర్మశాస్త్రపు మాటలన్నిటిని మీ హృదయమందు ఉంచుకొనుడి. ఇది మీకు నిరర్థకమైన విషయము కాదు; ఇది మీ జీవము,” (ద్వితీయోపదేశకాండము 32:46, 47). అది నీతి యొక్క పరిపూర్ణ నమూనాను కలిగియున్నదని కాదనలేనిచో, మనకు జీవితమునకు తగిన నియమము ఏదియు ఉండకూడదనుకొనని పక్షమున, దానిని త్రోసివేయుట భక్తిహీనము. జీవితమునకు వివిధ నియమములు లేవు, ఒక్క శాశ్వతమైన వంగని నియమమే ఉన్నది; కాబట్టి నీతిమంతులు తమ జీవితమంతయు ధర్మశాస్త్రమును ధ్యానించుటలో గడుపుదురని దావీదు వర్ణించునప్పుడు (కీర్తన 1:2), లోకాంతము వరకును అన్ని యుగములకును మిక్కిలి తగిన ఈ ఉద్యోగమును ఒకే యుగమునకు పరిమితము చేయరాదు. అది నియమించు పరిశుద్ధత, మనము శరీరమను చెరసాలను మోయుచున్నంతకాలము మనము చూపగలిగిన దానికంటె కఠినమైనదని దాని ఉపదేశములనుండి మనము భయపడుటయైనను, తప్పించుకొనుటయైనను చేయరాదు. అది ఇప్పుడు మనపట్ల, పూర్తి చెల్లింపు లేనిదే తృప్తిపడని కఠిన యజమాని పాత్రను నెరవేర్చదు; కాని అది మనలను ప్రోత్సహించు పరిపూర్ణతలో, మన జీవితమంతటిలో గురిపెట్టుట మన కర్తవ్యము కంటె తక్కువ కాని మన ప్రయోజనము అగు ఆ గురిని చూపుచున్నది. మనము ఇట్లు ముందుకు సాగినచో మంచిది. మన జీవితమంతయు ఒక పరుగుపందెము, మనము మన పరుగును ముగించిన తరువాత, ప్రస్తుతము మనము కోరికలో మాత్రమే ఆశించగలిగిన ఆ గురిని చేరుటకు ప్రభువు మనకు సమర్థత నిచ్చును.

14. విశ్వాసుల విషయములో ధర్మశాస్త్రము శాపముతో వారి మనస్సాక్షులను బంధించుటకు కాక, ఎప్పటికప్పుడు వారిని సోమరితనమును విదిలించుకొని అసంపూర్ణతను శిక్షించుకొనునట్లు పురికొల్పుటకు హెచ్చరిక శక్తిని కలిగియున్నందున,—ఈ శాపమునుండి విముక్తిని వ్యక్తపరచగోరి అనేకులు, విశ్వాసుల విషయములో ధర్మశాస్త్రము (ఇప్పుడును నేను నీతి ధర్మశాస్త్రమునే సూచించుచున్నాను) రద్దయినదని చెప్పుదురు: అది ఆజ్ఞాపించు సంగతులు ఇక మీదట పాటింపదగినవి కావని కాదు, కాని అది విశ్వాసులకు పూర్వము ఎట్లుండెనో ఇప్పుడు అట్లు లేదని మాత్రమే; మరియొక మాటలలో, అది వారి మనస్సాక్షులను భయపెట్టి కలవరపరచి శిక్షించి నాశనము చేయదని. ధర్మశాస్త్రము యొక్క ఇట్టి రద్దు ఉన్నదని పౌలు స్పష్టమైన మాటలలో చూపుచున్నాడనుట నిశ్చయమే. మరియు మన ప్రభువు కూడ ఇదే ప్రకటించెనని ఈ సంగతినుండి తెలియును: ఆయన ధర్మశాస్త్రమును నాశనము చేయుచున్నాడను అభిప్రాయము యూదులలో ప్రబలియుండనిచో ఆయన దానిని ఖండింపకయుండును. అట్టి అభిప్రాయము ఏదో సాకు లేకుండ యాదృచ్ఛికముగా పుట్టియుండజాలదు గనుక, అది ఆయన బోధను తప్పుగా అర్థము చేసికొనుటనుండి పుట్టినదని ఊహించుటకు కారణము కలదు; అన్ని తప్పులును సాధారణముగా సత్యము యొక్క వక్రీకరణనుండి పుట్టునట్లే. కాని మనము అదే రాతికి తగిలి తొట్రిల్లకుండునట్లు, ధర్మశాస్త్రములో ఏది రద్దయినదో ఏది ఇంకను అమలులో ఉన్నదో మనము జాగ్రత్తగా వేరుపరచుదము. తాను ధర్మశాస్త్రమును నాశనము చేయుటకు రాలేదు గాని నెరవేర్చుటకే వచ్చితినని ప్రభువు ప్రకటించినప్పుడు (మత్తయి 5:17); ఆకాశమును భూమియు గతించు వరకు ఒక్క పొల్లయినను ఒక్క సున్నయినను నెరవేరకుండ ఉండదని ఆయన చెప్పినప్పుడు; ఆయన రాక ధర్మశాస్త్ర ఆచరణను ఏ మాత్రమును తగ్గించుటకు కాదని చూపుచున్నాడు. అది న్యాయమే, ఏలయనగా ఆయన రాకడ యొక్క ముగింపే ధర్మశాస్త్ర అతిక్రమమునకు నివారణ చేయుట. కాబట్టి ధర్మశాస్త్ర బోధ క్రీస్తుచే ఉల్లంఘింపబడలేదు, అది బోధించుచు, హెచ్చరించుచు, గద్దించుచు, సరిదిద్దుచు మనలను ప్రతి సత్క్రియకు తగినవారినిగాను సిద్ధపరచబడినవారినిగాను చేయునట్లు నిలిచియున్నది.

15. ధర్మశాస్త్ర రద్దును గూర్చి పౌలు చెప్పునది స్పష్టముగా ధర్మశాస్త్రమునకు కాక, మనస్సాక్షిని బలవంతపెట్టు దాని శక్తికి మాత్రమే వర్తించును. ఏలయనగా ధర్మశాస్త్రము బోధించుట మాత్రమే కాదు, అధికారముతో డిమాండు కూడ చేయును. విధేయత చూపబడనిచో, అంతేకాదు, ఏ కొంచెమైనను విడిచిపెట్టబడినచో, అది తన శాపమును ఉరుమువలె ప్రకటించును. ఈ కారణముచేత అపొస్తలుడు ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: “ధర్మశాస్త్ర సంబంధమైన క్రియలను ఆశ్రయించువారందరు శాపమునకు లోనైయున్నారు; ఏలయనగా ధర్మశాస్త్ర గ్రంథములో వ్రాయబడిన సమస్తమును చేయుటకు వాటిలో నిలుకడగా ఉండని ప్రతివాడును శాపగ్రస్తుడు అని వ్రాయబడియున్నది,” (గలతీయులకు 3:10; ద్వితీయోపదేశకాండము 27:26). ధర్మశాస్త్ర క్రియల క్రింద ఉన్నవారని ఆయన వర్ణించునది, ధర్మశాస్త్ర కఠినత్వమునుండి మనలను విడిపించు పాప క్షమాపణయందు నీతిని ఉంచనివారిని. కాబట్టి మనము ధర్మశాస్త్ర సంకెళ్లనుండి విడిపింపబడవలెనని, లేనిచో వాటి క్రింద దయనీయముగా నశించుదుమని ఆయన చూపుచున్నాడు. కాని ఏ సంకెళ్లు? ఒక్క పొల్లయినను తగ్గింపని, ఏ అతిక్రమమును శిక్షింపకుండ విడువని కఠినమైన కర్కశమైన డిమాండు సంకెళ్లు. ఈ శాపమునుండి మనలను విమోచించుటకు క్రీస్తు మనకొరకు శాపమాయెను: ఏలయనగా “మ్రానునకు వ్రేలాడు ప్రతివాడును శాపగ్రస్తుడు” అని వ్రాయబడియున్నది (ద్వితీయోపదేశకాండము 21:23, పోల్చుము గలతీయులకు 3:13, 4:4). వాస్తవమునకు తరువాతి అధ్యాయములో, “ధర్మశాస్త్రము క్రింద ఉన్నవారిని విమోచించుటకు క్రీస్తు ధర్మశాస్త్రమునకు లోబడినవాడాయెను” అని ఆయన చెప్పుచున్నాడు; కాని భావము అదే. ఏలయనగా ఆయన వెంటనే, “మనము దత్తపుత్రత్వము పొందునట్లు” అని చేర్చుచున్నాడు. దీని అర్థమేమి? మన జీవితకాలమంతయు మనము మరణ భయముచే మన మనస్సాక్షులు అణచబడి దాస్యమునకు లోనై యుండకుండుటకు. ఇదిలా ఉండగా, ధర్మశాస్త్రము తన అధికారమును ఏ మాత్రమును కోల్పోలేదనియు, మన నుండి ఎల్లప్పుడును అదే గౌరవమును విధేయతను పొందవలెననియు అనునది సందేహము లేని సత్యముగా నిలిచియుండవలెను.

16. ఆచారముల విషయము వేరు; ఇవి ఫలితములో కాక ఉపయోగములో మాత్రమే రద్దయినవి. క్రీస్తు తన ఆగమనముచే వాటి ఉపయోగమునకు ముగింపు పలికినను, ఇది వాటి పరిశుద్ధతను తగ్గించుటకు ఎంత దూరమో, దానిని అది ఎక్కువగా ప్రశంసించి ప్రకాశింపజేయుచున్నది. ఏలయనగా క్రీస్తు మరణ పునరుత్థానముల శక్తి వాటిద్వారా ముందుగా సూచింపబడకపోయినచో ఈ ఆచారములు దేవుని ప్రాచీన ప్రజలకు వట్టి వేషమును తప్ప మరేమియు ఇయ్యకుండునట్లే,—అట్లే వాటి ఉపయోగము ఆగిపోకపోయినచో, నేటి దినమున అవి ఏ ఉద్దేశ్యముతో స్థాపింపబడినవో అర్థము చేసికొనుట అసాధ్యమగును. అందువలన పౌలు వాటిని ఆచరించుట వ్యర్థమే కాక హానికరము కూడ అని రుజువు చేయుటకు, అవి “రాబోవు వాటికి నీడలు; శరీరమైతే క్రీస్తునందున్నది” అని చెప్పుచున్నాడు (కొలొస్సయులకు 2:17). కాబట్టి బహిరంగముగా ప్రత్యక్షమైన క్రీస్తు ఇంకను వాటిద్వారా దూరముననున్నట్లుగాను, తెరక్రింద ఉన్నట్లుగాను సూచింపబడుచుండుటకంటె, వాటి రద్దువలననే సత్యము మరింత స్పష్టమగునని మనము చూచుచున్నాము. క్రీస్తు మరణముచేత దేవాలయపు తెర వ్యర్థముగా చీల్చబడలేదు; మసకగా నీడగా కనబడ మొదలుపెట్టిన పరలోక సంగతుల సజీవమును స్పష్టమునైన ప్రతిరూపము ఇప్పుడు పూర్తిగా దృష్టిలోనికి తేబడెను, హెబ్రీయులకు వ్రాసిన పత్రిక రచయిత వర్ణించినట్లు (హెబ్రీయులకు 10:1). ఇదే భావమున మన రక్షకుడు ఇట్లు ప్రకటించుచున్నాడు: “ధర్మశాస్త్రమును ప్రవక్తలును యోహాను వరకు ఉండిరి; అప్పటినుండి దేవుని రాజ్యము ప్రకటింపబడుచున్నది, ప్రతి వాడును దానిలోనికి బలవంతముగా చొచ్చుచున్నాడు,” (లూకా 16:16); పరిశుద్ధ పితరులు రక్షణ నిరీక్షణను నిత్యజీవమును గూర్చిన ప్రకటన లేకుండ విడువబడిరని కాదు, కాని మనము ఇప్పుడు సంపూర్ణ వెలుగులో చూచుచున్నదానిని వారు దూరమునుండి నీడక్రింద మాత్రమే చూచిరి గనుక. ఈ మూల భావములకంటె సంఘము ఎందుకు ఉన్నతమునకు ఎక్కవలసి యుండెనో బాప్తిస్మమిచ్చు యోహాను ఇట్లు చెప్పుటచే వివరింపబడుచున్నది: “ధర్మశాస్త్రము మోషే ద్వారా ఇయ్యబడెను; కృపయు సత్యమును యేసుక్రీస్తు ద్వారా కలిగెను,” (యోహాను 1:17). ఏలయనగా ప్రాచీన యాగములలో ప్రాయశ్చిత్తము వాగ్దానము చేయబడెననియు, నిబంధన మందసము దేవుని తండ్రి కృపకు నిశ్చయమైన హామీ అనియు నిజమైనను, నిజమైన నిత్య స్థిరత్వము కనబడు క్రీస్తు కృపపై అది స్థాపింపబడకపోయినచో సమస్తమును భ్రమయే అగును. స్థిరమైన బిందువుగా పట్టుకొనవలసినదేమనగా, ధర్మశాస్త్రపు ఆచారములు పాటింపబడుట ఆగినను, వాటి ముగింపు క్రీస్తు ఆగమనమునకు ముందు వాటి ఉపయోగము ఎంత గొప్పదో మరింత స్పష్టముగా చూపుచున్నది; ఆయన వాటి ఉపయోగమును రద్దు చేయుచు తన మరణముచేత వాటి శక్తిని ఫలితమును ముద్రించెను.

17. పౌలు యొక్క ఈ క్రింది భాగములో కొంచెము ఎక్కువ క్లిష్టత ఉన్నది: “మీరు మీ పాపములయందును మీ శరీరము యొక్క సున్నతిలేమియందును చచ్చినవారైయుండగా, ఆయన మిమ్మును ఆయనతో కూడ బ్రదికించి, మీ అపరాధములన్నియు క్షమించి; మనకు విరోధముగా ఉండి మనకు ప్రతికూలమైన విధులతో కూడిన చేతివ్రాతను తుడిచివేసి, దానిని మధ్యనుండి తొలగించి, సిలువకు మేకులతో కొట్టెను,” మొదలగునవి (కొలొస్సయులకు 2:13, 14). ఆయన ధర్మశాస్త్ర రద్దును మనకు దాని ఆజ్ఞలతో ఏ సంబంధమును లేనట్లుగా ఎంతో ఎక్కువ దూరము విస్తరింపజేయుచున్నట్లు కనబడును. కొందరు దీనిని కేవలము నీతి ధర్మశాస్త్రమునకు వ్యాఖ్యానించుటలో పొరపడుదురు; దాని ఆజ్ఞల రద్దును కాక, దాని నిర్దయమైన కఠినత్వము యొక్క రద్దును సూచించునదిగా. మరికొందరు పౌలు మాటలను మరింత జాగ్రత్తగా పరిశీలించి, అవి సరిగా ఆచార ధర్మశాస్త్రమునకు వర్తించునని చూచి, పౌలు విధి అను పదమును ఈ భావములో పలుమార్లు వాడుచున్నాడని చూపుదురు. ఆయన ఎఫెసీయులకు ఇట్లు వ్రాయుచున్నాడు: “ఆయనే మన సమాధానమై యున్నాడు; ఆయన ఇద్దరిని ఒకటిగా చేసి, మన మధ్యనున్న అడ్డుగోడను పడగొట్టి; విధులతో కూడిన ఆజ్ఞల ధర్మశాస్త్రమను శత్రుత్వమును తన శరీరమందు కొట్టివేసి; ఇద్దరిని తనయందు ఒక్క నూతన మనుష్యునిగా సృష్టించుటకు,” (ఎఫెసీయులకు 2:14). ఆయన అక్కడ ఆచారములను గూర్చి మాటలాడుచున్నాడనుటలో సందేహము లేదు; ఏలయనగా యూదులను అన్యజనులను వేరుపరచిన “అడ్డుగోడ” అనుచున్నాడు. కాబట్టి మొదటి అభిప్రాయము తప్పని నేను భావించుచున్నాను; అయితే అదే సమయమున రెండవది అపొస్తలుని భావమునకు పూర్తిగా చేరునని నాకు తోచదు. ఏలయనగా ఆ రెండు భాగములు సంపూర్ణముగా సమాంతరములని నేను అంగీకరింపజాలను. యూదులతో సహవాసములోనికి తాము చేర్చబడిరని ఎఫెసీయులకు హామీ ఇచ్చుటయే ఆయన ఉద్దేశ్యమైనందున, ఇంతకుముందు అడ్డుగా నిలిచిన ఆటంకము తొలగిపోయెనని ఆయన వారికి చెప్పుచున్నాడు. ఈ ఆటంకము ఆచారములలో ఉండెను. ఏలయనగా యూదులను ప్రభువునకు ప్రతిష్ఠించిన శుద్ధి స్నాన యాగ ఆచారములు వారిని అన్యజనులనుండి వేరుపరచెను. కాని కొలొస్సయులకు వ్రాసిన పత్రికలో ఒక ఉన్నతమైన మర్మము సూచింపబడుచున్నదని ఎవడు చూడడు? నిస్సందేహముగా, అక్కడ మోషే ఆచారములను గూర్చిన ప్రశ్న లేవనెత్తబడుచున్నది; వాటికి క్రైస్తవ ప్రజలను కట్టివేయుటకు అబద్ధ అపొస్తలులు ప్రయత్నించుచుండిరి. కాని గలతీయులకు వ్రాసిన పత్రికలో ఆయన ఈ వివాదమును ఉన్నతమైన దృష్టితో చూచి, ఒక విధముగా దాని మూలమునకు వెళ్లునట్లే, ఈ భాగములోను అట్లే చేయుచున్నాడు. ఏలయనగా ఆచారములలో వాటిని పాటింపవలసిన అవశ్యకత మాత్రమే పరిగణింపబడినచో, దానిని మనకు విరుద్ధమైన చేతివ్రాత అని పిలుచుటవలన ఉపయోగమేమి? అంతేకాక, దాని ప్రవేశము దాదాపు విమోచన యొక్క మొత్తము సారాంశమని ఎట్లు చెప్పబడును? కాబట్టి ఇక్కడ మరి ఏదో అంతరంగికమైన దానిని సూచించుచున్నారని సంగతి యొక్క స్వభావమే స్పష్టముగా చూపుచున్నది. అగస్టీను ఎక్కడో మిక్కిలి సత్యముగా ధృవీకరించిన దానిని—అపొస్తలుని మాటలనుండియే ఆయన పొందినదానిని—నేను ఊహింప అనుమతింపబడినయెడల, నేను నిజమైన వ్యాఖ్యానమును కనుగొంటినని సందేహింపజాలను—అనగా యూదుల ఆచారములలో పాపముల ప్రాయశ్చిత్తమునకంటె ఒప్పుకోలే ఎక్కువగా ఉండెనని. ఏలయనగా యాగమునందు తమకు బదులు శుద్ధీకరణలను ప్రతిక్షేపించినవారు, తాము మరణమునకు అర్హులమని ఎరుగుదుమని ఒప్పుకొనుటకంటె ఎక్కువగా ఏమి చేసిరి? ఈ శుద్ధీకరణలు తామే అపవిత్రులని తప్ప మరేమి సాక్ష్యమిచ్చెను? కాబట్టి ఈ సాధనముల ద్వారా వారి అపరాధము యొక్కయు అపవిత్రత యొక్కయు చేతివ్రాత పదేపదే క్రొత్తగా చేయబడుచుండెను. కాని ఈ సంగతులను సాక్ష్యమిచ్చుట వాటిని తొలగించుట కాదు. అందువలన అపొస్తలుడు క్రీస్తు “క్రొత్త నిబంధనకు మధ్యవర్తి; మొదటి నిబంధన క్రింద ఉన్న అతిక్రమముల విమోచనమునకై మరణము ద్వారా” అని చెప్పుచున్నాడు (హెబ్రీయులకు 9:15). కాబట్టి అపొస్తలుడు ఈ చేతివ్రాతలను ఆరాధకులకు విరోధముగాను వారికి ప్రతికూలముగాను వర్ణించుట న్యాయమే, ఏలయనగా వాటి ద్వారా వారి అపవిత్రతయు శిక్షావిధియు బహిరంగముగా ముద్రింపబడెను. వారు మనతో కూడ అదే కృపలో పాలివారైరను సంగతికి దీనికి విరుద్ధమైనదేమియు లేదు. దీనిని వారు క్రీస్తు ద్వారా పొందిరి గాని, అక్కడ అపొస్తలుడు క్రీస్తునకు వ్యతిరేకముగా నిలుపు ఆచారముల ద్వారా కాదు; వాటిని నిరంతరము ఉపయోగించుటచేత క్రీస్తు మహిమ మరుగుపరచబడెనని ఆయన చూపుచున్నాడు. ఆచారములు తమ్ముతాము పరిగణించినప్పుడు, చేతివ్రాతలనియు మనుష్యుని రక్షణకు విరుద్ధములనియు చక్కగాను సముచితముగాను పిలువబడుచున్నవని మనము గ్రహించుచున్నాము; ఏలయనగా అవి అతని శిక్షార్హతను సాక్ష్యమిచ్చు ఒక విధమైన లాంఛనపూర్వక సాధనములు. మరియొక వైపు, అబద్ధ అపొస్తలులు వాటిని క్రైస్తవ సంఘముపై కట్టివేయగోరినప్పుడు, పౌలు వాటి భావములోనికి మరింత లోతుగా ప్రవేశించి, ఆ విధముగా తమపై కాడి మోపబడుటకు వారు అనుమతించినచో ఎంత తీవ్రముగా వెనుకకు జారిపోవుదురో కొలొస్సయులను హెచ్చరించుట ఉచితమే. అట్లు చేయుటచేత వారు అదే సమయమున క్రీస్తునుండి కలుగు సమస్త ప్రయోజనమును కోల్పోయిరి; ఆయన తన నిత్యమైన, ఒక్కసారి అర్పించిన యాగముచేత పాపమును సాక్ష్యమిచ్చుటకు బలమైన కాని దానిని నాశనము చేయుటకు ఏమియు చేయజాలని ఆ దినదిన యాగములను రద్దు చేసియుండెను.