ఈ సిద్ధాంతముపై ఎల్లప్పుడును అన్యాయముగా మోపబడు అపనిందలకు ఖండన

అధ్యాయము 23.

ఈ సిద్ధాంతముపై ఎల్లప్పుడును అన్యాయముగా మోపబడు అపనిందలకు ఖండన.

ఈ అధ్యాయము నాలుగు భాగములతో కూడియున్నది; ఇవి ఈ సిద్ధాంతముపై వచ్చు ప్రధానమైన ఆక్షేపణలను, ఆ ఆక్షేపణల ఆధారముగా చేయబడు వివిధ వాదములను మినహాయింపులను ఖండించును. వీటికి ముందుగా, ఏర్పాటును అంగీకరించుచు తిరస్కారమును నిరాకరించువారికి ఖండన ఇయ్యబడినది (అనుభాగము 1). తరువాత: I. తిరస్కారమునకును ఏర్పాటునకును విరోధముగా వచ్చు మొదటి ఆక్షేపణకు ఖండన (అనుభాగములు 2-5). II. రెండవ ఆక్షేపణకు సమాధానము (అనుభాగములు 6-9). III. మూడవ ఆక్షేపణకు ఖండన. IV. నాలుగవ ఆక్షేపణకు ఖండన; దీనికి ఉపయోగకరమును అవసరమునైన ఒక హెచ్చరిక జతచేయబడినది (అనుభాగములు 12-14).

అనుభాగములు.

1. తిరస్కారమును నిరాకరించువారి తప్పిదము. 1. ఏర్పాటు తిరస్కారమునకు విరుద్ధము కాదు, దానితో ముడిపడియున్నది. 2. తిరస్కారమును నిరాకరించువారు, దూతలు సైతము ఆరాధించు దేవుని ఆలోచనలను గూర్చి ఆయనతో గర్వముగా వాదించుదురు. 3. అపొస్తలుని ద్వారా దేవుడు తన ఆలోచనలను బయలుపరచునపుడు వారు ఆయనపై సణుగుదురు. ఆక్షేపణ మరియు సమాధానము. అగస్టీను వాక్యభాగము.

2. మొదటి ఆక్షేపణ—అనగా, తమ స్వంత యోగ్యత లేకయే నాశనమునకు నియమింపబడినవారిపై దేవుడు అన్యాయముగా కోపపడుచున్నాడని. మొదటి సమాధానము: దైవచిత్తమును పరిగణించుట ద్వారా. ఈ చిత్తము యొక్క స్వభావము, దానిని ఎట్లు ఎంచవలెను.

3. రెండవ సమాధానము. దేవుడు మనుష్యునికి ఏమియు ఋణపడియుండలేదు. పాపముచేత భ్రష్టులైనవారిపై ఆయనకు గల ద్వేషము అత్యంత న్యాయమైనది. తిరస్కరింపబడినవారు దేవుని న్యాయమైన తీర్పును గూర్చి తమ స్వంత మనస్సాక్షులలోనే ఒప్పింపబడుదురు.

4. మినహాయింపు—అనగా, తిరస్కరింపబడినవారు పాపము చేయుటకే ముందుగా నియమింపబడినట్లు కనబడుచున్నదని. సమాధానము. అపొస్తలుని వాక్యభాగము అపనిందనుండి కాపాడబడినది.

5. అగస్టీను అధికారముచే స్థిరపరచబడిన సమాధానము. ఉదాహరణ. అగస్టీను వాక్యభాగము.

6. ఆక్షేపణ: దేవుని పూర్వనిర్ణయము వలన అనివార్యములైన పాపములను ఆయన ఆపాదింపకూడదని. ప్రాచీన గ్రంథకర్తల మొదటి సమాధానము. ఇది తగినది కాదు. రెండవ సమాధానము కూడా లోపభూయిష్టమైనది. వల్లా ప్రతిపాదించిన మూడవ సమాధానము సరియైనది.

7. ఆదాము తన పతనముచేత నశింపవలెనని దేవుడు నిర్ణయింపలేదను ఆక్షేపణ, అనేక కారణములచే ఖండింపబడినది. అగస్టీను యొక్క ఉత్కృష్టమైన వాక్యభాగము.

8. దుష్టులు దేవుని చిత్తముచేత కాక ఆయన అనుమతిచేత నశించుదురను ఆక్షేపణ. సమాధానము. భక్తిపూర్వకమైన ప్రబోధము.

9. ఆక్షేపణ మరియు సమాధానము.

10. పూర్వనిర్ణయ సిద్ధాంతము ప్రకారము దేవుడు పక్షపాతి యగునను ఆక్షేపణ. సమాధానము.

11. పాపులు సమానముగా శిక్షింపబడవలెను, లేనిచో దేవుని న్యాయము అసమానమైనదను ఆక్షేపణ. సమాధానము. అగస్టీను వాక్యభాగములచే స్థిరపరచబడినది.

12. పూర్వనిర్ణయ సిద్ధాంతము అహంకారపూరితమైన నమ్మకమును భక్తిహీనతను పుట్టించునను ఆక్షేపణ. వివిధ సమాధానములు.

13. మునుపటిదానిపై ఆధారపడిన మరియొక ఆక్షేపణ. సమాధానము. పూర్వనిర్ణయ సిద్ధాంతమును మౌనముగా విడిచిపెట్టక ప్రకటింపవలెను.

14. దానిని ప్రజలకు ఎట్లు ప్రకటించి అందించవలెను. అగస్టీను నుండి పూర్వనిర్ణయమును గూర్చిన సనాతన సిద్ధాంతము యొక్క సారాంశము.

1. మానవ మనస్సు ఈ సిద్ధాంతమును వినునపుడు తన చాపల్యమును అణచుకొనలేక, బూర నాదముచే రేపబడినట్లు పొంగి రేగుచున్నది. దైవత్వముపై పడు నిందను తొలగించి దానిని సమర్థింపగోరుచున్నామని చెప్పుకొను అనేకులు ఏర్పాటును అంగీకరించుచు, ఎవడును తిరస్కరింపబడడని చెప్పుదురు (బెర్నార్డ్, Die Ascensionis, Serm. 2). దీని వ్యతిరేకమైన తిరస్కారము లేకుండా ఏర్పాటు ఉండనేరదు గనుక వారు ఇది అజ్ఞానముచేతను బాలచేష్టగాను చేయుచున్నారు. దేవుడు రక్షణకై దత్తత చేసికొనువారిని వేరుపరచునని చెప్పబడుచున్నది. ఆయన ఇతరులను యాదృచ్ఛికముగా చేర్చుకొనునని, లేదా ఏర్పాటు మాత్రమే కొద్దిమందికి అనుగ్రహించు దానిని వారు తమ స్వంత ప్రయత్నముచే సంపాదించుకొందురని చెప్పుట మిక్కిలి అసంబద్ధము. కాబట్టి దేవుడు ఎవరిని విడిచిపెట్టునో వారిని ఆయన తిరస్కరించును; అందులకు కారణము, తన పిల్లలకొరకు ఆయన పూర్వనిర్ణయము చేయు వారసత్వమునుండి వారిని వెలుపలుంచుటకు ఆయన ఇష్టపడుటయే తప్ప మరియొకటి కాదు. దూతలు సైతము ఆరాధించు ఆయన అగమ్య ఆలోచనను గూర్చి దేవుని వాక్యముచే నిరోధింపబడ నిరాకరించుచు మనుష్యులు చూపు చాపల్యమును సహించుట అసాధ్యము. కఠినపరచుట కూడా కనికరమువలె దేవుని ప్రత్యక్ష హస్తము క్రిందనే యున్నదని మనకు ఇదివరకే చెప్పబడినది. నేను పేర్కొనినవారి మాదిరిగా పౌలు అబద్ధము సహాయమును తీసికొని దేవుని సమర్థించుటకు ఆతురపడడు; సృష్టింపబడినది తన సృష్టికర్తతో కలహించుట ధర్మము కాదని మాత్రమే అతడు మనకు జ్ఞాపకము చేయును. అటులైతే, దేవునిచే ఎవరును తిరస్కరింపబడరని ఒప్పుకొనని వీరు క్రీస్తు యొక్క ఈ మాటలను ఎట్లు వివరింతురు? “పరలోకమందున్న నా తండ్రి నాటని ప్రతి మొక్కయు వేరుతో సహా పెరికివేయబడును” (మత్తయి 15:13). పరలోకపు తండ్రి తన తోటలో పవిత్రమైన వృక్షములుగా నాటుటకు ఇష్టపడని వారందరును నాశనమునకు నియమింపబడి అర్పింపబడినవారని వారికి స్పష్టముగా చెప్పబడుచున్నది. ఇది తిరస్కారమునకు గుర్తు కాదని వారు నిరాకరించినయెడల, ఎంత స్పష్టమైనదైనను వారికి దేనిని రుజువు చేయుటకును వీలుకాదు. అయినను వారింకను సణుగుదురేని, విశ్వాసము యొక్క సంయమనముతో మనము పౌలు ఇచ్చు ఈ హెచ్చరికతో తృప్తిపడుదము: దేవుడు “తన ఉగ్రతను కనబరచుటకును తన శక్తిని తెలియజేయుటకును ఇష్టపడినవాడై, నాశనమునకు సిద్ధపరచబడిన ఉగ్రతా పాత్రలను బహు దీర్ఘశాంతముతో సహించెను; మరియు మహిమకొరకు తాను ముందుగా సిద్ధపరచిన కనికర పాత్రలయందు తన మహిమ యొక్క ఐశ్వర్యమును తెలియజేయుటకు ఆయన ఆ ప్రకారము చేసెను” అనుదానిలో ఫిర్యాదు చేయుటకు ఏ ఆధారమును లేదు (రోమీయులకు 9:22, 23). సణుగుటకును దూషించుటకును ఏ పట్టును లేకుండునట్లు పౌలు దేవుని ఉగ్రతకును శక్తికిని సర్వోన్నత ప్రభుత్వమును ఆపాదించుచున్నాడని నా పాఠకులు గమనింతురు గాక; ఏలయనగా మన వివేచనశక్తికి అతీతమైన ఆ గంభీర తీర్పులను మన లెక్కకు గురిచేయుట అన్యాయము. మన ప్రతిపక్షులు ఇచ్చు ప్రత్యుత్తరము వ్యర్థమైనది: దేవుడు తాను లఘుభావముతో సహించువారిని పూర్తిగా విడనాడడు, వారు ఒకవేళ పశ్చాత్తాపపడుదురేమో అని వారి విషయమై నిరీక్షణలో నిలిచియుండునని వారు చెప్పుదురు; పౌలు నాశనమునకు సిద్ధపరచబడినవారని వర్ణించినవారి మార్పుకొరకు దేవుడు ఓపికతో వేచియున్నట్లు చూపుచున్నాడన్నట్లు వారు మాట్లాడుదురు. ఏలయనగా ఈ వాక్యభాగమును సరిగా వివరించుచు అగస్టీను చెప్పునదేమనగా, ఎచట శక్తి సహనముతో కలిసియుండునో అచట దేవుడు అనుమతింపడు, పరిపాలించును (August. Cont. Julian., Lib. 5, c. 5). ఉగ్రతా పాత్రలు నాశనమునకు సిద్ధపరచబడినవని చెప్పబడుట, మరియు కనికర పాత్రలను దేవుడు సిద్ధపరచెనని చెప్పబడుట కారణము లేకుండా కాదని కూడా వారు అందురు; ఏలయనగా ఈ విధముగా రక్షణ యొక్క స్తుతి దేవునికి చెందును, నాశనము యొక్క నింద తామంతట తామే దానిని తెచ్చుకొనువారిపై పడును. కాని పౌలు ఈ వేర్వేరు వ్యక్తీకరణ రూపములచే మొదటి వాక్యము యొక్క కఠినత్వమును మృదువుపరచుచున్నాడని నేను ఒప్పుకొనినను, నాశనమునకైన సిద్ధపాటును అతడు దేవుని రహస్య ఆలోచనకు తప్ప మరి ఏ ఇతర కారణమునకు మార్చుచున్నాడని ఎంతమాత్రమును అనుసరింపదు. ఇది వాస్తవముగా ముందరి సందర్భములో ప్రకటింపబడినది; అచట దేవుడు ఫరోను లేపెనని, తాను కోరిన వారిని కఠినపరచునని చెప్పబడినది. కాబట్టి కఠినపరచుటకు కారణము దేవుని గుప్త ఆలోచనయే అని సిద్ధించుచున్నది. దేవుడు తోడేళ్లను గొఱ్ఱెలుగా చేయునపుడు, వాటి కఠినత్వము ఆ విధముగా అణచబడునట్లు కృప యొక్క శక్తిమంతమైన ప్రభావముచేత వాటిని మరల రూపించునని, మరియు ఆయన ఉపయోగింప నిశ్చయించినయెడల తన అధీనములో నున్న ఆ అధిక శక్తిమంతమైన కృపను ప్రయోగింపనందున మొండివారిని ఆయన మార్చడని అగస్టీనుతో నేను కనీసము అంగీకరించుచున్నాను (August. de Prædest. Sanct., Lib. 1, c. 2).

2. భక్తిగలవారికిని వినయముగలవారికిని, తాము మనుష్యులమని జ్ఞాపకముంచుకొనువారికిని ఈ పరిశీలనలు సంపూర్ణముగా చాలును. కాని ఈ విషపూరితమైన కుక్కలు దేవునికి విరోధముగా పలుకు దూషణలు అనేక రకములుగా ఉన్నందున, విషయము అనుమతించినంత మేరకు ప్రతిదానికిని మనము సమాధానమిచ్చెదము. బుద్ధిహీనులైన మనుష్యులు దేవునిని తమ నేరారోపణలకు లోబడినవానిగా ఎంచినట్లు ఆయనతో కలహించుటకు అనేక కారణములను లేవనెత్తుదురు. మొదటిగా, తన సృష్టిప్రాణులు తనను ముందు ఏ అపరాధముచేతను రెచ్చగొట్టకుండగా దేవుడు వారిపై ఎందుకు కోపపడుచున్నాడని వారు అడుగుదురు; ఏలయనగా తనకిష్టమైన ఎవరినైనను నాశనమునకు అర్పించుట న్యాయాధిపతి యొక్క చట్టబద్ధమైన తీర్పువలె కాక నిరంకుశుని యొక్క ఇష్టారాజ్యమును పోలియున్నది; కాబట్టి కేవలము ఆయన ఇష్టముచేతనే మనుష్యులు తమ స్వంత ఏ యోగ్యతయును లేకుండగా నిత్య మరణమునకు పూర్వనిర్ణయము చేయబడినయెడల, దేవునిని నిలదీయుటకు కారణము కలదు. భక్తిగలవారి మనస్సులలో ఇట్టి తలంపులు ఎప్పుడైనను కలిగినయెడల, దైవచిత్తము యొక్క కారణములను తెలిసికొనవలెనని పట్టుపట్టుట ఎంత పాపమో ఆలోచించుటచేత వాటిని అణచుటకు వారు చాలినంతగా సన్నద్ధులై యుందురు; ఏలయనగా ఆ చిత్తమే సమస్తము యొక్క కారణము, మరియు న్యాయముగా అట్లే యుండవలెను. ఆయన చిత్తమునకు ఏదైనా కారణమున్నయెడల, దానికి ముందుగా ఏదో ఒకటి ఉండవలెను, దానికి అది జతపడియుండవలెను; ఇట్లు తలంచుట భక్తిహీనము. దేవుని చిత్తము నీతికి పరమ ప్రమాణము,⁴⁹⁹ కాబట్టి ఆయన ఏది చిత్తగించునో అది ఆయన చిత్తగించుట చేతనే నీతియుక్తమైనదిగా ఎంచబడవలెను. అందువలన ప్రభువు ఎందుకు ఆలాగు చేసెనని అడిగినపుడు, ఆయన ఇష్టపడెను గనుక అని మనము సమాధానమియ్యవలెను. కాని ఆయన ఎందుకు ఇష్టపడెనని మరింత ముందుకు అడిగినయెడల, దేవుని చిత్తముకంటె గొప్పదియు ఉన్నతమునైన దానిని నీవు అడుగుచున్నావు; అట్టిది ఏదియు దొరకదు. కాబట్టి మానవ దుస్సాహసము మౌనముగా నుండి, లేనిదానిని వెదకుట మానవలెను, లేనిచో ఉన్నదానిని కనుగొనలేక పోవును. దేవుని రహస్యములను భక్తిపూర్వకముగా ధ్యానింపగోరు ప్రతివానిని నిరోధించుటకు ఇదియే చాలునని నేను చెప్పుచున్నాను. బహిరంగముగా దూషించుటకు వెనుకాడని దుష్టుల ధైర్యమునకు విరుద్ధముగా, దేవుడు వారి మనస్సాక్షులనుండి తప్పించుకొను సమస్త మార్గములను తీసివేసి వారిని దోషులుగా నిలబెట్టి వారి అపరాధమును వారికి అనుభవింపజేయునపుడు, మన సహాయము లేకుండానే తన స్వంత నీతిచేత తనను తాను చక్కగా సమర్థించుకొనును. అయినను నిరపేక్ష శక్తి యను కల్పనను⁵⁰⁰ మనము ఎంతమాత్రమును సమర్థింపము; అది అన్యమతస్థులదైనట్లే, మనము దానిని న్యాయముగా అసహ్యించుకొనవలెను. దేవుడు చట్టము లేనివాడని మనము ఊహింపము. ఆయన తనకు తానే చట్టము; ఏలయనగా ప్లేటో చెప్పినట్లు, కామమునకు లోనైన మనుష్యులకు చట్టము అవసరము; కాని దేవుని చిత్తము ఏ దోషమునుండియు విముక్తమైనది మాత్రమే కాక, పరిపూర్ణతకు పరమ ప్రమాణమును సమస్త చట్టములకు చట్టమునై యున్నది. అయినను తన కార్యవిధానమును గూర్చి లెక్క చెప్పుటకు ఆయన బద్ధుడు కాడని మనము ఖండితముగా చెప్పుదుము; అంతేకాక అట్టి విషయమున తీర్పు చెప్పుటకు మనము స్వశక్తిచే తగినవారము కామని కూడా చెప్పుదుము. కాబట్టి మనము తగినదానికంటె ఎక్కువగా వెళ్లుటకు శోధింపబడినపుడు, “నీవు మాటలాడునపుడు నీవు నీతిమంతుడవని తీర్పబడుదువు, తీర్పు తీర్చునపుడు నిర్దోషివగుదువు” (కీర్తనలు 51:4) అను ఈ ఆలోచన మనలను వెనుకకు త్రిప్పును గాక.

3. ఈ విధముగా దేవుడు తన శత్రువులను మౌనముచేత అణచివేయవచ్చును. కాని వారు ఆయన పవిత్ర నామమును శిక్షారహితముగా ఎగతాళి చేయుటకు మనము అనుమతింపకుండునట్లు, ఆయన తన వాక్యమునుండి వారికి విరోధముగా ఆయుధములను మనకు అందించుచున్నాడు. కాబట్టి, దేవుడు ఆరంభమునుండియే కొందరిని మరణమునకు ఎందుకు పూర్వనిర్ణయము చేసెను? వారు ఇంకను ఉనికిలోనే లేనందున మరణ శిక్షకు యోగ్యులు కాలేదు గదా అని మనకు చెప్పబడినపుడు, ప్రత్యుత్తరముగా మనము కూడా ఇట్లు అడుగుదము: దేవుడు మనుష్యుని తన స్వభావమునుబట్టి లెక్కింప ఇష్టపడినయెడల, ఆయన మనుష్యునికి ఏమి ఋణపడియున్నాడని మీరు ఊహించుచున్నారు? మనమందరము పాపముచే భ్రష్టులమైనందున, మనము దేవునికి అసహ్యులుగా ఉండక తప్పదు; అది నిరంకుశ క్రూరత్వముచే కాదు, మిక్కిలి కఠినమైన న్యాయముచేతనే. అయితే ప్రభువు మరణమునకు పూర్వనిర్ణయము చేయువారందరును స్వభావసిద్ధముగానే మరణ శిక్షకు పాత్రులైనయెడల, వారు ఏ అన్యాయమును గూర్చి ఫిర్యాదు చేయుచున్నారు? ఆదాము కుమారులందరును తమ సృష్టికర్తతో వాదించుటకును పోరాడుటకును వచ్చి, తమ జన్మకు ముందే ఆయన నిత్య దైవసంరక్షణచేత శాశ్వత నాశనమునకు నియమింపబడిరని చెప్పినయెడల, దేవుడు వారితో లెక్క చూచునపుడు ఈ సమర్థనకు విరుద్ధముగా వారు ఏమి సణుగగలరు? అందరును ఒక భ్రష్ట ముద్దనుండి తీయబడినయెడల, అందరును శిక్షావిధికి లోనగుట ఆశ్చర్యము కాదు. కాబట్టి, తాము ఇష్టపడినను ఇష్టపడకపోయినను తమ స్వభావముచేతనే స్వచ్ఛందముగా లాగబడు మరణమునకు ఆయన నిత్య తీర్పుచేత నియమింపబడినయెడల, వారు దేవునిపై అన్యాయమును మోపకుందురు గాక. దీనినిబట్టి, వారు ఉద్దేశపూర్వకముగా, తమయందే గుర్తింపక తప్పని శిక్షావిధి కారణమును అణచివేసి, నిందను దేవునిపై మోపుటకు ప్రయత్నించునపుడు, ఈ సణుగుడు ప్రవృత్తి ఎంత వక్రమైనదో కనబడుచున్నది. నేను దేవుడే కర్త అని నూరుమారులు ఒప్పుకొనినను (ఆయన కర్త అనుట మిక్కిలి నిశ్చయము), అందువలన వారు తమ స్వంత అపరాధమును తుడిచివేయలేరు; అది వారి స్వంత మనస్సాక్షులలో చెక్కబడి, అప్పుడప్పుడు వారి కన్నుల ఎదుట నిలుచుచునే యుండును.

499 ఇది అగస్టీను యొక్క De Gen. cont. Manich., Lib. 1 c. 3 నుండి తీసికొనబడినది.

500 ఫ్రెంచి: “Toutesfois en parlant ainsi, nous n’approuvons pas la reverie des theologiens Papistes touchant la puissance absolue de Dieu;”—అయినను ఇట్లు మాట్లాడుచు, దేవుని నిరపేక్ష శక్తిని గూర్చి పోపు మతస్థులైన వేదాంతుల కల్పనను మేము ఆమోదింపము.

4. వారు మరల ఆక్షేపించుదురు: ఇప్పుడు శిక్షావిధికి కారణముగా చూపబడుచున్న ఆ భ్రష్టత్వమునకు మనుష్యులు దేవుని నియమముచేత పూర్వనిర్ణయము చేయబడలేదా? అట్లయినయెడల, వారు తమ భ్రష్టత్వములో నశించునపుడు, దేవుని పూర్వనిర్ణయముచేత ఆదాము ఏ విపత్తులో పడి తన సంతతి అంతటిని తనతో తలక్రిందులుగా లాగెనో ఆ విపత్తునకు శిక్షను అనుభవించుట తప్ప వేరే ఏమియు చేయుటలేదు. కాబట్టి ఆయన తన సృష్టిప్రాణులను ఇంత క్రూరముగా అపహసించుటలో అన్యాయుడు కాడా? ఆదాము కుమారులందరును ఇప్పుడు తాము చిక్కుకొనియున్న దుర్దశలో దేవుని చిత్తముచేతనే పడిరని నేను ఒప్పుకొనుచున్నాను; మనము ఎల్లప్పుడును ఆయనలోనే దాగియున్న కారణముగల దైవచిత్త కేవల సంతోషమునకే తిరిగి వచ్చుచుండవలెనని నేను మొదట చెప్పినది ఇదియే. కాని దేవుడు ఈ నేరారోపణకు తెరిచియున్నాడని వెంటనే అనుసరింపదు. ఏలయనగా పౌలుతో కలిసి మనము ఈ మాటలతో సమాధానమిచ్చెదము: “ఓ మనుష్యుడా, దేవునికి ఎదురు చెప్పుటకు నీవెవడవు? నన్ను ఇట్లు ఎందుకు చేసితివని రూపింపబడినది రూపించినవానితో చెప్పునా? ఒకే ముద్దనుండి ఒక పాత్రను ఘనతకును మరియొక పాత్రను అవమానమునకును చేయుటకు కుమ్మరివానికి మంటిపై అధికారము లేదా?” (రోమీయులకు 9:20, 21). దేవుని న్యాయము ఈ విధముగా నిజముగా సమర్థింపబడలేదని వారు నిరాకరించి, మంచి సాకు లేనివారు సామాన్యముగా ఉపయోగించు తప్పించుకొను మార్గమును మనము వెదకుచున్నామని ఆరోపించెదరు. ఏలయనగా, దేవుని శక్తి ఆటంకపరచబడలేనిదై, ఆయన తనకిష్టమైనదంతయు చేయగలడని తప్ప ఇక్కడ మరేమి చెప్పబడినట్లు కనబడును? కాని సంగతి అందుకు పూర్తిగా భిన్నము. దేవుడు ఎవడో ఆలోచింపవలెనని ఆజ్ఞాపింపబడుటకంటె బలమైన కారణము ఏది ఇయ్యబడగలదు? లోకమునకు న్యాయాధిపతియైనవాడు ఏ అన్యాయమును ఎట్లు చేయగలడు? తీర్పు తీర్చుట దేవుని స్వభావమునకు సరిగా చెందినదైనయెడల, ఆయన స్వభావముచేతనే న్యాయమును ప్రేమించి అన్యాయమును అసహ్యించుకొనవలెను. కాబట్టి అపొస్తలుడు కష్టములో చిక్కుకొనినవాని వలె తప్పించుకొను మార్గమును ఆశ్రయింపలేదు; దైవ న్యాయ ప్రవర్తన మానవ కొలతచే పరిశీలింపబడుటకును మానవ బుద్ధి బలహీనతచే గ్రహింపబడుటకును అతి ఉన్నతమైనదని మాత్రమే అతడు సూచించెను. దైవ తీర్పులలో ఒక అగాధము కలదని, మనుష్యుల మనస్సులన్నియు దానిలో చొచ్చుటకు ప్రయత్నించినయెడల అందులో మునిగిపోవునని అపొస్తలుడు నిజముగా ఒప్పుకొనుచున్నాడు. కాని దేవుని కార్యములను మన బుద్ధికి సరిపడలేదను నిమిషమునే వాటిని ఖండించుటకు తెగింపగల ఒక చట్టమునకు వాటిని కుదించుట ఎంత అనుచితమో కూడా అతడు చూపుచున్నాడు.

సొలొమోను యొక్క ప్రసిద్ధమైన ఒక సామెత కలదు (అయినను దానిని కొద్దిమందియే సరిగా గ్రహింతురు): “సమస్తమును సృష్టించిన మహాదేవుడు బుద్ధిహీనునికిని అపరాధులకును జీతమిచ్చును” (సామెతలు 26:10). ఏలయనగా అతడు దేవుని గొప్పతనమును గూర్చి మాట్లాడుచున్నాడు; ఆయన బుద్ధిహీనులకును అపరాధులకును శిక్ష విధించుటకు ఇష్టపడును, అయినను తన ఆత్మను వారికి అనుగ్రహించుటకు ఇష్టపడడు. హద్దులు లేనిదానిని తమ బుద్ధి యొక్క చిన్న కొలతకు లోబరచుటకు ప్రయత్నించుట మనుష్యులలో ఒక భయంకరమైన మతిభ్రమ. తమ యథార్థతను నిలుపుకొనిన దూతలకు పౌలు ఏర్పరచబడినవారు అను పేరు పెట్టుచున్నాడు. వారి స్థిరత్వము దేవుని ఇష్టమువలన కలిగినదైనయెడల, మిగిలినవారి తిరుగుబాటు వారు విడిచిపెట్టబడిరని రుజువు చేయుచున్నది.⁵⁰¹ దీనికి దేవుని రహస్య ఆలోచనలో దాగియున్న తిరస్కారము తప్ప మరి ఏ కారణమును చూపలేము.

5. ఇప్పుడు ఎవడైనను మానీ లేదా సెలెస్టీనస్⁵⁰² ముందుకు వచ్చి దైవసంరక్షణను నిందించినయెడల (అనుభాగము 8 చూడుము), పౌలుతో కలిసి నేను చెప్పునదేమనగా, దాని గొప్పతనము మన అవగాహనను మించియున్నందున దానిని గూర్చి లెక్క చెప్పుట సాధ్యము కాదు. ఇందులో వింతయైనదియు అసంబద్ధమైనదియు ఏమైనా కలదా? మన మనస్సు గ్రహింపగలదానికంటె ఎక్కువ చేయలేనంతగా దేవుని శక్తి పరిమితమై యుండవలెనని మనము కోరుదుమా? నాశనమునకు పోవుదురని ఆయన నిశ్చయముగా ముందుగా ఎరిగినవారిని ప్రభువు సృష్టించెనని, తనకు అట్లు ఇష్టమైనందున ఆయన అట్లు చేసెనని అగస్టీనుతో నేను చెప్పుచున్నాను. ఆయన ఎందుకు ఇష్టపడెనని అడుగుట మన పని కాదు, ఏలయనగా మనము గ్రహింపలేము; దైవచిత్తము యొక్క న్యాయమును గూర్చి వివాదము లేవనెత్తుట కూడా మనకు తగదు. మనము దానిని గూర్చి మాట్లాడునపుడెల్ల న్యాయమునకు పరమ ప్రమాణమును గూర్చియే మాట్లాడుచున్నాము. (August. Ep. 106 చూడుము). కాని న్యాయము స్పష్టముగా కనబడునపుడు, అన్యాయమును గూర్చిన ప్రశ్నను మనమెందుకు లేవనెత్తవలెను? కాబట్టి పౌలు మాదిరిని అనుసరించి వారి నోళ్లను మూయించుటకు మనము సిగ్గుపడకుందము. వారు తప్పులు పట్టుటకు తెగించునపుడెల్ల మనము ఇట్లు పలుకనారంభింతము: దేవునికి విరోధముగా నేరారోపణ తెచ్చుచున్న దౌర్భాగ్యులారా, మీరెవరు? ఆయన తన కార్యముల గొప్పతనమును మీ అల్ప శక్తికి అనుగుణముగా మలచలేదని మీరు నేరారోపణ చేయుచున్నారు. శరీరమునకు మరుగైనదంతయు వక్రమైనదై యుండవలెనన్నట్లు! దైవ తీర్పుల అపారత్వము మీకు స్పష్టమైన అనుభవముచేత తెలిసియున్నది. అవి “మహా అగాధము” అని పిలువబడుచున్నవని మీరెరుగుదురు (కీర్తనలు 36:6). ఇప్పుడు మీ స్వంత మనస్సుల సంకుచితత్వమును చూచి, అవి దేవుని నిర్ణయములను గ్రహింపగలవేమో చెప్పుడి. అట్లయినయెడల, మీ నాశనమునకే దారితీయునని బుద్ధియే మీకు చెప్పుచున్న అగాధములోనికి మతిలేని కుతూహలముతో మిమ్ములను మీరెందుకు తోసికొనుచున్నారు? దేవుని అగమ్య జ్ఞానమును భయంకర శక్తిని గూర్చి యోబు గ్రంథమును ప్రవచన గ్రంథములును ప్రకటించుచున్నవాటిచేత కనీసము కొంతవరకైనను మీరెందుకు భయపడరు? మీ మనస్సు కలతపడినయెడల, అగస్టీను యొక్క ఈ ఆలోచనను స్వీకరించుటకు వెనుకాడకుడి: “నీవు మనుష్యుడవై నా వద్దనుండి సమాధానము కోరుచున్నావు; నేనును మనుష్యుడనే. కాబట్టి, ‘ఓ మనుష్యుడా, నీవెవడవు?’ అని చెప్పువానిని మనమిద్దరమును ఆలకింతము. నమ్మికతో కూడిన అజ్ఞానము, గర్వముతో కూడిన జ్ఞానముకంటె శ్రేష్ఠము. యోగ్యతలను వెదకుము; శిక్షను తప్ప ఏమియు కనుగొనవు. ఓ ఎత్తు! పేతురు ఖండించును, దొంగ నమ్మును. ఓ ఎత్తు! కారణమును అడుగుచున్నావా? నేను ఆ ఎత్తునకు వణకెదను. నీవు తర్కింపుము, నేను ఆశ్చర్యపడెదను; నీవు వాదింపుము, నేను నమ్మెదను. ఎత్తును చూచుచున్నాను; లోతును కొలువలేను. పౌలు ఆశ్చర్యమును కనుగొనెను గనుక విశ్రాంతిని కనుగొనెను. అతడు దేవుని తీర్పులను ‘శోధింపశక్యములు కానివి’ అనును; నీవు వాటిని శోధింప వచ్చితివా? ఆయన మార్గములు ‘కనుగొనశక్యములు కానివి’ అనును; నీవు వాటిని కనుగొనగోరుచున్నావా?” (August. de Verb. Apost. Serm. 20). ఇంకను ముందుకు పోవుటచేత మనకు ఏ లాభమును కలుగదు. ప్రభువు ఈ మనుష్యుల చాపల్యమును తృప్తిపరచడు, పౌలు నోటి ద్వారా పలికిన తన ఆత్మచేత ఆయన ఉపయోగించిన సమర్థనకంటె మరి ఏ ఇతర సమర్థనయు ఆయనకు అక్కరలేదు. మనము దేవునితో మాట్లాడుట మానునపుడు చక్కగా మాట్లాడు విద్యను మరచిపోవుదుము.

501 ఫ్రెంచి: “Si leur constance er fermeté a eté fondee au bon plasir de Dieu, la revolte des diables monstre qu’ils n’ont pas eté retenus, mais plustost delaisse;”—వారి స్థిరత్వమును దృఢత్వమును దేవుని ఇష్టముపై ఆధారపడియున్నయెడల, అపవాదుల తిరుగుబాటు వారు నిరోధింపబడలేదని, వారు విడిచిపెట్టబడిరని చూపుచున్నది.

502 ఫ్రెంచి దీనికి ఇట్లు చేర్చుచున్నది: “ou autre heretique;”—లేదా మరియొక అపసిద్ధాంతి.

6. భక్తిహీనత మరియొక ఆక్షేపణ లేవనెత్తుచున్నది; ఇది దేవునిని నిందించుటకంటె పాపిని సమర్థించుటకే ప్రయత్నించుచున్నది; అయినను దేవునిచే పాపిగా శిక్షావిధి పొందినవాడు న్యాయాధిపతిని నిందింపకుండగా తుదకు విముక్తి పొందజాలడు. అపవిత్ర నాలుకలు ఉపయోగించు ఎగతాళి మాటలు ఇవియే: తన పూర్వనిర్ణయముచేత తాను అనివార్యముగా విధించిన కార్యములకు దేవుడు మనుష్యులను ఎందుకు నిందించును? వారు ఏమి చేయగలరు? ఆయన నిర్ణయములతో పోరాడగలరా? దానిని చేయుట వారికి వ్యర్థము, ఏలయనగా వారు ఎంతమాత్రమును విజయము పొందలేరు. కాబట్టి ప్రధాన కారణము దేవుని పూర్వనిర్ణయములో ఉన్న కార్యములకు వారిని శిక్షించుట న్యాయము కాదు. ఇక్కడ సంఘ గ్రంథకర్తలు సామాన్యముగా ఆశ్రయించు సమర్థనను నేను విడిచిపెట్టెదను; అదేమనగా, దేవుని పూర్వజ్ఞానములో ఆయన మనుష్యుని పాపిగా చూచుటకు అడ్డుపడునది ఏమియు లేదు, ఏలయనగా ఆయన ముందుగా చూచు చెడుగులు మనుష్యునివే గాని ఆయనవి కావు. ఇది తప్పులు పట్టువానిని ఆపదు; ఆయనకు ఇష్టమైనయెడల ముందుగా చూచిన చెడుగులను ఆయన నివారింపగలిగి యుండెను గనుక, నివారింపనందున ఆయన మనుష్యుని భూమిపై ఆ విధముగా ప్రవర్తించుటకే నిర్ణీత ఆలోచనతో సృష్టించియుండవలెనని వాడు పట్టుపట్టును. కాని దేవుని దైవసంరక్షణచేత మనుష్యుడు తరువాత తాను చేయునదంతయు చేయవలెనను షరతుపై సృష్టింపబడినయెడల, అతడు తప్పించుకొనలేనిదియు, దేవుని చిత్తముచేత అతడు చేయుటకు బలవంతపెట్టబడినదియునగు దానిని అతనిపై నేరముగా మోపుట సాధ్యము కాదు. కాబట్టి ఈ కష్టమును పరిష్కరించు సరియైన పద్ధతి ఏదో చూతము. మొదటిగా, సొలొమోను చెప్పునది అందరును అంగీకరింపవలెను: “యెహోవా సమస్తమును తన నిమిత్తమే చేసెను; అపాయ దినముకొరకు దుష్టులను కూడ చేసెను” (సామెతలు 16:4). ఇప్పుడు, సమస్తము యొక్క ఏర్పాటు దేవుని హస్తములో ఉన్నందున, జీవమరణముల నిర్ణయము ఆయనకు చెందినందున, ఆయన తన సర్వోన్నత ఆలోచనచేత సమస్తమును ఏర్పాటు చేయుచున్నాడు; అందువలన గర్భమునుండియే నిశ్చిత మరణమునకు నియమింపబడినవారును, తమ నాశనముచేత ఆయనను మహిమపరచువారునైన వ్యక్తులు పుట్టుచున్నారు. దేవుని దైవసంరక్షణచేత వారిపై ఏ అనివార్యతయు పెట్టబడలేదని, వారి భవిష్యత్ భ్రష్టత్వమును ఆయన ముందుగా చూచినందున ఆయన వారిని ఆ స్థితిలో సృష్టించెనని ఎవడైనను వాదించినయెడల, వాడు ఏదో చెప్పుచున్నాడు గాని చాలినంత చెప్పలేదు. ప్రాచీన గ్రంథకర్తలు నిజముగా ఈ పరిష్కారమును అప్పుడప్పుడు కొంత సందేహముతో ఉపయోగించిరి. పాఠశాలా వేదాంతులు మాత్రము దానిని ఎవరును ఖండింపలేనిదానివలె దానిపైనే నిలిచియున్నారు. నా పక్షమున, కేవల పూర్వజ్ఞానము సృష్టిప్రాణులపై ఏ అనివార్యతను పెట్టదని నేను అంగీకరించుటకు సిద్ధముగా ఉన్నాను; కొందరు దీనికి సమ్మతింపక, అదియే సంగతులకు కారణమని వాదింతురు. కాని వల్లా, పరిశుద్ధ విషయములలో అంత నైపుణ్యము లేనివాడైనను, జీవమరణములు పూర్వజ్ఞానముకంటె దైవచిత్తము యొక్క క్రియలు గనుక ఈ వివాదము అనవసరమని చూపినపుడు, అతడు మరింత చతురమైన సూక్ష్మదృష్టిని చూపినట్లు నాకు తోచుచున్నది. దేవుడు కేవలము మానవ సంఘటనలను ముందుగా చూచి, వాటిని తన ఇష్టము చొప్పున ఏర్పాటు చేసి నియమింపనియెడల, ఆయన పూర్వజ్ఞానము ఎంతవరకు అనివార్యతతో సమానమగునను ప్రశ్నను చర్చించుటకు అవకాశము ఉండవచ్చును; కాని జరుగబోవు సంగతులను అవి ఆ ప్రకారము జరుగవలెనని ఆయన నిర్ణయించినందుననే ఆయన ముందుగా చూచుచున్నాడు గనుక, సమస్త సంఘటనలు ఆయన సర్వోన్నత నియామకముచేతనే జరుగునని స్పష్టమైనపుడు, పూర్వజ్ఞానమును గూర్చి వాదించుట వ్యర్థము.

7. ఆదాము తన తిరుగుబాటుచేత నశింపవలెనని దేవుడు నిర్ణయించెనని స్పష్టమైన మాటలతో ఎప్పుడును చెప్పబడలేదని వారు నిరాకరింతురు.⁵⁰³ తనకిష్టమైనదంతయు చేయునని లేఖనములో ప్రకటింపబడిన ఆ దేవుడే తన సృష్టిలో అతి శ్రేష్ఠమైనదానిని ఏ ప్రత్యేక ఉద్దేశ్యము లేకుండా చేసియుండునా అన్నట్లు వారు మాట్లాడుదురు. స్వేచ్ఛాచిత్తమునుబట్టి అతడు తన స్వంత భాగ్యమునకు తానే రూపకర్త కావలెనని, అతని యోగ్యతనుబట్టి అతనితో వ్యవహరించుట తప్ప దేవుడు మరి ఏమియు నిర్ణయింపలేదని వారు అందురు. ఈ చల్లని కల్పనను అంగీకరించినయెడల, సమస్తము ఆధారపడియున్న తన రహస్య ఆలోచనను బట్టి ఆయన సమస్తమును పరిపాలించు దేవుని సర్వశక్తి ఎక్కడ ఉండును? కాని వారు అంగీకరించినను అంగీకరింపకపోయినను, పూర్వనిర్ణయము ఆదాము సంతతిలో స్పష్టముగా కనబడుచున్నది. ఒక్క తల్లిదండ్రి యొక్క తప్పిదముచేత వారందరును రక్షణను కోల్పోవుట స్వభావమువలన కలిగినది కాదు. తమ ఇష్టమునకు విరుద్ధముగా సమస్త మానవజాతి విషయమున ఒప్పుకొనుదానిని ఒక్క మనుష్యుని విషయమున ఒప్పుకొనుటకు వారెందుకు నిరాకరింపవలెను? తప్పులు పట్టుటలో వారెందుకు తమ శ్రమను వ్యర్థము చేసికొనవలెను? ఒక్కని యందు అందరును నిత్య మరణమునకు గురియైరని లేఖనము ప్రకటించుచున్నది. ఇది స్వభావమునకు ఆపాదింపబడజాలదు గనుక, ఇది దేవుని అద్భుత ఆలోచనవలననే కలిగినదని స్పష్టము. దేవుని న్యాయమునకు ఈ యోగ్య సమర్థకులు దోమను వడగట్టి ఒంటెను మింగుట మిక్కిలి అసంబద్ధము. ఆదాము పతనము అనేక జనములను వారి పసిపిల్లలతో సహా నివారణ లేని నిత్య మరణములో ఎట్లు ముంచివేయునో, దేవునికి అట్లు తగినదిగా తోచుటయే తప్ప మరేమైనా కారణమా అని నేను మరల అడుగుచున్నాను. ఇక్కడ మిక్కిలి వాచాలమైన నాలుకలు సైతము మూగవగును. ఈ నిర్ణయము భయంకరమైనదని నేను ఒప్పుకొనుచున్నాను; అయినను మనుష్యుని సృష్టించుటకు ముందే అతని అంతము ఏమగునో దేవుడు ముందుగా ఎరిగెనని, తన నిర్ణయముచేత ఆయన అట్లు నియమించినందుననే ముందుగా ఎరిగెనని నిరాకరించుట అసాధ్యము. ఇక్కడ ఎవడైనను దేవుని పూర్వజ్ఞానమును దూషించినయెడల, వాడు తొందరపాటుతో అవివేకముగా చేయుచున్నాడు. జరుగబోవు దానిని గూర్చి అజ్ఞానిగా ఉండకపోవుట పరలోక న్యాయాధిపతిపై నేరముగా ఎందుకు మోపబడవలెను? కాబట్టి న్యాయమైన లేదా సమంజసమైన ఫిర్యాదు ఏదైనా ఉన్నయెడల, అది పూర్వనిర్ణయమునకు విరోధముగానే దర్శింపబడవలెను. దేవుడు మొదటి మనుష్యుని పతనమును, అతనిలో అతని సంతతి నాశనమును ముందుగా చూచుట మాత్రమే కాక, తన ఇష్టము చొప్పున దానిని ఏర్పాటు చేసెనని నేను చెప్పునపుడు అది అసంబద్ధముగా తోచకూడదు. ఏలయనగా భవిష్యత్తు సంఘటనలన్నిటినీ ముందుగా ఎరుగుట ఆయన జ్ఞానమునకు చెందినట్లే, తన హస్తముచేత వాటిని పరిపాలించి నడిపించుట ఆయన శక్తికి చెందినది. ఈ ప్రశ్నను ఇతరవాటివలె అగస్టీను నేర్పుగా వివరించెను: “సమస్తమును మిక్కిలి మంచిదిగా చేసిన సమస్తమునకు దేవుడును ప్రభువునైనవాడు, మంచినుండి చెడు పుట్టునని ముందుగా ఎరిగెననియు, చెడు ఉండుటను అనుమతింపకుండుటకంటె చెడునుండి మంచిని రాబట్టుట తన సర్వశక్తిగల మంచితనమునకు చెందినదని ఎరిగెననియు, ఆ విధముగా దేవదూతల మనుష్యుల జీవితమును, మొదటిగా స్వేచ్ఛాచిత్తము ఏమి చేయగలదో, రెండవదిగా తన కృప యొక్క లాభము ఆయన నీతియుక్త తీర్పు ఏమి చేయగలవో దానియందు చూపునట్లు నియమించెననియు, మనము మిక్కిలి సత్యముగా నమ్ముదానిని మిక్కిలి ప్రయోజనముతో ఒప్పుకొందము” (August. Enchir. ad Laurent).

8. ఇక్కడ వారు చిత్తమునకును అనుమతికిని మధ్య భేదమును ఆశ్రయింతురు; దుష్టులు దేవుని అనుమతిచేత మాత్రమే నశింతురు గాని ఆయన చిత్తముచేత కాదని రుజువు చేయుట వారి ఉద్దేశ్యము. కాని ఆయన అనుమతించునని మనము ఎందుకు చెప్పుచున్నాము? ఆయన చిత్తగించుటవలననే గదా? మనుష్యుడు కేవలము దేవుని అనుమతిచేత మరణమును తనపై తెచ్చుకొనెనే గాని ఆయన నియమముచేత కాదనుటలో వాస్తవమునకు ఏ సంభావ్యతయును లేదు; తన సృష్టిలో ప్రధానమైనదాని స్థితి ఏలాగు ఉండవలెనని తాను కోరెనో దానిని దేవుడు నిర్ణయింపనట్లు! కాబట్టి దేవుని చిత్తమే అనివార్యత అని, ఆయన చిత్తగించినదంతయు అనివార్యమని, ఆయన ముందుగా చూచినవి నిశ్చయముగా జరుగునట్లే అని అగస్టీనుతో కలిసి ఒప్పుకొనుటకు నేను వెనుకాడను (August. de Gen. ad Lit., Lib. 6, cap. 15). ఇప్పుడు, తమ కొరకును భక్తిహీనుల కొరకును సాకుగా, పెలాజియన్లుగాని మానికీయులుగాని అనాబాప్టిస్టులుగాని ఎపికూరియనులుగాని (ఈ నాలుగు వర్గములతోనే ఈ విషయమును మనము చర్చింపవలసియున్నది), దైవ పూర్వనిర్ణయము ఫలితముగా తాము బలవంతపెట్టబడు అనివార్యతను ఆక్షేపించినయెడల, వారు కారణమునకు సంబంధించిన దేనిని చేయుటలేదు. పూర్వనిర్ణయము రహస్యమైనదైనను నిందింపరాని దైవ న్యాయ నిర్వహణ తప్ప మరేమియు కానియెడల, ఆ స్థితికి పూర్వనిర్ణయము చేయబడినవారు దానికి అయోగ్యులు కారని నిశ్చయము గనుక, పూర్వనిర్ణయము వలన కలుగు నాశనము కూడా మిక్కిలి న్యాయమైనదని సమానముగా నిశ్చయము. అంతేకాక, వారి నాశనము దేవుని పూర్వనిర్ణయముపై ఆధారపడినను, దాని కారణమును విషయమును వారిలోనే ఉన్నాయి. మొదటి మనుష్యుడు పడిపోయెను, ఏలయనగా అతడు పడిపోవుట తగినదని ప్రభువు ఎంచెను; ఆయన ఎందుకు తగినదని ఎంచెనో మనకు తెలియదు. అయినను అందువలన తన స్వంత మహిమ ప్రదర్శింపబడునని ఆయన చూచినందున అది న్యాయమైనదని నిశ్చయము. దేవుని మహిమను గూర్చి చెప్పబడుట వినునపుడు, ఆయన న్యాయము అందులో చేరియున్నదని గ్రహింపుము. 503 కాల్విన్, De Prædestinatione చూడుము.

స్తుతికి పాత్రమైనది న్యాయమైనదై యుండవలెను గదా. కాబట్టి దైవసంరక్షణ ఆ విధముగా నియమింపగా మనుష్యుడు పడిపోవుచున్నాడు, అయినను అతడు తన స్వంత తప్పిదముచేతనే పడిపోవుచున్నాడు. తాను చేసినదంతయు మిక్కిలి మంచిదని ప్రభువు కొంచెము ముందు ప్రకటించెను (ఆదికాండము 1:31). అటులైతే మనుష్యుని దేవునినుండి తిరుగుబాటు చేయించిన భ్రష్టత్వము ఎక్కడనుండి వచ్చెను? అది అతని సృష్టి నుండి వచ్చెనని తలంపబడకుండునట్లు, తనయందు నుండి వచ్చినదానిని దేవుడు స్పష్టముగా ఆమోదించెను. కాబట్టి మనుష్యుని స్వంత దుష్టత్వమే అతడు దేవునినుండి పొందిన శుద్ధ స్వభావమును చెడగొట్టెను, అతని నాశనము అతని సంతతి అంతటి నాశనమును తనతో తెచ్చెను. కాబట్టి, దేవుని పూర్వనిర్ణయములో దాగియున్న దాదాపు అగమ్యమైన కారణమును విచారించుటకంటె, శిక్షావిధికి స్పష్టమైన కారణమును (ఇది మనకు మరింత సన్నిహితముగా వచ్చు కారణము) మానవ స్వభావ భ్రష్టత్వములో ధ్యానింతము. దేవుని సీమలేని జ్ఞానమునకు మన తీర్పును లోబరచి, ఆయన రహస్యములలో అనేకమును గ్రహించుటకు అది చాలదని ఒప్పుకొనుటకు మనము వెనుకాడకుందము. మనము తెలిసికొనజాలని లేదా తెలిసికొనుట ధర్మము కాని సంగతులను గూర్చి అజ్ఞానము విద్య; వాటిని తెలిసికొనగోరుట ఒక విధమైన పిచ్చి.

9. నేను ఈ దూషణాత్మక సాకును ఖండించుటకు ఇంకను చాలినంత చెప్పలేదని కొందరు బహుశా అందురు. భక్తిహీనత సణుగుట నుండియు ఆక్షేపించుటనుండియు ఆపబడుట అసాధ్యమని నేను ఒప్పుకొనుచున్నాను; కాని దేవునిపై నింద మోపుటకు ఆధారమును మాత్రమే కాక సాకును కూడా తొలగించుటకు చాలినంత చెప్పితినని తలంచుచున్నాను. తిరస్కరింపబడినవారు తాము పాపము చేయక తప్పని అనివార్యతనుండి తప్పించుకొనలేమని, విశేషముగా అట్టి అనివార్యత దేవుని నియమముచేత తమపై పెట్టబడినదని చెప్పి తమ పాపములను సమర్థించుకొనగోరుదురు. వారు తాము నాశనమునకు నియమింపబడిరని ఫిర్యాదు చేయు దేవుని నియమము, మనకు తెలియని గాని మిక్కిలి నిశ్చయమైన న్యాయమునకు అనుగుణమైనది గనుక, వారు ఆ విధముగా చెల్లుబాటగు రీతిలో సమర్థింపబడలేరని మనము ఖండితముగా చెప్పుచున్నాము. కాబట్టి వారు భరించు ప్రతి కీడును దేవుని మిక్కిలి న్యాయమైన తీర్పుచేత విధింపబడినదని మనము నిర్ణయించుచున్నాము. తరువాత, వారు తమ శిక్షావిధికి మూలమును వెదకునపుడు దేవుని ఆలోచన యొక్క రహస్య అంతరంగములవైపు చూచి, నిజమైన మూలమగు స్వభావ భ్రష్టత్వమును చూడక కన్నుగీటుచుండుటలో వారు తలక్రిందుల పనిచేయుచున్నారని మనము చూపితిమి. దేవుడు తన సృష్టి యొక్క మంచితనమునకు సాక్ష్యమిచ్చుచున్నందున వారు ఈ భ్రష్టత్వమును దేవునిపై మోపజాలరు. ఏలయనగా దేవుని నిత్య దైవసంరక్షణచేత మనుష్యుడు తాను పడియున్న విపత్తునకై రూపింపబడినను, దాని విషయమును అతడు తనలోనుండియే తీసికొనెను గాని దేవునినుండి కాదు; ఏలయనగా అతని నాశనమునకు ఏకైక కారణము, తన సృష్టి యొక్క శుద్ధతనుండి పాపము అపవిత్రతల స్థితికి దిగజారుటయే.

10. పూర్వనిర్ణయమునకు విరోధులు దానిని అపకీర్తి పాలు చేయు మూడవ అసంబద్ధత కలదు. దేవుడు తన రాజ్యమునకు వారసులుగా దత్తత చేసికొనువారు సార్వత్రిక నాశనమునుండి తప్పింపబడుట దైవచిత్త ఆలోచనకే పూర్తిగా మేము ఆపాదించుచున్నందున, ఆయన పక్షపాతి అని వారు తీర్మానింతురు; కాని లేఖనము దీనిని ఎల్లప్పుడును నిరాకరించును: కాబట్టి లేఖనము తనకు తానే విరుద్ధముగా నున్నది, లేదా ఏర్పాటులో యోగ్యతకు గౌరవము ఇయ్యబడుచున్నది. మొదటిగా, దేవుడు పక్షపాతి కాడని లేఖనము ప్రకటించు భావము వారు తలంచుదానికంటె భిన్నమైనది: ఏలయనగా వ్యక్తి అను పదము మనుష్యుడు అని కాక, మనుష్యునిలో ప్రస్ఫుటముగా ఉన్నపుడు దయను కృపను గౌరవమును సంపాదించునవి, లేదా దీనికి విరుద్ధముగా ద్వేషమును అవమానమును అపకీర్తిని పుట్టించునవి అని అర్థము. వీటిలో ఒకవైపు ధనము, సంపద, అధికారము, హోదా, పదవి, దేశము, సౌందర్యము మొదలైనవి; మరొకవైపు పేదరికము, లేమి, నీచ జన్మము, మలినత్వము, తిరస్కారము మొదలైనవి ఉన్నవి. ఈ విధముగా ప్రభువు పక్షపాతి కాడని పేతురును పౌలును చెప్పుదురు, ఏలయనగా ఆయన యూదునికిని గ్రీసుదేశస్థునికిని మధ్య భేదము చూపడు; కేవలము దేశమను పరిస్థితిని ఒకనిని తిరస్కరించుటకు గాని మరొకనిని అంగీకరించుటకు గాని ఆధారముగా చేసికొనడు (అపొస్తలుల కార్యములు 10:34; రోమీయులకు 2:10, గలతీయులకు 3:28). ఆ విధముగానే, దేవుడు తన తీర్పులో ధనమును లెక్కింపడని చెప్పగోరినపుడు యాకోబు కూడా అవే మాటలను ఉపయోగించెను (యాకోబు 2:5). తీర్పు తీర్చునపుడు దేవుడు దాస్యమును గాని స్వాతంత్ర్యమును గాని లెక్కింపడని పౌలు మరియొక చోట కూడా చెప్పుచున్నాడు (ఎఫెసీయులకు 6:9; కొలొస్సయులకు 3:25). దేవుడు తన చిత్త సంకల్పము ప్రకారము, ఏ యోగ్యతను లెక్కింపకుండగా, తాను కోరినవారిని కుమారులుగా ఏర్పరచుకొనుచు, ఇతరులను విసర్జించి తిరస్కరించునని మనము చెప్పుటలో దీనికి విరుద్ధమైనది ఏదియు లేదు. పూర్తి సంతృప్తికొరకు విషయమును ఈ విధముగా వివరింపవచ్చును (August. Epist. 115, et ad Bonif., Lib. 2, cap. 7 చూడుము). యోగ్యతలో ఏ భేదమును లేని ఇద్దరిలో, దేవుడు తన ఏర్పాటులో ఒకని దత్తత చేసికొని మరొకని విడిచిపెట్టుట ఎట్లు జరుగుచున్నదని అడుగబడుచున్నది. నేను ప్రతిగా అడుగుచున్నాను: దత్తత చేసికొనబడినవానిలో దేవుని తన వైపు మొగ్గునట్లు చేయునది ఏదైనా ఉన్నదా? ఏమియు లేదని ఒప్పుకొనవలసినయెడల, దేవుడు మనుష్యుని చూడక, అతనికి మేలు చేయుటకు తన స్వంత మంచితనముచేతనే పూర్తిగా ప్రేరేపింపబడునని అనుసరించును. కాబట్టి దేవుడు ఒకని ఏర్పరచి మరొకని విసర్జించునపుడు, అది వ్యక్తియందు ఏ గౌరవము వలనను కాదు, తాను ఇష్టపడినపుడు ఇష్టపడిన చోట తనను ప్రదర్శించుకొని ప్రయోగించుకొనుటకు స్వేచ్ఛగల తన స్వంత కనికరమువలననే. ఏలయనగా శరీర గర్వమును అణచుటకు “శరీరమునుబట్టి జ్ఞానులైనవారు అనేకులు కారు, బలవంతులు అనేకులు కారు, ఘనులు అనేకులు కారు పిలువబడిరి” (1 కొరింథీయులకు 1:26) అని మనము వేరొక చోట చూచియున్నాము; దేవుడు తన దయను చూపుటలో వ్యక్తులను గౌరవించుట ఎంత దూరము!

11. కాబట్టి, ఈ పూర్వనిర్ణయములో ఆయన అందరి యెడల ఒకే విధానమును అనుసరింపనందున దేవుడు న్యాయమును అసమానముగా పంచుచున్నాడని నేరారోపణ చేయుట అసత్యమును మిక్కిలి దుష్టమునై యున్నది. (వారందురు) ఆయన అందరిని దోషులుగా కనుగొనినయెడల, అందరిని సమానముగా శిక్షింపవలెను: వారిని నిర్దోషులుగా కనుగొనినయెడల, అందరిని తీర్పు యొక్క కఠినత్వమునుండి విడిపింపవలెను. కాని వారు దేవునితో, ఆయన కనికరము చూపుటకు నిషేధింపబడినట్లు, లేదా కనికరము చూపినయెడల తీర్పును పూర్తిగా విడిచిపెట్టుటకు బద్ధుడైనట్లు వాదింతురు. వారు ఏమి కోరుచున్నారు? అందరు దోషులైనయెడల అందరును ఒకే శిక్షను పొందవలెనని. అపరాధము సామాన్యమైనదని మనము ఒప్పుకొనుచున్నాము, కాని దేవుడు కనికరముతో కొందరిని ఆదుకొనుచున్నాడని చెప్పుచున్నాము. ఆయన అందరిని ఆదుకొనవలెనని (వారందురు). తాను న్యాయమైన న్యాయాధిపతియని శిక్షించుటచేత చూపుట ఆయనకు సముచితమని మనము అభ్యంతరపెట్టుచున్నాము. దీనిని వారు సహింపలేనపుడు, కనికరము చూపు శక్తిని దేవునినుండి తీసివేయుటకు, లేదా కనీసము తీర్పును పూర్తిగా విడిచిపెట్టు షరతుపై మాత్రమే దానిని ఆయనకు అనుమతించుటకు ప్రయత్నించుట తప్ప వారు మరేమి చేయుచున్నారు? ఇక్కడ అగస్టీను మాటలు మిక్కిలి చక్కగా వర్తించును: “మొదటి మనుష్యునియందు సమస్త మానవజాతి శిక్షావిధి క్రిందికి వచ్చినందున, దానినుండి ఘనతకు చేయబడిన ఆ పాత్రలు స్వనీతికి పాత్రలు కావు, దైవ కనికరమునకు పాత్రలు. ఇతర పాత్రలు అవమానమునకు చేయబడినపుడు, అది అన్యాయమునకు కాదు తీర్పునకే ఆపాదింపబడవలెను,” (August. Epist. 106, De Prædest. et Gratia; De Bone Persever., cap. 12). దేవుడు తాను తిరస్కరించువారిపై తగిన శిక్షను విధించి, తాను పిలుచువారికి అయోగ్యమైన దయను అనుగ్రహించుచున్నందున, ఆయన ప్రతి నేరారోపణనుండి విముక్తుడై యున్నాడు; ఋణదాత ఒకనికి ఋణమును క్షమించుట, మరొకని నుండి దానిని వసూలు చేయుట ఎట్లు ఆయన హక్కో అట్లే. కాబట్టి ప్రభువు కనికరముగలవాడు గనుక తాను కోరినవారికి దయ చూపవచ్చును; న్యాయమైన న్యాయాధిపతి గనుక అందరికి చూపకపోవచ్చును. కొందరికి వారు యోగ్యులు కానిదానిని ఇచ్చుటలో ఆయన తన ఉచిత దయను చూపుచున్నాడు; అందరికి ఇయ్యకపోవుటలో అందరు ఏమి యోగ్యులో ఆయన ప్రకటించుచున్నాడు. ఏలయనగా పౌలు, “దేవుడు అందరియందు కనికరము చూపుటకై అందరిని అవిశ్వాసమందు బంధించియున్నాడు” అని చెప్పునపుడు, ఆయన ఎవనికిని ఋణగ్రస్తుడు కాడని కూడా చేర్చవలెను; ఏలయనగా “ముందుగా ఆయనకు ఇచ్చినవాడెవడు? ఇచ్చినయెడల అది వానికి మరల చెల్లింపబడునా?” (రోమీయులకు 11:32, 33).

12. పూర్వనిర్ణయమును కూలద్రోయుటకు వారు ఉపయోగించు మరియొక వాదన ఏమనగా, అది నిలిచినయెడల మంచి చేయుటయందలి శ్రద్ధయు ఆసక్తియు అంతరింపవలెనని. ఏలయనగా (వారందురు) జీవమరణములు దేవుని నిత్యమును మార్పులేనిదియునైన నిర్ణయముచేత స్థిరపరచబడినవని విను ఏ మనుష్యుడు, తన క్రియ ఏదియు దేవుని పూర్వనిర్ణయమును అడ్డగింపజాలదు లేదా ముందుకు నడిపింపజాలదు గనుక తాను ఎట్లు ప్రవర్తించినను పర్వాలేదని వెంటనే తీర్మానింపక ఉండును? ఈ విధముగా అందరును పరుగెత్తి, నిరాశ చెందినవారివలె కామము ఎటు మొగ్గునో అటు తలక్రిందులుగా దూకుదురు. మరియు ఇది పూర్తిగా కల్పన కాదనుట నిజమే; ఏలయనగా పందుల స్వభావముగల జనసమూహములు పూర్వనిర్ణయ సిద్ధాంతమును తమ అపవిత్ర దూషణలచే అపవిత్రము చేయుచు, దానిని ప్రతి ఉపదేశమును ఖండనను తప్పించుకొనుటకు మరుగుగా వాడుకొనుచున్నారు. “మన విషయమై ఏమి చేయ నిర్ణయించెనో దేవునికి తెలియును: మన రక్షణను నిర్ణయించినయెడల ఆయన తన సమయమునందు మనలను దానికి చేర్చును; మనలను మరణమునకు నియమించినయెడల దానికి విరోధముగా పోరాడుట మనకు వ్యర్థము.” కాని లేఖనము ఈ మహా మర్మమును మరింత గొప్ప భయభక్తులతో తలంపవలెనని మనకు ఆజ్ఞాపించుచు, భక్తిగలవారికి మిక్కిలి భిన్నమైన బోధను ఇచ్చి, భక్తిహీనుల శాపగ్రస్తమైన స్వేచ్ఛను న్యాయముగా ఖండించుచున్నది. ఏలయనగా అది పూర్వనిర్ణయమును మనకు గుర్తు చేయునది మన ధైర్యమును పెంచుటకును, దేవుని అగమ్య ఆలోచనలలోనికి భక్తిహీనమైన అహంకారముతో తొంగి చూచుటకు మనలను శోధించుటకును కాదు, మనలను తగ్గించి దీనులను చేయుటకే, అప్పుడు మనము ఆయన తీర్పునకు వణకి ఆయన కనికరమువైపు దృష్టి నిలుపుట నేర్చుకొందుము. విశ్వాసులు గురిపెట్టు లక్ష్యము ఇదియే. ఈ మురికి పందుల గురగురను పౌలు తగినట్లు నిశ్శబ్దము చేయుచున్నాడు. తాము ఏర్పరచబడినవారి సంఖ్యలోనివారైనయెడల, తమ దుర్గుణములు తుదకు జీవము పొందుటకు ఏ అడ్డునూ కావు గనుక, తాము దుర్గుణములలో నిశ్చింతగా ఉన్నామని వారు చెప్పుదురు. కాని మనము ఏర్పరచబడిన ఉద్దేశ్యము “మనము ఆయన యెదుట పరిశుద్ధులమును నిందారహితులమునై యుండుట” అని పౌలు మనకు జ్ఞాపకము చేయుచున్నాడు (ఎఫెసీయులకు 1:4). ఏర్పాటు యొక్క ఉద్దేశ్యము జీవిత పరిశుద్ధత అయినయెడల, అది సోమరితనమునకు సాకుగా ఉపయోగపడుటకు బదులు, దానిని పొందుటకు మనము ప్రయత్నపూర్వకముగా ఆశించునట్లు మనలను రేపి ప్రోత్సహింపవలెను. ఏర్పాటు రక్షణకు చాలును గనుక మంచి చేయుట మానుటయు, సత్క్రియల అభ్యాసమునకు మనలను అర్పించుకొనుటయే ఏర్పాటు యొక్క నిజమైన ఉద్దేశ్యమగుటయు అను ఈ రెంటికి మధ్య భేదము ఎంత విశాలము! కాబట్టి ఏర్పాటు యొక్క క్రమమంతటిని దుష్టముగా తలక్రిందులు చేయు దూషణలను విడిచిపెట్టుడి. వారు తమ దూషణలను మరింత దూరము విస్తరించి, దేవునిచే తిరస్కరింపబడినవాడు నిర్దోషత్వము నిజాయితీగల జీవితముచేత ఆయనకు యోగ్యుడనని ఋజువు చేసికొనుటకు ప్రయత్నించినయెడల తన శ్రమను కోల్పోవునని చెప్పునపుడు, వారు మిక్కిలి సిగ్గులేని అసత్యమునకు దోషులుగా నిర్ధారింపబడుదురు. ఏలయనగా అట్టి ప్రయత్నము ఏర్పాటునుండి తప్ప మరి ఎక్కడనుండి పుట్టగలదు? తిరస్కరింపబడినవారి సంఖ్యలోనివారందరును అవమానమునకు రూపింపబడిన పాత్రలైనట్లే, వారు తమ నిరంతర నేరములచేత తమకు విరుద్ధముగా దేవుని కోపమును రెచ్చగొట్టుటయు, దేవుడు ఇదివరకే వారిపై విధించిన తీర్పునకు స్పష్టమైన సూచనలను ఇచ్చుటయు మానరు; వారు దానికి విరోధముగా వ్యర్థముగా పోరాడుచున్నారనుట ఎంత దూరము!

13. ఈ సిద్ధాంతమునకు విరోధముగా మరియొక సిగ్గులేని దుర్బుద్ధిగల అపనింద ఏమనగా, అది భక్తిగల జీవితమునకు సంబంధించిన ప్రతి ప్రబోధమును నాశనము చేయునని. ఒకప్పుడు అగస్టీను ఈ విషయమై గురియైన గొప్ప అపకీర్తిని, వాలెంటినస్‌కు వ్రాసిన De Correptione et Gratia అను తన గ్రంథములో తొలగించుకొనెను; దానిని చదివినయెడల భక్తిగలవారును బోధను స్వీకరించువారును సులభముగా తృప్తి చెందుదురు. అయినను ఇక్కడ నేను కొన్ని అంశములను స్పృశింపవచ్చును; ఇవి యథార్థులును వివాదప్రియులు కానివారికి చాలునని నేను ఆశించుచున్నాను. పౌలు స్వేచ్ఛా ఏర్పాటు సిద్ధాంతమును ఎంత స్పష్టముగాను బిగ్గరగాను ప్రకటించునో మనము ఇదివరకే చూచితిమి: అయినను అతడు హెచ్చరించుటలోను ప్రబోధించుటలోను చల్లగా ఉన్నాడా? ఆ మంచి ఉత్సాహవంతులు అతని తీవ్రతను తమ తీవ్రతతో పోల్చి చూచినయెడల, తాము మంచుగడ్డలనియు అతడు సమస్తము ఉత్సాహాగ్నియనియు కనుగొందురు. మరియు దేవుడు మనలను అపవిత్రతకు పిలువలేదని; ప్రతివాడును తన పాత్రను ఘనతయందు సంపాదించుకొనవలెనని; మనము దేవుని చేతిపనియై, “దేవుడు ముందుగా సిద్ధపరచిన సత్క్రియలయందు మనము నడుచుకొనునట్లు క్రీస్తు యేసునందు సృజింపబడినవారమని” (1 థెస్సలొనీకయులకు 4:4, 7; ఎఫెసీయులకు 2:10) అతడు పేర్కొను సూత్రములచేత ఈ విషయమైన ప్రతి సందేహమును తప్పక తొలగింపబడవలెను. ఒక్క మాటలో చెప్పవలెనన్న, పౌలు వ్రాతలతో ఎంతోకొంత పరిచయము గలవారు, ఆ మనుష్యులు పరస్పర విరుద్ధములని నటించు ఆ రెంటిని అతడు ఎంత చక్కగా సమన్వయపరచునో దీర్ఘమైన నిరూపణ లేకుండానే గ్రహింతురు. తనయందు విశ్వాసముంచవలెనని క్రీస్తు మనకు ఆజ్ఞాపించుచున్నాడు; అయినను ఆయన తరువాత చేయు ప్రకటన: “నా తండ్రివలన అనుగ్రహింపబడితేనే తప్ప ఎవడును నా యొద్దకు రాజాలడు” (యోహాను 6:65) అను దానిలో ఈ ఆజ్ఞకు అసత్యమైనదియు విరుద్ధమైనదియు ఏదియు లేదు. కాబట్టి ప్రసంగము స్వేచ్ఛగా సాగవలెను, అది మనుష్యులను విశ్వాసమునకు నడిపించి, నిరంతరము అఖండ పురోగతితో స్థిరముగా నిలుచునట్లు వారిని సిద్ధపరచవలెను. అదే సమయమున, పూర్వనిర్ణయ జ్ఞానమునకు ఏ అడ్డునూ ఉండకూడదు; అప్పుడు విధేయులైనవారు తమ స్వంతమైన దేనినిబట్టియు గర్వపడక, ప్రభువునందు మాత్రమే అతిశయింతురు. “వినుటకు చెవులు గలవాడు వినునుగాక” (మత్తయి 13:9) అని మన రక్షకుడు చెప్పుట కారణము లేకుండా కాదు. కాబట్టి మనము ప్రబోధించి ప్రసంగించునపుడు, చెవులు గలవారు ఇష్టపూర్వకముగా విధేయులగుదురు: చెవులు లేనివారియందు వ్రాయబడినది నెరవేరును: “మీరు వినుచునే యుందురు గాని గ్రహింపరు” (యెషయా 6:9). “కాని కొందరికి చెవులును మరికొందరికి లేకపోవుటయును ఎందుకు? (అని అగస్టీను అనును) ప్రభువు మనస్సును ఎరిగినవాడెవడు? అటులైతే, దాగియున్నదానిని మనము గ్రహింపలేము గనుక స్పష్టమైనదానిని మనము నిరాకరింపవలెనా?” ఇది అగస్టీను నుండి నమ్మకమైన ఉదాహరణ; అయినను అతని మాటలు బహుశా నా మాటలకంటె ఎక్కువ అధికారము కలిగియుండును గనుక, అతని De Bone Persever., cap. 15 అను గ్రంథమునుండి ఈ క్రింది వాక్యభాగమును ఉదహరింతము.

“దీనిని వినిన కొందరు ఉదాసీనతకును సోమరితనమునకును తిరిగి, సమస్త ప్రయత్నమును విడిచి కామములోనికి తలక్రిందులుగా పరుగెత్తినయెడల, దేవుని పూర్వజ్ఞానమును గూర్చి చెప్పబడినది సత్యము కాదని మనము తలంపవలెనా? వారు మంచివారగుదురని దేవుడు ముందుగా ఎరిగినయెడల, వారి ప్రస్తుత దుష్టత్వము ఎంత గొప్పదైనను వారు మంచివారు కారా? వారు దుష్టులగుదురని దేవుడు ముందుగా ఎరిగినయెడల, వారియందు ఇప్పుడు కనబడు మంచితనము ఎంత గొప్పదైనను వారు దుష్టులు కారా? ఇట్టి కారణములచేత, దైవ పూర్వజ్ఞానమును గూర్చి చెప్పబడిన సత్యమును నిరాకరింపవలెనా లేదా ప్రస్తావింపకుండ విడువవలెనా? విశేషముగా, అది చెప్పబడకపోయినయెడల ఇతర తప్పిదములు పుట్టునపుడు?” పదునారవ అధ్యాయములో అతడు ఇట్లు అనును: “సత్యమును ప్రస్తావింపకుండుటకు కారణము ఒకటి, సత్యమును చెప్పుటకు అవసరము మరొకటి. మౌనముగా ఉండుటకు గల కారణములన్నిటిని విచారించుట దీర్ఘము. అయినను ఒక కారణము ఇది: గ్రహింపనివారు మరింత చెడిపోకుండునట్లు, గ్రహించువారిని మరింత తెలివిగలవారిగా చేయగోరుచున్నాము. ఇట్టివారు మనము ఇట్టిదేదైనను చెప్పునపుడు మరింత తెలివిగలవారు కారు గాని వారు చెడిపోరు కూడా. కాని సత్యము ఎట్టిదనగా, దానిని గ్రహింపలేనివాడు మనము చెప్పుటచేత చెడిపోవును, గ్రహింపగలవాడు మనము చెప్పకపోవుటచేత చెడిపోవును; అప్పుడు మనము ఏమి చేయవలెనని మీరు తలంచుచున్నారు? గ్రహింపగలవాడు గ్రహించునట్లు సత్యమును చెప్పవలెను గాని, చెప్పక ఆ ఇద్దరిని గ్రహింపకుండ చేయుటయే కాక, ఆ ఇద్దరిలో ఎక్కువ తెలివిగలవానిని కూడా చెడిపోవునట్లు చేయకూడదు గదా; అతడు వినిగ్రహించినయెడల అతని ద్వారా ఇతరులు నేర్చుకొనగలరు గదా? మరియు లేఖన సాక్ష్యముచేత చెప్పుట ధర్మమైనదానిని చెప్పుటకు మనము ఇష్టపడకుందుము. ఏలయనగా మనము మాట్లాడునపుడు గ్రహింపలేనివాడు అడ్డుపడునేమో అని మనము భయపడుదుము; కాని మనము మౌనముగా ఉన్నపుడు సత్యమును గ్రహింపగలవాడు అసత్యములో చిక్కుకొనునేమో అని మనము భయపడము.” ఇరువదవ అధ్యాయములో, అదే అభిప్రాయమును మరల స్పృశించుచు అతడు దానిని మరింత స్పష్టముగా స్థిరపరచును. “కాబట్టి అపొస్తలులును వారి తరువాత వచ్చిన సంఘ బోధకులును ఆ రెంటినీ చేసినయెడల; వారు దేవుని నిత్య ఏర్పాటును గూర్చి భక్తిపూర్వకముగా ప్రసంగించుచు, అదే సమయమున విశ్వాసులను భక్తిగల జీవిత క్రమశిక్షణ క్రింద ఉంచినయెడల, సత్యము యొక్క జయింపరాని బలముచే చిక్కుకొనిన నేటి ఆ మనుష్యులు, పూర్వనిర్ణయమును గూర్చి చెప్పబడినది సత్యమైనను అది ప్రజలకు ప్రకటింపకూడదని చెప్పుటలో తాము సరియైనవారమని ఎట్లు తలంపగలరు? కాదు, వినుటకు చెవులు గలవాడు వినునట్లు అది నిజముగా ప్రకటింపబడవలెను. తాను ఇచ్చెదనని వాగ్దానము చేసినవానినుండి పొందకపోయినయెడల చెవులు ఎవనికి ఉన్నవి? నిశ్చయముగా, పొందనివాడు నిరాకరించును గాక. పొందినవాడు తీసికొని త్రాగును గాక, త్రాగి జీవించును గాక. ఏలయనగా దేవుడు తగినట్లు ఆరాధింపబడునట్లు భక్తిని ప్రకటింపవలసియున్నట్లే, పూర్వనిర్ణయము కూడా ప్రకటింపబడవలెను; అప్పుడు వినుటకు చెవులు గలవాడు దైవకృప విషయమై తనయందు కాక దేవునియందే అతిశయించును.”

14. అయినను ఆ పరిశుద్ధుడు ఉపదేశించుటయందు విశేషమైన కోరిక గలవాడైనందున, అభ్యంతరము కలిగించకుండా జాగ్రత్తగా, తన శక్తి కొలది తన బోధనా పద్ధతిని క్రమపరచుకొనెను. ఏలయనగా నిజమైనవి తగిన రీతిలో కూడా చెప్పబడవలెనని అతడు మనకు జ్ఞాపకము చేయుచున్నాడు. ఎవడైనను ప్రజలతో ఇట్లు అనినయెడల: మీరు నమ్మకపోవుటకు కారణము, దేవుడు ఇదివరకే మిమ్ములను నాశనమునకు నియమించియుండుటయే: అతడు సోమరితనమును ప్రోత్సహించుట మాత్రమే కాక, దుష్టత్వమునకు కూడా సమ్మతి ఇచ్చినవాడగును. ఎవడైనను ఈ భావమును భవిష్యత్ కాలములో వ్యక్తపరచి, వినువారు తిరస్కరింపబడినవారు గనుక నమ్మరని చెప్పినయెడల, అది బోధ కాక శాపవచనమగును. కాబట్టి అగస్టీను అట్టివారిని బుద్ధిహీన బోధకులుగాను అపశకున ప్రవక్తలైన పరిచారకులుగాను సంఘమునుండి వెళ్లిపోవునట్లు ఆజ్ఞాపించుట అనర్హము కాదు. ఆయన వేరొక చోట కూడా ఇట్లు నిజముగా వాదించెను: “తాను కోరినవారికి ఖండన లేకయే లాభము కలిగించువాడు కనికరించి సహాయము చేయునపుడు మాత్రమే మనుష్యుడు ఖండనవలన లాభము పొందును. అయితే కొందరికి ఇట్లును ఇతరులకు వేరుగాను ఎందుకు ఉన్నది? నిర్ణయించుట కుమ్మరివానికి కాక మట్టికే చెందునని చెప్పుట మనకు దూరమగు గాక.” అతడు తరువాత ఇట్లు అనును: “మనుష్యులు ఖండనవలన నీతి మార్గమునకు వచ్చునపుడు లేదా తిరిగి వచ్చునపుడు, ఎవడు నాటినను నీళ్లు పోసినను వృద్ధి నిచ్చువాడు తప్ప వారి హృదయములలో రక్షణను కలుగజేయువాడెవడు? ఆయన రక్షింప ఇష్టపడినపుడు, ఎదిరించుటకు మనుష్యునిలో స్వేచ్ఛాచిత్తము లేదు. కాబట్టి పరలోకమందును భూమియందును తాను ఇష్టపడినదంతయు చేసినవాడును, జరుగబోవు సంగతులను కూడా చేసినవాడునైన దేవుని చిత్తమును మానవ చిత్తము ఎదిరింపజాలదనియు, ఆయన తనకిష్టమైనది చేయకుండునట్లు అడ్డగింపజాలదనియు సందేహింపరాదు; ఏలయనగా మనుష్యుల చిత్తములతోనే ఆయన ఆ ప్రకారము చేయుచున్నాడు.” మరల, “తన యొద్దకు మనుష్యులను తెచ్చుకొనగోరునపుడు ఆయన వారిని శారీరక బంధకములతో బంధించునా? ఆయన అంతరంగమున కార్యము చేయును, అంతరంగమున పట్టుకొనును, అంతరంగమున వారి హృదయములను కదిలించును, వారిలో తాను కలిగించిన చిత్తముచేత వారిని ఆకర్షించును.” ఆయన వెంటనే చేర్చినది విడిచిపెట్టకూడదు: “పూర్వనిర్ణయము చేయబడినవారి సంఖ్యలో ఎవరున్నారో ఎవరు లేరో మనకు తెలియదు గనుక, అందరును రక్షింపబడవలెనని మన కోరిక యుండవలెను; అందువలన మనము కలిసికొను ప్రతి వ్యక్తియు మనతో కలిసి సమాధానములో పాలివాడు కావలెనని మనము కోరుదుము. కాని మన సమాధానము సమాధాన పుత్రులపై నిలుచును. కాబట్టి మన పక్షమున, ఖండన అందరికి కఠినమైనను ఆరోగ్యకరమైన ఔషధముగా ఉపయోగింపబడునుగాక; అప్పుడు వారు నశింపక, ఇతరులను నాశనము చేయక యుందురు. దేవుడు ముందుగా ఎరిగి పూర్వనిర్ణయము చేసినవారికి దానిని ఫలప్రదము చేయుట ఆయనకే చెందును.”