పశ్చాత్తాపము—స్కూల్‌మెన్ యొక్క కుతర్క పరిభాషలో వివరింపబడినట్లు, సువార్త కోరు పరిశుద్ధతకు మిక్కిలి భిన్నమైనది. ఒప్పుకోలును గూర్చియు పరిహారమును గూర్చియు (3 భాగములలో 3వ భాగము)

365 యోబు 14:17; హోషేయ 13:12; యిర్మీయా 22:1

366 రోమీయులకు 3:24; 1 కొరింథీయులకు 1:30; ఎఫెసీయులకు 1:7; కొలొస్సయులకు 1:14; 1 తిమోతికి 2:6

367 ఫ్రెంచి పాఠము ఇంకను చేర్చుచున్నది: “Que nous appellons Rancon en Francois;”—దానిని ఫ్రెంచిలో మనము “రాన్సమ్” (క్రయధనము) అందుము.

368 చూడుము: Calvin, ad Concil. Tridentini, Sess. cap. 1. ad 15 మన అపరాధమును క్షమించుటచేత మనము పాత్రులమైనదానినే. మరియు దావీదు గాని ఇతర ప్రవక్తలు గాని తమ పాపముల క్షమాపణ వేడుకొనునప్పుడెల్ల వారు శిక్షను తొలగింపుమని ప్రార్థించుదురు. అంతేకాదు, దైవ న్యాయమును గూర్చిన స్పృహయే వారిని ఇందుకు పురికొల్పును. మరొకవైపు, వారు ప్రభువునుండి కనికరమును వాగ్దానము చేయునప్పుడు శిక్షలను గూర్చియు వాటి క్షమాపణను గూర్చియు దాదాపు ఎల్లప్పుడును మాట్లాడుదురు. నిశ్చయముగా, బబులోను చెర ముగింపును గూర్చి “ఇశ్రాయేలు ఇంటివారలారా, మీ నిమిత్తము కాదు, నా పరిశుద్ధ నామము నిమిత్తమే” అని ప్రభువు యెహెజ్కేలులో ప్రకటించునప్పుడు (యెహెజ్కేలు 36:22), ఆ రెండును ఉచితమైనవని ఆయన చాలినంతగా చూపించుచున్నాడు. సంక్షిప్తముగా, క్రీస్తుద్వారా మనము అపరాధమునుండి విడిపింపబడినయెడల, అపరాధము వెంబడి వచ్చు శిక్షయు దానితోపాటు నిలిచిపోవలెను.

31. కాని వారు లేఖన వాక్యభాగములతో కూడ ఆయుధములు ధరించుచున్నారు గనుక, వారు ఉపయోగించు వాదనలేవో చూతము. దావీదు వ్యభిచారమునకును హత్యకును ప్రవక్తయైన నాతానుచేత గద్దింపబడినప్పుడు పాపక్షమాపణ పొందెననియు, అయినను వ్యభిచారమువలన పుట్టిన కుమారుని మరణముచేత తరువాత శిక్షింపబడెననియు వారు చెప్పుదురు (2 సమూయేలు 12:13, 14). అపరాధ క్షమాపణ తరువాత విధింపబడవలసిన అట్టి శిక్షలను పరిహారములచేత కొనివేయుటకు మనము బోధింపబడుచున్నామని వారందురు. ఏలయనగా దానియేలు నెబుకద్నెజరును ఇట్లు హెచ్చరించెను: “నీతిచేత నీ పాపములను, బీదలయెడల కరుణ చూపుటచేత నీ దోషములను విడిచిపెట్టుము” (దానియేలు 4:27). సొలొమోను: “కనికరమువలనను సత్యమువలనను దోషము ప్రాయశ్చిత్తమగును” (సామెతలు 16:6) అనియు, మరల “ప్రేమ సకల అపరాధములను కప్పును” (సామెతలు 10:12) అనియు చెప్పుచున్నాడు. ఈ భావమును పేతురు ధృవీకరించుచున్నాడు (1 పేతురు 4:8). మరియు లూకాలో, పాపాత్మురాలైన స్త్రీని గూర్చి మన ప్రభువు ఇట్లనెను: “ఆమె పాపములు అనేకములైనను క్షమింపబడినవి; ఏలయనగా ఆమె అధికముగా ప్రేమించెను” (లూకా 7:47). దేవుని కార్యములను గూర్చి వారు ఎల్లప్పుడును చేయు తీర్పు ఎంత వక్రమైనదియు అసంబద్ధమైనదియు!³⁶⁹ వారు ఎంత మాత్రమును విస్మరింపకూడనిది గమనించి, దైవ తీర్పు రెండు విధములని చూచియుండినచో, దావీదు సరిదిద్దబడుటలో ప్రతీకారమని భావింపదగిన శిక్షకంటె మిక్కిలి భిన్నమైన శిక్షారూపమును చూచియుందురు. కాని మన పాపములను ఆయన దండించు శిక్షలలో దేవుని ఉద్దేశ్యమును గ్రహించుట, మరియు అవి ఆయన ఆగ్రహముతో దుష్టులపైనను విసర్జింపబడినవారిపైనను విధించు ఆదర్శ శిక్షలకంటె ఎంత భిన్నమైనవో గ్రహించుట మనకు చిన్న విషయము కాదు గనుక, దానిని సంక్షిప్తముగా స్పృశించుట అనుచితము కాదని నేను తలంచుచున్నాను. భేదము కొరకు, ఒక విధమైన తీర్పును శిక్ష అనియు, రెండవదానిని క్రమశిక్షణ అనియు పిలువవచ్చును. న్యాయ శిక్షలో దేవుడు తన శత్రువులపై ప్రతీకారము తీర్చుకొనుచున్నాడని, వారిపై తన కోపమును ప్రదర్శించి వారిని కలవరపరచి చెదరగొట్టి నాశనము చేయుచున్నాడని అర్థము చేసికొనవలెను. కాబట్టి దైవ శిక్ష అని సరిగా పిలువబడునదానిని ఆగ్రహముతో కూడిన శిక్షగా అర్థము చేసికొందము. న్యాయ క్రమశిక్షణలో ఆయన నొచ్చుకొనును గాని కోపముతో కాదు; నాశనము చేయుటచేతనో పిడుగువలె కొట్టివేయుటచేతనో ఆయన శిక్షింపడు. కాబట్టి అది సరిగా శిక్ష లేక ప్రతీకారము కాదు, సరిదిద్దుట మరియు హెచ్చరికయే. ఒకటి న్యాయాధిపతి చేయు పని, రెండవది తండ్రి చేయు పని. న్యాయాధిపతి ఒక నేరస్థుని శిక్షించునప్పుడు నేరమును దండించి శిక్షను కోరును. తండ్రి తన కుమారుని కఠినముగా సరిదిద్దునప్పుడు, అది జరిమానా విధించుటకో ప్రతీకారము తీర్చుకొనుటకో కాదు, అతనికి బోధించి భవిష్యత్తులో అతనిని మరింత జాగ్రత్తపరచుటకే. క్రిసోస్టము తన రచనలలో కొంత భిన్నమైన, కాని భావములో అదే ఉపమానమును వాడును. ఆయన ఇట్లనును: “కుమారుడు కొరడాలతో కొట్టబడును, దాసుడును కొరడాలతో కొట్టబడును, కాని రెండవవాడు తన నేరమునకు దాసునిగా శిక్షింపబడును; మొదటివాడు సరిదిద్దవలసిన స్వతంత్ర కుమారునిగా క్రమశిక్షణ పొందును.” రెండవవాని సరిదిద్దుట అతనిని పరీక్షించి చక్కదిద్దుటకు ఉద్దేశింపబడినది; మొదటివాని విషయములో అది కొరడాలతో కొట్టుటయు శిక్షయునై యున్నది.

369 ఈ వాక్యభాగముల సంపూర్ణ వివరణ కొరకు ఇకముందు చూడుము: అను. 35-37.

32. ఈ సమస్త విషయమును సంక్షిప్తముగాను స్పష్టముగాను చూచుటకు మనము రెండు భేదములను చేయవలెను. మొదటిది, శిక్ష ప్రతీకారము తీర్చుటకు ఉద్దేశింపబడినప్పుడెల్ల దేవుని శాపమును ఆగ్రహమును కనబడును. ఇది విశ్వాసుల విషయములో ఎన్నడును జరుగదు. అందుకు విరుద్ధముగా, లేఖనము బోధించునట్లు దేవుని క్రమశిక్షణ ఆయన ఆశీర్వాదమును తనతో తెచ్చును, అది ప్రేమకు నిదర్శనము.³⁷⁰ ఈ భేదము దేవుని వాక్యమంతటను స్పష్టముగా గుర్తింపబడియున్నది. దుష్టులు ప్రస్తుత జీవితములో అనుభవించు ఆపదలన్నియు నరక శిక్షకు ఒక విధమైన పూర్వాభాసములుగా మనకు చిత్రింపబడినవి. వీటిలో వారు ఇప్పటికే దూరమునుండి అన్నట్లు తమ నిత్య శిక్షావిధిని చూచుచున్నారు; అవి వారిని సరిదిద్దుటకు గాని వారికి ఏ లాభము కలిగించుటకు గాని దూరముగా ఉండి, చివరకు వారికి వేచియున్న భయంకర గతికి ఇట్టి పూర్వరంగములచేత వారు సిద్ధపరచబడుదురు. ప్రభువు తన సేవకులను కఠినముగా శిక్షించును గాని మరణమునకు అప్పగింపడు (కీర్తనలు 118:18). బాధింపబడినప్పుడు, తన కట్టడలను నేర్చుకొనునట్లు అది తమకు మేలని వారు అంగీకరింతురు (కీర్తనలు 119:71). కాని పరిశుద్ధులు తమ క్రమశిక్షణను ప్రశాంత మనస్సుతో స్వీకరించిరని మనము ప్రతిచోట చదువునట్లు, రెండవ విధమైన శిక్షలను వారు ఎల్లప్పుడును మిక్కిలి ఆసక్తితో తొలగింపుమని ప్రార్థించిరి. యిర్మీయా ఇట్లనును: “యెహోవా, నన్ను శిక్షింపుము గాని న్యాయముచొప్పున శిక్షింపుము; నన్ను నశింపజేయకుండునట్లు నీ కోపముచొప్పున కాదు. నిన్ను ఎరుగని జనములమీదను నీ నామమున ప్రార్థన చేయని వంశములమీదను నీ ఉగ్రతను కుమ్మరింపుము” (యిర్మీయా 10:24-25). దావీదు ఇట్లనును: “యెహోవా, నీ కోపముచేత నన్ను గద్దింపకుము, నీ ఉగ్రతచేత నన్ను శిక్షింపకుము” (కీర్తనలు 6:1). ప్రభువు తన పరిశుద్ధులను వారి పాపముల నిమిత్తము శిక్షించునప్పుడు వారిపై కోపపడునని పలుమార్లు చెప్పబడుటలో దీనికి విరుద్ధమైనది ఏదియు లేదు (కీర్తనలు 38:7). అదే విధముగా యెషయాలో: “ఆ దినమున నీవు ఇట్లందువు: యెహోవా, నేను నిన్ను స్తుతించెదను; నీవు నాపై కోపపడినను నీ కోపము తొలగిపోయెను, నీవు నన్ను ఆదరించితివి” (యెషయా 12:1). అలాగే హబక్కూకులో: “ఉగ్రతలో కనికరమును జ్ఞాపకము చేసికొనుము” (హబక్కూకు 3:2); మరియు మీకాలో: “నేను ప్రభువునకు విరోధముగా పాపము చేసితిని గనుక ఆయన ఉగ్రతను సహించెదను” (మీకా 7:9). ఇక్కడ న్యాయముగా శిక్షింపబడినవారు సణుగుటవలన ఏమియు పొందరని మాత్రమే కాదు, విశ్వాసులు దైవ ఉద్దేశ్యమును ఆలోచించుటవలన తమ బాధకు ఉపశమనము పొందుదురని కూడ మనకు జ్ఞాపకము చేయబడుచున్నది. ఇదే కారణముచేత ఆయన తన స్వాస్థ్యమును అపవిత్రము చేయునని చెప్పబడుచున్నది; అయినను ఆయన దానిని ఎన్నడును అపవిత్రము చేయడని మనకు తెలియును. ఈ వ్యక్తీకరణ శిక్షించుటలో దేవుని ఆలోచనను లేదా ఉద్దేశ్యమును గూర్చినది కాదు, దైవ కాఠిన్యము యొక్క ఏదో కొంత భాగముచేత దర్శింపబడినవారు అనుభవించు తీవ్ర వేదన యొక్క స్పృహను గూర్చినది. ప్రభువు తన ప్రజలను స్వల్ప కాఠిన్యముతో మాత్రమే శిక్షించుట కాదు, కొన్నిసారులు వారు తమ నాశన అంచుననే ఉన్నట్లు తమకు తోచునంతగా వారిని గాయపరచును. ఈ విధముగా వారు తన కోపమునకు పాత్రులైరని ఆయన ప్రకటించుచున్నాడు; వారు తమ పాపముల నిమిత్తము తమపై తాము అసంతృప్తి చెందునట్లును, దేవుని శాంతింపజేయుటకు తమ కోరికలలో మరింత జాగ్రత్త కలిగి, ఆయన క్షమాపణను వెదకుటకు ఆత్రుతతో త్వరపడునట్లును అట్లు చేయుట యుక్తము; అయినను ఈ సమయముననే ఆయన తన ఆగ్రహముకంటె తన కనికరమునకు స్పష్టమైన సాక్ష్యమిచ్చుచున్నాడు. ఏలయనగా మోసము చేయజాలనివాడు మన నిజమైన సొలొమోనులో³⁷¹ మనతో చేయబడిన నిబంధన స్థిరముగా నిలిచియుండి ఎన్నడును భంగము కాదని ప్రకటించెను: “అతని కుమారులు నా ధర్మశాస్త్రమును విడిచి నా న్యాయవిధులనుబట్టి నడువక, నా కట్టడలను మీరి నా ఆజ్ఞలను గైకొనకపోయినయెడల, నేను కఱ్ఱతో వారి అతిక్రమమును, దెబ్బలతో వారి దోషమును దర్శించెదను. అయినను నా కృపను అతనినుండి బొత్తిగా తీసివేయను, నా విశ్వాస్యతను విఫలము కానీయను” (కీర్తనలు 89:31-34). ఈ కనికరమును గూర్చి మనకు నిశ్చయత ఇచ్చుటకు, తాను శిక్షించు కఱ్ఱ సొలొమోను సంతానమువలన “మనుష్యుల కఱ్ఱ”యును “మనుష్యకుమారుల దెబ్బలు”నై యుండునని ఆయన చెప్పుచున్నాడు (2 సమూయేలు 7:14). ఈ మాటలచేత ఆయన మితమును తేలికతనమును సూచించుచుండగా, దేవుని హస్తము తమకు విరోధముగా ఉన్నట్లు భావించువారు వణకక కలవరపడక ఉండలేరని కూడ ఆయన సూచించుచున్నాడు. తన ఇశ్రాయేలును శిక్షించుటలో ఈ తేలికతనమును ఆయన ఎంత లక్ష్యపెట్టునో ప్రవక్త ద్వారా చూపుచున్నాడు: “ఇదిగో, నేను నిన్ను శుద్ధిచేసితిని గాని వెండివలె కాదు; బాధల కొలిమిలో నిన్ను ఏర్పరచుకొంటిని” (యెషయా 48:10). అవి శుద్ధి నిమిత్తమైన క్రమశిక్షణలని ఆయన వారికి చెప్పినను, వాటిచేత వారు అతిగా నలుగగొట్టబడకుండునట్లు అవి కూడ ఎంత సరిచేయబడినవో ఆయన చేర్చుచున్నాడు. ఇది మిక్కిలి అవసరము; ఏలయనగా మనుష్యుడు దేవునియందు ఎంత భయభక్తులు కలిగి భక్తి సాధనకు తన్ను తాను అంకితము చేసికొనునో, ఆయన కోపమును భరించుటలో అతడు అంత సున్నితుడగును (కీర్తనలు 90:11; అక్కడే Calv. చూడుము). విసర్జింపబడినవారు కొరడా దెబ్బల క్రింద మూల్గినను,³⁷² నిజమైన కారణమును తూచక, తమ పాపములకును దైవ తీర్పునకును వీపు త్రిప్పుకొనుటచేత తమ మందబుద్ధిలో కఠినపడుదురు; లేదా సణుగుచు కాలు దువ్వుచు తమ న్యాయాధిపతిపై తిరుగుబాటు చేయుటచేత వారి వివేకహీన హింసాత్మకత వారిని ఉన్మాదముతోను పిచ్చితోను నింపును. మరల, విశ్వాసులు దేవుని కఱ్ఱచేత హెచ్చరింపబడి, వెంటనే తమ పాపములను గూర్చి ఆలోచింపసాగి, భయముచేతను వణకుచేతను కొట్టబడి, కనికరము కొరకు విన్నపము చేయుచు శరణు వేడుదురు. దౌర్భాగ్యపు ఆత్మలు ఏ బాధలచేత పీడింపబడునో వాటిని దేవుడు తగ్గింపకుండినచో, ఆయన కోపపు స్వల్ప సూచనలకే వారు నూరుమార్లు కుప్పకూలుదురు.

370 యోబు 5:17; సామెతలు 3:11; హెబ్రీయులకు 12:5

371 ఫ్రెంచి: “Car l’alliance qu’il a une fois faite avec Jesus Christ et ses membres;”—ఏలయనగా ఆయన ఒకసారి యేసుక్రీస్తుతోను ఆయన అవయవములతోను చేసిన నిబంధన.

33. రెండవ భేదమేమనగా, విసర్జింపబడినవారు దేవుని కొరడా క్రిందికి తేబడినప్పుడు, ఒక విధముగా ఆయన న్యాయమునకు చెల్లింపవలసిన శిక్షను చెల్లింపసాగుదురు; దైవ కోపపు ఈ నిదర్శనములను వినుటకు వారు నిరాకరించుట శిక్షలేకుండ తప్పించుకొనదు గాని, వారిని మంచి మనస్సునకు తెచ్చుటకు వారు శిక్షింపబడరు, దేవుడు న్యాయాధిపతియు ప్రతీకారము తీర్చువాడునని భయంకర అనుభవముచేత వారికి నేర్పుటకు మాత్రమే. దేవుని కుమారులు కఱ్ఱలతో కొట్టబడునది, తమ తప్పిదములకు చెల్లింపవలసిన శిక్షను చెల్లించుటకు కాదు, దానిచేత వారు పశ్చాత్తాపమునకు నడిపింపబడుటకే. కాబట్టి వారు గతముకంటె భవిష్యత్తును ఎక్కువగా లక్ష్యపెట్టుదురని మనము గ్రహించుచున్నాము. దీనిని నా మాటలలో కంటె క్రిసోస్టము మాటలలో ఇచ్చుటకు నేను ఇష్టపడుదును: “మనపై శిక్ష విధించుటలో ఆయన ఉద్దేశ్యము మన పాపములను దండించుట కాదు, భవిష్యత్తు కొరకు మనలను సరిదిద్దుటయే” (Chrysost. Serm. de Pœnit. et Confess). అగస్టీను కూడ ఇట్లనును: “నీవు ఏ బాధను గూర్చి మొఱపెట్టుచున్నావో అది ఔషధము, శిక్ష కాదు; క్రమశిక్షణ, శిక్షావిధి కాదు. స్వాస్థ్యమునుండి నీవు తరిమివేయబడకూడదనినచో కఱ్ఱను తోసివేయకుము. సహోదరులారా, లోకము మూల్గుచున్న మానవ జాతి దౌర్భాగ్యమంతయు ఔషధ రూపమైన బాధయే గాని శిక్షావిధి కాదని తెలిసికొనుడి” (August. in Psal. 102, circa finem). నేను వాడిన వ్యక్తీకరణ రీతి క్రొత్తదనియో అసాధారణమనియో ఎవరైనను తలంపకుండునట్లు ఈ వాక్యభాగములను ఉదహరించుట యుక్తమని తోచెను. తన ప్రజలు తన శిక్షలన్నిటిని మొండిగా తృణీకరించుటయను కృతఘ్నతను గూర్చి ప్రభువు వారితో కోపముతో వాదించు మాటలును ఇదే భావముతోనే ఉన్నవి. యెషయాలో ఆయన ఇట్లనును: “మీరు ఇంకను ఎందుకు కొట్టబడవలెను? మీరు మరి మరి తిరుగుబాటు చేయుదురు. తలయంతయు రోగముగలది, హృదయమంతయు సొమ్మసిల్లినది” (యెషయా 1:5, 6). కాని ఇట్టి వాక్యభాగములు ప్రవక్తలలో విస్తారముగా ఉన్నందున, తన సంఘమును శిక్షించుటలో దేవుని ఏకైక ఉద్దేశ్యము ఆమెను పశ్చాత్తాపమునకు లొంగదీయుటయే అని సంక్షిప్తముగా చూపుట చాలును. ఈ విధముగా ఆయన సౌలును రాజ్యములనుండి తిరస్కరించినప్పుడు ప్రతీకారముగా శిక్షించెను (1 సమూయేలు 15:23); ఆయన దావీదునుండి అతని బిడ్డను తీసికొనినప్పుడు సరిదిద్దుటకై శిక్షించెను (2 సమూయేలు 12:18). “మనము తీర్పు పొందునప్పుడు, లోకముతోపాటు దోషులమని తీర్పు పొందకుండునట్లు ప్రభువుచేత శిక్షింపబడుచున్నాము” అని పౌలు చెప్పునప్పుడు (1 కొరింథీయులకు 11:32) ఈ భావములోనే అతనిని అర్థము చేసికొనవలెను; అనగా దేవుని కుమారులమైన మనము మన పరలోకపు తండ్రి హస్తముచేత బాధింపబడుచుండగా, అది కలవరపరచు శిక్ష కాదు, మనలను తర్ఫీదు చేయు క్రమశిక్షణ మాత్రమే. ఈ విషయమున అగస్టీను స్పష్టముగా మన పక్షమున ఉన్నాడు (De Peccator. Meritis ac Remiss. Lib. 2 cap. 33, 34). ఏలయనగా మనుష్యులందరును సమానముగా దేవునిచేత శిక్షింపబడు శిక్షలను వివిధ రీతులుగా పరిగణింపవలెనని ఆయన చూపుచున్నాడు; ఏలయనగా పరిశుద్ధులకు తమ పాపక్షమాపణ తరువాత పోరాటములును సాధనలును కలవు, విసర్జింపబడినవారు క్షమాపణ లేకుండ తమ దోషమునకు శిక్షింపబడుదురు. దావీదుపైనను ఇతర పరిశుద్ధులపైనను విధింపబడిన శిక్షలను లెక్కించుచు, వారిని ఈ విధముగా తగ్గించుటచేత వారి భక్తిని పరీక్షించి సాధన చేయింపవలెనను ఉద్దేశ్యము ఉండెనని ఆయన చెప్పుచున్నాడు. “యెరూషలేముతో ఆదరణగా మాటలాడుడి, ఆమె యుద్ధము ముగిసెననియు, ఆమె దోషము క్షమింపబడెననియు, ఆమె తన పాపములన్నిటికి రెండింతలు ప్రభువు చేతిలోనుండి పొందెననియు ఆమెకు ప్రకటింపుడి” అని చెప్పు యెషయా వాక్యభాగము (యెషయా 40:2) పాపక్షమాపణ శిక్షనుండి విముక్తిపై ఆధారపడి యున్నదని నిరూపింపదు. అది ఆయన ఇట్లు చెప్పినట్లున్నది: తగినంత శిక్ష ఇప్పుడు వసూలు చేయబడెను; వాటి సంఖ్యను ఘోరత్వమును బట్టి మీరు చాలకాలము దుఃఖముచేతను విలాపముచేతను అణచివేయబడితిరి; సంపూర్ణ కనికరము యొక్క వర్తమానము మీకు పంపవలసిన సమయము వచ్చెను; తండ్రినైన నన్ను అనుభవించుటచేత మీ మనస్సులు ఆనందముతో నిండునట్లు. ఏలయనగా తన కుమారుని విషయమున తాను బలవంతముగా చూపవలసి వచ్చిన న్యాయమైన కాఠిన్యమునకు కూడ పశ్చాత్తాపపడు తండ్రి స్వభావమును దేవుడు అక్కడ ధరించుచున్నాడు.

372 ఫ్రెంచి: “Car combien les reprouvés souspirent ou grincent les dents sous les coups;”—ఏలయనగా విసర్జింపబడినవారు దెబ్బల క్రింద నిట్టూర్పు విడిచినను, లేదా పండ్లు కొరికినను.

34. బాధ యొక్క చేదులో విశ్వాసి సిద్ధపరచుకొనియుండవలసిన ఆలోచనలివి: “తీర్పు దేవుని ఇంటనుండి ఆరంభము కావలసిన సమయము వచ్చెను,” “నా పేరుపెట్టబడిన పట్టణము” (1 పేతురు 4:17; యిర్మీయా 25:29). తాము అనుభవించు కాఠిన్యము ప్రతీకారమని దేవుని కుమారులు తలంచినచో వారు ఏమి చేయగలరు? దేవుని హస్తముచేత కొట్టబడి, దేవుడు శిక్ష విధించు న్యాయాధిపతియని తలంచువాడు ఆయనను కోపముగలవానిగాను తనకు శత్రువుగాను తప్ప మరి ఏ విధముగాను గ్రహింపలేడు; దేవుని కఱ్ఱను శాపముగాను శిక్షావిధిగాను అసహ్యించుకొనక ఉండలేడు; సంక్షిప్తముగా, దేవుడు తనను ఇంకను శిక్షింపగోరుచున్నాడని భావించుచుండగా, తాను దేవునిచేత ప్రేమింపబడుచున్నానని తనకు తానే ఎన్నడును నమ్మించుకొనలేడు. దేవుడు తన పాపములకు నొచ్చుకొనినను ఇంకను తనయెడల దయగలవాడును అనుకూలుడునై యున్నాడని పరిగణించువాడు మాత్రమే దైవ క్రమశిక్షణవలన లాభము పొందును. లేనిచో, కీర్తనకారుడు తాను అనుభవించితినని ఫిర్యాదు చేసినదియే ఆ భావన అయి తీరవలెను: “నీ ఉగ్రత నాపై భారముగా నున్నది, నీ తరంగములన్నిటిచేత నన్ను బాధపెట్టితివి.” మోషే చెప్పినదియు అదే: “మేము నీ కోపముచేత క్షీణించుచున్నాము, నీ ఉగ్రతచేత కలవరపడుచున్నాము. మా దోషములను నీ యెదుట ఉంచుకొంటివి, మా రహస్య పాపములను నీ ముఖకాంతిలో ఉంచితివి. మా దినములన్నియు నీ ఉగ్రతలో గతించిపోయినవి; చెప్పబడిన కథవలె మా సంవత్సరములు గడుపుచున్నాము” (కీర్తనలు 90:7-9). మరొకవైపు, తండ్రి క్రమశిక్షణలను గూర్చి మాట్లాడుచు, విశ్వాసులు వాటిచేత అణగద్రొక్కబడుటకంటె ఎక్కువగా సహాయము పొందుదురని చూపుటకు దావీదు ఇట్లు పాడుచున్నాడు: “యెహోవా, నీవు శిక్షించి నీ ధర్మశాస్త్రమునుండి బోధించు మనుష్యుడు ధన్యుడు; దుష్టులకు గుంట త్రవ్వబడువరకు ఆపద దినములలో అతనికి విశ్రాంతి కలుగజేయుటకే” (కీర్తనలు 94:12, 13). అవిశ్వాసులను ఉపేక్షించి వారి నేరములను విస్మరించుచు, దేవుడు తన సొంత ప్రజలయెడల మరింత కఠినముగా కనబడునప్పుడు అది నిశ్చయముగా భారమైన శోధనయే. కావున వారిని ఓదార్చుటకు ఆయన ధర్మశాస్త్ర హెచ్చరికను చేర్చును; వారు సరైన మార్గమునకు తిరిగి తేబడునప్పుడు వారి రక్షణ లక్ష్యముగా ఉన్నదనియు, దుష్టులు తమ తప్పిదములలో తలకిందులుగా కొట్టుకొనిపోవుచున్నారనియు, అవి చివరకు గుంటకు నడిపించుననియు అది వారికి బోధించును. శిక్ష నిత్యమైనదో తాత్కాలికమైనదో అనునది ముఖ్యము కాదు. ఏలయనగా రోగము, తెగులు, కరవు, యుద్ధము అనునవి, విసర్జింపబడినవారిపై దైవ కోపమునకును ప్రతీకారమునకును సాధనములుగా పనిచేయు ధోరణి కలిగినప్పుడెల్ల, నిత్య మరణ శిక్షావిధివలె దేవుని శాపములే.

35. నేను పొరబడనిచో, ప్రభువు దావీదును శిక్షించుటలో ఉద్దేశ్యమేమిటో ఇప్పుడు అందరును చూచుచున్నారు: హత్యయు వ్యభిచారమును దేవునికి అత్యంత అసహ్యములని రుజువు చేయుటయు, ఈ అసహ్యతను ప్రియుడును నమ్మకస్థుడునైన ఒక సేవకునిలో ప్రదర్శించుటయు, తద్వారా దావీదు తానే మరల అట్టి దుష్టత్వమునకు సాహసింపకుండ నేర్చుకొనుటయే; అయినను అది దేవునికి ఒక విధమైన పరిహార చెల్లింపుగా ఉద్దేశింపబడిన శిక్ష కాదు. ప్రజలను లెక్కించుటలో తన్ను తాను మరచునంతగా దావీదు అవిధేయత చూపినందుకు ప్రభువు తన ప్రజలను భయంకరమైన తెగులుకు గురిచేసిన ఆ మరియొక సరిదిద్దుటను కూడ అదే విధముగా తీర్పు తీర్చవలెను. ఆయన దావీదునకు తన పాపపు అపరాధమును ఉచితముగా క్షమించెను; కాని అట్టి నేరము శిక్షింపబడకుండ పోనీయరాదు గనుక—సర్వ యుగములకు బహిరంగ ఉదాహరణముగాను, దావీదును తగ్గించుటకును అది అవసరమైనందున—ఆయన తన కొరడాతో అతనిని మిక్కిలి తీవ్రముగా శిక్షించెను. మానవ జాతి యొక్క సార్వత్రిక శాపములో కూడ దీనిని మనము గమనములో ఉంచుకొనవలెను. ఏలయనగా కృప పొందిన తరువాత కూడ మొదటి తండ్రికి అతిక్రమ శిక్షగా ప్రకటింపబడిన దుఃఖములను మనము ఇంకను సహించుచుండగా, దేవుని ధర్మశాస్త్ర ఉల్లంఘన ఆయనకు ఎంత అసహ్యమో దానిచేత మనకు జ్ఞాపకము చేయబడవలెను; ఆ విధముగా మన దౌర్భాగ్య స్థితిని గూర్చిన స్పృహచేత తగ్గింపబడి నిరుత్సాహపడి, నిజమైన సంతోషమును మరింత ఆసక్తితో కోరవలెను. కాని ప్రస్తుత జీవితపు ఆపదలకు పాప అపరాధమే కారణమని మనము గురియగుచున్నామని ఎవడైనను ఊహించుట మిక్కిలి మూర్ఖత్వము. “దుష్టత్వములో పట్టుదలతో నిలుచువారిని పశ్చాత్తాపమునకు తెచ్చుటయే శిక్ష విధించుటలో దేవుని ఉద్దేశ్యమైనచో, పశ్చాత్తాపము కనబడినప్పుడు శిక్ష అనవసరమగును” అని క్రిసోస్టము చెప్పినప్పుడు ఆయన భావము ఇదేనని నాకు తోచుచున్నది (Chrysos. Homily. 3 de Provid.). కావున ప్రతివాని స్వభావమునకు ఏమి అవసరమో ఆయన ఎరుగును గనుక ఒకనితో ఎక్కువ కఠినముగాను మరియొకనితో ఎక్కువ సౌమ్యముగాను వ్యవహరించును. అందుచేత శిక్ష వసూలు చేయుటలో తాను అతిగా ప్రవర్తింపనని చూపగోరినప్పుడు, కఠిన హృదయముగల మొండి ప్రజను ఆయన గద్దించును; ఏలయనగా వారు కొట్టబడిన తరువాత కూడ పాపములోనే కొనసాగిరి (యిర్మీయా 5:3). అదే భావముతో “ఎఫ్రాయిము త్రిప్పబడని అట్టు” అని ఆయన ఫిర్యాదు చేయును (హోషేయ 7:8); ఏలయనగా శిక్ష వారి మనస్సులపై తగిన ముద్ర వేయలేదు, వారి దోషములను సరిదిద్ది వారిని క్షమాపణ పొందుటకు యోగ్యులనుగా చేయలేదు. ఇట్లు మాట్లాడువాడు, ఎవడైనను పశ్చాత్తాపపడిన వెంటనే అతనిని స్వీకరించుటకు తాను సిద్ధముగా ఉన్నాడనియు, తప్పిదములను శిక్షించుటలో ఆయన చూపు కాఠిన్యము మన వక్రబుద్ధిచేత ఆయననుండి బలవంతముగా రాబట్టబడుచున్నదనియు చూపును; ఏలయనగా స్వచ్ఛంద సరిదిద్దుకొనుటచేత మనమే ఆయనను ముందుగా నిరోధించవలెను. అయితే హృదయములన్నిటి కఠినత్వమును మొరటుతనమును ఎట్టిదనగా అవి అందరును సార్వత్రికముగా దండన అవసరమై యున్నందున, మన అనంత జ్ఞానవంతుడైన తండ్రి మినహాయింపు లేకుండ అందరిని వారి జీవితమంతయు శిక్షణతో సాధన చేయింపవలెనని యుక్తమని తలంచెను. వారు దావీదు అను ఒకే ఉదాహరణపై ఇంత తీక్షణముగా తమ కన్నులు నిలుపుచు, పాపముల ఉచిత క్షమాపణను వారు చూడగల అనేక ఉదాహరణలచేత కదలింపబడకపోవుట ఆశ్చర్యమే. సుంకరి దేవాలయమునుండి నీతిమంతునిగా తీర్చబడి దిగిపోయెనని చెప్పబడెను (లూకా 18:14); ఏ శిక్షయు వెంబడించలేదు. పేతురు తన పాపమునకు క్షమాపణ పొందెను (లూకా 22:61). “ఆయన కన్నీళ్లను గూర్చి మనము చదువుచున్నాము, పరిహారమును గూర్చి చదువము” అని అంబ్రోసు చెప్పుచున్నాడు (Serm. 46, De Poenit. Petri). పక్షవాయువు గలవానితో: “కుమారుడా, ధైర్యముగా ఉండుము; నీ పాపములు క్షమింపబడినవి” అని చెప్పబడెను (మత్తయి 9:2); ఏ తపస్సును విధింపబడలేదు. లేఖనములో ప్రస్తావింపబడిన క్షమాపణ కార్యములన్నియు ఉచితమైనవే. ఒక విధమైన విశేషత గల ఒక్క ఉదాహరణనుండి కాక, ఈ అనేక ఉదాహరణలనుండి నియమమును తీసికొనవలెను.

36. దానియేలు నెబుకద్నెజరును నీతిచేత తన పాపములను, బీదలయెడల కరుణ చూపుటచేత తన దోషములను విడిచిపెట్టవలెనని హెచ్చరించుటలో (దానియేలు 4:27), నీతియు కరుణయు దేవునిని శాంతింపజేసి శిక్షనుండి విమోచింపగలవని సూచింపగోరలేదు (క్రీస్తు రక్తము తప్ప మరియే క్రయధనము ఎన్నడును ఉండెనని తలంచుట మనకు దూరమగును గాక); ఆ వాక్యభాగములోని విడిచిపెట్టుట దేవునికంటె మనుష్యునికే సంబంధించినది: అతడు ఇట్లు చెప్పినట్లున్నది: రాజా, నీవు అన్యాయమైన హింసాత్మకమైన ఆధిపత్యమును నడిపితివి, దీనులను అణచివేసితివి, బీదలను దోచితివి, నీ ప్రజలను కఠినముగాను అన్యాయముగాను చూచితివి; అన్యాయపు వసూలుకు బదులుగా, హింసకును అణచివేతకును బదులుగా, ఇప్పుడు కనికరమును న్యాయమును ఆచరింపుము. అదే విధముగా, ప్రేమ అనేక పాపములను కప్పునని సొలొమోను చెప్పుచున్నాడు; అయితే అది దేవునియొద్ద కాదు, మనుష్యుల మధ్య. ఏలయనగా ఆ వచనమంతయు ఇట్లున్నది: “పగ కలహములను రేపును; ప్రేమ సకల అపరాధములను కప్పును” (సామెతలు 10:12). ఇక్కడ తన రీతిలో అతడు ద్వేషము పుట్టించు చెడులను ప్రేమ ఫలములతో పోల్చుచున్నాడు; భావమేమనగా: ద్వేషించువారు ఎడతెగక ఒకరినొకరు కరచుచు, తప్పులెన్నుచు, నిందించుచు, చీల్చుచు, ప్రతి దానిని తప్పుగా చేయుదురు; కాని పరస్పరము ప్రేమించువారు ఒకరి తప్పులను ఒకరు దాచుదురు, అనేకమును చూచీ చూడనట్లు ఊరుకొందురు, అనేకమును క్షమింతురు: ఒకడు మరియొకని దోషములను ఆమోదించుచున్నాడని కాదు, దాడిచేసి రెచ్చగొట్టుటకంటె హెచ్చరించి సహించి స్వస్థపరచుచున్నాడని. ఈ వాక్యభాగమును పేతురు (1 పేతురు 4:8) అదే భావములో ఉదహరించెనని, అతడు లేఖనమును చెరుపుచున్నాడనియో కపటముగా వక్రీకరించుచున్నాడనియో నిందింపదలచుకొనకపోయినచో, మనము సందేహింపజాలము. “కనికరమువలనను సత్యమువలనను దోషము ప్రాయశ్చిత్తమగును” అని చెప్పబడినప్పుడు (సామెతలు 16:6), వాటిచేత ప్రభువునకు పరిహారము చెల్లింపబడి, ఆయన తృప్తిపొంది లేనిచో వసూలు చేయవలసిన శిక్షను క్షమించునని భావము కాదు; తమ దోషములను అపరాధములను విడిచి సత్యముతోను భక్తితోను ప్రభువు వైపునకు తిరుగువారు ఆయనను అనుకూలునిగా కనుగొందురని లేఖనము యొక్క పరిచిత రీతిలో సూచింపబడుచున్నది: మనము మన దుష్టత్వమునుండి విశ్రమించునప్పుడెల్ల దేవుని కోపము శాంతించును, ఆయన తీర్పు నిలిచిపోవునని ఆయన చెప్పినట్లున్నది. కాని నిజమునకు వర్ణింపబడినది క్షమాపణకు కారణము కాదు, నిజమైన మారుమనస్సు యొక్క విధానమే; కపటులు పశ్చాత్తాపమునకు బదులుగా దేవునికి కల్పిత ఆచారములను అర్పించుట వ్యర్థమని, ఆయన సంతోషము యథార్థతయందును ప్రేమ కర్తవ్యములయందును ఉన్నదని ప్రవక్తలు తరచుగా ప్రకటించునట్లే.³⁷³ అదే విధముగా, హెబ్రీయులకు పత్రిక రచయిత కూడ దయను మానవతను ప్రశంసించుచు, “అట్టి బలులయందు దేవుడు సంతోషించును” అని మనకు జ్ఞాపకము చేయుచున్నాడు (హెబ్రీయులకు 13:16). నిజమునకు, పరిసయ్యులు గిన్నె పళ్లెముల వెలుపలి భాగముపై మాత్రమే దృష్టి నిలిపి హృదయ పరిశుద్ధతను విస్మరించుచున్నారని వారిని గద్దించుచు, అన్ని విధముల శుద్ధులగునట్లు భిక్ష ఇమ్మని క్రీస్తు వారికి ఆజ్ఞాపించునప్పుడు, దానిద్వారా పరిహారము చేయుమని ఆయన వారిని ప్రోత్సహించుచున్నాడా? దేవుడు కోరు పరిశుద్ధత ఏ విధమైనదో ఆయన వారికి చెప్పుచున్నాడు, అంతే. ఈ వ్యక్తీకరణ రీతిని గూర్చి మనము ఇతర చోట చర్చించితిమి (మత్తయి 23:25; లూకా 11:39-41; చూడుము Calv. In Harm. Evang).

37. లూకాలోని వాక్యభాగమును గూర్చి (లూకా 7:36, మొదలగునవి), మన ప్రభువు అక్కడ వాడిన ఉపమానమును చదివిన ఏ తెలివైన మనుష్యుడును మనతో వివాదము లేవదీయడు. తన సన్నిధిలోనికి ఇంత సులభముగా చేర్చుకొనిన స్త్రీ యొక్క స్వభావము ప్రభువునకు తెలియదని పరిసయ్యుడు తలంచెను. ఏలయనగా ఆమె ఎట్టి పాపియో ఆయన ఎరిగియుండినచో ఆమెను చేర్చుకొనడని అతడు భావించెను; దీనినుండి ఈ విధముగా మోసపోగల ఒకడు ప్రవక్త కాడని అతడు తీర్మానించెను. ఆమె అప్పటికే క్షమింపబడినందున పాపి కాదని చూపుటకు మన ప్రభువు ఈ ఉపమానము చెప్పెను: “ఒక అప్పిచ్చువానికి ఇద్దరు ఋణస్థులుండిరి; ఒకడు ఐదువందల దేనారములు, మరియొకడు ఏబది అచ్చియుండిరి. వారికి తీర్చుటకు ఏమియు లేనందున వారిద్దరిని ఆయన ఉచితముగా క్షమించెను. కాబట్టి వారిలో ఎవడు ఆయనను ఎక్కువగా ప్రేమించును? చెప్పుము.” పరిసయ్యుడు: “ఎవనికి ఎక్కువ క్షమించెనో వాడే అని నేను తలంచుచున్నాను” అని బదులిచ్చెను. అప్పుడు మన రక్షకుడు: “ఆమె పాపములు అనేకములైనను క్షమింపబడినవి; ఏలయనగా ఆమె అధికముగా ప్రేమించెను” అని ప్రత్యుత్తరమిచ్చెను. ఈ మాటలచేత ఆయన ప్రేమను క్షమాపణకు కారణముగా కాక, దానికి నిదర్శనముగా చేయుచున్నాడని స్పష్టము. ఈ పోలిక ఐదువందల దేనారముల అప్పు క్షమింపబడిన ఋణస్థుని సందర్భమునుండి తీసికొనబడినది. అతడు అధికముగా ప్రేమించెను గనుక అప్పు క్షమింపబడెనని చెప్పబడలేదు, అది క్షమింపబడెను గనుక అతడు అధికముగా ప్రేమించెనని చెప్పబడినది. ఈ పోలికను ఇట్లు అన్వయింపవలెను: ఈ స్త్రీ పాపియని మీరు తలంచుచున్నారు; కాని ఆమె పాపములు క్షమింపబడినందున ఆమెను పాపిగా కాక అంగీకరింపవలసియుండెను. ఆమె ప్రేమ ఆమె క్షమాపణ పొందెననుటకు మీకు నిదర్శనమై యుండవలెను; ఏలయనగా ఆ ప్రేమ పొందిన ఉపకారమునకు కృతజ్ఞతా వ్యక్తీకరణ. ఇది posteriori వాదము; అనగా ఒకదాని ఫలితములనుబట్టి ఏదో నిరూపింపబడుట. “నీ విశ్వాసము నిన్ను రక్షించెను” అని చెప్పుటలో ఆమె క్షమాపణ పొందిన ఆధారమును మన ప్రభువు స్పష్టముగా సాక్ష్యమిచ్చుచున్నాడు. కాబట్టి విశ్వాసముచేత మనము క్షమాపణ పొందుదుము; ప్రేమచేత కృతజ్ఞతలు చెల్లించి ప్రభువు యొక్క కృపాస్వభావమునకు సాక్ష్యమిచ్చుదుము.
373 ఫ్రెంచి: “Integrité, pitié, droiture, et choses semblables;”—యథార్థత, కనికరము, నీతి, ఇట్టివి.

38. పరిహారమును గూర్చి పితరుల రచనలలోని అనేక వాక్యభాగములు నన్ను అంతగా కదలింపవు. వారిలో కొందరు (గ్రంథములు ఇప్పటికీ లభించు దాదాపు అందరును అని నేను నిజాయితీగా చెప్పెదను) ఈ విషయమున పొరబడిరనియు, లేదా మిక్కిలి మొరటుగాను కఠినముగాను మాట్లాడిరనియు నేను చూచుచున్నాను; కాని మన క్రొత్త పరిహారవాదులు ఆ వాక్యభాగములను చదువు భావములో వ్రాయునంత అనాగరికులును అనిపుణులునైరని నేను అంగీకరింపజాలను. క్రిసోస్టము ఒకచోట ఇట్లనును: “కనికరము వేడుకొనబడినప్పుడు విచారణ ఆగును; కనికరము అడుగబడినప్పుడు తీర్పు ఉగ్రము చూపదు; కనికరము వెదకబడినప్పుడు శిక్షకు చోటు లేదు; కనికరమున్నచోట ప్రశ్న అడుగబడదు; కనికరమున్నచోట జవాబు క్షమాపణనిచ్చును” (Chrysos. Hom. 2 in Psal. 50). ఈ మాటలను ఎంతగా మెలితిప్పినను, అవి స్కూల్‌మెన్ సిద్ధాంతములతో ఎన్నడును సమన్వయపడవు. అగస్టీనునకు ఆపాదింపబడిన De Dogmatibus Ecclesiasticis అను గ్రంథములో (cap. 54) మీరు చదువుదురు: “పశ్చాత్తాపపు పరిహారమనగా పాపముల కారణములను నరికివేయుట, వాటి ప్రేరణలకు ప్రవేశమివ్వకుండుట.” దీనినుండి, చేసిన పాపములకు చెల్లింపబడు పరిహార సిద్ధాంతము ఆ యుగములలో ప్రతిచోట ఎగతాళి చేయబడెనని కనబడుచున్నది; ఏలయనగా ఇక్కడ ప్రస్తావింపబడిన ఏకైక పరిహారము జాగ్రత్త, భవిష్యత్తులో పాపమునుండి దూరముగా ఉండుటయే. దేవుడు మననుండి కోరునది కన్నీటితో ఆయన యెదుట మన తప్పిదములను ఒప్పుకొనుటయే తప్ప మరేమియు కాదని క్రిసోస్టము చెప్పినదానిని (Hom. 10 in Genes) ఉదహరించుటకు నేను ఇష్టపడను, ఏలయనగా ఇట్టి భావములు ఆయన రచనలలోను ఇతరుల రచనలలోను విస్తారముగా ఉన్నవి. అగస్టీను నిజముగా కనికర కార్యములను పాపక్షమాపణ పొందు ఔషధములని పిలుచును (Enchir. ad Laur.); కాని ఎవడైనను ఆ మాటవలన తొట్రిల్లకుండునట్లు, ఆయనే మరియొక చోట ఆ కష్టమును తొలగించును. ఆయన ఇట్లనును: “క్రీస్తు శరీరమే పాపముల నిమిత్తమైన నిజమైన ఏకైక బలి—బాప్తిస్మములో పూర్తిగా తుడిచివేయబడు వాటికి మాత్రమే కాదు, మనము తరువాత బలహీనతచేత పడిపోవు వాటికిని, వాటి నిమిత్తమే సంఘమంతయు ప్రతిదినము ‘మా ఋణములను క్షమింపుము’ అని మొఱపెట్టుచున్నది (మత్తయి 6:12). అవి ఆ విశేష బలిచేతనే క్షమింపబడును.”

39. అయితే వారు పరిహారము అనగా దేవునికి చెల్లింపవలసిన నష్టపరిహారమని చాలవరకు భావింపలేదు, బహిష్కారముచేత శిక్షింపబడి మరల సహవాసములోనికి చేర్చుకొనబడగోరినవారు తమ పశ్చాత్తాపమును గూర్చి సంఘమునకు నిశ్చయత ఇచ్చు బహిరంగ సాక్ష్యమును భావించిరి. ఏలయనగా ఆ పశ్చాత్తాపపడువారికి కొన్ని ఉపవాసములును ఇతర కార్యములును నియమింపబడెను; వాటిచేత వారు తమ పూర్వపు జీవితమునకు నిజముగాను హృదయపూర్వకముగాను విసిగిపోయిరని రుజువు చేయవచ్చును, లేదా తమ గత క్రియల జ్ఞాపకమును తుడిచివేయవచ్చును: ఈ విధముగా వారు దేవునికి కాక సంఘమునకు పరిహారము చెల్లించిరని చెప్పబడిరి. అగస్టీను తన Enchiridion ad Laurentium, cap. 65 లోని ఒక వాక్యభాగములో ఇదే విషయమును వ్యక్తపరచుచున్నాడు.³⁷⁴ ఆ ప్రాచీన ఆచారమునుండియే ఇప్పటి వాడుకలోని పరిహారములును ఒప్పుకోళ్లును పుట్టెను. ఇది నిజముగా విషసర్ప సంతానము; మెరుగైన రూపము యొక్క ఆనవాలు కూడ ఇప్పుడు మిగిలియుండలేదు. ప్రాచీన రచయితలు కొన్నిసార్లు కఠినముగా మాట్లాడుదురని నేను ఎరుగుదును; నేను ఇటీవల చెప్పినట్లు వారు బహుశా పొరబడియుండిరని నేను ఖండింపను; కాని కొన్ని లోపములతో కూడిన సిద్ధాంతములు ఇప్పుడు ఆ మనుష్యుల కడుగని చేతులలో పడినందున పూర్తిగా అపవిత్రమైనవి. పితరుల అధికారముచేత ఈ వివాదమును నిర్ణయించినయెడల, వారు మనపై రుద్దు ఆ పితరులు ఎట్టివారు? వారి నాయకుడైన లాంబార్డు తన కూర్పులను రూపొందించిన వాటిలో గొప్ప భాగము, అంబ్రోసు, జెరోము, అగస్టీను, క్రిసోస్టము అను పేర్లతో చెలామణి అగు కొందరు సన్యాసుల అసంబద్ధ కలలనుండి తీసికొనబడినవి. ప్రస్తుత విషయముపై అతని ఉదాహరణలన్నియు దాదాపు అగస్టీను De Paenitentia గ్రంథమునుండియే; అది మంచి రచయితలనుండియు చెడ్డ రచయితలనుండియు ఒకేలా ఏదో కవితా ప్రదర్శకుడు అసంబద్ధముగా సంకలనము చేసిన గ్రంథము—అది నిజముగా అగస్టీను పేరు కలిగియున్నను, కొంచెమైన పాండిత్యము గల ఎవడును దానిని ఆయనదిగా గుర్తింపనేరడు. నా పాఠకులకు శ్రమ తప్పింపగోరి, వారి అసంబద్ధతలన్నిటిని సూక్ష్మముగా శోధింపనందుకు వారు నన్ను క్షమింతురు. నా విషయమున, ఇంతవరకు మర్మములుగా గొప్పలు చెప్పబడిన సిద్ధాంతములను సంపూర్ణముగా బయలుపరచుట అంత శ్రమ కాదు, కొంత ప్రశంసను కూడ తెచ్చును; కాని నా ఉద్దేశ్యము ఉపయోగకరమైన ఉపదేశము ఇచ్చుటయే గనుక నేను విరమించుచున్నాను.