నేను కనీసం, నియమించిన చోట నన్ను నేను చూపించుకోవాలని నిర్ణయించుకొన్నాను

నేను కనీసం, నియమించిన చోట నన్ను నేను చూపించుకోవాలని నిర్ణయించుకొన్నాను

రెవ. జె. వెస్లీ

[డిసెంబరు 1789.

ఇక్కడ మంగళవారం, బుధవారం, గురువారం నాడు పెలూ దీవుల వృత్తాంతాన్ని సంపూర్ణంగా పరిశీలించడానికి నాకు తీరిక దొరికింది.

అది చతురంగా ఉంది; కానీ దానిని ప్రమాదకరమైన గ్రంథంగా నేను భావిస్తున్నాను; నేను బైబిలును నమ్మితే దానిని నమ్మలేను; ఎందుకంటే దాని ప్రత్యక్ష ధోరణి బైబిలు పూర్తిగా అనవసరమని చూపించడమే; మనుష్యులు ప్రత్యక్షత లేకుండా కూడా దానితో ఉన్నంత సద్గుణవంతులుగా ఉండగలిగితే, అది పూర్తిగా అనావశ్యకమే; అప్పుడు యేసుక్రీస్తును గూర్చిన కల్పనా, మహమ్మదును గూర్చిన కల్పనా సమాన విలువగలవే.

శ్రీ.

కీట్ ఈ పర్యవసానాన్ని బోధించాలని ఉద్దేశించాడని నేను అనను, కెప్టెన్ విల్సన్ గూర్చి ఇంకా తక్కువగా అంటాను; కానీ ఆ ఆవరణలను మీరు నమ్మితే ఇది అనివార్యంగా అనుసరిస్తుంది.

అబ్బా తుల్లె వంటి అన్యుడు భూమిపై ఉన్నాడని నేను నమ్మలేను; ఇక్కడ చిత్రించబడినట్టి అన్యజనాంగం ఉందని ఇంకా తక్కువగా నమ్ముతాను.

అయితే యువరాజు లీ బూ గూర్చి మీరేమనుకొంటున్నారు?

అతడు మంచి స్వభావముగల, వివేకముగల యువకుడని, కెప్టెన్ విల్సన్‌తో ఇంగ్లండుకు వచ్చి తన పాఠాన్ని బాగా నేర్చుకొన్నాడని నేననుకొంటున్నాను; కానీ తోమో చాచీ ఎంతవరకు రాజో, అతడు అంతవరకే యువరాజు.

సోమ. డిసెంబరు 7.—నేను చాతమ్‌కు వెళ్ళి, యథాప్రకారం ఆ మందిరం పట్టలేనంత గొప్ప జనసమూహానికి ప్రసంగించాను; వారు వినే బోధను ప్రజల ఆత్మ, ప్రవర్తన నిర్ధారిస్తున్నప్పుడు ఇది ఆశ్చర్యం కాదు.

మంగళ., 8. మేము డాక్‌యార్డులో కొంచెం సేపు నడిచాము.

సాయంకాలం బ్రాంప్టన్‌లోని అందమైన మందిరంలో ప్రసంగించాను; కానీ అది ఇప్పటికే చాలా చిన్నదైపోయింది.

సువార్తను ప్రశాంతంగా వినడానికి ప్రజలు నలువైపుల నుండి తరలి వస్తున్నారు.

గురు. 10.—నేను లండన్‌కు తిరిగి వచ్చి, కొత్త ప్రార్థనా మందిరంలో ప్రసంగించాను.

ఆది. 18.—త్రోవ తప్పిన పాపుల విషయమై ఎంతో భారం కలిగి, తప్పిపోయిన కుమారుని ఉపమానం ముగింపు మాటలను వివరించి అన్వయించడానికి ప్రయత్నించాను: "నీ తమ్ముడు చనిపోయి మరల బ్రతికెను; తప్పిపోయి దొరికెను;" సాయంకాలం హోషేయ 8:11 మాటలను వివరించాను.

సోమ. 14.—నేను కాంటర్బరీకి వెళ్ళి, సాయంకాలం "దేవుడు ఒక్కడే" అనే వాక్యంపై ప్రసంగించాను.

ఆ సమాజాన్ని మందిరం ఏమాత్రమూ ఇముడ్చుకోలేకపోయింది; వారిలో కొందరు మతగురువులు కూడా ఉన్నారు. దేవుడు నాకు అసాధారణమైన ఆత్మ స్వేచ్ఛను అనుగ్రహించాడు; మరుసటి సాయంకాలం డోవర్‌లో కూడా అలాగే జరిగింది; అక్కడ కొత్త మందిరం ఎంత పెద్దదైనా చాలా చిన్నదైపోయింది, అందువల్ల అనేకులు లోపలికి రాలేకపోయారు.

బుధవారం, 16. గొంతు బాగా బొంగురుపోవడంతో నేను పాడలేకపోయాను, మాట్లాడలేకపోయాను; అయినప్పటికీ, కనీసం ప్రసంగించడానికి నియమించిన చోట నన్ను నేను చూపించుకోవాలని నిర్ణయించుకొన్నాను. మధ్యాహ్న సమయానికి శాండ్‌విచ్‌కు చేరి, సమాజం వేచియుండడం చూసి, దేవునిపై నమ్మకముంచి మాట్లాడడం ఆరంభించాను:

నేను ఎంత ఎక్కువగా మాట్లాడానో అంత ఎక్కువగా నా స్వరం బలపడింది; అందువల్ల

డిసెంబరు 1789.] జర్నల్.

కొన్ని నిమిషాల్లోనే అందరికీ వినబడిందని నేననుకొంటున్నాను; తాము విన్నది మనుష్యుల మాట కాదు, దేవుని వాక్యమేనని అనేకులు గ్రహించారని నేను నమ్ముతున్నాను.

సాయంకాలం మార్గేట్‌లో మరల ప్రసంగించాను; నేను ఆరంభించక ముందున్నంత దాదాపు స్పష్టంగా నా స్వరం మారేవరకు.

దేవుని ఆత్మ నిజముగా మాతో ఉన్నాడు.

గురు. 17.—నేను కాంటర్బరీకి తిరిగి వచ్చి, ఆరుగురు కుమారులలో చివరివాడూ, దాదాపు అరిగిపోయినవాడూ, సమాధి అంచున తూలుతున్నవాడూ అయిన నా పాత స్నేహితుడు శ్రీ పెరోనెట్‌తో అరగంట గడిపాను.

సాయంకాలం మరొక పెద్ద సమాజం కూడుకొన్నది, అందరూ లోతైన గంభీరతతో ఉన్నారు.

శుక్రవారం, 18. మేము లండన్‌కు తిరిగి వచ్చాము.

సోమ. 21.—నేను సెవెన్‌ఓక్స్‌కు వెళ్ళాను; అక్కడ దేవుని కార్యం అనేక సంవత్సరాలుగా నిలిచిపోయి ఉంది.

అది వర్షపు రాత్రి; అయినప్పటికీ ప్రార్థనా మందిరం ఈ చివర నుండి ఆ చివర వరకు కిటకిటలాడింది: దేవుడు ఆ సమాజమంతటి మీద అసాధారణ రీతిలో నిలిచినట్లు కనబడింది.

చాలా చీకటిగా, వర్షంగా ఉన్న ఉదయం కూడా మందిరం నిండి ఉండడం చూసి నేను మరింత ఆశ్చర్యపడ్డాను; అనేక సంవత్సరాలుగా అలాంటి దృశ్యం లేదు.

నిశ్చయంగా దేవుడు ఈ దీనమైన, మృతప్రాయమైన ప్రజలకు మరొక కృపాపూర్ణ దర్శనాన్ని అనుగ్రహింపబోతున్నాడు.

శుక్ర. 25.—(క్రిస్మస్ దినము.) యథాప్రకారం నాలుగు గంటలకు కొత్త ప్రార్థనా మందిరంలో ఆరాధన ఆరంభించాము; వెస్ట్ స్ట్రీట్‌లో సాధారణ సమయంలో కార్యనిర్వహణ చేసిన తరువాత సాయంకాలం అక్కడ మరల ప్రసంగించాను.

శనివారం, 26. సాయంకాలం చాలా అసాధారణమైన సమాజం కూడింది, చాలా అసాధారణమైన ఆశీర్వాదంతో.

ఆదివారం, 27. మధ్యాహ్నం మా ఇంటి సంఘమందిరమైన సెయింట్ లూక్స్‌లో, అతి పెద్ద సమాజానికి, "ఆత్మయు పెండ్లికుమార్తెయు రమ్మని చెప్పుచున్నారు" అనే వాక్యంపై ప్రసంగించాను.

పరిస్థితులు ఎంతగా తలకిందులయ్యాయంటే, ఇప్పుడు నాకు సంఘమందిరాలలో ప్రసంగించడానికి నేను అంగీకరించగలిగిన వాటి కంటే ఎక్కువ ఆహ్వానాలు వస్తున్నాయి.

అన్నింటినీ అంగీకరించలేను.

సోమ. 28.—నేను పెక్‌హామ్‌కు విశ్రాంతికి వెళ్ళి, తీరిక సమయాల్లో ఒక చాలా అందమైన పనికిమాలిన గ్రంథంలో భాగాన్ని చదివాను,—శ్రీమతి బెల్లామీ జీవితచరిత్ర.

నిశ్చయంగా జాన్ డ్రైడెన్ తరువాత ఎవరూ, పాపాన్ని ఆకర్షణీయంగా చూపించడానికి, నాశనాన్ని మెరిసేలా చేయడానికి, ఈ ఉల్లాసవంతురాలు, సొగసైన రచయిత్రి కంటే ఎక్కువ శ్రమపడలేదు.

ఆమెకు చక్కని కల్పనాశక్తి; బలమైన అవగాహన; విస్తృత పఠనం వల్ల మెరుగుపడిన సులువైన శైలి; చక్కని, దయగల స్వభావం ఉన్నాయి; దేవుని గూర్చి సంపూర్ణ అజ్ఞానంతో పొసగగల ప్రతి అర్హతా ఆమెకు ఉంది.

అయితే ఆమె తలంపులన్నిటిలో దేవుడు లేడు. ఆమె అనేక కథలను చొప్పించింది, అవి నిజాలు కావచ్చు, అబద్ధాలు కావచ్చు. వాటిలో ఒకటి, దానికి సంబంధించినది

శ్రీ. గారిక్ గూర్చినది, ఆసక్తికరమైనది.

ఆమె ఇలా అంటుంది: "ఆయన ఎక్కుతున్నప్పుడు

రెవ. జె. వెస్లీ

[జనవరి 1790. ఇంగ్లండుకు ఓడ, ఒక స్త్రీ ఆయనకు ఒక పొట్లం ఇచ్చి, సముద్రంలో ఉండే వరకు దానిని తెరవవద్దని కోరింది.

ఆయన దానిని తెరిచినప్పుడు వెస్లీ గీతాలు కనబడ్డాయి; వెంటనే ఆయన వాటిని సముద్రంలో పడవేశాడు." నేను నమ్మలేను. శ్రీ. జి. కి అంతకంటే ఎక్కువ వివేకం ఉందని నేను అనుకొంటున్నాను.

ఆయన నా సహోదరుని బాగా ఎరుగును; విద్యలోనే కాక కవిత్వంలో కూడా అతడు శ్రీ. థామ్సన్ కంటె, నాటకరచయితలందరి కంటె ఎంతో ఉన్నతుడని ఆయనకు తెలుసు: బలమైన, శక్తివంతమైన భావంలో గాని, భాష యొక్క పవిత్రతలో, సొగసులో గాని వారిలో ఎవరూ అతనికి సమానులు కారు.

అతని కుమారుల సంగీత రచనలు వారి తండ్రి కవితా రచనల కంటె ఎక్కువ శ్రేష్ఠమైనవి కావు.

సాయంకాలం కిటకిటలాడుతున్న సమాజానికి ప్రసంగించాను; వారిలో కొందరు బాగా కదిలిపోయినట్టు కనబడింది.

గురువారం, 31. కొత్త ప్రార్థనా మందిరంలో ప్రసంగించాను; కానీ తిమ్మిరి రాకుండా ఉండడానికి పది గంటలకు పడుకున్నాను. నాకు తగిన శాస్తి జరిగింది. ఒక్క రాత్రిలో ఇంత ఎక్కువగా దానిని ఇంతకు ముందెన్నడూ అనుభవించినట్టు నాకు తెలియదు.

శుక్ర. జనవరి 1, 1790.—నేనిప్పుడు వృద్ధుడను, తలనుండి పాదాల వరకు క్షీణించినవాడను.

నా కళ్ళు మసకబారాయి; నా కుడిచేయి ఎక్కువగా వణుకుతుంది; ప్రతి ఉదయం నా నోరు వేడిగా, ఎండిపోయి ఉంటుంది; దాదాపు ప్రతిరోజు నాకు నెమ్మదిగా పీడించే జ్వరం ఉంటుంది; నా కదలిక బలహీనంగా, నెమ్మదిగా ఉంది.

అయినప్పటికీ, దేవునికి స్తోత్రం, నేను నా శ్రమను తగ్గించుకోవడం లేదు:

ఇప్పటికీ ప్రసంగించగలను, వ్రాయగలను. శని. 2.—స్నోస్‌ఫీల్డ్స్‌లో ఈ సంవత్సరం అక్కడ నేను చూసిన అతి పెద్ద సమాజానికి ప్రసంగించాను, వాక్యం:

"నేను క్రీస్తు సువార్తను గూర్చి సిగ్గుపడను."

ఆదివారం, 3. దేవునితో తమ నిబంధనను పునరుద్ధరించుకోవడానికి కొత్త ప్రార్థనా మందిరంలో సుమారు రెండు వేలమంది కూడుకొన్నారని అనుకొంటాను; ఇది లేఖనానుసారమైన కృపాసాధనము, మెథడిస్టులలో తప్ప ఇప్పుడు దాదాపు ప్రతిచోటా మరువబడింది.

మంగళ. 5.—నా పాత స్నేహితుడు మార్క్ డేవిస్‌ను దర్శించాను; సాయంకాలం లేటన్‌స్టోన్‌లో చిన్న సమాజానికి ప్రసంగించాను.

బుధవారం, 6. స్ట్రాట్‌ఫర్డ్‌లో మరింత పెద్దదైన, మరింత మేల్కొన్న సమాజానికి ప్రసంగించాను.

మంగళ., 12. నా ఉత్తరాలకు జవాబులు వ్రాయడానికి హైబరీ ప్లేస్‌కు విశ్రాంతికి వెళ్ళాను.

ఆదివారం, 17. శ్రీమతి డోర్న్‌ఫర్డ్‌ను (ఒక మంచి స్త్రీ) సమాధి చేసి, ఆమె అంత్యక్రియల ప్రసంగం చేశాను.

మధ్యాహ్నం గ్రేట్ సెయింట్ హెలెన్స్‌లో పెద్ద సమాజానికి ప్రసంగించాను.

నేను అంతకు ముందు అక్కడ ప్రసంగించి ఏభై సంవత్సరాలైందని నమ్ముతాను.

ఆ కాలం నుండి దేవుడు ఎంత కార్యం చేసాడు!

గురు. 21.—అందరూ ఆశ వదులుకొన్న ఒక ప్రముఖ సహోదరిని దర్శించాను.

ఆమె మరొకసారి బయలుదేరాలని నిశ్చయించుకొంది.

దేవుడు తన కుడిచేతితో ఆమెను ఆదుకొనును గాక!

ఆదివారం, 24. సొసైటీ అందరికీ ప్రేమవిందు జరిగింది; అందులో అనేకులు ఎంతో సరళతతో తమ అనుభవాన్ని చెప్పారు. సోమవారం, 25. నేను వెళ్ళాను

ఫిబ్రవరి 1790.] జర్నల్.

డార్కింగ్‌కు; అనేక సంవత్సరాలుగా పెరగకుండా, తగ్గకుండా నిశ్చలంగా నిలిచినట్టు కనబడిన నిరపాయకరమైన, యథార్థమైన, నిద్రమత్తు ప్రజలను మేల్కొలపడానికి శ్రమించాను.

శుక్ర. 29.—మా సాధారణ త్రైమాసిక సభ జరిగింది; దీనివలన సొసైటీ సంవత్సరానికి సుమారు మూడు వేల పౌండ్లు స్వీకరించి ఖర్చు చేసినట్టు తెలిసింది; కానీ మా ఖర్చు ఇంకా మా ఆదాయాన్ని మించిపోయింది.

శనివారం, 30. నేను వర్గాలను కలుసుకోవడం ఆరంభించాను; ఇది ఈ రోజును, తరువాతి వారమంతటినీ తీసుకొంది.

ఆది. ఫిబ్రవరి 7.—దేవుని భక్తుడైన రాబర్ట్ విండ్సర్ అంత్యక్రియల ప్రసంగం చేశాను; అనేక సంవత్సరాలు మండుతూ ప్రకాశించిన దీపం ఆయన.

ఆయన నా తరువాత కొన్ని నెలలకు పుట్టాడు; వివేకి, గంభీరుడు, శ్రద్ధగలవాడు, కనికరం, మంచి ఫలాలతో నిండినవాడు; పక్షపాతం లేనివాడు, వేషధారణ లేనివాడు.

కొన్ని నెలల క్రితం ఆయన మరణం అంచున ఉన్నట్టు కనబడ్డాడు; కానీ అకస్మాత్తుగా మరల లేపబడ్డాడు; కొన్ని దినాలు ఎడతెగకుండా దేవుని స్తుతించాడు; తరువాత పడుకొని మరణించాడు.

బుధ. 10.—బ్రెంట్‌ఫర్డ్ ప్రార్థనా మందిరంలో దేవుని సన్నిధిని ఎంతగానో కనుగొన్నాము; అక్కడ సమాజం అత్యంత పెద్దది. మరుసటి సాయంకాలం లాంబెత్‌లో కూడా అలాగే జరిగింది, అయితే బహుశా అంత సజీవంగా కాదు.

శనివారం, 13. సాయంకాలం పశ్చాత్తాపపడినవారి కూడిక అత్యంత గంభీరంగా ఉంది; వాస్తవానికి సాధారణంగా అలాగే ఉంటుంది.

ఆదివారం, 14. వెస్ట్ స్ట్రీట్ ప్రార్థనా మందిరంలో పిల్లలకు ఒక ప్రసంగం చేశాను.

వారు అన్ని వైపుల నుండి గుంపులుగా వచ్చారు; నిజముగా దేవుడు వారి మధ్య ఉన్నాడు, "పిల్లలారా, రండి, నా మాట వినుడి; యెహోవాయందు భయభక్తులు కలిగియుండుటను నేను మీకు నేర్పుదును" అనే మాటలను వారికి అన్వయించాడు.

మంగళ. 16.—నా ప్రసంగాలను ముగించడానికి, నా చిన్న చిన్న విషయాలన్నిటినీ క్రమపరచడానికి కొన్ని రోజులు బాల్హామ్‌కు విశ్రాంతికి వెళ్ళాను.

గురు. 18.—దీనావస్థలో ఉన్న వాండ్స్‌వర్త్‌లో మరొకసారి ప్రసంగించాను.

అక్కడి మందిరం అనేక సంవత్సరాలుగా ఎన్నడూ లేనంతగా నిండిపోయింది; దేవుడు పాడైన స్థలాలను మరొకసారి కట్టునని నేను ఆశించకుండా ఉండలేకపోయాను. శుక్రవారం, 19. చెల్సియాలో పెద్ద సమాజానికి ప్రసంగించాను; తగ్గకుండా, కృపలో ఎదుగుతూ ఒకరి చేతులను ఒకరు బలపరచుకొంటున్న చిన్న సొసైటీని పరిశీలించాను.

ఆది. 21.—కొత్త ప్రార్థనా మందిరంలో పిల్లలకు ప్రసంగించాను; అది వ్యర్థం కాలేదని నమ్ముతున్నాను.

సోమవారం, 22. వెస్ట్ స్ట్రీట్‌లో ఆదరణకరమైన అవకాశం దొరికింది; మంగళవారం సాయంకాలం కొత్త ప్రార్థనా మందిరంలో మరొకటి దొరికింది; అక్కడ నాయకుల గంభీరమైన కూడిక కూడా జరిగింది.

ఒత్తిడికి లొంగి, మరొకసారి నా చిత్రపటం కోసం కూర్చున్నాను.

నన్ను నేనే నమ్మలేకపోయాను;—ఎనభై ఏడవ సంవత్సరంలో ఉన్న ఒకని చిత్రపటం!

రెవ. జె. వెస్లీ

[మార్చి 1790.

బుధ. 24.—వాపింగ్‌లో కిటకిటలాడే సమాజానికి మరొకసారి ప్రసంగించాను; మరుసటి సాయంకాలం కొత్త ప్రార్థనా మందిరంలో, అది పూర్తిగా నిండిపోయింది.

శుక్రవారం, 26. రోథర్‌హిత్‌లో ప్రసంగించాను; అక్కడ కూడా ఇటీవల దేవుని కార్యంలో గొప్ప పునరుజ్జీవం కలిగింది.

శనివారం, 27. లండన్ షెరీఫులలో ఒకరైన శ్రీ. బేకర్ ఇంట భోజనం చేశాను; ఆయన ఇంకా ఒక సత్రపు ప్రాంగణంలో నివసిస్తున్న సామాన్యుడు!

సాయంకాలం స్నోస్‌ఫీల్డ్స్‌లో అనేక సంవత్సరాలుగా అక్కడ చూడనంత పెద్ద సమాజం ఉంది.

తరువాత పశ్చాత్తాపపడినవారిని చివరిసారిగా కలుసుకొన్నాను.

వారు గదిని పూర్తిగా నింపారు; దేవుడు వారి మధ్య ఉన్నాడు.

ఆది. 28.—నిబంధన పునరుద్ధరణ తరువాత కొత్త ప్రార్థనా మందిరంలో అంత పెద్ద సమాజం కూడలేదు; అంతటి ఆశీర్వాదమూ కలుగలేదు: ప్రజల హృదయాలు కరిగే మైనంవలె ఉన్నాయి.

వారిలో చాలామంది కన్నీళ్లతో ఉన్నారు; అప్పుడు వారికి ఇవ్వబడిన ఉపదేశాన్ని వారు త్వరగా మరువరని నమ్ముతున్నాను.

మధ్యాహ్నం వెస్ట్ స్ట్రీట్ ప్రార్థనా మందిరంలో ఎఫెసీ 5:1,2 పై ప్రసంగించాను. ఆ మందిరం సమాజాన్ని ఏమాత్రమూ ఇముడ్చుకోలేకపోయింది.

లోపలికి దూరగలిగినవారంతా ఎంతగానో కదిలినట్టు కనబడ్డారు; నేను కష్టంతో దారి చేసుకొని బ్రెంట్‌ఫర్డ్‌కు బండి ఎక్కాను; ఆరు గంటలకు ముందే అక్కడికి చేరాను.

ఇక్కడి సమాజం కూడా నేనిక్కడ ఎన్నడూ చూడని అతి పెద్దది; కాబట్టి ఇక్కడ కూడా మా శ్రమ వ్యర్థం కాదని కనబడుతోంది.

సోమ. మార్చి 1.—ఉదయమే బ్రెంట్‌ఫర్డ్ విడిచి, సాయంకాలం న్యూబరీలో ప్రసంగించాను.

సమాజం పెద్దది, వారిలో చాలామంది శ్రద్ధగా విన్నారు; కానీ కొందరు మచ్చిక చేయని కోడెలవలె విచ్చలవిడిగా ఉన్నారు.

మరుసటి సాయంకాలం బాత్‌లో అలాంటివారు ఎవరూ లేరు; అందరూ మరణమంత గంభీరులు.

నిజంగా, దేవుని కార్యం ఇక్కడ విస్తరిస్తూనే లోతుగా కూడా వేళ్లూనుకొంటూ వర్ధిల్లుతున్నట్టు కనబడుతోంది.

బుధవారం, 3. నూతన భవనాలను చూశాను. ప్రస్తుతం ఇంగ్లండులో వాటివంటివి లేవు.

లడ్స్‌టౌన్ సమీపంలో రెండు అందమైన ఇళ్ళ వరుసలతో రెండవ క్రెసెంట్‌ను మాత్రమే కాక, నగరానికి అవతలి వైపు ఒక పూర్తి పట్టణాన్నే చేర్చారు; అది ప్రతిదినం వేగంగా పెరుగుతోంది.

ఈ అందమైన భవనాలన్నీ కాల్చివేయబడవలసినదేనా?

అవును,— భూమి ఆకాశములు నాశనమైపోవును, మహా శూన్యములో ఒక్కటియైనా మిగులదు!

గురు. 4.—నేను బ్రిస్టల్‌కు కొనసాగి వెళ్ళాను; అక్కడ ప్రభువు కోసం సిద్ధపడిన ప్రజలను కనుగొన్నాను. ప్రసంగీకులు నిష్ఠగలవారు, దాని ఫలము సమాజాలలో స్పష్టంగా కనబడుతోంది. శుక్రవారం, 5. వినగా

శ్రీ. డబ్ల్యు.

బోల్టన్‌కు చెందినవాడు మరణశయ్యపై ఉన్నాడని, నేను అక్కడికి వెళ్ళి గడిపాను

మార్చి 1790.] జర్నల్.

ఆయనతో ఒక గంట.

ఆయన ఆత్మ ఎంతో ఆదరణ పొందింది; కొద్ది రోజుల్లోనే ఆయన మునుపటివలె దాదాపు సుస్థితికి వచ్చాడు.

శనివారం, 6. సాయంకాలం టెంపుల్ సంఘమందిరంలో ప్రసంగించాను.

శ్రీ. ఈస్టర్‌బ్రూక్ ఇటీవల చాలా అస్వస్థుడయ్యాడు; అయితే దేవుడు మరికొంత కాలం దరిద్రులకు తండ్రిగా ఉండునట్లు ఆయన తలను మరల ఎత్తియున్నాడు.

ఆదివారం, 7. ఉదయం సాయంకాలం ఆ గదిలో ప్రసంగించాను; మధ్యాహ్నం సుమారు రెండు గంటలకు కింగ్స్‌వుడ్‌లో.

గదిలో నా ప్రసంగాన్ని ముగించిన క్షణంలోనే, ఒక స్త్రీ తన బండిలో హడావుడిగా వచ్చింది; ప్రసంగం ముగిసిందని తెలిసి, సొసైటీ కూడికలో ఉండనివ్వమని ఆసక్తిగా కోరింది.

ఆ తరువాత ఆమె తన భర్త గవర్నర్ జాన్‌స్టన్ రెండు సంవత్సరాల క్రితం మరణించిన హాట్ వెల్స్‌లో తనను దర్శించమని నన్ను ఎంతో బతిమాలింది.

సోమ, మంగళ, బుధ, గురువారాలలో ఆమె ప్రసంగాలకు వచ్చింది, ఎంతో కదిలినట్టు కనబడింది.

శుక్రవారం సాయంకాలం కింగ్స్‌వుడ్‌లో ఉండి, జాగరణ రాత్రి తప్ప నలభై సంవత్సరాలుగా వారంలోని ఒక సాధారణ దినాన నేను అక్కడ చూడనంత పెద్ద సమాజానికి ప్రసంగించాను.

శనివారం, 13. గ్రాన్బీ హౌస్‌లో ఆమెతో రెండు గంటలు గడిపి, ఆమె ప్రశ్నలన్నిటికీ జవాబిచ్చాను.

ఆమె సత్యాన్ని తెలుసుకోవడానికి, పూర్తిగా క్రైస్తవురాలు కావడానికి చాలా సిద్ధంగా కనబడింది; మన జీవితాలు పొడిగింపబడితే లండన్‌లో తనను దర్శించమని తీవ్రంగా కోరింది.

కానీ మనం బ్రతికి ఉంటే, అప్పుడు ఆమె నన్ను చూడడానికి సిద్ధంగా ఉంటుందా? అలా ఉంటే, అది నిజంగా అద్భుతమే.

ఈ వారం బ్రిస్టల్‌లో వర్గాలను దర్శించాను.

అనేకులు ఒప్పించబడినా, అనేకులు నీతిమంతులుగా తీర్చబడినా, కొందరు ప్రేమలో పరిపూర్ణులైనా, మనం సంఖ్యలో ఎందుకు పెరగడం లేదో నాకు ఆశ్చర్యంగా ఉంది.

ఎదుగుదల లేకపోవడానికి ఆత్మనిరాకరణ లేకపోవడం తప్ప వేరొక కారణాన్ని నేను ఆరోపించలేను.

ఇది లేకుండా, వారికి ఇతర సహాయాలు ఎన్ని ఉన్నా, ఏ విశ్వాసీ ముందుకు సాగలేడు.

ఆదివారం, 14, ఆదరణకరమైన దినము.

ఉదయం అపరిచితుల సొసైటీని కలుసుకొన్నాను; అది పూర్తిగా మన సొసైటీ సభ్యుల సహాయం కోసం కాక, దరిద్రులైన, రోగులైన, స్నేహితులు లేని అపరిచితుల సహాయం కోసం స్థాపించబడినది. కొన్ని సంవత్సరాల క్రితం వరకు అలాంటి సంస్థను గూర్చి నేను వినలేదు, చదవలేదు.

కాబట్టి ఇది కూడా మెథడిజం ఫలాలలో ఒకటి.

సోమ. 15.—ఉదయమే బయలుదేరి స్ట్రౌడ్‌లో భోజనం చేశాను; కానీ సాయంకాలం ఏమి చేయాలో మాకు తెలియలేదు.

ప్రసంగ మందిరం సమాజాన్ని ఇముడ్చుకోవడానికి చాలా చిన్నది; అందువల్ల అనేక వందలమంది

(అని అనుకొనబడింది) వెళ్ళిపోవలసి వచ్చింది.

అయినా దేవుని శక్తి మాతో నిలిచింది; ఆయనయందు మా ఆనందం గొప్పది.

మంగళ. 16.—మధ్యాహ్నం పెయిన్స్‌విక్‌లో మందిరం పట్టినంత మందికి ప్రసంగించాను: సాయంకాలం గ్లౌసెస్టర్‌లో గొప్ప జనసమూహం ఉంది; కానీ వారిలో అనేకులు తాము వినలేదు

సంపుటి IV.

రెవ. జె. వెస్లీ

[మార్చి 1790. ఇతరులను వినడానికి వీలూ ఇవ్వలేదు. నిజానికి, గ్యాలరీలలో కూర్చున్నవారికి బాగా వినబడింది; కింద ఉన్నవారిలో చాలా కొద్దిమందికే.

బుధ. 17.—టూక్స్‌బరీకి వెళ్ళే దారిలో, శామ్యూల్ వెర్నన్ ఆసక్తిగా కోరగా, ఆయనను, ఇటీవల ఆ సొసైటీలో చేరిన ఆయన ఐదుగురు కుమార్తెలను (అందరూ పెద్దవారు) దర్శించాను; వారంతా ఇప్పుడు ఎంతో నిష్ఠగా ఉన్నారు, మన రక్షకుడైన దేవుని సువార్తను అలంకరించగలరని ఆశింపదగినవారు. సుమారు పన్నెండు గంటలకు టూక్స్‌బరీలో ప్రసంగించాను; ఇక్కడ కూడా మందిరం సమాజాన్ని ఇముడ్చుకోలేకపోయింది.

మధ్యాహ్నం వోర్సెస్టర్‌కు కొనసాగి వెళ్ళాము; బాగా స్థిరపడిన ప్రజలలో ఎంతో ఆదరణ కనుగొన్నాము. ఇప్పుడు వారిలో కలహాలు లేవు, అందరూ సమాధాన బంధములో ఆత్మ యొక్క ఐక్యతను కాపాడుకొంటున్నారు.

గురువారం, 18. మేము స్టౌర్‌పోర్ట్‌కు కొనసాగి వెళ్ళాము; అది రెండు సంవత్సరాల క్రితం కంటె ఇప్పుడు పూర్తిగా రెండింతలు పెద్దది. మొదటి ప్రార్థనా మందిరం సుమారు మూడు సంవత్సరాల క్రితం ఆర్మీనియనులు, కాల్వినిస్టులు కలిసి ఇచ్చిన విరాళాలతో, వంతుల వారీగా ప్రసంగించాలనే అంగీకారంతో కట్టబడింది. కానీ కొద్ది కాలంలోనే దీనులైన ఆర్మీనియనులు బయట తాళం వేయబడ్డారు. దీనిపై ఒకరిద్దరు పెద్దమనుషులు మరొకటి, చాలా పెద్దదైన, చాలా సౌకర్యవంతమైనదాన్ని కట్టించారు.

కానీ సాయంకాలం అది వారిని ఇముడ్చుకొనేంత పెద్దది కాలేదు; వారికి ప్రకటన గ్రంథంలోని ఆ గంభీరమైన వాక్యాన్ని వివరించాను, 'గొప్పవారేమి చిన్నవారేమి, చనిపోయినవారు దేవుని ఎదుట నిలబడియుండుట చూచితిని.'

నేను మాట్లాడినంత సేపూ వారంతా గంభీరంగా, శ్రద్ధగా కనబడ్డారు; కానీ నేను ఆపిన క్షణంలోనే ఎనభై లేదా వంద మంది ఒక్కసారిగా మాట్లాడడం మొదలుపెట్టారు.

ఇంతకు ముందెన్నడూ అలాంటి దృశ్యం వద్ద నేను ఉన్నట్టు నాకు గుర్తు లేదు. ఇది సరిదిద్దబడాలి; లేకపోతే (నేను బ్రతికి ఉంటే) నేను స్టౌర్‌పోర్ట్‌ను ఇక చూడను.

శుక్ర. 19.—సుమారు పదకొండు గంటలకు క్వింటన్‌కు వచ్చి, ఒక సమాజం నా కోసం వేచి ఉండడం చూశాను. కాబట్టి వారిని నిరాశపరచకుండా, వెంటనే "ఆయన మొదట మనలను ప్రేమించెను గనుక మనము ఆయనను ప్రేమించుచున్నాము" అనే వాక్యంపై ప్రసంగించాను; తరువాత బర్మింగ్‌హామ్‌కు కొనసాగాను; నేను ఏభై సంవత్సరాల క్రితం చూసినప్పటి కంటె ఇది మూడింతలు పెద్దదని అనుకొంటున్నాను.

సాయంకాలం సమాజం బాగా ఒత్తిడిగా కూర్చుంది, వారిలో చాలామంది లోపలికి చేరారు. ధనికుల, దరిద్రుల ప్రవర్తన తమ విశ్వాసానికి గౌరవం తెచ్చేటట్లు ఉంది; ఆరంభం నుండి ముగింపు వరకు ఎంత మర్యాదగా, గంభీరంగా, భక్తిగా ఉన్నారు! మరుసటి సాయంకాలం కూడా అలాగే ఉంది.

ఆదివారం, 21. కొత్త మందిరంలో ప్రార్థనలు పదిన్నర గంటల తరువాత సుమారు అర్థగంటకు ఆరంభమయ్యాయి.

ఇది బ్రాంప్టన్‌లోని కొత్త మందిరం కంటె కొంచెం పెద్దది, అద్భుతంగా నిర్మించబడినది.

కానీ అనేక వందలమంది లోపలికి చేరలేకపోయారని అనుకొంటున్నాను. లోపలికి వచ్చిన వారందరూ దేవుడు అక్కడ ఉన్నాడని కనుగొన్నారని అనుకొంటున్నాను. సాయంకాలం పెద్ద మందిరం కూడా సమాజాన్ని ఇముడ్చుకోవడానికి పూర్తిగా చాలలేదు.

కానీ ఈ కొరతను కూడా తీర్చడానికి దేవుడు సమర్థుడు; ఆయన సమయమే ఉత్తమమైనది.

మార్చి 1790.] జర్నల్.

సోమ. 22.—వెడ్నెస్‌బరీలోని మా పాత స్నేహితుల వద్దకు కొనసాగి వెళ్ళాను; అక్కడ దేవుని కార్యం గొప్పగా పునరుజ్జీవం పొందుతోంది. వ్యాపారం ఎంతగానో తగ్గిపోయింది, వారిలో చాలామంది పట్టణాన్ని విడిచిపోయారు.

అంతగా దరిద్రులు కృపలో ఎదిగి పరలోకంలో ధనం సమకూర్చుకొన్నారు. కానీ సాయంకాలం మేము చాలా ఇబ్బందిలో పడ్డాము.

సూర్యాస్తమయం తరువాత బయట ప్రసంగించలేకపోయాను, మందిరం ప్రజలను ఏమాత్రమూ ఇముడ్చుకోలేకపోయింది.

అయినా సాధ్యమైనంత మంది లోపలికి దూరారు; వారి శ్రమ వ్యర్థం కాలేదు.

మంగళ. 23.—సుమారు ఒంటిగంటకు డడ్లీలోని కొత్త మందిరంలో ప్రసంగించాను; ఇంగ్లండులోని అతి చక్కనివాటిలో ఒకటి.

అది లాభకరమైన సమయం; అక్కడ ఇద్దరు వ్యక్తులు దేవునితో సమాధానం కనుగొన్నారని వారు నాకు తెలిపారు.

వుల్వర్‌హాంప్టన్‌కు సుఖమైన ప్రయాణం చేశాము.

ఈ సాయంకాలం వర్షం ఆరంభమై, ఇరవై నాలుగు వారాలకు పైగా మంచి వాతావరణం ఉన్న తరువాత సుమారు ఇరవై గంటలు కొనసాగింది; నేనెన్నడూ చూడని శీతాకాలం అది.

ముందు రోజు ఒక దుఃఖకరమైన సంఘటన జరిగింది:—ప్రక్క ఇంటి యజమానురాలు కొంత వార్నిష్ మరిగిస్తుండగా అది పొంగి మంటలు అంటుకొని, ఆమెను పట్టుకొని, ఆమె ప్రాణంపై ఆశ లేనంతగా కాల్చివేసింది.

వర్షం మా సమాజాన్ని కొంచెం తగ్గించింది, అందువల్ల మందిరం మమ్మల్ని సహించదగినంతగా ఇముడ్చుకొంది; సభ్యులైన శ్రోతలలో కూడా అనేకులు రెండు అభిప్రాయాల మధ్య తడబడకూడదని దాదాపు ఒప్పింపబడినట్టు కనబడింది.

బుధ. 24.—ఆహ్లాదకరమైన వర్షంలో మేడ్లీకి ప్రయాణించాము; అది సంఘమందిరం పూర్తిగా నిండడానికి ఆటంకం కాలేదు; ఆత్మీయ వివేచన గలవారంతా అది దేవుని సన్నిధితో నిండియుందని గ్రహించారని నమ్ముతున్నాను.

గురువారం, 25.

తొమ్మిది గంటలకు ఎన్నుకొనబడిన సమాజానికి దేవుని గూఢమైన సంగతులపై ప్రసంగించాను; సాయంకాలం "ఆయన ద్వారా దేవునియొద్దకు వచ్చువారిని సంపూర్ణముగా రక్షించుటకు ఆయన శక్తిమంతుడు" అనే వాక్యంపై ప్రసంగించాను.

శుక్రవారం, 26. పెండ్లి వస్త్రంపై నా ప్రసంగాన్ని ముగించాను; బహుశా నేను వ్రాయబోయే చివరిది.

నా కళ్ళు ఇప్పుడు మసకబారాయి; నా సహజ బలం తగ్గింది.

అయినా, నేను దుమ్మిలో పడిపోకముందు, సాధ్యమైనంత కాలం దేవుని కోసం కొంచెం చేయాలని ఆశపడుతున్నాను.

సాయంకాలం సాలప్‌లో కిటకిటలాడే సమాజానికి, "ఆయనతో సమాధానపడి సంబంధము కలిగియుండుము" అనే వాక్యంపై ప్రసంగించాను.

కానీ వారి విషయమై నేను చాలా సిగ్గుపడ్డాను.

నేను మాట్లాడడం ముగించిన క్షణంలోనే వారిలో ఏభై మంది ఒక్కసారిగా మాట్లాడుతున్నారని అనుకొంటాను; వారికి వివేకం గాని మర్యాద గాని లేకపోవడం ఆశ్చర్యం కాదు,—వారు పెద్దమనుషులు కదా!

శని. 27.—సాయంకాలం వివేకవంతులైన, చక్కగా నడుచుకొనే ఒక సమాజానికి ప్రసంగించాను wellmm ep [అస్పష్ట మూలపాఠం]

↑ పైకి వెళ్ళండి