ముప్పది ఎనిమిదవ ప్రసంగము, ఐదవ అధ్యాయమునందు ఆరవది - ఎఫెసీయులకు 5:18-21

"మరియు, అపరిమితమైన మద్యముతో మత్తులై యుండకుడి; అయితే ఆత్మతో నింపబడుడి; కీర్తనలతోను, సంకీర్తనలతోను, ఆత్మసంబంధమైన పాటలతోను ఒకనితో ఒకడు సంభాషించుచు, మీ హృదయములో ప్రభువునకు పాడుచు కీర్తించుచు; మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు నామమున సమస్తమును గూర్చి తండ్రియైన దేవునికి ఎల్లప్పుడును కృతజ్ఞతాస్తుతులు చెల్లించుచు; క్రీస్తునందలి భయముతో ఒకనికొకడు లోబడియుండుడి." - ఎఫెసీయులకు 5:18-21

ఈ ఉదయమున, దేవుడు తన వాక్యమునందు తెలియజేసిన ప్రయోజనముల కొరకు ఆయన ఉద్దేశించిన ఆశీర్వాదములను మనుష్యులు దుర్వినియోగము చేయునప్పుడు ఆయన ఎంతగా అసంతృప్తి చెందునో మనము గమనించితిమి. కావున, విశ్వాసులు అమితభోగమునకును మత్తునకును దూరముగా నుండవలెను; ఏలయనగా, ఆయన మంచితనములో ఒక భాగమును మాత్రమే వారు రుచి చూచినప్పటికిని, ఈ లోకములో తమను పోషించుటయందు దేవుని తండ్రి వంటి శ్రద్ధను వారు గ్రహించుచున్నారు. మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు ద్వారా వారికి అనుగ్రహింపబడిన నిరీక్షణయందు వారు నిత్యము బలపరచబడుచున్నారు. అయితే మనుష్యులు దేవునికి సమీపముగా రాబడుటకు బదులుగా, సమస్త వివేకమును మానవత్వమును కోల్పోవునంతగా పశుప్రాయులగునప్పుడు, అది ప్రకృతి క్రమమును భంగపరచి, తన ఆశీర్వాదముల విషయమై దేవుని ఉద్దేశ్యములను ధిక్కరించుటయే అగును.

మత్తు, విచ్చలవిడితనపు ప్రవాహమునకు దారితీసి, మనుష్యులు సమస్త సిగ్గును విడిచిపెట్టి, తమ అవమానకరమైన స్థితి బయలుపడునప్పుడు, ఆ కీడు మరింత హెచ్చగును. హుందాతనమును క్రమబద్ధమైన నడవడిని కాపాడుకొనుటకై, ద్రాక్షారసముచే జయింపబడి లోబరచుకొనబడకుండ ఉండవలెనని పౌలు మనకు బుద్ధి చెప్పుచున్నాడు. అందుకు విరుద్ధముగా, మనము ఆత్మతో నింపబడవలెను. తినుటయందును త్రాగుటయందును మితము లేక మితిమీరి సుఖించువారు, తాము దేవుని రాజ్యమును గూర్చి అవగాహన లేనివారమనియు, తమ పరలోకపు జీవితపు ఆశీర్వాదములను రుచి చూడలేదనియు కనుపరచుచున్నారు.

దేవుని కృపకును ఆత్మసంబంధమైన ఉపకారములకును దూరముగా నున్నవారిలో కనబడు అతిక్రమములను, దుబారాను సరిదిద్దుటకు ఈ మందు తగినదే. ఖాళీగా నున్న మనుష్యుడు, మితముగా పోషణను ఆహారమును తీసికొనుటకు బదులు, అదుపు లేక ఆబగా తిని తన కడుపును ముంచివేయుటను పోలియున్నది. హద్దు లేని కోరికలు ఖాళీతనమునకు గుర్తు; అవి విశ్వాసమును, దేవుని భయమును, పరిశుద్ధాత్మయందు కలుగు ఆనందమును లేకపోవుటను సూచించును. అట్టివారు దేవుని మంచితనమును, తమ యెడల ఆయన కృపను, మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు ద్వారా బయలుపరచబడిన కృపను ఎరుగనివారై యుండవచ్చును. మన విశ్వాసమును, దేవుని భయమును, పరిశుద్ధాత్మయందలి ఆనందమును ఉండవలసిన రీతిగా మనలను నింపియున్నయెడల, మనము తిండిపోతుతనమునకును మితిమీరుటకును పాల్పడక, మితముగా ప్రవర్తించియుందుము. కావున, పరిశుద్ధాత్మతో నింపబడుడని పౌలు చేసిన హెచ్చరిక, దేవుని లక్ష్యపెట్టక సుఖమును ఆనందమును భోగమును వెంబడించువారు వివేకమునకును హద్దునకును మించి అతిగా భోగించుచున్నారని సూచించుచున్నది.

ఈ ప్రవర్తన, నేను ముందు చెప్పినట్లు, దేవుని ఆశీర్వాదములయెడల తిరస్కారభావమును, ప్రకృతి క్రమమునకు ఉపేక్షయునై యున్నది. కావున, దేవుడు ఎవరో తెలిసికొనుటకును ఆయన వాక్యమందు ఎదుగుటయనగా ఏమో గ్రహించుటకును మీకు ఆసక్తి యున్నయెడల, దినములుగా భోజనము చేయని వానివలె వచ్చి దానిలో పాలుపొందుడి. ఈ ఆత్మసంబంధమైన ఆహారమును మితిమీరి తీసికొందుమేమో అని భయపడకుడి; అది ఎన్నడును మీ ఆత్మకు హాని చేయదు. కావున, దేవుని ఆత్మ యొక్క వరమును, పరలోకపు జీవితమునుగూర్చిన నిరీక్షణయందు మనలను పోషించు ఆయన ఆత్మసంబంధమైన ఆశీర్వాదములను ఆసక్తితో పొందుదము. ఆలాగు చేయుటయందు మనము తప్పిపోము. అయితే, ఆహారముతో మన శారీరక ఆకలిని తీర్చుకొను విషయమునకు వచ్చినప్పుడు, మన కోరికలను తృప్తిపరచుకొనుట తరచుగా పాపమునకును అభ్యంతరమునకును దారితీయును.

దీనినుండి మనము నేర్చుకొనవలసిన పాఠమేమనగా, తమను తాము అదుపులో పెట్టుకొనలేనివారును, శారీరక సుఖములతో ఎన్నడును తృప్తి చెందనివారును, విశ్వాసము, దేవుని భయము, నిజమైన భక్తి తమకు లేవని కనుపరచుచున్నారు. వారు తమ కోరికలకును ఆశలకును దాసులై, వాటినే తమ ముఖ్య విషయముగా చేసికొనియున్నారు. కావున, మన ఆత్మల ఆత్మసంబంధమైన ఆహారము కొరకు ఆకలిగొందము; ఏలయనగా, మనకు రక్షణ నిమిత్తము కావలసినదంతయు మనకు కలుగవలెనని కోరి, దేవుడు ప్రతిదినము దానిని మనకు ఉదారముగా అనుగ్రహించుచున్నాడు. ఈ ఆహారమునకై మన ఆకలిని పదునుపెట్టుకొందము; అప్పుడు శారీరక సుఖములు మనలను ప్రలోభపెట్టి, మనము తృప్తిలేని తిండిపోతులమగునంతగా మనలను లాగజాలవు. మన అవసరములకు తగినదియు చాలినదియునైన దానితో తృప్తి చెందవలెను.

అంతేకాక, దేవుని ఆత్మను తనివితీరా త్రాగవలెనని పౌలు సూచించునప్పుడు మనము దానిని వింతగా ఎంచకూడదు. ప్రవక్తయైన యెషయా దేవుని ఆత్మను నీళ్లతోను, పాలతోను, ద్రాక్షారసముతోను పోల్చి, మనము దేవుని యొద్దకు వచ్చి మనకు మేలైనదానిలో పాలుపొందవలెనని ఆహ్వానించెనని మనకు తెలియును. పాలను ద్రాక్షారసమును నీళ్లను ఉచితముగా ఆనందించుడని యెషయా ప్రోత్సహించుచున్నాడు. వాటిని ఉచితముగా పొందుటకు మనము ఇష్టపడిన యెడల, ఆత్మసంబంధమైన ఆశీర్వాదములు మనకు సమృద్ధిగా కలిగి, మనము పూర్తిగా తృప్తి చెందుదుమని ఈ రూపకము సూచించుచున్నది. మన స్వంత పాపపు కోరికలచే మనము ఎంతగా ముంచివేయబడకూడదనగా, ముఖ్యమైన ఆధారమును వెదకుటకు మనకు మనస్సు రాకుండునంతగా ఉండకూడదు; ఇదియే పౌలు రూపకము యొక్క లోతైన అర్థము.

ఈ సిద్ధాంతము ఇంత బలముగా నొక్కి చెప్పబడినందున, దానిని విలువైన పాఠముగా ఎంచవలెను. క్రైస్తవమును ఒప్పుకొను అనేకులలో ఉన్న ఆత్మసంబంధమైన శూన్యతను ఎవడైనను ఆలోచించిన యెడల, వారు తమ విశ్వాసమును బహిరంగముగా ఒప్పుకొనుటకు కష్టపడవచ్చును. అయితే వారు తమ హృదయములో నిజముగా నమ్మినయెడల, వారి నోళ్లు దానిని సులభముగా వ్యక్తపరచును. లేఖనము చెప్పునట్లు, "నీతి కలుగుటకు హృదయముతో నమ్ముదురు; రక్షణ కలుగుటకు నోటితో ఒప్పుకొందురు." అయినను, ఆత్మసంబంధముగా పోషింపబడుటకు మనకు ఆసక్తి యున్నప్పుడు, మనకు కావలసిన ఆహారమును వెదకుటకు ఆలోచన చెప్పువారు మనకక్కరలేదు; మన కొరకు సిద్ధపరచబడిన ఆహారమును స్వీకరించుటయే మనకు అవసరము. వ్యంగ్యమేమనగా, దేవుడు తాను అనుగ్రహించువానిలో పాలుపొందుడని మనలను ఆహ్వానించినను, మనుష్యులు ఆయన యొద్దకు చేరుటను తరచు మరచిపోవుదురు; అయినను మన శరీర పోషణ కొరకు తినుటయు త్రాగుటయు మనము ఎన్నడును మరువము.

అయితే అది మనకు చాలదు. మనలో మితముగా నుండువారును సహితము తమ క్రమమైన భోజనములను కోరుదురు; మరికొందరు దినమునకు నాలుగైదుమార్లు తినుటకును త్రాగుటకును ప్రయత్నింతురు. అయినను అట్టివారి దౌర్భాగ్యమైన ఆత్మలు ఆకలితోనే యుండును. కావున, ఇక్కడ పౌలు మనకిచ్చు హెచ్చరికను జ్ఞాపకముంచుకొనవలెను; అదేదనగా, మనకు అనుగ్రహింపబడిన ఆశీర్వాదములను మితముగా వినియోగించుచు నిగ్రహము గలవారమై యుండవలెను. మనము ఆత్మను విస్మరింపక, పరలోకపు జీవితమునకు మనలను నడిపించు ఆత్మసంబంధమైన వరములచే దానిని పోషింపవలెను; మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు తిరిగి వచ్చునప్పుడు ఈ జీవితమును సంపూర్ణముగా స్వాధీనపరచుకొని అనుభవించు వరకు దానినిగూర్చిన మన నిరీక్షణను అవి నిలబెట్టవలెను.

మరియు, పౌలు మనము ఒకనితో ఒకడు కీర్తనలతోను సంకీర్తనలతోను మాటలాడవలెనని, అదియు హృదయపూర్వకమైన చిత్తశుద్ధితో చేయవలెనని బోధించుచున్నాడు; ఏలయనగా, లోపలి నిబద్ధత లేక కేవలము మాటలలో వ్యక్తపరచుట దేవుని వాక్యమును అపవిత్రపరచును. సంకీర్తనలతోను స్తుతులతోను కలిసి సంభాషించవలెనని ఆయన చెప్పుట, మనము తరచు మొగ్గు చూపు వ్యర్థ సంభాషణకు విరుద్ధముగా నుండుటకే. మన అందరికిని "దురద చెవులు" ఉన్నవి; అల్పమైన అర్థరహితమైన కబుర్లను ఆతురతతో వినుచు, వాటిని ఒకరినుండి మరొకరికి సులభముగా అందించుచున్నాము. ఆ విధముగా మన దినములు వ్యర్థమైన పనులలో గడచిపోవును, లేదా మన సంభాషణలు విచ్చలవిడివియు చెడిపోయినవియునై దేవునికి అపరాధము కలిగించును. ఈ మొగ్గు విస్తారముగా కనబడుచున్నది; ఇందుకు చికిత్సగా, కీర్తనలతోను సంకీర్తనలతోను ఒకరితో ఒకరు మాటలాడవలెనని సలహా ఇచ్చుట ద్వారా పౌలు ఔషధము నిచ్చుచున్నాడు.

అనగా, మనము ఇంతకుముందు చెప్పిన పోలికను నిలుపుకొనుచు, మన నోళ్లు దేవుని స్తుతులతో నిండియుండవలెనని అర్థము. మత్తులు తమను తామే దిగజార్చుకొనుటయేగాక ఇతరులను కూడ ప్రభావితము చేయునట్లు, ఒకరినొకరు అమితముగా తినుటకును త్రాగుటకును ప్రోత్సహించుకొనుచుండగా అల్లరిచిల్లరి ప్రవర్తన వ్యాపించును. అందుకు విరుద్ధముగా, మనము దేవుని ఆత్మ యొక్క పోషణలో పాలుపొందునప్పుడు, అది మన స్వలాభమునకు మాత్రమే కాక, అవసరములో నున్నవారికి సేదదీర్పును పోషణను అందించుటకై యుండవలెనని పౌలు ఉద్ఘాటించుచున్నాడు. కావున, మనము ఒకరికొకరు అందించవలసిన నిజమైన విందు ఏదనగా, దేవుని వాక్యమును గూర్చిన జ్ఞానమును సంపాదించిన వాడు, తన సామర్థ్యము కొలది దానిలో కొంత భాగమును తన పొరుగువారితో పంచుకొనగోరుటయే.

ఇప్పుడు పౌలు పాటలు, కీర్తనలు, సంకీర్తనలను గూర్చి ప్రస్తావించుచున్నాడు; ఇవన్నియు ఒకదానికొకటి దగ్గర సంబంధము గలవి. ఈ పదముల మధ్య సంక్లిష్టమైన భేదములను గూర్చి నేను లోతుగా పరిశీలింపనవసరము లేదు; ఏలయనగా, అవన్నియు ఒకే ఉద్దేశ్యమునకు ఉపయోగపడును — అదేదనగా, మన ఆనందము ఎల్లప్పుడును దేవుని మహిమపరచుటవైపు మళ్లింపబడునట్లు చేయుట. నిజముగా, మన స్వంత దుష్టత్వము లేకపోయిన యెడల, దేవుని కృపను ధ్యానించుటలో మనకు సమృద్ధిగా ఆనందము కలుగును. ప్రతి మనుష్యుడును దేవుడు తన ఉదారతను ప్రేమను చూపవలెనని కోరుచు, ఆయన ఆశీర్వాదములను అనుభవింపగోరుట ఆశ్చర్యకరము. అయినను, వైరుధ్యముగా, వాటిని జ్ఞాపకము చేసికొనుటను ఒప్పుకొనుటను మనము తరచు విస్మరింతుము. మనము శాయశక్తులా ప్రయత్నించి, ఆయన దయాళుత్వపు జ్ఞాపకమును దాదాపుగా కాళ్లక్రింద పాతిపెట్టుచున్నాము. దేవునికి మనకున్న అనేక ఋణములను గుర్తించుటకై గడిపిన కాలము వ్యర్థమని మనకు తోచును. అయితే మనము అంకితము కావలసిన పని ఇదియే. ఇదియే మన జీవితముల ప్రధానమైన వృత్తి.

మనుష్యులు జ్ఞానవంతులైన యెడల, దేవుడు మన యెడల తన మంచితనమును ప్రేమను ప్రదర్శించిన అనేక విధములను గుర్తించుటతో పోల్చదగిన ఆనందము వారికి కనబడదు — అది తన ప్రాముఖ్యతయందు సాటిలేనిది. నేను ముందు చెప్పినట్లు, అది పరలోకపు జీవితమును పొందుదుమను మన నిరీక్షణను బలపరచును. నిస్సందేహముగా, మనము ఆయనయందు నమ్మిక యుంచి, ఆయన నామమును ప్రార్థించి, ఆయనను ఆశ్రయించి, ఆయన న్యాయముగా పొందదగిన స్తుతిని ఆయనకు చెల్లించితేనే తప్ప, దేవుడు మనకు అనుగ్రహించిన ఆశీర్వాదములలో ఏదియు నిజమైన అర్థమును కలిగియుండదు. కావున ఇక్కడ చెప్పబడినదానిని జాగ్రత్తగా గమనించుదము: మనము ఒకరితో ఒకరు సంభాషించుచున్నప్పుడు, ఎల్లప్పుడును దేవుని నామమును ఘనపరచవలెను. ఈ భూలోక జీవితములో మనము పరిపూర్ణ పరిశుద్ధతను సాధింపలేమనియు, వివిధ అవసరములు, సంబంధములు, నానావిధ విషయములను గూర్చి అనేక వ్యవహారములుండుననియు నిజమే; అయినను అత్యున్నతమైన సూత్రమును మనము ఎన్నడును విస్మరింపకూడదు. అనగా, దేవునికి మనము ఋణపడియున్న ఉపకారములను గుర్తించుటలో మనము ఎన్నడును ఆలస్యము చేయక, తద్వారా ఆయనను కొనియాడుటకు ప్రేరేపింపబడవలెను. ఈ విధముగా, మనలో ప్రతి ఒక్కరును తన విధిని తాను అంతరంగముగా నెరవేర్చుటయేగాక, ఇతరులకును మాదిరి చూపి, వారును అట్లే చేయునట్లు వారిని ప్రోత్సహించెదము.

కావున, సారాంశమేమనగా, దేవుడు మనకు అనుగ్రహించిన ఉపకారములను మనము జ్ఞాపకము చేసికొనవలెను; ఈ ఆశీర్వాదముల జ్ఞాపకము ఆయనను పూర్ణహృదయముతో సేవించుటకు మన ప్రేమను భక్తిని రగిలించవలెను. మనము ఆయనను వెదకి, ఆయనను హత్తుకొనియుండుటయే మన అంతిమ సంతోషమని గ్రహింపవలెను. ఈ సందర్భమున పౌలు మనకు అందించు ప్రధాన సందేశము ఇదియే.

మరియొక విషయము: మనము దేవునికి పాడునప్పుడు అది యథార్థమైన మనస్సుతో చేయవలెనని పరిశుద్ధుడైన పౌలు నొక్కి చెప్పుచున్నాడు; అప్పుడు మనము, లోపల చల్లని హృదయములను కలిగియుండి, కేవలము తమ నాలుకలతో మాత్రమే దేవుని ఘనపరచు వేషధారులను అనుకరించము. కావున, ఆయన దేవునికి పాడుటను, పొరుగువారితో సంభాషించుటను ఒకే లక్ష్యమునకు సంబంధించినవిగా జతపరచుచున్నాడు: అదేదనగా, దేవుని ఆశీర్వాదములను కొనియాడుట, ఆయనను ప్రేమించి సేవించునట్లు మన హృదయములను ప్రేరేపించుట, మనలను పూర్తిగా ఆయనకు అంకితము చేసికొనుట, ఆయనను శ్రద్ధగా వెదకుట, ఆయనను హత్తుకొనియుండుటయే మన అంతిమ పరిపూర్ణతయని గుర్తించుట. ఈ భాగములో పౌలు తెలియజేయు సందేశమునకు ఇదియే పునాది.

మొట్టమొదట, హృదయమును నిమగ్నము చేయకుండ దేవునికి పాడుట సాధ్యము కాదని గ్రహింపవలెను. తన స్వభావమునకు విరుద్ధమైనదేదియు దేవుడు అంగీకరింపడని మనకు తెలియును. కావున, ఆయనకు అంగీకారమగు రీతిని పాడవలెనని, మన పాటలను ఆయన స్వీకరించవలెనని మనము కోరిన యెడల, హృదయపూర్వకమైన భక్తితో పాడవలెను. ఇతరుల ఎదుట గొప్ప ప్రదర్శన చేసి, హృదయమునందు చిత్తశుద్ధి లేక యుండు మన క్రియలలోని కపటము దేవుని నామమును అపవిత్రపరచుటయే. ఏలయనగా, కేవలము పైపై కనబడుట కొరకు చేయు అట్టి క్రియలు ఆయన నామమును అపవిత్రపరచును. ఇందువలననే, పెదవులతో మాత్రమే దేవుని సమీపించి, హృదయములు ఆయనకు దూరముగా నుంచుకొనువారు తప్పులో నున్నారని ప్రవక్తయైన యెషయా ప్రకటించెను. కావున, దేవుని స్తుతులను పాడుటకు హృదయము ముందు నడిచి, లోతుగా ప్రతిధ్వనించి, ఉత్సాహభరితమైన అంతరంగ గానమును పుట్టింపవలెనని మనము గమనింపవలెను. ఈ విధముగా మనము పరలోకమందున్న దూతలతో కలిసికొనుచున్నాము. హృదయము యొక్క యథార్థమైన నిమగ్నత లేని పెదవి సేవ కేవలము ఎగతాళియే. ఇతరులు అట్టి క్రియలను మెచ్చుకొనవచ్చునేమో గాని, తనను గూర్చిన ఈ పైపై ప్రదర్శనను, కేవలము మూర్ఖత్వపు అల్పత్వపు ముసుగుగా చూచి దేవుడు అంగీకరింపడు.

కావున, మనము నిజమైన ఆసక్తితో దేవుని స్తుతులను పాడుచు, మన సాక్షియు న్యాయాధిపతియునైన ఆయన ఎదుట మన హృదయములను తెరచి యుంచునప్పుడు, మన పొరుగువారి యెడల మన విధిని కూడ నెరవేర్చవలెను. మన మాదిరి ప్రతి వ్యక్తిని ప్రోత్సహించి ప్రేరేపింపవలెను. దురదృష్టవశాత్తు, ఈ కాలమున దేవుని యెడల తక్కువ గౌరవమునే మనము చూచుచున్నాము. అనేకులు ఆయన స్తుతులను పాడు విధము తరచు కేవలము కర్కశమైన శబ్దమును గోలయునై యున్నది. మనుష్యులు బిగ్గరగా ప్రార్థనలను వల్లించునప్పుడు లేదా స్వర ప్రదర్శనలు చేయునప్పుడు దేవుడు సంతోషింపవలెనని పొరబడుటయే మత ఆచరణలోని అతి గొప్ప దుర్వినియోగములలో ఒకటి. నిజమునకు ఈ ఆచారము పరిశుద్ధ లేఖనములను అపవిత్రపరచి వక్రీకరించును. విచారకరముగా, తమ చర్యల అర్థమును నిజముగా గ్రహింపక ఇట్టి ఆచారములలో పాల్గొనువారికి కొదువ లేదు. వారికి తమ స్వరములు పైకి లేచినంతే చాలును. మనలో కూడ, దేవుని స్తుతులను ఘనపరచుచున్నామని చెప్పుకొనువారు తరచు తమను తామే మహిమపరచుకొనగోరి, నిజమైన ఆరాధన యొక్క సారమును విస్మరించి, కేవలము మత క్రియల ఆచారమును మాత్రమే యాంత్రికముగా చేయుచుందురు.

మనము ఒకరితో ఒకరు పాటలతోను సంకీర్తనలతోను దేవుని స్తుతులతోను సంభాషించు ఆచరణ మన మధ్య ఎంత పరిమితముగాను, ఎంత చల్లగాను అయిపోయినదో ఆలోచింతము. కట్టుటకు పనికివచ్చు ఒక్క మాటయైనను మన నుండి రాబడుట లేదని తోచుచున్నది. అసభ్య సంభాషణను నిషేధించుట అసాధ్యమనిపించును; మన పాటలలో తరచు అపవిత్రతయు చపలత్వమును ఉండును. ఇట్టివి మనుష్యుల మనస్సులనుండి తేలికగా తొలగిపోవు. అయినను పరిస్థితి ఏదైనను, దేవుని అధికారముతోను ఆయన పరిశుద్ధాత్మ శక్తితోను పరిశుద్ధుడైన పౌలు ప్రకటించిన తీర్పు ప్రకారము దీనికి మనుష్యులు దేవునికి లెక్క అప్పగింపవలసి యుండును.

ప్రసంగవశమున, ఇక్కడ ఒకే అర్థమునిచ్చు మూడు పదముల కలయిక యాదృచ్ఛికము కాదని గమనింపదగినది. దేవుడు మనకు అనుగ్రహించిన అనేక ఆశీర్వాదములను మనము గుర్తించిన యెడల, ఒకరినొకరు నిమగ్నము చేసికొనుటకు మనకు అవసరమైనదానికంటె ఎక్కువ విషయము ఉన్నదని ఉద్ఘాటించుటకే ఇది ఉపయోగపడును. వైవిధ్యము మనుష్యులకు ఇష్టమైన యెడల, దేవుడు తన మంచితనమును మనపై ఎన్ని విధములుగా కుమ్మరించెనో ధ్యానింపుదము. ఈ ఆశీర్వాదములలో ప్రతిదానికి ఒక పాట కలదు. మన సమస్త ప్రయత్నములలో మనలను సంతోషపరచుటకు నూరు రాగములు మనకున్నను, దేవుని హస్తమునుండి మనము పొందు ఆశీర్వాదముల అపరిమితమైన వైవిధ్యముతో పోల్చినప్పుడు అది వెలవెలబోవును. కావున, ప్రభువు మనలను ఆశీర్వదించు అనేక విధములచే కదిలింపబడనంత మందమతులుగా మనము ఉండవలెనని ఉద్ఘాటించుటకై, పౌలు ఈ వివిధ పదములను చేర్చుట ద్వారా మన కృతఘ్నతను సరిదిద్దుచున్నాడు. ఆయన ఆశీర్వాదములు మన దృష్టికి రాకుండ మనము దేనియందును మనస్సు నిలుపజాలము గనుక, మనము తదనుగుణముగా స్పందించుట తగినది.

అందువలననే ఆయన "ఎల్లప్పుడును కృతజ్ఞతాస్తుతులు చెల్లించుచు" అని చేర్చుచున్నాడు; అనగా మనము నిజముగా జ్ఞానవంతులమైన యెడల, దేవుని ఆశీర్వాదములకు ఎడతెగక స్తుతులను వ్యక్తపరచుట మనకు ఎన్నడును విసుగు పుట్టింపదు, భారముగా నుండదు. దేవుడు ఎడతెగక తన మంచితనమును మనపై కుమ్మరించుచుండగా, మన ప్రత్యుత్తరము ఆయన ఔదార్యమునకు తగినట్లుండుటయే న్యాయము. దేవుని హస్తమునుండి నూరు మేళ్లను పొందకుండ ఒక్క దినమైనను గడవదు. కావున, మన జీవితమంతటిలో మనకు కలుగు ఆశీర్వాదముల సమూహమునకై ఆయనకు రెండు మూడు మారులు కృతజ్ఞతలు చెల్లించినంత మాత్రముచేత మనము ముగించితిమని తలంపకూడదని గ్రహింపవలెను. ప్రభువు తన మంచితనమును మన జ్ఞాపకమునకు తెచ్చుచుండగా, మనము దానిచే కదిలింపబడుట తగినది. కావున, సమస్త మేలునకును మనము పూర్తిగా దేవునిపై ఆధారపడియున్నామనియు, మన విధిలో నూరవ భాగమునైనను నెరవేర్చుట మనకు అసాధ్యమనియు ఎల్లప్పుడును మనకు మనమే జ్ఞాపకము చేసికొనుట మన కర్తవ్యము. దావీదు, "యెహోవా నాకు చేసిన సకల ఉపకారములకు నేనేమి చెల్లింతును? రక్షణపాత్రను ఎత్తి యెహోవా నామమున ప్రార్థన చేయుదును" అని చెప్పునప్పుడు అతని మాటలనే మనమును ప్రతిధ్వనించుచున్నాము (కీర్తనలు 116:12-13). కీర్తనలు 40లో, మనలను పరిపాలించుటలో దేవుని సంరక్షణ యొక్క అద్భుతములు మన తలవెంట్రుకల సంఖ్యను మించునంత అసంఖ్యాకములై, మనలను విస్మయమునకు గురిచేయునని అతడు స్పష్టముగా చెప్పుచున్నాడు.

కావున, దేవుని అనంతమైన మంచితనమును మనము సంపూర్ణముగా గ్రహింపజాలము గనుక, మన సమస్త సామర్థ్యములను దానికి అంకితము చేయుటకు మనము ప్రయత్నించినను, కనీసము దానివైపు గురి పెట్టుదము. దేవుడు ఊట వలె ఎడతెగక ప్రవహించుచు, మన అవసరములను తీర్చుటకు సమృద్ధియైన ప్రవాహములను మనకు అనుగ్రహించుచు, అలసట లేక తన ఆశీర్వాదములను మనపై కుమ్మరించునట్లు, అట్టి మంచివాడును దయగల హృదయుడునైన తండ్రికి మనమెంతగా బద్ధులమై ఋణపడియున్నామో మనమును ఎడతెగక, విరామము లేక గుర్తించుదము.

అంతేకాక, దేవుడు లెక్కలేని విధములుగా తమను ఆశీర్వదించుటను ఆలోచించుటకు మనుష్యులు తరచు మిక్కిలి మందగించియుందురని జ్ఞాపకము చేయుచు, సమస్తమునకై మనము దేవునికి కృతజ్ఞతలు చెల్లింపవలెనని పరిశుద్ధుడైన పౌలు మనకు బోధించుచున్నాడు. సహోదరులారా, మన శరీరముల విషయములోను ఆత్మల విషయములోను మనము దేవునికి ఎంత ఋణపడియున్నామో మనము ఎప్పటికైనను నిజముగా గ్రహింపగలమా అని ఆయన సూచించుచున్నాడు. లేదు, అది సాధ్యము కాదు; ఏలయనగా మన అవగాహన పరిమితమైనది. దేవుని ఆశీర్వాదముల విస్తృతిని గ్రహించుటకు మన శక్తి కొలది ప్రయత్నించినను, ఆయనకు మనమెంత ఋణపడియున్నామో తగినంతగా వ్యక్తపరచుటకు మనకు సామర్థ్యము లేదు. అట్లయిన, మనము ఎందుకంత చల్లగా ఉన్నాము? ఒక్క కృతజ్ఞతా వాక్యము పలికి అది చాలునని తలంచి, ఆయన పరిశుద్ధ నామమును ఆశీర్వదించుటకు దేవుడు మనకు ప్రతి కారణమును ఇచ్చుచుండగా, తదుపరి కృతజ్ఞతను సాధ్యమైనంత కాలము వాయిదా వేయుచు ఎందుకు తృప్తిపడుచున్నాము?

ఇప్పుడు, నేను ముందు చెప్పినట్లు, దేవుడు కోరు ప్రధానమైన బలియైన తన నామస్తుతిని ఆయనకు అర్పించుటలో మన విధిని నెరవేర్చుటకు మనము నిశ్చయించుకొనినప్పుడు, మన నిజ స్వభావమును స్థితిని ఆలోచింతము. మనము అనేక అవసరములకు లోనైనవారము, దేవుడు లెక్కలేని విధములుగా మనకు సమకూర్చవలసియున్నది. శరీరమునందును ఆత్మయందును మన దౌర్భాగ్యమును మనము ధ్యానించి, కష్టకాలములలోనైనను మనకు అత్యవసరమైనవి ఎన్నడును కొదువ కాకుండునట్లు దేవుడు మనను ఎట్లు సంరక్షించుచున్నాడో ఆలోచించినప్పుడు, ఆయన పరిశుద్ధ నామమును ఎడతెగక స్తుతించుటకు మనకు సమృద్ధియైన కారణము కనబడును. మనము స్పష్టముగా గ్రహించు ఆశీర్వాదములకు మాత్రమే కాక, ఆయన మనలను బాధపెట్టినప్పుడును, మనము కోరని రీతిలో మనతో వ్యవహరించినప్పుడును కూడ ఆయనను స్తుతించుటను కొనసాగింపవలెనని పరిశుద్ధుడైన పౌలు మనలను హెచ్చరించుచున్నాడు. అతడు యోబు మాదిరిని తీసికొనుచున్నాడు; యోబు తన పిల్లలు తన బల్లవద్ద ఉండి ఉల్లాసముతో విందులతో ఉన్నప్పుడు మాత్రమే కాక, తన సంతానము పోయి తన ఇంటిలో ఒంటరిగా విడువబడినప్పుడును, తన ఆస్తి కొంత దొంగలచేతను కొంత ఆకాశమునుండి పడిన పిడుగుచేతను తీసికొనబడినప్పుడును దేవుని స్తుతించెను. శ్రమ యొక్క దుర్దశలో, బాధ తనను మ్రింగివేయునేమో అనిపించునంతగా ఉన్నప్పుడును, యోబు, "యెహోవా ఇచ్చెను, యెహోవా తీసికొనిపోయెను; యెహోవా నామమునకు స్తుతి కలుగునుగాక" అని ప్రకటించుట మానలేదు. కావున, దుఃఖకాలములలోను, బాధాకరమును తీవ్రమునైన శిక్షలను మనము పొందునప్పుడును, మనము దేవునికి విరోధముగా సణుగక, ఆయన నామమును స్తుతించుటయందు పట్టుదలతో కొనసాగవలెనని పౌలు మనకు జ్ఞాపకము చేయుచున్నాడు; మరొక చోట కూడ ఆయన, మన ప్రార్థనలలో ఎల్లప్పుడును ఆయనకు స్తుతి చెల్లింపవలెనని మనలను ప్రోత్సహించెను.

మన ప్రార్థనలలో తరచు మన కోరికలుండినను, మన విన్నపములలో మన కొరతలను, బాధలను, చింతలను వ్యక్తపరచినను, మనము ఎల్లప్పుడును మన ప్రార్థనలతో కృతజ్ఞతాస్తుతులను కలుపవలెను. అనేకులు దేవునికి ప్రార్థన చేయుదురు గాని, తమ ఫిర్యాదులను కలిపి, ఆయనపై పగను పెంచుకొని, ఆయనపై పండ్లు కొరుకుటచేత ఆయన కోపమును రేపకుండ ఉండరు. "నా దేవా, నాకు సహాయము చేయుము" అని వారు అనవచ్చును గాని, దేవుని పరలోకమునుండి లాగివేయగలిగిన యెడల, ఆయనకు తమపై ఇక అధికారము లేకుండునట్లు వారు పూర్ణహృదయముతో ఆలాగే చేయుదురు. కొందరు, తాము దేవునికి ప్రార్థించుచున్నామని తలంచుచు, తమ అభ్యర్థనలు గర్వముతోను పగతోను ధిక్కారముతోను నిండియుండుటచేత దేవుని కోపమును నివారింపలేరని స్పష్టము. కావున, దేవుని సంరక్షణను మనము ఓర్పుతో అంగీకరించుచున్నామని సూచించుచు, మన విన్నపములన్నియు మనవులన్నియు కృతజ్ఞతాస్తుతులతో కూడియుండవలెనని పౌలు ఫిలిప్పీయులకు బోధించుచున్నాడు.

ఈ భాగములో, సమస్తము మన కోరికలకు అనుగుణముగా నుండి మనము ఆనందములోను సుఖములోను జీవించు సమృద్ధి కాలములలో మాత్రమే కాక, సమస్తమునకును మనము దేవునికి కృతజ్ఞతలు చెల్లింపవలెనని ఆయన ఉద్ఘాటించుచున్నాడు. దేవుడు మనలను శిక్షించినను, ఆయన అది మన రక్షణకును క్షేమమునకును చేయుచున్నాడని మనము గుర్తింపవలెను. ఆపత్కాలములోనైనను దేవుని ఆశీర్వదించుటకు మనకు కారణము లేదా? నిశ్చయముగా కలదు. మొదటిది, మనకు ఏది సంభవించినను దేవుడు మన యెడల ఓర్పు గలవాడు. ఆయన తన వ్రేలితో ఒక్కసారి మనలను కొట్టినను, మనము నలిగిపోవుదుము. మన సహనము ఆయన సహనమును సూచించును; దీనికై మనము ఆయనకు కృతజ్ఞతలు చెల్లింపవలెను.

అంతేకాక, ఆయన మనలను బాధపెట్టునప్పుడు, మనలను ఎడతెగక తనకు దగ్గరగా చేర్చుటకును పరలోక రాజ్యమువైపు నడిపించుటకును, మన మేలు కొరకే అట్లు చేయుచున్నాడు. మనము లోకమునకు మిక్కిలి అంటిపెట్టుకొనియున్నామని ఎరిగి, ఆయన మనలను పైకి ఎత్తగోరుచున్నాడు. ఇదంతయు చూచుచు, దుఃఖముతోను, చింతతోను, భయముతోను, సందేహముతోను నిండిన క్షణములలోనైనను మన దేవుని స్తుతించుటకు మనకు కారణము లేదా? నిశ్చయముగా కలదు. అయినను మన కృతఘ్నత మనలను అడ్డగింపవచ్చును. ఇక్కడ పౌలు చెప్పు విషయమును మనము గుర్తింపవలెను; అనగా, మనము దేవుని ఎడతెగక స్తుతింపవలెను. దుఃఖముచేత మన నోళ్లు కొన్నిమారులు మూయబడి, మన కృతజ్ఞతను స్వేచ్ఛగా వ్యక్తపరచలేమని తోచినను, అది ఒక గుర్తు: మనము ఆయనకు దగ్గరగా చేరి ఆయనకు కృతజ్ఞతలు చెల్లించి మహిమపరచునట్లు, మన శ్రమల చేదును ఆయన తగ్గింపని అంత కఠినముగాను తీవ్రముగాను దేవుడు మన యెడల ఎన్నడును వ్యవహరింపలేదు.

మనము సమస్త కృపను మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు ద్వారా పొందుచున్నాము; ఆయన మన పాపములకు తగిన శిక్షలుగా ఉండినవానిని సహితము, మన శిక్షణలను మేళ్లుగా మార్చుచున్నాడు; కావున, మనము మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు ద్వారా మన దేవునికిని తండ్రికిని కృతజ్ఞతలు చెల్లింపవలెనని చెప్పబడినది.

మొదట, ఆయన తండ్రియైన దేవుని మన యెదుట ఉంచుచున్నాడు; తరువాత, మనము ఆయనతో సమాధానపడు సాధనముల ద్వారా, ప్రతి విషయములోను దేవుడు మనకు తండ్రియని చూపించుచున్నాడు. ఈ లోకములో మనము సహించు కష్టములన్నియు, రోమీయులకు వ్రాసిన పత్రికలో చెప్పబడినట్లు, మన రక్షణకు దోహదము చేయునట్లుగా ఆయన మన పాపములన్నిటిని తొలగించియున్నాడు. ఇక్కడ మనము మొదట గమనింపవలసినదేమనగా, విశ్వాసము లేక మనము నిజముగా దేవుని స్తుతింపలేము. మన నోళ్లతో మనము ఎన్ని స్తుతులు పలికినను, దేవుడు మనకు తండ్రియని మనము పూర్తిగా ఒప్పింపబడితేనే తప్ప, అవి కపటమును వేషధారణయునే గాని మరేమియు కావు.

విశ్వాసమనగా ఏమో గ్రహించుట ఆవశ్యకము. పోపు మతము సూచించునట్లు, అనగా దేవుని చిత్తమును ఎరుగక పరలోకమందు ఒక దేవుడున్నాడని నమ్ముటయే విశ్వాసము కాదు. దానికి బదులుగా, దేవుడు మనలను తన పిల్లలుగా అంగీకరించునని మనము దృఢముగా నమ్మవలెనని పౌలు మనకు చెప్పుచున్నాడు; లేనియెడల యథార్థమైన నిష్కపటమైన హృదయముతో ఆయనను స్తుతించుటకు మనము ఎన్నడును సమర్థులము కాము. అయితే ఇది ఎట్లు సాధ్యము? దేవుడు మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు నిమిత్తము మనలను కృపతో చేర్చుకొను ఉచిత దత్తత అను భావనలో దృఢముగా స్థాపింపబడుట ద్వారానే. దేవుడు మనకు తండ్రిగాను, మనము ఆయన పిల్లలముగాను ఉండుట మన యోగ్యతలవలన గాని, మనకున్న ఏ సద్గుణమువలన గాని కాదు. దానికి పూర్తిగా విరుద్ధముగా, మనము "ఉగ్రతకు పాత్రులైన పిల్లలు" అని పిలువబడుచున్నాము; మనము పాపముతోను దుష్టత్వముతోను నిండియున్నందున దేవుడు న్యాయముగా మనలను తిరస్కరింపవలసియున్నది.

కావున, మనము మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు యొద్దకు వచ్చు వరకు, దేవుని దయను గాని, మన సేవను ఆయన అంగీకరించుటను గాని మనము నిశ్చయముగా ఎరుగజాలము. అందువలన, సమస్తమునందును, సమస్తమునకును దేవుడు మనకు తండ్రియైనందున ఆయనకు కృతజ్ఞతలు చెల్లింపవలెనని చెప్పిన పిమ్మట, ఇది మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు ద్వారా నెరవేరునని పౌలు సముచితముగా చేర్చుచున్నాడు. దేవుని మహిమకు భయపడియు, ఆయనను నమ్మలేక, ఆయన దయ యొక్క వాగ్దానములపై ఆధారపడలేక, ఆయనను తమ తండ్రీ అని సంబోధింపలేని వారందరును ఎన్నడును నిజముగా ఆయనను స్తుతింపజాలరని గ్రహించుట ముఖ్యము. వారు కొన్ని ఆచారములను చేయవచ్చును గాని, అదంతయు పైపై వేషమే అగును. కావున, దేవునికి ప్రార్థించి ఆయనకు స్తుతిని కృతజ్ఞతను అర్పించు ప్రతి వ్యక్తికిని విశ్వాసము ముందుగా ఉండవలెను.

అంతేకాక, ముందు చెప్పినట్లు, మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తుతో మనము ఏకముగా చేయబడితిమని గ్రహించు వరకు, దృఢమైన విశ్వాసము కలిగి దేవుని మనకు తండ్రిగా ఎంచుట మనకు అసాధ్యము. మనము ఆయన శరీరమునకు అవయవములమైనందున, ఆయన మనకొరకు సంపాదించిన ఉపకారములలో మనము పాలివారమగుచున్నాము. ఆయన మరణమును శ్రమయును మన నీతియై యున్నవి, ఆయన పరిశుద్ధత మన స్వంత అపవిత్రతలనుండి మనలను శుద్ధి చేయును, ఆయన అర్పించిన బలి, మనము చిక్కుబడియున్న శిక్షావిధినుండి మనలను విమోచించును. అంతిమముగా అది పాపదాస్యమునుండి మనలను విడిపించి, మన నీతిని స్థిరపరచును.

ఈ సమస్తమును మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునందు మనము కలిగియున్నందున, ఆయన ద్వారా దేవునికి మన కృతజ్ఞతను వ్యక్తపరచవలెను. ఇందువలననే పోపు మతస్థులు దేవుడు ఆమోదించు ఒక్క మనవినైనను రూపొందింపలేరు. నిజమునకు వారి ప్రయత్నములు వ్యర్థములే. వారు కీర్తనలను పాటలను వల్లించవచ్చును గాని, తమ క్రియలతో దేవుని నిజముగా స్తుతింపరు. వారు ప్రతిదానిని "మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు ద్వారా" అను మాటతో ముగించినను, దేవుడు తమ యెడల కరుణామయుడని గాని, తాము ఆయన కరుణకు పాత్రులమని గాని వారు నమ్మరు. తమ స్వంత కల్పనలైన పోషకులను న్యాయవాదులను సృష్టించుటచేత వారు మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తును తక్కువ చేయుదురు; ఆయనను ఇతరులనుండి వేరుపరచుట దాదాపు అసాధ్యమగునట్లు చేయుదురు. వారు ఆయనను ఒక మూలలో బంధింతురు, లేదా తెర వెనుకకు నెట్టివేయుదురు. ఈ లోగా, వారు పరిశుద్ధుల యోగ్యతలను విజ్ఞాపనలను వెంబడింతురు; ఇదియే వారి మితిమీరిన ధైర్యమునకు మూలము. తమ పాపములకు తామే ప్రాయశ్చిత్తము చేసికొనగలమనియు, తమను తామే విమోచించుకొనగలమనియు వారు నమ్ముదురు.

మన విషయమైతే, సమస్తమునందు దేవునికి కృతజ్ఞతలు చెల్లింపవలెనని మనకు బోధింపబడునది, మనము ఎడతెగక మనలను తగ్గించుకొనుటకే. అందువలన, విశ్వాసము మనకు దేవునికి ప్రార్థించుటకును, ఆయన వలన పొందిన ఉపకారములకై కృతజ్ఞతలు చెల్లించుటకును మార్గము తెరచునని నేను ముందు చెప్పితిని. ఈ భాగములో, మనము క్రీస్తు భయముతో, లేదా దేవుని భయముతో ఒకనికొకడు లోబడియుండవలెనని పరిశుద్ధుడైన పౌలు మనకు చెప్పుచున్నాడు; పాఠ్యమునకు రెండు అర్థములును తగియున్నవి. మనము ఒకనికొకడు లోబడియుండవలెనని చెప్పుట ద్వారా, దేవుడు తన పిల్లలు తన స్తుతులయందు నిమగ్నులు కావలెనని కోరునట్లే, వారు ఒకరికొకరు ఉపయోగకరులై యుండవలెనని కూడ ఆయన ఆశించునని ఆయన తెలియజేయుచున్నాడు. దేవునికి మనము ఏ విధముగాను మేలు గాని కీడు గాని చేయలేము గనుక, ఆయన నామమును స్తుతించుటయే మనము కనీసము చేయగలది. మనము ఆయనకు ఋణపడియున్న సమస్తమును ఆయన మనకు జమ చేయుట ఆయన వైపునుండి అపరిమితమైన దయ. మనము ఆయనకు ఎంతగానో ఋణపడియున్నాము; దీనిని వినయముతో ఒప్పుకొనుట ద్వారా మనము ఆయన కోరిక నెరవేర్చుచున్నాము. ఆయన మననుండి అంతకంటె ఎక్కువ కోరకపోయినను, మనము ఒకరికొకరు సేవ చేయవలెనని, మన స్వలాభమును ఎంతగా వెంబడింపకూడదనగా దాతృత్వమను పరస్పర బంధములో మనము ఒకరితో ఒకరు ముడిపడియున్నామను సంగతిని మరచునంతగా ఉండకూడదని ఆయన కోరుచున్నాడు. ఈ వాక్యభాగములో ఆయన తెలియజేయ ఉద్దేశించిన భావన ఇదియే.

మొదటి చూపులో, "మనము ఒకనికొకడు లోబడియుండవలెను" అని ఆయన చెప్పుట వింతగా తోచవచ్చును; ఏలయనగా, తండ్రి తన పిల్లలకు, భర్త తన భార్యకు, అధికారి తాను పరిపాలించు ప్రజలకు లోబడియుండుట అనుచితమని తోచవచ్చును. సమాన స్థాయి గలవారు సహితము ఒకరికొకరు లోబడియుండకూడదు.

అన్ని కోణములను మనము జాగ్రత్తగా పరిశీలించిన యెడల, పౌలు క్రైస్తవులందరిని ఈ లోబడుటకు లోపరచుట కారణము లేకుండ కాదని మనము కనుగొందుము. ఇతర మనుష్యులకంటె అధికారమును మహిమను కలిగియున్న అధికారులు సహితము, తాము పరిపాలించువారికి బద్ధులై యున్నారు. వారు తమ స్వంత నిమిత్తము కాక, రాజ్య క్షేమము నిమిత్తమే నియమింపబడిన పాలకులు. దేవుడు సంస్థానములను, రాజ్యములను, పాలనలను నియమించినప్పుడు, కొందరిని ఇతరులపై ఉన్నతులుగా స్థాపించుట కాదు గాని, చట్టముల క్రింద మనలను విధేయతలో ఉంచు కళ్లెమును, మనపై కొంత శక్తిని అధికారమును కలిగియుండు వ్యవస్థను ఏర్పరచుటకే. అట్టి క్రమమును కాపాడుటకు మనకు అధికారులున్నారు, ఈ ఔషధమును మనము కాదనలేము. కావున, దేవుడు అధికారులను ఈ విధముగా స్థాపించియున్నందున, తాము పరిపాలనచేత సేవ చేయవలసినవారికి వారు లోబడియున్నారని స్పష్టము.

తండ్రుల విషయములోను ఇదే వర్తించును. తండ్రులు తమ పిల్లలచే గౌరవింపబడవలెనను మాట నిజమే గాని, వారు తమ గృహములను జ్ఞానముతో పరిపాలింపని యెడల అది గొప్ప వెల చెల్లింపవలసివచ్చును. ఈ పరిపాలనలో కొంత లోబడుట కూడ కలదు. అదే విధముగా, భార్యాభర్తల సంబంధములో, భర్త తన భార్య బలహీనతను సహించుట, ఆమెను సహచారిణిగా చూచుటలో వివేచన చూపుట, రోగములోను ఆరోగ్యములోను ఆమె భారములను పంచుకొనుట లోబడుటయొక్క ఒక రూపమే. నిజముగా, ఈ అన్ని సందర్భములలోను లోబడుట ఉన్నది. కావున, తమను తాము నమ్మకస్థులుగా రుజువుపరచుకొనగోరు వారందరును, ప్రతి ఒక్కరు తమ తమ స్థితికిని స్థాయికిని తగినట్లు ఒకనికొకడు లోబడియుండవలెనని ఇక్కడ చెప్పబడుట సముచితమే.

ఉన్నత స్థానములలో నున్నవారు, తమ పదవితో వచ్చు శ్రమలను బాధ్యతలను ఇష్టపూర్వకముగా అంగీకరించుటకే దేవుడు తమను హెచ్చించెనని గుర్తింపవలెను. తక్కువ స్థానములో నున్నవారు, తాము తమను తగ్గించుకొని తమ మెడలపై పెట్టబడిన కాడిని మోయవలెనని గ్రహింపవలెను. సమానులును సాటివారును సహితము ఒకరినొకరు సహింపవలెను; ఏలయనగా కలిసి జీవించుటకు పరస్పర సహనము అవసరము. నిశ్చయముగా, సహించుట అంతయు ఒక విధమైన లోబడుటను సూచించును. అది లేక మనము కలిసి జీవింపలేము. ఇందువలననే మరొక చోట, ప్రేమించు ఋణము తప్ప మరి దేనిని గూర్చియు మనము ఒకనికొకడు ఋణపడియుండకూడదని చెప్పబడెను.

ఈ సందర్భములో, "నేను మీకేమియు ఋణపడియుండలేదు" అని ఎవడైనను చెప్పుట యొక్క మూర్ఖత్వమును మనము చూచుచున్నాము. తమకు ఏ బాధ్యతయు లేదని చెప్పుచు మనుష్యులు ఒకరినొకరు గద్దింపవచ్చును గాని, వారు ఇంకను ముందుకు వెళ్లవలెను. ఇందువలననే పౌలు మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునకు లేదా దేవునికి భయపడుటను పేర్కొనుచున్నాడు. అనగా, మనలను కాపాడువారు లేనియెడల, ప్రతివాడును తన స్వప్రయోజనములనే వెదకుచు, తమకు ఇతరులతో అవసరము లేదని తలచి వారిని తిరస్కారముగా చూడవచ్చునని చెప్పినట్లుండును. అయినను, తమకు సహాయము చేయలేరు, హాని చేయలేరు అను నెపముతో మన పొరుగువారిని అట్లు త్రోసివేయుట పూర్తిగా మూర్ఖత్వమే.

మన వైఖరులయందు మనము మిక్కిలి గ్రుడ్డివారమని స్పష్టము. "నేను నీకేమియు ఋణపడలేదు, నిన్ను లెక్కచేయను" అని మనము చెప్పితిమనుకొనుడి. అయినను, మనము మన శిరస్సైన దేవుని యొద్దకు రావలెను. ఆయన మనలను ఈ లోకములో ఉంచినప్పుడు, మనలను ఒకరితో ఒకరు బంధించి, ప్రేమతో ఒకరికొకరు సేవ చేయవలెనని ఉద్దేశించెను. ప్రేమ ఐక్యతయొక్క పరిపూర్ణ బంధమనియు, అది సమృద్ధిని తనతో తెచ్చుననియు మనకు తెలియును. కావున, ఒక వ్యక్తికి వారి స్వంత హక్కుగా నేను ఏమియు ఋణపడకపోయినను, దేవుని విషయమై వారికి నేను ఏదో ఋణపడియున్నాను. ఈ తలంపు మనలను వినయమునకు తిరిగి తీసికొని రావలెను.

నీ పొరుగువానికి సేవ చేయవలెనను షరతు లేకుండ నీవు సృజింపబడి ఈ లోకములో ఉంచబడలేదని ఆలోచింపుము. నీవు ఈ బాధ్యతను తప్పించుకొని ఇతరులనుండి దూరముగా ఉన్నయెడల, అది శరీరపు నరములను త్రెంచివేసినట్లుండును; అప్పుడు శరీరము ముక్కలైపోవును. అది మన శిరస్సైన మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునకు ఇక మనతో ఏ సంబంధమును ఉండకూడదని కోరినట్లుండును. అడవి మృగములవలె ప్రవర్తింప ఎంచుకొని, తమ పొరుగువారికి దయ చూపుటకు హృదయమురాని వారు అడవులలో నివసింపవలెను; ఏలయనగా వారు మనుష్యులమధ్య జీవించుటకు తగరు. దేవుడు మనలను బుద్ధిలేని మృగములనుండి వేరుపరచి, ఒకరితో ఒకరు జతపరచి బంధించియున్నాడు. ఈ కాడిని మనము తిరస్కరించిన యెడల, మనము మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునకు ఋణపడియున్నామని మనము ఎంచుట లేదని స్పష్టముగా తెలియును. ఆయన హస్తముచే పరిపాలింపబడుటకును, భంగము లేకుండ పాటింపబడవలసిన ఆయన నియమించిన క్రమమునకు లోబడుటకును మనకు ఇష్టము లేదు.

కావున, మనలో ప్రతి ఒక్కరము మనకు మనమే అంతగా అంటిపెట్టుకొనియున్నందున ఒకనికొకడు లోబడజాలము గనుక, పరిశుద్ధుడైన పౌలు ఇక్కడ మనకు వివరించిన దానిని జ్ఞాపకము చేసికొందము. మనము దేవునికి భయపడి, ఆయన చిత్తమునకు నిశ్శబ్దముగా లోబడ ఇష్టపడిన యెడల, మనము సేవ చేయుటకు బద్ధులైనవారికి సేవ చేయుట మనకు బాధాకరముగాను వింతగాను తోచకూడదను సిద్ధాంతమును మెచ్చుకొనుటకు ఈ సూత్రము సహాయపడును. ఆలాగు చేయుట ద్వారా, ఆయన మనకొరకు సంపాదించిన పరలోక మహిమ కొరకు మనము ప్రయాసపడుచుండగా, మనము మన మన పాత్రలను నిలుపుకొని, మన శిరస్సైన యేసుక్రీస్తు క్రింద ఐక్యముగా నిలిచియుందుము.

ఇప్పుడు, మన తప్పిదములను ఒప్పుకొనుచు, మన మంచి దేవుని మహిమ యెదుట మనలను తగ్గించుకొందము. మన తప్పిదములను గూర్చిన ఈ అవగాహన మనలను నిజమైన పశ్చాత్తాపమునకును దినదిన అభివృద్ధికిని నడిపించునట్లు ప్రార్థింతము. మనము అనుసరింపవలసిన నీతి యొక్క పరిపూర్ణతను చేరు వరకు, అనగా మనము దానికి ఎంతో దూరముగా ఉన్నను, ఆయన శుద్ధీకరణను సంరక్షణను వెదకుచు, ఆయన నివారణ కొరకు ఆయనకు మొఱ్ఱపెట్టునట్లు మనలను కదిలించు రీతిలో మన దౌర్భాగ్యములను పరిశీలింతము. ఈలోగా, దేవుడు మనలను సహించి, ఆయన పిల్లలుగా ఆయనను ప్రార్థించు భాగ్యమును మనకు అనుగ్రహించునుగాక; మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు ద్వారా ఆయనకు కృతజ్ఞతలు చెల్లించు కృపను మనకు దయచేయునుగాక. తన పరిశుద్ధాత్మ ద్వారా ఆయన మన హృదయములలో మన దత్తతను ముద్రించి, మనలను తనతో దృఢముగా ఐక్యపరచియున్నాడు. ఆయన నిరంతరము మనపై కుమ్మరించు అనేక విధములైన ఉపకారములను పట్టుదలతో గుర్తించుచు, మనము విశ్వాసమునందును నిరీక్షణయందును కొనసాగుదుముగాక. ఈ ఉపకారములను ఆయనవలన విశ్వాసముతోను కృతజ్ఞతతోను పొందుట నేర్చుకొందము.

ఈ సమాధానమును మనకు మాత్రమే కాక, భూమిపై ఉన్న మనుష్యులందరికిని జనములన్నిటికిని అనుగ్రహించుటకు ఆయన దయచేయునుగాక, మొదలైనవి.