నాలుగవ అధ్యాయముపై రెండవదియైన ఇరువది అయిదవ ప్రసంగము - గలతీయులకు 4:4-7

ఇది నాలుగవ అధ్యాయముపై రెండవ ప్రసంగము.

4 అయితే కాలము సంపూర్ణమైనప్పుడు దేవుడు తన కుమారుని పంపెను; ఆయన స్త్రీయందు పుట్టి ధర్మశాస్త్రమునకు లోబడినవాడాయెను.

5 మనము దత్తపుత్రత్వము పొందవలెనని, ధర్మశాస్త్రమునకు లోబడియున్నవారిని విమోచించుటకై ఆయన అట్లు పుట్టెను.

6 మీరు కుమారులైయున్నందున, అబ్బా, అనగా తండ్రీ, అని మొఱ్ఱపెట్టు తన కుమారుని ఆత్మను దేవుడు మీ హృదయములలోనికి పంపెను.

7 కాబట్టి నీవిక దాసుడవు కావు గాని కుమారుడవే; నీవు కుమారుడవైతే క్రీస్తుతోకూడ వారసుడవు కూడ.

పౌలు ఇచ్చట కాలపరిపూర్ణతను గూర్చి ఏల మాటాడుచున్నాడో ఇంతకుముందే మీకు తెలిపితిని; అదేమనగా, తమ ఇష్టానుసారముగా దేవుని మర్మములను మితిమీరి శోధింపగోరుచు, దేవుడు తమ భావమునకు తగినట్లు ప్రవర్తింపకున్న ఆయనకు ఎదురు చెప్పునంతటి సాహసమునకు కూడ తెగించు మనుష్యుల కుతూహలమును అణచుటకే. కాబట్టి దేవుడు మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తును పంపుటలో పాటించిన క్రమముతో విశ్వాసులు తృప్తిపొందవలెనని, తగిన సమయము అంతకుముందు రాలేదని అతడు చెప్పుచున్నాడు; ఏలయనగా ఆ సంగతి దేవుని కేవల సంకల్పముపైనను ఆయన మార్పులేని ఉద్దేశముపైనను ఆధారపడియున్నది; దానికి మనము లోబడియుండుట మనకు తగును. ఇప్పుడు పౌలు చెప్పునదేమనగా, మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు స్త్రీయందు పుట్టి, ధర్మశాస్త్రమునకు లోబడినవాడాయెను, ధర్మశాస్త్రమునకు లోబడియున్నవారిని విడిపించుటకే. మొదట ఆయన మన స్వభావమును ధరించెనని అతడు చెప్పుచున్నాడు; అట్లు కానియెడల మనము విడుదల పొందునట్లు మన పక్షమున దేవునికి విధేయత చూపుట ఆయనకు సాధ్యమయ్యెడిది కాదు.

అయినను ఆయన ఆశ్చర్యకరమైన రీతిగా గర్భమున పడెను గనుక, ఆయన స్త్రీయందు పుట్టెను లేక జన్మించెనని పౌలు చెప్పుచున్నాడు. ఆయన దావీదు సంతానమునకు చెందినవాడనుట నిజమే; అయినను ఆయన గర్భధారణలో పరిశుద్ధాత్మ యొక్క రహస్య కార్యము ఉండెనని ఇంతకుముందే మీకు చెప్పితిని. అది ఎట్లున్నను, మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు తన తండ్రియైన దేవునికి మన స్థానమున నున్నట్లుగా విధేయత చూపవలెనని మన స్వభావమును ధరించెను. ఆయన మన స్వభావమును ధరించుటకు కారణము అదే. అతడు చెప్పుచున్న ఈ లోబడుట బలవంతముచేత కలిగినది కాదు, స్వేచ్ఛాపూర్వకమైనది. ఏలయనగా దేవుని కుమారునికి సర్వాధిక్యమును సర్వాధికారమును కలవని మనకు తెలియును; దూతలును సమస్త ప్రధానులును ఆయనను గౌరవించుటకు ఆయన యెదుట మోకరించవలసినదే. అట్లుండగా ధర్మశాస్త్రము ఇంతటి దాస్యమైయుండగా ఆయన దానికి ఎట్లు లోబడును? ఆయన తన స్వేచ్ఛతోనే తన్ను తాను తగ్గించుకొనెను గనుక ఇది దేవుని కుమారుని మహిమను ఏమాత్రమును తగ్గింపదు. కాబట్టి (ఫిలిప్పీయులకు రెండవ అధ్యాయములో చెప్పబడినట్లు) ఆయన దేవునితో సమానముగా ఉండుట దోపుడుసొమ్మని ఎంచలేదనుటకును, అయినను తన్ను తాను తగ్గించుకొనెననుటకును మధ్య విరోధమేమియు లేదు. కావున ఆయన ఈ కార్యము ఆయన స్వచ్ఛమైన బలవంతములేని మంచితనమునుండియే కలిగినది గనుక, పౌలు అదే చోట తెలిపినట్లు మనుష్యుల యెదుట ఆయనకు దాసుని రూపమును ఆకారమును ఉండినను, ఆయన ఎల్లప్పుడును తన స్వస్థితిలోనే నిలిచియుండెను. అది ఎట్లున్నను, పరలోకమునకును భూలోకమునకును ప్రభువైనవాడు ఆ లోబాటును మనలను దానినుండి విడిపించుటకే తనపై వేసికొనెనని మనము బాగుగా గమనించుదము. ఏలయనగా మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు సున్నతి పొందెననియు, ఆయన పురుషప్రాయమునకు వచ్చినప్పుడు మోషే ధర్మశాస్త్రమునకు సంబంధించినదంతయు జాగ్రత్తగా నెరవేర్చెననియు మనము చూచుచున్నాము; అది ఆయన దానికి బద్ధుడైనందున కాదు, దాస్యమును తొలగించుటకును, మనలను బిగించి సంకెళ్లు వేసినట్లున్న బంధమును తెగగొట్టుటకునే.

కాబట్టి సువార్త మనతో స్వాతంత్ర్యమును గూర్చి మాటాడినప్పుడెల్ల (పౌలు కూడ ఈ వాక్యభాగములో దానిని గూర్చియే చర్చించుచున్నాడు), మనము మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు వద్దకు తిరిగి వచ్చి, ఆయన ఆ విధముగా బద్ధుడైనది వృథాగా కాదని నమ్మకము కలిగియుందము. ఇప్పుడు ఆయనయందు మన రక్షణ నెరవేర్పును కలిగియుండని దేదియు లేదు. కాబట్టి మనము ఇక ధర్మశాస్త్ర దాస్యమునకు లోబడినవారము కామని నిర్ణయింపక తప్పదు; అట్లు కానియెడల అది మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునకు అవమానముగా పరిణమించును. ఏలయనగా మన నిమిత్తము ఆయన లోబడుటకు తన్ను తాను అప్పగించుకొనిన తరువాత, మనము ఇంకను స్వాతంత్ర్యమును తృణీకరించినయెడల అది ఎంత ఘోరము! దేవుని కుమారుడు ఇచ్చటకు దిగివచ్చి పైచెప్పినరీతిగా తన్ను తాను తగ్గించుకొనెననియు, అయినను మనము దానిని ఆటగాను చిన్నవిషయముగాను ఎంచవచ్చుననియు చెప్పుటకంటె, ఆకాశమును భూమియు తమ స్వభావమును మార్చుకొనుట మేలు. ఏలయనగా అది ఎట్టి వర్తనము? కాబట్టి యేసుక్రీస్తు వచ్చి మనలను విడిపించెను గనుక, ప్రాచీన పితరులవలె ధర్మశాస్త్ర కాడిక్రింద ఇంత కఠినముగా బంధింపబడక, మనము ఇప్పుడు మన దేవుని స్వేచ్ఛగా సేవించుటకును ఆయన యొద్దకు నేరుగా వచ్చుటకును నేర్చుకొందము. ధర్మశాస్త్రమునుండి మనము ఏ విధముగా విడిపింపబడితిమో ఇంతకుముందే మీకు చెప్పితిని. అది మన జీవితమును తీర్చిదిద్దు నియమముగా ఇకను నిలిచియుండదనుట కాదు; దేవుడు మనలను పరిపాలించి మనపై సర్వాధిక్యము కలిగియుండునట్లు అది ఇంకను నియమముగానే ఉన్నది. ఏలయనగా మనము అన్యజనులకును అవిశ్వాసులకును కంటె అధములమైనయెడల అది ఎట్టి సంగతి? అయితే పౌలు చెప్పినట్లు వారి హృదయములలో ధర్మశాస్త్రము చెక్కబడియున్నది నిశ్చయము. ఎన్నడును బడికి పోనివాడును, ఏ బోధయును పొందనివాడును, ఏదియు వినని లేక చదువనివాడును కూడ మంచిచెడ్డలను విచక్షింపగలడు. అతనికి సంపూర్ణ నైపుణ్యము కలదని కాదు; గాని లోకము ఎట్లు నడచినను, అజ్ఞానమను సాకును తొలగించుటకై దొంగతనము, వ్యభిచారము, దోపిడి, మోసము, అబద్ధసాక్ష్యము, త్రాగుబోతుతనము మొదలైనవి ఖండింపదగిన దోషములని ఆ సాక్ష్యము మనుష్యుల హృదయములలో ముద్రింపబడవలెనని దేవుడు సంకల్పించెను. ఆయన నామమును దూషించుట అసహ్యకరమైనదని మనుష్యులు తెలిసికొనవలెనని కూడ ఆయన ఇచ్ఛయైయుండెను. ఇదంతయు అన్యజనులు బోధ లేకయే తెలిసికొనిరి. అట్లుండగా మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు మనపై ఏలుచున్నాడనియు, మనలను స్వతంత్రులనుగా చేసెననియు సాకు చెప్పి మనము నియమరహితులమైనయెడల అది ఎట్టి సంగతి? సాతానుడు అంతయు కలగాపులగము చేసి, సమస్తమును క్రమము తప్పించి, కళ్లెమే లేకుండ చేసిన స్థలమందు కంటెను సంఘములో ఎక్కువ గందరగోళము ఉండును. అయితే మనము ఇక ధర్మశాస్త్రమునకు లోబడినవారము కామని చెప్పబడుచున్నది గదా; అది ఇంతకుముందు ప్రస్తావింపబడిన అదే విషయములోనే; అనగా, “ధర్మశాస్త్రమందు వ్రాయబడినవన్నియు నెరవేర్చనివాడు శాపగ్రస్తుడు” అని మనతో చెప్పుచు ధర్మశాస్త్రము ఇకమీదట ఈ కఠినత్వమును క్రూరత్వమును మనపై చూపదు. ఏలయనగా ఆ బెదిరింపు నిలిచియుండి బలముతో ఉన్నంతవరకు, మనము బుద్ధి తప్పినవారివలెను, ముక్కలు ముక్కలుగా చీల్చబడుటకు సిద్ధముగా హింసాయంత్రముపై ఉన్నవారివలెను ఉండక తప్పదు. సంక్షేపముగా, ధర్మశాస్త్రమందున్నదంతయు నెరవేర్పనివారు శాపగ్రస్తులను ధర్మశాస్త్ర తీర్పు రద్దు చేయబడితేనే తప్ప మనకు విశ్రాంతి కలుగనేరదు.

అయితే దానికి విరుద్ధముగా, తండ్రి తన పిల్లలయెడల చేయునట్లు దేవుడు మనపై జాలిపడి మన బలహీనతలను సహించుచున్నాడనియు, మనలోని దోషములను లెక్కింపక వాటిని కప్పి పాతిపెట్టుచున్నాడనియు, అందువలన మన సేవలో ఎన్నో తప్పిదములున్నను అది ఆయనకు అంగీకారమగుచున్నదనియు మన మనస్సాక్షులు సాక్ష్యమిచ్చునుగాక; అప్పుడు మనము ఇక ధర్మశాస్త్రమునకు లోబడినవారము కాము.

మనము నియమరహితులుగా ఉండవలెననికాదు, ఆజ్ఞలు మనకు నిరంతరము ప్రకటింపబడకూడదనికాదు; దేవుడు ఏమి నియమించెనో మనము తెలిసికొని దాని వలన భయభక్తులతో నుండునట్లు అవి ప్రకటింపబడవలెను. అయితే మనము పడినను, కుంటినను, తప్పటడుగులు వేసినను మనము ధైర్యము కోల్పోకూడదు; లేక అన్నిటిని తగినంత సంపూర్ణముగా నెరవేర్పలేకపోయినను మనము పూర్తిగా కలవరపడకూడదు; ఏలయనగా దేవుడు ఎల్లప్పుడును మన చేయి పట్టి మనలను నిలబెట్టును గాని, మన జీవితమును కఠినముగా జల్లించుటకు మనతో లెక్క చూచుటకు పూనుకొనడని మనకు బాగుగా తెలియును.

ఇంకను, మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు రాకమునకు ముందున్న ఆచారములు ప్రాచీన పితరులయెడల ఉండినట్లు ఇప్పుడు వాడుకలో లేవు; వారు బాల్యములో వలె వాటిచేత శిక్షితులైరి. ఏలయనగా మూగజంతువులు బలిగా అర్పింపబడినప్పుడు, పాతాళము యొక్క అగాధము లోకమంతటిని మింగివేయుటకు తెరవబడినట్లుగా, ప్రతి మనుష్యుడును అచ్చట తన స్వంత మరణమును చూచెను. నేడు దేవుని కుమారుడు తన్ను తాను బలిగా అర్పించుకొనుటవలనను, మన నిమిత్తము తన రక్తమును చిందించుటవలనను మనకు నిత్య విమోచనమును సంపాదించెనని మనకు తెలియును; అందువలన మనము తలలెత్తుకొని దేవుని యెదుటికి వచ్చి, మరణమునకు లోబడనివాడును, తన స్వేచ్ఛతోనే మన పూటకాపుగా దానికి లోబడినవాడునైన ఆయన మరణముచేత మనము జీవమును పొందెదమని సందేహింపము; ఆయన మరణము మరియు శ్రమల వలన మనము విడుదల పొంది క్షమింపబడునట్లు ఇది జరిగెను.

ఈ విధముగా నేడు ధర్మశాస్త్రము మనకు రద్దు చేయబడెననియు, మనము దత్తపుత్రత్వమును పొందుటకై దానినుండి విడిపింపబడితిమనియు మీరు చూచుచున్నారు. అయినను పౌలు ఇట్లు చెప్పుటవలన, పాత నిబంధన క్రింద జీవించిన పితరులు, రాజులు, ప్రవక్తలు, ఇతర విశ్వాసులు మనవలె దేవుని పిల్లలు కారనియు, లేక మనవలె విశ్వాసముచేత తాము దత్తత చేయబడితిమని వారు ఎరుగరనియు అతని భావము కాదు; అయితే ఆ దత్తపుత్రత్వము నేడు బయలుపరచబడినంతగా అప్పటికి ఇంకను బయలుపరచబడలేదనియే.

ఏలయనగా (మనము చూచినట్లు) ధర్మశాస్త్రము చిన్న పిల్లలను పాలించు ఉపాధ్యాయుడైయుండెను. అయితే దేవుని కుమారుడు ప్రత్యక్షమై తన రాకవలన మనకందరికి సంపూర్ణతను తెచ్చెను గనుక మనము పురుషప్రాయమునకు వచ్చితిమి. అట్లైనయెడల, పితరులు సమయము ఇంకను రాకపోవుటచేత ముందుగా రుచి మాత్రమే చూచిన ఆ దత్తపుత్రత్వమును మనము ఇప్పుడు అనుభవించుచున్నాము. దేవుడు తనకు తోచిన పరిమాణములో తన ఆత్మచేత వారిలో కార్యము చేయలేదని కాదు; అయితే నేను ముందే చెప్పినట్లు, ఈ సంగతి వ్యక్తులను గూర్చినది కాక దేవుడు అనుసరించిన పరిపాలనా క్రమమును గూర్చినది.

ఏలయనగా ఆ దినములలో నీడలును రూపకములును ఉండెను, అవి దాస్యపు గొలుసువలె ఉండెను; అయితే ఇప్పుడు మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు మనలను తన యొద్దకు పిలుచుచున్నాడు, దేవాలయపు తెర రెండుగా చినిగిపోయెను; ఆయన మనకొరకు మనుష్యుల చేతులతో కట్టబడని, పరలోక నిర్మాణమైన పరిశుద్ధ స్థలమును సిద్ధపరచెను; ఆయన మనకంటె ముందుగా అందులోనికి వెళ్లియున్నాడు గనుక మనము ధైర్యముగా అందులో ప్రవేశింపవచ్చును.

కాబట్టి రూపకములు నీడల కాలమందు ఉండినట్లు ధర్మశాస్త్రమునకు ఇక మనపై అధికారము లేదు గనుక మనము ఈ దత్తపుత్రత్వములోనికి సంపూర్ణముగా చేర్చుకొనబడితిమి. ఇప్పుడు ఈ సంగతిని స్థిరపరచుటకు పౌలు ఇట్లు చేర్చుచున్నాడు: తన కుమారుని ఆత్మ మనలో ఉండి, తండ్రీ అని మొఱ్ఱపెట్టుచున్నందున దేవుడు మనలను తన పిల్లలనుగా ఎంచుచున్నాడని ఆయన కనుపరచుచున్నాడు; పరిశుద్ధాత్మను గూర్చి మాటాడుచు, ఒక సందర్భమునుబట్టి ఆయనను మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు ఆత్మ అని పేర్కొనుచున్నాడు. ఏలయనగా ఏ హక్కుచేత మనము దేవుని పిల్లలమగుదుము? స్వభావసిద్ధముగా ఆ నిజమైన ఘనతయు గౌరవమును ఎవని కుండునో ఆయన అద్వితీయ కుమారునికి మనము అవయవములమైనందుననే గదా.

ఏలయనగా మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు దేవుని అద్వితీయ కుమారుడని పిలువబడుటలో, మనుష్యులే కాక పరలోకపు దూతలు సహితము ఆ ఘనత నుండి వెలుపలగా ఉంచబడిరి; కాబట్టి అది యేసుక్రీస్తునకు తప్ప మరి ఎవనికిని చెందదు. అయినను మనము ఆయనతో ఐక్యపరచబడియున్నాము, ఆయన మననుండి వేరుకాగోరక తానే మన శిరస్సుగా కనుపరచుకొనుచున్నాడు, అవయవములకు శిరస్సుతో ఉండు ఐక్యత వంటి ఐక్యత మనకు ఆయనతో ఉన్నది గనుక, మనకు మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు ఆత్మ ఉండవలెననియు, లేనియెడల మన దేవుని తండ్రీ అని పిలిచి ప్రార్థించుటకు ఆయన యొద్దకు చనువుగా చేరుట మనకు సాధ్యము కాదనియు, ఆ గౌరవమును మనము మనపై తీసికొనుట మిక్కిలి అహంకారమగుననియు అతడు చెప్పుచున్నాడు.

ఏలయనగా ఒక బిచ్చగాడు తనను ఒక ధనవంతుని కుమారునిగా చేసికొనగోరినయెడల, ప్రజలు అతనిని చూచి నవ్వుదురు, అతడు సిగ్గు సిగ్గుగా తోసివేయబడును. అట్లుండగా భూమిపై పురుగులమును, సమస్త కల్మషముతోను అపవిత్రతతోను నిండినవారమునైన మనము పరలోకపు దూతలతో సరిసమానులుగా నుండి దేవుడు మన తండ్రి అని చెప్పుట ఎట్లు? నిజముగా దూతలే స్వయముగా అట్టి గొప్పతనమును తమ శిరస్సైన మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు ద్వారా తప్ప తాము కోరజాలరు.

కాబట్టి మనము మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు నామమున రాకుండగను, లేక ఆయన శరీరమందు అవయవములమని అంగీకరింపబడి ఆయన స్థానమున ఉన్నట్లు చేర్చుకొనబడునట్లు ఆయన ఆత్మ లేకుండగను, దూతలకంటె పైగా పోటీపడుటకు పూనుకొనిన యెడల అది మనకు గొప్ప గర్వమగును. అందువలననే ఆయన మన కొరకు విజ్ఞాపన చేయుచున్నాడనియు, మనము ఆయన నామమున దేవునికి ప్రార్థన చేయుచున్నామనియు చెప్పబడుచున్నది.

ఏలయనగా ఆయన మన పక్షమున మాటాడువాడు కానియెడల, మన విన్నపములు అంగీకరింపబడునని మనము ఎట్లు ఆశింపగలము? మనము దేవునికి ప్రార్థన చేయ తలంచినప్పుడు మనలో ఉన్న బలహీనతను కొంచెము ఆలోచించుదము. మనము నిష్కపటముగా నిట్టూర్పులు విడిచినను, మనలను పైకెత్తు మంచి ప్రేరణలు మనకుండినను, మనము క్షీణించుచున్నాము; పరిపూర్ణమైన ఆసక్తితో దేవుని యొద్దకు వచ్చుచున్నామని తలంచువారు తమ్మును తామే వంచించుకొనుచున్నారు, అదియును మిక్కిలి స్థూలముగా.

అయితే తాము ఉన్నట్లే తమ్మును తాము దీనముగా ఒప్పుకొనువారు, తమకు అనుగ్రహింపబడిన సద్గుణములోను బలములోను కూడ తాము కుంటుచు తొట్రిల్లుచున్నామని గ్రహింతురు. అయినను మన ప్రభువైన యేసు క్రీస్తు మధ్యను ఉండి, మన పక్షమున నిలిచి, మనలను సమీపమునకు రప్పించుచున్నాడు గనుక మనము ధైర్యముగా ప్రార్థింపవచ్చును.

అదే కారణముచేత ధర్మశాస్త్రకాలములో ప్రధాన యాజకుడు తన రొమ్ముపై పండ్రెండు ప్రశస్త రత్నములను, తన భుజములపై వెనుక మరి పండ్రెండు రత్నములను ధరించెను; వాటిపై ఇశ్రాయేలు పండ్రెండు గోత్రముల పేర్లు వ్రాయబడియుండెను. ఏలయనగా ప్రజలు మంటపములో [అనగా వెలుపలి గుడారములో] ఉండినను, అతనికిని వారికిని మధ్య తెర ఉండెను; అందువలన పరిశుద్ధ స్థలము దాచబడియుండెను, దేవుని సన్నిధికి సాక్ష్యముగా లోపల జరుగు కార్యములలో ఏదియు కనబడలేదు.

ప్రధాన యాజకుడు వారందరి పక్షమున లోపలికి వెళ్లి, దేవుని ఉగ్రతను శాంతింపజేయు రక్తమును తన చేతిలో పట్టుకొనియుండుట చాలును. అంతేకాక పండ్రెండు గోత్రముల (అనగా దేవుని ప్రజల) పేర్లు చెక్కబడిన ఆ పలక అతని రొమ్ముపై ఉండెను. వాటిని అతని భుజములపై కూడ ధరించెను; అతడు సంఘమంతటి పక్షమున అచ్చట ఉన్నాడని చెప్పబడునట్లు అట్లు చేసెను.

ఈ విధముగా మనము మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు ఆత్మచేతనే ఆయన తండ్రియైన దేవునికి మొఱ్ఱపెట్టుచున్నాము; ఆయన మనలను తన కుమారుని అవయవములనుగా ఎరిగి అంగీకరించుచున్నాడనియు, ఆయన ద్వారా తన పరలోక రాజ్యములోనికి మనలను చేర్చుకొని, మనకు ద్వారమును తెరచి యుంచినందున మనము ఆయన యొద్దకు చనువుగా చేరవచ్చుననియు మనకు పూర్తి నిశ్చయతయున్నది. ఇది “మొఱ్ఱపెట్టు” అను మాటచేత ఇంకను చక్కగా వ్యక్తపరచబడుచున్నది.

“మనము చెప్పుచున్నాము” అని పౌలు చెప్పగలిగియుండెను; అయితే అవసరమైనట్లు అతడు ఇంకను ముందుకు పోవుచున్నాడు. ఏలయనగా (నేను ఇంతకుముందు స్పృశించినట్లు) ఇచ్చట అతడు ప్రాచీన పితరులను మనతో పోల్చి, ధర్మశాస్త్రము క్రింద ఉండినవారియెడల కంటె దేవుడు మనయెడల అధిక ఉదారుడుగా కనబడెను గనుక మన స్థితి వారి స్థితికంటె శ్రేష్ఠమైనదని చూపుచున్నాడు. అందువలననే ఈ దినములలో మనము దేవుడు మన తండ్రి అని బహిరంగముగా పూర్ణ స్వేచ్ఛతో బిగ్గరగా మొఱ్ఱపెట్టుచున్నామనియు, ఆయన పిల్లలనుగా ఎంచబడుచున్నామని అతిశయించుచు ఆయన యొద్దకు ధైర్యముగా చేరుచున్నామనియు అతడు చెప్పుచున్నాడు.

ధర్మశాస్త్రము క్రింద ఉండిన పితరులు కూడ ఇదే విధమైన మాటలను వాడిరనుట నిజమే; ఉదాహరణకు, “ప్రభువా, నీవు మమ్ము కనికరముతో చేర్చుకొనకపోయినయెడల మా గతి ఏమగును? అబ్రాహాము మమ్ము ఎరుగడు, యాకోబును ఎరుగడు. శరీరమునుబట్టి మేము వారికి పుట్టినవారమే; అయినను నీ కుమారుని స్వరూపమందు నీవు మమ్ము అంటుకట్టిన ఆత్మసంబంధమైన బంధుత్వముతో పోల్చగా ఈ స్వభావసిద్ధమైన బంధుత్వమంతయు ఏమియు కాదు. కాబట్టి నీవే మా తండ్రివి” అని వారు చెప్పినపుడు. యెషయా తెలుపుచున్న ప్రకారము సంఘమంతయు ఆ విధముగానే దేవునికి ప్రార్థన చేసెను. ఇట్టి వాక్యభాగములు అనేకములు కలవు. ఆ పునాది లేకుండగా, అనగా దేవుడు తమను తన పిల్లలనుగా ఎంచుచున్నాడని వారికి పూర్తి నిశ్చయత లేకుండగా, పితరులు దేవునికి మంచి విన్నపములను ప్రార్థనలను అర్పించుట అసాధ్యమే. ఏలయనగా అన్ని యుగములలో విశ్వాసులు అన్యజనులకును అవిశ్వాసులకును భేదపడిన విషయము అదియే. అన్యజనులు దేవునికి ప్రార్థన చేసిరి గాని అది యదృచ్ఛగా మాత్రమే, తాము ఆలకింపబడెదమో లేదో ఎరుగక చేసిరి. అయితే మన ప్రార్థన విశ్వాసముపై ఆధారపడవలెను.

“మనయెడల దేవుని చిత్తమును మనము మొదట ఎరిగి గ్రహించితేనే తప్ప ఆయనకు ప్రార్థన చేయలేము” అను పౌలు మాట ఎల్లప్పుడును సత్యమైనదే. కాబట్టి ధర్మశాస్త్రము క్రింద జీవించినవారు దేవుడు తమను తన పిల్లలనుగా అంగీకరించుచున్నాడని తమ మనస్సాక్షులలో పూర్తిగా నిశ్చయించుకొనియుండిరని చెప్పక తప్పదు. అయినను ఇది వారికి, అర్ధముఖముతో అని చెప్పవచ్చు, చూపబడెను; అందువలన వారు అనేక నీడలతోను రూపకములతోను చుట్టబడినవారై ప్రార్థించిరి, అవి వారికి స్థూలముగా బోధించెను. వారు విశ్వాసము లేకుండ తమ్మును తాము అర్పించుకొనలేదనుట నిజమే (ఏలయనగా అప్పుడు వారికి కొంచెమైనను ప్రయోజనము కలిగియుండదు), మరియు తమ కన్నుల యెదుట ఉంచబడిన అడ్డంకులన్నిటిని జయించుట వారికి ఆవశ్యకమైయుండెను; అయినను సువార్త క్రింద మనకు అనుగ్రహింపబడిన సంపూర్ణ నిశ్చయతతో వారు దేవునికి మొఱ్ఱపెట్టలేకపోయిరి. రోమీయులకు ఎనిమిదవ అధ్యాయములో ఇది ఇంకను చక్కగా వివరింపబడినది; అచ్చట పౌలు, మనము ఇప్పుడు భయమునకును దాస్యమునకును సంబంధించిన ఆత్మను పొందలేదనియు, ధైర్యమునకు సంబంధించిన ఆత్మను పొందితిమనియు, అందువలన మనము అబ్బా, తండ్రీ, అని మొఱ్ఱపెట్టగలమనియు చెప్పుచున్నాడు. మరియు విరుద్ధ భాగముచేత, ఈ వాక్యభాగము క్లుప్తముగా ఉండుటవలన అస్పష్టముగా ఉండగల సంగతిని అతడు తేటపరచుచున్నాడు. ఏలయనగా ధర్మశాస్త్రము మిక్కిలి భయంకరముగా ఇయ్యబడెను గనుకను, ప్రాచీన పితరులు దాని క్రింద తాము భయభీతులతో ఉంచబడితిమని అనుభవించవలసివచ్చెను గనుకను, మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు రాకవలన నేడు మనకు సంపాదింపబడిన స్వాతంత్ర్యము వారికి ఇంకను లేదు గనుకను అతడు దాస్యపు ఆత్మను ప్రస్తావించుచున్నాడు. వారు చిన్న పిల్లలవలె ఉండిరి; వారి తండ్రులు వారి కొరకు ప్రయాసపడినను, తమ కొరకు ఏమి దాచబడియున్నదో వారు ఎరుగరు. ఏలయనగా వారి తండ్రులు వారిని ప్రేమించినను, బెత్తము అప్పుడప్పుడు ఆడవలసినదే, వారు ఎల్లప్పుడును భయముతో నిలుచుందురు. తమను తాము పాలించుకొను వివేచన వారికి లేనందున తమ తండ్రులు తమతో ఎట్లు వ్యవహరింతురో వారికి తెలియదు. ధర్మశాస్త్ర కాలమందు కూడ ఆ విధముగానే యుండెను; ఒక విధమైన భయము ఉండెను, ఎంతగా అనగా దేవుని పిల్లలైనవారు కూడ పైచెప్పిన కఠినమైన దాస్యము క్రింద ఉండిరి.

అయితే పౌలు చెప్పునదేమనగా, దేవుడు ఉరుమిన, మెరుపులు మెరిసిన, బూరలు మ్రోగిన, వాయుమండలము ఎంతగా గర్జించినదనగా మనుష్యులందరు విస్మయమొంది దేవుని సమీపింప ధైర్యపడని సీనాయి పర్వతమునొద్ద మనము ఇక లేము; “దేవుడు మాతో మాటాడకుండునుగాక, మాటాడినయెడల మేమందరము చచ్చి నశించెదము” అని చెప్పబడినట్లే. పౌలు చెప్పునట్లు మనము ఇప్పుడు ఆ భయములో లేము; మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు వచ్చెను గనుక దేవుడు మనకు పూర్ణ స్వాతంత్ర్యము అనుగ్రహించెను. ఆయన పరలోకమునకు వెళ్లెననియు మనకు తెలియును; దాని ఉద్దేశ్యమేమనగా, పరలోక సృష్టులు ఇకమీదట మనలను వెనుకకు తగ్గించునంత భయంకరమైన ప్రభావము కలిగియుండకూడదనియు, మన దేవునితో చనువుగా మాటాడుటకు మనకు దయయు కృపయు దొరకవలెననియునే.

ఈ విధముగా “మొఱ్ఱపెట్టు” అను ఈ మాట యొక్క భావమేమిటో మీరు చూచుచున్నారు. అయితే విశ్వాసులు తరచుగా తమలో అంత స్వేచ్ఛయైన నిర్భయమైన మనస్సును అనుభవింపక, నోరు తెరచునప్పుడు బాధపడుదురనియు, హృదయములో కుమిలిపోయి, దేవుడు తమ మొఱ్ఱ ఆలకించునో లేదో అని సందేహమునకు లోనగుదురనియు నిజమే. దుఃఖము మనలను ఎంతగా అణచివేయునంటే, మన ప్రార్థనలను ఎట్లు సరిచేసికొనవలెనో, లేక దేనితో ఆరంభింపవలెనో మనకు తెలియకపోవును. కాబట్టి ఇది పౌలు ఇచ్చట చెప్పుచున్నదానికిని, నేను ఉదహరింపబోవు వాక్యభాగమునకును విరుద్ధముగా కనబడవచ్చును. ఏలయనగా దేవునికి ప్రార్థన చేయవచ్చునో లేదో అని మనలో మనము సందేహించి, మన హృదయములు ఆ సందేహములలో తాళమువేయబడినట్లు ఉన్నయెడల, మనము విశ్వాసుల వరుసనుండి త్రెంపబడినవారమగుదుము అనవలసివచ్చును. మనము ఆ స్థితిలో ఉన్నయెడల మన గతి ఏమి? పౌలు ఇచ్చట చెప్పుచున్న నమ్మకము ఎక్కడ? దేవుని ఆత్మ మన కొరతలను బలహీనతలను తీర్చుచున్నాడని చెప్పి అతడు ఆ సందేహమును వెంటనే తొలగించుచున్నాడు. ఏలయనగా మనుష్యులకు గ్రహింపబడకపోయినను దేవుడు ఆలకించు వర్ణింపజాలని మూలుగులు కలవు. కాబట్టి మనము సువార్తలో ప్రగతి పొందియున్నయెడల, దేవుడు మనలను తన పిల్లలనుగా ఎంచుచున్నాడనియు, మృదువుగా తన యొద్దకు మనలను పిలుచుచున్నాడనియు, మనము ధైర్యముగా ఆయన యొద్దకు చేరవచ్చుననియు మనము నిశ్చయముగా నమ్మవలెనని మొదట గమనించుదము. దీనికి అనుగుణముగా ఎఫెసీయులకు మూడవ అధ్యాయములో, యేసుక్రీస్తునందు మనము విశ్వసించుటవలన వెంటనే దేవునికి మనలను సమర్పించుకొనుటకు నమ్మకమును ధైర్యమును పొందుదుమని ఆయన చెప్పుచున్నాడు. కాబట్టి మనకు నమ్మకమును ధైర్యమును లేకున్న మనకు విశ్వాసము లేదని తేలుచున్నది. అయినను మన విశ్వాసము ఎన్నడును పరిపూర్ణముకాదు, అది కొన్ని వేళ ఉధృతమైన దెబ్బలకు గురియై బాహ్యమునకు కూలిపోయినట్లే ఉండును గనుక: కొన్ని వేళలలో మన దుర్దశలును బాధలును అతిగా మనలను అణచివేయుటచేత దేవుడు మనకు దూరమైనట్లు కనబడును, మరియు మనము దేవునికి ఒక్క ప్రార్థన మాటను కూడ పలుకలేకపోదుము.

కాబట్టి పౌలు చెప్పుచున్నదానిని మనము అంగీకరించుదము; అదేమనగా ఆత్మ మన బలహీనతలకు సహాయము చేయుచున్నాడు. అట్లు మనము ఇంకను పట్టుదలతో నిలిచి ఎడతెగక దేవునికి ప్రార్థన చేయుదము; మనము మాటలేనివారమైనను, తడబడువారమైనను, మన మనస్సులోని ఒక్క భాగమునైనను తగినట్లు వ్యక్తపరచలేక అనేక ఆటంకములలో చిక్కుకొనినను: అయినను మన స్థితి ఎట్లున్నను దేవుని ఆత్మ మనలను ఇంకను ముందుకు త్రోయునుగాక; దేవుడు అయినను మన తండ్రియే అను ఈ పునాదిని గట్టిగా పట్టుకొని, ఆయన యొద్దకు ఆశ్రయముకొరకు పరుగెత్తుదము; మనము తగినంత స్వేచ్ఛగా చేయలేకపోయి మన దుఃఖభారముచేత నలిగిపోయినను, ఏమి జరిగినను ముందుకు సాగిపోవుదము, మన స్వంత తప్పిదముచేత ద్వారమునుండి మనలను మనమే వెలుపలికి నెట్టుకొనక, ఆయన చివరకు మనపై జాలిపడునని నమ్మకము కలిగి మన దేవునికి ప్రార్థనలో కొనసాగుదము.

ఈ విధముగా మన దత్తపుత్రత్వమును గూర్చి నిశ్చయముగా ఉన్నందున [దేవునికి] మొఱ్ఱపెట్టుటకు వీలగు ధైర్యము లేక నమ్మకము గల ఆత్మను గూర్చి ప్రస్తావము వచ్చినప్పుడు మనము ఇచ్చట ఏమి ఆలోచింపవలెనో మీరు చూచుచున్నారు. ఇది మనలో సంపూర్ణముగా ఉండగలదని తలంపవద్దు, ఏలయనగా మనము ఇంకను వదలిపోని దోషములు అనేకములు కలవు. మరియు అవిశ్వాసము ఇంకను మిగిలియున్నది; అది మనలో సంపూర్ణముగా వేరుతో పెరికివేయబడకపోయినను, మనలను వెనుకకు లాగుటకు అనేక త్రాళ్లు కలిగియున్నది, అందువలన మనము వాటితో పోరాడవలసివచ్చును. అయినను ఈ మధ్యలో దేవుడు మన తండ్రియని మనము పూర్తిగా నిశ్చయించుకొనవలెను; అటుపిమ్మట మన పరిమాణము మరియు శక్తికొలది ఇచ్చట చూపబడిన గురి వైపు ముందుకు సాగిపోదము. నేటి దినములలో పోపు మతస్థులతో మనకు గల అతి గొప్ప వివాదములలో ఇది ఒకటి. ఏలయనగా దేవుడు మనలను ప్రేమించునని మనము నిశ్చయముగా ఎరుగజాలమనియు, ఆయన మనలను ప్రేమించునో ద్వేషించునో అనునది సందేహములో వేలాడవలసిన సంగతియనియు వారు చెప్పుదురు. అయితే ఈ విధముగా వారు ప్రార్థన యొక్క నిజమైన విధానమును రూపమును పూర్తిగా చెరుపుచున్నారు. ఏలయనగా విశ్వాసము లేకుండ మనము ప్రార్థింపజాలమని లేఖనము చెప్పుచున్నదని మనకు తెలియును; మరియు యాకోబు, “అట్టి మనుష్యుడు తాను ప్రభువు వలన ఏమైనను పొందుదునని తలంపకూడదు” అనగా, ప్రతి గాలికి అటు ఇటు కొట్టుకొను ఊగిసలాడు రెల్లువలె వచ్చువాడు అని చెప్పుచున్నాడు. ఏలయనగా దేవుడు తన వాగ్దానములలో నమ్మదగినవాడనియు, మనలను తన యొద్దకు రమ్మని ఆయన ఆజ్ఞాపించియున్నందున ఆయన యొద్దకు వచ్చుటలో మనము భంగపడమనియు మనము నమ్మవలెను. మన ప్రార్థనలన్నిటిలోను విన్నపములన్నిటిలోను మనము ఈ మనస్సు కలిగియుండవలెను, లేనియెడల అంతయు వ్యర్థము.

రోమీయులకు ఎనిమిదవ అధ్యాయములో పౌలు చెప్పినట్లు మనకు దేవుని ఆత్మ లేనియెడల మనలో క్రైస్తవత్వము ఏమున్నది? అదే కారణముచేత అతడు ఐదవ అధ్యాయములో, మనకు అనుగ్రహింపబడిన పరిశుద్ధాత్మ ద్వారా దేవుని ప్రేమ మన హృదయములలో క్రుమ్మరింపబడియున్నది గనుక మన నిరీక్షణ విషయమై మనము ఎన్నడును సిగ్గుపడమని చెప్పుచున్నాడు. ఏలయనగా మనకు నిరీక్షణ లేనియెడల, నిశ్చయముగా మనము దేవుని రాజ్యమునుండి బహిష్కరింపబడినవారమై క్రైస్తవులని పిలువబడజాలము. అది ఎట్టి నిరీక్షణ? అది (పౌలు చెప్పునట్లు) దేవుని ప్రేమ మన హృదయములలో క్రుమ్మరింపబడియుండుటయే; అనగా మనము దేవుని దయలో ఉన్నామని ఎరుగుటవలన మనము పూర్తిగా స్థిరపడి తృప్తిపొందియుందుమని భావము. అది మనకెట్లు తెలియును? ఆత్మ చేత. మరియు అతడు “క్రుమ్మరింపబడెను” అను మాటను ఉద్దేశపూర్వకముగా వాడుచున్నాడు; అదేమనగా, దేవుడు తన తండ్రి వంటి మంచితనమును ప్రేమను మనకు అనుభవింపజేయుట (అందురే) తడివేలితో తాకి వెళ్లిపోవుటవంటిది కాదు, అటుపిమ్మట మనలను ఆకలితోను కొరతతోను విడిచిపెట్టుట కాదు; గాని ఆయన దానిని మనపై క్రుమ్మరించును, అనగా ఆయన తన కనికరపు సమస్త ధననిధులను మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునందు తెరచి యుంచినందున తాను మనలను తన స్వజనముగా ఎరిగి అంగీకరించుచున్నానని ఆయన మనకు చాలినంతగాను సంపూర్ణముగాను హామీ ఇచ్చును. ఇది దేవుని ఆత్మనుండియే రావలసినది, కొరింథీయులకు మొదటి పత్రికలో చెప్పబడినట్లు, దేవుడు మనలను ప్రేమించుచున్నాడని మనము స్వాభావిక బుద్ధిచేత ఇప్పుడు గ్రహింపజాలము; ఏలయనగా అది మనుష్యుని శక్తి యంతటిని మించినది. కాబట్టి దేవుడు మనలను లోకమునకు పైగా ఎత్తవలసివచ్చును; ఏలయనగా దేవుని ప్రేమను గూర్చి మనలను మనము నిశ్చయపరచుకొనుట మన స్వశక్తిలో లేదు. కాబట్టి ఆత్మ దానిని మనకు ఇచ్చును; అనగా అది మనకు స్వభావసిద్ధముగా కలిగినది కాదు, వారసత్వముగా కలిగినదియు కాదు, మన యోగ్యతలచేత మనము దానిని సంపాదించుకొనునదియు కాదు; గాని మన అవసరములన్నిటిలో ఆయన యొద్దకు చనువుగా చేరునట్లు దేవుడు తన కేవల మంచితనముచేత దానిని గూర్చి మనకు నిశ్చయతనిచ్చును.

అయితే దానికి విరుద్ధముగా, పోపు మతస్థులు తమ స్వంత కల్పనచొప్పున దేవుని ప్రేమను గూర్చి మనము నిశ్చయముగా ఉండజాలమని తలంచుచున్నారు. ఈ దౌర్భాగ్యులు ఎంత గ్రుడ్డివారనగా, దానిని గూర్చి ఏదైనను నిశ్చయత కలిగియుండగోరుట అహంకారమని చెప్పుచున్నారు; నిజమే [అదియును అట్లే], మనమే స్వయముగా దానిని కలిగియుండగోరినయెడల. ఏలయనగా ఒకడు తన స్వంత తలంపుచేత దేవుడు తన తండ్రియని తనను తాను నమ్మించుకొనినయెడల, అతడు కేవలము కల్పనాపరుడైన బిడ్డ, వీధులలో తిరుగుచు రాజులుగాను రాజకుమారులుగాను నటించు వెర్రివారిలో ఒకనివలె అన్ని పరీక్షలలోను మూర్ఖుడు అగును.

అయితే దేవుని యొక్క ఆ సాక్ష్యము మనకు ఉన్నయెడల, మనము ఇంకను దానిని గూర్చి సందేహింపవలెనా? దేవుని నమ్మదగినవాడని నమ్మి ఆయన వాక్యముపై ఆనుకొనుటవలన ఆయనను అంతగా ఘనపరచుట అహంకారమా? మరల మరొక వైపున, మనము ప్రార్థనకు వెళ్లునప్పుడు, ఆయన “నా యొద్దకు రండి” అని చెప్పుటవలన ఆయన మనకు ఇచ్చు ఉత్సాహము మంచి ప్రోత్సాహము కాదా? దేవునికి ప్రార్థన చేయవలెనను ఆజ్ఞ మనకు లేకపోయినయెడల, ఆయన సన్నిధిలోనికి చొచ్చుకొని వెళ్లుట నిశ్చయముగా మిక్కిలి తొందరపాటు అగును. అయితే ఆయన మనలను పిలుచుచున్నాడు, అంతేకాక మనము ఆయనను వెదకువరకు ఆగక మనకంటె ముందే వచ్చి, మనము ఆయన యొద్దకు రావలెననియే తప్ప ఆయన ఇంకేమియు కోరడని చెప్పి, ఆయనకు ప్రార్థన చేయుటకు ప్రేరణను మనస్సును కూడ మనకిచ్చుచున్నాడు; కాబట్టి మనము ఆయనను మన దేవునిగా ఎంచినయెడల, మన క్షేమమంతటిని ఆయన చేతి నుండియే వెదకుటవలన ఆయనకు తగిన స్తుతిని చెల్లింతము. ఆయన ఇట్లు మనకంటె ముందు వచ్చినపుడు (అని నేనందును), మనము ఆయనను అనుసరింపవలెనో లేదో అని వాదింపవలెనా? అది దేవుని వాగ్దానములన్నిటిని చెరుపుటకు దారితీయు దూషణము కాదా? ఈ విధముగా “మొఱ్ఱపెట్టు” అను ఈ మాటను గూర్చి ప్రస్తావము వచ్చినప్పుడు మనము ఏమి జ్ఞాపకముంచుకొనవలెనో మీరు చూచుచున్నారు. అయినను ఇంతయైనను, లోకము మనకు ఎట్లు నడచినను, సగము మాట పోగొట్టుకొనినవారివలె మనము తడబడుచు ఎంతో అపజయములతో నొత్తిడి పొంది ఒక్క అక్షరమైనను ఒక్క గీతయైనను సరిగా పలుకలేకపోయినను: ఏమి జరిగినను, ఆయన మన అవసరమందు మనకు సహాయపడునను, మనలను వెనుకకు లాగు బలహీనతలను సరిచేయుననుపునాదిపై దేవుని యొద్దకు వెళ్లుట మానకుందము. సంక్షేపముగా, నేను చెప్పిన మూలుగులకు మనలను పురికొల్పుటకు ఆత్మ మనలో కార్యము చేయునప్పుడు: మనము దేవుని వెదకుదము, మనము ఏమి చేయవలెనో తెలియక దిక్కుతోచకున్నను, ఇచ్చట మన యెదుట ఉంచబడిన గురి వైపు ఎల్లప్పుడును ముందుకు సాగుదము. మరియు పౌలు ఉద్దేశపూర్వకముగా “అబ్బా, తండ్రీ” అని మనము మొఱ్ఱపెట్టుచున్నామని చెప్పుచున్నాడు; అది, నేడు దేవుడు తనకు ప్రార్థన చేయవలెనని కోరునది, తన యొద్దకు సహాయముకొరకు పరుగెత్తవలెనని కోరునది యూదులను మాత్రమే కాదనియు, లోకమంతటిని ఆయన ఆ విధముగా చేయనిచ్చగించుచున్నాడనియు సూచించుటకే. పరదైసు ద్వారమును మనకు తెరచు తాళపుచెవియైన సువార్త ప్రతిచోట ప్రకటింపబడుచున్నందున, ఇంతకుముందు అబ్రాహాము వంశమునకు ప్రత్యేక విశేషాధికారముగా ఉండిన హక్కును ఇప్పుడు మనుష్యులందరు అనుభవించవలెనని ఆయన కోరుచున్నాడు. ఈ విధముగా మనము అబ్బా, తండ్రీ అని ఎట్లు మొఱ్ఱపెట్టుదుమో మీరు చూచుచున్నారు. ఇప్పుడు మొదటి పదమైన అబ్బా అనగా తండ్రి అని అర్థము; అయినను పౌలు యూదులలో ఇంకను మిక్కిలి సాధారణముగా వాడుకలో ఉండిన భాషనే వాడుచున్నాడు. ఏలయనగా బబులోను చెరకు తరువాత హెబ్రీ భాష ముందువలె స్వచ్ఛముగా లేక కల్దీయ భాషతో కలిసిపోయెను. అయినను ఇచ్చట పౌలు భావమేమనగా, సువార్త క్రింద మనుష్యులందరు సమిష్టిగా బహిరంగముగా దేవునికి ప్రార్థన చేయవలెననియు, ఏలయనగా ఆయన దత్తపుత్రత్వము సమస్త జనములకు అర్పింపబడెననియు, యూదులను అన్యజనులను వేరుచేసిన గోడ పడగొట్టబడెననియు, అందువలన ఇకమీదట ఆయన మనలను సమానులనుగాను ఒకే స్థితిలో ఉన్నవారినిగాను ఉండగోరుచున్నాడనియు చూపుటయే. కాబట్టి సువార్త బోధ మనలను నడిపించుచున్నది గనుక, అది మనకు తప్పులేని మార్గదర్శి గనుక, మనము అన్ని భాషలలో ఒకే నోటితో అన్నట్లు దేవునికి ప్రార్థన చేయవచ్చుననియు, ఆయన మనలను చేర్చుకొని తన సన్నిధికి చేరుటకు మనకు అనుమతి ఇచ్చుచున్నాడనుటలో మనము సందేహింపకూడదనియు మీరు చూచుచున్నారు.

ఇప్పుడు దీనివలన ప్రతి మనుష్యుని ప్రార్థన అర్థముతో కూడినదై ఉండవలెనని మనము చూచుచున్నాము. ఏలయనగా తన మాతృభాష తప్ప మరేదియు ఎరుగని ఒకడు గ్రీకులో లేక హెబ్రీలో దేవునికి ప్రార్థించినయెడల, అది నిశ్చయముగా ఆటయే, సరియైన ప్రార్థన నియమమును పూర్తిగా వక్రీకరించి చెరుపుటయే, అందులో కపటమును కృత్రిమ భక్తియును తప్ప మరేదియు ఉండజాలదు. ఆయన మనకు వినునని నిశ్చయించుకొనుటకు విశ్వాసము లేకుండ మనము దేవునికి ప్రార్థన చేయజాలమని నేను ఇంతకుముందే మీకు చెప్పితిని. ఆయన వద్ద మనము ఏమి అడుగవలెనో మనకు తెలియనియెడల అది ఎట్టి సంగతి? ప్రార్థన వంటి పరిశుద్ధమైన దానిని అపవిత్రము చేయుట కాదా? దేవునికి ప్రార్థన చేయుటయు, సహాయముకొరకు ఆయన యొద్దకే పరుగెత్తుటయు ఆయన మన నుండి కోరు బలియని మనకు తెలియును; ఏలయనగా దానిలో మనము ఆయనను మన తండ్రిగాను సమస్త క్షేమమునకు నిజమైన ఊటగాను ఒప్పుకొనుచున్నాము. కాబట్టి హెబ్రీయులకు పదకొండవ అధ్యాయములో అపొస్తలుడు చెప్పినట్లు, ఆయన తన్ను వెదకువారిని భంగపరచడనియు, ఆయన యొద్దకు పరుగెత్తుటకంటె శ్రేష్ఠమైనది లేదని వారు ఎల్లప్పుడును కనుగొందురనియు, ప్రతిఫలమిచ్చువాడైన ఆయన యొద్దకు మనము ఆశ్రయింపవలెను. కాబట్టి మనము దేవునికి ప్రార్థన చేయునప్పుడు ఆయన నుండి మనము ఏమి కోరుచున్నామో గ్రహించు వివేకము కలిగియుండవలెను. దీనిని ఒక అంశముగా గుర్తుంచుకొనుడి. ఇంకను, మనము అబ్బా, తండ్రీ అని మొఱ్ఱపెట్టుచున్నామని చెప్పబడుటవలన, భాషల వైవిధ్యము విశ్వాస ఐక్యతకు అడ్డు కాదని మనకు తెలియవచ్చుచున్నది. యెషయా దీనికి పూర్తి విరుద్ధమైన మాటల విధానము వాడునట్లు కనబడును; అతడు మనుష్యులందరు కనాను భాష, అనగా హెబ్రీ భాష, మాటాడుదురని చెప్పుచున్నాడు. ఇప్పుడు క్రైస్తవులును నమ్మిన విశ్వాసులును అగుటకు ఆ భాషలో నైపుణ్యము కలిగియుండుట అవసరము కాదు: గాని దేవుడు అన్ని భాషలలో ఆరాధింపబడునని అతని భావము. అతడు కనాను భాషను గూర్చి చెప్పుటకు కారణము, హెబ్రీ భాష పరిశుద్ధ భాషయైయుండి దానిలో దేవుని మర్మములు ఉంచబడియుండెను. కాబట్టి ఆ భాష ఒక విధముగా దేవునికి ప్రతిష్ఠింపబడినందున, దేవుడు మనుష్యులందరిచేత ఘనపరచబడునని, మనుష్యులందరు తమ దూషణలను, మూఢనమ్మకములను, దుర్వినియోగములను విడిచిపెట్టుదురని, మనుష్యులలో విశ్వాసమునందు ఏకరూపత ఉండునని, ధర్మశాస్త్రమునందును సువార్తయందును బోధింపబడినవారై వారందరు ఒకే ప్రమాణమును ఒప్పుకొందురని, తద్వారా మనుష్యులందరిలో ఒకే స్వరసామ్యమును మంచి ఏకమత్యమును ఉండునని అతడు చెప్పుచున్నాడు. అయినను మనము దేవునికి ఏ విధముగా ప్రార్థన చేయవలెనో ఇచ్చట పౌలు ఇంకను స్పష్టముగా వ్యక్తపరచగోరెను: అనగా ప్రతి మనుష్యుడు ఇప్పుడు తన స్వభాషలో ఆయనకు ప్రార్థన చేయును, ఆయన మనందరి మాట ఆలకించును. ఏలయనగా ఈ మనుష్యుని లేక ఆ మనుష్యుని భాష నేర్చుకొనుటకు దేవుడు బడికి పోనక్కరలేదు. మరియు ప్రార్థనలో మాట మనలను దానిలో ఇంకను ఎక్కువగా పురికొల్పుటకు తప్ప మరి వేరే ప్రయోజనమునకు ఉపయోగపడదని మనకు తెలియును. అదియునుగాక మన సంపూర్ణ నమ్మకమును దేవునిపై ఉంచుచున్నామని మనుష్యుల యెదుట మన నోటితో సాక్ష్యమిచ్చుటకు అది ఉపయోగపడును. ఇంకను అది మన బలహీనతకు సహాయపడును; మనము సోమరులమును చల్లారినవారమునైయున్నందున మన హృదయమును ముందుకు త్రోయుటకును, మనలో మిక్కిలి అధికముగా ఉన్న మన బలహీనతయు బద్ధకమును సహాయపరచుటకును మన నాలుక అవసరము.

అయితే దేవునికి ఇదంతయు అక్కరలేదు; మనము ఆయన వద్ద ఆలకింపబడగోరినప్పుడు పెద్దగా కేకలు వేయనక్కరలేదు; ఏలయనగా ఆయన మన హృదయముల రహస్య తలంపులను ఎరుగును. ఈ విధముగా మనము గమనింపవలసినది సారాంశములో ఏమిటో మీరు చూచుచున్నారు.

మరియు దీనిలో పోపు మతమందు అపవాది ఎంత అధికారము చేయుచున్నాడో మనము చూచుచున్నాము; అందువలన అచ్చట ప్రార్థనయు లేదు విశ్వాసమును లేదు. వారి దృష్టిలో మనుష్యులు తెలియని భాషలో వాగుచు, తాము ఏమి చెప్పుచున్నారో ఎరుగక గొణుగుకొనితప్ప భక్తియు పరిశుద్ధతయు లేదు.

యాజకులును సన్యాసులును కపటులును తాము లాటిన్ ఎరుగుదుమని చెప్పినను, వారి అవగాహన ఎట్టిదో మనుష్యులకు బాగుగా తెలియును. అంతేకాక, తాము ఏమి చెప్పుచున్నారో ఎరుగకయే వాగుటను వారు నియమముగానే చేసికొనిరి; వారికి “తుది ఉద్దేశము” (అని వారు పిలుచుదురు) ఉండిన చాలును; వారి మనస్సు తమ వంటగదిపైనను, అంతకంటె ఎంతో చెడ్డవియు ఎంతో అవమానకరమునైన సంగతులపైనను ఉండినను, “డోమినే లాబియా” అని వాగుటకు ముందు ఆ తుది ఉద్దేశము వారికి ఉండిన యెడల, తాము ప్రార్థించుటకును దేవుని సేవించుటకును పోవుచున్నామని చెప్పి, తమ ప్రార్థనలును విన్నపములన్నియు దేవునికి అంగీకారములని వారు తమను తాము నమ్మించుకొందురు.

దీనివలన పేద ప్రజల కన్నులు మసకబారినవి; ఏలయనగా సాధారణ భాషలో ప్రార్థించుట తమకు ధర్మము కాదని వారు నమ్మింపబడిరి, అందువలన వారు దానిని బూచిగా దూరముగా ఉంచుదురు. కాబట్టి ఈ దౌర్భాగ్యులను అపవాది మత్తెక్కించెను, పూర్తిగా మంత్రించెను అని మనము చూచుచున్నాము; ఏలయనగా వారు జీవాహారమును పుచ్చుకొనుటకు ఇష్టపడక, మంచి రొట్టె ఆరోగ్యకరమైన భోజనము స్థానమున విషమును పుచ్చుకొని దానితో బద్దలగుచున్నారు.

అయితే మన విషయమున ఇచ్చట మనకు ఇయ్యబడినదియు మనము పాటింపవలసినదియునైన నియమమును మనము చూచుచున్నాము: అదేమనగా మనము దేవునికి ప్రార్థన చేయునప్పుడు, ఏమి అడుగవలెనో ఆలోచింపకయు, ఆయన యెదుట ఎట్లు ప్రవర్తింపవలెనో ఎరుగకయు వివేకము లేకుండ దానికి పూనుకొనకూడదు.

మరియు మనము ఆయనను మన తండ్రి అని పిలుచునప్పుడు, అది మన స్వంత వ్యక్తుల యోగ్యతచేతనైనను, మన స్వంత అర్హతచేతనైనను క్రియలచేతనైనను కాదనియు, ఆయన మనలను మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునకు ఐక్యపరచి, మనలనందరిని ఆయనయందు సమకూర్చుచున్నందునను, మనము ఆయన శరీరమైనందునను, దేవుడు ఆయన స్వరూపమందు మనలను దయతో అంగీకరించుచున్నాడనుటవలననే అనియు బాగుగా ఆలోచింపుదము.

అందువలననే పౌలు, మనము పిల్లలమైనయెడల వారసులము కూడ అని చేర్చుచున్నాడు. అనగా, మనము ఇప్పుడే మన స్వాస్థ్యమును అనుభవించుచున్నామని అతడు చెప్పినట్లు ఉన్నది; మనకు వాగ్దానము చేయబడిన మహిమలో పాలివారమగుటకు దాని స్వాధీనములోనికి మనము ప్రవేశించితిమనికాదు గాని, ఆలయపు లోపలి భాగమునకు వెలుపలగా నిలిపివేయబడి, తమ యెదుట తెరయు పరదాయు ఇతర రూపకములును నీడలును లాగబడియుండిన ప్రాచీన పితరులతో పోల్చినయెడల అనియే.

ఇప్పుడు ఆ విషయములో మనము వారివంటివారము కాము: గాని మనము స్వేచ్ఛగాను స్వతంత్రులముగాను దేవుని యొద్దకు చేరుచున్నాము. అందువలన దత్తపుత్రత్వము నేడు మన హృదయములలో ధర్మశాస్త్ర కాలమందు వారి హృదయములలో ఉండినదానికంటె వేరుగా ఉన్నది. ఏలయనగా మనము వారసులమైయున్నాము, అయినను ఈ లోకములో యాత్రికులమును కూడ; మరియు (పౌలు కొరింథీయులకు రెండవ పత్రికలో చెప్పినట్లు) ఆయన ఈ మర్త్య శరీరమునుండి మనలను విడిపించి, ఈ భూసంబంధమైన యాత్రనుండియు నశించు జీవితమునుండియు మనలను తీసికొనువరకు మనము దేవునికి దూరముగా ఉండవలసినవారమే.

అది ఎట్లున్నను మనము దేవుని కృపను గొప్పచేయవలెను; ఆయన మనలను తన పిల్లలనుగా దత్తత చేసికొనెను గనుక, మన సంతోషమును ఆనందమును అంతయు దానిలోనే ఉన్నదని గ్రహింతము. కాబట్టి మనము అనుభవింపవలసిన కష్టముల మధ్యను ఆపదల మధ్యను సహితము సంతోషించునంత వరకు దానిలో అతిశయించుదము.

దేవుడు మనలను పిలుచుచున్నాడు గనుకను, మనము సహించు ఆపదలన్నియు మన క్షేమమునకును రక్షణకును మార్చబడునని ఆయన మనకు తెలిపియున్నాడు గనుకను, మనలో నిరంతరము అంతరంగ సంతోషము కలిగియుండుట మానవద్దు; మన యెదుట ఉంచబడిన గురి వైపు, అనగా సమస్తమును విడిచి మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు వైపు ఇంకను ముందుకు సాగిపోవుదము.

ఇప్పుడు మన మంచి దేవుని మహాత్మ్యము యెదుట మన పాపములను ఒప్పుకొనుచు సాగిలపడుదము; వాటిని మనము అనుభవించునట్లును, అది మనలను ఆయన యెదుట తగ్గించునట్లును, అయినను మనము నిరుత్సాహపడక, ఆయన మనలను దయతో అంగీకరించుట కనుగ్రహించి, మనము ఆయనపై నిశ్చయమైన నమ్మకముతో ఆయన యొద్దకు వచ్చినప్పుడు మన విన్నపములను ఆలకించుటకు తన స్వేచ్ఛాచిత్తముతో మనకు బద్ధుడైనందున, “ప్రభువు నామమున ప్రార్థన చేయువాడెల్లను రక్షింపబడును” అను ఈ వాగ్దానము యొక్క ప్రయోజనమును మనము అనుభవమువలన తెలిసికొనునట్లు, సాతానుడు మన హృదయములలో పెట్టగల సమస్త బాధలను అడ్డంకులను, సమస్త వివాదములను తగాదాలను జయించుటకు కృప అనుగ్రహించుట ఆయనకు ఇష్టమగునుగాక. కాబట్టి మనమందరము ఇట్లు చెప్పుదము: సర్వశక్తిమంతుడవైన దేవా, పరలోకమందున్న తండ్రీ. ఇత్యాది.