పంతొమ్మిదవ ప్రసంగము — మూడవ అధ్యాయముపై ఐదవ ప్రసంగము (గలతీయులకు 3:13-14)

పంతొమ్మిదవ ప్రసంగము,

మూడవ అధ్యాయముపై ఐదవ ప్రసంగము.

13 "మన నిమిత్తము శాపగ్రస్తుడై క్రీస్తు ధర్మశాస్త్రముయొక్క శాపమునుండి మనలను విమోచించెను. (ఎందుకనగా, 'మ్రానుమీద వ్రేలాడు ప్రతివాడును శాపగ్రస్తుడు' అని వ్రాయబడియున్నది.)"

14 "అబ్రాహాము పొందిన ఆశీర్వాదము క్రీస్తుయేసు ద్వారా అన్యజనులకు కలుగునట్లును, మనము విశ్వాసము ద్వారా వాగ్దానము చేయబడిన ఆత్మను పొందునట్లును ఇది జరిగెను."

మన కర్తవ్యమును నెరవేర్చుటవలననే తప్ప మరి ఏ ఇతర విధముగానైనను రక్షింపబడుదుమని మనము ఆశించినయెడల, మనమందరము శాపగ్రస్తులమగుదుమని మనము ఇదివరకే చూచితిమి; ఏలయనగా మనమందరము అనేక విధములుగా అతిక్రమించి తప్పిదములు చేసినవారమై దేవుని యెదుట దోషులమని కనబడుచున్నాము. అత్యంత పరిశుద్ధులైన మనుష్యులలో సహితము ఎవడును ఎన్నడును ఎట్టి లోపమును లేనంతగా సంపూర్ణుడుగా ఉండలేదు; వానిలో ఎల్లప్పుడును ఏదో కళంకమును, బహుశా అనేకమైన బలహీనతలును ఉండెను. కాబట్టి దేవుడు మనలను లెక్క అడిగినయెడల మనమందరము శిక్షావిధికి లోనై నశించినవారమగుదుమని నిర్ణయింపవలసియున్నది. చూడుడి, మనుష్యులు తమను గూర్చి ఎంత గొప్పగా తలంచుకొనినను వారి స్థితి ఎట్టిదో!

అయితే ఈ శాపగ్రస్తత నుండి తప్పించుకొనుటకు మనకు ఏదో ఒక మార్గము ఉండుట ఇప్పుడు మనకు అవసరము. లేనియెడల ప్రతిదినము దేవుని వాక్యముచేత మన చెవులు మ్రోగింపబడుటవలన మనకు ప్రయోజనమేమి? ఏలయనగా ఆయన చిత్తము మనలను నిత్యమరణములో ఇంకను లోతుగా ముంచుటకే ఉపయోగపడును. కాబట్టి దేవుని వాక్యము మనకు ప్రయోజనకరముగాను, మన రక్షణకు సాధనముగాను ఉండునట్లు, సమస్త మానవజాతిపై ఇవ్వబడి ప్రకటింపబడిన ఆ శిక్షావిధినుండి మనలను మనము విడిపించుకొనవలసియున్నది. ఆ మార్గమును పౌలు ఇచ్చట మనకు చూపుచున్నాడు; అదేదనగా, క్రీస్తు మన నిమిత్తము శాపగ్రస్తుడగుట ద్వారా మనలను విమోచించెను. మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు మ్రానుపై వ్రేలాడదీయబడుట వ్యర్థము కాదని అతడు మనకు చూపుచున్నాడు; ఏలయనగా రక్షణకు పిలువబడవలసిన వారందరి శాపగ్రస్తతను ఆయన భరింపవలసివచ్చెను. నేను ఇదివరకే వివరించినట్లు మనమందరము శాపగ్రస్తులమై యున్నామని మీరు చూచుచున్నారు; అందువలన మనకు రావలసినదానిని మన ప్రభువు తన స్వంత వ్యక్తిత్వములో అంగీకరింపవలసివచ్చెను.

ఇప్పుడు, మోషే ధర్మశాస్త్రములో, "మ్రానుమీద వ్రేలాడువాడు శాపగ్రస్తుడగును" అని వ్రాయబడియుండెను. శరీరమును క్రిందికి దింపవలెనని ప్రభువు ఆజ్ఞాపించినప్పుడు, ఒక మనుష్యుడు అంత వికారముగా కనబడుట శాపగ్రస్తమైన దృశ్యమని ఆయన చేర్చి చెప్పుచున్నాడు; అందువలన దానిని దింపవలెనని ఆయన అనుచున్నాడు. మ్రానుమీద వ్రేలాడదీయబడువాడు శాపగ్రస్తుడును వెలివేయబడినవాడును అయినట్లుగా ఉండవలెనని దేవుడు ఆ శిక్షావిధిని ప్రకటించినప్పుడు, తన ఏకైక కుమారుని గూర్చి తాను ఏమి నిర్ణయించియుంచెనో ఆయనకు బాగుగా తెలియును. ఏలయనగా మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు ఆ విధమైన మరణమును యాదృచ్ఛికముగానైనను, మనుష్యుల ఇష్టప్రకారముగానైనను నిర్ణయముచేతనైనను అనుభవింపలేదు. అవిశ్వాసులు ఆయనను సిలువవేసిరన్నది నిజమే; కాని దేవుడు తన స్వంత సంకల్పముచేత దానిని అట్లు నియమించియుండెను గనుకనే అది జరిగెను. "దేవుడు లోకమును ఎంతో ప్రేమించెను; ఆయన తన అద్వితీయ కుమారుని విడిచిపెట్టక, మన నిమిత్తము ఆయనను మరణమునకు అప్పగించెను" అని చెప్పబడిన ప్రకారమే ఇది జరిగెను.

నిజముగా, మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తును యూదా అప్పగించుటయే ఆయన మరణమునకు కారణమై, కేవలము బలాత్కారముచేతనే ఆయన ఆ విధమైన మరణమునకు ఈడ్చుకొనిపోబడినయెడల, అది మన క్షేమమునకు పునాది కాజాలదు. దేవుడు ముందుగానే ఆ కార్యమును ఆ విధముగా నియమించియుండెనని మనము గమనింపవలెను; అపొస్తలుల కార్యముల నాల్గవ అధ్యాయములో పేతురు దీనిని ఇంకను విపులముగా చెప్పుచున్నాడు; అచ్చట మన ప్రభువైన యేసు దుష్టులచేత సిలువవేయబడెనని, వారు ప్రయత్నించినది దేవుని సంకల్పములో ముందుగా నిర్ణయింపబడినదే తప్ప మరేదియు కాదని అతడు చెప్పుచున్నాడు.

కాబట్టి, మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు సిలువవేయబడెనని చెప్పబడుచుండగా, అదంతయు మన రక్షణ కొరకే జరిగెనను అంశమునకు మనము రావలసియున్నది; ఏలయనగా ఆ విధముగా మనలను తనతో సమాధానపరచుకొనుట దేవుని చిత్తమాయెను. "మ్రానుమీద వ్రేలాడువాడు శాపగ్రస్తుడు" అను ఈ తీర్పును ఆయన ప్రకటించినప్పుడు, దానిని మోషే ధర్మశాస్త్రములో నమోదు చేయుట ఆయన ఇష్టమాయెను గనుక, ఆ తరువాత ఏమి జరుగునో ఆయన ఎరుగనివాడు కాడు; ఏలయనగా ఆయన దానిని అంతకుముందే నిర్ణయించి నియమించియుండెను. కాబట్టి ఈ రెండు సంగతులను మనము జోడించవలెను; అనగా, మ్రానుమీద వ్రేలాడువాడెవడైనను శాపగ్రస్తుడగునని దేవుడు తన స్వంత నోటితో స్పష్టముగా చెప్పెను; అయినను అదే సమయములో తన స్వంత కుమారుడు మ్రానుమీద వ్రేలాడదీయబడవలెనని ఆయన చిత్తమాయెను. ఎందుకు ఇట్లు? ఆయన మన భారమును భరించునట్లు; ఆయన మనకు పూటపడినవాడును, మన పక్షమున ప్రధాన ఋణస్థుడుగా నియమింపబడినవాడును గనుక.

కాబట్టి ధర్మశాస్త్రముయొక్క శాపమునుండి మనము విడిపింపబడునట్లు యేసుక్రీస్తు శాపగ్రస్తుడాయెను. మొదటి చూపులో, మహిమగల ప్రభువు, సర్వాధిపత్యము గలవాడు, ఎవని మహిమ యెదుట పరలోకపు దూతలే వణకి సిగ్గుపడుదురో ఆయన శాపమునకు లోనగుట కఠినముగాను విచిత్రముగాను తోచవచ్చును. అయినను పౌలు మొదటి కొరింథీయులకు వ్రాసిన పత్రికలో చెప్పినదానికి మనము మరలి పోవలెను; అదేదనగా, సువార్త సిద్ధాంతము మనుష్యులకు, అవును, వారిలో మిక్కిలి జ్ఞానులకు సహితము, వెర్రితనముగా ఉన్నది; మన కృతఘ్నతను బట్టి ఆ విధముగా మనలను తగ్గించుట దేవుని చిత్తమాయెను.

ఏలయనగా పరలోక భూలోకముల సమస్త క్రమములో మనకు చూపబడిన సంగతులవలన మనము ప్రయోజనము పొందగలిగినయెడల, దేవుని వైపునకు మనలను నడిపించుటకు, అవును, జ్ఞానములో సహితము, మనకు మంచి బోధ లభించియుండును. కాని మనుష్యులు గ్రుడ్డివారై, దేవుడు తమ యెదుట ఉంచిన ఈ జ్ఞానమునకు తమ కన్నులు మూసికొనుచున్నారు గనుక, ఆయన క్రొత్త మార్గమును పట్టి, మూఢత్వముచేత అన్నట్లు వారిని తన వైపునకు ఆకర్షింపవలసివచ్చెను. కాబట్టి దేవుని కుమారుడు శాపమునకు లోనాయెనని ఇచ్చట ప్రకటింపబడిన సంగతిని గూర్చి మన స్వంత బుద్ధిచొప్పున తీర్పు తీర్చక, ఆ మర్మమునకు ఆశ్చర్యపడి మన దేవునికి మహిమ చెల్లించుదము; ఏలయనగా మన ఆత్మలను విమోచించుటకు అంతటి వెలకట్టలేని మూల్యమును చెల్లించునంతగా ఆయన వాటిని ప్రేమించెను. ఈ సంగతి మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు మహిమను తగ్గింపనేగాని, పరిశుద్ధ లేఖనములో ఆయనకు ఇవ్వబడినదానిని చెరుపనేగాని తగదు; దీనిని బట్టి మనము ఆయనను ఇంకను ఎక్కువగా మహిమపరచుటకే కారణము కలదు.

దీనికి నిదర్శనముగా, పౌలు చెప్పినట్లు, మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు తన అనంతమైన మహిమలో కనబడినప్పుడు ఆయన దోపిడి చేయలేదు. అయినను ఆయన స్వచ్ఛందముగా తన్ను తాను తగ్గించుకొనెను; మన స్వభావమును ధరించి బాధపడగల మనుష్యుడగుటయేగాక, మనుష్యుల యెదుట సిగ్గుకరమును, దేవుని యెదుట శాపగ్రస్తమునైన మరణమునకు తన్ను తాను అప్పగించుకొనెను. అట్లయిన, మన విమోచన నిమిత్తము ఆయన అంతటి అవధి వరకు తన్ను తాను అప్పగించుకొనెను గనుక మనము ఆయనకు ఎంతో ప్రియులమై యుండవలెను. దీని భావమును మనము రుచి చూచినయెడల, మాటలచేత చాలినంతగా వ్యక్తపరచలేనిదియు, మనుష్యుల సమస్త జ్ఞానమును మించినదియునైన ఆ కృపను ఘనపరచుటకు మనలను మనము పూర్తిగా సమర్పించుకొందుము.

కాబట్టి దీనిని మనము గ్రహింపజాలము, దీనిలో నూరవ భాగమునైనను చెప్పజాలము గనుక, గ్రహింపగలిగినంత భాగమును ఆలోచించి, ఇంకను ఆశ్చర్యచకితులమై యుందము. కాని ఇచ్చట మనుష్యుల దుష్టత్వమును మొండితనమును మనము ఇంకను చూచుచున్నాము; ఏలయనగా క్రీస్తు మన నిమిత్తము శాపగ్రస్తుడాయెనని పౌలు చెప్పుచుండగా, అది మనకు అందక జారిపోవుచున్నది. అంతేకాదు, ఈ విధముగా మన విమోచనము మన యెదుట ఉంచబడుట వినినప్పుడు, అభ్యంతరము తెచ్చుకొని, దారి తప్పి పోయి, సంఘమునుండి పూర్తిగా వేరైపోవుటకు అవకాశము తీసికొను దుష్టులు కొందరు ఉన్నారు. సమస్త మేలునకు ఊటయైనవాడును మనలను అందరిని పరిశుద్ధులనుగా చేయవలసినవాడునైన దేవుని కుమారుడు శాపగ్రస్తుడగుట అవసరమా? (అని వారు అందురు). ఆ విధముగా చేయుటలో దేవుడు సమస్త క్రమమును వివేచనను తారుమారు చేయదలచెనని వారికి తోచుచున్నది.

అయితే (నేను ఇదివరకే వివరించినట్లు) దేవుడు ఆ మార్గమును చూపినప్పుడు మనుష్యులు జ్ఞానముచేత ఆయన యొద్దకు రాలేదు గనుక, వారిని అట్టి ఒక విధమైన మూఢత్వములోనికి తెచ్చుట ద్వారా ఆయన వారి కృతఘ్నతను ఖండించుచున్నాడన్నది నిశ్చయము. అయినను విషయము ఎట్లున్నను, దేవుని మర్మములు మనకు మరుగైయున్నను వాటిని మనము గౌరవించి ఆశ్చర్యపడునట్లు, మన బుద్ధి కుంచించుకొని, మన వివేచన పూర్తిగా కలవరపడవలసినదే. మరియు దేవుని కుమారుడు మన నిమిత్తము శాపగ్రస్తుడాయెనని మనకు చెప్పబడినప్పుడెల్లను, మన పాపములను పరిశీలించుటకు ప్రవేశించుట మనకు తగును. అట్లు చేయుటవలన, మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు రక్తముచేత మన పాపములును అపరాధములును కడిగివేయబడువరకు మనము దేవుని యెదుట ఎంత అసహ్యులమో మనము గ్రహించెదము.

పరలోకమందలి దూతలందరును మన పక్షమున పూనుకొనినను, అది చాలిన పూటపడుటగా ఉండెడిది కాదు. కాబట్టి మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు వ్యక్తిత్వము తప్ప వేరొక ప్రాయశ్చిత్తము లేకుండెను. మనము ఏ నిత్యమరణపు బంధములో కట్టబడియుంటిమో దాని నుండి తన దైవికమైన పరలోకశక్తిచేత మనలను విడిపించుటకు ఆయన లోకములోనికి రాలేదు. మరి ఎట్లు? బలహీనతచేత. అంతేకాదు, ఆయన శాపగ్రస్తునిగా ఎంచబడవలసివచ్చెను; లేనియెడల మనము ఆ భారము క్రింద నలిగి పడియుండి, ఆ అగాధములో మనమందరము నశించియుందుము.

కాబట్టి కళంకములేని గొఱ్ఱెపిల్లయును, సమస్త నీతికిని పరిశుద్ధతకును సంపూర్ణతకును దర్పణమై యుండుటయేగాక, వాటికి ఊటయునైన దేవుని కుమారుడు మన నిమిత్తము శాపగ్రస్తునిగా ఎంచబడెనని మనము చూచినప్పుడు, దానిని చూచి మన పాపములనుగూర్చి అట్టి భయమును పొందవలెనుగదా; మన దేవుని అనంతమైన కృపచేతను మంచితనముచేతను మనము వెనుకకు లాగబడువరకు నిరాశలో మునిగిపోవునంతగా భయపడవలెనుగదా? కాబట్టి ధర్మశాస్త్రము యొక్క శాపమునుండి మనము విమోచింపబడితిమని మనకు చెప్పబడినప్పుడు, దానివలన నిజమైన దీనమనస్సునకు మనలను నడిపించుటయే దేవుని ఉద్దేశ్యమని మనము బాగుగా గమనింతము. అయితే మనుష్యులు తమలో తాము పూర్తిగా కలవరపడి, తమ వైపు తాము చూచుకొనుటకు సిగ్గుపడునంతగాను, అదే సమయములో మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు ఆ సంగతిని సరిచేయువరకు దేవుని ఉగ్రత తమకొరకు సిద్ధముగా కాచియున్నదని ఎరిగి భయపడి విభ్రాంతి చెందునంతగాను ఉంటేనే తప్ప అది సాధ్యము కాదు.

ఈ విధముగా మన జీవితమంతయు దేవుని యెదుట అసహ్యమైనదనియు, మనలోనున్న శాపగ్రస్తతను మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు తనపై వహించి తన స్వంత వ్యక్తిత్వములో భరించువరకు ఆయనతో సమాధానపడుటకు మనకు ఏ మార్గమును లేదనియు మీరు చూచుచున్నారు. కాబట్టి ఈ లేఖన భాగమును మనము చదివినప్పుడెల్లను, మనలో ప్రతివాడును మేల్కొని, దేవుని న్యాయపీఠము యెదుట తన్ను నిలుపుకొనవలెను; అచ్చట మనలను పూర్తిగా మ్రింగివేయు అగాధమువంటిదానిని మనము అనుభవించి, మన విషయమై మనమే సిగ్గుపడి కలవరపడవలెను. మరొక వైపున, దేవుని కుమారుని వ్యక్తిత్వములో మన కొరకు సంపాదింపబడిన కృపను అంతగా ఘనపరచి, ఆయన శాపగ్రస్తుడని చెప్పబడుటవలన ఆయన గౌరవము తగ్గింపబడకుండ జాగ్రత్తగా మనలను కాపాడుకొని, మన క్షేమమును ఆయన అంతగా విలువైనదిగా ఎంచెనని కనుపరచినందున ఆయనకు చెల్లింపదగిన యోగ్యమైన స్తుతిని చెల్లించుటకు మరింతగా ప్రేరేపింపబడవలెను.

ఇంకను, మన రక్షణకును దేవుడు మనపై చూపు ప్రేమకును ఆ తార్కాణమువలన మనము ప్రయోజనము పొందుదము; అప్పుడు మనము ఆయన యొద్దకు వచ్చినప్పుడు ఆయన మనలను అంగీకరించునని సందేహింపము; ఏలయనగా పేతురు తన మొదటి పత్రికలో మనకు చెప్పినట్లు, మన విమోచన క్రయధనముగా చెల్లింపబడినది బంగారమైనను వెండియైనను నశించు వస్తువైనను కాదు, మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తే; ఆయన మనలను అంత ఖరీదుగా కొనెను.

కాబట్టి ఆయన నామమున మనము కనికరమును వెదకినప్పుడెల్లను అది మనకొరకు సిద్ధముగా ఉన్నదని సందేహింపకయుందము. మనము మన స్వంత యోగ్యతలను గూర్చిన ఏదైనా అభిప్రాయముతో వచ్చినయెడల అది ఏపాటిది? అయితే కుమారుడు తండ్రికి ఎంత ప్రియుడో, ఆయన మరణము ఎంత విలువైనదో మనకు తెలిసినప్పుడు, దేవుడు ఎల్లప్పుడును మన మొఱ్ఱ వినునని, ఆయన మనయెడల కనికరముగలవాడును దయగలవాడునై యుండునని మనకు పూర్తి నిశ్చయత కలుగును; అనగా ఇచ్చట మనకు చెప్పబడిన సంగతిపై మనము పూర్తిగా ఆనుకొనినయెడల అది కలుగును; అదేదనగా, మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు మన నిమిత్తము శాపగ్రస్తుడగుటకు సహితము వెనుకతీయలేదు.

దీనితోపాటు, ఆ విధముగా అబ్రాహామునకు ఇవ్వబడినట్లే ఆత్మను గూర్చిన వాగ్దానము అన్యజనులకు వచ్చెనని పౌలు ఎట్లు చెప్పుచున్నాడో గమనింతము. ఇచ్చట అబ్రాహాము పేరు చెప్పుటవలన, ఆ వాగ్దానము మొట్టమొదట అతని వంశమునకు చెందినవారికే చెందినదని అతడు కనుపరచుచున్నాడు. ఏలయనగా దేవుడు సమస్త లోకమునకు ద్వారము తెరచి, మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు సంపాదించిన విమోచనములో మనుష్యులందరు పాలివారగునట్లు తన సువార్తను ప్రకటించు వరకు, రక్షణ స్వాస్థ్యములో యూదులకు విశేషమైన హక్కు ఉన్నట్లుండెను.

ఇప్పుడు, ఆ వాగ్దానము యూదులకు చెందినదై, ఒక విధముగా వారికే ప్రత్యేకమైనదైనను, తరువాత అది సర్వలోకమునకు సాధారణమాయెను. ఎందుకు? ఏలయనగా అది ఆత్మయందు ఉన్నది, ఆచారములయందు కాదు. "ఆత్మ" అను ఈ మాటచేత, ధర్మశాస్త్రమును సువార్తను కలిపివేసిన ఆ మోసగాండ్ర తప్పుడు అభిప్రాయమంతటిని ఖండింపవలెనని పౌలు ఉద్దేశించెను. బలులు, సున్నతి మొదలైన ఇట్టి సంగతులన్నియు ఇప్పుడు అనవసరమని అతడు చూపుచున్నాడు. ధర్మశాస్త్రమును చదువునప్పుడు ఆచారములవలన మనకు ప్రయోజనము లేదని కాదు గాని, వాటి ఉపయోగము రద్దు చేయబడెను.

కాబట్టి నేడు ఆ వాగ్దానము ఆత్మసంబంధమైనదని పిలువబడుటకు కారణమేమనగా, ఇక మనకు పాత నీడలును ప్రతిరూపములును అవసరము లేవు; మనము కేవలము మన దేవుని యొద్దకు పిలువబడి నడిపింపబడి, పూర్తి నమ్మకముతో ఆయనను ప్రార్థించి, ఆయనచే ఆ విధముగా దత్తత చేసికొనబడి, సువార్తకు ఏకైక పునాదియైన మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తుపై పూర్తిగా ఆనుకొని, మన అక్కరలన్నిటిని ఆయనలో వెదకుదుము. ఈ లేఖన భాగములో పౌలు చెప్పదలచినది ఫలితార్థములో ఇదియే.

దీనిపై అతడు మరొక హేతువును చూపి, మన రక్షణ సువార్తలో సంపూర్ణముగా బయలుపరచబడియున్నదనియు, దానికంటె వేరొక బోధ మనకు అవసరము లేదనియు, మనము దేవుని ఉచితమైన కనికరముచేతనే నీతిమంతులుగా తీర్చబడుచున్నామనియు కనుపరచుచున్నాడు. ఏలయనగా రక్షణను గూర్చిన వాగ్దానము తరువాత నాలుగు వందల ముప్పది సంవత్సరములకు ధర్మశాస్త్రము ఇవ్వబడెనని అతడు చెప్పుచున్నాడు. ఇప్పుడు ఏ నిబంధనయైనను, అది మనుష్యుల మధ్యనైనను, ఒకసారి సంపూర్ణముగా అంగీకరింపబడినయెడల దానిని నిలుపుకొనవలెను. కాబట్టి దేవుడు అబ్రాహాముతో, విశేషముగా అతని వంశము పక్షమునను, చివరకు సర్వలోకము పక్షమునను చేసిన నిబంధనను రద్దు పరచుటకు ధర్మశాస్త్రము ఇవ్వబడలేదని సిద్ధించుచున్నది.

నిజమే, మొదటి చూపులో పౌలు యొక్క ఈ వాదము చాలా బలహీనముగా కనబడవచ్చును; ఏలయనగా రెండవ నిబంధనలు మొదటి నిబంధనలను ఎల్లప్పుడును రద్దు పరచునని మనకు తెలియును; మనుష్యులు ఏదైనను ఒప్పందము చేసికొనినను, తరువాత బాగుగా ఆలోచించి తమ మనస్సు మార్చుకొనవచ్చును, అప్పుడు మొదటి ఒప్పందము పాతిపెట్టబడినట్లే యగును. శాసనములను గూర్చియు ఇట్లే చెప్పవచ్చును; ఏలయనగా మునుపటి శాసనమును రెండవ శాసనము రద్దుపరచి కొట్టివేయవచ్చును.

అయితే ఈ విషయములో పరిశీలింపవలసినదానిని పౌలు ముందే ఊహించుకొనుచున్నాడు; అదేదనగా, ఒక మనుష్యుడు ఒకసారి వాగ్దానము చేసి, అంతేకాదు గంభీరముగా తన్ను తాను బంధించుకొనినయెడల, అతడు మరల వెనుకకు పోక తన మాటకు కట్టుబడియుండును. అయినను ఉభయ పక్షములవారు తాము అంగీకరించిన సంగతిని మార్చుటకు ఒప్పుకొని, ఇద్దరును ఏక మనస్సుగలవారైనయెడల అట్లు జరుగవచ్చును. కాని తేలికబుద్ధిచేతనో లేక మరి మంచి ఆలోచనచేతనో చంచలచిత్తులును మారుమనస్సుగలవారునైన మనుష్యులను ఉపమానముగా తీసికొనుట తగదు; పౌలు ఊహించునది, దానికి కట్టుబడియుండు మనుష్యునిచేత చేయబడిన నిబంధన, అతడు తరువాత ఏదో ఒక విధముగా దానిని తప్పించుకొనుటకు మార్గములు వెదకుట కాదు. ఏలయనగా ఉభయ పక్షములలో ఎవరైనను మునుపటి నిబంధనకు వ్యతిరేకముగా చేసినయెడల అది మనుష్యులలో సహింపరాని అబద్ధమగును; ఏలయనగా అంత గంభీరముగా నమోదు చేయబడిన సంగతులు ఎదురాడుటకు తావులేకుండ నిలుపుకొనబడి నెరవేర్చబడవలెను.

అట్లయిన, వట్టి వ్యర్థమే అయిన మనుష్యులలో ఉన్న స్థిరత్వముకంటె దేవునిలో తక్కువ స్థిరత్వము ఉండునా? కాబట్టి ఉచితమైన వాగ్దానము చేయబడిన తరువాత ధర్మశాస్త్రము వచ్చినను, సువార్త ఏ ఆటంకమును లేకుండ నిలిచియుండవలెను. దీనిని క్రమముగా వివరింపకపోయినయెడల ఇది ఇంకను చీకటిగానే యుండును.

ధర్మశాస్త్రమునకును సువార్తకును పౌలు ఏ పోలికను చూపుచున్నాడో నేను ఇదివరకు వివరించితిని. ఏలయనగా దేవుడు తన ధర్మశాస్త్రములో రక్షణను వాగ్దానము చేయునప్పుడు, మనుష్యులు ఆయనను సేవించి ఆయనయెడల తమ కర్తవ్యమును నెరవేర్చవలెనను షరతుపైననే చేయుచున్నాడు. కాని అది జరుగుట లేదు; అందువలన ధర్మశాస్త్రమునుబట్టి మనము రక్షణ ఆశ అంతటినుండి వెలివేయబడియున్నాము; దేవుడు తన వైపున నమ్మకస్థుడు కాడని కాదు గాని, ఆయన కోరుదానిని నెరవేర్చుటలో మనము ఆయనకు మాట నిలుపుకొనకపోవుటవలననే.

ఇది ఎట్లున్నదనగా, ఒక మనుష్యుడు, "నీవు నాకు డబ్బు తెచ్చినయెడల ఈ వస్తువును నీకు అమ్ముటకు సిద్ధముగా ఉన్నాను" అని చెప్పినట్లే. ఇప్పుడు ఒకడు డబ్బునైనను డబ్బుకు సమానమైనదానినైనను తేకపోయినయెడల, తాను కోరిన వస్తువును అతడు స్వాధీనము చేసికొనజాలడు; ఏలయనగా షరతు ఏమనగా, అతడు మొదట దాని వెల చెల్లింపవలెను. అట్లే, మనము ఆయనను సేవించినప్పుడు రక్షణ స్వాస్థ్యమును మనకు ఇచ్చెదనని దేవుడు వాగ్దానము చేయుచున్నాడు; కాని ఆయన మన నుండి కోరుదానిని మనము నెరవేర్చవలెనను షరతుపైనే అది ఉన్నందున, దానివలన మనకు ఎట్టి మేలును లేదు. మనము సమస్త దోషముతో నిండినవారమై, మనలో అపవిత్రతయు మురికియు తప్ప మరేమియు లేనివారమై, ఆయనకు న్యాయముగా అసహ్యులమైయున్నాము. అందువలన మనమందరము ధర్మశాస్త్రమునుబట్టి శిక్షావిధికి లోనైనవారము; అయినను దేవుడు తన ఉచితమైన మంచితనముచేత మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునందు మనలను చేర్చుకొనుచున్నాడు; ఆయనయందు మన పాపక్షమాపణను మనకు అనుగ్రహించుచున్నాడు. మనము పూర్తిగా మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునే పట్టుకొని, మనలను మనము పూర్తిగా విసర్జించుకొనునట్లు, తాను అనుగ్రహించు మంచితనమును మనము అంగీకరింపవలెనని ఆయన కోరుచున్నాడు.

అయితే ఇప్పుడు, ఈ రెండిటిలో ఏది పురాతనత్వములో ముందుగా ఉన్నదో చూతముగాక అని పౌలు చెప్పుచున్నాడు: రక్షణను గూర్చిన ఉచితమైన వాగ్దానమా, ధర్మశాస్త్రమా? వాటి మధ్యనున్న భేదము మనకు తెలియును. అట్లయిన ధర్మశాస్త్రమే పురాతనమైనయెడల, దేవుడు తన మాటను ఎన్నడును వెనుకకు తీసికొనడు, మారువాడు కాడు గనుక దానినే పట్టుకొనవలెనని తోచవచ్చును. కాని ఉచితమైన వాగ్దానము పెద్దదై, ధర్మశాస్త్రము ప్రకటింపబడక మునుపే చేయబడినయెడల, దేవుడు పశ్చాత్తాపపడలేదనియు, ఆ సమయమున తన వాగ్దానమును వెనుకకు తీసికొనలేదనియు, ఆ నిబంధనను రద్దు పరచుటకు తలంచలేదనియు నిర్ణయింపవలసి యున్నది.

ఏలయనగా ఆయన మొదట తన ఉచితమైన మంచితనముచేత తన్ను తాను బంధించుకొని, మనుష్యుల యోగ్యత లేకుండగనే వారికి రక్షణను వాగ్దానము చేసి, తరువాత మన సత్క్రియలచేత తాను ధనవంతుడగుటకు తలంచినట్లు దానిని అదుపుచేయదలచెనని మనము చెప్పినయెడల, అది ఆయన ఔదార్యమును కనికరమును మిక్కిలి తగ్గించుట అగును. ఆ విధముగా మాటలాడుట అసందర్భము. ఏలయనగా ఉచితమైన వాగ్దానము ధర్మశాస్త్రమునకు పూర్వమే ఇవ్వబడెనని పౌలు కనుపరచుచున్నాడు; కాబట్టి దానిలో ఏ కొంచెమునైనను తగ్గించుటకు గాని మార్చుటకు గాని ధర్మశాస్త్రము రాలేదనియు, అది తన పూర్ణతయందును స్వభావమునందును బలమునందును ఇంకను నిలిచియున్నదనియు సిద్ధించుచున్నది.

మన తండ్రియైన అబ్రాహామునకు ఉచితమైన వాగ్దానము చేయబడినప్పుడు మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు ఇంకను లోకమునకు కనబడలేదన్నది నిజమే. అయినను, ఆయన ద్వారా మనుష్యులు దేవునితో సమాధానపరచబడునట్లు ఆయన మన మధ్యవర్తిగా నియమింపబడియుండెనన్నది చాలును. ఇప్పుడు ధర్మశాస్త్రము వచ్చినందున ధర్మశాస్త్రము అవసరమునకు మించినదని, లేదా దేవుని సంకల్పములో ఏదో మార్పును చంచలత్వమును ఉన్నదని తోచునని ఎవడైన వాదించినయెడల, పౌలు తగిన స్థలములో దానిని చర్చించును; మనము సంగతులను తొందరగా ఒకటిగా కూర్చి పారవేయకూడదు; ఏలయనగా అన్నియు ఒక్కసారే, ఒక గంటలోనైనను ఒక దినములోనైనను చెప్పబడజాలవు.

కాబట్టి ఈ సమయమున మనకు ఈ అంశము స్పష్టముగాను విశదముగాను ఉండుట చాలును; అనగా, దేవుడు మనలను తన పిల్లల సంఖ్యలోనికి ఏర్పరచుకొనిన ఆ వాగ్దానము ధర్మశాస్త్రమునకు పూర్వమే ఉండెననియు, ఆ వాగ్దానము మన యోగ్యతలను గాని మన వ్యక్తులలో ఉన్న ఏ అర్హతను గాని లక్ష్యపెట్టలేదనియు, మనలో పూర్తి దుర్దశ తప్ప మరేమియు లేదని ఆయన బాగుగా ఎరిగియుండి, మనలో దేనిని ఎదురుచూడకయే ఆయనను ఆ విధముగా ప్రేరేపించిన ఆయన కేవల మంచితనమును కనికరమునే లక్ష్యపెట్టెననియు; చివరకు, ఆ వాగ్దానము మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునందు స్థాపింపబడియుండెననియు, ఆయన తన తండ్రియైన దేవుని యొద్దకు మనకు మార్గము సిద్ధపరచుటకు మధ్యవర్తి పనిని అప్పటికే చేసియుండెననియు.

ఇది అంగీకరింపబడినయెడల, ఆ వాగ్దానము నిలిచియున్నదనియు, లోకాంతము వరకు ఎన్నటికిని నిలిచియుండుననియు మనము నిర్ణయింపవలసియున్నది. యూదులు తమ పూర్వీకులను బట్టి అతిశయించుచుండిరి గనుకనే ఇది స్పష్టముగా చెప్పబడెను. అయితే వారి తండ్రియైన అబ్రాహామునకు ధర్మశాస్త్రము లేదనియు, అతడు బలులును అట్టి ఇతర కార్యములును ఉపయోగించినను సంతుష్టుడై యుండెననియు పౌలు వారికి చెప్పుచున్నాడు. అతడు చివరకు సున్నతి పొందినను, వాగ్దానము పొందినప్పుడు అప్పటికి ధర్మశాస్త్రము వ్రాయబడలేదు, సున్నతియు ఏమాత్రమును లేకుండెను. ఏలయనగా అబ్రాహాము వాగ్దానము పొందినప్పుడు సున్నతి పొందనివాడు; అయినను సున్నతి పొందకముందే నీతిమంతునిగా తీర్చబడెను; అదంతయు విశ్వాసముచేతనే.

కాబట్టి యూదులు తమను తాము లోకమంతటినుండి ఆ విధముగా వేరుపరచుకొనుటయు, ధర్మశాస్త్రపు ప్రతిరూపములపై ఎల్లప్పుడును ఆనుకొనియుండుటయు గొప్ప పొరపాటని పౌలు కనుపరచుచున్నాడు; ఏలయనగా వారి తండ్రియు సంఘమునకు ప్రధాన కులపితయునైన అబ్రాహాము, నేడు మనము ఏ విధముగా నీతిమంతులుగా తీర్చబడవలెనో ఆ విధముగానే, అనగా దేవుని కేవల కనికరముచేతనే నీతిమంతునిగా తీర్చబడెను; ఏలయనగా అతడు తన్ను తాను దౌర్భాగ్యుడైన పాపిగాను, అందువలన ఆదామునందు శాపగ్రస్తునిగాను శిక్షావిధికి లోనైనవానిగాను ఎరిగియుండెను; మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు నిమిత్తము తనకు వాగ్దానము చేయబడిన ఆశీర్వాదము తప్ప మరి ఏ ఆశీర్వాదమును ఆశింపదగినది లేదని ఎరిగియుండెను.

కాబట్టి మనము మనస్సులో ఉంచుకొనవలసినదేమో మీరు చూచుచున్నారు. అదే కారణమునుబట్టి, "భూమియందలి సమస్త జనములు నీ సంతానమునందు ఆశీర్వదింపబడును" అని అబ్రాహాముతో చెప్పబడిన ఈ మాటలను బాగుగా తూచి చూడవలెనని పౌలు ఇచ్చట మనలను హెచ్చరించుచున్నాడు.

ఇప్పుడు ఇచ్చట రెండు ప్రధానాంశములు ఉన్నవి. మొదటిది, ఆశీర్వాదము అబ్రాహాము శారీరక సంతానమునకు మాత్రమే కాదు (నేను మీకు ఇదివరకే చెప్పినట్లు), సర్వలోకమునకును సాధారణముగా వాగ్దానము చేయబడినది. కాబట్టి మనము, అనగా అన్యజనులనుండి పుట్టిన మనము, అనగా అన్యజనులై పరలోకరాజ్యమునుండి వెలివేయబడినవారమైన మనము, దానిలో పాలివారమైతిమి.

కాబట్టి దేవుడు ఆదిలో ఏర్పరచుకొనిన ఆ పరిశుద్ధ వంశమునకు మనము చెందినవారము కాకపోయినను, రక్షణ మనకును విస్తరింపవలసియుండెను. ఎందుకు ఇట్లు? ఏలయనగా సమస్త జనములు ఆశీర్వదింపబడునని ముందే వాగ్దానము చేయబడెను. ఇట్లుండగా, దేవుడు తన ఔదార్యములో గొప్ప భాగమును త్రెంచివేసి, అబ్రాహాము యొక్క ఆ వంశమునే తప్ప మరి ఎవరిని కోరడని మనము చెప్పవచ్చునా? ఆయన సర్వలోకమునకు రక్షకుడై యుండుననియు, తగిన కాలమున తండ్రినని కనుపరచుకొనుననియు ఆయన ఇదివరకే మనకు చెప్పియున్నాడు గదా?

కాబట్టి అబ్రాహామునకు చేయబడిన ఆ వాగ్దానము అతని వంశమునకు మాత్రమే కాక మనుష్యులందరికొరకును చేయబడెననునది మొదటి అంశమని మీరు చూచుచున్నారు; అది మొదటి దెబ్బలోనే నెరవేరలేదనుట నిజమే. ఏలయనగా తరువాతి అధ్యాయములో మనము చూడబోవునట్లు, సంపూర్ణతా కాలము ఇంకను రాలేదు.

రెండవ అంశమేమనగా, అబ్రాహామునకు వాగ్దానము చేయబడిన ఆశీర్వాదము అతని సంతానము నిమిత్తమే. ఏలయనగా దేవుడు బహువచనములో అనేకులనుగూర్చినట్లు "సంతానములనుగూర్చి" చెప్పలేదు, ఒక్క సంతానమునుగూర్చియే చెప్పెననియు, ఆ సంతానము యేసుక్రీస్తే అని నిర్ణయింపవలెననియు పౌలు చెప్పుచున్నాడు.

ఇచ్చట పౌలు అనవసరమైన విషయమును గూర్చి తల పగులగొట్టుకొనెనని తలంపవచ్చును. ఏలయనగా "సంతానము" అను మాట వంశమును లేక సంతతిని సూచించును; అనగా ఒక్క మనుష్యుడును కాదు, పదిమందియు నలువదిమందియు కాదు, ఒక జనమంతయు. కాబట్టి అబ్రాహాము సంతానము అతనినుండి వచ్చిన జనమే; వారు సంఖ్యలో ఎంతో అధికులై, వారు పన్నెండు జనములవలె ఉందురని వారిని గూర్చి న్యాయముగా చెప్పబడెను.

ఒక జనమును గూర్చి ప్రస్తావన వచ్చినప్పుడు, వారిలో లక్ష మంది కలిసియుండుట చాలునని తలంతురు; యూదా గోత్రములోనే ఇంకను ఎక్కువమంది ఉండిరి. కాబట్టి అది ఒక్క మనుష్యుడే అని చెప్పి, "సంతానము" అను మాటచేత దేవుడు ఏమి ఉద్దేశించెనో పౌలు తగినంతగా ఆలోచింపలేదని తోచవచ్చును. అయితే పౌలు ఇచ్చట పూర్తిగా నిశ్చయమైనవిగాను స్థిరమైనవిగాను ఊహించుకొనిన సంగతులను మనము బాగుగా తూచి చూడవలెను; అప్పుడు అతని వాదములు సంపూర్ణముగా తప్పిదములేనివని మనము గ్రహించెదము.

అబ్రాహామునకు ఒక్క కుమారుడు మాత్రమే కాక, ఇష్మాయేలు తరువాత ఇస్సాకును కలిగెను. మరి అతని పెద్ద కుమారునికి ఏమాయెను? మనము త్వరలో, అనగా తరువాతి అధ్యాయములో చూడబోవునట్లు, అతడు తన ఇంటినుండి త్రెంచివేయబడెను. కాబట్టి చూడుడి, అబ్రాహాము ఇంట జ్యేష్ఠత్వ హక్కుగల ఇష్మాయేలు, అయినను బయటికి గెంటివేయబడి పూర్తిగా అపరిచితునిగా చేయబడెను; అంతేకాదు, "ఈ దాసి కుమారుని వెళ్లగొట్టుము; ఏలయనగా నా ఇంట వీడు వారసుడు కాడు" అని అతనిగూర్చి చెప్పబడునంతగా, కుళ్లిపోయిన అవయవమువలె చేయబడెను.

తరువాత అబ్రాహామునకు ఇతర పిల్లలు కలిగిరి; కాని వారిలో ప్రతివానికి వాని వాని భాగములు ఇవ్వబడి వారు పంపివేయబడిరి. ఆ విధముగా ఇస్సాకు ఒక్కడే అతనివద్ద ఇంటిలో మిగిలెను. అనతికాలములో ఇస్సాకునకు ఇద్దరు పిల్లలు కలిగిరి; వారు ఒకే గర్భమునుండి పుట్టిన కవలలు. ప్రాధాన్యతకు అర్హుడైన జ్యేష్ఠుడగు ఏశావు కూడ అట్లే త్రోసివేయబడెను; అతడు అబ్రాహాము వంశమునకు చెందినవానిగా ఎంచబడలేదు, వాగ్దానము చేయబడిన ఆశీర్వాదములో పాలివాడు కాలేదు. యాకోబు తప్ప మరి ఎవరును మిగులలేదు.

అంతేకాదు, తండ్రి తన కుమారుడైన యాకోబును అజ్ఞానముచేతను పొరపాటుచేతను ఆశీర్వదించినను, తాను నోటితో పలికినదానిని రద్దు చేయుటకు గాని మార్చుటకు గాని తనకు అధికారము లేదని అతడు తెలియజేసెను; ఏలయనగా అతడు పరిశుద్ధాత్మకు సాధనముగా ఉండెను.

ఇప్పుడు అబ్రాహాము సంతానమును అతని వంశమునుండి వచ్చినవారందరుగా మనము తీసికొనినయెడల, ఇష్మాయేలీయులు లేక (వారు పిలువబడునట్లు) హాగరీయులును, అట్టి ఇతరులును, ఇంకను ఎదోమీయులును అతని ఇంటివారైయుందురు. కాని స్వాస్థ్యము వారినుండి పూర్తిగా తీసివేయబడినది.

కాబట్టి అబ్రాహాము సంతానమును ఒక ప్రత్యేక విధముగా ఎంచవలెను. ఈ క్రమమంతటిని కొనసాగింతము.

విశ్వాసము లేకుండ ఏ సంఘమునైనను ఒకటిగా కట్టు బంధమును, అబ్రాహాము సంతానమెవరో తెలిసికొనుటకును లోకమంతటినుండి దానిని వేరుచేసి గుర్తించుటకును ఏ నిశ్చయతయు ఉండదనియు, శిరస్సైన మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు యొద్దకు చేరుటవలననే తప్ప అది సాధ్యము కాదనియు మనము చూచుచున్నాము.

కాబట్టి శరీరముయొక్క ఐక్యత శిరస్సుపై, అనగా విమోచకునిపై ఆధారపడియున్నదని మీరు చూచుచున్నారు. అట్లుండగా, అది అనేక సంతానములనుగూర్చి చెప్పబడలేదనియు, మనము ఆత్మసంబంధమైన జనమును కోరినయెడల, అనగా దేవుని సంఘమును కోరినయెడల, మనము ఒక్క మనుష్యుని యొద్దకే రావలెననియు, మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తే మనము చూడ మొదలుపెట్టవలసిన గురి యనియు, మనము ఆయన యొద్దకు చేర్చబడవలెననియు పౌలు చెప్పుట నిష్కారణము కాదు. ఆయన శరీరమునకు చెందినవారై విశ్వాసముచేత ఆయనను హత్తుకొనియుండువారే దేవుని పిల్లలనియు ఇంటివారనియు ఎంచబడువారు; వారే నిజముగా అబ్రాహాము సంతానము. రోమీయులకు వ్రాసిన పత్రికలో అతడు దీనిని ఇంకను విపులముగా చర్చించుచు, శరీరప్రకారము ఇశ్రాయేలు సంతానమునుండి వచ్చినవారందరును ఇశ్రాయేలీయులు కారని చెప్పుచున్నాడు. ఎందుకు? ఏలయనగా వాగ్దానము చేయబడిన బిడ్డ ఒక్కడే, అతడు ఇస్సాకు.

కాబట్టి దేవుని వాగ్దానములన్నియు అవునని ఆమేన్ అని ఉన్నవాడును, వాటికి సారాంశము ఆయనయందే ఉన్నవాడును అయిన మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు యొద్దకు మనము రావలెను. ఏలయనగా ఆయన లేకుండ చెదరిపోవుటయే తప్ప మరేమియు లేదు. అందువలన కొలొస్సయులకు మొదటి అధ్యాయములో, పరలోకమందున్నవైనను భూమియందున్నవైనను చెదరిపోయిన సమస్తమును ఒకటిగా సమకూర్చుట మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు పనియనియు, ఆయన లేకుండ సమస్తమును నాశనమగుననియు చెప్పబడినది.

అయితే ధర్మశాస్త్రము లోకమునకు ప్రకటింపబడక మునుపే (దానిపై అందులో ఉన్న సమస్తమును మనము నెరవేర్చవలెనను షరతు ఉంచి చేర్చబడెను), దేవుడు తన చిత్తమును గూర్చి ముందుగానే సాక్ష్యమిచ్చెనని పౌలు ఉద్దేశ్యమేమిటో ఇప్పుడు మరింత స్పష్టముగా చూచుచున్నాము: అదేదనగా, మానవజాతి శిక్షావిధికి లోనై నశించియుండుట ఆయన చూచి, తన కొరకు ఏర్పరచబడిన ఒక సమూహమును వెలుపలికి తీసి వారిపై కనికరపడవలెనని తలంచెను. అది ఒక్క వంశమునకే కాదు, లేఖనము తెలియజేయుచున్నట్లు సమస్త జనములకును. మరియు దాని పునాది మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునందు వేయబడెను.

కాబట్టి అబ్రాహాము కాలముననే మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు దేవునికిని మనకును మధ్య ప్రాయశ్చిత్తము చేయు మధ్యవర్తిగా నియమింపబడియుండెను గనుక, మనము ఆయన నామమున దయను వెదకుటకు వెళ్లినయెడల అది మనకొరకు సిద్ధముగా ఉన్నది, మన ఆశ భంగపడదు; అది అట్లు స్థిరపరచబడియున్నందున మార్పు లేదు, నేడును దేవుడు మనలను అంగీకరించుచున్నాడని మనము నిశ్చయముగా ఎరుగవలెను; అందువలన ఆయన నామమున ఆ విధముగా స్థిరపరచబడినది అనిశ్చితమైన నిబంధన కాదనియు, అది ఎల్లప్పుడును నిలిచి సదా అమలులో ఉండుననియు ఎరిగి, మనము పూర్తిగా మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తుపై ఆనుకొందుము.

కాబట్టి మనము నిర్భయముగా దేవుని యెదుటకు వచ్చి ఆయనను తండ్రిగా ప్రార్థింపవచ్చునని మీరు చూచుచున్నారు; ఏలయనగా ఆయన మనలను తన పిల్లలనుగా దత్తత తీసికొనెను; అది మనలో ఉన్న ఏ అర్హతను బట్టియు ఆయన చేసినది కాదు, ఆయన స్వంత కేవల కనికరమునుబట్టియే, మరియు విశ్వాసముచేత మనము మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తుతో ఏకమైనందునే.

ఈ ప్రసంగములో, మన స్వంత యోగ్యతలచేత దేవుని చేతినుండి దయను పొందుదుమను ప్రతి అభిప్రాయమును కల్పనను, మన రక్షణను మనమే నిశ్చయపరచుకొందుమను తలంపును ఎట్లు విసర్జింపవలెనో, అట్లే ఇచ్చట మనకు చెప్పబడినదానిని, అనగా విశ్వాసముచేతనే తప్ప అట్టి ఉపకారములో మనము పాలివారము కాజాలమను సంగతిని బాగుగా గమనింపవలెను.

ఇప్పుడు (నేను ఇదివరకు చెప్పినట్లు) విశ్వాసము అనగా దేవుని కనికరమును హత్తుకొనుట; మన స్వంత దౌర్భాగ్యత మనలను గంభీరముగా తాకినప్పుడే తప్ప అది సాధ్యము కాదు; ఏలయనగా మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు మన నిమిత్తము శాపగ్రస్తుడగుటకు తనపై తీసికొనుట ద్వారా మన శాపగ్రస్తతను అద్దములో అన్నట్లు మన యెదుట ఉంచుట నిష్కారణము కాదు.

కాబట్టి విశ్వాసము పశ్చాత్తాపము లేకుండ ఉండజాలదు; ఏలయనగా దుర్దశ మనలను మర్మస్థానమున తాకి దానియందు మనకు అసహ్యము పుట్టించువరకు, దేవునియందు మన క్షేమమును వెదకుట గాని ఆయన చేతినుండి కనికరమును కోరుట గాని అసాధ్యము. అందువలన, తమ దుర్గుణములలో ఇంకను పొర్లుచు, వాటిలో ఉడికినట్లు ఉండి, దేవుని ఎగతాళి చేయు ఈ పరిహాసకులు, యేసుక్రీస్తు తన వారి సంఖ్యలో తమను ఎన్నడును లెక్కించునని ఎదురుచూడకూడదు; ఏలయనగా వారు ఏ విధముగాను ఆయన యొద్దకు చేరజాలరు; మరియు ఇక సహింపజాలనంతగా భారముతో అలసినవారై తమ పాపభారము క్రింద మూల్గుచు పడియున్నవారిని తప్ప ఆయన మరి ఎవరినిని పిలువడు.

కాబట్టి మనము మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు యొద్దకు ఎట్లు చేరవలెనో మీరు చూచుచున్నారు; మనము ఆయనకు ఏ యోగ్యతను తేజాలమనియు, ధర్మశాస్త్రపు ఆచారములన్నియు, మనము ఆయనకు చేయగల అర్పణలన్నియు మన రక్షణను ఏమాత్రమును ముందుకు నడిపింపవనియు తెలిసినను, దేవుడు మనలను తన కనికరములోనికి చేర్చుకొనువరకు మన స్థితి మిక్కిలి దౌర్భాగ్యమైనదని మనము గ్రహించునంతటి దీనత్వమునకు మనము సిద్ధపడవలెను; మరియు నేను ఇదివరకు వివరించినట్లు ఇంతటి ఉన్నతమైన శ్రేష్ఠమైన వెలతో మనము విమోచింపబడకపోయినయెడల మనపై పడవలసిన శాపమును మనము అనుభవించునంతగా మనలో మనము అణగద్రొక్కబడవలెను.

కాబట్టి విశ్వాసముచేత మనము ఆత్మను గూర్చిన వాగ్దానమును పొందుచున్నామనియు, దానివలన మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునకును అబ్రాహాము యొక్క ఆత్మసంబంధమైన సంతానమునకును కలుపబడుచున్నామనియు మీరు చూచుచున్నారు. ఏలయనగా మనము అతని వంశమున పుట్టినవారము కాకపోయినను, విశ్వాసముచేత ఆయనతో ఏకమగుట చాలును. అప్పుడు మనము పేతురు చెప్పిన నశింపని విత్తనమునుండి, అనగా సువార్తలో ఉన్నట్టి దేవుని వాక్యమునుండి, మరల జన్మించినవారమగుదుము. ఆ విధముగా మరల జన్మించినవారమై, దేవుడు తన ఏకైక కుమారుని శరీరములోనివారమని మనలను ఒప్పుకొనుచున్నాడని మనము ఎరుగుదుము.

మరియు మనము అన్యజనులనుండి వచ్చినవారమైనను, అందువలన సంఘముతో కలుపబడుట మనకు తప్పిపోదు; దానికి విశ్వాసము తప్ప మరేమియు అవసరము లేదు; మనుష్యుల యోగ్యతలును సద్గుణములును అన్నియు ఆ విషయములో పూర్తిగా నిలిచిపోవలెను, తాము తెచ్చునది కలవరము తప్ప మరేమియు కాదని మనుష్యులు ఒప్పుకొనవలెను; అందువలన వారు సమస్తమును దేవుని చేతినుండియే, ఆయన స్వయముగా నియమించిన మార్గమునందే వెదకవలసియుండును.

ఇట్లుండగా, దేవుడు తమకు చెప్పుదానితో ఎన్నడును తృప్తిపడక, ఎల్లప్పుడును తమ స్వంత కల్పనలో ఏదో కలుపుచుండు చంచలబుద్ధులైనవారు ఇటునటు తిరుగులాడుట మనము చూచుచున్నట్లు, మనము తిరుగులాడుట విడిచిపెట్టుటకు నేర్చుకొందము. దేవుని చిత్తమైతే భోజనమైన తరువాత ఇంకను విపులముగా చర్చింపబడబోవు అట్టి కలయికను గూర్చి జాగ్రత్తపడుదము.

మన క్షేమము పూర్తిగా ఆయనపైనే ఆధారపడియున్నది గనుక యేసుక్రీస్తు ఒక్కడే మనకు చాలును; మనము ఆయనలో పాలివారమైనయెడల మనకు ఏమియు కొదువ ఉండదు; పౌలు ఆ అంశమునకే మనలను ఎట్లు మరల తెచ్చుచున్నాడో మనము చూచుచున్నాము.

ఇంకను, దేవుని సత్యమును పట్టుకొని యుండుటకును నేర్చుకొందము; దానికి ఏదైనను చేర్చుట ఆయన సహింపజాలడని మనము నిశ్చయముగా ఎరుగవలెను; ఏలయనగా అది మన క్షేమము ఆధారపడిన ఆయన నిబంధనను చెరుపుట, తారుమారు చేయుట, కల్తీ చేయుట అగును.

అయితే మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తును ఒకసారి హత్తుకొనిన తరువాత, ఆయనయందు స్థిరముగా నిలిచియుందము, సమస్తమునకును ఆయనే మనకు చాలును; అప్పుడు మనము శాపగ్రస్తుడైన ఆదాము వంశమునకు చెందినవారమైనను, యేసుక్రీస్తునందు మరల ఆశీర్వదింపబడినవారము గనుక ఆయన మనలను ఎల్లప్పుడును తన పిల్లలనుగా ఒప్పుకొనునని బాగుగా ఎరిగి, పూర్ణ హృదయముతో దేవుని ప్రార్థింపవచ్చును; ఏలయనగా ఉచితమైన దత్తతపై మనము స్థాపింపబడియున్నాము; దానిని సర్వలోకమునందు ప్రకటింపవలెనని ఆయన నిష్కారణముగా కోరలేదు; మనము ఆయన యొద్దకు వచ్చుటకు ద్వారము తెరువబడి మార్గము సులభముగా చేయబడవలెనని ఆయన ఉద్దేశ్యము.

ఇప్పుడు మన మంచి దేవుని మహిమ యెదుట మన తప్పిదములను ఒప్పుకొనుచు సాగిలపడుదము; వాటిని మనము మరింతగా గ్రహించునట్లు ఆయనను వేడుకొందము; అప్పుడు వాటియందు అసహ్యపడి, మన జీవితకాలమంతయు యథార్థమైన విధేయతతో ఆయనను ఘనపరచి సేవించుటకు ప్రయాసపడి ప్రయత్నించెదము; మన బలహీనతను బట్టి దానిని పూర్ణముగా చేయజాలము (అది అసాధ్యము) గనుక, ఆయన మన శరీరముయొక్క సమస్త భ్రష్టత్వమునుండి మనలను విడిపించి, తన స్వంత నీతిని మరల మనకు ధరింపజేయువరకు మనలను ఆదుకొనవలెనని వేడుదము; ఆ నీతిని ఇప్పుడే ఆయన మనలో ఆరంభించి, తాను ఆరంభించినదానిని నెరవేర్చునని మనకు నిశ్చయత కలుగునట్లు దాని ప్రథమఫలములను మనకు అనుగ్రహించుచున్నాడు. ఆ విధముగా మనమందరము చెప్పుదము: సర్వశక్తిగల దేవా, పరలోకమందున్న తండ్రీ, మొదలైనవి.