ఎఫెసీయులకు 1:13-14 — మొదటి అధ్యాయముపై ఐదవ ప్రసంగము

ఐదవ ప్రసంగము

మొదటి అధ్యాయముపై

సత్యవాక్యమును, అనగా మీ రక్షణను గూర్చిన సువార్తను విని, మీరును క్రీస్తునందు నమ్మిక యుంచితిరి; దానిని విశ్వసించుటవలన మీరును వాగ్దానము చేయబడిన పరిశుద్ధాత్మచేత ముద్రింపబడితిరి; ఆ ఆత్మ మన స్వాస్థ్యమునకు సంచకరువై యున్నాడు; అది సంపాదింపబడిన స్వాస్థ్యము విమోచింపబడు దినమువరకు, ఆయన మహిమకు కీర్తియగునట్లు కలిగెను - ఎఫెసీయులకు 1:13-14

మన రక్షణకు దేవుని ఉచితమైన మంచితనము తప్ప మరి ఏ ఆధారమును లేదనియు, ఆయన ఒకని ఏర్పరచుకొని మరియొకని విడిచిపెట్టుటకు కారణమును మరెక్కడను వెదకకూడదనియు పౌలు భక్తుడు ఇంతవరకు ప్రకటించుటను మనము చూచితిమి. ఏలయనగా ఆయన నిర్మలమైన చిత్తము, సంకల్పము, మార్పులేని నిర్ణయము విషయమై మనము తృప్తిపడియుండుట మనకు తగినది. దీనిని మించి పోవువాడు తన తొందరపాటుచేత అనివార్యముగా ఒక అగాధములో పడును; దేవుని మహిమను, ఆయన గూఢమైన ఆలోచనను సంపూర్ణ వినయముతోను భక్తితోను గౌరవింపజాలనివారందరును (నేను చెప్పునదేమనగా) అందరును తప్పక కలవరములోనే యుందురని వారు గ్రహింతురు. కావున మన రక్షణకు కారణమును వెదకబోవునప్పుడెల్లను, దానిని సంపూర్ణముగా దేవునికే ఆపాదించుట నేర్చుకొందము.

దేవుని పిల్లలమును వారసులమును కావలెనంటే మనము మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు శరీరములోని వారమై యుండవలెననుట నిజము; అది విశ్వాసముచేత కలుగును; అయినను దేవుడు తన పరిశుద్ధాత్మచేత మనలను ఆకర్షింపకుండిన యెడల మనము సువార్తను నమ్మజాలము. ఇప్పుడు ఆయన అందరి విషయములో ఒకే విధముగా వ్యవహరింపడని మనము చూచుచున్నాము. ఏలయనగా ఆయన లోకమంతటిని చక్కగా ప్రకాశింపజేసి, అవిశ్వాసులు ఎవరును లేకుండునట్లు చేయగలడు; కాని దీనికి విరుద్ధముగా చూచుచున్నాము. కావున ఆయన తనకిష్టమైనవారిని ఏర్పరచుకొనునని మనము నిశ్చయించుకొందము. ఏలయనగా ఆయన అట్లు ఎందుకు చేయుచున్నాడని ఎవడైనను కారణము అడిగిన యెడల, అది మనలను మనము మిక్కిలి ఎక్కువగా హెచ్చించుకొనుటయే అగును; అందువలననే అనేకమంది గర్విష్ఠులు తమ మెడలను తామే విరుచుకొనుచున్నారు; ఏలయనగా ఆయనకు పూర్ణహక్కు ఉన్నట్లు, దేవుడు తన సొంత చిత్తప్రకారము మనుష్యులను పరిపాలించునని ఒప్పుకొనుటకు వారి హృదయములు సమ్మతింపవు. మరియు పౌలు ఇంతవరకు యూదులను అన్యజనులను సమాన స్థితిలో నిలిపియున్నాడు; ఇది ఇంకను దీర్ఘముగా చర్చింపవలసిన విషయము. ఏలయనగా దేవుడు అబ్రాహాము సంతానమును ఏర్పరచుకొనెను గనుక వారిలో స్వాభావికమైన యోగ్యత ఏదో ఉండెనని తలంపవచ్చును. దేవుడు యూదులపై చూపిన కృపను మనము పరిశీలించిన యెడల వారు లోకములోని ఇతరులందరికంటె ఎంతో ఉన్నతులని నిజమే. కాని ఒకడు వారిని వారి స్వంత స్థితిలో చూచిన యెడల వారు సమస్త నీతిలేనివారుగా కనబడుదురు. ఏలయనగా దేవుడు ఎవనికినైనను బద్ధుడుగాని బాధ్యుడుగాని కాడనియు, యూదులను ఉచితమైన దత్తతచేత ఆయన చేర్చుకొనుట వారు ఇతర మనుష్యులకంటె యోగ్యులైనందున గాని, దానినిబట్టి వారు తమలో తాము అతిశయించుటకు గాని కాదనియు మనము ఎల్లప్పుడును ఈ స్థానమునకే తిరిగి రావలెను. కావున పూర్వకాలమున యేసుక్రీస్తును విశ్వసించినవారు ఇతరులవలెనే దేవుని ఏర్పాటులో చేరియున్నారనియు, ఇతరులు తాము ఎక్కువ యోగ్యులమని గాని వారికంటె ఎక్కువ సంపాదించుకొంటిమని గాని అతిశయింపజాలరనియు, యూదులలోను అన్యజనులలోను దేవుడు తనకిష్టమైనవారిని ఏర్పరచుకొనెననియు, ఈ విషయమై ఆయన కనికరము తప్ప మరి ఏదియు పరిగణింపబడకూడదనియు, నోళ్లన్నియు మూయబడి తన వైపునుండి ఏమైనను తెచ్చితినని ఎవడును చెప్పజాలకుండునట్లు అందరును ఈ స్థానమునకే రావలెననియు పౌలు స్పష్టముగా ఎందుకు చెప్పుచున్నాడో మీరు చూచుచున్నారు.

ఇప్పుడు, పౌలు యూదులకును అన్యజనులకును మధ్య ఈ పోలికలోనికి ప్రవేశించునప్పుడు, దేవుడు యూదులను తన స్వాస్థ్యముగా అంగీకరించుటను ఒకడు చూచిన యెడల వారు పరిశుద్ధమైన వంశమనియు, ఆయన వారికి తన ధర్మశాస్త్రమును వాగ్దానములను ఇచ్చెననియు, వాటివలన వారు ఆయన త్రోసివేసి విడిచిపెట్టిన ఇతరులందరికంటె ఎక్కువ శ్రేష్ఠమైన ఉన్నతమైన స్థితిలో ఉండిరనియు చెప్పుచున్నాడు. కాని దేవుని వైపు చూచిన యెడల మనుష్యుని అతిశయమంతయు అణగద్రొక్కబడవలెను. అయితే పౌలు ఆ చోట మన పాపక్షమాపణను గూర్చియు, విశ్వాసముచేత మనము దేవుని కృపను స్వీకరించుటను గూర్చియు మాత్రమే మాటలాడుచున్నాడు; వీటిని కేవలము దేవుడు మనపై జాలిపడుటకంటె మరి ఏ కారణమునకును ఆపాదింపజాలమని ఆయన చూపుచున్నాడు. మరియు గలతీయులకు వ్రాసిన పత్రికలో పౌలు పేతురుతో ‘మనము స్వభావసిద్ధముగా యూదులము’ అని చెప్పుటను మనము ముందుగా చూచితిమి. [గలతీయులకు 2:15] ఏలయనగా యూదులు అబ్రాహాము వంశమున పుట్టినవారు గనుక పరిశుద్ధమైన వంశమని సామాన్యముగా అభిప్రాయము ఉండెను గనుక, అది అట్లుండనిమ్ము (అని ఆయన అనెను), యేసుక్రీస్తును నమ్ముటయే తప్ప రక్షణ విషయములో మనకు మరి ఏ ఆశ్రయమును నిశ్చయతయును లేదు; ఏలయనగా మనుష్యులు తమలో తాము పూర్తిగా నశించి నష్టపడినవారని, దేవుని ఉగ్రతను శాపమును తప్ప మరేమియు తమతో తీసికొని రాలేదని ఆయన ఎరుగును. కావున ఆ వాక్యభాగములలో మనుష్యులు తమలో ఏదైనను యోగ్యత గాని విలువ గాని కలదని తలంచిన యెడల తమను తామే మోసపరచుకొందురని పౌలు చూపినట్లే, ఇప్పుడు అదే సిద్ధాంతమును మరింత బలపరచుటకును, సమస్త వాదనలను తొలగించుటకును, సమస్త ప్రతివాదములను త్రిప్పికొట్టుటకును, ఆయన మనలను ఈ మూలమునకు తీసికొని వచ్చుచున్నాడు; అదేమనగా దేవుడు తనకిష్టమైనవారికి విశ్వాసమును ఇచ్చుట మాత్రమే కాదు, లోకసృష్టికి పూర్వమే మనలను ఏర్పరచుకొని యెన్నుకొనియున్నాడు. కావున మనము గమనింపవలసినది సారాంశములో ఇదే అని మీరు చూచుచున్నారు: అందరు మనుష్యులు, గొప్పవారినుండి చిన్నవారివరకు, దేవునికి ఋణపడియున్నారు; మనుష్యులందరి ఈ సాధారణ స్థితినుండి తనకు మినహాయింపు కలదని చెప్పగలిగినంత పరిశుద్ధుడు గాని శ్రేష్ఠుడు గాని ఎవడును లేడు.

ఇక తరువాత, ఎఫెసీయులు పూర్వము దేవుని ప్రజలనియు ఆయన సంఘ గృహస్థులనియు ఎంచబడినవారితో కూడి ఏకముగా చేయబడుటలో పౌలు దేవుని మంచితనమును ఘనపరచుచున్నాడు. ఎఫెసీయులు సువార్తను నమ్ముటకు ముందు వారి మధ్య గొప్ప భేదము ఉండెను; ఇది రెండవ అధ్యాయములో మరింత దీర్ఘముగా చూపబడును. అయినను అప్పటికే మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు వైపునకు మార్పుపొందిన విశ్వాసులైన యూదులు, ఇద్దరికిని సామాన్యమైన శిరస్సునకు అవయవములైనందున పరలోకదూతలకు సహోదరులవలె ఉండిరి; ఆ సమయములోనే ఎఫెసీయులు రక్షణ విషయమై సమస్త ఆశ నుండి వెలుపలగా నుంచబడి, దేవునికి శత్రువులై, నాశనమునకు నియమింపబడిన దౌర్భాగ్యులై యుండిరి; అయినను దేవుడు ఆ భేదమును తొలగించి వారినందరిని ఒకే సమూహములో ఉంచెను. కావున నరకపు అడుగున మునిగియున్న వారిని ఆయన ఆ విధముగా విడిపించి, తన సొంత పిల్లలతో చేర్చి, తన పరలోక రాజ్యమునకు సహవాసులనుగాను వారసులనుగాను చేయుటలో దేవుని మంచితనము మరింత ప్రత్యక్షమాయెను. అందువలననే పౌలు, పూర్వము యేసుక్రీస్తును విశ్వసించినవారిని గూర్చి మాటలాడిన తరువాత, ఘనులైనవారు పూర్తిగా ఆయనపై ఆధారపడియున్నారనియు, ఆయన నిర్మలమైన కనికరము తప్ప ఆనుకొనుటకు మరి ఏదియు వారికి లేదనియు, మరియు చెప్పవలెనంటే త్రోసివేయబడినవారును, ద్వేషింపబడినవారునైన వారు తాము ఉన్న కలవరమునుండి ఆయన వారిని విడిపించెను గనుక ఆయనను మహిమపరచుటకు కారణము కలిగియున్నారనియు స్పష్టముగా కనబడునట్లు దేవుడు తన సంఘమును సమకూర్చి స్థిరపరచెనని మనకు స్పష్టముగా తెలుపుచున్నాడు.

మరియు పౌలు తాను ముందు చెప్పినది దేవుని కృప యొక్క ఫలితములచేత మనకు నిజమని రుజువగుచున్నదని చూపుచున్నాడు. ఏలయనగా (నేను ముందు చెప్పినట్లు) మన ఏర్పాటు ఒక రహస్యమైన విషయము, గ్రహింపశక్యము కానిది కూడ. మనుష్యులు దానిని సాధ్యమైనంతగా విచారించినప్పటికిని, దేవుని నిత్యమైన ఆలోచనలోనికి ప్రవేశింప యత్నించిన యెడల వారు తమ ఆలోచనలన్నిటిలో తప్పక వణకవలసినదే. కావున లేఖనము మనలను నడిపించి మార్గము చూపునంతవరకు మించి వెదకుట మనకు విధిగాదు. కాబట్టి దేవుడు మనలను ఏర్పరచుకొనుట ఆయనలోనే దాచబడియున్నదనియు, అయినను మనకు అనుగ్రహింపబడిన కృపావరములద్వారా, అనగా పరిశుద్ధాత్మ వరమైన విశ్వాసమువంటి వాటిద్వారా, ఆయన దానికి సాక్ష్యము ఇచ్చుచున్నాడనియు మీరు చూచుచున్నారు. ఒక అంశము గూర్చి ఇంతే.

ఇప్పుడు, ఆయన తన సూర్యుని చెడ్డవారిమీదను మంచివారిమీదను ఉదయింపజేయునట్లును, భూమిని ఎట్టి భేదము లేకుండా అందరికొరకు ఫలింపజేయునట్లును అనుగ్రహించు వరము వంటిదే అయినను, అది కూడ దేవుని వరములలోను ఉపకారములలోను లెక్కింపబడవలసినదే. కాని విశ్వాసము విశేషమైన వరము; అది అందరికిని సామాన్యముగా ఇవ్వబడునది కాదు, దేవుడు తనకిష్టమైనట్లు ఇచ్చుటకై ఒక నిధివలె దాచియుంచినది. దీనికి కారణమేమి? మనమందరము ఆదాము పిల్లలము, అందరము ఒకే వంశమువారము. అట్లయితే ఆయన కొందరిని ప్రకాశింపజేసి, మరికొందరిని వారి అంధత్వములోనే విడిచిపెట్టనేల? ఆయన ఏర్పాటు తప్ప మరి ఏ కారణమును లేదు. కావున లోకసృష్టికి పూర్వము దేవుడు మనలను ఎట్లు ఏర్పరచుకొనెనో వాదముచేతను యుక్తిచేతను మనము గ్రహింపజాలకపోయినను, ఆయన దానిని మనకు ప్రకటించుటవలన మనము దానిని ఎరుగుదుము; విశ్వాసమునందు మనము ప్రకాశింపజేయబడినప్పుడు అనుభవమే దానికి తగినంతగా సాక్ష్యమిచ్చుచున్నది. నేను సువార్తను అంగీకరించి దానిని హత్తుకొనుటకును, ఈలోగా ఇతరులు మృగప్రాయమైన మందత్వములో ఉండుటకును, లేదా రక్షణ సిద్ధాంతమునకు విరోధముగా కఠినపడుటకును కారణమేమి? ఇది నా సొంత నేర్పువలన అని నేను తలంచిన యెడల నేను దైవదూషణ అపరాధము చేసినవాడనగుదును. ఏలయనగా మనము ఎల్లప్పుడును ముందు చూచిన దానికే తిరిగి వచ్చి, ‘నిన్ను ఇతరులకంటె భేదపరచువాడెవడు?’ అని చెప్పవలెను. [1 కొరింథీయులకు 4:7]

కావున పౌలు ఆ మాటలో మనుష్యుని గర్వమంతటిని అణగద్రొక్కుచున్నాడు; అది ఎవడును తనను తాను ముందుకు త్రోసికొనకుండునట్లును, తనకు సొంతమైనదేదో ఉన్నదని చెప్పకుండునట్లును చేయుటకే. మనకు మనవలన ఏ యోగ్యతయు కలదని తలంపకూడదు (అని ఆయన అనును), సమస్తమును దేవునినుండియే వచ్చి ఆయననుండియే కలుగుచున్నది. కావున ఈ వాక్యభాగములో పౌలు ఎఫెసీయులు దేవునిచేత ఎట్లు ఏర్పరచబడిరో అనుభవమునుండి చూపుచున్నాడు; వారు తమ విశ్వాసమంతటిని దానిపై, అనగా దేవుని ఉచితమైన మంచితనముపై పునాదిగా నిలుపుకొనవలసియుండెను. దాని రుజువు మీరు కలిగియున్నారు (అని ఆయన అనును); ఏలయనగా మీరు సువార్త ఉపదేశమును విని దానిని నమ్మితిరి. అయితే అది ఎట్లు సంభవించెను? వారు పరిశుద్ధాత్మచేత ముద్రింపబడవలసి వచ్చెనని ఆయన చూపుచున్నాడు. ఇప్పుడు వారు ముద్రింపబడినయెడల, పరిశుద్ధాత్మ ముందుగా పనిచేయుట అవశ్యమై యుండెను. కావున దేవుని నిత్యమైన ఆలోచన అను అంత లోతైన చిక్కుదారిలో ప్రవేశించుట నిష్ప్రయోజనము. ఏలయనగా ఆయన మనలను ఎట్లు ఏర్పరచుకొనెనో వ్రేలితో చూపినట్లు మనకు చూపుచున్నాడు; మనము ఆయన యెడల కృతఘ్నులము కాక, ఆయన మనకు చేసిన మేలును గుర్తించి, ఆయన మనపై నిత్యమునుండి తన ముద్ర వేసియున్నాడనియు — మరియొక విధముగా చెప్పవలెనంటే, తన సొంత పిల్లలనుగా మనలను తన కొరకు ఉంచుకొనియున్నాడనియు — దీనికి మరి ఏ కారణమును లేదని మనలో మనము సంపూర్ణముగా ఒప్పించబడి నిశ్చయించుకొనిన యెడల అట్లు చేయుచున్నాడు. కావున పౌలు భావమును మనము చూచుచున్నాము; అందువలన మనకున్నదంతయు దేవుని నిర్మలమైన కనికరమువలననే అని ఒప్పుకొనవలసిన సమయమున దీర్ఘమైన ఉపోద్ఘాతములు చేయకుండుట నేర్చుకొందము. ఏలయనగా మనకున్న విశ్వాసమే దీనిని చక్కగా చూపుచున్నది; ఏలయనగా (నేను ముందు చెప్పినట్లు) అది మన సొంత తెలివినుండి కలిగినది కాదు, పైనుండి వచ్చిన వరము; దేవుడు దానిని అందరికిని భేదము లేక ఇచ్చువాడు కాడు, తనకిష్టమైనవారికి మాత్రమే ఇచ్చును.

మరియు ఇక్కడ తూచిచూడదగిన మాటలు అనేకములు కలవు. ఒక వైపున, దేవుడు పరిశుద్ధాత్మచేత మనకు మన రక్షణను స్వాధీనపరచితేనే తప్ప, మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునందు గాని ఆయన మనకొరకు సంపాదించిన ఏ ఉపకారములయందు గాని మనకు పాలుపంపులు ఉండవని చూపుచు పౌలు పరిశుద్ధాత్మ కృపను ఘనపరచగోరుచున్నాడు. అది ఒక అంశము. అయినను సువార్తను ‘సత్యవాక్యము’ అనియు ‘రక్షణ సువార్త’ అనియు పిలుచుటవలన సువార్తద్వారా మనకు కలిగిన అమూల్యమైన ఉపకారమును కూడ చూపుటలో పౌలు విఫలుడు కాడు. ఏలయనగా మొదటిగా, మనము సందేహముగాని మనస్సాక్షి సంశయముగాని లేకుండా దేవుని ప్రార్థించుటకు తప్పు చేయని హామీ కలిగియుండునట్లు మనకు నిశ్చయత కలిగించుట ఆయన ఉద్దేశ్యము. ఏలయనగా దేవుడు మనలను ప్రేమించుచున్నాడా ద్వేషించుచున్నాడా అని మనము సందేహించుచుండినంతకాలము ఆయనకు నిజముగా ప్రార్థన చేయుట మనకు అసాధ్యము; ఆ విధముగా యోవేలు ప్రవక్త చెప్పినదానినిబట్టి మన రక్షణ పూర్తిగా భంగమగునని మీరు చూచుచున్నారు. [యోవేలు 2:32] మరియు ప్రార్థనలద్వారాను విజ్ఞాపనలద్వారాను దేవునియందు ఆశ్రయము పొందుట తప్ప మనము రక్షణ పొందజాలమనునది పరిశుద్ధ లేఖనములో సామాన్యమైన ఉపదేశము. కాని మూడవ అధ్యాయములో మరింత పూర్తిగా చూచునట్లు, చెప్పబడిన ఆ నిశ్చయత మనకు లేకుండిన యెడల దానినుండి మనము వెలుపలగా నుంచబడుదుము.

కావున దేవుడు మన తండ్రియనియు, ఆయన మనలను తన పిల్లలనుగా అంగీకరించుచున్నాడనియు మనము సంపూర్ణముగా నిశ్చయించుకొనుట అవశ్యము. సువార్త ఉపదేశము అన్ని విషయములలో దానిని ప్రశ్నించుట మనకు విధిగాని అంతటి నిశ్చయమైనది కానియెడల, ఈ సంగతిని మనము ఎట్లు నిశ్చయించుకొనగలము? అందువలననే అది సత్యవాక్యమని పౌలు చెప్పుచున్నాడు. సందేహము లేదు, ఇతర సత్యములు కూడ కలవు; ఏలయనగా దేవుడు మనలను బెదరించునప్పుడు కూడ అది నటనగాని వ్యర్థముగాని కాదు, ఆయన వాగ్దానములకును ఆయన బెదరింపులకును నిశ్చయమైన స్థిరమైన నెరవేర్పు కలదు. కాని ప్రస్తుత విషయము మనకు ఎక్కువగా వంగియుండు అవిశ్వాసమంతటిని సరిదిద్దుటకు సంబంధించినది గనుక పౌలు సువార్తను సత్యోపదేశము అని పిలిచెను; ఆయన ఇట్లు చెప్పినట్లే: నా స్నేహితులారా, దేవుడు తన సొంత చిత్తమును గూర్చి మీకు నమ్మకమైన సాక్షి; ఏలయనగా సువార్త ఆయన తన హృదయమును మీకు చూపినట్లే యున్నది. కావున దానిమీద ఆనుకొనుడి. ఇంకను, మన రక్షణ సువార్తలో చుట్టబడియున్నదని ఆయన చెప్పుచున్నాడు; అది మనము దానిని ప్రేమించి విలువైనదిగా ఎంచుటకే. ఏలయనగా మన సొంత క్షేమమునే తిరస్కరించునంత బుద్ధిహీనులమో లేక మూర్ఖులమో మనము? అయినను ఇదంతయు దేవుని నిర్మలమైన కనికరమునుండియు నిత్యమైన ఏర్పాటునుండియు వచ్చుచున్నదని ఆయన చెప్పుచున్నాడు; అది మనకు దూరమైనది, తెలియనిది; కాని దాని సాధనముగాను ఉపకరణముగాను ఉన్న సువార్తద్వారా దానిని మనము ఎరుగుదుము. ఏలయనగా లోకమును తన తండ్రియైన దేవునితో సమాధానపరచుటకు మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు తనను బలిగా అర్పించుకొనినను, విశ్వాసముచేత మనము దానిలో పాలివారము కాకపోయినయెడల ఆ ప్రయోజనమేమి? ఇప్పుడు విశ్వాసము మనుష్యుడు తన సొంత మెదడులో కల్పించుకొనిన అభిప్రాయము కాదు; దేవుడు అబద్ధమాడజాలడనియు, మనలను మోసపుచ్చజాలడనియు, మనము ఆయనకొరకు కనిపెట్టిన యెడల మన నిరీక్షణ చివరకు చక్కగా తృప్తి పొందకపోవునని భయపడవలసిన పనిలేదనియు కలిగిన స్థిరమైన నమ్మకము. కావున సంక్షేపముగా, సువార్త ఉపదేశమువలన ప్రయోజనము పొందుట మనకు తెలిసిన యెడల మనము ఇక కలవరపడము, తికమకపడము; అన్ని విషయములలో ఆయనకు బద్ధులమై పూర్తిగా ఋణపడియున్నామని ఒప్పుకొనుచు, ఆయన మనలను తన పిల్లలనుగా అంగీకరించుచున్నాడనియు, మనము ఆయనచేత చేర్చుకొనబడినామనియు, మనము ఆయనకు అర్పించు ప్రతి ప్రార్థనలో ఆయన మనకు చెవి యొగ్గుచున్నాడనియు భయపడకుండా పూర్ణహృదయముతో దేవుని ప్రార్థింపగలము. మొదటి అంశము గూర్చి ఇంతే.

కావున పౌలు బోధకు అనుగుణముగా, దేవుడు తన్ను తాను మనకు ప్రత్యక్షముగా కనపరచుకొన్నట్లును, ఆకాశములు మనకు తెరువబడినట్లును ఉండునంతగా సువార్త ఉపదేశముపై ఆనుకొనుట నేర్చుకొందము. మరియు సువార్త ప్రకటనద్వారా మనుష్యులకు పాపములు క్షమింపబడినప్పుడెల్లను అదే వెంటనే పరలోకమందు స్థిరపరచబడునని మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు తన నోటనే ప్రకటించెనని ఎల్లప్పుడును జ్ఞాపకముంచుకొందము. [మత్తయి 16:19; యోహాను 20:23] కావున దేవుడు మన ప్రార్థన ఆలకించునో లేదో అని మనము ఇక సందేహింపకుండునట్లు మనకు ఎంత నిశ్చయత ఉండవలెనో మీరు చూచుచున్నారు. అయితే సువార్త మనకు నమ్ముట నేర్పునట్లే, రోమీయులకు వ్రాసిన మొదటి అధ్యాయములో ఆయన చెప్పినట్లు అది నమ్ముచున్న వారందరికిని రక్షణ కలుగజేయు దేవుని శక్తి గనుక, దానిని సాటిలేని నిధిగా ఘనముగా ఎంచవలెనని పౌలు మనకు చూపుచున్నాడు. [రోమీయులకు 1:16] కావున మనము మనలో మనము నశించినవారమును నాశనమైనవారమునై యున్నందున, మనలను మరల దేవునియొద్దకు పిలుచుటకు సువార్త తప్ప మరి ఏ సాధనమును లేదు గనుక, ఆ నిధిని మిక్కిలి విలువైనదిగా ఎంచుదము; దానివలన ప్రయోజనము పొందునట్లు చూచుకొందము. అట్లు చేయుచు, దేవుడు మనలను పిలిచి తన తండ్రి ప్రేమకును మనపై తన సదుద్దేశ్యమునకును చాలినంత సాక్ష్యమును మనకిచ్చియున్నందున, అపవాదిని వాడు మనకు విరోధముగా చేయు సమస్త శోధనలను నిర్భయముగా తృణీకరింతము.

ఇక నేను చెప్పిన రెండవ విషయమునకు వత్తము. ఏలయనగా సువార్త మనకు ప్రకటింపబడుటకు దేవుడు సమ్మతించుటయే గాక, ఆయన తన పరిశుద్ధాత్మచేతను విశేషమైన కృపచేతను కూడ పనిచేయవలసియుండునని పౌలు చూపుచున్నాడు. వాస్తవముగా, దేవుడు తన సువార్తను మనకు పంపుటకు తన ఉచితమైన కృప తప్ప వేరొక ప్రేరణచేత కదలింపబడలేదని సంతోషముగా ఒప్పుకొనువారు అనేకులను మనము కనుగొందుము; కాని అదే సమయములో కొందరు దానిని స్వీకరించుటకును కొందరు స్వీకరింపకపోవుటకును కారణము వారి స్వేచ్ఛాచిత్తములు ప్రభావము చూపుటయేనని వారు ఊహించుదురు; ఆ విధముగా దేవుని కృప తగ్గింపబడునని. ఏలయనగా ఒక మనుష్యుడు చిన్న పిల్లలకు ఒక పండును ఇచ్చునట్లు, అందరికంటె వేగముగా పరుగెత్తువాడు వచ్చి దానిని తీసికొనునట్లు, దేవుడు మనకు తన కృపను ఇచ్చువాడు కాడు. దేవుడు అట్లు విసరివేసిన యెడల, మన రక్షణలో ఎక్కువ భాగము మన సొంత శక్తికిని నేర్పునకును ఫలితమగును, దాని కీర్తి మనకే చెందును అనుటకు సందేహము లేదు.

ఇప్పుడు, దేవుడు మనలను తన పరలోక రాజ్య స్వాస్థ్యమునకు పిలిచియున్నాడనియు నిత్యము పిలుచుచున్నాడనియు, ఆయన అట్లు చేయుట తన నిర్మలమైన ఉచితమైన కృపనుండియే కలుగుచున్నదనియు పౌలు చూపిన తరువాత, మనము ఆయన పరిశుద్ధాత్మ ప్రభావము క్రింద ఉండవలెనని ఇంకను చేర్చుచున్నాడు. ఇక్కడ ఆయన పరిశుద్ధాత్మ కృపలో ఒక భాగమును మాత్రమే పేర్కొనుచున్నాడనుట నిజము; కాని రెండవ భాగమును ఆయన ముందే పేర్కొనియున్నందున ఇట్లు చేయుచున్నాడు; ఏలయనగా ఈ వాక్యభాగములో తన వాదమునకు చెందినదేదియు ఆయన మరచిపోలేదు; మనమందరము నింపబడిన దేవుని ఉచితమైన మంచితనముతో ఆయన ప్రారంభించి, ఆ ఉచితమైన ఏర్పాటు అను ఊటనుండి విశ్వాసము పుట్టునని చూపెను. కాని ఇప్పుడు రెండవ భాగముగా ఆయన ఇంకను చేర్చునదేమనగా: మనము గ్రుడ్డివారమై యుండగా, దేవుడు తన పరిశుద్ధాత్మచేత మనలను ప్రకాశింపజేసి, తన కృపను మన హృదయములలో ముద్రించి వాటిని తన విధేయతకు వంచి లోబరచుకొనుట మనకు చాలదు, దానికి తోడు ఆయన మనలను స్థిరపరచి, అంతమువరకు నిలిచియుండు జయింపజాలని నిలుకడను ఇచ్చుటద్వారా మన విశ్వాసమును బలపరచవలెను.

కావున పౌలు మనలను ఎక్కడికి తీసికొని వచ్చుచున్నాడో మీరు చూచుచున్నారు. మనము పరిశుద్ధాత్మ చేతినుండి విశ్వాసమును పొందుటయే గాక, నేను ఇంతకుముందే చెప్పిన ఆయన కృపచేత ఆయన మనలను ప్రకాశింపజేయుటయే గాక, దేవుడు మనము తొలగిపోకుండునట్లు మనలను కాపాడును. దీనిని మరింత బాగుగా గ్రహించుటకు, ఇంతకుముందే మరింత దీర్ఘముగా చర్చింపబడినదానిని మొదట జ్ఞాపకము చేసికొనవలెను; అదేమనగా, దేవుడు మనలను మన సొంత స్థితిలోను దుస్థితిలోను విడిచిపెట్టినంతకాలము మనము చీకటిలో తిరుగులాడు గ్రుడ్డి దౌర్భాగ్యులము; మనకు ఏది ప్రకటింపబడినను ఏది చెప్పబడినను మన పశుప్రాయమైన స్థితిలో కదలకయే ఉందుము. ఏలయనగా శారీరక మనుష్యుడు దేవునికి గాని తన రక్షణకు గాని సంబంధించిన దేనినిని ఎన్నడును గ్రహింపడు. [1 కొరింథీయులకు 2:14] కావున దేవుడు మనపై జాలిపడి మనకు వెలుగు యొక్కయు వివేకము యొక్కయు ఆత్మను ఇచ్చువరకు మనము పరలోకపు వెలుగునుండి పూర్తిగా అడ్డగింపబడి వెలుపలగా నుంచబడినామని మీరు చూచుచున్నారు. మొదటి అంశము గూర్చి ఇంతే. ఈ అంశము ముందే చర్చింపబడినందున దానిని మీకు జ్ఞాపకము చేయుట మాత్రమే చాలును.

ఇక మరియొక అంశము కలదు; అదేమనగా, విశ్వాసముచేత మనము దేవుని కృపను ఒకసారి స్వీకరించిన తరువాత, మనలను సంపూర్ణ సుఖవంతులనుగా చేయుటకు కావలసినదంతయు మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునందే మనకు దొరకునని మనకు తెలిసిన తరువాత, ఈ సత్యమునందు మనము స్థిరపరచబడుట చాల అవసరము. అదెందుకు? మనుష్యులు ఎంత చంచలులో గమనింతము. దేవుని అనుసరించుటకు అత్యంత సిద్ధమనస్సు గలవాడు సైతము త్వరలో పడిపోవును; ఏలయనగా దేవుడు బలమైన చేతితో మనలను పట్టుకొనని యెడల అపవాది ప్రతి క్షణమును మనలను జయించునంతగా మనము బలహీనులము. అందువలననే, దేవుడు మనలను ఏర్పరచుకొని మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునకు అప్పగించినప్పుడు, మనలను నిలబెట్టుటలో ఆయన తన శక్తిని కనపరచునని చెప్పబడుచున్నది. ఏలయనగా ఆయన మనకొరకు పోరాడని యెడల అయ్యో, మనకు ఏమి సంభవించును? మనము పూర్తిగా కలవరపడి నాశనమగుదుము; అది ఒక్క దెబ్బవలన మాత్రమే కాదు, నేను ముందు చెప్పినట్లు లెక్కలేనన్ని పతనములు ఉండును. మనము రక్షణ మార్గములోనికి వచ్చిన వెంటనే, మనము అదుపులో ఉంచబడని యెడల, దేవుడు మనలో ఆ విధముగా పనిచేసి మనము ఆయన పరిశుద్ధాత్మచేత అపవాది యొక్కయు లోకము యొక్కయు సమస్త దాడులను జయించునట్లు చేయని యెడల, మన స్వంత బలహీనతచేతను తేలికతనముచేతను అస్థిరతచేతను వెంటనే ఆ మార్గమునుండి వెళ్లగొట్టబడుదుము. ఆ విధముగా విశ్వాసము విషయములో దేవుని ఆత్మ మనలో ద్విగుణమైన కార్యమును చేయుచున్నాడు. ఏలయనగా లేనిచో మనకు మరుగై యుండు సంగతులను మనము గ్రహించునట్లును, దేవుని వాగ్దానములను సంపూర్ణ విధేయతతో స్వీకరించునట్లును ఆయన మనలను ప్రకాశింపజేయును. అది ఆయన పనిలో మొదటి భాగము. రెండవది, అదే ఆత్మ మనలో నివసించి, మనము మన మార్గము మధ్యలో వెనుకకు తగ్గకుండునట్లు నిలుకడను అనుగ్రహించుటకు ఇష్టపడుచున్నాడు. కావున పౌలు ఇప్పుడు వివరించుచున్నది అదే.

ఆయన ఇట్లు చెప్పినట్లే: నా స్నేహితులారా, మీరు దేవుని కృపను ఎరిగియున్నారు, దానిని అనుభవించియున్నారు; ఆయన తన సువార్తకు లోబడునట్లు మిమ్మును ఆకర్షించెను. ఏలయనగా ఆయన మీయెడల కనికరము చూపకుండిన యెడల మీరు ఎన్నడును దానిని చేరియుండరు. కాని ఇది కూడ నిశ్చయముగా తెలిసికొనుడి: అందులో నిలిచియుండు శక్తిని మీకిచ్చుటలో ఆయన తన కృపను హెచ్చించుచున్నాడు. మీరు కేవలము మూడు దినములైనను, మూడు సంవత్సరములైనను, లేక ఇంకను ఎక్కువకాలమైనను నిలిచియుండినను, దేవుడు దానిలో మీకు తప్పక సహాయము చేయవలసియుండెను; లేనిచో మీరు ఎల్లప్పుడును దిక్కుతోచని దౌర్భాగ్యులవలె ఏ నిశ్చయతయు లేక ఇటు అటు కొట్టుకొనుచుండెడివారు; దేవుడు మిమ్మును కాపాడుదునని, మీరు మీ మార్గము అంతమునకు వచ్చి మీ పరుగును ముగించువరకు నిత్యము మిమ్మును నడిపింతునని వాగ్దానము చేయని యెడల అట్లే యుండెడిది. అందువలననే వారు పరిశుద్ధాత్మచేత ముద్రింపబడిరని ఆయన ఇక్కడ చెప్పుచున్నాడు. ఇప్పుడు పౌలు వాడిన అలంకారమును మనము జాగ్రత్తగా గమనింపవలెను. ఏలయనగా దస్తావేజులు ముద్రలచేత ధృవీకరింపబడునని, అది అన్ని కాలములలోను ఉండెనని మనకు తెలియును. నేడు మనుష్యులు వ్రాయునట్లు ఆ కాలమున వ్రాయలేదనుట నిజము. అయినను తమ సొంత చేతులతో సంతకము చేయుటకు బదులు, వారు తమ ముద్రను లేక ఉంగరమును అప్పగించిరి. ఆ విధముగానే వారు వీలునామాలను, ఇతర పత్రములను, సమస్త ఒప్పందములను ప్రకటించిరి.

ఈ విషయములో మనము మన హృదయములలో ముద్రింపబడవలెనని పౌలు చెప్పుచున్నాడు. సరిగ్గా చెప్పవలెనంటే సువార్త ముద్రింపబడెనని ఆయన చెప్పవలసియుండెనని నిజము. అయినను లోపము మననుండియే కలిగి పుట్టుచున్నదనియు, సువార్త తనలో తానే చాలినంత అధికారముగల ఉపదేశమనియు మనకు గ్రహింపజేయుటకు, దేవుడు తన సత్యమును ముద్రించుట మన కఠినత్వమునుబట్టియు అస్థిరతనుబట్టియు అని ఆయన చూపగోరెను; ఏలయనగా ఆయన మనలను బలపరచువరకు మనము ఊగిసలాడు రెల్లులవలె ప్రతి గాలికిని కదలింపబడుచున్నాము. అయితే అది ఎట్లున్నను, పరిశుద్ధాత్మ, చెప్పవలెనంటే, ఆయన తన సత్యమును మనకు స్థిరపరచు ముద్రయై యున్నాడని గమనింతము.

ఇప్పుడు దీని అవసరము మనకు ఎంత గొప్పదో నేను మీకు ఇంతకుముందే చెప్పితిని. ఏలయనగా దేవుని వాక్యము ఎదురుచెప్పకుండను ప్రత్యుత్తరమీయకుండను అంగీకరింపబడుటకు అర్హమైనదని మనము ఒప్పుకొనినను, దానిని సందేహించుట మానము. అది నమ్మకములేని స్థితిలో మనకు చక్కగా తెలియును. ఏలయనగా ఏ కష్టము గాని బాధ గాని వచ్చినప్పుడెల్లను మనము కలత చెందినవారివలె ఉందుము; అయితే ఆయన మనకు నిశ్చయపరచిన విధములలో దేవుని మంచితనమును గూర్చి మనము పూర్తిగా ఒప్పించబడిన యెడల, అట్టి భయము మనకు ఉండదనుట నిశ్చయము. కావున మనలను కదలించు శోధనలన్నియు మనము సువార్తవలన కావలసినంత ప్రయోజనము పొందుటలేదని స్పష్టముగా చూపుచున్నవి. అందువలన దేవుడు తన వైపునుండి దానిని తన పరిశుద్ధాత్మచేత బలపరచి, మన హృదయములలో నిశ్చయముగా ముద్రించుటకు ఇష్టపడుచున్నాడు; అప్పుడు మనము స్థిరముగా ఉండగలము; మన విశ్వాసమును కూల్చివేయుటకు అపవాది ఎన్ని చేసినను ఎన్ని పన్నాగములు పన్నినను ఆ స్థిరత్వము కూలద్రోయబడకుండును.

కాని నేను ముందు చెప్పిన విధముగా మన బలహీనతను నిరంతరము పరిశీలించుకొనుటద్వారా దీనిని మరింత బాగుగా గ్రహింపగలము. ఏలయనగా ఈ లోకపు యుక్తులన్నియు మనము తీసికొనగలము, అయినను దేవుడు మనపై కనికరము చూపి ఈ లోకపు సమస్త ప్రమాదముల మధ్య మనలను కాపాడునని మనము ఉండవలసినంత సంపూర్ణముగాను పరిపూర్ణముగాను ఎన్నడును నిశ్చయింపబడము. ఏలయనగా మనము ఇక్కడ చెప్పవలెనంటే సముద్రములో ఉన్నాము. గాలులును తుపానులును ప్రతి క్షణము మనపై విరుచుకొనుచున్నవి; మనము ఎల్లప్పుడును మ్రింగివేయబడు ప్రమాదములో ఉన్నాము. కవచముగాని ఆయుధముగాని మరి ఏ సహాయసాధనముగాని లేని దీనమైన గొఱ్ఱెలవంటి మనము సాతానును ఎట్లు ఎదిరింపగలము? మనము ప్రామాణికమైన రీతిలో చక్కగా ముద్రింపబడకుండిన యెడల, సాతాను మనకు విరోధముగా ఏదైనను చేయగలడని ఎరిగియుండి, జీవమునందును మరణమునందును మనము ఎట్లు ఆనందింపగలము? కావున ఈ వాక్యములో, దేవుడు మాత్రమే స్తుతింపబడి ఘనపరచబడునట్లు సమస్త అహంకారమునుండియు గర్వమునుండియు మనలను విడిపించుకొనవలెనని హెచ్చరింపబడుటయే గాక, శత్రువును ఎదుర్కొని చక్కగా పోరాడుటకు మనకు ఆయుధములు కలవనియు, మన శత్రువు బలవంతుడును దృఢకాయుడును అయినను, ఇక్కడ చెప్పబడినదానిని అనగా దేవుని ఆత్మ సువార్త వాగ్దానముల సత్యమును నిశ్చయతను మనలో ముద్రించుననుదానిని మనము ఉపయోగించుకొనినంతకాలము వాడు మనలను ఎన్నడును జయింపడనియు పౌలు మాటలనుండి మనము గ్రహింపవచ్చును.

ఇప్పుడు పౌలు ఇంకొక అలంకారమును చేర్చుచు, దేవుని ఆత్మ ఒక సంచకరువు వంటివాడని చెప్పుచున్నాడు. పౌలు ఈ ఉపదేశమును ఇంత బలపరచుట విచిత్రమని మనము తలంపకూడదు; ఏలయనగా లోకారంభమునుండి అపవాది మనుష్యులను తమ జ్ఞానమును శక్తిని గూర్చిన ఏదో మూర్ఖపు అభిప్రాయముతో ఉబ్బియుంచుటకు ఎన్నడును మానలేదు. ఆదాము పతనమునకు కారణము, తనకు తగినదానికంటె ఉన్నతముగా లేచి, దేవునికంటె జ్ఞానవంతుడగుటకు ఆయన కోరుటయే; దానికి దేవుడు అతనికి అనుమతి ఇవ్వలేదు. మన విషయములో కూడ అదే స్థితి; అపవాది ఇంకను తన దాడిని కొనసాగించుచున్నాడు. వాడు మానవజాతిని ఎట్లు కపటముతో కూల్చెనో చూడుడి; ఇప్పటికిని వాని ప్రయత్నమంతయు మనము ఇది అది చేయగలమని మనలను నమ్మించుటయే. కావున పౌలు మనుష్యులను వారి స్వేచ్ఛాచిత్తమును స్వనీతిని గూర్చిన ఆ అబద్ధమైన శాపగ్రస్తమైన అభిప్రాయమునుండి విడిపించి, వారు సమస్త విషయములలో పరిశుద్ధాత్మకు ఋణపడియున్నారని వారికి చూపవలసియుండెను. దీని గూర్చి ఇంతే.

రెండవదిగా, మనము మిక్కిలి మందబుద్ధులము, భూసంబంధులము గనుక ఉపదేశము మనకు సులభతరము చేయబడవలసియుండెను [mâcher (ఫ్రెంచి) (నమలుట, చప్పరించుట)]; మనము కన్నులతో చూచి చేతులతో తాకునదానికంటె అదృశ్యమైన దేవుని కృపావరములను ఎక్కువగా గ్రహింపజాలము. కావున సువార్తను, అది కలిగియున్న సమస్త ఉపకారములను మనకు స్వాధీనపరచువాడును, అంతమువరకు వాటిలో మనలను ఆదరించువాడును దేవుని పరిశుద్ధాత్మయే అని పౌలు అలంకారములద్వారా చూపవలసియుండెను.

ఇప్పుడు ఒప్పందములు సంచకరువు ఇచ్చుటద్వారా ధృవీకరింపబడునని మనకు తెలియును; దానిని మనుష్యులు సాధారణముగా బయానా సొమ్ము అందురు. [Denier á Dieu (ఫ్రెంచి) (దేవునికి చిల్లిగవ్వ)] కావున భూములను, ఇండ్లను, స్వాస్థ్యములను లేక సరకులను కొనుటలో ఒకని మాటయే చాలవలసినను, మనుష్యులు ఎంత దుష్టులనగా తమకు ఒక విషయములో నష్టము కలుగునని చూచిన యెడల తమ మాటను తప్పుటకు సిగ్గుపడరు. అందువలన సంచకరువు ఇచ్చు ఈ ఆచారము చేర్చబడెను; అది చెల్లింపు పూర్తిగా తీర్చబడినట్లే ఉండి, ఒప్పందము రద్దు చేయబడజాలకుండునట్లు చేయును. కావున దేవుని ఆత్మ మన రక్షణకు పూర్తి హామీగా ఉపకరించునని పౌలు ఇక్కడ భావము. ఏ ఉద్దేశ్యమునకు? ‘మీ స్వాస్థ్యమునకు’ అని ఆయన చెప్పుచున్నాడు, ‘మీ విమోచన దినమువరకు’. మనము ఇప్పటికే దేవుని పిల్లలమై ఆయన వారసులమైయున్నామనుట నిజము. కాని రోమీయులకు వ్రాసిన ఎనిమిదవ అధ్యాయములో [24వ వచనము] మన రక్షణ నిరీక్షణలో మూయబడియున్నదని చెప్పబడినదానిని మనము గమనింపవలెను. కావున మనము ఇప్పుడు దానిని చూడజాలము, అనుభవింపజాలము; కొలొస్సయులకు వ్రాసిన మూడవ అధ్యాయమునందు [3వ వచనము] మనము ఈ లోకమునుండి గతించిన మృతులవలె ఉన్నామనియు, మన జీవము క్రీస్తు యేసునందు దేవునితో దాచబడియున్నదనియు చెప్పబడినట్లే. కావున మనము దేవుని పిల్లలమైనను, ప్రస్తుతము దాని పూర్ణానుభవము మనకు లేదు.

ఇదంతయు యోహాను తన పత్రికలో చెప్పినదానితో చక్కగా సరిపోవును. ‘మనకు తెలియును’ అని ఆయన చెప్పుచున్నాడు. దీనిద్వారా మన విశ్వాసము సందేహములో లేదని ఆయన చూపుచున్నాడు; అయినను అది ఇంకను చూడబడలేదని ఆయన చేర్చుచున్నాడు; మనము దేవుని పోలినవారమగు దినముకొరకు కనిపెట్టవలెను; అప్పుడు ఇప్పుడు మనము కేవలము నమ్ముచున్నదానిని సంపూర్ణ పరిపూర్ణతతో చూచుటకు మనకు వెలుగు కలుగును. [1 యోహాను 3:2] మరల, రెండవ కొరింథీయులకు వ్రాసిన పత్రికలో పౌలు చెప్పినట్లు, మనము ఈ భూసంబంధమైన యాత్రలో ఉన్నంతకాలము చెప్పవలెనంటే దేవునికి దూరముగా ఉన్నామని చూచితిమి. [2 కొరింథీయులకు 5:6] అదెందుకు? మనము నిరీక్షణతో నడచుచున్నాము (అని ఆయన అనును), ఆ సంగతిని సమీపమున ఉన్నట్లు చూడము, కాని విశ్వాసముచేత చూచుచున్నాము. సంక్షేపముగా, మనము మరణమునుండి జీవములోనికి దాటియున్నను (యోహాను ఐదవ అధ్యాయములో [24వ వచనము] చెప్పబడినట్లు), లెక్కలేనన్ని మరణములకు విరోధముగా మనము పోరాడుచున్నాము; ఏలయనగా అవి మనలను ముట్టడించియున్నవి.

మరియు పౌలు ఈ వాక్యభాగములో ఆ రెండింటిని చక్కగా జతపరచుచున్నాడు. ఏలయనగా ఒక వైపున మనము ఇంకను మన విమోచనమునకును స్వాస్థ్యమునకును రాలేదని చెప్పుచున్నాడు; అయినను అదే సమయములో అయినప్పటికిని దాని విషయమై మనకు నిశ్చయత కలదనియు, మన సొంత కృతఘ్నత తప్ప మరేదియు దేవునియందు పూర్ణముగా అతిశయించుటకును, పరలోక జీవమును మనము చేరుదుమని సందేహింపమని పూర్ణహృదయముతో చెప్పుటకును మనలను అడ్డగింపదనియు ఆయన చూపుచున్నాడు; ఏలయనగా దాని విషయమై మనకు పరిశుద్ధాత్మద్వారా సంచకరువు కలదు, మనము మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తుతో ఎంతగా ఐక్యమైయున్నామనగా ఆయన ఆస్తులన్నియు మనకు చెందును; ఏలయనగా అవి మనకు సంబంధించినవి, విశ్వాసముచేత మనకు అందింపబడుచున్నవి.

కావున పౌలు యొక్క ఈ మాటలలో ఏమి ఇమిడియున్నదో జాగ్రత్తగా గమనింతము. పరిశుద్ధాత్మ మన సంచకరువని ఆయన చెప్పుచున్నాడు. ఇది ఇట్లుండగా, మన విమోచన విషయమై మనము నిశ్చయముగా ఉండవలెను; దాని సంపూర్ణ స్వాధీనము చివరి దినమున మనకు కలుగును. వాస్తవాంశములే దీనిని చక్కగా చూపుచున్నవి. ఏలయనగా మనము భూమి యొక్క దీనమైన పురుగులము మాత్రమే; కుళ్లుతోను భ్రష్టతతోను చుట్టబడియున్నాము. చూచుటకే జాలి కలిగించునన్ని దుఃఖములు మనలను చుట్టుముట్టియున్నవి. లోకము మనలను శపించును, మనలను మన సరళతను ఎగతాళి చేయును. మనము ఆకలిదప్పులను సహింపవలసియున్నది. దేవుడు మనలను విడిచిపెట్టి, చెప్పవలెనంటే త్రెంచివేసినట్లును, మనపై జాలిపడుటకు కూడ ఆయన ఇష్టపడనట్లును తరచు అనిపించును. మనము లోకములో అత్యంత తృణీకారయోగ్యమైన జీవులమువలె కనబడుచున్నాము. బాహ్య రూపమునుబట్టి మన స్థితి అదియే. కావున ఇన్ని కలవరములు హృదయ వేదనల మధ్య మనలను మనము నిశ్చయపరచుకొనుటకు ఒక ఔషధము కలిగియుండుట తప్పనిసరి. అందువలననే పరిశుద్ధాత్మ మన సంచకరువని పౌలు ఉద్దేశ్యపూర్వకముగా చెప్పుచున్నాడు. కావున లోకము చెప్పునట్లు మనలను కాళ్ల క్రింద త్రొక్కుటకు తనకు స్వేచ్ఛ ఇచ్చుకొనినను; మన ప్రభువు అనేక శోధనలతో మనలను పరీక్షించుచుండినను; మనము వధకు నియమింపబడిన గొఱ్ఱెలవలె ఉన్నామని తోచునంతగా ఆయన మనలను తగ్గించినను, మనము నిత్యము మరణద్వారముననే ఉన్నను, [nous avons toujours la mort entre les dents (ఫ్రెంచి) (పండ్ల మధ్య మరణము)] మనకు మంచి ఔషధము లేకపోలేదు. అదెట్లు? పరిశుద్ధాత్మ మన హృదయములలో ఏలుచున్నందున, మన శోధనలన్నిటి మధ్యను కూడ స్తుతి చెల్లించుటకు మనకు ఏదో కలదు; రోమీయులకు వ్రాసిన పత్రికలోని ఎనిమిదవ అధ్యాయములో [15వ వచనము] చెప్పబడినట్లు, దేవుడు మనలను తన పిల్లలనుగా ఎంచుచున్నాడని ఒకసారి నిశ్చయించబడిన తరువాత, మనము ఆయనను పిలువగలము మాత్రమే కాదు, మనము బాధింపబడి హింసింపబడినను, ఆయన మన తండ్రియనియు, పరలోక మహిమకు మనలను నడిపించువాడనియు ఎల్లప్పుడును తప్పక నిశ్చయముగా ఒప్పించబడుట మానము; ఏలయనగా అదియును మన నిరీక్షణ పరీక్షింపబడు ఒక మార్గమే.

ఇంకను, ఓర్పుతో నడువవలెనని కూడ మనము హెచ్చరింపబడుచున్నాము; దేవుడు తన పరిశుద్ధాత్మను మనకు సంచకరువుగా ఇచ్చియున్నందున, మనకు అలవాటైనట్లు తొందరపడుచు అసహనము చూపకూడదు. ఏలయనగా దేవుడు మనలను కఠినముగా చూచిన యెడల వెంటనే మనము ఫిర్యాదు చేయసాగుదుము; ఏమైనను సహించుటకు మనకు మనస్సు ఉండదు; ఏలయనగా స్వభావముచేత మనము ఎంత సున్నితులమో సుకుమారులమో మనము చూచుచున్నాము. కాని మనము ఓర్పుతో సహింపవలెను; ఏలయనగా దేవుడు మనలను చెప్పవలెనంటే ఒకే గెంతులో తన రాజ్యమునకు రానివ్వడు, ముండ్లపొదల మధ్యను కంపల మధ్యను ఈ లోకమును దాటింపజేయును; అందువలన దానిని దాటుటలో మనకు ఎంతో శ్రమ కలుగును, మనము గొప్ప వేదనలో ఉందుము. ఆయన మనలను అట్టి మార్గమున నడిపింప నిశ్చయించియు, అయినను మనకు చాలవలసినంత మంచి ఔషధమును — అదేమనగా ఆయన తన పరిశుద్ధాత్మచేత జయింపజాలని స్థిరత్వముతో మనలను బలపరచుట — ఇచ్చుచున్నందున, విజయ సమయము పూర్తిగా వచ్చువరకు పోరాడుటకు సిద్ధముగా నిలిచియుందము.

మన విశ్వాసము ఇప్పుడే పైచేయి సాధించుచున్నదనుట నిజము; అయినను దాని పూర్ణఫలమును ఇంకను మనము పొందుట లేదు, దానిని పూర్ణముగా అనుభవించుటయును లేదు. కావున మనము నిరంతరము పోరాడుటకును మూల్గుటకును, అయినను అదే సమయములో ఆనందించుటకును కూడ మనలో మనము నిర్ణయించుకొనవలెను. అదెందుకు? మన హృదయములలో ఆనందించుటయు, అయినను పౌలుతో కలిసి ‘అయ్యో, నేను దౌర్భాగ్యుడను, ఈ శరీరమను చెరనుండి నన్నెవడు విడిపించును?’ అని కేకలు వేయుటయు పరస్పర విరుద్ధములు కావు. కావున మనము ఇంకను మన దుష్ట కోరికలకును మనలోని అనేక దోషములకును ఎంతగానో లోబడియున్నందున ప్రతివాడును దుఃఖపడవలెను, హృదయములో వ్యాకులపడవలెను. అయినను దేవునికి కృతజ్ఞతలు చెల్లించుచున్నామని చెప్పుట మానక, మనకు చక్కగా చాలవలసిన అట్టి ఏర్పాటును ఆయన మనకు అనుగ్రహించుటలో తృప్తి చెంది, ఆయన ఆరంభించినదానిని నెరవేర్చి పరిపూర్ణము చేయువరకు కనిపెట్టుదము; ఏలయనగా ఆయన పరిశుద్ధాత్మ చివరివరకు మనకు ఆయన లోటు ఎన్నడును కలుగదను వాగ్దానముతో ఈ విధముగా మనలో నివసించుచున్నాడు. ఆ విధముగా మన పరుగును మనము ధైర్యముగా పట్టుకొని, లోకపు దుఃఖములన్నియు మన గమ్యము చేరువరకు మన మార్గమును కొనసాగించుట నుండి మనలను ఆపకుండునంత స్థిరత్వముతో నడుచుటకు మనము ఇక్కడ ప్రోత్సహింపబడుచున్నామని మీరు చూచుచున్నారు.

మరియు అందువలననే పౌలు ఉద్దేశ్యపూర్వకముగా విమోచనమును గూర్చి మాటలాడుచున్నాడు. మనము మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తుచేత విమోచింపబడినామనియు, ఇతర వాక్యభాగములలో చెప్పబడినట్లు ఆయన మన విమోచనముగా మనకు ఇవ్వబడెననియు నిజము; [1 కొరింథీయులకు 1:30; 1 తిమోతికి 2:6] కాని దాని ఫలితమును పూర్ణానుభవమును ఇంకను మనకు లేదు. కావున ద్వివిధమైన విమోచన కలదు — ఒకటి మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు వ్యక్తిలో నెరవేర్చబడినది, మరియొకటి మనము కనిపెట్టుచున్నది, ఆయన రెండవ రాకడలో మనకు చూపబడునది. కావున రోమీయులకు వ్రాసిన ఎనిమిదవ అధ్యాయములో [23వ వచనము] పౌలు చెప్పునదేమనగా, మనము మూల్గుచు వేదనలో అణచబడియున్నను, దానిచేత మనము నిరాశ చెందకూడదు, దానిని విచిత్రముగా తలంపకూడదు; ఏలయనగా సమస్త సృష్టియు (అని ఆయన అనును) మనకు తోడుగా ఉన్నది, ప్రసవవేదన పడుచున్న స్త్రీవలె కూడ ఉన్నది. ఏలయనగా ఆదాము పాపమువలన లోకమంతయు క్షయమునకు లోనైయున్నదని మనము చూచుచున్నాము. ఇది ఇట్లుండగా, మన మూల్గులలో తడబడక, మన భావోద్రేకములను అదుపులో ఉంచుకొందము; మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు వ్యక్తిలో మన విమోచన మనకొరకు సంపాదింపబడినందున తృప్తిపడియుందము; ఆయన తన స్వంత వ్యక్తిలో మనకొరకు నెరవేర్చినదానిని మన వ్యక్తులలో మనయందు నెరవేర్చునని ఆయనయందు నమ్మిక యుంచుదము. కావున పౌలు భావమేమనగా, ఈ గతించిపోవు జీవితమునుండి మనలను తీసికొనిపోవుటకును, సమస్త దుఃఖములనుండి, విశేషముగా అన్నిటికంటె భారమైన భారమగు పాపదాస్యమునుండి మనలను విడిపించుటకును మనము కనిపెట్టు కాలములో దేవుని ఆత్మ మన సంచకరువు. కావున ఆ సమస్తమునుండి మనము విడిపింపబడు వరకు, దేవుని ఆత్మ మనలో నివసించుచున్నాడను దానిపై మనము ఆనుకొనవలెను.

మరియు ‘సంపాదింపబడిన విమోచనము’ విషయమై, అది సంపాదింపబడిన విమోచనముగా తీసికొనబడవచ్చును; ఏలయనగా ఇది చాల సామాన్యమైన పలుకుబడి; ‘వాగ్దానపు ఆత్మ’ అను పదము ద్వారా వాగ్దానములన్నిటిని నెరవేర్చు ఆత్మ అని అర్థమగునట్లు; లేక ‘దేవుని భయమను ఆత్మ’, ఏలయనగా ఆయన నీతికి మనలను విధేయులనుగా చేయువాడు ఆయనే. అదే విధముగా, ఆయన సంపాదనవలని విమోచనమును గూర్చి మాటలాడునప్పుడు, అది మనకొరకు సంపాదింపబడిన విమోచనమని చెప్పవచ్చును; అనగా మనలో దాని ఫలితమును మనము అనుభవించిన యెడల, యేసుక్రీస్తు మనకొరకు చేసిన వాటి విషయమై మనకు ఏ సందేహమును లేకున్న యెడల, ఆయన వ్యర్థముగా బాధపడెనని భయపడవలసిన పనిలేదు. ఏలయనగా ఆయన బాధ మనకు చేరి మన ప్రయోజనమునకు కారణమై మనము దానిని అనుభవించకపోయిన యెడల, మనవిషయమై దాని వలన ఏ ప్రయోజనమును ఉండదు. కావున మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు వ్యక్తిలో సంపాదింపబడినది అదే.

అయినను ఈలోగా, మన విషయమై, మనము మన స్వంత కృతఘ్నతచేత దేవుడు మనకు అనుగ్రహించు ఉపకారమును — అనగా మన రక్షణ నిశ్చయమని ఎరిగి శ్రమలలో మనము ఆనందించుటను — తిరస్కరింపకుండునట్లును, లేక దేవునికి విరోధముగా ఫిర్యాదు చేసి ఆయనను దూషింపకుండునట్లును, మనలను మనము అదుపులో ఉంచుకొని, మన ప్రస్తుత దాస్యమునుండి విడిపింపబడువరకును, మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునందు సమకూర్చబడుటచేత మనము పూర్ణముగా విడుదల పొందువరకును నెమ్మదిగా నడువవలెను.

ఇప్పుడు మన మంచి దేవుని మహిమ ఎదుట మన తప్పిదములను ఒప్పుకొనుచు సాగిలపడుదము; వాటిని మనకు మరింత ఎక్కువగా తెలియజేయవలెనని, మనలోని కుళ్లునుండి మనము పూర్తిగా అసహ్యపడునంతవరకు కూడ తెలియజేయవలెనని ఆయనను వేడుకొందము; అప్పుడు మనలో సమస్త విధములైన దుర్నీతికి అంతులేని గుంట తప్ప మరేదియు లేదని కనుగొనుచు, మనము ఆయన నీతిని ఆశ్రయించుట, ఊటయొద్దనే దానిని వెదకుట నేర్చుకొందుము; ఆయన మనయెడల కనికరముగల తండ్రిగా తన్ను కనపరచుకొనెననియు, లోకారంభమునకు ముందే ఆయన మనలను దత్తత తీసికొనెనని మనకు నిశ్చయపరచుటయు దానిద్వారా ఆయన ఉద్దేశ్యమైయుండెననియు సందేహింపక ఒప్పుకొందుము; అప్పుడు మనము నిజమైన స్థిరత్వముతో ఆయనను ప్రార్థించుచునే యుందుము, అట్లు చేయుట ఎన్నడును మానము.

అట్లే మనమందరము చెప్పుదము: సర్వశక్తిమంతుడవైన దేవా, పరలోకపు తండ్రీ.