కేవలము కృపచేతనే నీతిమంతులుగా తీర్చబడుట - గలతీయులకు 2:15-16

మనము స్వభావమునుబట్టి యూదులమే గాని అన్యజనులలోనుండి వచ్చిన పాపులము కాము. ఎట్లయినను మనుష్యుడు ధర్మశాస్త్ర సంబంధమైన క్రియలవలన కాక యేసుక్రీస్తునందలి విశ్వాసమువలననే నీతిమంతుడని తీర్చబడునని యెరిగి, మనము ధర్మశాస్త్ర సంబంధమైన క్రియలవలన కాక క్రీస్తునందలి విశ్వాసమువలననే నీతిమంతులముగా తీర్చబడుటకై యేసుక్రీస్తునందు విశ్వాసముంచితిమి; ఏలయనగా ధర్మశాస్త్ర సంబంధమైన క్రియలవలన ఏ శరీరియు నీతిమంతుడని తీర్చబడడు. - గలతీయులకు 2:15-16

ఇంతవరకు, ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు రాకడకు ముందు ఆచరింపబడిన ఆచారములు, ఛాయారూపములు, నీడలను గూర్చి మాటలాడుచు, పౌలు ధర్మశాస్త్రమంతటిని పాటించితే తప్ప ఎవడును దేవుని దృష్టిలో నీతిమంతుడుగాను అంగీకారయోగ్యుడుగాను తీర్చబడలేడను సాధారణ నిర్ధారణకు ఎందుకు వచ్చెనో వివరించితిమి. మొదట చూచినయెడల ఇవి రెండు వేర్వేరు విషయములని మనకు తోచవచ్చును; అయినను మేము చెప్పుచు వచ్చినట్లు, మన స్వంత యోగ్యతచేత దేవుని దృష్టిలో దయపొందగలమని తలంచుట ఎంత మూర్ఖత్వమో బయలుపరచుటకు పౌలు మనలను మూలసూత్రములవైపునకు మరల తీసికొని రావలసి వచ్చెను. ఇప్పుడు, పౌలు ‘ధర్మశాస్త్రము’ అను మాటను ఎందుకు చేర్చెనో మనము ఇదివరకే చర్చించితిమి. ఏలయనగా, మంచివాడు దేవుని దయను అంగీకారమును సంపాదించుకొనగలడని సాధారణముగా ఎంత తలంపబడినను, ఇట్టి విషయములలో మనుష్యులు మిక్కిలి ఘోరముగా పొరబడుచున్నారు. నిజముగా, మనము ఏమి చేసినను దేవుని దయను పొందజాలము, ఏలయనగా మన శక్తిలోనున్న సమస్తములో అత్యుత్తమమైనదంతయు ఆయనకే చెల్లవలసియున్నది. కాబట్టి ఆయన మనతో చేసిన నిబంధన షరతులను మనము నెరవేర్చితే తప్ప, మనవైపున ఎట్టి యోగ్యతయు (దానిని యోగ్యత అనవచ్చునేమో) సాధ్యము కాదు; ఆ నిబంధనలో ఆయన, ధర్మశాస్త్రమును గైకొనువాడెవడో వాడు జీవమును రక్షణను పొందునని చెప్పెను (లేవీయకాండము 18:5). దేవుడు ఈ మాటలను పలికినప్పుడు, మన సంపూర్ణ విధేయతను రక్షణకు తగినదిగా అంగీకరించుటకు ఆయన సిద్ధముగా ఉండెను; కాని దీని భావము మనము దయకు పాత్రులమని కాదు, ఏలయనగా మనలో ఎవడును తన విధిని నెరవేర్చలేదు (మనము ఇకముందు చూడబోవునట్లు). కాబట్టి దేవుడు ఈ నివారణను పంపియుండనియెడల, అనగా మన అవినీతి ఉన్నను ఆయన మన పాపములను క్షమించి మనలను నీతిమంతులనుగా అంగీకరించియుండనియెడల, ఆ వాగ్దానము వ్యర్థమగును, లేదా కనీసము అది ఎవరికిని ఎన్నడును వర్తింపదు గనుక నిష్ప్రయోజనమగును. ధర్మశాస్త్ర క్రియలవలన మనము నీతిమంతులముగా తీర్చబడలేమని పౌలు చెప్పినప్పుడు, ధర్మశాస్త్రమును పాటించువారు నీతిమంతులుగా ఎంచబడుదురని దేవుడు వాగ్దానము చేసెను గనుక మనము కృపను రక్షణను సంపాదించుకొందుమని చెప్పుకొనినయెడల మనము పూర్తిగా పొరబడుచున్నామని ఆయన భావము; ఏలయనగా ఎవడును ధర్మశాస్త్రమును సంపూర్ణముగా గైకొనడు. మనమందరము దేవుని యెదుట అపరాధులమై నిలిచియున్నామనియు, శిక్షావిధి మన శిరస్సులపై వ్రేలాడుచున్నదనియు మనము గ్రహింపవలెను.

ఈ సంగతిని మరింత స్పష్టముగా తెలియజేయుటకు పౌలు యూదులకును అన్యజనులకును పోలిక చూపుచున్నాడు. వారు ‘స్వభావమునుబట్టి యూదులే గాని అన్యజనులలోనుండి వచ్చిన పాపులు కారు’ అయినను, యేసుక్రీస్తునందలి విశ్వాసముచేత మాత్రమే తాము దేవునికి అంగీకారులు కాగలరని వారు గ్రహించిరని ఆయన చెప్పుచున్నాడు. ఏలయనగా మనుష్యులందరు ఆదామునందు పడిపోయినందున ఎవనికిని స్వంత యోగ్యత లేకపోయినను, దేవుడు యూదులను తన స్వంత పిల్లలనుగా దత్తు తీసికొని, వారిని తన సేవకులని పిలిచినందున వారికి ఒక ప్రత్యేక భాగ్యము ఉన్నట్లు కనబడెను. అయినను యూదులు పొరబడినది ఇక్కడనే. ఏలయనగా లేఖనములు ‘సున్నతిలేమి’ని గూర్చి మాటలాడినప్పుడు, ఆదామునుండి మనలో నివసించుచు, తల్లి గర్భమునుండియే మనందరిని శిక్షావిధి క్రిందకు తెచ్చు కల్మషమునే సూచించుచున్నవి. అయితే మనుష్యజాతిపైనున్న ఈ శాపమునుండి దేవుడు తమను విడిపించెనని యూదులు తలంచి, అందువలన అతిశయించిరి. వారికి గొప్ప ఘనత అనుగ్రహింపబడెనన్నది వాస్తవమే, దానిని వారు భూలోకములోని సమస్త మేలుకంటె ఎక్కువగా విలువైనదిగా ఎంచవలసియుండెను — ఏలయనగా దేవుడు వారిని తన ప్రజలనుగాను తన స్వాస్థ్యముగాను ఏర్పరచుకొనెను — అయినను వారు తమ స్వంతముగా తాము అయోగ్యులమని వినయముగా అంగీకరింపవలసియుండెను. నిజముగా మనము కూడ దేవుని కృపను అనుభవించునప్పుడు అట్టి అహంకార వైఖరిని అవలంబించు అలవాటు కలవారము; అట్లే యూదులు కూడ చాలావరకు తాము అందరికంటె శ్రేష్ఠులమని తప్పుగా తలంచిరి. దేవుడు తమయందు ఏదో ఒకటి కనుగొనెననియు, దాని చేతనే తాను తిరస్కరించినవారికంటె తమను ఎక్కువగా కోరుకొనెననియు వారు తలంచిరి. ఈ గర్వము దానితోపాటు దుష్టమైన కృతఘ్నతను తెచ్చెను, ఏలయనగా వారు తాము ఆయన చేతినుండి పొందిన మేలులన్నిటిని దేవునికి ఆపాదింపక, దేవుడు తమను అన్యజనులకంటె శ్రేష్ఠులనుగాను నిత్య రక్షణకు ఎక్కువ యోగ్యులనుగాను ఎంచినట్లు గర్వముచేత ఉబ్బిపోయిరి.

ఇట్టి ప్రతి గర్వమును అణచివేయుటకు పౌలు తన వాదమును ఇట్లు ఆరంభించుచున్నాడు: ‘మనము స్వభావమునుబట్టి యూదులమై...’ ‘నిజమే, దేవుడు తన సంఘములోనికి చేర్చుకొనని అన్యజనులకంటె మనకు అధిక కృప చూపబడెను’ అని ఆయన చెప్పుచున్నట్లు కనబడును. అయితే ఆయన ఇట్లు మాటలాడునప్పుడు, యూదులకు గర్వకారణము కలిగించవలెనని ఆయన ఉద్దేశము కాదు; వారు దేవునినుండి ఉచితముగా పొందిన వాటిని వారి యెదుట పరచి, అతిశయించుటకు వారికి ఎట్టి ఆధారమును లేదని వారికి బోధించుచున్నాడు. రోమీయులకు వ్రాసిన పత్రికలో పౌలు మొదట చూచినయెడల పరస్పర విరుద్ధములుగా తోచునట్టి, అయినను సంపూర్ణ సామరస్యముగా ఉన్నట్టి రెండు ప్రకటనలు చేయుచున్నాడు. ఒకవైపున ఆయన, ‘అన్యజనులకంటె మనకు అధిక భాగ్యములు లేవా?’ అని అడిగి, ‘కలవు. ఏలయనగా మనము ఆయన ప్రజలుగా ఏర్పరచబడితిమి; మనము ఆయన పిల్లలమను సూచనగాను ముద్రగాను ఆయన మనకు సున్నతిని అనుగ్రహించెను; ఆయన మనతో నిబంధన చేసెను; లోకరక్షకుని మనయొద్దకు పంపెదనని వాగ్దానము చేసెను. కాబట్టి దేవుడు మనపై కుమ్మరించిన కనికరములను పరిగణించినయెడల, మనము నిజముగా ధన్యులము, ఇతర ప్రజలందరికంటె మిక్కిలి హెచ్చింపబడితిమి’ అని జవాబిచ్చుచున్నాడు. ఇచ్చట పౌలు వారిపట్ల దేవుని మంచితనమును ఘనపరచుచున్నాడు (రోమీయులకు 3:1-2). అయితే తరువాత ఆయన అదే ప్రశ్నను (యూదులకు గల ఆధిక్యత ఏమిటి?) అడిగి, ‘ఏమియు లేదు’ అని జవాబిచ్చుచున్నాడు (రోమీయులకు 3:9-10). ‘ఏలయనగా మనమందరము దేవుని శాపముక్రింద ఉన్నాము. అన్యజనులు శిక్షింపబడవలసినయెడల, మనము రెండంతలు శిక్షింపబడవలెను, ఏలయనగా వారికి అజ్ఞానమను సాకు ఉన్నది. అయినను వారు దేవుని తప్పించుకొనజాలరు; వారికి ఎన్నడును ఎట్టి బోధయు ఉపదేశజ్ఞానమును లేకపోయినను నశించెదరు. కాబట్టి ధర్మశాస్త్రమును బట్టి మనము శిక్షావిధి పొందెదము, ఏలయనగా దేవుడు మనకు బోధించినను మనము పాపము చేయుట గాని ఆయన నీతియుక్తమైన ఆజ్ఞలను అతిక్రమించుట గాని మానలేదు, అందువలన ఇప్పుడు మనము అన్యజనులకంటెను అవిశ్వాసులకంటెను అధికమైన, లోతైన శిక్షావిధిలో మునిగియున్నాము’ అని ఆయన చెప్పుచున్నాడు. ఆ ప్రకారము యూదులు అన్యజనులకంటె వేరుగా ఉండిరి — వారు ఎక్కువ యోగ్యులైనందున గాని ఎక్కువ నీతిమంతులైనందున గాని కాదు, కేవలము దేవుడు తన ఉచితమైన దాతృత్వముచేత వారిని ఏర్పరచుకొనినందుననే.

అదే విధముగా, విశ్వాసులకు పుట్టిన పిల్లలు స్వభావము విషయములో ఇతర అన్యజనుల పిల్లలకంటెను, తురుష్కుల పిల్లలకంటెను కూడ శ్రేష్ఠులు కారు. ఏలయనగా మనమందరము దేవుడు శిక్షావిధి విధించిన భ్రష్టమైన శాపగ్రస్తమైన ముద్దలో భాగమైయున్నాము; కాబట్టి మనలో ఎవడును తన్ను తాను హెచ్చించుకొని, తన స్నేహితులకంటె తాను ఎక్కువ విలువగలవాడనని తలంచరాదు. అయినను పౌలు మన పిల్లలు పరిశుద్ధపరచబడినవారనియు, అవిశ్వాసులకు లేదా అన్యులకు పుట్టినవారివలె వారు కల్మషము కలిగినవారు కారనియు ప్రకటించుచున్నాడు (1 కొరింథీయులకు 7:14). ఇచ్చట కొన్ని విరోధములున్నట్లు కనబడును. అయినను సమస్తము చక్కగా సరిపోవుచున్నది, ఏలయనగా మన స్వభావములనుబట్టి చూచినయెడల, ఒక్క మినహాయింపుతో [క్రీస్తు] తప్ప మనమందరము కల్మషము పొందినవారము, భ్రష్టులము. అయినను అతీంద్రియమైన వరము అనునది ఉన్నది, అనగా విశ్వాసుల పిల్లలు ఆయనకు ప్రతిష్ఠింపబడునట్లు దేవుడు అనుగ్రహించు భాగ్యము; ఆయన వారిని తన స్వంతవారనిగా గుర్తించి అంగీకరించును. అందుచేతనే నేడు సంఘపు పిల్లలు దేవుని ప్రజలుగాను ఏర్పరచబడినవారి సంఖ్యలోనివారుగాను ఎంచబడుచున్నారు, ధర్మశాస్త్రము క్రింద యూదులు లోకములోని మిగిలినవారినుండి వేరుపరచబడినట్లే. అందుచేతనే పౌలు, ‘మనము యూదులమే గాని అన్యజనులలోని పాపులము కాము’ అని చెప్పుచున్నాడు. ‘పాపులు’ అనగా తమ మురికిలో కొనసాగుచు దేవుని కృపచేత కడుగబడనివారని ఆయన భావము. నిజముగా సున్నతియే, దేవుడు అబ్రాహాము కుటుంబమును, అతనినుండి వచ్చిన వంశమును తన పరిచితులైన ప్రత్యేక ప్రజలనుగా అంగీకరించెననుటకు ఒక సూచనగాను సాక్ష్యముగాను ఉండెను. పూర్వకాలమున యూదులను అవిశ్వాసులనుండి వేరుపరచినది ఇదియే; ఏలయనగా వారు ఆదాము సంతానముగా సమాన స్థితిలో ఉన్నను, దేవుడు కొందరిని ఏర్పరచుకొని మరికొందరిని తన కుటుంబమునకు అన్యులనుగా విడిచిపెట్టెను. ఇది ఎందుకని అడిగినయెడల, యూదులు స్వయముగా ఏ విషయములోను అసాధారణులు కారు గనుక కేవలము దేవుని కృపచేతనే అని మాత్రమే జవాబు చెప్పవచ్చును.

పౌలు ఇచ్చట నిర్మించుచున్న వాదమును మనము ఇప్పుడు అనుసరించుదము. ఆయన ఇట్లనుచున్నాడు: ‘మనుష్యుడు ధర్మశాస్త్ర క్రియలవలన కాక యేసుక్రీస్తునందలి విశ్వాసమువలననే నీతిమంతుడని తీర్చబడునని యెరిగి.’ ఇట్లు చెప్పుటలో, వారు దేవునినుండి ఎట్టి కృపను పొందియున్నను, తాము దానికి యోగ్యులైనట్లు మనుష్యునియందు గాని తమయందు గాని నమ్మిక యుంచుటకు వారికి స్వాతంత్ర్యము లేదని పౌలు చూపుచున్నాడు. కాదు, వారు ఆయన ఉచితమైన దాతృత్వమునందు ఆశ్రయము పొందవలెను; అప్పటికే నశించినవారిని నాశనమునుండి రక్షించుటకు వచ్చిన యేసుక్రీస్తునందు మాత్రమే రక్షణ కలదని గ్రహింపవలెను. ఆయన ‘వచ్చి, దూరముగా ఉన్న మీకును సమీపముగా ఉన్నవారికిని సమాధానము ప్రకటించెను’ అని చెప్పు మరియొక వాక్యభాగమువలన ఇది నిర్ధారణ అగుచున్నది (ఎఫెసీయులకు 2:17). యేసుక్రీస్తే ఆ సమాధానము, ఏలయనగా ఆయనద్వారానే దేవుడు మనలను ప్రేమించి కనికరముతో చేర్చుకొనగలడు. ఇది పూర్వము అన్యజనులవలె దూరముగా ఉన్నవారికి మాత్రమే కాదు, అబ్రాహాము సంతానమునకును వర్తించును; వారికి అప్పటికే ఘనతయు గొప్పతనమును ఉన్నను (ఏలయనగా అది వారి స్వభావమువలన కలిగినది కాదు). క్రైస్తవులుగా మారిన యూదులు ధర్మశాస్త్ర క్రియలవలన కాక, ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునందలి విశ్వాసమువలననే నీతిమంతులుగా తీర్చబడగలరని ఎరిగియుండిరని పౌలు చెప్పుచు, మనము సమస్త స్వంత యోగ్యతను నిజముగా విసర్జించితేనే తప్ప కృపచేత నీతిమంతులుగా తీర్చబడజాలమని చూపుటకు ఆ రెంటికి పోలిక చూపుచున్నాడు.

ఇది మన శ్రద్ధకు ఎంతో తగినది. ఏలయనగా నిజముగా పోపుమతస్థులు కూడ తాము విశ్వాసముచేత నీతిమంతులుగా తీర్చబడుదుమని చెప్పుకొందురు, కాని ఇది సగము సత్యము మాత్రమే, మిగిలిన భాగమే చిత్రమంతటిని పాడుచేయుచున్నది. యేసు మధ్యవర్తి కానియెడలను, ఆ వ్యక్తి రక్షణకై ఆయనపై ఆనుకొనకపోయినయెడలను, ఎవడును దేవుని యెదుట నీతిమంతుడుగా ఎంచబడడను సంగతిని వారు ఒప్పుకొందురు. పోపుమతస్థులకు ఇది బాగుగా తెలియును, అయినను ‘మనము విశ్వాసముచేత నీతిమంతులుగా తీర్చబడుదుము గాని కేవలము విశ్వాసముచేత కాదు’ అని వారు తరచు చెప్పుదురు. వారు వాదించునది ఈ విషయముపైనే, మనకు వారితో ముఖ్యమైన భేదము కూడ ఇదియే. అయితే పౌలు ‘విశ్వాసముచేతనే’ అని చెప్పుటవలన వారి మూర్ఖత్వమును బయలుపరచుచున్నాడు, ఏలయనగా ఈ మాట, దేవుని సంతోషపరచుటకు మనుష్యులు ఆయనయొద్దకు తెచ్చునదంతయు తిరస్కరింపబడునని సూచించుచున్నది. కాబట్టి సమస్త యోగ్యతకు తలుపు గట్టిగా మూయబడియున్నది, ఏలయనగా దేవునియొద్దకు వచ్చు ఏకైక మార్గము విశ్వాసమేనని పౌలు ప్రకటించుచున్నాడు. పౌలు ధర్మశాస్త్రముతో ఇద్దరు వ్యతిరేకులున్నట్లు ఎందుకు పోలిక చూపుచున్నాడో మనము త్వరలో మరింత స్పష్టముగా చూచెదము. దేవుడు మననుండి కోరినదానిని మనము నెరవేర్చితే మనము మంచి సేవకులుగా కనబడుదుమనియు, ఆయన తాను వాగ్దానము చేసిన బహుమానమును మనకు ఇచ్చుననియు ధర్మశాస్త్రము ఊహించును; విశ్వాసమైతే, మనము పేదలమును నశించినవారమును శిక్షావిధిలోనున్న ఆత్మలమునై యున్నామనియు, మనకు మిక్కిలి అవసరమైనదానిని యేసుక్రీస్తునందు కనుగొనవలెననియు ఊహించును.

దీనిని ఒక ఉదాహరణగా తీసికొనుడి: ఆహారమును ఆశ్రయమును వెదకుచున్న ఇద్దరు మనుష్యులు ఉన్నారు. ఒకనియొద్ద డబ్బు ఉన్నది, తన శక్తికి తగినట్లు తనకు ఆతిథ్యము లభింపవలెనని అతడు కోరుచున్నాడు. ఇద్దరును భోజనము అడుగుదురు, కాని రెండవవాడు పేదవాడు, వాని యొద్ద ఒక్క పైసయైనను లేదు గనుక అతడు భిక్ష అడుగుచున్నాడు. వారికి ఒక సామాన్యాంశము ఉన్నది, ఏలయనగా ఇద్దరును భోజనము వెదకుచున్నారు; కాని మొదటివాని యొద్ద తన ఆతిథేయుని తృప్తిపరచుటకు డబ్బు ఉన్నది. అందువలన, బాగుగా భుజించి త్రాగి మర్యాదగా ఆదరింపబడిన తరువాత, ఆతిథేయుడు తన వైపునుండి తన చెల్లింపును సంతోషముగా పుచ్చుకొనును, తన అతిథి తనకు ఏ విధముగాను ఋణపడియున్నాడని ఇక తలంపడు. ఎందుకు? అతడు తృప్తిపొందెను, లాభము కూడ పొందెను. కాని భిక్ష అడుగు పేదవాని జీవితము, తనకు ఆహారమును ఆశ్రయమును ఇయ్యగలవానిపైనే ఆధారపడియున్నది, ఏలయనగా అతడు ప్రతిగా వానికి ఏమియు ఇయ్యలేడు. అదే విధముగా, మనము ధర్మశాస్త్రముచేత నీతిమంతులుగా తీర్చబడగోరినయెడల ఆ నీతిమంతులుగా తీర్చబడుటకు మనము అర్హులమై యుండవలెను; అప్పుడు దేవుడు మనవద్దనుండియు మనము ఆయనవద్దనుండియు పరస్పర రీతిగా పొందుదుము. అట్టిది సాధ్యమా? ఎంతమాత్రమును కాదు, మనము ఇకముందు మరింత వివరముగా పరిశీలింపబోవునట్లు. కాబట్టి ధర్మశాస్త్రముచేత మనము నీతిని పొందజాలమనియు, దేవుని మన ఋణగ్రస్తునిగా చేయగలమని మనము తలంచినయెడల ఆయన ఆగ్రహమును మాత్రమే రేపుదుమనియు నిర్ధారింపవలెను. ఏకైక మార్గము, పేద భిక్షకులుగా వచ్చుట, తద్వారా విశ్వాసముచేత నీతిమంతులుగా తీర్చబడుట. విశ్వాసము మనలోనుండి వచ్చు సద్గుణమైనట్లు కాదు, కాని ఉచిత వరముగా తప్ప రక్షణను పొందజాలమని ఒప్పుకొనుచు మనము దీనముగా రావలెను. కాబట్టి ధర్మశాస్త్రము విశ్వాసమునకు వ్యతిరేకముగా నిలుపబడుటకు కారణము ఇదియే. తమ యోగ్యతలచేత తాము దేవునికి అంగీకారులమని చెప్పుకొను వారందరు ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు కృపకు వెన్నుచూపుచున్నారని పౌలు మనకు చూపుచున్నాడు. దీనిని మనము ఇకముందు మరింత విపులముగా అధ్యయనము చేయుదుము.

ఒకడు ఈ ఆక్షేపణ లేవనెత్తవచ్చును: ధర్మశాస్త్రమును దేవుడే ఇచ్చెను గనుక, అదియును దేవునినుండియే వచ్చు విశ్వాసమునకు వ్యతిరేకముగా నిలుపబడజాలదు. దీనికి జవాబు సులభము. దేవుడు పగటిని రాత్రిని, నీటిని అగ్నిని, చలిని వేడిమిని సృష్టించెను. నిశ్చయముగా పగలు రాత్రికి వ్యతిరేకము కాదు; దేవుడు తన మంచితనముచేతను జ్ఞానముచేతను అవి తగిన క్రమములో కనబడునట్లు ఏర్పరచెను; మనుష్యునికి పగటివేళ తన పని చేసికొనుటకు సూర్యుని ప్రకాశము ఉన్నది, రాత్రివేళ మనుష్యుడు విశ్రాంతి తీసికొనునట్లు సూర్యుడు దాగియుండును. కాబట్టి పగలు రాత్రికంటె భిన్నమైనను, వాటిమధ్య అసమ్మతి లేదు. అగ్నికిని నీటికిని ఇదే వర్తించును. సృష్టింపబడిన ప్రతి వస్తువునకు దాని పని ఉన్నది — అగ్నియు నీళ్లును ఒకదానికొకటి చాలా చక్కగా తోడ్పడును; అయితే వాటిని కలిపినయెడల అవి నిజముగా ఘర్షణ పడును! ధర్మశాస్త్రమునకును సువార్తకును ఇది సత్యము. సువార్తవలన మాత్రమే కాక ధర్మశాస్త్రమువలన కూడ మనము నీతిమంతులుగా తీర్చబడుదుమని తలంచువారు సమస్తమును కలగాపులగము చేయుచున్నారు; అది ఆకాశమును భూమిని ఒకదానితో ఒకటి ఢీకొట్టించుట వంటిది! సంక్షేపముగా, దేవుని కృపలో కొంత భాగమును మనము సంపాదించుకొనగలమనియు, అయినను ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు సహాయము కూడ మనకు అవసరమనియు చెప్పుటకంటె అగ్నిని నీటిని కలుపుట సులభము. ధర్మశాస్త్రము ఏమిటో, అది ఎందుకు ఇవ్వబడెనో పరిగణించినయెడల, అది సువార్తతోగాని విశ్వాసముతోగాని విరుద్ధము కాదనియు, వాటిమధ్య సంపూర్ణ సామరస్యము ఉన్నదనియు మనము కనుగొనెదము. ఈ ఆక్షేపణకు ఇట్లు సమాధానము చెప్పబడెను. విశ్వాసమును ధర్మశాస్త్రమును రెండును దేవునినుండి వచ్చునని మనము చెప్పినయెడల మనము సరియే; అయితే దేవుడు ఆరంభములో వాటిని రెంటిని ఎందుకు స్థాపించెనో (త్వరలో మనము చేయబోవునట్లు) కొంత ఆలోచింపవలెను.

పౌలు మాటలకు మరల వచ్చెదము — ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునందలి విశ్వాసముచేత మాత్రమే మనము నీతిమంతులుగా తీర్చబడగలమని ఆయన చెప్పుచున్నాడు. ఆయన నీతిమంతులుగా తీర్చబడుటను గూర్చి మాటలాడినప్పుడు, దేవుని దృష్టిలో నీతిమంతులుగా ఎంచబడుట అని ఆయన భావము. మనము ఎట్లు రక్షింపబడుదుమను విషయమంతటిని ఇది వివరించుచున్నది గనుక ఈ మాటను అర్థము చేసికొనవలెను. ఈ లోకములో దీర్ఘకాలము జీవించిన తరువాత, ఎవడైనను రక్షణ మార్గమును గూర్చి మనలను అడిగినప్పుడు మనము ఎట్లు జవాబు చెప్పవలెనో ఎరుగకపోయినయెడల మనము నిజముగా దౌర్భాగ్యులమే! అనేకమంది మూర్ఖులు దేవుని ఆహారమును భుజించియున్నారు గాని ఆయనకు ఎట్లు అంగీకారులు కావలెనో ఎరుగరు. అందుచేత పౌలు ఇచ్చట మనకు చెప్పుచున్నదానిని మనము మరింత శ్రద్ధగా గమనింపవలెను. మనము నీతిమంతులుగా తీర్చబడుదుమని ఆయన చెప్పుచున్నాడు. ఎట్లు? మనము అప్పటికే నీతిమంతులమా — నిందారహితులమా? ఎంతమాత్రమును కాదు, అయినను దేవుడు మనలను అంగీకరించుచున్నాడు. ‘నీతిమంతులుగా తీర్చబడుట’ అను మాట, మనము ఆయన పిల్లలమును ఆయన మన తండ్రియు అగునప్పుడు ఆయన మనపై చూపు ఆ దయను మనకు సూచించుచున్నది. మీరు అడుగవచ్చును: ఆ మాట అంతగా తగనిదిగా కనబడుచుండగా లేఖనములు ‘నీతిమంతులుగా తీర్చుట’ అను మాటను ఎందుకు వాడుచున్నవి? దేవుడు మనలను ప్రేమించుచున్నాడనియు, మనపై జాలిపడుచున్నాడనియు, మన తండ్రిగాను రక్షకునిగాను ఉండగోరుచున్నాడనియు మనము అట్లే చెప్పవచ్చును గదా — నీతిమంతులుగా తీర్చబడుటను గూర్చి మాటలాడకుండా ఈ వాక్యములనే ఎందుకు వాడకూడదు? లేఖనములు దీనిని తగిన కారణము లేకుండ ప్రస్తావింపవు.

రక్షణను దాని మూలభావములో విశ్లేషించినయెడల, మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు కృపచేత మనము రక్షింపబడుదుమని చెప్పుదుము. అయితే స్వభావరీత్యా మనకున్న దౌర్భాగ్య స్థితిని గూర్చిన జ్ఞానమును, మనము ప్రయోగింపవలసిన నివారణను గూర్చిన జ్ఞానమును ఇది సూచింపదు. ఏలయనగా ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునందు నమ్మికయుంచుటకు, ఆదాము పాపమువలనను మన స్వంత దోషములవలనను మనము పూర్తిగా నశించితిమని ఒప్పుకొనవలెను. దీనిని మనము ఇదివరకే స్వయముగా కనుగొనియుండవలెను. దేవుని యెదుట మన పాపములు మనపై శిక్ష విధించునని, ఆయనతో మనము సరిచేయబడవలసినవారమని ఎరుగనంతవరకు దానిని ఎన్నడును గ్రహింపము. అనగా, ‘కృపచేతను విశ్వాసముచేతను మనము రక్షింపబడుదుము’ అని కేవలము చెప్పినయెడల దేవుని నీతిని మనము గుర్తింపము. ఏలయనగా దేవుడు ఒక్కసారియైనను తన్ను తాను ఎరుగననడు, ఆయన సర్వోన్నత న్యాయస్వరూపి; ఆయన సంపూర్ణ పవిత్రతయు పరిపూర్ణతయు, అందుచేత చెడుతనమును ఆయన అసహ్యించుకొనును. అయినను మనము పూర్తిగా భ్రష్టులము, మనలో దుష్టత్వము మాత్రమే ఉన్నది; కాబట్టి దేవుడు మనలను ద్వేషింపవలసియున్నదని దీనినుండి తేలును. అయితే ఆయన మనలను ద్వేషించినయెడల మనకు శ్రమ, ఏలయనగా మనము శపింపబడినవారము. అందుచేత దేవునికి ప్రీతికరులము కాకముందే మనము నీతిమంతులుగా తీర్చబడవలెను. అనగా మనము మన పాపములనుండియు అతిక్రమములనుండియు శుద్ధి పొందవలెను; లేనియెడల (నేను చెప్పినట్లు) దేవుని కనికరమును ఎన్నడును మెచ్చుకొనజాలము. మనము పాపులమని ఒప్పుకొనినయెడల, దేవుడు పాపమును ద్వేషించునని గ్రహించెదము; అయినను ఆయన దానిని ద్వేషించినను, మనలను రక్షించుటకు ఒక మార్గమును సిద్ధపరచెను — మన పాపములను క్షమించుటద్వారాను, ఆత్మీయమైన శుద్ధీకరణ అనుగ్రహించు ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు రక్తముద్వారా వాటినుండి మనలను శుద్ధిచేసి పవిత్రపరచుటద్వారాను. దేవుడు మనలను చేర్చుకొనునట్లు మనలను శుభ్రముగా కడుగును, తద్వారా ఆయన ప్రేమలో పాలుపొంది మన రక్షణనుగూర్చి నిశ్చయత పొందుదుము. అందుచేతనే లేఖనములు ‘నీతిమంతులుగా తీర్చబడుట’ అను మాటను వాడుచున్నవి.

పోపుమతస్థులు మూర్ఖ మృగములవలె దాని అర్థమును గూర్చి వాదింపవచ్చును. ‘ఏమి! విశ్వాసముచేత నీతిమంతులుగా తీర్చబడుటయా? విశ్వాసము ఒకని సంపూర్ణునిగా చేయదు — అట్లయినచో అది మనలను ఎట్లు నీతిమంతులుగా తీర్చగలదు?’ అని వారు అందురు. లేఖనములలో చెప్పబడిన నీతిమంతులుగా తీర్చబడుట అనగా (నేను చెప్పుచు వచ్చినట్లు) దేవుడు మన పాపములను కప్పివేయుటయు, తన శ్రమలను మరణమును బట్టి ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు నామములోను ఆయనద్వారాను వాటిని రద్దుచేయుటయు అని వారు గ్రహింపరు. ఇతరులు ఏమి చెప్పినను, దేవుడు మన పాపములను క్షమించి పరిహరించినప్పుడు ఆయన దృష్టిలో మనము నీతిమంతులుగా ఎంచబడుదుమని వ్రాయబడియున్నది. నిజముగా పౌలు రోమీయులకు వ్రాసిన నాలుగవ అధ్యాయములో దీనిని గూర్చి మాటలాడుచు ఇట్లనెను: ‘క్రియలు లేకుండ దేవుడెవనికి నీతిని ఆరోపించునో ఆ మనుష్యుని ధన్యత విషయమై దావీదు కూడ చెప్పుచున్నాడు; ఎవరి దోషములకు క్షమాపణ కలిగెనో, ఎవరి పాపములు కప్పబడెనో వారు ధన్యులు’ (రోమీయులకు 4:6-7; కీర్తనలు 32:1). మరల మరియొక వాక్యభాగములో ఆయన ఇట్లనెను: ‘ఏ పాపమెరుగని ఆయనను దేవుడు మనకోసము పాపముగా చేసెను’ (దీని భావము మన పాపములకు మనమేమి శిక్షకు పాత్రులమో ఆ శిక్షావిధి అంతటిని ఆయన పొందెనని), ‘ఇందువలన మనము ఆయనయందు దేవుని నీతి అగునట్లు’ (2 కొరింథీయులకు 5:21). ఆ ప్రకారము, ఆయన వ్యక్తితోను ఆయన శరీరముతోను కలిపి ఐక్యము చేయబడిన మనము నీతిమంతులుగా ఎంచబడుచున్నాము, ఏలయనగా ఆయన విధేయత మన పాపములను శుద్ధిచేసి తొలగించుటకు చాలినంత పరిపూర్ణమైనదై యుండెను. ‘నీతిమంతులుగా తీర్చబడుట’ అను పదము యొక్క భావమును మనము ఇప్పుడు చర్చించితిమి.

‘విశ్వాసము’ అను మాటవైపు మన దృష్టి మరల్చినయెడల, వారు యేసుక్రీస్తునందు ‘విశ్వసించిరి’ అని పౌలు ఇచ్చట చెప్పుచున్నాడు. విశ్వాసము అనగా ఏమని తలంచుచున్నావని ఒక మూర్ఖుని అడిగినయెడల, అతడు ‘నమ్మకము’ అని చెప్పవచ్చును, కాని ఆ రెండు మాటల అర్థమును అతడు గ్రహింపడని స్పష్టము. అట్టి మూర్ఖులవలె అజ్ఞానులుగా ఉండుటకు మనము సంతోషింతుమా? మొదట, ప్రభువైన యేసు మన విశ్వాసమునకును నమ్మకమునకును కూడ విషయమై యున్నాడని తెలిపెదము. రక్షణ విశ్వాసముద్వారా కలుగునా? అవును, మనము ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునందు విశ్వసించినయెడల. మన విశ్వాసమంతయు ఎవనిపై ఆనుకొనవలెనో ఆయనగా ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు మన యెదుట ఎందుకు నిలుపబడెనో ఒక్క క్షణము ఆలోచించుదము. మన నీతిమంతులుగా తీర్చబడుటకు కావలసినదంతయు ఆయనయందు మనము కనుగొనుచున్నాము గనుకనే అది. దేవుడు మన పాపములను క్షమించి వాటిని ఇకను లెక్కలోనికి తీసికొననప్పుడు ఆయన దృష్టిలో మనము నీతిమంతులుగా ఎంచబడుదుమని మనము ఇదివరకే చెప్పితిమి. మన శుద్ధీకరణకై చిందింపబడిన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు రక్తముచేత గాక ఇది ఇంకెట్లు జరుగును? తన శ్రమలద్వారాను మరణముద్వారాను ఆయన మన పాపములకు పరిహారము చేసి, మనకు విరోధముగా ఉన్న దేవుని ఉగ్రతను శాంతింపజేసెను. దేవుని అద్వితీయ కుమారుడైన మన ప్రభువగు యేసుక్రీస్తు చేసిన బలియే తప్ప, చెల్లింపునకు మరి ఏ ఇతర మార్గమును మనము వెదకరాదు. ఆయన దేవుని ప్రియ కుమారుడని పిలువబడుచున్నాడు (మత్తయి 3:17), మనము ఆయనయందు ప్రియులమగునట్లు; ఆయన నీతిమంతుడని పిలువబడుచున్నాడు (యెషయా 53:11), మనము ఆయన నీతిలో పాలుపొందునట్లు; ఆయన పరిశుద్ధుడని పిలువబడుచున్నాడు (లూకా 1:35), మనము ఆయనయందు పరిశుద్ధపరచబడునట్లు. అందుచేతనే ‘విశ్వాసము’ను గూర్చి ఆలోచించునప్పుడు మన దృష్టి ప్రభువైన యేసుక్రీస్తువైపునకు మరలింపబడుచున్నది.

అయితే పోపుమతస్థులు ఈ విషయమై తమ స్వంత అభిప్రాయములను ఏర్పరచుకొని, తాము చెప్పుదానివలన విశ్వసించుట అనగా ఏమో తాము ఎన్నడును అనుభవింపలేదని తెలియజేయుచున్నారు. ‘ఏమి! దయ్యములు కూడ విశ్వసించుచుండగా, మనుష్యుడు కేవలము విశ్వాసముచేతనే నీతిమంతుడని తీర్చబడుట సాధ్యమా?’ అని వారు అందురు. ఇది నిజమే, యాకోబు ఈ వాదమును వాడుచున్నాడు (యాకోబు 2:20); అయితే తాము క్రైస్తవులమనియు విశ్వాసము కలవారమనియు వ్యర్థముగాను చపలముగాను చెప్పుకొనుచు ఎట్టి ఫలమును చూపనివారిని ఆయన తృణీకరించుటను కూడ మనము చూచుచున్నాము. పోపుమతస్థులు ఇంకను దూరముగా తప్పిపోయిరి; ఏలయనగా విశ్వాసము అనగా దేవునియందు నమ్మిక యనియు, మన విశ్వాసమునకు విషయము దేవుడేననియు వారు చెప్పుదురు; వారు నమ్మకము అనగా లోకమును సృష్టించి ఇప్పుడు దానిని నడిపించుచున్న ఒక దేవుడు ఎక్కడో ఉన్నాడను కేవల భావనయని భావింతురు. వారు ఈ స్థితిలోనే తమ అజ్ఞానములో నిద్రించుచు నిలిచియుందురు; అయినను వారు పూర్తిగా అజ్ఞానులైనను, తమ్మును తాము మంచి క్రైస్తవులనియు, తాము చెప్పుకొనునట్లు మంచి కాథలిక్కులనియు చెప్పుకొనుటకు సంకోచింపరు. అందుచేత వివేచనయు తెలివియు లేనివారై వారు పరిశుద్ధ లేఖనములలోని బోధకు విరోధముగా పోరాడినను, లేదా మనుష్యుడు కేవలము విశ్వాసముచేతనే రక్షింపబడునని వారు మొండి పట్టుదలతో ఖండించినను మనము ఆశ్చర్యపడరాదు. విశ్వాసము అనగా ఏమో వారికి తెలియనే తెలియదు. కాబట్టి మనము యేసుక్రీస్తువైపు చూడనియెడల విశ్వాసమనగా నిజముగా ఏమో మనము ఎరుగజాలమని మనకు తెలియజేయు పౌలు మాటలను మనము ఎంత జాగ్రత్తగా లక్ష్యపెట్టవలెను! ఆయన లేకుండ పాపక్షమాపణను, దేవుని సమీపించు విధానమును, ఆయనయందు నమ్మిక యుంచుటను, ఆయనకు ప్రార్థించుటను మనము ఎరుగజాలము. మనస్సాక్షి సమాధానము కలిగియుండుట అనగా ఏమో, నిత్యజీవమును గూర్చిన నిరీక్షణ ఏమో కూడ మనకు తెలియదు. మనము యేసుక్రీస్తునకు పరిచయము చేయబడువరకును, ఆయనవైపు చూచి ఆయనపై మనలను మనము వేసికొనువరకును ఇదంతయు మన అందుబాటునకు వెలుపలనే ఉండును. ఇట్టి విశ్వాసము కృపను తెచ్చును: మనము దౌర్భాగ్య ప్రాణులమనియు, దేవుని యెదుట హేయులమనియు గుర్తించి, ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునందు నివారణను వెదకునప్పుడు. ఆయన మనకొరకు తన్ను తాను అర్పించుకొనెననియు, మనము క్రింద ఉండిన శాపమునుండి మనలను విమోచించుటకై అట్లు చేసెననియు, తన రక్తములో మనలను కడిగెననియు మనము అంగీకరింపవలెను. తన విధేయతచేత ఆయన మన అతిక్రమములన్నిటిని రద్దుచేసెను, గనుక దేవుడు మనలను తన పిల్లలనుగా అంగీకరించి చేర్చుకొనునని మనము నిశ్చయముగా ఉండవచ్చును. ఈ వాక్యభాగమును మనము ఇట్లు అర్థము చేసికొనవచ్చును.

తాను, క్రైస్తవులుగా మారిన యూదులందరు ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునందలి విశ్వాసముచేత రక్షింపబడిరని చెప్పిన తరువాత పౌలు ఇట్లు చేర్చుచున్నాడు: ‘ఏలయనగా ధర్మశాస్త్ర క్రియలవలన ఏ శరీరియు నీతిమంతుడని తీర్చబడడు.’ ఇది తన స్వజాతివారికి అన్వయించి చెప్పగా మనము ఇదివరకే వినియున్నాము, కాని ఇచ్చట ఆయన దీనిని లోకమంతటికి మరింత సాధారణ భావములో ప్రకటించుచున్నాడు. ఆయన ‘ఏ శరీరియు’ అని చెప్పునప్పుడు, రక్షణ మార్గమునకు సంబంధించి యూదులకును అన్యజనులకును ఎట్టి భేదమును లేదని ముఖ్యముగా సూచించుచున్నాడు. యూదులు సున్నతి పొందినవారై, దేవుని స్వాస్థ్యముగా ఏర్పరచబడి, ఆయనచేత పరిశుద్ధపరచబడినను, కేవలము దేవుని స్వచ్ఛమైన కృపచేత తప్ప రక్షణ నిరీక్షణ వారికి ఎంతమాత్రమును లేదు. చూడుడి, వారు అన్యజనులతో సమానస్థాయిలో, అదే స్థితిలో ఎట్లు ఉంచబడిరో. మనుష్యులకు తమ స్వంత సద్గుణములనుగూర్చి ఉండు సమస్త గర్వమును పౌలు తొలగింప గోరుచున్నాడు. నిజముగా మనలో అనేకులు తాము ఎంతగా భ్రష్టులమో ఎరుగుదుము, అందుచేత దేవుని హస్తమునుండి మనము ఏదో పొందుటకు అర్హులమైనట్లు మనకు మనము ఎట్టి ఘనతను ఆపాదించుకొనజాలము. త్రాగుబోతులును, దుర్వ్యసనపరులును, సమస్త విధములైన చెడుతనమునకు తమ్మును తాము అప్పగించుకొనినవారును తమ్మును తాము హెచ్చించుకొనుటకు, లేదా తమ యోగ్యతలచేతను సత్క్రియలచేతను దేవుడు తమ్ము రక్షించునట్లు ఒప్పించగలమని అతిశయించుటకు సిగ్గుపడుదురు. నిజముగా వారు తమ నీచత్వమునకు సిగ్గుపడి ఇతర మనుష్యులనుండి కూడ దాగుకొందురు. కాని మనుష్యుల యెదుట తమ ‘పరిశుద్ధతను’ ప్రదర్శించు మతోన్మాదులు ఎంత కఠినపడియున్నారనగా, దేవుడు తమకు ఋణపడియున్నట్లు తాము పరదైసుకు అర్హులమని తమ్మును తాము మోసపుచ్చుకొందురు! ఈ వేషధారులు పూర్తిగా భ్రష్టులై, ఆశయము, లోభము, దుష్టత్వము మొదలగు వాటితో నిండియున్నను, తమ సమస్త కుయుక్తుల వలనను నటనవలనను, తమ భ్రష్టమైన ఆచారములలో దేవుడు ఏ తప్పును చూడడని నమ్ముదురు, అంతేకాదు తమ యోగ్యతలను బట్టి ఆయన తమ్మును అంగీకరించునని తమ్మును తాము ఒప్పించుకొందురు! సాధారణముగా మాసుకు హాజరగువారు, సారాయి దుకాణమునుండి ప్రార్థనాలయమునకు పరుగెత్తువారు, క్షమాపణ పత్రములను కొనువారు, ఇట్టి ఇతర కార్యములు చేయువారు, ఉపవాసములను పండుగ దినములను ఆచరించువారు — వారు వ్యర్థమైన గర్వముచేత ఉబ్బిపోయి, దేవుడు తమకు ఏదో ఋణపడియున్నాడని నమ్ముదురు. ‘ఏ శరీరియు’ అని చెప్పుటవలన, ఇచ్చట క్రింద మనము ఒకరినొకరు వేరుపరచుకొని, ఒకడు నీతిమంతుడు మరియొకడు అనీతిమంతుడు అని అనుకొనుట నిష్ప్రయోజనమని పౌలు ప్రకటించుచున్నాడు. మనమందరము దీనులమై మనలను మనము విమర్శించుకొనవలెను; మన సద్గుణములన్నియు, మనము చేయగల అత్యుత్తమమైనవి కూడ, దేవుని దృష్టిలో మురికి గుడ్డలే అని ఎరుగవలెను. ఏలయనగా ఒకడు మన అంచనాలో పరిపూర్ణ నీతిమంతుడైనను — అతడు ఎవనికిని హాని చేయలేదనియో, అన్ని విధములైన చెడును ఎదిరింపగలడనియో, పవిత్రుడు మితముగా ఉండువాడనియో — సంక్షేపముగా, అతడు దూతగా ఎంచబడినను — లోపల మాత్రము భ్రష్టత్వము తప్ప మరేమియు ఉండదు. ఇది ఎట్లు సాధ్యము? ఎట్లనగా, మనము ఎన్నడును పైరూపమునుబట్టి తీర్పు తీర్చరాదు, ఏలయనగా మెరిసేదంతయు (సామెత చెప్పునట్లు) బంగారము కాదు. లోపలికి చూడకుండ ఏది పాపమో ఏది సద్గుణమో మనము నిర్ణయింపజాలము. ఏలయనగా దేవునికి న్యాయముగా చెందవలసినదానిని ఒకడు ఆయనకు ఆపాదింపకపోయినయెడల, అతడు మనుష్యులనుండి వారి ఘనతను దోచుకొనుట లేదు, దేవునినుండియే దోచుకొనుచున్నాడు. కాబట్టి మనుష్యులు అతనిని ఎంత పొగడినను మెచ్చుకొనినను, అతడు గర్వముతోను ఆశయముతోను నిండియున్నాడు మరియు ప్రభువైన యేసుక్రీస్తును ఎరుగుట తప్ప మరిదేనియు అతనిని తగ్గింపజేయదు.

కాబట్టి మతమునుగూర్చి బాహ్యముగా మంచి ప్రదర్శన చేయువారు కూడ దేవుని యెదుట శిక్షావిధి పొందుదురు. అందుచేత మనుష్యులు తమ స్వంత యోగ్యతలయందు నమ్మిక యుంచకుండ ఆపుటయే పౌలు ఉద్దేశము. అయితే ఇంకను ఉన్నది. ఏలయనగా ఆయన ‘ఏ శరీరియు’ అని చెప్పునప్పుడు, దేవుడు విడిచిపెట్టిన, తన పరిశుద్ధాత్మచేత నూతనపరచబడని మనుష్యులనే కాక, విశ్వాసులను కూడ చేర్చుచున్నాడు. ఏలయనగా ఆయన మనలను సువార్త జ్ఞానమునకు నడిపించి, ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు శరీరములో మనలను అంటుకట్టిన తరువాత దేవుని ఆత్మ మనలో నివసించినను — దేవుని ఆత్మ మనలో నివసించినను, మనము స్వభావమునుబట్టి ఎట్లున్నామో అందువలన మనమందరము ఈ ‘శరీరి’ అను మాటలో చేరియున్నాము. కాబట్టి ‘ఏ శరీరియు నీతిమంతుడని తీర్చబడడు’ అని పౌలు ఇచ్చట ప్రకటించునప్పుడు, అవిశ్వాసులు ఆదామునందు శిక్షింపబడినవారై శిక్షావిధిలోనే నిలిచియున్నారనియు, విశ్వాసులు ఎల్లప్పుడును అపరిపూర్ణులై అనేక మచ్చలును దోషములును కలిగియుందురు గనుక ఇతరులవలెనే శిక్షావిధి పొందుదురనియు ఆయన భావము. నిజముగా ఈ శిక్షావిధి సాధారణమైనది, ఏలయనగా ధర్మశాస్త్ర క్రియలచేత నీతిమంతుడని తీర్చబడగోరు ప్రతివాడును ఎల్లప్పుడును తన్ను అపరాధిగానే కనుగొనును — అవును, ఇంతవరకు జీవించిన అత్యంత పరిశుద్ధుడైనను. పరిపూర్ణతకు ఉదాహరణగా అబ్రాహామును తీసికొనుదము, లేదా సమస్త సద్గుణములలో సమృద్ధి కలిగిన దావీదును, లేదా యెహెజ్కేలు ముగ్గురు నీతిమంతులనుగా పేర్కొనిన నోవహు, యోబు, దానియేలులను తీసికొనుదము (యెహెజ్కేలు 14:14). వారందరు కృపచేత మాత్రమే దేవుని దృష్టిలో నీతిమంతులుగా తీర్చబడగలిగిన మనుష్యుల అదే వర్గములోనికి వచ్చెదరు.

ఇప్పుడు మీ అందరిని అడుగుచున్నాను, మనము ఎక్కడ నిలిచియున్నాము? తమ యోగ్యతలచేత, లేదా వారు పిలుచునట్లు ‘యోగ్యమైన క్రియలచేత’ తాము నీతిమంతులుగా తీర్చబడుదుమని చెప్పువారు సాతానుచేత మితిమీరిన గర్వమునకు తరుమబడలేదా? ఏలయనగా దావీదుతోనైనను నోవహుతోనైనను అబ్రాహాముతోనైనను దానియేలుతోనైనను ఎవడు సమానుడు కాగలడు? నిశ్చయముగా, దేవుని పాఠశాలలో మంచి ప్రగతి సాధించినవారును, తమ్మును తాము పూర్తిగా దేవునికి అప్పగించుటలో నిజమైన ఆసక్తితో రగిలినవారును కూడ, దావీదు, లేక నోవహు, లేక దానియేలు చేరిన ప్రమాణమునకు తాము ఇంకను ఎంతో దూరములో ఉన్నామని నమ్ముదురు! కాబట్టి ఇది ఎరిగి, పరిశుద్ధ ఆత్మ ఇచ్చట తమ్మును తాము మితిమీరి హెచ్చించుకొనువారిని క్రిందపడవేయుచున్నాడని చూడగలము; మనకు నీతి యొక్క అతి స్వల్ప బిందువైనను లేదని మనకు నమ్మకము కలిగించుటకే, తద్వారా మన రక్షణకు సంబంధించిన సమస్తమును ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు కృపయందే వెదకుదుము. ‘ఏ శరీరియు నీతిమంతుడని తీర్చబడడు’ అని చెప్పు వాక్యము యొక్క అర్థమును మనము ఇప్పుడు గ్రహించుచున్నాము. అది, మన స్వభావమునుబట్టి చూచినయెడల బాహ్యముగా ఏది కనబడినను, లోపల మనము దుష్టులమే అని పౌలు చెప్పుచున్నట్లున్నది. లోకముచేత మనము గొప్పగా పొగడబడవచ్చును, గౌరవింపబడవచ్చును; వ్యర్థమైన ముఖస్తుతి మనలను చుట్టుకొనవచ్చును; అయితే దేవుడు మనలను మార్చుటకు మనలో కార్యము చేయువరకు మనము మురికితో నిండియున్నాము. నిజముగా, మనుష్యులు హెచ్చించు సద్గుణములన్నియు మనుష్యులను నాశనమునకు నడిపించి నరకములో పడవేయు దుర్గుణములకంటె ఏ మాత్రమును తక్కువ కావు. ఏలయనగా దేవుని కృపచేత నూతనపరచబడినవారు, దేవుడు ప్రేమించి ఆదరించు కార్యములను చేయుటద్వారా ఆయనకు లోబడ నేర్చుకొనినవారు కూడ, ఆయనతో తమ లెక్కలను తీర్చగల దేనిని ఆయనయొద్దకు తేజాలరు. వారు ఎల్లప్పుడును ఋణగ్రస్తులుగానే ఉందురు, ఏలయనగా వారికున్న మంచి వరములన్నియు దేవునినుండియే వచ్చినవి; అంతేకాదు, అట్టివారు కూడ పాపముచేతను బలహీనతచేతను భ్రష్టులై యున్నారు. కాబట్టి మన స్వంత నీతియందలి నమ్మిక అంతటినుండి మనము దిగంబరులుగా చేయబడవలెను. ఏలయనగా గొప్పవాని నుండి చిన్నవాని వరకు మనమందరము శిక్షావిధిలోనే ఉన్నాము. ధర్మశాస్త్రముచేత నీతిమంతులుగా తీర్చబడగోరినయెడల మనము ఎంతో మోసపోయినవారము — దానిని మనము ఎన్నడును కనుగొనము.

తమ ఆత్మీయ అవసరమును గూర్చి నమ్మకము కలిగినవారికి ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు ఆశ్రయమని నేను చెప్పుచు వచ్చిన సత్యమును ఇప్పుడు మనము చాలా స్పష్టముగా గ్రహింపగలము. అనగా యేసుక్రీస్తునందు విశ్వసించుటకు ఏకైక నిజమైన సిద్ధపాటు, మన పాపములను గూర్చిన నిజమైన, సజీవమైన భావనయు స్పృహయు మనలను తాకుట. అందుచేతనే క్రీస్తు ఇట్లనెను: ‘ప్రయాసపడి భారముమోయు సమస్త జనులారా, నా యొద్దకు రండి, నేను మీకు విశ్రాంతి కలుగజేసెదను... అప్పుడు మీ ఆత్మలకు విశ్రాంతి దొరకును’ (మత్తయి 11:28-29). మరియొక చోట, ఆయన ‘దీనులకు సువార్త ప్రకటించుటకును... చెరలోనున్నవారికి విడుదలను, బంధింపబడినవారికి చెరసాల విడిపింపును ప్రచురించుటకును’ పంపబడెనని లేఖనము స్పష్టముగా చెప్పుచున్నది (యెషయా 61:1). కాబట్టి తమ పాపములయందు సంతోషించువారు ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునొద్దకు ఎన్నడును రారు. పరిశుద్ధమైనదైనను ఈ పదమును దేవుని అపహసించు అనేకులు అపవిత్రము చేయుదురు గనుక, తమకు విశ్వాసము ఉన్నదని వారు అతిశయింపవచ్చును. ప్రతివాడును క్రైస్తవునిగా ఎంచబడగోరును, వారు ఎంత భ్రష్టులైనను, ఇతరులెవరివలెనైనా తాము విశ్వసించుదుమని చెప్పుదురు. అయితే ఒకడు ఈ విధముగా మాటలాడునప్పుడు, అతనికి ఒక్క బిందువంత విశ్వాసమైనను లేదనుటకు అదే చాలిన సాక్ష్యము. నిజమైన విశ్వాసులు ‘నేను విశ్వసించుచున్నాను’ అని చెప్పునప్పుడు, దానిని మహా బలహీనతతో వ్యక్తపరచుదురు; దేవుడు వారిపై జాలిపడనియెడల తమకున్న కొద్దిపాటిది కూడ తమనుండి తీసివేయబడియుండునని వారు ఎరుగుదురు. తమకు సంపూర్ణ విశ్వాసము ఉన్నదని బిగ్గరగా అతిశయించువారు కుక్కలును పందులును తప్ప మరేమియు కారు; వారు నిజమైన భక్తిని గాని దేవుని భయమును గాని ఒక్కసారియైనను రుచి చూడలేదు. దేవుని అపహసించుట తప్ప మరేమియు చేయని ఈ కుక్కలచేత ‘విశ్వాసము’ అను పదము ఎల్లప్పుడును సిగ్గుమాలినట్లు అపవిత్రము చేయబడును. వారు మంచిచెడులను వివేచింపజాలరు, తమ స్వంత పాపములలో పొర్లాడునంతగా మూర్ఖులు. ఉదాహరణకు సిగ్గు దాటిపోయిన త్రాగుబోతును తీసికొనుడి; మితిమీరి త్రాగిన తరువాత, అతడు తన మత్తు స్థితిలోనే ఉండగోరును. తరువాత వ్యభిచారులు, అబద్ధ ప్రమాణము చేయువారు, దేవదూషకులు మొదలగు వారు ఉన్నారు — వీరందరు తమకు విశ్వాసము ఉన్నదని చెప్పుకొందురు; అయినను వారు ప్రభువైన యేసుక్రీస్తును కలిసికొనుటకు సిద్ధముగా లేరనుట నిశ్చయము. ఎందుకు కాదు? ఏలయనగా కృపచేత మాత్రమే తాము నీతిమంతులుగా తీర్చబడగలరని వారు గ్రహింపరు. అయితే ధర్మశాస్త్రముచేత మనము నీతిమంతులుగా తీర్చబడజాలమని పూర్తిగా ఒప్పింపబడుటకు, దేవుని ఆయన న్యాయాసనముపై మన యెదుట నిలుపుకొనవలెననియు, మన జీవితమంతటిని గూర్చి లెక్క అప్పగింపవలెనని ఎరిగి ప్రతి ఉదయమును సాయంత్రమును ఆయన యెదుటకు మనలను మనము పిలుచుకొనవలెననియు జ్ఞాపకముంచుకొందము. అంతేకాదు, దేవుడు మనపై జాలిపడి తన అపరిమితమైన కనికరముచేత మనలను లేవనెత్తనియెడల మనము లక్ష వేల సార్లు గుంటలోనికి పంపబడుదుమని మనము గ్రహింపవలెను. అప్పుడు మనము ధర్మశాస్త్రముచేత నీతిమంతులుగా తీర్చబడజాలమని తెలిసికొనెదము, ఏలయనగా మనలను దేవునితో పోల్చుకొనిన ప్రతిసారియు మనమందరము శిక్షావిధిలోనే ఉన్నాము. ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు మనలను రక్షించువరకు మనకు విశ్రాంతి దొరకనంతటి భయము మనకు అవసరము. కాబట్టి భారముతో ప్రయాసపడుట, అనగా మన పాపములను ద్వేషించి వాటినిగూర్చి మరణవేదనలు మనలను చుట్టుముట్టినట్లు అనిపించునంత వేదనపడుట, తద్వారా దేవుడు మన భారమును తేలికపరచునట్లు ఆయనను వెదకుట మనకు ఎంత మేలో చూడుడి. అయితే రక్షణ పూర్తిగా గాని కొంతవరకు గాని మనకు వరముగా అనుగ్రహింపబడితే తప్ప పొందజాలమను జ్ఞానముతో మనము ఆయనను వెదకవలెను. మనకు కొరతగా ఉన్న దానిలో కొంత యేసుక్రీస్తునందు కనుగొని, మిగిలినదానిని మనమే సమకూర్చుకొనవచ్చునని పౌలు చెప్పుట లేదు. మన స్వంత యోగ్యతలచేత గాని క్రియలచేత గాని మనము నీతిమంతులుగా ఎంచబడజాలమని, విశ్వాసముచేత మాత్రమే ఎంచబడుదుమని ఆయన చెప్పుచున్నాడు.

కాబట్టి యేసుక్రీస్తు వెలుపల ఎంతమాత్రమును రక్షణ లేదని గ్రహించుదము, ఏలయనగా ఆయనే విశ్వాసమునకు ఆదియు అంతమునై యున్నాడు, ఆయనే సర్వములో సర్వము. మనము మనపై శిక్షావిధిని మాత్రమే తెచ్చుకొనగలమని ఎరిగి దీనత్వములో కొనసాగుదము; అందుచేత రక్షణకు సంబంధించిన సమస్తమును దేవుని స్వచ్ఛమైన ఉచితమైన కనికరమందే మనము కనుగొనవలెను. మనము విశ్వాసముచేత రక్షింపబడితిమని చెప్పగలిగియుండవలెను. తండ్రియైన దేవుడు తన కుమారుడైన ప్రభువగు యేసుక్రీస్తును మన రక్షణకు కర్తగాను దానిని సంపూర్ణము చేయువానిగాను నియమించెను. సమస్త స్తుతి ఆయనకే చెందునట్లు మనలను మనము ఉపేక్షించుకొని, ఆయనకు పూర్తిగాను సంపూర్ణముగాను మనలను అప్పగించుకొనవలెను.

ఇప్పుడు మన గొప్ప దేవుని మహిమ యెదుట సాగిలపడి, మన పాపములను ఒప్పుకొని, వాటిని గూర్చి ఆయన మనలను అంతకంతకు ఎక్కువగా ఎరిగింపజేయవలెనని, తద్వారా మనము వాటిని మరింతగా ద్వేషించి పశ్చాత్తాపములో (మన జీవితమంతయు మనము అభ్యసింపవలసిన కృప) ఎదుగునట్లు వేడుకొనుదము. ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునందు మనకు కనుపరచబడిన ఆయన కృపను మనము దానిలో పూర్తిగా లీనమగునంతగా మహిమపరచ నేర్చుకొందుము గాక; మన పెదవులతో మాత్రమే కాక, మన సంపూర్ణ నమ్మికను ఆయనయందే ఉంచుదుము గాక. విశ్వాస ఫలమును పొందు నిత్య నివాసములోనికి మనము చేర్చుకొనబడువరకు ఆ నమ్మికలో ఎదుగుదుము గాక. ఆయన ఈ కృపను మనకు మాత్రమే కాక, సమస్త ప్రజలకును అనుగ్రహించును గాక, ఇత్యాది.