దేవుని బహువిధ కార్యములు - గలతీయులకు 3:19-20

ఆలాగైతే ధర్మశాస్త్రమెందుకు? వాగ్దానము పొందిన సంతానము వచ్చువరకు అది అతిక్రమములనుబట్టి దానికి చేర్చబడెను; అది మధ్యవర్తి చేతిలో దేవదూతలద్వారా నియమింపబడెను. మధ్యవర్తి ఒకనికి మధ్యవర్తి కాడు, దేవుడైతే ఒక్కడే. - గలతీయులకు 3:19-20

అబ్రాహాము వంశము నెడల కృపచూపుదునను దేవుని వాగ్దానము తరువాతనే ధర్మశాస్త్రము వచ్చెనని మనము గత పర్యాయమున స్థాపించితిమి. దేవుడు ఉచితమైన కృపను వాగ్దానము చేసెను; యూదులు తమ రక్షణకొరకు ఈ వాగ్దానముపైననే ఆనుకొనవలసినవారు, ఏలయనగా దేవుడు కనికరముతో తమకు ఒక విమోచకుని పంపునని, ఆయన ద్వారా తమ పాపములకు క్షమాపణ పొందుదురని వారు ఎరిగియుండిరి. దీనినుండి, వాగ్దానము తరువాత వచ్చిన ధర్మశాస్త్రము దేవునిచే నియమింపబడి స్థాపింపబడిన దానిని రద్దుపరచలేదని పౌలు నిర్ణయించుచున్నాడు. అయినను, వాగ్దానము ఒంటరిగా బలహీనముగా ఉండెనన్నట్టు దానిని బలపరచుటకే ధర్మశాస్త్రము చేర్చబడెనని ఊహించుట సులభము. నిజముగా అపొస్తలుడు హెబ్రీయులకు వ్రాసిన పత్రికలో యిర్మీయా మాటలలో దేవుడు క్రొత్త ధర్మశాస్త్రమును, అనగా సువార్తను, అనుగ్రహించునని చెప్పుచు ఆ రీతినే వాదించునట్లు కనబడుచున్నాడు. మోషే ద్వారా ఇయ్యబడిన ధర్మశాస్త్రము అసంపూర్ణమైనదనియు రక్షణకు చాలనిదనియు అపొస్తలుడు వివరించుచున్నాడు (హెబ్రీయులకు 8:7). మొదటి చూపున ఇక్కడ ధర్మశాస్త్రమునకును వాగ్దానమునకును సంబంధించి అదే వర్తించునేమో అనిపించవచ్చును, అనగా వాగ్దానము స్వతహాగా అసంపూర్ణమైనదై పరిపూర్ణము చేయబడవలసి యుండెననియు దానికి తుది మెరుగు అవసరమాయెననియు తోచవచ్చును. లేనియెడల ధర్మశాస్త్రము నిశ్చయముగా నిరర్థకము కాదా? అయినను దేవుడు ఈ ఉపదేశమును మనకు ఏ ప్రయోజనమును లేకుండ ఇచ్చెనని తలంచుట సమస్త హేతువునకు విరుద్ధము!

కావున ధర్మశాస్త్రముయొక్క కార్యమును పరిశీలించుటకును, అది ఏ ఉద్దేశ్యముకొరకు ఇయ్యబడెనో కనుగొనుటకును మనము మనస్సు పెట్టవలెను; లేనియెడల సువార్త వాగ్దానము చాలనిదనియు రక్షణకు కొంతమట్టుకే ప్రయోజనకరమనియు పొరపాటున ఊహించుదుము. దేవుడు తన ధర్మశాస్త్రమును పంపినప్పుడు మనకు నీతిమంతులుగా తీర్పు పొందు మార్గమునుగాని రక్షణ మార్గమునుగాని అనుగ్రహింపగోరలేదని పౌలు చెప్పుచున్నాడు; అది ‘అతిక్రమములనుబట్టి’ చేర్చబడెనని అతడు అనుచున్నాడు. లోకములోని దుష్టత్వమును భ్రష్టత్వమును బట్టి (వాడుకమాట చొప్పున) మనలను గట్టి కళ్ళెముతో అదుపులో ఉంచుటకే అది కల్పింపబడలేదు; ఏలయనగా ఈ భూమిమీద నేరమును శిక్షించుటకు రూపొందింపబడిన సాధారణ చట్టములును శాసనములును మనకు అనేకములు కలవు. మనమందరము దూతలవలె నిర్దోషులమై పరిపూర్ణ ఆత్మనిగ్రహమును స్వేచ్ఛగా పాటింపగలవారమైనయెడల, మనకు నియమములుగాని నిబంధనలుగాని అక్కరలేదు. అట్లయిన మనకు ఇన్ని చట్టములును శాసనములును ఎందుకు కలవు? మనుష్యుని దుష్టత్వమువలననే, ఏలయనగా అతడు ఎల్లప్పుడును చెడుతనముతో పొంగిపొర్లుచున్నాడు; అందువలన ఒక నివారణ అవసరమగుచున్నది. మనమందరము ఆరోగ్యవంతులమైనయెడల మనకు ఔషధము అక్కరలేదు, కాని మనుష్యుని అజితేంద్రియత్వమువలన రోగములు ఎల్లప్పుడును ఉండును; కావున నివారణలు వెదకబడవలెను. ఇన్ని పౌర చట్టములుండుట మనము సంపూర్ణముగా చెడ్డవారమును భ్రష్టులమునై యున్నామనుటకు సాక్ష్యమిచ్చుచున్నది, అందువలన మనము అదుపు చేయబడి కట్టబడవలసినవారము. కాని పౌలు ధర్మశాస్త్రముయొక్క కార్యమును ఈ విధముగా తలంచుటలేదు — అతడు మరి ఎంతో ముందుకు పోవుచున్నాడు. మనుష్యుని దోషమును బయలుపరచుటకే దేవుడు తన ధర్మశాస్త్రమును ఇచ్చెనని అతడు ప్రకటించుచున్నాడు; కావున ఇది రక్షణ సాధనము కాదని నిరూపణ అగుచున్నది! ఏలయనగా వేడియు చలియు ఒకే మూలమునుండి పుట్టజాలవు! ఊట తీపిగా ఉండిన యెడల అచ్చట చేదునీళ్ళు వెదకజాలము; అట్లే ఊట చేదుగానైనను ఉప్పగానైనను ఉండిన యెడల తీపినీళ్ళకై మరియెక్కడనో వెదకవలెను. ధర్మశాస్త్రమునకును ఇదే వర్తించును.

అట్లయిన ధర్మశాస్త్రము ఎందుకు ఇయ్యబడెను? మనుష్యులు దేవుని యెదుట తమ పాపములనుగూర్చి రెట్టింపుగా దోషులుగా నిర్ధారింపబడి, తమ కపటమును, ఆత్మస్తుతిని, సాకుల వెనుక దాగుకొను కోరికను, ఇట్టి ఇతర పాపములను వ్యర్థములును నిష్ప్రయోజనములునని గ్రహించుటకే. అందువలన రోమీయులకు వ్రాసిన పత్రిక నాలుగవ అధ్యాయము పదునైదవ వచనమున, ధర్మశాస్త్రము మనమీదికి దేవుని ఉగ్రతను తప్ప మరేమియు తెచ్చుటలేదు గనుక దానిచేత మనము నీతిమంతులముగా తీర్చబడజాలమని పౌలు వాదించుచున్నాడు. (అతడు దేవుని ప్రతీకారమునుగూర్చి చెప్పుచున్నాడు.) ఒక విధముగా, జీవమును మరణమును రెండును ధర్మశాస్త్రమునుండి కలుగునని చెప్పవచ్చును. ఏలయనగా మనము దేవుని దృష్టిలో శపింపబడినవారమును అసహ్యులమునై యున్నామని చూపుటద్వారా ధర్మశాస్త్రము మనందరిని ఖండించి అందరికి మరణశిక్ష విధించుచున్నది. కావున దాని ఆచరణవలననే నీతిమంతులుగా తీర్చబడ ప్రయత్నించుట ఎంత మూర్ఖత్వము! రోమీయులకు వ్రాసిన పత్రిక ఏడవ అధ్యాయము ఎనిమిదవ వచనమున కూడ ధర్మశాస్త్రము వాస్తవమున పాపమును వృద్ధిచేయునని పౌలు చెప్పుచున్నాడు! ధర్మశాస్త్రమును విను ముందే మనము శిక్షావిధికి లోనైనవారము; వ్రాయబడినట్లు, ధర్మశాస్త్రము లేకుండ పాపముచేసినవారు అయినను నశించెదరు (రోమీయులకు 2:12). అనగా అన్యజనులు, తాము తప్పిపోవుటకు ఏ శాసనసంహితయు లేకపోయినను, తమ మనస్సాక్షియొక్క అంతరంగ సాక్ష్యమును కలిగియున్నారు; అదియే వారికి న్యాయాధిపతిగా పనిచేయును. ఆ విధముగా, దేవుడు న్యాయపీఠమునందు ఆసీనుడై వారు ఆయన సన్నిధికి పిలువబడి పరీక్షింపబడక ముందే మనుష్యులు శిక్షకు పాత్రులై యున్నారు. అయినను పాపముచేయుటలో పట్టుదలతో నిలిచి దేవుని నొప్పించువారు తాము నిర్దోషులమని నమ్ముచున్నారు! ఏలయనగా మనము ఎంతగా ఆత్మస్తుతికి లోనగుదుమనగా, పాపములో పొర్లుచున్నను, ధర్మశాస్త్రము లేనిదే మన మనస్సాక్షులు ఒక్కమారైనను సిగ్గునొందవు; అవి మందముగాను స్పందనలేనివిగాను ఉండును. అట్లుకాక మనము కోరిన దుష్టకార్యములన్నిటిని చేయుటకు స్వతంత్రులమని భావింతుము. కాని ఒకసారి ధర్మశాస్త్రమును వినినప్పుడు, పాపమును గుర్తించి, దేవుని యెదుట మనలను తగ్గించుకొనుటకు బలవంతపెట్టబడుదుము (లేనియెడల తిరుగుబాటుదారులవలె పండ్లు కొరుకుదుము!). ధర్మశాస్త్రముద్వారా దేవుడు మనలను మేలుకొలిపి మన నిస్సహాయ స్థితిని గ్రహించునట్లు నడిపించును. ఇది ముఖము నిండ మురికి కలిగిన మనుష్యునివంటిది; జనులు అతనిని చూచి నవ్వుదురు గాని అతడు ఎందుకో గ్రహింపడు! ఎవడైన అతనికి అద్దము తెచ్చిన యెడల అతడు సిగ్గుపడి మురికి కడుగుకొనుటకు చాటుగా వెళ్ళును, కాని తన వికారమును కనుగొనినప్పుడే ఇట్లు చేయును! లేక ఒక మనుష్యునికి ఇతరులు చూచుటకు భయపడునంతటి ఏదో వైకల్యమున్నచో, అతని కన్నుల యెదుట అద్దము ఉంచబడు వరకు తనకట్టి వికృతి యున్నదని అతడు గ్రహింపడు! మనకును ఇదే వర్తించును: ఆకాశమును భూమియు మన విషయమై సిగ్గుపడునంతగా మనము చెడుతనముతోను దోషముతోను నిండియున్నను, దేవుడు మనకొరకు భయంకరమైన గతిని సిద్ధపరచుచున్నను, మనము కలవరపడక మన దారిని సాగిపోవుచున్నాము! ఏల? మన పాపమునుగూర్చి మనకు తెలియదు; మన స్వకపటమువలన మనము ఎంతగా గ్రుడ్డివారమైతిమనగా మనకు ఏ ప్రమాదమును గ్రహింపజాలకున్నాము. కాని ధర్మశాస్త్రము మనమెవరమో వెల్లడిచేసి దేవుని తీర్పును మన యెదుట ఉంచుచున్నది. మనము కొన్ని పనులను చేయనియెడల శిక్షింపబడుదుమని ధర్మశాస్త్రము బోధించుచున్నది. ఆ పనులు ఏవి? మన పాదములను, చేతులను, కన్నులను, చెవులను కాచుకొనుటమాత్రమే కాదు; లేదు, సమస్త దురాశనుండి మనలను పవిత్రముగాను విముక్తముగాను కాపాడుకొనవలెను. మన భావములు, తలంపులు, కోరికలన్నియు దేవునియందే కేంద్రీకృతమగునంతటి యథార్థత మనకు ఉండవలెను. ఈ లోకములోని దేనిచేతను మనము ప్రలోభపెట్టబడకూడదు, త్రోవ తప్పింపబడకూడదు. కాని ఇట్టి మనుష్యుడు ఎచ్చట దొరకును?

ఇప్పుడు దేవుడు తన సింహాసనమెక్కి న్యాయాధిపతిగా కూర్చుండి మనమీద తన తీర్పును ప్రకటించియున్నాడు — మనము అతిక్రమించినవారమని కనబడుచున్నందున శపింపబడినవారము, నిజముగా మనము అట్టివారమే. అదియే మానవజాతియొక్క దౌర్భాగ్య స్థితి. అందువలననే ధర్మశాస్త్రము ‘అతిక్రమములనుబట్టి’ చేర్చబడెనని పౌలు ఈ భాగమున చెప్పుచున్నాడు. అయినను ధర్మశాస్త్రమునకు ఇతర కార్యములును కలవు. ఉదాహరణకు, మనకు ధర్మశాస్త్రము అవసరమగుటకు ముఖ్య కారణములలో ఒకటి, దేవుని ఎట్లు ఆరాధింపవలెనో మనకు బోధించుటయే. ప్రతి వ్యక్తియు తనకు తానే ధర్మశాస్త్రముగా జీవించుటకంటె, మన విధేయతద్వారా ఆయనను ఘనపరచవలెనని అది చూపించుచున్నది. మంచిచెడ్డలను విచక్షించుటకు ధర్మశాస్త్రము సహాయపడును. దేవునికి తగిన ‘యుక్తమైన సేవ’ ఏది? రోమీయులకు వ్రాసిన పత్రిక పండ్రెండవ అధ్యాయము మొదటి వచనమున పౌలు చెప్పినట్లు, ఆయన చిత్తమునకు మనలను లోపరచుకొనుటయే కాదా? దేవుని సేవించుచున్నామని నమ్ముచు వాస్తవమున సేవింపక వ్యర్థముగా పోరాడుటకంటె, దేవుని ఎట్లు సంతోషపరపవచ్చునో మనము ఏ నియమములను పాటింపవలెనో చూపుట ధర్మశాస్త్రముయొక్క అతి శ్రేష్ఠమైన కార్యము కాదా? కాని ధర్మశాస్త్రము అతిక్రమములకొరకు చేర్చబడెనని పౌలు చెప్పునప్పుడు, ధర్మశాస్త్రము యొక్క ఉపయోగములనుగూర్చియు అది కలిగించు ఫలములనుగూర్చియు వివరింపవలెనన్న ఉద్దేశ్యము అతనికి లేదు. ధర్మశాస్త్రము మనకు ఉపదేశించుననియు, మంచిచెడ్డలను విచక్షించుట నేర్పుననియు చెప్పితిమి; మనలను పూర్తిగా దేవునికి అర్పించుకొనునట్లు అది మనలను ములుకోలలతో అన్నట్టు పురికొల్పును. కాని పౌలు తాను వివరించుచున్న భాగముయొక్క సందర్భములోనే ధర్మశాస్త్రమును గూర్చి మాటలాడుచున్నాడు; ధర్మశాస్త్రము నిరర్థకము కాదనియు, అయినను అది నీతిమంతులుగా తీర్చు సాధనము కాదనియు అతడు రుజువు చేయుచున్నాడు. నిజముగా, దాని కార్యము మనలను కలవరపరచి, మనము రెండు విధములుగా పాపులమని బయలుపరచుటయును, మన పాపమునుగూర్చి మనలను ఒప్పించి మనకు ఏ సాకును లేకుండ చేయుటయునై యున్నది. వాస్తవమున, మనకొరకు అడుగులేని గుంట వేచియున్నదని మనము త్వరలో గ్రహించెదము. ధర్మశాస్త్రము ఇయ్యబడుటకు కారణము ఇదే: అది వాగ్దానమునకు చేర్చబడెను, వాగ్దానము దానిలేనిదే శక్తిహీనమై, వేరొక మూలమునుండి సహాయము లేనిదే రక్షణను తేజాలదని కాదు; ఎంతమాత్రమును కాదు, అని పౌలు చెప్పుచున్నాడు! దేవుడు మనందరిని ఖండించుట న్యాయమని మనము గ్రహించునట్లును, వ్యాకులమైన బాధాకరమైన తలంపులతో మన మనస్సులకు విశ్రాంతి లేకుండ చేయుటకును, మన నిరాశయే ఆయన వాగ్దానమునందు నిరీక్షణను కనుగొనుటకు మనలను నడిపించునట్లును అది చేర్చబడెను.

వాగ్దానము ఒక్కటియే దీనిని సాధింపగలిగియుండెనని మనము అభ్యంతరపెట్టిన యెడల, దీనికి జవాబు చాల సులభము. దేవుడు తనను రక్షకునిగా బయలుపరచుకొనియు, తాను కనికరింపనియెడల మనము శిక్షింపబడుదుమని మనకు చూపియున్నను, ఆయన మొదట మనలను తగ్గింపనిదే మనము తగినట్లు ప్రతిస్పందింపజాలము. తన వాగ్దానముద్వారా ఆయన తండ్రియొక్క కోమల ప్రేమతో మనలను తన యొద్దకు పిలుచుచున్నాడు. ఇది మన పాపములను మనకు తెలియజేయుటకును వాటిని అసహ్యించుకొనునట్లు చేయుటకును చాలియుండవలెను: అయినను మనము మన పాపములలో ఎంతగా సుఖపడుదుమనగా బలవంతము చేయబడనిదే వాటిని ఏ మాత్రమును తలపోయము. కావున దేవుడు మనుష్యునికి ఈ వాగ్దానమును చేసిన తరువాత, మనము పాపభారము క్రింద మూల్గి, ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు కృపయందు ఆశ్రయము వెదకవలసినవారము, కాని మనము అట్లు చేయలేదు, అనగా దేవుడు ధర్మశాస్త్రముద్వారా తన సుత్తెతో మనకు కొన్ని బలమైన దెబ్బలు తగిలించు వరకు! మనయెడల దేవుని దయను మనము దుర్వినియోగపరచి, మనలను మనము పొగడుకొనుటకు దానిని సందర్భముగా వాడుకొనుచున్నామను మన దుష్టత్వమును ఇది బయలుపరచుటలేదా? తప్పనిసరిగా ఆయన మనతో కఠినముగా వ్యవహరించి, మనము నిజముగా ఎట్టివారమో బయలుపరచును; మనము కృపకొరకు ఆయన యొద్దకు పరుగెత్తునట్లు మనలను హెచ్చరించుటకే. ఇక్కడ ‘చేర్చబడెను’ అను మాట, ఆయన సాత్వికమైన కృపగల పిలుపులో బయలుపరచబడిన దేవుని మంచితనమును మనము తృణీకరించుచున్నామని పౌలు మనపై నేరము మోపుచున్నాడని సూచించుచున్నది. నిజముగా, మనలను తగ్గించుటకు ఆయన బలప్రయోగము చేయవలసి వచ్చునట్లు మనము దాదాపు ఆయనను బలవంతపెట్టుచున్నాము; మన ఇచ్ఛలు ఆ రీతిగా బలముచేత వంగినప్పుడే మనము ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునందు ఆయన కృపను వెదకెదము.

ఈ స్థలమున పౌలు, ధర్మశాస్త్రము ‘వాగ్దానము పొందిన సంతానము వచ్చువరకు’ అమలులో ఉండెనని చేర్చుచున్నాడు. ‘ధర్మశాస్త్రము’ అనునది ముఖ్యముగా ఆచారవిధులను సూచించును, అయినను ధర్మశాస్త్రముయొక్క సమస్త లక్షణములను, పరిస్థితులను, వివరములను కూడ మనము చేర్చవచ్చును. ధర్మశాస్త్రమను పదము పది ఆజ్ఞలను మాత్రమే సూచించుచున్నదని మనము తలంచిన యెడల, పౌలు ఇక్కడ చెప్పునది పూర్తిగా అసందర్భమగును! ఏలయనగా నేడును ధర్మశాస్త్రము ప్రభావము కలిగియున్నది, అది మన జీవన నియమమై యున్నది. అది దేవుని చిత్తమును మనకు బయలుపరచి, త్రోవ మన యెదుట వేయబడియున్నందున, స్థలమునుండి స్థలమునకు గమ్యములేక తిరుగులాడు ఊరపిచ్చుకలవలె మనము జీవింపకుండ కాపాడుచున్నది. కావున ధర్మశాస్త్రము న్యాయమైనదానిని బోధించుచున్నందున అది కాలాతీతమైనది, లోకాంతము వరకు నిలుచును. ఇక్కడ పౌలు మనస్సులోనికి ప్రవేశించి, అతడు ధర్మశాస్త్రముయొక్క వాగ్దానములను, శాపములను, ఆచారవిధులను సూచించుచున్నాడని గ్రహించుట ముఖ్యము. ఒక వైపు, మనుష్యుడు విధేయుడైన యెడల ‘వాటివలన బ్రదుకును’ అని వాగ్దానము చేయబడుచున్నాము (లేవీయకాండము 18:5). దీనిని గూర్చి మనము ఇదివరకే చర్చించితిమి. తరువాత హెచ్చరిక కలదు: ‘ఈ ధర్మశాస్త్రగ్రంథములోని మాటలన్నిటిని అనుసరించి నడుచుకొననివాడు శాపగ్రస్తుడు’ (ద్వితీయోపదేశకాండము 27:26). మనము కనుగొనినట్లు, ధర్మశాస్త్రము సమస్త యథార్థతతో పవిత్ర జీవితములను గడిపినవారికే రక్షణను వాగ్దానము చేయుచున్నది. మనమందరము దీనికి తక్కువగా పడియున్నాము; కావున వాగ్దానము మనకు వర్తింపదు. ఇది మొదటి విషయము. దేవుడు మనుష్యులను ఎగతాళి చేయుచున్నాడని మనము అభ్యంతరపెట్టిన యెడల, జవాబు: ఎంతమాత్రమును కాదు! అంతకంటె, మనము అహంకారముతోను గర్వముతోను నిండియున్నందున మనంతట మనమే రక్షణను సాధింపగలమని తలంచుచున్నాము. కావున దేవుడు, ‘మీరు తలంచునంత సద్గుణవంతులైన యెడల, అది నాకు నిరూపింపుడి. నా పక్షమున, నేను మీకు నా ధర్మశాస్త్రమును ఇచ్చితిని, మీరు దానిని పాటించిన యెడల మీకొరకు ప్రతిఫలమును సిద్ధపరచితిని. మీరు నన్ను సేవించిన యెడల మీరు నిరాశపడరు. నిత్యజీవము మీకు వాగ్దానము చేయబడినది, కాని మొదట మీరు మీ కర్తవ్యమును నెరవేర్పవలెను — పనిలో పడుడి!’ అని చెప్పవలసి వచ్చుచున్నది. మనుష్యులు తమ సర్వశక్తితో దీనిని ప్రయత్నించినను, ఇదివరకు తమకు తెలియని బలహీనతను నిస్సందేహముగా కనుగొందురు. కావున ధర్మశాస్త్రముయొక్క వాగ్దానములు మనకు వర్తింపవు, అయినను అవి భంగపరచబడనులేదు, ఏలయనగా అవి వేరొక ప్రయోజనమునకు ఉపయోగపడుచున్నవి.

ధర్మశాస్త్రముయొక్క శాపములు తప్పకుండ నెరవేరునవి. ఈ క్రింది వాక్యము మనందరిని ఖండించుచున్నది: ‘ఈ ధర్మశాస్త్రగ్రంథములోని మాటలన్నిటిని అనుసరించి నడుచుకొననివాడు శాపగ్రస్తుడు.’ వాటినన్నిటిని నెరవేర్చుటకు మనము బద్ధులము, మనము తప్పిపోవు ఒక్క అంశమైనను ఉండకూడదు. మనము దేవుని కొంతమట్టుకు సేవింపగలమని తలంచినయెడల మనము పొరబడుచున్నాము; ఆయన తన ఆజ్ఞలను ఇట్లు విభజింపడు. పవిత్రుడైనవాడు దోచుకొనుటనుండియు, కొల్లగొట్టుటనుండియు, మోసమునుండియు, బలాత్కారమునుండియు, మరి ఇతర సమస్తమునుండియు కూడ దూరముగా ఉండవలెనని ఆయన కోరుచున్నాడు. ఇట్లుండగా, ఈ హెచ్చరికలు మనందరికి బంధకములు, పౌలును ఇది ఎరిగియుండెను.

ఆచారవిధులనుగూర్చి చెప్పిన యెడల, అవి మన నష్ట స్థితిని ఎత్తిచూపుటకు ఉపయోగపడును. కొలొస్సయులకు వ్రాసిన పత్రిక రెండవ అధ్యాయము పదునాలుగవ వచనమున పౌలు చెప్పినదానిని మనము ఇదివరకే ప్రస్తావించితిమి; అచ్చట అతడు వాటిని మనలను బంధించి నిలుపుటకు రూపొందింపబడిన విధులని వర్ణించుచున్నాడు. ఒక మనుష్యుడు కొంత సొమ్మును అప్పుగా తీసికొనిన యెడల, అతడు దానిని ఋణపడియుండి తన చేతితోనే తిరిగి చెల్లింపవలెను. ఇది చాలియుండవలెను. అయినను అతడు తాకట్టు ఇచ్చిన యెడల, ముఖ్యముగా అది బహిరంగ వ్యవహారమైన యెడల, శిక్షకు లోబడి దానిని తిరిగి చెల్లింపవలసినవాడగును. ఇది అతని భారమును హెచ్చించును. ఆచారవిధులకును ఇదే వర్తించును. సమస్త మానవజాతిని ఖండించుటకు ధర్మశాస్త్రము చాలియుండెను, ఏలయనగా అందరు పాపము చేసిరి; అయినను మన హృదయములలో అంత లోతుగా వేరుపారిన గర్వమును చూచి దేవుడు తనకు మనలను మరింత గంభీరముగా బద్ధులుగా చేయుటకు ఆచారవిధులను చేర్చెను. కాని ఇదంతయు ‘సంతానము వచ్చువరకు’ మాత్రమే అని పౌలు చెప్పుచున్నాడు; అనగా ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునందు నమ్మిక యుంచినవారిని ధర్మశాస్త్రము బంధింపజాలదు, అదుపు చేయజాలదు. అంతకంటె అది వారిని విశ్వాసమునకు నడిపించును, వారు ధర్మశాస్త్రములో కొరతగా ఉన్నదంతయు క్రీస్తునందు కనుగొందురు! ఆ విధముగా, దేవుడు తన ఖండనలో కఠినముగా నుండునప్పుడు అది మన రక్షణను సంపాదించుటకే, ఆయన మనకు విరోధముగా ఉరుమునది మనయెడల ఆయన అసాధారణ కృపకు స్పష్టమైన సూచన! ఇదెట్లు? నేను ఇదివరకే చెప్పితిని, అనుభవమును దీనిని ధ్రువపరచుచున్నది, ఇది ఇట్లు లేనియెడల మనయెడల ఆయన దయను మన ప్రయోజనమునకు వాడుకొనుచు దానిని దుర్వినియోగపరచుట మనము ఎన్నడును మానము. కావున దేవుడు మనలను ఆపి మనకు న్యాయాధిపతిగా వ్యవహరింపవలెను, అప్పుడు మనము భయంకరమైన తీర్పును విని నిరాశలో మునుగుదుము. అప్పుడు మనము నిత్య మరణముకంటె తక్కువైనదానిని ఎదురుచూడము, ఈ తీర్పు ఆయన ధర్మశాస్త్రముచేత ధ్రువపరచబడి స్థిరపరచబడును. అయినను ఇదంతయు మనలను తగ్గించుటకే రూపొందింపబడినది, మనము నిజమైన ఆసక్తితోను యథార్థతతోను ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు యొద్దకు వచ్చునట్లు. మన మనస్సాక్షులలో అట్టి వేదనను యాతనను అనుభవించిన తరువాత, మనము ఆయనపైననే పూర్తిగా నమ్ముకొనుట నేర్చుకొందుము. అందువలననే ధర్మశాస్త్రము ‘సంతానము వచ్చువరకు’ మాత్రమే అమలులో ఉండెను.

అట్లయిన మన పితరులు రక్షణను ఎట్లు పొందిరని మనము అడిగిన యెడల, జవాబు: ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు రాకడకు పూర్వము బాహ్య విషయములలో ధర్మశాస్త్రము పరిపాలించినను, మన పితరులు తమకు వాగ్దానము చేయబడిన కృపపైననే (క్రీస్తు ఇంకను రాకపోయినను) ఆనుకొనవలసియుండిరి. దీనినిగూర్చి మరింత ఇప్పుడే నేర్చుకొందుము. ఇప్పుడు ఈ విషయమును మనము నిర్ణయించితిమి: ధర్మశాస్త్రము వాగ్దానమును మార్చలేదు, రక్షణకు అది ఒంటరిగా చాలనిదైనట్లు వాగ్దానమునకు తోడ్పడుటకును అది చేర్చబడలేదు. అంతకంటె అది మనుష్యుని గర్వము అహంకారములనుబట్టి చేర్చబడెను, మనము ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునందు మనకు అనుగ్రహింపబడిన కనికరమును వినయముతో వెదకునట్లును, ఆయనద్వారా ఆయన క్షమాపణను పొంది అనుభవించుటకు శక్తిమంతులమగునట్లును.

ఈ స్థలమున ధర్మశాస్త్రము ‘మధ్యవర్తి చేతిలో దేవదూతలద్వారా నియమింపబడెను’ అని పౌలు పేర్కొనుచున్నాడు. ఇక్కడ అతడు ధర్మశాస్త్రమునకు అధికారమిచ్చి, దానిని సమస్త తగిన భక్తిగౌరవములతో మనము స్వీకరింపవలెనని సూచించుచున్నాడు. అయినను దేవుడు ఉద్దేశించిన రీతిగానే మనము దానిని అన్వయించుకొనవలెను! ఈ విషయమును చెప్పుటకు పౌలు దేవదూతలనుగూర్చి మాటలాడుచున్నాడు; ధర్మశాస్త్రమునకు అధికారమిచ్చి, దానిని ఎట్లు స్వీకరించి గౌరవింపవలెనో చూపిన అనేక సాక్షులు దేవునికి ఉండిరని ప్రదర్శించుటకే. కాని ఇక్కడ పౌలు ప్రధాన ఉద్దేశ్యము మధ్యవర్తినిగూర్చి — అనగా ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునుగూర్చి — చెప్పుటయే. అనేకులు ఇది మోషేనుగూర్చి అనుకొనిరి, ఏలయనగా ఉపదేశమునకు సంబంధించి అతడు దేవునికిని మనుష్యునికిని మధ్యవర్తియై యుండెను. అయినను ఇది తగిన వ్యాఖ్యానము కాదు! ఏలయనగా పౌలు మొదట దేవదూతలనుగూర్చియు, తరువాత వారికి శిరస్సుగా, అత్యున్నత సార్వభౌమత్వ స్థానమును వహించువానిగా మధ్యవర్తినిగూర్చియు చెప్పుచున్నాడు. ఇది మోషేకు వర్తింపజాలదు! నిజముగా, రక్షణనుగూర్చిన ఉచిత వాగ్దానము విషయమై ధర్మశాస్త్రమునకును సువార్తకును మధ్య అసమానత లేదనుటయే ఇక్కడ పౌలు వాదము. దీనిని మరల చాటుటకు అతడు ప్రభువైన యేసుక్రీస్తును ప్రస్తావించుచు, ధర్మశాస్త్రము స్థాపింపబడినప్పుడు అది ఆయన చేతితోను ఆయన నాయకత్వము క్రిందను జరిగెనని వివరించుచున్నాడు. లేఖనములో ‘చేయి’ అను ఈ మాట తరచు శక్తిని సూచించును, ఇక్కడ దూతలకును యేసుక్రీస్తునకును మధ్య భేదమును చూపుటకు వాడబడెను. సమకూడిన దేవదూతలను పౌలు పేర్కొనుటకు కారణము, వారి ఉనికి ధర్మశాస్త్రమును మనుష్యులు లక్ష్యపెట్టునట్లును అభ్యంతరము లేకుండ అంగీకరించునట్లును చేయవలెనని; దేవదూతలు దేవుని మహిమకు సాక్షులే, కాని మధ్యవర్తి వారికంటె గొప్పవాడు! ఇక్కడ ‘చేయి’ అనునది ఆయన శిరస్సత్వమును సూచించుచు, ఆయనకు సర్వాధికారమున్నదనియు, కావున ధర్మశాస్త్రమును నియమించు ప్రధాన బాధ్యత ఆయనదే అనియు బయలుపరచుచున్నది. ఇది మనకు వింతగా తోచకూడదు; ఏలయనగా దూత మోషేకు కనబడినప్పుడు ‘నేను ప్రభువును’ అని చెప్పెను (నిర్గమకాండము 3:6). అయినను ఆయన దూత అనబడెను! అనగా ఆ పదము సూచించునట్లు ఆయన దేవుని దూతయై యుండెను; అయినను ఆయన ఫలితార్థముగా ‘నేను ప్రభువును, నా అస్తిత్వము నానుండియే కలిగినది’ అని చెప్పుచున్నాడు. ఇది ఏ సృష్టిని గూర్చియు (దేవదూతలను కూడ కలిపి) చెప్పజాలము; వారు మనవలెనే శూన్యమునుండి సృజింపబడిరి! దేవునికి మాత్రమే చెందు అట్టి బిరుదును ఒక దూత అపహరించుట దైవదూషణయగును. కావున ఈ దూత ప్రభువైన యేసుక్రీస్తే తప్ప మరెవరును కాదనియు, ఆయన అప్పటికే తన మధ్యవర్తి పాత్రను నెరవేర్చుచుండెననియు మనము నిర్ణయింపవలెను. ఇదే కొరింథీయులకు వ్రాసిన మొదటి పత్రిక పదియవ అధ్యాయము తొమ్మిదవ వచనమున పౌలుచేత ధ్రువపరచబడుచున్నది; అచ్చట అతడు యూదుల తిరుగుబాటునుగూర్చి, వారు తమ సణుగులతోను మూర్ఖపు ఆశలతోను దేవుని కోపమునకు రేపుటనుగూర్చి చెప్పుచున్నాడు. అరణ్యములో వారిని నడిపించి త్రోవచూపిన క్రీస్తునే వారు శోధించుచుండిరని పౌలు చెప్పుచున్నాడు. కావున మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు అప్పటికే మధ్యవర్తియై యుండెనని నమ్ముటకు నాకు ఏ కష్టమును లేదు, ఏలయనగా అనేక విధములుగా ఆయన మనుష్యులను తండ్రియైన దేవునితో సమాధానపరచుటకు పనిచేసెను. అందువలననే అపొస్తలుడు హెబ్రీయులకు వ్రాసిన పత్రికలో యేసుక్రీస్తు ‘నిన్న, నేడు, ఏకరీతిగా’ ఉన్నవాడనియు, మనము ఆయనను అంటిపెట్టుకొనియుండవలెనే గాని ‘నానావిధములైన అన్య బోధలచేత’ కొట్టుకొని పోకూడదనియు వ్రాయుచున్నాడు (హెబ్రీయులకు 13:8).

కావున పాపులైన పేదవారు దేవుని తీర్పునుగూర్చి తమ కలతచెందిన మనస్సులకు ఉపశమనము పొందునట్లు యేసుక్రీస్తు దేవునికిని మనుష్యునికిని మధ్య మధ్యవర్తిత్వము చేసెనని పౌలు మనకు బోధించుచున్నాడు. ఇప్పుడు మనము ఆనందింపవచ్చును, ఏలయనగా ఆయన యొద్దకు చేరుటకు కృపను పొందగల మధ్యవర్తిని దేవుడు ఏర్పరచియున్నాడు. అయినను ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు మరియొక భావములో కూడ మధ్యవర్తియై యున్నాడు; అనగా దేవుడు ఎల్లప్పుడును ఆయనద్వారానే మనుష్యునితో సంభాషించెను. ఏలయనగా దేవునికిని మనకును మధ్య అంతటి అగాధము కలదు, పాపమువలన మనము ఆయనకు అంతగా పరాయివారమైతిమి, కావున మనకు ఆయన యొద్దకు ప్రవేశము లేదు. ఆయన మధ్యవర్తిద్వారానే మనయొద్దకు దిగివచ్చును. నిజముగా ఆదికాండము ఇరువది ఎనిమిదవ అధ్యాయము పండ్రెండవ వచనమున యాకోబు దర్శనము మనకు బోధించునది ఇదియే కాదా? అచ్చట యాకోబు ఒక నిచ్చెనను చూచెనని, దాని పైభాగమున దేవుడు మహిమతో సింహాసనాసీనుడై యుండెననియు, దేవదూతలు ఆ నిచ్చెనమీద ఎక్కుచు దిగుచు నుండిరనియు చెప్పబడినది. ఆకాశమును భూమిని సమాధానపరచు మార్గము కనబడువరకు మనము దేవుని రాజ్యమునుండి వెలుపలగా ఉన్నామని యాకోబునకు తెలియజేయుటకే ఈ దృశ్యమని నిస్సందేహము. అనగా ‘శరీరమందు ప్రత్యక్షపరచబడిన దేవుడు’ అయిన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు; ఆయన ఆకాశములకంటె ఉన్నతుడు, అయినను మన స్వభావమును తనపై ధరించి బలహీనుడును పాపరహితుడునైన మనుష్యుడాయెను గనుక ఆయన మనతో ఏకమాయెను. ఆయన పరిపూర్ణుడైనను మన బలహీనతలను తనపై వహించెను. ఈ విధముగా ధర్మశాస్త్రము ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు హస్తముచేత నియమింపబడెను. కావున యేసుక్రీస్తు ఎన్నడును మారడు, తనను తాను ఖండింపజాలడు గనుక ధర్మశాస్త్రమునకును సువార్తకును మధ్య ఏ విరోధమును ఉండజాలదని సిద్ధించుచున్నది.

ఇప్పుడు పౌలు తరువాతి వాక్యమును గమనింతము. అతడు ‘మధ్యవర్తి ఒకనికి మధ్యవర్తి కాడు, దేవుడైతే ఒక్కడే’ అనుచున్నాడు. మధ్యవర్తి ‘ఒకనికి’ కాడని చెప్పుటద్వారా, కొలొస్సయులకు వ్రాసిన పత్రిక మొదటి అధ్యాయమున ఆయన చెప్పినట్లు, పరలోకమందున్నవాటిని భూమియందున్నవాటిని ఒకటిగా సమకూర్చుటకు ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు వచ్చెనని సూచించుచున్నాడు (గలతీయులకు 1:20). కొందరు ఈ వాక్యమునకు యేసుక్రీస్తునకు ఒక స్వభావముకంటె ఎక్కువ కలవని అర్థము చెప్పిరి; మరికొందరు, ఆయన సమస్త మానవజాతికి మధ్యవర్తియైన యెడల ధర్మశాస్త్రమునకును సువార్తకును మధ్య అసమ్మతి ఉండజాలదని అర్థము చెప్పిరి. అయినను పౌలు ఇక్కడ యూదులను అన్యజనులను ఒకటిగా చేర్చుటనే సూచించుచున్నాడని స్పష్టము! ఫలితార్థముగా అతడు ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: ‘అవును, ధర్మశాస్త్రము ప్రకటింపబడినప్పుడు యేసుక్రీస్తు మధ్యవర్తియై యుండెను, ఆయనద్వారా దేవుడు మనుష్యులను తగ్గించి వారు ఆయన కృపను పొందునట్లు చేయుటకే. అయినను యూదులకు ధర్మశాస్త్రమును ఇచ్చినప్పుడే ఆయన మధ్యవర్తియై యుండినను, ఆయన పరిచర్య మరి ఎంతో విస్తరింపవలసియుండెనని గమనింతము, ఏలయనగా దేవునినుండి త్రెంచబడిన అన్యజనులను కూడ ఆయన సమకూర్చవలసియుండెను. కొంతకాలము దేవుడు అబ్రాహాము సంతతిని మిగిలిన మానవజాతిపై ఏర్పరచుకొనినను, కాలముయొక్క తుదిని, మనము ఒకప్పుడు పరాయివారమైయున్న రక్షణలో మనలను పాలివారిగా చేసెను. దూరస్థులమైన మనము, మునుపు దేవునికి సమీపముగా ఉన్నవారితో కూడ చేర్చుకొనబడితిమి.’ నిజముగా ఆ వేరొక భాగములో పౌలు యేసుక్రీస్తును ‘మన సమాధానము’ అని పిలుచుచున్నాడు, ఏలయనగా ఆయన అప్పటికే సమీపముగా ఉన్నవారిని (యూదులను) దేవుని గూర్చి ఎరుగనివారిని కూడ దేవునితో సమాధానపరచి ఏకము చేసెను (ఎఫెసీయులకు 2:17). క్రీస్తు రాకడనుబట్టి మనము ఆయన సంఘమను శరీరములోనికి చేర్చుకొనబడితిమి. ఒకప్పుడు ఎంతో దూరమున వేరుపరచబడినవారు దేవునితో మాత్రమే కాదు, ఒకరితో ఒకరును ఏకము చేయబడిరి.

ఇప్పుడు ఈ భాగములో పౌలు బోధను మనము గ్రహించితిమి, కాని మనము పరిశీలించినదంతటిని బట్టి ప్రయోజనము పొందుటకు, ఈ ఒక్క వాస్తవమునుండి మనము నేర్చుకొనవలసిన ప్రత్యేక పాఠము ఒకటి కలదు: అదేమనగా దేవుడు తన ధర్మశాస్త్రమును మనకు దేవదూతలద్వారా ఇచ్చెను. అనగా మనము ధర్మశాస్త్రమును నిర్లక్ష్యము చేసినను, దాటిపోయినను, లేక దానిని కాలి క్రింద త్రొక్కినట్లు చేసినను ఆ దేవదూతలే మనకు విరోధముగా సాక్షులగుదురు. ఆ విధముగా మన భక్తిహీన తిరుగుబాటుకు ప్రతీకారము చేయవలెనని దేవదూతలు దేవుని అడుగుటకు హక్కు కలిగియుందురు. దేవుడు తన ధర్మశాస్త్రమును ప్రకటించుటలో తనకు సహాయపడుటకు దేవదూతలను ఎన్నుకొనినప్పుడు, ఆయన ఆటలాడుట లేదు; అది మనము ధర్మశాస్త్రమును గౌరవించునట్లే. నిజమే, అది కోరునదానిని మనము సంపూర్ణముగా నెరవేర్పజాలము; అయినను దానివద్దనే ఆగినయెడల మనము పూర్తిగా నిరాశలో మునిగి, నిత్య మరణశిక్ష క్రిందనే నిలిచియుందుము. దేవుడు తన చిత్తమును కృపతో మనకు బోధించి మంచిచెడ్డలను విచక్షించుటకు మనలను శక్తిమంతులను చేసినయెడల, దేవుడు మనపై ఉంచు కాడిని స్వీకరించుటకు మన మెడలను వంచుటయే, అనగా ఆయనకు లోబడుటయే, మన ప్రతిస్పందన కావలెను. ఇది మొదటి విషయము. రెండవది, ధర్మశాస్త్రము మన మనస్సాక్షులను పురికొల్పుటకును గుచ్చుటకును రూపొందింపబడినది, ఏలయనగా మనము ఎంతో చల్లగాను, బద్ధకముగాను, చురుకులేనివారముగాను ఉన్నాము; కావున మన అంతట మనము ఎన్నడును దేవుని యొద్దకు రాము. కావున ధర్మశాస్త్రము ప్రతివానిని తనను తాను పరీక్షించుకొనునట్లు చేయవలెను; నిజముగా, మన స్వంత ఉపదేశముకొరకు దేవుని ఆజ్ఞలను జ్ఞాపకమునందుంచుకొని ఉదయసాయంకాలములు వాటిని వల్లించుట మంచిది.

కావున మనలను మనము మరింత గట్టి కళ్ళెముతో అదుపులో ఉంచుకొందము, ఏలయనగా దేవదూతలు మనలను గమనించుచు కనిపెట్టుచున్నారు. ధర్మశాస్త్రమును స్థాపించుటకు దేవునిచేత వినియోగింపబడిన వారు, మనము దానిని తృణీకరించుటకును, అది విలువలేనిదైనట్లు బహిరంగముగా అవమానపరచుటకును అనుమతింపరు. మరియు, ధర్మశాస్త్రము మనలను ఖండించుటకు ఉన్నది, ఈ ఖండనను మనము ఆ దేవదూతల సముఖముననే పొందెదము, మనుష్యులు మనలను ఎంతగా స్తుతించి కొనియాడినను సరే. లోకమంతయు మన పక్షమున ఉన్నను అది ఏమియు కాదు. ఏలయనగా తన ధర్మశాస్త్రము ప్రకటింపబడుటకు సహాయపడుటకు దేవుడు తన దేవదూతలను అచ్చట ఉంచుటకు ఎన్నుకొనుట, మన పాపభరితమునుగూర్చి సిగ్గుపడుట నేర్పుటకును, మనలను మనము ఇష్టపూర్వకముగా తగ్గించుకొనుటకును, ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునందు రక్షణను వెదకుటకును కాకుండ మరి ఎందుకు?

ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు ధర్మశాస్త్రమునకు మధ్యవర్తియై యుండుటనుగూర్చి చెప్పినయెడల, మనము ఆయన కృపయందు ఆశ్రయము పొందియున్న యెడల, ధర్మశాస్త్రమునకు ఇకను మనలను ఖండించు శక్తియు, పాపము మనపై ఏలునట్లు చేయు శక్తియు లేదని మనము నిశ్చయముగా ఉండవచ్చును. ఏలయనగా కొరింథీయులకు వ్రాసిన మొదటి పత్రిక పదునైదవ అధ్యాయము ఏబది ఆరవ వచనమున పౌలు వ్రాసినదానిని మనము జ్ఞాపకముంచుకొనవలెను: ‘పాపమునకు బలము ధర్మశాస్త్రము.’ ధర్మశాస్త్రము పాపమును పదునుపెట్టును, మనలను మరణకరముగా గాయపరచి వదలును. కావున ఇక్కడ చెప్పబడిన ఆదరణను మనము అనుభవింపనియెడల, ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు చేసిన వాగ్దానములున్నను, మనము నిశ్చయముగా భయముచేత పట్టబడి రక్షణనుగూర్చి ఏ నిశ్చయతయు లేనివారమగుదుము. ఇంత విరుద్ధములుగా కనబడు ఈ సత్యములను మనము నిరంతరము తూచుచు, ‘ధర్మశాస్త్రము దేవునినుండి వచ్చినదే గదా? అయినను దేవుడు దానిద్వారా మనలను ఖండించుచున్నాడు! ఆయన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తును నివారణగా పంపినను, దాని శిక్షావిధినుండి తప్పించుకొను మార్గము కనబడుటలేదు!’ అని చెప్పుచుందుము. ఆ విధముగా అట్టి తలంపులచేత మనము వేధింపబడుదుము. కాని ధర్మశాస్త్రమును స్థాపించిన మధ్యవర్తి ప్రభువైన యేసుక్రీస్తే అని మనము ఆలోచించినయెడల, ఆయన నేడు మన న్యాయవాదియైన యెడల, ఆయన మనలను క్షమింపగలడని గ్రహింతుము. కావున నశించినవారిలో మనము లెక్కింపబడనక్కరలేదు. అవును, దేవుడు నిజముగా మనమీద తన శాపమును ప్రకటించియున్నాడు, దీనివలన కలిగిన వేదనచేతను యాతనచేతను మనము అణచివేయబడితిమి. మన చెడుతనము మొదట మందులేనిదిగా కనబడును, కాని మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు రెండు పాత్రలను నెరవేర్పగలడని మనకు తెలియును: అనగా అట్టి భీతికరమైన తలంపులద్వారా మనకు వినయమును నేర్పుటయు, అయినను రక్షణను గూర్చి మనకు నిశ్చయతనిచ్చుటయు. ఆ విధముగా మనము ఈ రీతిగా క్రుంగిపోయినప్పుడు, లేవనెత్తబడు ఏకైక మార్గము, ధర్మశాస్త్రమునకు మధ్యవర్తిగా నియమింపబడినవాడే నేడు ఇదే మధ్యవర్తి పనిలో మనకు బయలుపరచబడెనని గుర్తించుటయే; మనలో కొందరు తమ స్వానుభవమునుండి దీనికి సాక్ష్యమిచ్చుదురు.

చివరిగా, ఆయన ఒక్క జనమునకు మాత్రమే మధ్యవర్తి కాక, సర్వలోకమునకు మధ్యవర్తియని గమనింతము, ఏలయనగా మనమందరము దేవుని సృష్టులమే. అవును, ఆదాము పాపమువలన మనమందరము త్రెంచబడితిమి, కాని మనము ఇదివరకే చర్చించినట్లు ప్రభువైన యేసు పరలోకమందున్నవాటిని భూమియందున్నవాటిని సమకూర్చుటకు వచ్చెను (కొలొస్సయులకు 1:20). ఇట్లుండగా, ఆయన మనలను ఆత్మీయ అబ్రాహాము సంతానముగా చూచుచున్నందున నేడు దేవుడు మనలను తన వాగ్దానమునకు వారసులుగా అంగీకరించునని మనము ఎన్నడును సందేహింపకూడదు. కొందరిని కొందరినుండి వేరుపరచిన ఆచార ధర్మశాస్త్రకాలమునకు మనము ఎంతో భిన్నమైన దినములలో జీవించుచున్నను, ఇది మనము ధైర్యముతో దేవుని సమీపించుటకు అడ్డు కాదు. ఇదెట్లు? ఏలయనగా ‘దేవుడు ఒక్కడే.’ యూదులును గ్రీకులును, అనేక భాషలతోను నడవడులతోను జీవన విధానములతోను గల అనేక ఇతర జనములును ఉండవచ్చును, నిశ్చయముగా ప్రతి వ్యక్తియు వైరుధ్యములతో నిండి మార్పునకు లోనై స్థిరమైన లంగరు లేకుండ ఉన్నాడు; కాని మనమందరము దేవునిపై మన దృష్టిని నిలుపుట నేర్చుకొందము, ఏలయనగా ఆయన ఒక్కడే. ఆయన మనకు తన ధర్మశాస్త్రమును తన సువార్తను ఇచ్చెను; వాటిమధ్య ఏ విరోధమున్నదని మనము తలంపకుందము, ఏలయనగా అవి సంపూర్ణ సమన్వయముతో ఉన్నవి. అంతకంటె, ఈ సాధనములద్వారా ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు యొద్దకు వచ్చుటకు మనము నడిపింపబడుదము. దీనిని మనమెట్లు చేయగలము? మనము సమస్త గర్వమునుండి వివస్త్రులమై, ఆత్మీయముగా మృతులమని గ్రహించి మనలను మనమే అసహ్యించుకొనునట్లు చేయు ఆ భయమును జుగుప్సను అనుభవించినప్పుడు మాత్రమే. అప్పుడు తండ్రియైన దేవుడు ఆయన నియమించిన మార్గమున మనము వచ్చినయెడల మనలను అంగీకరించునని ఎరిగి ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు యొద్దకు వచ్చెదము. ఏల? ఏలయనగా ఆయన ఒక్కడే. ఆయన మనకు తన ధర్మశాస్త్రమును ఇచ్చినప్పుడు, దానికి ముందున్న వాగ్దానముయొక్క అధికారమును తగ్గింపవలెనని ఆయన ఉద్దేశించలేదు. సువార్తలో తన కృపను మరి పూర్తిగా బయలుపరచినప్పుడు, ధర్మశాస్త్రము విలువలేనిదనియు చెల్లనిదనియు ఆయన భావించుట వలన కాదు, ఏలయనగా అది మనకు జీవన నియమమునిచ్చుచున్నది. కావున దాని శాపము క్రిందికి రాకుండునట్లు, తప్పించుకొను ఏకైక మార్గము కాలారంభమున వాగ్దానము చేయబడిన ఆ సంతానమునందే, ఏ హస్తములలో మన రక్షణ భద్రముగా ఉన్నదో ఆ ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునందే — సమస్త ఆశీర్వాదమునకు ఊటయు మూలమునైన ఆయనయందే — కలదని ధర్మశాస్త్రము బోధించుచున్నది.

ఇప్పుడు మన మహా దేవుని మహిమ యెదుట సాగిలపడి, మన పాపములను ఒప్పుకొని, వాటిని అసహ్యించుకొనునట్లు వాటినిగూర్చి మరింత ఎరుకను మనకు కలిగించుమని ఆయనను వేడుకొందము. వాటిని మన పెదవులతో మాత్రమే కాక, మన హృదయములును దేవుని పరిశుద్ధ వాక్యమునకు పూర్తిగా లోబడునుగాక. మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునందు మనకు బయలుపరచబడిన ఆయన ఉచిత కృప మనలను ఆదరించును గాక. మనము తిరుగుబాటుతో నిండియున్నయెడల, ఆయన మనలను తన అధీనములోనికి తెచ్చి సాత్వికులనుగా చేసి, ఆయన పరిశుద్ధ చిత్తమును అనుసరించుటకును మనలను పూర్తిగా ఆయనకు అంకితము చేసికొనుటకును సిద్ధపరచునట్లు, ఆయన పరిశుద్ధాత్మ మనలను నిరంతరము మార్చును గాక. ఈ సమస్తముకొరకును మనము ప్రార్థించుచు చెప్పుదుము: సర్వశక్తిమంతుడవైన దేవా, మా పరలోకపు తండ్రీ, ఇత్యాది.