ఎఫెసీయులకు 1వ అధ్యాయముపై మూడవ ప్రసంగము - ఎఫెసీయులకు 1:4-6

మూడవ ప్రసంగము

మొదటి అధ్యాయముపై

తన ప్రియునియందు మనలను అంగీకరించి, ఆయన కృప యొక్క మహిమకు కీర్తి కలుగునట్లు, తన చిత్తప్రకారమైన దయాసంకల్పమును బట్టి యేసుక్రీస్తు ద్వారా మనలను తనకు దత్తపుత్రులుగా ఉండుటకు ముందుగా నిర్ణయించెను; ఆ ప్రకారము మనము తన యెదుట ప్రేమలో పరిశుద్ధులమును నిర్దోషులమునై యుండునట్లు లోకసృష్టికి ముందే ఆయనయందు దేవుడు మనలను ఏర్పరచుకొనెను. - ఎఫెసీయులకు 1:4-6

దేవుడు లోకసృష్టికి ముందే మనలను ఏర్పరచుకొనెనను నెపముతో మనము విచ్చలవిడిగా జీవించుట న్యాయము కాదని నేను ఇంతకుముందే మీకు చూపనారంభించితిని; దేవుడు మనలను తన పిల్లలనుగా చేర్చుకొనియున్నాడు గనుక మనము నశింపజాలమని చెప్పి, సకలవిధములైన దుష్టత్వమునకు మనలను మనము అప్పగించుకొనుట యుక్తమైనట్లు తలంపకూడదు. ఏలయనగా ఆయన జతపరచినవాటిని మనము వేరుపరచరాదు. కాబట్టి మనము పరిశుద్ధులమై నిర్మలమైన జీవితము జీవించునట్లు ఆయన మనలను ఏర్పరచియున్నందున, మన ఏర్పాటు మంచి ఫలములనిచ్చు వేరువలె ఉండవలెను. ఏలయనగా దేవుడు మనలను మన స్వాభావిక స్థితిలోనే విడిచిపెట్టినంతకాలము మనము సకలవిధమైన చెడుతనము తప్ప మరేమియు చేయజాలము; మనుష్యుని స్వభావమునందు ఇంత గొప్ప భ్రష్టత్వమును వక్రతయు ఉన్నందున మనుష్యులు చేయదలచునదంతయు దేవుని నీతికి విరుద్ధమే. కాబట్టి దేవునిచే మార్చబడుటయే తప్ప మరియొక మార్గము లేదు. ఈ మార్పు ఎక్కడనుండి వచ్చును? మేము చెప్పిన కృపవలననే గదా, అనగా లోకములోనికి మనము పుట్టకమునుపే ఆయన మనలను తన పిల్లలనుగా ఏర్పరచుకొని ఎన్నుకొనెను గనుకనే.

అయినను దేవుడు తన ఏర్పరచబడినవారిని కొంతకాలము తప్పిపోవుటకును, పూర్తిగా నశించినవారివలె కనబడుటకును విడిచిపెట్టి, తనకు ఇష్టమైనప్పుడు వారిని తన మందలోనికి మరల తోడుకొని వచ్చునని మనము ఇంకను గమనింపవలెను. ఇది వారిని మరింతగా దీనులను చేయుటకును, ఆయన మంచితనమును కనికరమును సర్వలోకమునకు మరింత బాగుగా తెలియపరచుటకును ఉపయోగపడును. దేవుడు తన ఏర్పరచబడినవారందరినీ వారి బాల్యమునుండియే సంపూర్ణముగా ప్రవర్తింపజేసినయెడల, అట్టి ప్రవర్తన ఆయన పరిశుద్ధాత్మ కృపవలననే కలుగుచున్నదని అంత స్పష్టముగా తెలియదు. కాని విచ్చలవిడిగా జీవించి కొంతకాలము సకలవిధములైన దుష్టత్వమునకు లోనైన దౌర్భాగ్యులు మార్పునొందినప్పుడు, అది దేవుడు కార్యము చేయకయు తన హస్తమును చాపకయు జరుగజాలదు. కాబట్టి దేవుడు తాను ఏర్పరచుకొనినవారి పిలుపును ఆలస్యము చేయుటకు కారణము (నేను చెప్పుచున్నాను) తన పరిశుద్ధాత్మచేత వారికి జీవము నిచ్చి, తనకు విధేయులుగా నడుచునట్లు చేయుటయే. ఏలయనగా మనుష్యుల సామాన్య ఆశకును అభిప్రాయమునకును మించి వారు ఆకస్మికముగా సంస్కరింపబడుట చూచినప్పుడు, నేను ముందు చెప్పినట్లు దేవుడు వారిలో తన శక్తిని ప్రదర్శించెనని దానివలన గ్రహించుచున్నాము. మరియు మరొకవైపున, మనలో ఉన్న ప్రతి మేలుకును మనము దేవునికి ఋణపడియున్నామని మనలో ప్రతివాడును అనుభవమువలన ఒప్పుకొనుచున్నాడు. ఏలయనగా మనము స్వభావసిద్ధముగా ఏదైనను ఒక దుర్గుణమునకు మొగ్గుచూపుచుండగా, తరువాత అది సరిదిద్దబడినప్పుడు, దేవుడు మనపై కనికరముతో దృష్టి నిలిపెనని మనము బాగుగా గ్రహించుచున్నాము.

కాబట్టి ఆయన మనలను నాశన మార్గమునుండి బయటికి లాగువరకు మనము ఆ మార్గములోనే ఉంటిమి గనుక, మనము మరింత దీనులమై యుండుటకు ఎక్కువ కారణము కలదని గ్రహించుచున్నాము. దీనిని బాగుగా గమనించుట అత్యవసరము; ఏలయనగా కొందరు కల్పనాపరులు, దేవుడు తన ఏర్పరచబడినవారిని తన పరిశుద్ధాత్మచేత ఎట్లు నడిపించునంటే, వారు లోకములోనికి పుట్టినప్పటినుండియే, తల్లి గర్భమునుండి బయటికి వచ్చిన వెంటనే, ముందుగానే పరిశుద్ధపరచబడుదురని ఊహించుకొనుచున్నారు. కాని దానికి విరుద్ధమే కనబడుచున్నది; నిజముగా పౌలు మరియొక చోట విశ్వాసులతో మాటలాడుచు ఏమి చెప్పుచున్నాడో చూడుడి: ‘మీలో కొందరు ధనాశలో మునిగినవారు, కొందరు క్రూరత్వమునకు లోనైనవారు, కొందరు తిరస్కారులు, కొందరు వ్యభిచారులు విచ్చలవిడిగా జీవించినవారు, మరికొందరు తిండిపోతులును త్రాగుబోతులునై యుండిరి; ఒక్క మాటలో చెప్పవలెనన్న మీరు సకలవిధమైన అపవిత్రతతో నిండియుంటిరి; కాని దేవుడు మిమ్మును మార్చి, అట్టి మురికినుండియు సోకుడునుండియు మిమ్మును శుద్ధి చేసి, తనకొరకు ప్రతిష్ఠించుకొనియున్నాడు.’ [1 కొరింథీయులకు 6:10—11]. మరల ఆయన రోమీయులతో ఇట్లనుచున్నాడు, ‘దేవుడు మిమ్మును తనయొద్దకు ఆకర్షింపకముందు మీరు జీవించిన జీవితమును గూర్చి మీరు సిగ్గుపడవలెను.’ కాబట్టి దేవుడు తన సేవకులను పరిశుద్ధమైన జీవితములో నడుచునట్లు చేయుటకు ఏర్పరచుకొనెనని ఈ లేఖనభాగములో చెప్పబడినపుడు, వారి బాల్యమునుండియే తన పరిశుద్ధాత్మచేత వారిని నడిపించుటకు ఆయన బద్ధుడై యున్నాడని దాని భావము కాదు. ఏలయనగా (నేను ఇదివరకే చెప్పినట్లు) వారిని పిలుచుటకు తగిన సమయము వచ్చువరకు ఆయన వారిని తప్పిపోనిచ్చునని అనుభవము చూపుచున్నది.

అయినను దేవుడు మనలను ఏర్పరచుకొనుట మనలను పరిశుద్ధమైన జీవితమునకు పిలుచుటకే అని మనము ఎల్లప్పుడును జ్ఞాపకముంచుకొనవలెను. ఏలయనగా ఆయన మనలను ఇంకను దౌర్భాగ్యులైన భ్రష్టులనుగా విడిచిపెట్టినయెడల, మనలోనున్న భ్రష్టత్వమునుబట్టి మనము సకలవిధమైన చెడుతనము తప్ప మరేమియు చేయజాలము. కాబట్టి మంచి అంతయు మనము పుట్టకమునుపే, ఆ, లోకము సృష్టింపబడకమునుపే, ఆయన మనపై చూపిన ఆయన ఉచితమైన కనికరమునుండి కలుగుచున్నది. ఈ లేఖనభాగమునుండి మనము నేర్చుకొనవలసినది వాస్తవముగా ఇదియే. ఆ విధముగా దేవుని స్తుతిని మరుగుపరచదలచువారి దూషణలు అణచివేయబడుచున్నవి, అనగా దేవుని ఉచితమైన ఏర్పాటుకును, మంచిగా జీవించుటకై ప్రయత్నించుటకును మధ్య పోరాటమును, చెప్పవలెనంటే విడాకులను పెట్టువారి దూషణలు. ‘నిజముగా దేవుడు మనలను ఏర్పరచుకొనెనా? అట్లయితే మనలో ప్రతివాడును తనకిష్టమైనది చేయవచ్చును, ఏలయనగా మనము నశింపజాలము!’ అనియు, ‘మన రక్షణ దేవుని కృపమీదనే గాని మనలోని ఏ సుగుణముమీదను ఆధారపడియుండనప్పుడు, మనము మంచి చేసినను చెడు చేసినను ఏమి తేడా?’ అనియు వారు అందురు.

దీనికి సమాధానము సులభము; అదేమనగా, దేవుని ఏర్పాటు అనునది లేనియెడల, మనలో కనబడు తలంపులకును కోరికలకును సరిగా సమానమైన సంఖ్యలో నీతికి విరుద్ధమైన తిరుగుబాట్లు ఉండును. ఏలయనగా మనమందరము చెడుతట్టు మొగ్గుచున్నాము; కేవలము మొగ్గుటయే కాదు, చెప్పవలెనంటే దానితో మరుగుచున్నాము. సాతాను పరిశుద్ధాత్మచేత దేవునిచే సంస్కరింపబడనివారినందరినీ ఆవహించియున్నాడు గనుక మనము ఉన్మాదపు వేగముతో దానివైపు పరుగెత్తుచున్నాము. కాబట్టి మనము మంచి చేయుటకు మనలను మనము అప్పగించుకొనుట, దేవుడు తన పరిశుద్ధాత్మచేత మనలను దానికి నడిపించి త్రోవచూపుచున్నందుననే అనియు, అదంతయు ఆయన ఏర్పాటువలననే అనియు మనము తప్పక నిర్ణయించవలెను. కాబట్టి (నేను ముందు చెప్పినట్లు) దేవుడు ఏవి జతపరచెనో వాటిని మనము వేరుపరచరాదు. ఏలయనగా మనము విచ్చలవిడితనమునకు మనలను అప్పగించుకొనుటకు ఏర్పరచబడలేదు; గాని దేవుడు మనలను తన పిల్లలనుగా దత్తత తీసుకొని, తన పరిశుద్ధాత్మద్వారా మనయందు నివసించుటకును, సంపూర్ణమైన నీతిలో మనలను తనతో ఐక్యపరచుకొనుటకును మనలను తన సంరక్షణలోనికి తీసికొనెనని మన క్రియలద్వారా కనుపరచుటకే ఏర్పరచబడితిమి.

ఇంకను, దేవుడు మనలను సంస్కరించి, మంచి మార్గములో నిలిపి, తన వాక్యమునకు మనలను లోబరచి, సమస్తములో మనము విధేయతతో ఆయనను సేవించునట్లు ఆయన మనలో ఇదివరకే కార్యము చేసెనని మనకు అనుభవమునకు వచ్చునట్లు చేసినను, మనము మొదటి దినముననే పూర్తిగా సంస్కరింపబడుదుమని గాని, మన జీవితకాలమంతటిలోనైనను అట్లగుదుమని గాని అది సూచింపదు. పౌలు దేవుడు తన ఏర్పరచబడినవారిని విశ్వాసులను సంపూర్ణతకు చేర్చునని చెప్పుటలేదు; గాని ఆయన వారిని దానివైపు ఆకర్షించునని చెప్పుచున్నాడు; కాబట్టి మన మరణము వరకును మనము ఆ త్రోవలోనే ఉన్నాము. కాబట్టి ఈ లోకములో మనము జీవించినంతకాలము, ప్రయోజనము పొందుచు అంతకంతకు ముందుకు సాగుటను నేర్చుకొందము; మనలో ఇంకను నిందింపదగినవి ఎల్లప్పుడును ఎన్నో ఉన్నవని నిశ్చయముగా ఎరిగియుందము. ఏలయనగా ఏదైనను సంపూర్ణత కలదని తలంచువారు కపటమునకును గర్వమునకును వశులైనట్లే, లేదా వారిలో దేవునిగూర్చిన భావనగాని భయముగాని లేదు, వారు ఘోరమైన పరిహాసకులు. ఏలయనగా తనను తాను పరీక్షించుకొనువాడు తన దుర్గుణముల రాశిని ఎల్లప్పుడును కనుగొనును; వాటిని గంభీరముగా ఆలోచించినయెడల వాటినిబట్టి అతడు సిగ్గుపడును.

కాబట్టి ఈ మర్త్యశరీరములో నివసించుచుండగా మనము ఏదైనను సంపూర్ణతను చేరగలమని చెప్పువారు, తాము అపవాది గర్వముచేత పూర్తిగా గ్రుడ్డివారైనారనియైనను, లేదా సమస్త భక్తియు మతమును లేని అపవిత్రులనియైనను స్పష్టముగా కనుపరచుచున్నారు. మనమైతే (ఇదివరకు నేను స్పృశించినదానిని) గమనింతము: మనము నిర్దోషులమై యుండునట్లు దేవుడు మనలను ఏర్పరచుకొనెను, గాని మన బలహీనతలన్నిటినుండి పూర్తిగా విడుదల పొంది, మనము ఇప్పుడు గట్టిగా బంధింపబడియున్న ఈ పాపపు చెరసాలనుండి బయలుదేరువరకు మనము అట్లు ఉండజాలము. [రోమీయులకు 7:24] కాబట్టి మనలో ఏ దుర్గుణములైనను కనబడినప్పుడు, వాటికి విరుద్ధముగా ధైర్యముగా పోరాడుదము; మనము ఇంకను ఆయన యెదుట నిర్దోషులము కానందున, మనలను నిందింపదగినవారినిగా చేయు మన పాపములు ఎల్లప్పుడును మన కన్నుల యెదుట ఉన్నందున, మనము దేవుని పిల్లలము కామన్నట్లు నిరుత్సాహపడరాదు.

కాబట్టి మనలను దారినుండి త్రోసివేయునట్టి ఎన్ని దుర్దశలు మనలో కనబడినను, ఈ క్రిందిలోకములో మనము జీవించునంతకాలము మనకు ప్రయాణము చేయవలసిన మార్గము కలదని నిశ్చయించుకొనుచు ముందుకు సాగుదము. మనము ఎల్లప్పుడును ముందుకు సాగుచుండవలెను; ఇంకను మార్గము చివరకు చేరలేదు. విశ్వాసులు సంపూర్ణులు కాకపోయినను ధైర్యము తెచ్చుకొని తమను తాము బలపరచుకొనవలెనని దీనివలన చూడుడి; మరియు మనము మోయక తప్పని భారముక్రింద మనము మూలుగుచు నిట్టూర్పులు విడుచునట్లు ఆ సత్యము మనలను పురికొల్పును గాక. ఏలయనగా విశ్వాసుల యొక్కయు దేవుని పిల్లల యొక్కయు సంపూర్ణత ఏదనగా, తమ స్వంత బలహీనతను ఒప్పుకొనుటయు, తమ తప్పిదములన్నిటినీ సరిదిద్దుమని మాత్రమే గాక, తన అనంతమైన మంచితనముతో వారిని సహించి, అతికఠినత్వముతో వారిని లెక్క అడుగకుండునట్లు దేవుని ప్రార్థించుటయు. కాబట్టి మన ఆశ్రయస్థానమును సహాయమును దేవుని కనికరమే అని మీరు చూచుచున్నారు; ఆయన పిలుచుచున్న గురిని, అనగా పరిశుద్ధమైన నిర్దోషమైన జీవితమును మనము ఇంకను చేరలేదు గనుక ఆ కనికరముచేత ఆయన మన పాపములన్నిటిని కప్పి పూడ్చివేయుచున్నాడు. అయినను, అది ఎట్లున్నను, మనము ముందుకు సాగుచునే యుండుదము; సరియైన మార్గమునుండి మనము ప్రలోభపెట్టబడకుండునట్లు జాగ్రత్తగా ఉందము.

‘ప్రేమ’ అను ఈ మాట మనుష్యులను గూర్చినదైనయెడల, క్రైస్తవుల యథార్థమైన నీతి ఏదో, అనగా నమ్మకముతోను యథార్థతతోను నడచుకొనుటయే అని సూచించుటకు పౌలు ఉద్దేశించెను. ఏలయనగా కపటులు ఎల్లప్పుడును ఆచారములతోను, వారు పిలుచునట్లు ఆడంబరములతోను దేవుని శాంతపరచుదురని మనకు తెలియును; అయినను వారిలో కొందరు దోపిడీ కార్యములకు లోనైనవారు, కొందరు అసూయ, ద్వేషము, క్రూరత్వము, ద్రోహముతో నిండినవారు; కొందరు త్రాగుబోతులు, మరికొందరు వ్యభిచారులును సకలవిధమైన దుష్టత్వమునకు ఇష్టము వచ్చినట్లు చోటిచ్చు విచ్చలవిడి జీవులును. అయినను ఇవన్నియు ఉండగా, వారు కొన్ని పరిశుద్ధమైన రూపములను ధరించి [agios (Fr.) అనగా భక్తిపరులవలె నటించువారు] ఈ ఆచారములద్వారా ఏదో పరిశుద్ధత యొక్క ప్రదర్శనను నటించినయెడల అంతయు క్షేమమేనని తలంచుదురు. అట్టి వ్యర్థప్రసంగమంతటికి ముగింపు పలుకుటకు పౌలు, మన జీవితము దేవునిచే అంగీకరింపబడవలెనన్నయెడల మనము ప్రేమలో (అది పరిపూర్ణతకు బంధమును ధర్మశాస్త్రము యొక్క నెరవేర్పునై యున్నది) నడువవలెనని చెప్పుచున్నాడు. ఆ ప్రకారము ఈ లేఖనభాగమునుండి మనము నేర్చుకొనవలసినదేమో మీరు చూచుచున్నారు.

ఇంకను, మనలో ఉన్న ప్రతి సద్గుణమునకును మంచితనమునకును మనము దేవునికి ఋణపడియున్నామని ఒప్పుకొనవలెనని పౌలు ఈ చోట మనలను హెచ్చరించుచున్నాడని గమనింతము. ఉదాహరణకు, మనకు ఏదైనను మంచి ఆసక్తి ఉన్నయెడల, మన స్వంత దుర్గుణములతో మనము పోరాడినయెడల, లేదా దేవునికి విధేయులమై నడిచినయెడల, అది ఎట్లు కలిగెను? ఈ ఊట నుండియే, అనగా ఆయన దానిని సంకల్పించెను, అనగా దేవుడు మనలను ముందుగానే ఏర్పరచుకొనెను. కాబట్టి దానికి స్తుతి ఆయనకే చెందవలెనని తలంచుదము; ఆయన హక్కును ఆయనకు దోచుకొనకుందము. ఏలయనగా మనము దూతలవలె సంపూర్ణముగా జీవించినను, ఆ జీవనము మన స్వేచ్ఛాచిత్తమునుండియు స్వప్రయత్నమునుండియు కలుగుచున్నదని తలంచునంత మూఢులమైనయెడల, అన్నిటికంటె ప్రధానమైన విషయమును మనము తప్పిపోయినవారము. ఏలయనగా మన సత్క్రియలన్నియు దేవుని మహిమపరచుటకే గదా తప్ప వేరు దేనికి ఉపయోగపడును? మనలను వాటికి కర్తలనుగా ఎంచినయెడల, వాటివలన అవి చెడిపోయి దుర్గుణములుగా మారి, అహంకారము తప్ప మరేమియు కాకుండునని మనము చూచుచున్నాము. కాబట్టి పౌలు ఈ వాక్యములో గురిపెట్టినదేమనగా, సమస్తమైన మేలు ఆ ఊటనుండియే వచ్చునని మనము ఎరుగునట్లు, దేవుని ఉచితమైన ఏర్పాటునకు మనలను ఎల్లప్పుడును మరల తీసికొని వచ్చుటయే.

ఆయన వెంటనే, ‘యేసుక్రీస్తు ద్వారా తన చిత్తప్రకారమైన దయాసంకల్పమును బట్టి దత్తపుత్రులగుటకు మనము ముందుగా నిర్ణయింపబడితిమి’ అని కూడ చేర్చుచున్నాడు. దేవుడు మనలను దత్తత ద్వారా ముందుగా నిర్ణయించెనని ఆయన చెప్పినపుడు, మనము దేవుని పిల్లలమైనయెడల అది స్వభావముచేత కాదు గాని ఆయన కేవల కృపచేతనే అని చూపుటకు. ఇప్పుడు ఈ కేవల కృప, దేవుడు మనలో ముందుగా చూచిన దేనినిబట్టియు కాదు (నేను ఇంతకుముందు చెప్పినట్లు), గాని ఆయన మనలను ముందుగానే గుర్తించి అట్టి దత్తతకు నియమించెను గనుక, ఆ, దాని కారణము ఆయనలోనే గాని మరెక్కడను వెదకరాదు అనునంతగా. అందువలననే పౌలు ఆయన దానిని ‘తనయందు తన చిత్తప్రకారమైన దయాసంకల్పమును బట్టి’ చేసెనని చేర్చుచున్నాడు. అంతయు యేసుక్రీస్తునందే జరిగెనని నేను ఇదివరకు వివరించిన సంగతినే ఆయన మరల చెప్పుచున్నాడు. కాబట్టి ఈ లేఖనభాగములో మనము గమనింపవలసినదేమనగా, ఆయన తనయందు మనలను ఏర్పరచుకొనుట తప్ప మరి ఏ కారణమును మనలను దేవుని పిల్లలనుగా చేయదు. ఏలయనగా జన్మచేతగాని వారసత్వముచేతగాని మనకు అట్టి స్థితి లేదు, అది శరీరరక్తములనుండి కలుగునదియు కాదు, అని యోహాను మొదటి అధ్యాయములో చెప్పబడినట్లు; అందువలన మన స్వంత స్వభావములో ఎప్పుడైనను ఆశింపదగినదంతయు త్రోసివేయబడి పూర్తిగా రద్దు చేయబడుచున్నది. మనుష్యులు తమ పూర్వపు దుస్థితిలో విడువబడినయెడల, దేవునితో వారికి ఏ సహవాసమును లేదనియు, ఆయన రాజ్యమునుండి వారు పూర్తిగా ఛేదింపబడియున్నారనియు ఇది మనకు చూపుచున్నది.

మన తండ్రియైన ఆదాము దేవుని స్వరూపమును బట్టి సృజింపబడెననియు [ఆదికాండము 1:26] తన మొదటి స్థితిలో అతడు శ్రేష్ఠుడుగా ఉండెననియు నిజమే; కాని పాపము ప్రవేశించిన తరువాత మనమందరము పూర్తిగా నిస్సహాయులమైతిమి, ఆదామునకైనను తనలో ఏ బలమును లేకుండెను, అతనికి ఇయ్యబడిన స్వేచ్ఛాచిత్తము అతనిని మరింత నిరుత్తరునిగా చేయుట తప్ప వేరే ప్రయోజనమునకు ఉపయోగపడలేదు. ఏలయనగా అతడు ఇష్టపూర్వకముగాను తన స్వంత దుష్టత్వముచేతను పడిపోయెను. దీనివలన అతనిలో ఎట్టి స్థిరత్వము ఉండెనో మనము చూచుచున్నాము; ఏలయనగా అత్యంత శ్రద్ధతో సృజింపబడినవాడై [à grand’ peine (Fr.)] అతడు పడిపోయి తనను తానును, తనతోపాటు మనలనును నాశనము చేసికొనెను. ఇప్పుడు మనమందరము ఉగ్రతకు పాత్రులైన పిల్లలుగాను దేవునిచే శపింపబడినవారముగాను పుట్టుచున్నాము. [ఎఫెసీయులకు 2:3]

కాబట్టి మనము మన పూర్వపు స్థితిలోను దుస్థితిలోను ఉన్నంతకాలము మనలో నిత్యమరణము తప్ప మరేమియు లేదు. కాబట్టి దేవుడు మనలను తనయొద్దకు ఉచితముగా పిలువవలెను; ఏలయనగా అంత ఉన్నతమైన పిలుపును కొనుటకు మనకు శక్తి యున్నదా? దానిని కొనుటకు బంగారము వెండి ఎక్కడ? అంత గొప్ప శ్రేష్ఠమైన ఆధిక్యమునకు దేవునికి ప్రతిఫలమిచ్చుటకు సుగుణములు ఎక్కడ? సంక్షేపముగా (ఈ విషయమై ఇదివరకే చెప్పబడినట్లు) అది శరీరమువలనగాని రక్తమువలనగాని కలుగదు, అనగా ఈ లోకములో మనము కనుగొనగల దేనిచేతను కలుగదు, గాని దేవుని దత్తతచేతనే కలుగును. [యోహాను 1:13] ఏలయనగా పౌలు వాడిన మాటకు దేవుడు మనలను పిల్లలనుగా నియమించుననియే అర్థము. ఒక మనుష్యుడు ఒక బిడ్డను దత్తత తీసికొనినపుడు తనకు వారసునిగా అతనిని ఎన్నుకొనును, తరువాత అతనికున్న ఆస్తి అంతయు ఆ హక్కుక్రింద అతనికి సంక్రమించును. దేవుడు మనలను తన పిల్లలనుగా దత్తత తీసికొని ఎన్నుకొనినందున పరలోక జీవమునకు వారసులమైన మనకును అట్లే. ఇంకను పౌలు ఇంతవరకు దేవుని కృపను గొప్పచేసినందుతో తృప్తిపడక, దేవుడు మనలను ముందుగా నిర్ణయించి, ఆ సంగతిని ముందే నిశ్చయించెనని కూడ చెప్పుచున్నాడు.

కాబట్టి దేవునికి ఏదైనను తెచ్చి ఇయ్యవచ్చునని, లేదా ఆయనకు అంగీకారులమగునట్లు ఆయనవైపు మనలను మనము ముందుకు నడిపించుకొనవచ్చునని మనము కల్పించుకొనగల మూర్ఖపు తలంపులన్నిటిని నలుగగొట్టగలవి అన్నిటిని పౌలు కూర్చుచున్నాడని మనము చూచుచున్నాము. కాబట్టి ఈ విషయమై దేవుని కృప మాత్రమే ఒప్పుకొనబడునట్లు సమస్తమును శూన్యముగా చేయవలెను. అందువలననే ఆయన ‘యేసుక్రీస్తు ద్వారా’ అని మరల చెప్పుచున్నాడు. కాబట్టి మనము తన పిల్లలమగునట్లు దేవునిచే ఎందుకు, ఎట్లు ముందుగా నిర్ణయింపబడితిమి అని అడిగినయెడల, ఆయన క్రీస్తునందు మనపై దృష్టి నిలుపుటకు ఇష్టపడెను గనుక. ఏలయనగా (నేను ఇదివరకు చెప్పినట్లు) జీవమునకును రక్షణకును వారసత్వము పొందుటకు మనము వ్రాయబడిన పట్టిక ఇదియే. ఏలయనగా దేవుడు మన దుస్థితులను చూచి కనికరించినను, యేసుక్రీస్తు ఆయన యెదుటికి రాకపోయినయెడల మనము ఆయన దృష్టికి ఎల్లప్పుడును అసహ్యులమే; ఏలయనగా ఆదాము సంతతియైన మనమందరము ఒకే కొలతవారము, అందరమును సమానులమును సరిసమానులమునై యున్నాము. ఇప్పుడు కొందరు తిరస్కరింపబడినవారుగా ఎంచబడుదురు: ఎందుకు? దేవుడు వారిని వారిలోనే చూచి వారిని విడిచిపెట్టును గనుక. కాని ఆయన మనలను మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునందు ఏర్పరచుకొని, తనకు ఇష్టమైన దర్పణములో చూచినట్లు మనలను అక్కడ చూచును. ఆ ప్రకారము భేదము ఎట్లు కలుగునో మీరు చూచుచున్నారు. అయినను విషయమును ఇంకను బాగుగా వ్యక్తపరచుటకు, దేవుడు మనలను ఏర్పరచుకొనుట ‘తనయందే’ అని ఆయన చెప్పుచున్నాడు. దేవుడు మేలంతయు తానే చేయునను మాట నిజమే, కాని దేవుని సాధారణ కార్యములన్నిటిలో కనబడని దానిని, అనగా మనలను ఏర్పరచుకొనుటకు ఆయనను పురికొల్పినది తన స్వంత చిత్తము తప్ప మరి ఏ కారణమును కాదని చూపుటకే పౌలు ఇచ్చట ఉద్దేశించెను. కాబట్టి దేవుడు మనలను తనయందు ఏర్పరచుకొనెనని చెప్పినపుడు పౌలు ముఖపక్షపాతమంతటిని తొలగించుచున్నాడు. ఆయన ఏదైనను యోగ్యతను గాని అర్హతను గాని కనుగొనియున్నయెడల, ఏదైనను స్వభావమును గాని మంచితనమును గాని సుగుణమును గాని, లేదా సంక్షేపముగా తనకు ఇష్టమై అంగీకరింపదగినదేదైనను ఒక్క బిందువైనను కనుగొనియున్నయెడల, ఆయన మనలను తనయందు ఏర్పరచుకొనియుండడు, గాని మనకే ఆయనతో కొంత భాగస్వామ్యము ఉండెడిది.

కాబట్టి మన రక్షణకు సంబంధించినవన్నియు పౌలు దేవుని ఆలోచనలో బంధించి యుంచుచున్నాడు, మన ఏర్పాటును కూడ ఆ సంకల్పములోనే మూయబడియున్నదని చెప్పుచున్నాడు గనుక, మనుష్యులు తాము ఏదో విలువ గలవారమని భావించి, అట్టి కృపను పొందుటకు తమను తాము ముందుకు సాగించుకొని సిద్ధపరచుకొనిరని తలంచునపుడు వారు మిక్కిలి మోసపోవుచున్నారని ఆయన చెప్పినట్లే ఉన్నది. కాబట్టి మన రక్షణ దేనిపై ఆధారపడియున్నదో, దాని నిజమైన మూలము ఆరంభము ఏవో, దాని సర్వాధికారమైన ఏకైక కారణమేదో తెలిసికొనవలెనన్నయెడల మనము ఉన్నతమునకు కొనిపోబడవలెను. ‘దేవుడు దానిని తనయందే చేసెను’ అను ఈ మాటకు భావము ఇదియే అని మీరు చూచుచున్నారు.

అయితే పౌలు ఇంకను ముందుకు పోయి, ‘తన స్వంత చిత్తప్రకారమైన దయాసంకల్పమును బట్టి’ అని చేర్చుచున్నాడు. ఆయన కేవలము ‘చిత్తము’ అను మాటను మాత్రమే చెప్పియున్నను, మనము ముందే చూచి ప్రకటించినట్లు పౌలు దేవుని చిత్తప్రకారము ఏర్పరచబడెనని చెప్పుట చాలియుండెడిది. ఎట్లు? ఏలయనగా దేవుడు అతనిని ఎన్నుకొనుటకు ఇష్టపడుట తప్ప అట్టి స్థితికి అతడు తగినవాడును యోగ్యుడును కాడు. కాబట్టి పౌలు అపొస్తలత్వమును తాను సంపాదించుకొనెనని ప్రగల్భములాడక, సంపూర్ణ సాత్వికతతో దానిని దేవుని ఉచితమైన వరముగా ఒప్పుకొనుచున్నాడు. ‘చిత్తము’ అను మాట ఒక్క చోటనే కాదు, పరిశుద్ధ లేఖనమంతటిలోను దేనిని సూచించునో మీరు చూచుచున్నారు. కాబట్టి దేవుని చిత్తమును గూర్చి ఎప్పుడు ప్రస్తావింపబడినను, మనుష్యులు తమ స్వంతమైన దేనిని ముందుకు తేజాలరని చూపుటకే. అయినను పౌలు ఇచ్చట అధికబాహుళ్యమును సూచించు ఒక పదమును పెట్టి, ‘దయాసంకల్పమును బట్టి’ అని చెప్పుచున్నాడు; అది ఇట్లు చెప్పినట్లే: ‘దేవుని చిత్తమే మన రక్షణకు కారణమని నిజమే; దానికి ఇతర హేతువులను గాని సాధనములను గాని వెదకుచు మనము అటు ఇటు తిరుగరాదు. అయినను మనుష్యులు ఎంతో కృతఘ్నులును దుష్టులునై ఎల్లప్పుడును దేవుని మహిమను మసకబార్చుచు, తమకు చెందనిదానికంటె ఎక్కువగా తమకు తీసికొనుచుండుటచేత, దేవుని చిత్తమునుగూర్చి వారికి తగినంతగా నమ్మకము కలుగనియెడల, అది ఆయన చిత్తప్రకారమైన దయాసంకల్పమునుండి, అనగా తనకంటె వేరే దేనిపైనను ఆధారపడక, ఇటుగాని అటుగాని దేనిని లక్ష్యపెట్టక, తనకు ఇష్టమైనందున మనలను ఉచితముగా ఏర్పరచుకొనుటకు దయచేయు స్వేచ్ఛాచిత్తమునుండి కలుగునని వారు గ్రహించుదురు గాక’.

ఇప్పుడు, దేవుడు మనలను ఏర్పరచుకొనుటకు కారణమును స్థాపింపజూచువారు (అది వారి చేతిలో ఉన్నయెడల) ఆయన నిత్య సంకల్పమును కూలద్రోయుదురని మనము చూచుచున్నాము; ఏలయనగా ఈ రెండును ఒకదానినుండి ఒకటి వేరుకాజాలవు. ఇచ్చట చూపబడినట్లు దేవుడు మనలను ఏర్పరచుకొనియున్నయెడల, ఏదియు మన యోగ్యతలపైనను, మనము ముందుకు తెచ్చుటకు కలిగియుండగల దేనిపైనను ఆధారపడదు; గాని దేవుడు దానిని తన స్వంత స్వేచ్ఛాచిత్తముచొప్పుననే చేసెను, తన దయాసంకల్పము తప్ప మరి ఏ కారణమును ఆయన కనుగొనలేదు. ఎవడైనను దీనిని వింతగా తలంచినయెడల, వారు దేవునితో మరీ చనువుగా వ్యవహరింపగోరుటయే కారణము. [comme un petit compagnon (Fr.)] దేవుడు నిర్మలమైన స్వాతంత్ర్యములో ఏలుటకు వారు అనుమతింపజాలకుండుటలో, ఆయనకు ఇష్టమైనది ఎదురుమాట లేకుండ మంచిదియు న్యాయమైనదియు యుక్తమైనదియునై అంగీకరింపబడుటకు వారు ఒప్పుకొనకుండుటలో వారి అపవాదిసంబంధమైన తెంపరితనము కనబడుచున్నది. కాని అట్టివారు తమకు ఇష్టమైనంత కుక్కలవలె మొరుగుదురు గాక; అయినను పరిశుద్ధాత్మ ఇచ్చట పౌలు నోటిద్వారా పలికిన ఈ నిర్ణయము రద్దుచేయబడజాలనిది, అనగా మన ఏర్పాటునకు దేవుని దయాసంకల్పము కంటె, అనగా మనము యోగ్యులము కాకపోయినను ఆయన మనలను ఏర్పరచుకొనిన ఆయన స్వేచ్ఛాచిత్తము కంటె మరి ఏ కారణమును మనము వెదకుట మనకు తగదు. ఆయన అట్లు చేయుటకు ఏకైక ప్రేరణ, ‘ఆలాగు నాకు ఇష్టమాయెను’ అను మాటలలో ఉన్నది. ఆ ప్రకారము పౌలు యొక్క ఈ మాటలనుండి మనము గ్రహింపవలసినదేమో వాస్తవముగా మనము చూచుచున్నాము.

ఇప్పుడు పౌలు వెంటనే ఇది ‘ఆయన కృప యొక్క మహిమకు కీర్తి కలుగునట్లు’ అని చెప్పుచున్నాడు. దేవుడు మనలను ఏర్పరచుకొనుటకు పురికొల్పిన అంతిమ కారణమును ఇచ్చట ఆయన చూపుచున్నాడు, అనగా దాని వలన ఆయన కృప స్తుతింపబడవలెనని, అవును, సామాన్యమైన సాధారణమైన రీతిలో కాక, ఒక విశేషమైన మహిమతో స్తుతింపబడవలెనని. ఏలయనగా దేవుడు నరకపు అడుగునుండి మనలను ఎట్లు బయటికి లాగి, తన రాజ్యపు ద్వారమును మనకు తెరచి, రక్షణ వారసత్వమునకు మనలను పిలిచెనో చూచి మనము పరవశులమగునట్లు ఆయన ఆ రెండిటిని జతపరచెను. దేవుని పూర్వనిర్ణయమును తొలగింపగోరువారెల్లరును, లేదా దానిని గూర్చి మాటలాడుట వినుటకు ఇష్టపడనివారెల్లరును దాని ద్వారా దేవుని స్తుతికి ప్రాణశత్రువులని తమను తామే కనుపరచుకొనుచున్నారని, నేను ఇంతకుముందు వివరించిన సంగతిని మరల ఇచ్చట మనము చూచుచున్నాము. అది గతించి మాయమగునని వారికి తోచుచున్నది. అవును; కాని దానిని గూర్చి తీర్పు తీర్చుటకు యోగ్యుడైన న్యాయాధిపతి ఎవడు? వారు వాదించుదానికి పూర్తిగా విరుద్ధముగా పలికిన దేవునికంటె తామే జ్ఞానులమని వారు తలంచుచున్నారా? ఓహో (అని వారందురు), అది అనేకుల నోళ్లు దేవుని దూషించుటకు తెరచు మార్గమగును. ఇప్పుడు దుష్టులను గూర్చియైతే, దూషించుటకు వారు ఎల్లప్పుడును ఏదో ఒకటి కనుగొందురనియు, అట్లు చేయకుండ వారిని ఆపజాలమనియు నిశ్చయము. అయినను అదంతయు ఉన్నను, తనను తాను నీతిమంతునిగా కనుపరచుకొనుటకు దేవునికి చాలినంత ఆధారము ఉండును, [రోమీయులకు 3:4] ఆయనను ఆయన నీతిని ఎదిరించువారందరును సిగ్గుపరచబడుదురు. [కీర్తనలు 51:4]

అది ఎట్లున్నను, ఆయన తాను కోరినవారిని ఉచితముగా ఏర్పరచుకొనెనని మనము ఒప్పుకొనునపుడు దేవుడు యథోచితముగా మహిమపరచబడుననియు, ఆయన ఉన్నతమైన స్తుతి నిలుపబడుననియు, మనుష్యునకును మనుష్యునకును మధ్య భేదమునకు మరి ఏ కారణమును లేదనియు, అందువలన ఆయన తిరస్కరించినవారు తమ యోగ్యతనుబట్టియే నశింతురనియు, ఆయన రక్షణకు పిలుచువారు దాని కారణమును ఈ ఉచితమైన దత్తతలో తప్ప మరెక్కడను వెదకకూడదనియు ఇచ్చట చెప్పబడినది నిష్కారణముగా కాదు.

ఇంకను, ఈ రెండు మాటలద్వారా దేవుని స్తుతించుటలో మరింత గొప్ప ఉత్సాహమునకును ఆసక్తికిని మనలను రేపుటకు కూడ పౌలు ఉద్దేశించెను. ఏలయనగా మన రక్షణ దేవుని కేవల స్వాతంత్ర్యమునుండి పుట్టునని చల్లగా ఒప్పుకొనుట మనకు చాలదు, గాని మనము ఆయన స్తుతికి పూర్తిగా ప్రతిష్ఠింపబడినట్లు, చెప్పవలెనంటే, ఆయన స్తుతికి మనలను పూర్ణముగా అర్పించుకొనుటకు రగుల్కొనవలెను; మరణాంధకారమునుండి మనము బయటికి లాగబడినందున దేవుని వర్ణింప శక్యముకాని స్తుతులను చాటుటకు మంచి కారణము కలదని పేతురు చూపినట్లు. [1 పేతురు 2:9] దీనివలన, విశ్వాసులు దేవుని మంచితనమును స్తుతించుటలో తమ కర్తవ్యమును నెరవేర్చుటకు తమ శక్తి కొలది ప్రయత్నించినను, అది అగ్రాహ్యమైనదిగనుక దానిని ఎన్నడును సంపూర్ణముగా నెరవేర్చజాలరని ఆయన మనకు తెలియజేయుచున్నాడు. [లూకా 17:10] కాబట్టి మనము ఏమి జ్ఞాపకముంచుకొనవలెనో బాగుగా గమనింపుడి. కాబట్టి ఆయన మాటలాడుచున్న ఈ మంచితనమునుండి లేదా కృపనుండి, మనుష్యులు పూర్తిగా శూన్యులుగా చేయబడి, తాము అతిశయింపగల ఒక్క బిందువైనను వారిలో మిగిలియుండనంతవరకు వారు దేవునికి ఆయనకు చెందవలసిన మహిమను ఎన్నడును ఇయ్యరని మనము నేర్చుకొనవలెను. దేవుని ఏర్పాటును గూర్చి ఎప్పుడును తలంపబడలేదనుకొందము; అయినను ఆయన స్తుతింపబడుట మానవలెనా? కాదు! కాదు! ఏలయనగా అది ఆయన స్తుతిలో ఒక భాగము మాత్రమే. ఏలయనగా మనుష్యులు దేవుడు తన సూర్యుని తమపై ఉదయింపజేయుచున్నాడని మాత్రమే చెప్పినను, ఆయనను స్తుతించుటకు అదియే కారణము. [మత్తయి 5:45] మన కన్నులు తెరచి పైకిని క్రిందికిని ఆయన మనకు చూపు అద్భుతమైన కార్యములను చూచునపుడు, మన జీవితకాలమంతయు ఆయన స్తుతియందు మనలను నిమగ్నపరచుకొనుటకు నిజముగా చాలినంత కారణము కలదు. అంతేకాక, ఆయన సువార్త మనకు ప్రకటింపబడునపుడు, ఆయన ఏర్పాటును గూర్చి ఎంతమాత్రమును ప్రస్తావింపబడకపోయినను అక్కడను ఆయనను స్తుతించుటకు మనకు కారణము కలదు. మనకు సంబంధించినంతవరకు చాలినంత కలదని నేను చెప్పుచున్నాను, కాని అప్పుడు ఆయన ప్రధానమైన స్తుతి ఆయనకు దోచుకొనబడును, మనము ఆయనకు చెందవలసినదానిలో ఒక భాగమును మాత్రమే ఆయనకు ఇచ్చినవారమగుదుము. ఎందుకు? ఏలయనగా విశ్వాసులు తమకు విశ్వాసము తమ స్వంత ప్రేరణవలనను స్వేచ్ఛాచిత్తమువలనను కలిగెనని తలంచుదురు. విశ్వాసము ఏర్పాటు యొక్క ఫలమని నేను ఇంతకుముందే మీకు చెప్పితిని. ఏలయనగా మనము ఆయనకు వెన్ను త్రిప్పి ఆయనకు అపరిచితులమగుచుండిన సమయమున దేవుడు తన హస్తమును చాపి, రహస్య రీతిలో మనలను తనయొద్దకు ఆకర్షించెననుట తప్ప మనకును అవిశ్వాసులకును మధ్య మరి ఏ భేదమును లేదు. [రోమీయులకు 5:10] సంక్షేపముగా, మనము ఆయన మనకు అనుగ్రహించు సమస్త మేళ్లకు కారణము ఆయన ఏర్పాటే అని ఒప్పుకొనువరకు దేవుని స్తుతి ఎన్నడును తగినట్లు మహిమపరచబడదని పౌలు ఇచ్చట చెప్పుట నిష్కారణము కాదు; ఆయన తన నిత్య ఆలోచన ప్రకారము తన అనంతమైన కనికరముచేత మనలను దత్తత తీసికొనకపోయినయెడల, ఆయనకు చెందవలసిన స్తుతిలో కొంత భాగమును మనము మనకే తీసికొందుము. ఆ విధముగా దేవుడు తన హక్కులో అంత భాగమును కోల్పోయి అల్పపరచబడును. సంక్షేపముగా, ఇచ్చట చెప్పబడినది మనకు బాగుగా తెలియుచున్నది, అనగా దేవునికి ఆయన హక్కు కలుగునట్లును, ఎవడును ఆయనతో సహభాగస్వామిగా చేయబడకుండునట్లును, మనుష్యులందరును ఆయనే మన రక్షణకు ఆరంభమును పరిపూర్ణతయునై యున్నాడని ఒప్పుకొనునట్లును మనుష్యులు పూర్తిగా అణచబడవలెను.

‘తన స్వంత కృపచేత ఆయన తన ప్రియునియందు మనలను అంగీకరించెను’ అని పౌలు ఎట్లు చేర్చుచున్నాడో కూడ మనము జాగ్రత్తగా గమనింపవలెను. దీనివలన మన రక్షణ దేవుని కేవల ఏర్పాటుపైనను ఉచితమైన కృపపైనను ఎందుకు ఆధారపడియున్నదో ఆయన మరింత స్పష్టము చేయుచున్నాడు. ఏలయనగా మనుష్యులు తమ మూర్ఖపు అహంభావమును ఎన్నడును విడువరు, ఒకవేళ వారు తిరిగి జవాబు చెప్పుటకు ఒక్క మాటయైనను లేకుండునట్లు పూర్తిగా జయింపబడకపోయినయెడల. కాబట్టి అట్టి విచక్షణకు మనలను తెచ్చుటకు పౌలు, మనలో మనము శపింపబడినవారమును నశించినవారమునై యున్నామని మనకు చెప్పుచున్నాడు. ఇప్పుడు అట్టి పిడుగు మన తలలపై పడినపుడు, మన అహంకారమును ప్రదర్శించుట మనకు తగదు. అప్పటికిని మనుష్యులు ఎంత మూర్ఖులై, దేవుని కృప మాత్రమే కాక తమకు చెందినదియు తమకొరకు ఉంచబడినదియునైన ఏదో ఒకదానిని అన్నిచోట్లను వెదకుచుండినయెడల, వారిని దానినుండి త్రిప్పివేయుటకు ఈ మాట చాలును, అనగా మనము మన స్వంత వ్యక్తిత్వములో పూర్తిగా శపింపబడినవారమును నాశనమునకు పాత్రులమునైనందున యేసుక్రీస్తునందున్నంతవరకు మనము దేవుని దయలో లేము. మనకు ఎంతో అవసరమైనదియు మనకు స్పష్టముగా ఉండవలసినదియునైన సంగతిని గ్రహించుటలో మనము మందమతులమై యుండకపోయినయెడల, ఈ సంగతి ఇప్పటికే చాలినంతగా వివరింపబడియుండెడిది. నిజముగా, ఈ విషయములో అనుభవమే మనకు బోధింపవలెను. నిజముగా కపటము మనలను అంతగా గ్రుడ్డివారిని చేయకపోయినయెడల, మనలో చెడుతనము తప్ప మరేమియు లేదని మనము బాగుగా గ్రహింతుము, దేవుని ఉగ్రత మనలను అట్టి భయముతో కొట్టును, మనము దిక్కుతోచనివారమగుదుము. కాని దేవుడు బలమైన హస్తముతో మనలను విధేయతకు బలవంతము చేయవలెను, లేనియెడల మన నుండి సమస్త స్తుతిని ఆయనకు విడిచిపెట్టుటకు మన హృదయములలో మనకు మనసు రాదు. కాబట్టి మనము యేసుక్రీస్తునందు దయలోనికి తీసికొనబడితిమి, ఏలయనగా ఆయన ప్రియుడు అని చెప్పబడిన ఈ వాక్యమునకు భావమేమో బాగుగా గమనింతము. మత్తయి పదునేడవ అధ్యాయములోను [5వ వచనము] ఇతర స్థలములలోను చెప్పబడినట్లును, యెషయా ప్రవక్త ద్వారా కూడ చూపబడినట్లును [యెషయా 43:4] యేసుక్రీస్తు దేవుని ప్రియుడని ఎందుకు పిలువబడుచున్నాడు? మనము మన స్వాభావిక స్థితిలో ఉన్నంతకాలము దేవుడు మనలను న్యాయముగా ద్వేషించి అసహ్యించుకొనునని దీనివలన మనకు చూపబడుచున్నది.

ఏలయనగా ఆ బిరుదు యేసుక్రీస్తునకు మాత్రమే ప్రత్యేకమైనది కానియెడల, ‘ఈయన నా ప్రియ కుమారుడు, ఈయనయందు నేను బహుగా ఆనందించుచున్నాను’ అని చెప్పుట వ్యర్థమే. [లూకా 3:22] కాని అది యేసుక్రీస్తునకే ప్రత్యేకమైనదైనయెడల, మరి ఏ సృష్టియు దానిని తనదని చెప్పుకొనజాలదు; అందువలన దేవుడు తన దూతలను ప్రేమించినను, యేసుక్రీస్తు ద్వారా తప్ప వారు ఆయనచే సంపూర్ణముగా ప్రేమింపబడజాలరు. మనవిషయమై అయితే, లెక్కలోనికి తీసికొనవలసిన మరియొక అంశము నిజముగా ఉన్నది. ఏలయనగా (నేను ఇదివరకే చెప్పినట్లు) మనము ద్వేషింపబడినవారము, దూతలను దేవునితో పూర్తి సమాధానములోనికి తెచ్చుటకు యేసుక్రీస్తు మధ్యవర్తి; అందువలన ఆయనచే వారు నిలుపబడకపోయినయెడల వారిలో స్థిరత్వమైనను నిలకడయైనను ఉండదు. [కొలొస్సయులకు 1:17—20] అంతేకాక, వారు ఆయనయందు ఆశీర్వదింపబడి ఏర్పరచబడకపోయినయెడల వారి నీతియు సంపూర్ణము కాదు. ఒక అంశమునుగూర్చి ఇంతటితో చాలును.

మనమైతే, పాపమువలన దేవునినుండి దూరమైనందున, ఆయన మనలను తన శత్రువులనుగా భావించి మనకు విరోధి కావలసినదే. కాబట్టి మనుష్యులలో యేసుక్రీస్తు మాత్రమే ప్రియుడు; మిగిలిన మనమందరమును దేవుడు అసహ్యించుకొని త్రోసివేయుచున్నాడు, మనుష్యుని చేసినందుకు తాను పశ్చాత్తాపపడెనని చెప్పునంతగా; [ఆదికాండము 6:7] ఆయన ఈ మాటకు భావము, గాడిదలలోను కుక్కలలోను ఇతర జంతువులలోను లెక్కింపబడుటకైనను మనము యోగ్యులము కామనియే. ఏలయనగా అవి ఆయన సృష్టించినట్లే అదే స్థితిలో ఇంకను దేవుని సృష్టి జీవులుగా నిలిచియున్నవి, కాని మనము నరికివేయబడుటకును, మనలను గూర్చిన జ్ఞాపకము దేవుని యెదుట శపింపబడినదిగాను అసహ్యమైనదిగాను ఉండుటకును తగినంత దౌర్భాగ్యులమును వక్రులమునై యున్నాము. ఇప్పుడు మనము ప్రగల్భములాడుచు, అతిశయించుచు, మనలను మనము ఘనపరచుకొనుటకు మన వంశ చిహ్నములను వెదకుచు సాగుదము; ఏలయనగా తాము ఏదో విలువ గలవారమని తలంచువారినందరిని పరిశుద్ధాత్మ ఎట్లు దిగజార్చునో మనము చూచుచున్నాము. కాబట్టి మనము దేవునికి శత్రువులమైనయెడల, మనము ఎన్నడును సృష్టింపబడకుండిన స్థితికంటె మరింత చెడ్డ స్థితిలో ఉన్నామని తలంచుదము.

అయితే ఈ చోట పౌలు ‘దేవుడు తన ప్రియునియందు మనలను అంగీకరించెను’ అని మనకు చెప్పుచున్నాడు. కాబట్టి మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు తన స్వంత వ్యక్తియందు మాత్రమే కాక, తన శరీరము యొక్క అవయవములన్నిటికి విస్తరించు ప్రేమను బట్టియు తండ్రియైన దేవునిచే ప్రియునిగా అంగీకరింపబడియున్నాడు గనుక, ఆ మార్గమున మనము మరల కూర్చబడుచున్నాము; మనము పూర్వము ఆయన శత్రువులమును ఆయనకు పూర్తిగా అసహ్యులమునై యుండగా, ఇప్పుడు దేవుడు మనలను తన పిల్లలనుగా కౌగిలించుకొనుచున్నాడు. అయినను అది ఎట్లున్నను, మనము ఇదివరకు చెప్పిన ఈ ఏర్పాటునకు ఎల్లప్పుడును తిరిగి రావలెను. ఏలయనగా మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునందు మనకు అనుగ్రహింపబడు కృపలును అదే ఊటనుండి వచ్చుచున్నవి.

తరువాత, నేను ఇదివరకే స్పృశించిన విషయమును కొనసాగించుచు, యేసుక్రీస్తునందు ప్రియులగుట మనకు ఎంత అవసరమో ఆయన మనకు చూపుచున్నాడు. ఏలయనగా (దేవునిచే) మనము ఒప్పింపబడనియెడల, మనకున్నదంతయు దేవునికి ఋణపడియున్నామని (నేను నిష్కపటముగా అనుచున్నాను) మనము ఎన్నడును ఒప్పుకొనము. ఏలయనగా మనము ఎల్లప్పుడును ఏదో ఒక రీతిగా మనలను ముందుకు సాగించుకొనుటకు శ్రమించుచున్నాము, మనలో ప్రతివాడును తనకొరకు ఏదైనను, ఒక సూది మొనంత మాత్రమైనను, ఉంచుకొనుటకు మార్గము వెదకుచున్నాడు.

కాని దీనికి విరుద్ధముగా, దేవుడు మనలను మనకంటె వేరుగానే నిజముగా ప్రేమింపవలెననియు, మనము ఆయనకు ఇష్టులమైనయెడల అది మన స్వంత కారణమునుబట్టి కాకూడదనియు పౌలు మనకు చూపుచున్నాడు. ఎందుకు? ఏలయనగా మనము పాపమునకు చెరపట్టబడినవారమును బానిసలమునై యున్నాము. సాతాను యొక్క కాడిక్రిందను దౌర్జన్యముక్రిందను మనము అణచబడియున్నాము. ఒక్క మాటలో, మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తుచేత మనము విమోచింపబడువరకు మరణపు దాస్యములో మనము బంధింపబడియున్నాము. ఇప్పుడు ఈ బోధ యొక్క సారాంశము, మనుష్యులు తమ నుండి తాము బయటికి వచ్చి, తమ రక్షణను దేవుని కేవల మంచితనములో వెదకవలెనని, అనగా ఇచ్చట మనకు ప్రతిపాదింపబడిన సాధనమును అవలంబించి మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునొద్దకు చేరవలెనని హెచ్చరింపబడుటయే అని మనము చూచుచున్నాము. ఏలయనగా మనము జాగ్రత్తపడవలసిన రెండు చెడు అతిరేకములు ఉన్నవి. ఒకటి, మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునొద్దకు వచ్చుటలో, ఆయన తన ప్రయోజనములలో మనలను పాలివారిని చేయుటకు మనలో ఏదైనను యోగ్యత కలదని మనము తలంచరాదు. [మత్తయి 8:8] ఆ దోషము ఎట్లు సరిదిద్దబడును? దేవుని ఉచితమైన ఏర్పాటునకు నడిపింపబడుటచేతనే. ఏలయనగా మనుష్యులు తమ స్వేచ్ఛాచిత్తముపై ఇంతగా నమ్మకముంచుటకును, తమ స్వంత యోగ్యతలను అర్హతలను గూర్చి తాము కలిగియున్న అభిప్రాయమును ఏ పునాదిపై కట్టుకొనుచున్నారో ఆ పునాది కలుగుటకును కారణము ఇదియే: దేవుడు తన నిత్య ఆలోచనలో వారిని ఇదివరకే ఏర్పరచుకొనియున్నందున తన స్వంత కేవల మంచితనముచేతను కృపచేతను వారిని అంగీకరించుట తప్ప మరి ఏ విషయములోను తాము ఏమియు కాదని వారు ఎరుగకుండుట.

కాబట్టి మన రక్షణ ఆరంభమును దేవునికి ఆపాదించుట మనకు ఏ విధముగాను సాధ్యము కాదు, ఇచ్చట మనకు చూపబడినదానిని మనము ఒప్పుకొనియుంటేనే తప్ప, అనగా ఆయన మనలను దత్తత తీసికొనిన సమయమున మనము పూర్తిగా శపింపబడినవారమును నాశనమునకు పాత్రులమునై యుంటిమనియు, ఆయన మనలను దత్తత తీసికొనుటకు మూలము, లోకసృష్టికి ముందే ఆయన మనలను ముందుగా నిర్ణయించియుండుటయే అనియు. ఒక అంశముగా దీనిని గమనింపుడి.

మనము బాగుగా జాగ్రత్తపడవలసిన రెండవ చెడు అతిరేకము ఊహాగానము. అనేకులు కల్పనాపరులు, ‘ఓహో! నాకైతే దేవుడు నన్ను ఏర్పరచుకొనెనో లేదో ఎన్నడును తెలియదు, కాబట్టి నేను ఇంకను నా నాశనములోనే ఉండవలెను’ అందురు. అవును, కాని అది యేసుక్రీస్తునొద్దకు రాకపోవుటవలన. దేవుడు లోకసృష్టికి ముందే మనలను ఏర్పరచుకొనెనని మనకు ఎట్లు తెలియును? యేసుక్రీస్తునందు విశ్వసించుటవలన. విశ్వాసము ఏర్పాటునుండి కలుగునదియు దాని ఫలమునై యున్నదని నేను ఇంతకుముందు చెప్పితిని; మూలము లోపల మరుగైయున్నదని అది చూపుచున్నది. కాబట్టి విశ్వసించువాడెవడో అతడు దేవుడు తనలో కార్యము చేసెనని దానిచేత నిశ్చయముగా ఎరుగును, విశ్వాసము, చెప్పవలెనంటే, మన దత్తత యొక్క మూలప్రతికి దేవుడు మనకిచ్చు నకలు ప్రతియైయున్నది. దేవునికి ఆయన నిత్య ఆలోచన ఉన్నది, దాని ప్రధానమైన మూల దస్తావేజును ఆయన ఎల్లప్పుడును తనకొరకు ఉంచుకొనును, దాని నకలును ఆయన విశ్వాసముద్వారా మనకు ఇచ్చును.

నేను ఇచ్చట మనుష్యరీతిగా మాటలాడుచున్నాను, ఏలయనగా మన పేర్లను వ్రాయుటకు దేవుడు కాగితమునుగాని చర్మపత్రమునుగాని వాడడని మనకు తెలియును; మనము చేర్చబడిన పట్టిక, వాస్తవముగా చెప్పవలెనంటే, మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తే అని నేను ఇదివరకే మీకు చెప్పియున్నాను. అయినను ఒక రాజు ప్రధానమైన మూల దస్తావేజును తనవద్ద ఉంచుకొనునట్లు దేవుడు మన ఏర్పాటును గూర్చిన జ్ఞానమును తనయొద్దనే ఉంచుకొనును. అయినను, మనము ఆయన పిల్లలమని ఆయన తన పరిశుద్ధాత్మచేత మన హృదయములలో ముద్రించుటచేత, దాని చాలినంత ప్రామాణికమైన నకళ్లను లేదా పత్రములను ఆయన మనకు ఇచ్చుచున్నాడు.

కాబట్టి మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునందు మనకున్న విశ్వాసము మన ఏర్పాటును గూర్చి మనకు నిశ్చయతను కలిగించుటకు చాలునని మీరు చూచుచున్నారు; కాబట్టి ఇంకను ఏమి అడుగుదుము? దేవుడు తనకు అంగీకారులమగునట్లు మనలను కనుగొనగోరునపుడు ఆయన మనలను చూచు దర్పణము యేసుక్రీస్తే అని నేను మీకు చెప్పితిని. అట్లే, మన వైపున, మన ఏర్పాటును గూర్చిన జ్ఞానమును పొందగోరునపుడు మనము కన్నులు నిలిపి చూడవలసిన దర్పణము ఆయనే. ఏలయనగా యేసుక్రీస్తునందు విశ్వసించువాడెవడో అతడు దేవుని బిడ్డ, కాబట్టి ఆయన వారసుడు, నేను ఇదివరకు ప్రకటించినట్లు. [యోహాను 1:12; 1 యోహాను 5:1] కాబట్టి మనకు విశ్వాసమున్నయెడల మనము కూడ దత్తత తీసికొనబడినవారమే. ఏలయనగా దేవుడు మనకు విశ్వాసమును ఎందుకు ఇచ్చును? లోకసృష్టికి ముందే ఆయన మనలను ఏర్పరచుకొనెను గనుకనే. కాబట్టి ఇది తప్పని క్రమము: విశ్వాసులు దేవుని కృపను పొంది, ఆయన కనికరమును ఆలింగనము చేసికొని, యేసుక్రీస్తును తమ శిరస్సుగా పట్టుకొని, ఆయన మార్గములో రక్షణ పొందుచున్నంతవరకు, దేవుడు తమను దత్తత తీసికొనెనని వారు నిశ్చయముగా ఎరుగుదురు.

ఏర్పాటు తనంతట తాను రహస్యమైనదని నిజమే. అది ఎంత గంభీరమైనదియు మరుగైనదియునైన సంకల్పమనగా మనము దానిని చూచి ఆశ్చర్యపడుటయే తప్ప మరేమియు చేయజాలము. అయినను అదంతయు ఉన్నను, అది మనకు అవసరమైనంతవరకును, అది మన ప్రయోజనమునకును రక్షణకును అని ఆయన ఎరిగినంతవరకును దేవుడు దానిని మనకు చూపుచున్నాడు. సువార్త విశ్వాసముచేత ఆయన మనలను ప్రకాశింపజేయునపుడు ఆయన అట్లు చేయుచున్నాడు. ఆ ప్రకారము, పౌలు దేవుని నిత్య ఏర్పాటును గూర్చి మాటలాడిన తరువాత, దేవుడు మనలను ప్రేమించుననియు, మనలను తన పిల్లలనుగా అంగీకరించుననియు, కాబట్టి మనము ఆయనను ఎరుగకముందే, లోకము సృష్టింపబడకముందే ఆయన మనలను దత్తత తీసికొనెననియు నిశ్చయత పొందుటకు మనము ఆశ్రయింపవలసిన పక్షముగా యేసుక్రీస్తును ఎందుకు ఉంచుచున్నాడో మీరు చూచుచున్నారు.

ఇంకను, పూర్వనిర్ణయ సిద్ధాంతము మనలను అతిశయమైన ఊహాగానములలోనికి కొనిపోవుటకు కాదు, గాని మనలోని గర్వమంతటిని, మన స్వంత యోగ్యతను అర్హతలను గూర్చి మనము ఎల్లప్పుడును కలిగియుండు మూర్ఖపు అభిప్రాయమును అణచివేయుటకును, దేవునికి మనపై తన ఇష్టమైనవారిని తిరస్కరించుటకును తన ఇష్టమైనవారిని ఏర్పరచుకొనుటకును అట్టి స్వేచ్ఛాశక్తియు ప్రత్యేకాధికారమును సర్వాధిపత్యమును కలవని చూపుటకును ఉపయోగపడునని ఈ లేఖనభాగమునుండి మనము గ్రహింపవలెను; ఈ విధముగా మనము ఆయనను మహిమపరచుటకును, ఇంకను ఆయన సువార్త విశ్వాసము క్రింద మనము గట్టిగా పట్టుకొనబడునట్లు ఆయన మనలను యేసుక్రీస్తునందు ఏర్పరచుకొనెనని ఒప్పుకొనుటకును నడిపింపబడుచున్నాము. ఏలయనగా మనము ఆయన అవయవములమై ఆయనను మన శిరస్సుగా పట్టుకొనిన యెడల—ఏలయనగా మనము ఆయన సువార్తను విశ్వసించునంతకాలము ఎన్నడును విచ్ఛిన్నము కాజాలని పరిశుద్ధ ఐక్యతలో ఆయన మనతో జతకట్టియున్నాడు—మన రక్షణను గూర్చి నిశ్చయత పొందుటకు మనము ఆయనయొద్దకు రావలెను. ఏలయనగా దేవుడు మనలను దత్తత తీసికొని ఏర్పరచుకొనెననియు, ఆయన ఇప్పుడు మనలను పిలిచి, తాను మనకు తండ్రిగా ఉండునను, విశేషముగా తన పరిశుద్ధాత్మచేత ఆయన దానిని మన హృదయములలో చెక్కుట అను నిశ్చయతను తన సువార్తద్వారా ఆయన మనకు ఇచ్చియున్నాడనియు, ప్రతిదినము ఇచ్చుచున్నాడనియు, అది మోసకరమైనది కాదనియు మనము చూచుచు అనుభవమువలన తెలిసికొనుచున్నాము. ఏలయనగా సువార్త సర్వమనుష్యులకు, తిరస్కరింపబడినవారికి కూడ ప్రకటింపబడవచ్చును, అయినను దేవుడు వారికి జీవింపజేయు ఈ ప్రత్యేక కృపను అనుగ్రహింపడు.

కాబట్టి మన దత్తత మన హృదయములలో చెక్కబడినపుడు, (తరువాత ఇంకను వివరింపబడునట్లు) దేవుడు మనలను అంతమువరకు నడిపించునను, ఆయన మనలను రక్షణ మార్గములోనికి నడిపింప ఆరంభించినందున, ఆయన పిలుచుచున్న పరిపూర్ణతకు మనలను చేర్చునను మంచిదియు తప్పనిదియునైన హామీ మనకు కలదు; నిజముగా, ఆయన లేకుండ మనము ఒక్క దినమైనను నిలువజాలము.

ఇప్పుడు మనము మన తప్పిదములను ఒప్పుకొనుచు మన మంచి దేవుని ఘనత యెదుట సాగిలపడి, వాటిని మనము మరింతగా గ్రహించునట్లు చేయుమని ఆయనను ప్రార్థింతము; అట్లు మనము వాటిని గూర్చి పూర్తిగా సిగ్గుపడి, చెడ్డదియు వక్రమైనదియునైన మన దుర్గుణములను మన జీవితమును ప్రతి విషయములో ద్వేషించి, ఒక్కడే ఔషధము ఇయ్యగలవానియొద్దకు ఆశ్రయించి, ఆయన మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునందు మనకు తన్ను తాను అనుగ్రహించుచుండగా ఆయననుండి ఇటుగాని అటుగాని తొలగకుండునట్లు. ఆయనవైపు సూటిగా సాగిపోవుదము; మనము ఆయనయందు ఏర్పరచబడితిమని ఒప్పుకొనుచు, ఆయనను బట్టి మనము ఆదరింపబడి కాపాడబడుచున్నామని, మన పరుగు ముగించి, మనము వెళ్లుచున్న పరలోక వారసత్వమునకు చేరువరకు ఆయన మనలో తన శక్తిని అంతకంతకు ప్రదర్శించునని విశ్వసించుచు; మనము ఇంకను దానికి దూరముగా ఉన్నను, మనము లోకమును పూర్తిగా విసర్జించువరకు నిరంతరము ఓర్చుకొనుటకు స్థిరమైన అజేయమైన బలమును మనకు దయచేయుమని ఆయనను వేడుకొనుచు. మరియు మనలో మనము పూర్తిగా అణగినవారమై, ఆయన మనకొరకు అంత ఖరీదుగా కొనిన మహిమగల అమరత్వములో మనము పాలివారమగువరకు, దేవుని స్వరూపములో మనము ఎంతగా నూతనపరచబడవలెనంటే అది మనలో సంపూర్ణముగా ప్రకాశించునట్లు మనము కోరుదము; ఈ కృపను మనకు మాత్రమే కాక, సమస్త జనులకును సమస్త జాతులకును కూడ అనుగ్రహించుటకు ఆయనకు ఇష్టమగును గాక.