ధర్మశాస్త్రమువలన మనమందరము శిక్షావిధికి లోనైనవారము - గలతీయులకు 3:11-12

ధర్మశాస్త్రమువలన ఎవడును దేవుని దృష్టికి నీతిమంతుడని తీర్చబడడను సంగతి స్పష్టమే; ఏలయనగా, నీతిమంతుడు విశ్వాసమూలముగా జీవించును. ధర్మశాస్త్రము విశ్వాస మూలమైనది కాదు గాని, వాటిని చేయువాడు వాటివలన జీవించును. - గలతీయులకు 3:11-12

ప్రజలు ఏమి చెప్పినను, రక్షణ నిమిత్తము ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునొద్దకు రాని యెడల వారు వెఱ్ఱివారికంటె హీనులని మనము చూచితిమి. ఏలయనగా నేను చూపినట్లు, వారు ధర్మశాస్త్రమును పట్టుకొనిన యెడల అది వారికి శిక్షావిధినే తెచ్చును; ఇది మన స్వానుభవమువలననే చాలినంతగా ఋజువగుచున్నది. నిజమే, తమ స్వయోగ్యతలను నమ్ముకొనువారు మిక్కిలి మోసపోవుచున్నారని రుజువు చేయుటకు పౌలు రోమీయులకు వ్రాసిన పత్రికలో, ధర్మశాస్త్రము మనమీదికి దేవుని ఉగ్రతను, ప్రతిదండనను మాత్రమే తేగలదని చూపుచున్నాడు (రోమీయులకు 4:15). ఏలయనగా మనము ఇప్పటికే (దేవుడు మనకు విరోధముగా తీర్పు నోరు తెరువక మునుపే) శిక్షావిధికి లోనైనవారమైనను, ఒకే విషయములో మనము అతిక్రమించినను మనము దేవునికి శత్రువులమై ఆయన ఉగ్రతను మనమీదికి రేపినవారమగుదుమని వ్రాయబడియున్నందున ధర్మశాస్త్రమువలన మన దుష్టత్వము బయల్పడుచున్నది. పరలోక సింహాసనమునుండి తీర్పు ప్రకటింపబడినప్పుడు ఆక్షేపించుటవలన ఏమి లాభము? అప్పీలు చేయుటకు ఏ ఆస్కారమును లేదు. కాబట్టి సువార్తను సరిగా గ్రహించుటకు, మన రక్షణకు ఏకైక నిరీక్షణగా ప్రభువైన యేసుక్రీస్తును ఆయన కనికరమును మాత్రమే పూర్తిగా ఆనుకొనవలెనని మనము గుర్తింపవలెను. మనమందరము మన స్వజీవితములను పరీక్షించుకొనవలెను; ఏలయనగా నిజాయితీగా, వేషధారణ లేకుండ ఆ పని చేసిన యెడల మన ఆత్మీయ స్థితి మిక్కిలి స్పష్టమగును. విశ్వాసమువలననే మనము దేవునికి అంగీకారులమగుదుమని పోపు మతస్థులు ఒప్పుకొనరు. ఏలయనగా వారు ఎన్నడును దేవుని న్యాయపీఠము ముందు తమను నిలిపికొనుటకు ఇష్టపడక, చీకటిలో నివసింప కోరుదురు. కాబట్టి వారు తమ ఇష్టము వచ్చినట్లు చేయుటకు తమకు సంపూర్ణ స్వేచ్ఛ ఇచ్చుకొనుట మనకు ఆశ్చర్యము కాకూడదు. అయితే నిజమైన నిర్మలమైన భక్తి మార్గమేమనగా, మనలో ప్రతి ఒక్కడును తన జీవితమును తరచి చూచుకొనుటయే. నిజముగా, మన జీవితములోని ఒక్క నిమిషమును మనము జాగ్రత్తగా పరీక్షించినను, మనము నిత్య మరణమునకు పాత్రులమని కనుగొందుము. నిజముగా మనలో ప్రతివాడును ఒక్క విషయములో కాదు, లక్ష విషయములలో పాపిగా తన్ను కనుగొనును; ఒక్క తప్పిదమువలన కాదు, లెక్కలేని కోట్ల తప్పిదములవలన. ఇప్పుడు మనము స్వయముగా ఇన్ని మచ్చలతో నిండియున్నామని ఒప్పుకొనిన యెడల, మనము గ్రహింపగలిగిన దానికంటె ఎక్కువ దేవునికి తెలియును; ఏలయనగా యోహాను తన పత్రికలో వ్రాసినట్లు ఆయన మనకంటె లోతుగా చూచును (1 యోహాను 3:20). కాబట్టి విషయము తేలిపోయినది. ధర్మశాస్త్రమువలన ఎవడును నీతిమంతుడని తీర్చబడడనియు, విశ్వాసమువలన మాత్రమే నీతిమంతులుగా తీర్చబడుదుమనియు తీర్పు.

అపొస్తలుడు తన ప్రసంగమును కొనసాగించుచు మరియొక వాదనను చేర్చుచున్నాడు; అదేమనగా, మనము ధర్మశాస్త్రములో మన నీతిని వెదకిన యెడల అది విశ్వాసమువలన దేవుని ఏర్పరచబడిన పిల్లలు పొందు నీతికి పూర్తిగా విరుద్ధమగును. ‘ధర్మశాస్త్రమువలన నీతి యనగా ఏమి?’ అని పౌలు అడుగుచున్నాడు. ఆయన ఇట్లు సమాధానమిచ్చుచున్నాడు: ‘వాటిని చేయువాడు వాటివలన జీవించును.’ అనగా దేవునికి లోబడి ఆయన ఆజ్ఞలను పాటించు ప్రతివాడు రక్షణను తన ఫలముగా పొందును. ఇది అద్భుతమైన వాగ్దానమే; కాని ఇది మనకు ఏమి ప్రయోజనము? దేవుడు ఆజ్ఞాపించినదంతయు మనము సంపూర్ణముగా చేయ ప్రయత్నించిన యెడల, మన వైఫల్యమును ముందుకు తెచ్చుటద్వారా మనమెంత భయంకరమైన శిక్షావిధిలో ఉన్నామో దేవుడు వెల్లడిపరచునని మనము కనుగొందుము. మనలో ప్రతి ఒక్కడును తానే సాధించి తానే సంపాదించుకొనవలసిన రక్షణ ఎటువంటి రక్షణ? మొదట, తన ధర్మశాస్త్రమును పాటించుచు తనను గౌరవించి సేవించినవారందరికి నిత్యజీవమను వరముతో ప్రతిఫలమిచ్చుటకు దేవుడు సిద్ధముగా ఉన్నాడని వినినప్పుడు అది అద్భుతమైన నిరీక్షణవలె కనబడును (అనగా దాని పర్యవసానములను ఆలోచించక మునుపు!). ‘ఏమి!’ అని మనము అనుచున్నాము, ‘ఇదిగో దేవుడు మనకు ఋణపడియున్నాడు; మనము ఆయనను సేవించి ఆయన చిత్తము చేసిన యెడల పరదైసును స్వతంత్రించుకొందుమని మనకు హామీ ఇచ్చుచున్నాడు.’ అయితే మనము ఆగి మన జీవితములను ఆయన ఆజ్ఞలతో పోల్చి చూచిన యెడల, మనము ఆయనను సేవించి ఆయన ధర్మశాస్త్రమును పాటించిన యెడల మనకు ప్రతిఫలమిచ్చునంత దయ, ఔదార్యము దేవుడు చూపుటకు ఇష్టపడుచున్నట్లు కనబడినను, దీని ఉద్దేశ్యము స్వభావసిద్ధముగా మనమున్న గోతిలోనే మనలను ఇంకను లోతుగా ముంచుటయని కనుగొందుము. అట్లయితే మనకు ఏ నిరీక్షణ ఉండును? దీనికి పరిష్కారమును అపొస్తలుడు హబక్కూకు మాటలలో ఇక్కడ చూపుచున్నాడు: ‘నీతిమంతుడు విశ్వాసమూలముగా జీవించును’ (హబక్కూకు 2:4). కాబట్టి ధర్మశాస్త్రము మనకిచ్చు వాగ్దానమునుండి తొలగిపోదము, ఏలయనగా అది మనకు ఏ విలువయు లేనిది; మన దేవుని ఉచితమైన కృపను అంగీకరించుదము; మనము మొదట సమస్త గర్వమును విడిచిన యెడల ఆయన మనలను చేర్చుకొనుటకు చేతులు చాపుచున్నాడు. వాస్తవమునకు పౌలు ఇక్కడ చెప్పుచున్న భావమిదియే.

ఈ వాదన రెండు విరుద్ధములను బయల్పరచుచున్నది. ఇట్లు ఊహించుడి: ఒకడు అగ్ని ఉష్ణమునకు మూలమని చెప్పగా, మరియొకడు వచ్చి మొండిగా దానికి విరుద్ధముగా వాదించుచున్నాడు. మనము వానితో, ‘అట్లయితే మంచుగాని హిమముగాని ఉష్ణమును పుట్టించునా? అవి విరుద్ధ పదార్థములు; ఒకదానితో ఒకటి ఏ మాత్రమును పొసగనివి కావా!’ అని అనవచ్చును. లేదా సూర్యుని వేడిమి ఈ మన జీవితమునకు అవసరమా కాదా అను విషయమై జగడము పుట్టినదనుకొనుడి. లోకములో సూర్యుడే లేని యెడల ఏమగును? సూర్యకిరణములవలన మాత్రమే శుద్ధి చేయబడు మురికి గాలిలో మనమందరము ఊపిరి ఆడక చచ్చుదుము. కాబట్టి ప్రకృతి రంగమున విరుద్ధశక్తులున్నట్లే, ధర్మశాస్త్రమువలనను దేవుని కృపవలనను మనము ఇద్దరివలన నీతిమంతులుగా తీర్చబడలేమని అపొస్తలుడు చెప్పుచున్నాడు! మనము ఆయన దయకు పాత్రులము కావలెనని కోరిన యెడల, అది ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునందు ఆయన బయలుపరచిన తన స్వంత మంచితనమును మనపట్ల గల ప్రేమను బట్టియే అగును గాని, మనలో మనకు గల యోగ్యతను బట్టి కాదు. అయితే ఈ బోధను సరిగా గ్రహించుటకు, ఇక్కడ పౌలు మాటలను జాగ్రత్తగా గమనింపవలెను. దేవుడు మనకు ఆజ్ఞాపించిన సమస్తమును పాటించుటవలన ధర్మశాస్త్ర నీతి సిద్ధించునని ఆయన చెప్పుచున్నాడు. ధర్మశాస్త్రమును పాటించుట మనలను రక్షించుటకు సంపూర్ణముగా చాలునని ఇది రుజువు చేయుచున్నది; ఏలయనగా ‘ఇట్లు మీరు జీవింపవలెను; ఇట్లు మీ జీవితములను క్రమపరచుకొనవలెను’ అని దేవుడు స్పష్టముగా ప్రకటించి, ధర్మశాస్త్రములో ఉన్న పది ఆజ్ఞలను మనకిచ్చియున్నాడు. ఈ ధర్మశాస్త్రము మన జీవితమునకు తప్పులేని ప్రమాణము; సంపూర్ణ నీతిని మనము మరెక్కడను వెదకకూడదు. అందుచేతనే తమ స్వంత ఆజ్ఞలను కల్పించుకొని తాము దేవుని ఎంతో నమ్మకముగా సేవించుచున్నామని తలంచు పోపు మతస్థులకు మనము అంతగా విరోధులమై యున్నాము. దేవుడు విధేయతను కోరుచున్నాడు. ధర్మశాస్త్రము తన బోధలలో పరిశుద్ధత యొక్క సంపూర్ణతను కలిగియున్నదని స్పష్టముగా గ్రహింతము; దానికి ఏదైనను చేర్చుట ధర్మము కాదు. మనిషి తన స్వకల్పనలో పుట్టించుకొనిన భక్తికార్యములను ప్రవేశపెట్టుటకు చేయు ప్రయత్నము వ్యర్థము.

అయితే ధర్మశాస్త్ర బోధలు నిజమైన నీతి స్వభావమును చూపుటకు చాలియున్నవను సంగతితో విషయము ముగియదు. మనము తరువాతి అంశమునకు వెళ్లవలెను; అదేమనగా, ‘దేవుడు ఆజ్ఞాపించినదానిని మనము చేయగలమా?’ అనునది. మనము నేటి ఉదయము చూచితిమి, మనము ఎంతో దూరము తక్కువ పడుచున్నాము; కనుక ధర్మశాస్త్రమును పాటించువారందరికి ఉన్న వాగ్దానము మనకు వర్తింపదు. ఈ విషయములో పోపు మతస్థులు మిక్కిలి మోసపోయియున్నారు; మనము స్వయముగా నెరవేర్చలేనిదేదియు దేవుడు ఆజ్ఞాపింపలేదను అబద్ధమును వారు ఇంకను పట్టుకొనియున్నారు. అయితే పౌలు దానికి పూర్తిగా విరుద్ధముగా చెప్పుచున్నాడు. ‘వాటిని చేయువాడు వాటివలన జీవించును’ అని ఆయన స్పష్టముగా చెప్పుచున్నందున దేవుడు మనలను మోసపుచ్చుచున్నాడని తమ తప్పిదమునకు ఆధారముగా వారు వాదింతురు. కాని ఈ అభ్యంతరమును పరిష్కరించుట మిక్కిలి సులభము. అవును, ఈ సమస్యకు దేవుడు మనకు చికిత్స ఇచ్చియుండనిచో ఈ వాక్యార్థము విషయములో మనము నిజముగా మిక్కిలి తికమకపడియుందుము; లేనిచో ఎవడును జీవింపలేడని అర్థమగును! నేను చెప్పినట్లు, పైపైన చూచిన యెడల మనము అంతయు లాభపడుదుమనిపించును; ఏలయనగా ధర్మశాస్త్రమును పాటించుటవలన మనము ఆయన దృష్టికి అంగీకారులము కాగలమని దేవుడు మనకు చెప్పుచున్నాడు, మహిమ కిరీటమును వాగ్దానము చేయుచున్నాడు; వాస్తవమునకు మనము ఏమియు కోల్పోమని తోచును! అయితే అంతయు లెక్కలోనికి తీసికొనిన తరువాత మనము ఇదే నిర్ణయమునకు వచ్చెదము: ఎంత కోరినను, ఎవడును ఈ విధముగా నిత్యజీవమును పొందలేడు. ఎందుకు? ఏలయనగా ఎవడును ధర్మశాస్త్రమును సంపూర్ణముగా పాటింపడు. ‘ధర్మశాస్త్రములో కొంతభాగమును పాటించువాడు జీవించును’ అని వ్రాయబడలేదు, గాని దానిని సమస్తమును అని వ్రాయబడియున్నది. అట్లయితే ధర్మశాస్త్రమువలన నీతి యనగా ఏమి? ఏ విధముగాను తక్కువ పడని దానికి సంపూర్ణ విధేయత. అట్టి విధేయత భూమిమీద కనబడదు; కాబట్టి ధర్మశాస్త్రములో ఇయ్యబడిన వాగ్దానమునుండి మనమందరము వెలుపలనున్నామని తేలుచున్నది.

అయినను దీని అర్థము దేవుడు మనలను మోసపుచ్చుచున్నాడని కాదు. మనుష్యులు గర్వమువలన తమను తాము మోసపరచుకొని తమ స్వయోగ్యతలనుగూర్చి అతిశయించుదురు గనుక ఆయన ఈ వాగ్దానము చేయుచున్నాడు; అందువలన మన అపరాధమును గూర్చియు, ఆయన కోరికలను నెరవేర్చుటలో మన అసమర్థతను గూర్చియు మనలను ఒప్పింప ఇష్టపడుచున్నాడు. ధర్మశాస్త్రమైనను ఇట్టి వాగ్దానమైనను లేకుండిన యెడల మన గతి ఏమగును? అన్యజనులను ఆలోచింపుడి — వారు ఎల్లప్పుడును తమ స్వంత సద్వర్తనముచేత దేవునికి ప్రీతికరులు కావలెనని ప్రయత్నించుచున్నారు. అయినను అదే సమయమున తమ లోపములనుగూర్చి వారికి తెలివి ఉన్నది. అందుచేతనే వారు బలులను అర్పించుట కొనసాగించుచున్నారు. నిజమే, బలి యొక్క నిజమైన ఉద్దేశ్యమును వారు గ్రహింపరు; అయితే అన్యజనులు ఏదైనను బలి అర్పించునప్పుడు తాము దేవునికి ఋణపడియున్నామనియు, ఆయన దృష్టిలో అంగీకారము పొందవలెననియు ఒప్పుకొనుచున్నారు. నేటి పోపు మతస్థులవలెనే వారును దేవునితో సమాధానపడుటకు తోడ్పడునట్లు తమ సేవలో అనేక చిన్న చిన్న ఆచారములను పోగు చేసికొందురు. పోపు మతస్థులు నేడు ఆచరించు విధములైన క్రియలనే అన్యజనులు యుగయుగములనుండి ఆచరించుచున్నారు. వారేమి చెప్పినను, ఈ రెండు వర్గములవారును తమను తాము దేవుని రక్షణకు యోగ్యులనుగా చేసికొనగలమని తలంచుచున్నారు. ఇప్పుడు ఇక్కడ ప్రభువు చెప్పునదేమనగా, మనము ఆయన ధర్మశాస్త్రమును పాటించిన యెడల తన ఉచితమైన మంచితనమునుబట్టి మనలను నీతిమంతులుగా ఎంచెదనని వాగ్దానము చేయుచున్నాడు గనుక, ఆయన మనకు ప్రతిఫలమియ్యడని తలంచుట తప్పు. ప్రశ్న ఇదే: మనము దానిని పాటించుచున్నామా? లేదు; మనము ఎంతో దూరము తక్కువ పడుచున్నాము, నిజమునకు నిరాశ కలుగునంతగా తక్కువ పడుచున్నాము. ఈ వాగ్దానము మన జీవితములలో నెరవేరలేనిదైనను, దీనిని చేయుటకు దేవునికి సరైన కారణమున్నది. మనలో పగిలిపోవునంతగా నిండియున్న గర్వమును సరిదిద్దుటయే దీని ఉద్దేశ్యము; దానికి తీవ్రమైన చికిత్స అవసరము. ఈ చికిత్స ఏమి? మన కోరికల ప్రకారము ఆయన మనతో వ్యవహరింపని యెడల మనము సణుగుదుమని దేవునికి తెలియును; కాబట్టి ఈ లోకములో, ఈ గతించిపోవు జీవితములో ఆయన తన కృపను ఆశీర్వాదములను మనమీద కుమ్మరించుటకు ఇష్టపడుచున్నాడు. అంతేకాక, మనము ఆయనను సేవించు షరతుపై మనకొరకు అక్షయమైన స్వాస్థ్యమును ఉంచుటకు తాను సిద్ధముగా ఉన్నానని ఆయన చెప్పుచున్నాడు. మనము ఆయనకు లోబడి ఆయనతో లెక్క సరిగా ఉంచుకొనిన యెడల ఈ జీవితములోను రాబోవు జీవితములోను మనకు ప్రతిఫలమిచ్చెదనని ఆయన చెప్పుచున్నాడు. ఇవన్నియు చెప్పుటలో ఆయన ఉద్దేశ్యమేమనగా, సమస్త శరీరులు ఆయన యెదుట మౌనముగా ఉండవలెననియు, దేవుడు వారిని శిక్షించినను, లేక అనేక శ్రమలను పరీక్షలను వారిమీదికి పంపినను అవి వారికి తగినవేయని ఒప్పుకొనవలెననియు. తమ జీవితములను సరిగా పరీక్షించుకొనిన మనము, ఈ భూమిపై మన శరీర జీవితమును పోషించు రొట్టె తినుటకు సహితము యోగ్యులము కామని వేషధారణ లేక ఒప్పుకొందుము. అట్లయితే పరదైసునకును దేవునికి మాత్రమే చెందు మహిమకును మనము ఎట్లు పాత్రులము కాగలము? మన స్వంత సుగుణములచేత దీనిని ఎట్లు చేరగలము? ఈ విధముగా ప్రభువు యొక్క ఈ మిక్కిలి ఉదారమైన సమృద్ధికరమైన వాగ్దానమువలననే మనుష్యుల అతిశయపు నాలుకలు మూయబడుచున్నవి.

ఈ సమయమున మనము గమనింపవలసినదేమనగా, ఈ వాగ్దానమే స్వతహాగా ఉచితమైనది, కాని దాని ప్రమాణములకు మనము ఎంతో దూరము తక్కువ పడుచున్నందున, దానిపై మన హక్కును మనము విడిచిపెట్టు వరకు అది మనకు ఏ మాత్రమును ప్రయోజనకరము కాదు. నేను దీనిని మరింత వివరముగా వివరింపని యెడల ఇది మనకు కొంత అస్పష్టముగా కనబడును. అన్యజనులు, నేను ముందు చెప్పినట్లు, మనుష్యుల దృష్టిలో నీతిగా నిందారహితముగా జీవించిన యెడల దేవుడు తమకు ప్రతిఫలమిచ్చునని తలంచుదురు. అయితే ఇది మూర్ఖత్వము, పిచ్చితనము కూడ; ఏలయనగా దేవుడు మనకు ఎట్లు ఋణపడియుండును? (ఇది లూకా పదునేడవ అధ్యాయములో స్పష్టమగుచున్నది — లూకా 17:10.) పరలోకమందున్న దూతలకంటె మనము మంచిగా చేయగలిగినను, దేవుడు మనకు తిరిగి చెల్లింపవలసిన బాధ్యతలో ఉండునా? ఎంతమాత్రమును కాదు! ఏలయనగా మనము ఆయనకు చెందినవారము; మనము ఆయన స్వాస్థ్యము. మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు ఒక దాసుని పోలికను వాడుచున్నాడు; నేడు మనకు తెలిసిన సేవకుని గూర్చి కాదు గాని, ఆ దినములలో ఉండిన బానిసల వంటి దాసుని గూర్చి చెప్పుచున్నాడు. ఒక దాసుడు తన యజమానికొరకు వందసార్లు చంపబడినను, బ్రతికినను చచ్చినను అతడు తన యజమానుని అధీనములోనే ఉన్నాడు. మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు మనకు ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: ‘మీరే కేవలము దీనులైన మర్త్య ప్రాణులు; అయినను మీలో ఎవనికైనను బానిస యున్న యెడల వానిని గాడిదనువలె ఎద్దునువలె చూచుచున్నాడు. దినమంతయు కష్టపడి పనిచేసి సాయంకాలమున వాడు ఇంటికి తిరిగి వచ్చినప్పుడు, యజమానుడు తన బల్లవద్ద వానిని కూర్చుండనైనను ఇయ్యడు! అట్లయినను దాసుడు తన విధిని మాత్రమే చేసెను, తాను కుదిరిన పనిని మాత్రమే చేసెను.’ మనుష్యులకంటె దేవునికి అధికారము తక్కువా? మీరు ఆయనకు చెందినవారైనను, ఆయన చిత్తమునకు లోబడి నడుచుకొనుటకు ప్రయత్నించుచున్నను, ఆయన ఏ విధముగానైనను మీకు ఋణస్థుడని చెప్పుటకు ఎన్నడును వీలుకాదు. కాబట్టి (నేను ఇదివరకే ఋజువు చేసినట్లు) ప్రభువు ధర్మశాస్త్రములో ‘వాటిని చేయువాడు వాటివలన జీవించును’ అని ప్రకటించినను, నిత్యజీవమునుగూర్చి ఇంత ఉదారమైన వాగ్దానము చేయుటకు ఆయనను పురికొల్పినదేమో ఆలోచింపవలెను. ఆయన మనకు ఋణపడియున్నందున కాదు! మనము ఆయన సేవలో వందసార్లు మనలను చంపుకొనినను, అది ఆయనను ఏ జీతమైనను చెల్లింపవలసినవానిగా చేయజాలదు. అయితే తన కనికరముచేత ఆయన సమీపించి ఇట్లనుచున్నాడు: ‘నేను మీకు ఏమియు ఋణపడియుండనప్పటికిని, ప్రతిఫలమునకు తగినదేదియు మీరు నాకు తేలేకున్నప్పటికిని (ఏలయనగా మీరు అన్ని విషయములలోను సర్వ విధములుగాను నాకు బద్ధులై యున్నారు), అయినను మీ కష్టమునకు ప్రతిఫలమీయ నేను కోరుచున్నాను. కాబట్టి మీ విధిని నెరవేర్చుడి, నేను ఆజ్ఞాపించినదంతయు చేయుడి, అప్పుడు మీరు నిరాశపడరు గాని మీ ప్రతిఫలమును పొందెదరు.’ మనము జ్ఞాపకముంచుకొనవలసినది ఇదియే; దీనిని గూర్చి త్వరలో ఇంకా వినెదము.

పోపు మతస్థులు దీనిలో కొంత అంగీకరించుదురు గాని అంతయు కాదు. వారిలో అనేకులకు (పోపునకు సన్నిహిత మిత్రులైనవారిని నేను సూచించుచున్నాను) ఈ సూత్రములు ఏమియు తెలియవు. అయినను కొందరు, దేవుని సేవించినవారందరికి జీవమిచ్చెదనను ధర్మశాస్త్ర దైవవాగ్దానము, నిత్యజీవమునకు సంబంధించి క్రియలకే యోగ్యత ఉన్నదని బోధింపదనియు, వాగ్దానమువలననే అది కలుగుచున్నదనియు ఒప్పుకొనుదురు. అయినను దేవుడు ఈ విధముగా తనను బద్ధునిగా చేసికొనియున్నందున, తన హస్తమునుండి కొంత ప్రతిఫలమునకు తాము పాత్రులమని వారు ఆశించుచున్నారు. వారెందుకు ఇట్లు తలంచుచున్నారు? లేనిచో ఆయన వాగ్దానము (‘వాటిని చేయువాడు వాటివలన జీవించును’) వ్యర్థముగా చేయబడెనని వారు అందురు. అయితే ఈ దౌర్భాగ్యులు నేను వివరించిన దానిని, అనగా దేవుని వాగ్దానము మనుష్యులు తమ స్వక్రియలచేత రక్షణకు యోగ్యతను సంపాదింపగలరని అర్థము కాదనియు, వారి ఆత్మలను ఒప్పించి నిజమైన దీనత్వమునకు వారిని నడిపించుటకే ఉద్దేశింపబడెననియు గ్రహింపరు. తమ స్వంత మూర్ఖమైన గర్వమువలనను ఆశయమువలనను వారు దీనిని తప్పించుకొనుచున్నారు.

ఇప్పుడు పౌలు మాటల వెనుక ఉద్దేశ్యమును మనము చూడగలము — మనము ధర్మశాస్త్రమువలనగాని మన స్వక్రియలవలనగాని నీతిమంతులుగా తీర్చబడుదుమని చెప్పుకొనిన యెడల, ఎంత చిన్నదైనను, ఏ కొంచెము కర్తవ్యమునందును మనము తప్పిపోకూడదు, దేనిని విడిచిపెట్టకూడదు. ఏలయనగా ‘వాటిని చేయువాడు వాటివలన జీవించును’ అని వ్రాయబడియున్నది. ఇప్పుడు, దేవునియెడల తన కర్తవ్యమును పూర్తిగా నెరవేర్చితినని అతిశయింప తెగించునంత గర్వియైనవాడెవడు? పిశాచ సంబంధమైన గర్వము ఆవహించిన వేషధారి, లేక దేవుని తృణీకరించి ఎన్నడును నిజముగా పశ్చాత్తాపపడని, మనస్సాక్షి నిద్రించుచున్న లేక మంత్రముగ్ధమైన అపవిత్రుడు తప్ప మరెవడును కాదు. అట్టివాడు మాత్రమే తాను ఏదో యోగ్యతకు పాత్రుడనని తలంచుచు తన్ను తాను మోసపరచుకొనగలడు. కాబట్టి ధర్మశాస్త్ర నీతి అందుకొనజాలనిదై, మనము పూర్తిగా వెలివేయబడిన దానిగా ఉన్నందున, మనము వేరొక నీతిని కనుగొనవలెను. మరియొక విధముగా చెప్పవలెనన్న, తన ఉచిత కృపచేత దేవుడు మనలను అంగీకరింపవలెను. దేవుడు మన నుండి ఏదైనను పొందుటకు బదులుగా, మనకు యోగ్యత లేకున్నను ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు విధేయత మనకు ఆపాదింపబడవలెను. ఈ విధముగా మన అపరాధములన్నిటిని మన దోషములన్నిటిని తొలగించుటద్వారా స్వభావసిద్ధమైన శిక్షావిధి స్థితినుండి దేవుడు మనలను విడిపించును. వాస్తవమునకు, పౌలు ఇదే సిద్ధాంతమును గూర్చి ఎంతో చక్కగా వాదించు మరియొక చోట భావము ఇదియే (రోమీయులకు 3:19). ఈ చోటనైనను చర్చనీయాంశము ధర్మశాస్త్ర నీతియే. ఈ తరువాతి వాక్యములో పౌలు ఇచ్చిన ఇంత స్పష్టమైన హెచ్చరికను విస్మరించునంతగా పోపు మతస్థులు దారి తప్పిపోవుట నాకు ఆశ్చర్యము. అయినను వారు ఇట్లు ఆక్షేపించుదురు: ‘ఏమి!’ అని వారందురు, ‘మీరు దేవుని వెక్కిరించుచున్నారు! సత్క్రియలకు ఆయన ప్రతిఫలమును వాగ్దానము చేసెను. మనకు ప్రతిఫలమిచ్చెదనని ఆయన ఇన్ని సందర్భములలో వాగ్దానము చేసినందున, దానిని ఎట్లు నెరవేర్చకుండును? లేనిచో ఆయన అబద్ధమాడెనని మనుష్యులు నిందింపవచ్చును.’ అయితే పౌలు వారికి ఇట్లు జవాబిచ్చుచున్నాడు: ‘మిత్రులారా, మనము ఆయన దయకు పాత్రులమైనందున దేవుడు మనలను అంగీకరించునని తలంచిన యెడల, ఆయన మనకు చేసిన వాగ్దానమును పరిశీలింతము. కొనుట లేక అమ్ముట లేక అట్టి ఏదైనను విషయమై ఇద్దరు మనుష్యులమధ్య వివాదము రేగిన యెడల వారు, “ఒప్పందమును, దానిలో ఉన్నదానిని పరిశీలింతము” అందురు. పత్రము చదువబడగానే వ్యవహారము స్పష్టమగును. వారిలో ఒకడు, “నీవు వెల చెల్లించు షరతుపై ఈ వస్తువు నీది. నీవు చెల్లింపని యెడల దానిపై నీకు ఏ హక్కును లేదు” అనును. అదే విధముగా, రక్షణ మార్గమునకు సంబంధించి, దేవుడు మనతో చేసిన మూల ప్రధాన ఒప్పందమునకు మనము రావలెను. ఆ ఒప్పందమే ధర్మశాస్త్రము.

కాబట్టి మనుష్యులు తమ సేవకు తగినట్లు జీతము కోరిన యెడల, అది వారికి నిత్యజీవమును పొందనిచ్చుటకు బదులు దానినుండి వారిని వెలివేయునని కనుగొందురు. ఏలయనగా ఆయన తన కొరకు సిద్ధపరచిన రక్షణను వారు స్వతంత్రించుకొనుటకు ముందు, ఆయన తమకు ఆజ్ఞాపించిన సమస్తమును వారు నెరవేర్చవలెనని దేవుడు ప్రకటించియున్నాడు.’ ఇంక తేలవలసినదేమనగా, ఏ మనుష్యుడైనను ఈ ఆజ్ఞలను సంపూర్ణముగా నెరవేర్చుట సాధ్యమా కాదా అనునదే.

సరే, మనము ఇదివరకే కనుగొనినట్లు, ఎవడును ఈ అవసరములను సంతృప్తికరముగా నెరవేర్చడు; కాబట్టి మన స్వభావసిద్ధమైన స్థితిలో ఈ వాగ్దానము మనకు వర్తింపదు. అయితే పోపు మతస్థులు నమ్ముట ఇది కాదు. ‘వాటిని చేయువాడు వాటివలన జీవించును’ అను మాటలను వారు వినుచు, ధర్మశాస్త్రమును పాటించుటయే అత్యంత ముఖ్యమైన సంగతి అని తలంచుదురు. తమకు ప్రతిఫలమిచ్చెదనని దేవుడు తన వాక్యమును ఇచ్చియున్నాడు గనుక వారికి అది చాలును. దేవుడు నిజముగా ఇది చెప్పియున్నమాట నిజమైనను, మనము ఆయన కోరికలను వాస్తవముగా నెరవేర్చవలెనని ఆయన కోరుచున్నాడు. అప్పుడు పోపు మతస్థులు పౌలు ‘ధర్మశాస్త్రమును వినువారు దేవుని దృష్టికి నీతిమంతులు కారు గాని ధర్మశాస్త్రమును ఆచరించువారే నీతిమంతులని తీర్చబడుదురు’ అని చెప్పు ఈ వాక్యమును వాడుదురు (రోమీయులకు 2:13). వారు ఇట్టి వాక్యములను వాడుదురు గాని వాటి భావమునకు స్పష్టముగా గ్రుడ్డివారై యున్నారు; ఏలయనగా ఆజ్ఞాపింపబడినదంతయు మనము పాటించిన యెడల మాత్రమే మనము నీతిమంతులుగా తీర్చబడగలమని పౌలు చెప్పుచున్నాడు. యూదులు తమకు ఇయ్యబడిన ధర్మశాస్త్రమునుబట్టి అతిశయించుచు, ‘మనము దేవుని ప్రజలమని ధర్మశాస్త్రము మనకు చెప్పుచున్నది’ అని చెప్పుచుండిరి. అయితే దీనికి ఒక షరతు జతచేయబడియుండెను. ఆ షరతును నెరవేర్చినవాడెవడు? మీరు నెరవేర్చితిరా? ఎంతమాత్రమును లేదు! కాబట్టి పౌలు చెప్పినట్లు ధర్మశాస్త్రమును వినుటవలన మనము నీతిమంతులుగా తీర్చబడలేము. మనలో ప్రతి ఒక్కరు కేవలము సంఘమునకు వచ్చి ఇక్కడ ప్రకటింపబడు సందేశమును వినిపోయి, తమ స్వంత దురాశలను తీర్చుకొనుచుండిన యెడల అది ఎంత మూర్ఖత! దేవుడు మనకు ఆజ్ఞాపించినదానిని మనము ఆచరింపవలెనని పౌలు చెప్పుచున్నాడు; అయినను దీనిని సరిగా ఎవడును చేయలేనందున మనమందరము శిక్షావిధికి లోనైనవారమై యున్నాము.

అయితే పోపు మతస్థులు అదే నిర్ణయమునకు రాలేకపోవుచున్నారు, ఏలయనగా వారు వాక్యములో సగభాగమునే పట్టుకొనుచున్నారు: ‘అయితే ధర్మశాస్త్రమును ఆచరించువారు నీతిమంతులని తీర్చబడుదురు.’ అవును, ఒకడు ధర్మశాస్త్రమును పాటించినయెడల ఇది నిజమే; కాని మొదట అట్టివానిని నాకు చూపుడి. ఇదే రోమీయులకు వ్రాసిన పత్రికలో పౌలు తరువాత, తన ధర్మశాస్త్రమును పాటించువారందరికి నిత్యజీవమును ఇచ్చెదనని దేవుడు చేసిన వాగ్దానము మనకు విలువలేనిదని, ఏలయనగా మనము దానిని ఎన్నడును చాలినంతగా నెరవేర్చలేమని ప్రకటించుచున్నాడు (రోమీయులకు 8:3). వాస్తవమునకు స్వభావముచేత మనము దేవుని నీతియుక్తమైన ప్రమాణములకు పూర్తిగా విరోధులము. ఇప్పుడు ఆయన తన పరిశుద్ధాత్మచేత మనలను పునర్జన్మింపజేసినందున మనము ఆయనకు సంపూర్ణముగా ఋణపడియున్నాము; మనకున్న ప్రతి మంచి వస్తువును ఆయన హస్తమునుండి పొందితిమి, మరియు ఆయన మనలో తన స్వంత వరములకే ప్రతిఫలమిచ్చుచున్నాడు. కాబట్టి మనము యోగ్యతనుగూర్చి మాటలాడగలమా? లేదు. నిజముగా మనము ఇంకను ముందుకు పోయి, మన క్రియలు ఆయన దృష్టికి మంచివైనప్పుడు మన ప్రభువు వాటికి కిరీటము ధరింపజేయుటకు దయ చూపినను, అవి కొంతమట్టుకే మంచివై యుండగలవు, ఏలయనగా మనలను శిక్షింపజేయునంత పాపము వాటితో ఎల్లప్పుడును కలిసియుండును. కాబట్టి మన స్వనీతియందు మనకు ఏ విశ్వాసమును లేకుండ మనము తొలగింపబడుచున్నాము, ఏలయనగా దేవుని దృష్టిలో మన క్రియలకు తగినంత విలువ లేదు. ‘వాటిని చేయువాడు వాటివలన జీవించును’ అను వాక్యముచేత మనము తీర్పు తీర్చబడిన యెడల, మన క్రియలు దేవునికి సంపూర్ణముగా అసహ్యమైనవిగా కనబడును. ఆయన, ‘మీరందరు చచ్చినవారు, శపింపబడినవారు, నశించినవారు. ఎందుకు? నేను మిమ్ములను చేయమని కోరిన వాటిని మీలో ఎవడును చేయలేదు; వాటిని చేయుట మీ విధియైయుండెను’ అని చెప్పునట్లు ఉండును. అందుచేత నేను చెప్పిన పరిష్కారములోని రెండవ అంశమును మనము పరిగణింపవలెను, అదే ‘విశ్వాసమూలముగా జీవించుట.’

నేను ముందు ప్రస్తావించిన భాగములో (రోమీయులకు 3:21-22) పౌలు రోమీయులకు ఒకటవ అధ్యాయము పదునేడవ వచనములో చేసినట్లు హబక్కూకు మాటలను ఉదాహరింపడు. కాని ధర్మశాస్త్రము విశ్వాసమువలన కలుగు నీతిని సూచించుచున్నదని ఆయన చెప్పుచున్నాడు. ధర్మశాస్త్ర నీతి (అనగా మనలను నీతిమంతులుగా తీర్చు ధర్మశాస్త్రములో దేవుడిచ్చిన నియమము) మనము ఆయన ఆజ్ఞలన్నిటిని పాటించి ఆచరింపవలెననునదే. అయితే విశ్వాస నీతి వేరొక భాషను మాటలాడును. మనుష్యుడు తన జీవన విధానముచేత దేవుని దయను సంపాదింప ప్రయత్నించుట, తద్వారా తన ప్రతిఫలమును లేక కిరీటమును సంపాదించుకొనుట సరికాదనియు, మనుష్యుడు దేవుని వాక్యముపై పూర్తిగా ఆనుకొని, దానిని తన హృదయములోను తన పెదవులపైనను నివసింపనీయవలెననియు అది చెప్పుచున్నది. ఏలయనగా ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు మరణమొందెనని మన హృదయములలో నమ్మి, ఆయన తిరిగి లేచెనని మన పెదవులతో ఒప్పుకొనిన యెడల, దేవుని దృష్టికి మనము నీతిమంతులముగా ఎంచబడుదుము (రోమీయులకు 10:9). మనము గ్రహించునట్లు ధర్మశాస్త్ర నీతిని విశ్వాస నీతిని పౌలు ఎందుకు వేరుపరచుచున్నాడో ఇక్కడ ఆయన తన భావమును కొంత విపులముగా వివరించుచున్నాడని గమనింపుడి; అవి పొసగనివనియు, అగ్నిని నీటిని కలుపలేనట్లు వాటిని కలుపలేమనియు ఆయన మనకు చూపుచున్నాడు. ధర్మశాస్త్రమునకును సువార్తకును మధ్య ఏ వైరుధ్యమును ఉన్నదని కాదు (నేను ఇదివరకే స్పష్టము చేసినట్లు), ఏలయనగా అవి రెండును ఒకే దేవునినుండి వచ్చినవని మనకు తెలియును. అయితే మనము ఇదివరకు చెప్పుచు వచ్చినట్లు దేవుని ఉద్దేశ్యములను జ్ఞాపకముంచుకొనవలెను. ధర్మశాస్త్ర నీతిని మనకు అనుగ్రహించుటద్వారా ఆయన మనలను దీనులనుగా చేయ ఉద్దేశించెను. తరువాత మనము శిక్షావిధికి లోనైనవారమని గ్రహించి ఆయన యెదుటికి వచ్చెదము; ఆయన మన దారిద్ర్యమును మనకు బయలుపరచని యెడల మనము ఎన్నడును ఇట్లు చేసియుండము. మనము ఆయనను సరిగా సేవించిన యెడల నీతిమంతులుగా తీర్చెదనని దేవుడు వాగ్దానము చేయుచున్నాడని చదువునప్పుడు, ఆయన వాస్తవమునకు, ‘దీనులైన ప్రాణులారా, మీలో మీకు ఏ విలువ ఏ యోగ్యత ఉన్నది? నా ఆజ్ఞలను తూచి వాటిలో ఏమి ఇమిడియున్నదో ఆలోచించుడి, తరువాత మీలో ప్రతి ఒక్కరు ఎట్లు జీవించితిరో యోచించుడి. ఇది మీరు స్వనిరాశలో మునిగిపోవుచున్నట్లు అనిపించునట్లు చేయును’ అని చెప్పుచున్నాడు. అయినను దేవుడు ఇట్లు మాటలాడినను ఆయన ఒక చికిత్సను కూడ అనుగ్రహించుచున్నాడు — ‘సువార్త బోధలకు రండి’ అని ఆయన చెప్పుచున్నాడు. అవి ఏవి? పౌలు హబక్కూకు రెండవ అధ్యాయము నాలుగవ వచనమునుండి ఈ వాక్యమును ఉదాహరించుచున్నాడు: ‘నీతిమంతుడు తన విశ్వాసమూలముగా జీవించును.’ మరియు ఈ భాగములో మనము చూచినట్లు మనము పూర్తిగా ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునే ఆశ్రయింపవలెనని చెప్పుచు దీనిని ఇంకను స్పష్టముగా వివరించుచున్నాడు. ఏలయనగా మన హృదయములలోను మన పెదవులపైనను ఉండవలసిన ‘వాక్యము’, మనలను దేవునియొద్దకు చేర్చునది, పరలోక రాజ్యమును మనకు తెరచునది, క్రింది ఈ లోకమునకు మనలను అంటిపెట్టుకొనచేయు వాక్యము కాదు. అది మన యోగ్యతలనుబట్టి దేవుడు మనలను మెచ్చుకొనునని నమ్మునట్లు నడిపి, గర్వముతో ఉబ్బిపోవుటకు మనలను అనుమతింపదు. ఎంతమాత్రమును కాదు; అది మనలను ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునకు హత్తుకొనచేయును. దేవుడు మనకు అనుగ్రహించు విశ్వాస నీతిలో ఇవి ఇమిడియున్నవి: మన పాపములు ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు మరణము ఆయన శ్రమలద్వారా తుడిచివేయబడినవని గ్రహించుట; ఆయన పునరుత్థానమువలన మనము నీతిని పొంది ఇప్పుడు ఆయన పరలోక రాజ్యమునకు వారసులమైతిమని కూడ గ్రహించుట (మునుపు మనము నరక గుంటకు శిక్షింపబడినవారము; అదే మనకు చెందిన స్వాస్థ్యము, స్వభావముచేత మనము దానికి పాత్రులము). ఆదాములో మనము కోల్పోయినదంతయు యేసుక్రీస్తులో మనకు పునరుద్ధరింపబడునని కూడ మనము గ్రహింపవలెను. దేవుడు మనలను విడిపించినప్పుడు మనలను కప్పియున్న శాపము తొలగింపబడును. ఇదియే విశ్వాస నీతి; నిజముగా పౌలు ప్రవక్తయైన హబక్కూకునుండి ఉదాహరించు వాక్యము యొక్క సందర్భమును మనము పరిశీలించిన యెడల, పరిశుద్ధాత్మ సూచించుచున్నది ఈ సిద్ధాంతమునే అని చూచెదము.

ఇప్పుడు, ప్రవక్త దేవుడు ప్రజలమీదికి పంపబోవు శిక్షలనుగూర్చియు తీర్పులనుగూర్చియు మాటలాడియుండెను; కాబట్టి పరిస్థితిని పరిశీలించిన తరువాత అంతయు నష్టమైపోయెనని మనము నిర్ణయించవచ్చును. తరువాత ఆయన దుష్టుల గర్వము ఉబ్బి వృద్ధియగుననియు, వారి పాదములు జారు స్థలమున ఉన్నవనియు, వారు తమ మార్గములో తొట్రిల్లుదురనియు చెప్పుచున్నాడు. వారు తమను ఎంత హెచ్చించుకొనుటకు ప్రయత్నింతురో వారి పతనము అంత భారముగా ఉండును. దుష్టులనుగూర్చి ప్రవక్త ప్రకటించునది ఇదియే. మరియొక వైపు, నీతిమంతులు ‘విశ్వాసమూలముగా జీవింతురు’ అని ఆయన చెప్పుచున్నాడు. నీతిమంతుడు జీవించునని ఆయన చెప్పుచున్నాడని గమనింపుడి; అనగా దేవుని పిల్లలు ఇక్కడ క్రింద జీవమును కనుగొనరని సూచించుచున్నది. వారు లోకమంతయు ప్రయాణించి, పైకిని క్రిందికిని వెదకినను, ప్రతిచోట ప్రతి దానిలోను మరణమును క్షయమును ఉన్నవని వారు త్వరలో గ్రహింతురు. అయినను వారు ప్రస్తుతకాలమున ఈ ‘జీవమును’ అనుభవింపకపోయినను, రాబోవు జీవముకొరకు ఎదురుచూచుచు, విశ్వాసముచేత దానిని తమ హృదయములలోను మనస్సులలోను ప్రియముగా ఉంచుకొందురు. ప్రవక్త దేవుని ఏర్పరచబడినవారి మనస్సులను లోకమునుండియు తమనుండియు మరల్చి, వారు పూర్తిగా దేవునికి హత్తుకొని, తమ రక్షణకు ఆయన కృప మాత్రమే చాలునని కనుగొనునట్లు చేయ ప్రయత్నించుచున్నాడు. అయినను పౌలు మన భాగములో విషయమును మరింత సంక్షిప్తముగా చెప్పుచున్నాడు, ఏలయనగా నేను వివరించిన సంగతులను గూర్చి ఆయన పూర్తిగా నిశ్చయముగా ఉండెను, వాటినిగూర్చి ఇదివరకే వ్రాసియుండెను — విశ్వాసము మనలను దేవునియందు మాత్రమే రక్షణను కనుగొనునట్లు నడిపించునని ఆయన ఎల్లప్పుడు బోధించెను. ధర్మశాస్త్రము ఎంతో భిన్నమైనదానిని బోధించుచున్నట్లు కనబడినను, దానిని సరిగా గ్రహించిన యెడల మనలో ఏ జీవమును లేదని వాస్తవమునకు అది మనకు చూపుచున్నది. ధర్మశాస్త్రము, ‘కష్టపడి పనిచేయుడి, పరదైసును పొందుటకు మీరు చేయగలిగినదంతయు చేయుడి’ అని చెప్పుచున్నది. ఇది ఎందుకు చెప్పుచున్నది? మనుష్యుడు తన స్వయోగ్యతలయందు గల వ్యర్థమైన నమ్మకమును పోషించుటకు కాదు — నిశ్చయముగా కాదు! దానికి బదులుగా, మనము దీనత్వముతో ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు కృపను పొందుటకు మనలను సిద్ధపరచుటకే. ఏలయనగా (నేను చెప్పినట్లు), మనము దేవునికి ఎంతో దూరమున ఉన్నను, ఆయన అంగీకారమునకు మనము యోగ్యులమని తలంచుట మనకందరికి ఇష్టమే. అయితే అట్టి అహంకారమునకు మన ప్రభువు ప్రతీకారము తీర్చును. ఆయన మనతో ఇట్లనుచున్నాడు, ‘మీరు ఏమి చేసితిరో నేను చూచెదను; దగ్గరకు రండి, లెక్క మొదలుపెట్టెదము. మనలో ఎవరు ఎదుటివానికి ఏదైనను ఋణపడియుందురో వారు దానిని చెల్లింపవలెను. నేను మిమ్ములను నిరాశపరచను; ప్రతిఫలము నా చేతిలో ఉన్నది. అంతయు సిద్ధముగా ఉన్నది. నేను మీకు ఆజ్ఞాపించినవాటిని మీరు చేసిన యెడల చింతింపకుడి, మీ కష్టమునకు మీకు బాగుగా చెల్లింపబడును. కాబట్టి పనికి పూనుకొనుడి, మీరు నన్ను ఎట్లు సేవింతురో నేను చూచెదను.’ ఇట్లు చెప్పుటలో మన ప్రభువు, నేను చెప్పినట్లు, మనము స్వభావముచేత ఏమైయున్నామో తెలిసికొనునట్లు మనలను సిద్ధపరచి సంసిద్ధులను చేయుచున్నాడు. మన దారిద్ర్యమును మనము ఒప్పుకొనిన తరువాత, మనకు కొఱతగానున్నదానిని అనుగ్రహించుటకు ఆయనయొద్దకు వచ్చెదము. ఈ విధముగా ధర్మశాస్త్రము విశ్వాసమునకు నడిపించును, అయితే ఆశ్చర్యకరమైన మార్గమున!

మనము ఏమి తలంచినను, ఇక్కడ పౌలు చెప్పు వైరుధ్యము ఎల్లప్పుడును ఉండును. అనగా, ఒక వ్యక్తి తాను నశించినవాడనని పూర్తి యథార్థతతో మొదట గుర్తించి ఒప్పుకొనని యెడల విశ్వాసమువలన నీతిమంతుడని తీర్చబడలేడు. ఏలయనగా రక్షణ, మనము శిక్షావిధికి పాత్రులమను జ్ఞానముపై ఆధారపడవలెను. హబక్కూకు గతించిపోవు ఈ జీవితపు శ్రమలనే గూర్చి మాటలాడినయెడల పౌలు ప్రవక్త మాటలను మరీ దూరము తీసికొనిపోయినట్లు కనబడవచ్చును. నీతిమంతుడు ‘జీవించును’ అనగా, దేవుడు అతనిని శ్రమపెట్టినను బాధపెట్టినను అతడు ‘నిలిచియుండును’ అని అర్థము కావచ్చును. అతడు దేవుని వాగ్దానములపై ఆనుకొనిన యెడల పడిపోడు. అయితే పౌలు ఈ లోకములో మనకు కలుగు విపత్తులనుండి దేవుడు మనలను ఓదార్చి విడిపించు ప్రశ్నను గూర్చి చెప్పుట లేదు; ఈ క్షణికమైన జీవితములోని మరి దేనికంటెను ఎంతో ప్రాముఖ్యమైన మన నిత్య రక్షణ ప్రశ్ననే ఆయన చర్చించుచున్నాడు. కాబట్టి ఆయన ప్రవక్త మాటలను తప్పుగా అన్వయించినట్లు కనబడవచ్చును. అయితే ఒక సంగతి జ్ఞాపకముంచుకొందము: ప్రవక్త ఆలోచనలు ఈ లోకమునకు మించి వెళ్లని యెడల ఆ మాటలు వ్యర్థముగానే పలుకబడినవగును, ఏలయనగా శ్రమలు అందరిమీదికి వచ్చును, మంచివారిమీదికిని చెడ్డవారిమీదికిని సమానముగానే. అట్లయితే దేవుడు ఇదివరకు ఒకసారి, రెండుసార్లు, లేక మూడుసార్లు మనలను విడిపించిన అవే పరీక్షలలో మనము నిరంతరము పడుచుండిన యెడల విశ్వాసమూలముగా జీవించుటనుగూర్చి మనమెట్లు మాటలాడగలము? నేడు ఏదో ఒక శ్రమలో దేవుడు నన్ను ఓదార్చి తన కృపను నాకు చూపినను, రేపు ఆయన మరియొక పరీక్షతో నన్ను శ్రమపెట్టవచ్చును. నమ్ముకొనుటకు ఈ లోకమే గలదై యుండిన యెడల నా జీవితము ఏ విధముగా ఉండును? కాబట్టి సారాంశముగా, విశ్వాసులు దౌర్భాగ్యులై ఈ జీవితములో క్షీణించినను, అయినను దేవుడు వారిని ఈ లోకములో ఆశీర్వదించుననియు, అంతేకాక ఇక్కడ క్రింద వారు సహించు కీడంతయు సౌభాగ్యముగా మారుననియు ప్రవక్త చెప్పుచున్నాడు. ఎందుకు? ఏలయనగా వారు తమ దేవునియందు నమ్మికయుంచుచున్నారు. కాబట్టి దీనికంటె శ్రేష్ఠమైన స్వాస్థ్యము ఉన్నదని మనము గ్రహింపవలెను, మరియు నిజమైన, నిత్యమైన, నిలిచియుండు సంతోషమును మనము వెదకవలెను.

ఇక్కడ ‘నీతిమంతుడు’ అను మాటనుగూర్చి మనము జాగ్రత్తగా వ్యాఖ్యానింపవలెను. ఏలయనగా హబక్కూకు, ‘దౌర్భాగ్యులైన పాపులు విశ్వాసమూలముగా జీవింతురు’ అని చెప్పియుండిన యెడల, ఆయన మాటలు కొద్దిమందిని ఉద్దేశించి చెప్పబడినవని మనము బహుశా ఊహించియుందుము. దీనులైన పాపులు ఆశ్రయముకొరకు దేవునియొద్దకు పరుగెత్తవలెనని చాలామంది సులభముగా అంగీకరింతురు; అయితే ఉన్నతమైన సుగుణములు గలవారైతే, దేవుడు వారిని ఉన్నత స్థితికి హెచ్చించియున్నందున సామాన్య ప్రజలకు వర్తించునది వారికి వర్తింపదు కదా? నీతిమంతులుగా తీర్చబడుట వారి విశేషాధికారమే కదా? నేటికిని పోపు మతగురువులు (వారు తమను పిలుచుకొనునట్లు), తమ ఆచారములన్నిటితో దేవుని దృష్టికి అపవిత్రులై, దేవునిచేతను మనుష్యులచేతను అసహ్యింపబడవలసినవారైనను, తమ సన్యాసి వేషమునుబట్టియు తమ మిగిలిన వ్యర్థమైన దానినంతటిని బట్టియు దేవుడు తమకు మిక్కిలి ఋణపడియున్నాడని తలంచుచున్నారు! ఈ మతాంధులు తమ వాగుడంతయు వాగి, బలిపీఠమునుండి బలిపీఠమునకును, గుడినుండి గుడికిని వివిధ యాత్రలలో తిరుగుచు, దేవుడు తమ క్రియలన్నిటిని జ్ఞాపకము చేసికొనునని ఆశించుచున్నారు. ఇవన్నియు తమ లెక్కకు చెల్లింపుగా జమ అగునని, దేవునికి సమర్పింప తాము పన్నాగము వేయు ఇంకా లక్ష ఇతర సంగతులతో కూడ ఆశించుచున్నారు! అందుచేతనే ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు, దౌర్భాగ్యులైన పాపులు, వేశ్యలు కూడ, తమ స్వయోగ్యతలయందు గర్వముతో ఉబ్బియున్న ఈ అసహ్యమైన కప్పలందరికంటె ముందుగా పరలోక రాజ్యములో ప్రవేశింతురని చెప్పెను (మత్తయి 21:31)! వారి జీవితములు దుష్ట హేయక్రియలతో నిండియున్నను, తమ వేషధారణలో దేవుడు తమకు ప్రతిఫలమిచ్చుటకు బద్ధుడని వారు తలంచుచున్నారు.

ఇప్పుడు, ఇట్టి తలంపులకు తావులేకుండ చేయుటకు ప్రవక్త, ‘నీతిమంతుడు తన విశ్వాసమూలముగా జీవించును’ అని స్పష్టముగా చెప్పుచున్నాడు. మొదట ఈ వాక్యము యొక్క భావము మనకు అస్పష్టముగా ఉండవచ్చును. నీతిని పొందవలెనన్న మనము మొదట విశ్వాసమూలముగా జీవింపవలెనని దీని అర్థమా? ఇట్లయిన యెడల విశ్వాసమూలముగా జీవింపనివారు నీతిమంతులు కాజాలరు. అయితే సువార్తలో చెప్పబడు నీతిమంతులుగా తీర్చబడుట ఏమి? ఇది — దేవుడు తన యొద్దకు చేరుటకు మనకు మార్గమును ఉచితముగా అనుగ్రహించుట. ధర్మశాస్త్రమువలన మనము నీతిని పొందలేము గనుక, ప్రభువైన యేసుక్రీస్తులో మాత్రమే మనము ఆయనకు అంగీకారులము కాగలము. కాబట్టి ఒక మనుష్యుడు విశ్వాసమూలముగా జీవించినను, అతడు తనలో తాను నీతిమంతుడు కాడు. కాబట్టి నీతిమంతులు దేవుని ఉచిత కృపచేత మాత్రమే రక్షింపబడుదురని ప్రవక్త భావము. ఆయన ఇట్లు చెప్పినట్లున్నది: ‘బహుశా దేవుడు మీ హృదయములో తన పరిశుద్ధాత్మచేత నిజమైన భయమును, ఆయనను తగినట్లు మహిమపరచు ఆసక్తిని ముద్రించి, ఆయనను అంగీకారయోగ్యముగా సేవించు కృపను మీకు అనుగ్రహింపవచ్చును. శరీర దురాశలకు విరోధముగా, మీ స్వభావములో భాగమైన పాపముతో పోరాడుచు, చాలా వరకు పోరాడుటకు ఆయన మిమ్ములను శక్తిమంతులను చేయవచ్చును. అయినను ఇంత చేసినను, మీరు దేవుని ప్రసన్నపరచగోరిన యెడల మీరు చేసినదంతటికి ఇంకను వెనుకకు తిరుగవలెను.’ నిజముగా మనము ప్రభువైన యేసుక్రీస్తుపై మాత్రమే ఆనుకొనవలెను. నీతిమంతులు సహితము విశ్వాసముచేతనే నీతిమంతులుగా తీర్చబడగలిగిన యెడల, యోగ్యతచేత నీతిమంతులుగా తీర్చబడ వెదకుటకు ఎవడు తెగించును? పిశాచులును దుష్టులును దేవుని శత్రువులును మాత్రమే.

కాబట్టి నేడు పోపు మతస్థులు తమ క్రియల పవిత్రతనుగూర్చియు యోగ్యతగల కార్యములనుగూర్చియు (వారు చేయునట్లు) అతిశయించునప్పుడు, నిజమైన నీతి యొక్క అర్థము తమకు తెలియదని మాత్రమే వారు రుజువు చేయుచున్నారు. వారు దేవునికిని ప్రకృతికిని ఎదురు తిరుగుచున్నారు. తాము నీతిమంతులుగా ఉండగోరుదుమని వారు చెప్పుచున్నారు — వారి భావమేమి? తమలో తాము, యోగ్యతగల క్రియలద్వారా అని వారి భావము. అయితే ప్రవక్త ఏమి చెప్పుచున్నాడు? నీతిమంతులు తమ క్రియలవలన జీవింతురని ఆయన చెప్పుట లేదు, వారు దేవుని కృపచేత మాత్రమే రక్షింపబడుదురని చెప్పుచున్నాడు. నీతిమంతులు తగినట్లుగా తమ స్వయోగ్యతయందలి నమ్మకమంతటిని విడిచిపెట్టిన యెడల, తమ స్వక్రియల బలముచేత దేవుని యెదుటికి రాగలమనియు, ఆయన తమకు ప్రతిఫలమిచ్చుటకు బద్ధుడగుననియు తలంచువారు నీతిమంతుల పట్టికనుండి తమ పేరును తామే కొట్టివేసికొనుచున్నారని తేలును. కాబట్టి ప్రవక్త ఇక్కడ పలికిన ప్రకటనప్రకారము పోపు మతస్థులు తమ తప్పిదములలో కొనసాగిన యెడల దేవునిచేత తిరస్కరింపబడుదురు. పౌలు దావీదు మాటలను ఉదాహరించుచున్నాడు: ‘ప్రభువు ఎవనికి పాపమును ఆరోపింపడో వాడు ధన్యుడు.’ నీతిమంతులు, దేవుడు తన మంచితనముచేత వారిని విడిపించు వరకు, అంతరంగ నిరాశ లోతులలో తమను తాము శిక్షించుకొనువారని ఆయన మనకు బోధించుచున్నాడు (రోమీయులకు 4:8; కీర్తనలు 32:1 మొదలైనవి). దావీదు ‘ప్రభువు ఎవనికి పాపమును ఆరోపింపడో వాడు ధన్యుడు’ అని చెప్పినప్పుడు, అతడు తన జీవితములోని ఈ దశలో దుష్టుడు గాని విచ్చలవిడిగా జీవించువాడు గాని కాడు, దేవుని తృణీకరించువాడు గాని తన పాపమును బయల్పరచుకొనుటకు తన మనస్సాక్షిని ఎన్నడును పరీక్షించుకొనని వాడు గాని కాడు! దీనికి విరుద్ధముగా, దేవుడు అతనిని ఏర్పరచుకొనియుండెను; సమూయేలుద్వారా అతనిని అభిషేకించెను; ప్రముఖ ప్రవక్తలలో ఒకనిగా చేసియుండెను. అతని రాజ్యము ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు రాజ్యమునకు ముంగుర్తుగా ఉండెను. సంక్షేపముగా, దేవుడు అతనిని ఎంతగా మార్చియుండెననగా అతడు ఇప్పుడు మనుష్యులమధ్య నివసించు దూతవలె ఉండెను. అయినను అతడు తన పాపములను ఒప్పుకొని అంగీకరించెను, వాటినిగూర్చి దుఃఖించి విలపించెను, నరకముతో సమానమైన వేదన స్థితిలో ఉండెను. దేవుడు వచ్చి తన కనికరమును చూపు వరకు అతడు ఇట్లే వేదనపడెను; దేవుడు తనకు క్షమాపణ అనుగ్రహించు వరకు అతనికి సంతోషము గాని సమాధానము గాని తెలియదు. మనముకూడ, దేవుడు మన క్రియలన్నిటిని మన్నించి మన పాపములన్నిటిని తుడిచివేసిన యెడల మాత్రమే సంతోషముగా ఉండగలము. దేవుడు మనయెడల దయచూపి, స్వభావముచేత మనమేమైయున్నామో — దీనులై శిక్షావిధికి లోనైన పాపులమను సంగతిని — ఇక ఎంచక, మనలను మన స్వంత వ్యక్తులుగా కాక తన అద్వితీయ కుమారుని నిమిత్తము అంగీకరించిన యెడల ఈ సంతోషము మనదగును. నిజముగా దావీదు మరియొక చోట (కీర్తనలు 143:2) ఈ బోధను పునరుద్ఘాటించుచున్నాడు: ‘నీ సేవకుని తీర్పులోనికి తేకుము; నీ దృష్టికి జీవించు వాడెవడును నీతిమంతుడు కాడు.’

కాబట్టి ఈ పాఠమును నేర్చుకొందము: ఒక మనుష్యుడు దేవునికి ఎంత ఎక్కువగా భయపడునో, తన పాపమునుగూర్చి అంత ఎక్కువగా సిగ్గుపడును. పాపమును గూర్చిన స్పృహ కేవలము మూడు లేక నాలుగు నెలలు ఉండవలసినది కాదు — మన జీవితకాలమంతయు మన పాపములను మనము అసహ్యించుకొనవలెను. అన్నింటికంటె, మనకు ఎంతో అత్యవసరమైన కృపను దేవుడు అనుగ్రహించి, మరణపు గోతినుండి మనలను పెరికి తీయని యెడల, నరకపు ముఖము తెరచియున్నదనియు, మనలను మ్రింగివేయుటకు సిద్ధముగా ఉన్నదనియు జ్ఞాపకము చేసికొందము. అందుచేతనే ‘నీతిమంతుడు విశ్వాసమూలముగా జీవించును’ అని వ్రాయబడియున్నది — ఇది కేవలము మూడు లేక నాలుగు నెలలకు వర్తించు బోధగా కాదు; ఇతరులకంటె తక్కువ పరిశుద్ధమైన జీవితములు గలవారికొరకు వ్రాయబడినది కాదు. దేవుడు ఈ మాటలను మనలో అత్యంత ఉన్నతులకు సహితము చెప్పుచున్నాడు.

ఇప్పుడు ముగించుటకు ముందు, ‘జీవించును’ అను మాటనుగూర్చి మనము వ్యాఖ్యానింపవలెను. ఇది ఒక నిర్ణీత కాలమును, అనగా ఒక దినమును లేక మూడు నెలలను సూచించదు. అది బదులుగా ప్రతి క్షణము దేవుని కృపచేత జీవించు జీవితమును, మన భూలోక జీవితముల అంతము వరకు దినదినము ఆయన సన్నిధిని కృపను వెదకు జీవితమును తెలుపుచున్నది. పౌలు చెప్పినట్లు (కొలొస్సయులకు 3:3) మన జీవితములు ఈ లోకములో మరుగై యున్నను, మన యెదుట మరణము తప్ప మరేమియు కనబడకపోయినను, మనము పూర్తిగా దేవుని వాగ్దానముపై ఆనుకొనవలెను. ఆయన మనకు నిత్యజీవమును వాగ్దానము చేసియున్నాడు, ఈ జీవము ఇచ్చుట ఆయన చేతిలోనిది — ఆయన దానిని మనకొరకు భద్రపరచును! మన నిమిత్తము మరణించి తిరిగి లేచిన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తును పంపుటద్వారా దానిని ఆయన మనకు హామీ ఇచ్చియున్నాడు. ఇప్పుడు మనము ‘మనకొరకు పరలోకమునకు ఎవడు ఎక్కిపోవును?’ అనియైనను, ‘అగాధములోనికి ఎవడు దిగును?’ అనియైనను, ‘మనకొరకు సముద్రము దాటి ఎవడు పోవును?’ అనియైనను అడుగనక్కర లేదు. ‘వాక్యము నీ యొద్దనే, నీ నోటను నీ హృదయమునందును ఉన్నది’ (ద్వితీయోపదేశకాండము 30:12; రోమీయులకు 10:6-8). మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు అగాధములోనికి దిగెనని మనకు తెలియును; అనగా ఆయన మన నిమిత్తము శాపముగా ఆయెను (దేవుడు చిత్తమైన యెడల, వచ్చు ప్రసంగములో మనము చూచెదము — ఇప్పటికి ఇది చాలును). మరియు ఆయన పరలోకమునకు ఆరోహణమై మనకొరకు ద్వారమును తెరచెను, ఏలయనగా ఆయన మన పక్షమున ప్రవేశించెను. ఈ సత్యములలో మహా నిశ్చయతను పొందుదము, మనకు వాగ్దానము చేయబడిన జీవము బయలుపడు వరకు ఎదురుచూచుచు ఈ లోకములో దీనులైన చచ్చినవారివలె ఉండుటకు మనలను మనము అనుమతించుకొందము. తన సమయమున దేవుడు దానిని మనకు బయలుపరచి ప్రత్యక్షపరచునను విషయములో సందేహమే లేదు, మరియు ఆయన పరిశుద్ధ సువార్త ఇంత కాలము ప్రకటించుచు వచ్చిన ఆ ‘జీవమును’ గూర్చి మనము సంపూర్ణముగా ఆనందింతుము.

ఇప్పుడు మన మహా దేవుని మహిమ యెదుట సాగిలపడి, మన పాపములను ఒప్పుకొనుచు, వాటిని గూర్చి ఇంకను ఎక్కువగా మనలను స్పృహగలవారిగా చేయవలెనని ప్రార్థించుదము. మనలను చుట్టుకొనియున్న బలహీనతల పాపముల భారముక్రింద వణకుచు మూల్గుచు ఆయన మనలను పూర్తిగా శుద్ధి చేయు వరకు ఆయన యెదుట మనలను మనము పడవేసికొనునంతగా అవి మనలను ప్రభావితము చేయును గాక. ఈ మర్త్య జీవితములో ఆయన మనలను పాపపు దాస్యమునుండియు సాతాను బంధకమునుండియు పూర్తిగా విడిపించు వరకు, అనగా ఆయన మనకు సంపూర్ణ స్వాతంత్ర్యము అనుగ్రహించు వరకు, ఆయన మనలను ఆదుకొనవలెనని కూడ ప్రార్థించుదము. ఆయన ఈ కృపను మనకు మాత్రమే కాక సర్వ జనులకును అనుగ్రహించును గాక, మొదలగునవి.