మానవుని స్వేచ్ఛ ఎంతవరకు వ్యాపించును?

ఆదాముపై పాపము చేసిన ఏలుబడి సమస్త మానవజాతిని దాస్యమునకు ఎట్లు లోబరచినదో గ్రహించిన పిమ్మట, ఈ చెరలో మనము ఎట్టి స్వేచ్ఛయు లేనివారముగా ఉన్నామా, లేక కొంతమేర స్వేచ్ఛ మనకు ఉన్నదా, ఉన్నయెడల అది ఎంతవరకు అనుదానిని ఇప్పుడు మనము నిర్ణయింపవలెను. ఈ ప్రశ్నను చక్కగా నడిపించుటకు, మనము ఏ లక్ష్యమువైపు సాగుచున్నామో దానిని ముందుగా స్థిరపరచవలెను. ఆ లక్ష్యమును నిశ్చయించుటకు ఇరువైపులనున్న ప్రమాదములను మనము తూచిచూడవలెను. ఒకవైపు, మనుష్యులు సమస్త మేలును కోల్పోయినవారని, మేలు చేయుటకు వారి స్వంత సామర్థ్యము లేదని చెప్పబడినయెడల, వారు సులభముగా నిర్లక్ష్యులగుదురు. మరియొకవైపు, వారికి ఏ కొంచెము సామర్థ్యమునైనను ఇచ్చినయెడల, అది వారిని నిరాధారమైన ఆత్మవిశ్వాసముతో ఉబ్బించి, దేవునికి చెందవలసిన గౌరవమును మళ్ళించును. ఈ సందిగ్ధమును తప్పించుటకు మనము ఈ సూత్రమును పాటింపవలెను: తమ సహజ అసమర్థతను అంగీకరించుచునే, తమకు దూరమైన మేలును స్వేచ్ఛను కోరుటకు మనుష్యులు ప్రేరేపింపబడవలెను. తమకు అపరిమితమైన శక్తి యున్నదని నమ్మినప్పటికంటె ఈ కోరిక వారిని మరింత ఆసక్తితో ముందుకు త్రోయవలెను. ఈ రెండవ అంశము యొక్క ప్రాముఖ్యతను ఎంత చెప్పినను చాలదు, ఏలయనగా అది మానవుని అశ్రద్ధను సోమరితనమును బయలుపరచును.

మొదటి అంశమును గూర్చి, అనగా మానవజాతి దీనస్థితిని బయలుపరచుటను గూర్చి, కొందరు తగినదానికంటె ఎక్కువ సందేహపడుదురు. మనుష్యులకు వారి వద్ద ఉన్నదానికంటె తక్కువ ఆపాదించి వారిని తగ్గించకుండుట ఆవశ్యకమైనట్లే, అబద్ధపు అహంకారమును పోగొట్టుటయు అంతే ప్రాముఖ్యము. దైవిక ఆశీర్వాదములతో అలంకరింపబడినప్పుడు వారు తమను తాము హెచ్చించుకొనుట తప్పయినయెడల, ఆ ఉన్నత స్థితినుండి అత్యంత నీచస్థితికి పడిపోయిన ఇప్పుడు వారు తమను తాము తగ్గించుకొనుట ఇంకెంత యుక్తము! దీనిని ఆలోచింపుడి: మానవుడు గౌరవ శిఖరమునకు ఎత్తబడినప్పుడు, లేఖనము అతనికి ఆపాదించినది దేవుని స్వరూపమందు సృజింపబడుట మాత్రమే [ఆదికాండము 1:26–27]. దీనినిబట్టి అతని ధన్యత అతనిలోనిది కాదు గాని దేవునియందు అతనికి గల భాగస్వామ్యమునుండి కలిగినదని తెలియుచున్నది. ఇప్పుడు అతనికి మిగిలినదేమి? సమస్త మహిమను కోల్పోయి, అతడు దేవుని గుర్తింపవలెను. తన కృపాసంపదలలో ఆనందించినప్పుడు అతడు గ్రహింపజాలని దేవుని సౌమ్యతను ఔదార్యమును, ఇప్పుడు తన దీనావస్థలో గ్రహించుటకు అతడు మరింత సిద్ధముగా ఉన్నాడు. ఆయన ఆశీర్వాదములను గుర్తించుటద్వారా ఆయనను మహిమపరచనందున, ఇప్పుడు తన శోచనీయ స్థితిని ఒప్పుకొనుటద్వారా ఆయనను మహిమపరచుదురుగాక.

అంతేకాక, జ్ఞానము శక్తి అను ప్రతి నెపమును విడిచిపెట్టుట దేవుని మహిమను నిలుపుటకు ఎంత ఆవశ్యకమో అంత ప్రయోజనకరము. మానవజాతికి మితిమీరిన శక్తిని ఆపాదించువారు తెలియకయే దేవుని దూషించుచున్నారు. వెంటనే విరిగిపోవు రెల్లువలె బలహీనమైన తమ స్వంత బలముపై ఆధారపడుటకు మనుష్యులను ప్రోత్సహించుట వారిని చివరకు పతనమునకు నడిపించును. నిజముగా మానవ బలమును రెల్లుతో పోల్చుట మరీ ఉదారత, ఏలయనగా మానవ బలమంతయు కేవలము పొగయే. అందుచేత పరిశుద్ధ అగస్టీను పలుమారులు చెప్పిన మాట సత్యము: “మనకు స్వేచ్ఛాచిత్తము ఉన్నదని చెప్పువారు దానిని స్థాపించుట కంటె నాశనమే చేయుదురు.” మానవ శక్తిని తగ్గించుటయు దేవుని బలమును హెచ్చించుటయు అను భావము కొందరికి కలవరపరచునదిగాను ప్రమాదకరమైనదిగాను తోచి వారు భయపడినను, ఈ పునాదిని స్థాపించుట అవశ్యము. చివరకు, మన విశ్వాసమునకు పునాదిరాయియైన ఈ సూత్రము యొక్క విలువను ప్రాముఖ్యతను మనము గ్రహింతుము.