కీర్తన నూట పంతొమ్మిదిలోని అయిదవ ప్రసంగము. 33-40

హే.

33 ప్రభువా, నీ కట్టడల మార్గమును నాకు బోధింపుము; అప్పుడు అంతము వరకు నేను దానిని అనుసరించెదను.

34 నాకు వివేకము దయచేయుము; అప్పుడు నేను నీ ధర్మశాస్త్రమును గైకొనెదను; అవును, పూర్ణహృదయముతో దానిని గైకొనెదను.

35 నీ ఆజ్ఞల మార్గమున నన్ను నడిపింపుము; దానియందే నేను ఆనందించుచున్నాను.

36 లోభమువైపు కాక నీ శాసనములవైపు నా హృదయమును త్రిప్పుము.

37 వ్యర్థమైనదానిని చూడకుండ నా కన్నులను త్రిప్పివేయుము; నీ మార్గమున నన్ను బ్రతికింపుము. 38 నీయందు భయభక్తులు గలిగియున్న నీ సేవకునికి నీ వాగ్దానమును స్థిరపరచుము.

39 నేను భయపడు నా నిందను తొలగింపుము; నీ న్యాయవిధులు ఉత్తమములు.

40 ఇదిగో, నేను నీ ఆజ్ఞలను అపేక్షించుచున్నాను; నీ నీతినిబట్టి నన్ను బ్రతికింపుము.

ఇప్పుడు దీనిని బట్టి, మనము గమనింపవలసిన సంగతి ఏమనగా: ప్రసంగమువలన వినుట యును, అది దేవుని సత్యమునుండి వచ్చినదని బోధింపబడుటయును సరిపోదు; మనము పరిశుద్ధాత్మచేత కూడ బోధింపబడవలెను; అదియును రెండు విధములుగా. ఏలయనగా అది ఆయనవలననే వచ్చినదని మనము తెలిసికొనునట్లు దేవుడు మనలను ప్రకాశింపజేసిన తరువాత, దానిని హత్తుకొనవలెనను ఆశను ఆయన మన హృదయములలో ముద్రింపవలసియున్నది; అది లేకున్న, మనము స్వభావసిద్ధముగా మొగ్గు చూపు రీతినే, పూర్తిగా దానికి విరుద్ధముగా చేయుదుము.

కాబట్టి చదువుటయు వినుటయు అనవసరము కాకపోయినను, పరిశుద్ధాత్మ మనకు బోధించితేనే తప్ప అది మనకు ఏమాత్రమును ప్రయోజనకరము కాదు; అవును, మంచిచెడ్డలను వివేచించుటలోను, దేవుని ఆజ్ఞల ప్రకారము నడుచుకొనుటకు తగినట్లుగా మనస్సు సరిగా మొగ్గు చూపుటలోను ఆయన బోధింపవలెను. దీనిని దావీదు వ్యక్తియందు మనకు చాలినంతగా స్థిరపరచుచున్నది; ఏలయనగా (ఇంతకుముందు మనము చెప్పినట్లు) అతడు అత్యుత్తమ ప్రవక్త.

అతడు తన కొరకే చాలినంతగా ఉపదేశింపబడినవాడు మాత్రమే కాక, ఇతరులను పరిపాలించుటకును ఉపదేశించుటకును దేవుడు అతనిని నియమించియుండెనని కనబడుచున్నది; అతడు సంఘమంతటికి బోధకుడు. అయినను, దేవుడు తన పరిశుద్ధాత్మచేత తనను నడిపించితేనే తప్ప తాను పూర్తిగా అజ్ఞానియు గ్రుడ్డివాడునై యుందునని అతడు ఒప్పుకొనుచున్నాడు. అవును, మనము ఇక్కడ స్పృశించిన దేవుని కృపయొక్క ఈ రెండు భాగములు తనకు అవసరమని అతడు మనకు అతి స్పష్టముగా తెలియజేయుచున్నాడు: అనగా, మంచిదేదో తెలిసికొనునట్లు బోధింపబడుటయు, తరువాత దానియందు నిలిచియుండునట్లు తన మనస్సు సరిదిద్దబడుటయు.

దావీదు ఇక్కడ ఉన్న తన విన్నపములను చేయుటలో నూతనుడు కాడను ఈ సందర్భమును కూడ ప్రత్యేకముగా గమనింపవలెను; ఏలయనగా దేవుడు అప్పటికే తన పరిశుద్ధాత్మచేత అతనిని ఉపదేశించియుండెను. అంతకంటె ముఖ్యముగా, తాను అప్పటికే దేవుని అనుసరింపను, ఆయన ఆజ్ఞలకు లోబడను ఆశించితినని అతడు ప్రకటించుచున్నాడు. అయినను అతడు మరల ప్రార్థించుట ఎందుకు? ఈ విషయములో తనయందు గొప్ప బలహీనత ఉన్నదనియు, తాను మార్గమధ్యమున మాత్రమే ఉన్నాననియు అతడు గ్రహించినందువలననే గదా?

కాబట్టి దేవుని ఆత్మచేత ప్రకాశింపబడినవారును, సరిగా మొగ్గు చూపువారును సహితము, తాము అప్పటికే సంపూర్ణతను చేరినట్లు దీనితో తృప్తిపడకూడదనియు, తమ బలహీనతను అంగీకరింపవలెననియు తెలిసికొందము; అనగా తాము ఆ ముందంజ స్థితికి ఎదుగలేదనియు, తప్పిపోగలరనియు, వారు స్థిరముగా నిలుచునట్లును అంతకంతకు బలపరచబడునట్లును చేయువాడు దేవుడే అనియు గ్రహింపవలెను. చూడుడి, దావీదు మాదిరినిబట్టి మనము ఇంకను గమనింపవలసినది ఇదియే. ఇప్పుడు ఈ సిద్ధాంతముయొక్క ఫలము మన జ్ఞాపకములలో మరింత బాగుగా ముద్రింపబడునట్లు అతడు వాడిన మాటలను అనుసరింతము:

ప్రభువా, నీ కట్టడల మార్గమును నాకు బోధింపుము; అప్పుడు అంతము వరకు నేను దానిని అనుసరించెదను.

ఇక్కడ దావీదు, తాను దేవుని సేవించుటను చక్కగా ప్రారంభించితినని తెలియజేయుచున్నాడు; అయినను దేవుడు మనలను బలపరచితేనే తప్ప లక్ష్యమును ఎన్నడును చేరలేనంత బలహీనులమని అతడు బాగుగా గ్రహించుచున్నాడు; కావున దేవుడు తన ఏర్పరచబడినవారిలోని దోషములను, అనగా వారి స్వభావములో లేవని తనకు తెలిసిన దోషములను, నివారించునట్టి ఆ మహా బలమైన శక్తిని ఆశ్రయించుచున్నాడు. కాబట్టి దేవుడు మనవైపు తన చేయి చాపినప్పుడు, మనము అప్పటికే మన పొరుగువారికి ఉపదేశకులమును బోధకులమునై యుండినను, మన స్వశక్తిని స్వబలమును నమ్మకూడదనియు, ఎల్లప్పుడును జాగ్రత్తగా నిలుచుండి, ఆయన మనయందు చక్కగా ప్రారంభించినట్లు దానిని సంపూర్తిచేసి ముగించవలెనని సంపూర్ణ దీనత్వముతోను భక్తితోను దేవుని వేడుకొనవలెననియు చూచుచున్నాము. “ప్రభువా, నేను తప్పిపోయితిని” అని దావీదు చెప్పలేదు. అయితే తాను స్వభావముచేత తప్పిపోయిన గొఱ్ఱె అని అతడు ముందే చక్కగా చెప్పియున్నాడు; అతడు ఆ విధముగానే ఉండునని మనము చూడగలము. అయినను మన ప్రభువు అప్పటికే అతనిని రక్షణ మార్గములోనికి తెచ్చియుండెను, అవును, శ్రేష్ఠమైన కృపలను అతనికి అనుగ్రహించియుండెను. అయితే దేవుడు తన బలమైన హస్తముతో తనను పట్టుకొనియుండనియెడల, తాను ఒక నిమిషములో నూరు మార్లు తప్పిపోగలనని తెలిసినవాడై, తాను చేసినదంతయు ఏమియు కాదన్నట్లు, మరల ఉపదేశింపబడవలెనని అతడు ప్రార్థించుచున్నాడు. కాబట్టి దేవుడు తన కృపలను మనకు అనుగ్రహించినప్పుడు, మన స్థితి దిద్దుబాటు అక్కరలేనిదన్నట్లు నిర్లక్ష్యముగాను నిశ్చింతగాను నిద్రపోకుందము. పదియో ఇరువదియో సంవత్సరములు మంచివాడుగాను సద్గుణవంతుడుగాను ఎంచబడి భావింపబడినవాడు, దేవుడు అతనికి తోడైయుండని యెడల, ఏమియు లేని విషయములోనే ఓడిపోవుట కనబడవచ్చునని మనలో మనము తలంచి యోచించుకొందము.

చూడుడి, దేవుడు తమకు గొప్ప కృపలను ఉదారముగా అనుగ్రహించిన తరువాత కూడ, విశ్వాసులు ఎల్లప్పుడును భయముతోను దీనత్వముతోను నడుచుకొనవలెను; ఏలయనగా వారు అనేక శోధనలకు లోనైనవారు, దేవుడు వారికి ఉపదేశించుటకును, తన శక్తిబలములతో సహాయము చేయుటకును, నేను ముందు చెప్పినట్లు వారిని అంతకంతకు బలపరచుటకును వారియందు ఆ కృపను కొనసాగింపకున్న యెడల, ఆ శోధనలను వారు ఎన్నడును ఎదిరింపజాలరు.

ఇక్కడ “అప్పుడు అంతము వరకు నేను దానిని అనుసరించెదను” అను ఈ మాటను మనము జాగ్రత్తగా గమనింపవలెను. అతడు ఇట్లు చెప్పినట్లున్నది: “నా దేవా, నేను కొంతకాలము నీ ఆజ్ఞలను అనుసరించితిని; అయితే నీవు ఇదివరకు చేసినట్లు ఎల్లప్పుడును నాకు సహాయ హస్తము నీయనియెడల దాని గతి ఏమగును? నేను ఒక నిమిషములో గొప్ప భయంకరమైన కలవరములో పడిపోవచ్చును. కాబట్టి ప్రభువా, నీవు నాయందు చక్కగా ప్రారంభించినట్లు దానిని సంపూర్ణముగా నెరవేర్చుమని నిన్ను వేడుకొనుచున్నాను.” దీనిని బట్టి పోపు మతస్థులు పొంగియున్న ఆ పిశాచపు అహంకారము ఎట్టిదో చూచుచున్నాము; వారి దృష్టిలో, దేవుడు ఒకసారి మనుష్యునివైపు తన బాహువును చాపిన తరువాత, ఆ మనుష్యుడు వెంటనే స్వయముగా అద్భుతములను చేయగలడు, సమస్త శోధనలను జయించుటకు చాలినవాడై యుండును. అయితే, సరియైన మార్గములో మనలను ఉంచుటకు ఆరంభించువాడు దేవుడే అయినట్లు, ఆయన ఎల్లప్పుడును తన బలమైన హస్తముతో మనలను పట్టుకొని, సాతాను మనలను మోసపుచ్చుటకును, వాని కుయుక్తులచేతను మాయోపాయములచేతను మనము దుష్టముగా నడిపింపబడుటకును ఎన్నడును అనుమతింపకున్న యెడల, ఆ మార్గములో మనము నిలిచి కొనసాగజాలమనియు గ్రహించి తెలిసికొందము. మొదటి వచనమును గూర్చి ఇంతవరకు చాలు. ఇప్పుడు ఇది అనుసరించును:

“నాకు వివేకము దయచేయుము; అప్పుడు నేను నీ ధర్మశాస్త్రమును గైకొనెదను; అవును, పూర్ణహృదయముతో దానిని గైకొనెదను.”

ఇక్కడ దావీదు మొదట మన నిజమైన జ్ఞానము ఏదో మనకు తెలియజేయుచున్నాడు: అనగా మనము దేవుని భయమునందు నడుచుకొనవలెనని; లేఖనమునందు “దేవుని భయమే నిజమైన జ్ఞానము” అని చెప్పబడిన విధముగానే. సారాంశమేమనగా, దేవుని విధేయతనుండి తమను తాము తొలగించుకొనువారందరును బుద్ధి, వివేచన, జ్ఞానము, విచక్షణ లేని జనులని దావీదు ఒప్పుకోలు ఇక్కడ మనకు కనబడుచున్నది. నిజముగా లోకము ఎన్నడును ఇట్లు తీర్పు తీర్చునట్లు మనము చూడము; ఏలయనగా తన పొరుగువారిని మోసపుచ్చగలిగినప్పుడును, సమస్త దుర్నీతికి తనను తాను అప్పగించుకొనుటకు కపటముగా ఉపాయములు కల్పింపగలిగినప్పుడును, “ఇదిగో ఇతడు తెలివైనవాడు, ఈ మనుష్యుడు చాలా జ్ఞాని” అని మనము చెప్పుదుము. ఈ లోకపు జ్ఞానము అటువంటిది. అయితే ఈలోగా ఈ మాటలు కారణము లేకుండ పలుకబడలేదని ప్రసంగవశాత్తు గమనింతము: అనగా మన జ్ఞానమంతయు, మన వివేచనయంతయు మనము దేవుని భయమునందు నడుచుకొనుటయు, ఆయన చిత్తమును వెదకుటయు, అవును, దానికి కట్టుబడి యుండుటయునందే ఉన్నది. రెండవదిగా, దేవుని ధర్మశాస్త్రమును దాని సారమును గ్రహించుటకు పైనుండి, అనగా పరిశుద్ధాత్మచేత, బోధింపబడితేనే తప్ప మనకు సామర్థ్యము లేదని దావీదు ఇదివరకే ప్రకటించినట్లు, తన హృదయము సంస్కరింపబడువరకు దానికి తనను తాను అప్పగించుకొనుటకు తనకు ఏ మంచి అనురాగమైనను ఆశయైనను ఉండజాలదని కూడ అతడు చేర్చుచున్నాడు.

దేవుని ధర్మశాస్త్రము సామాన్యమైనదిగా కనబడవచ్చును; అవును, ఈ లోకపు గర్విష్ఠులు దానిని మిక్కిలి సామాన్యమైనదని తృణీకరించుట మనమే చూచుచున్నాము. అయితే దావీదు ఇదివరకు చెప్పినట్లు, దేవుడు తన ధర్మశాస్త్రమునందు మనకు అద్భుతమైన మర్మములను ఉంచెను; అతడు వాటిని ఇక్కడ వృథాగా పునరుక్తి చేయలేదు; ఏలయనగా పరలోకమునుండి దేవుని ఆత్మను పొందుటయందు దేవుని ఆజ్ఞలను అనుసరించునట్లు అతడు నడిపింపబడవలసియుండెను. ఇప్పుడు అతడు ప్రత్యేకముగా చెప్పుచున్నాడు: నేను గైకొనెదను, అవును, పూర్ణహృదయముతో గైకొనెదను. “నేను గైకొనెదను, అవును, పూర్ణహృదయముతో గైకొనెదను” అని అతడు చెప్పినప్పుడు ఇది అనవసరమైన పునరుక్తి కాదు. ఏలయనగా అనేకులను మోసపుచ్చునది ఏమియో చూడుడి: వారి జీవితము వేలుపెట్టి చూపబడునంతగాను, నిందకును అవమానమునకును గురియగునంతగాను విచ్చలవిడిగా ఉండనందున, మనుష్యులు వారిని గద్దింపజాలరు; ఇదిగో, ఈ మనుష్యులు చిన్న దేవదూతల వంటివారు. దేవుని యెదుట తాము నీతిమంతులకంటె అధికులమని వారు తమను తాము నమ్మించుకొందురు; దేనిలోను తాము దోషులమని వారు భావింపరు. ఈ కారణముచేత దావీదు దేవుని ధర్మశాస్త్రమును గైకొనెదనని చెప్పి, అది మనము తలంచునంత సామాన్యమైన పని కాదని తెలియజేయుచున్నాడు.

ఎందుకు అట్లు? ఏలయనగా, అతడు చెప్పునట్లు, దానిని పూర్ణహృదయముతో గైకొనవలెను. దేవుని ధర్మశాస్త్రమును చక్కగా గైకొనుట ఏమియో, దేవుడు మన నుండి కోరు ఆచరణ ఎట్టిదో మనకు చూపదలచినప్పుడు, మన కాళ్లు చేతులు మంచిగా నియమింపబడి అదుపులో ఉన్నట్లు కనబడుటయు, మన పాపములు అధర్మములు లోకము దృష్టిలో ఖండింపబడునంత స్పష్టముగా ఉండకుండుటయు మాత్రమే కాదు; ఇది, నేను చెప్పుచున్నాను, అట్టి ఆచరణకు సర్వమును కాదు. అయితే మనము దేవుని ధర్మశాస్త్రమును పూర్ణహృదయముతో గైకొనవలెనని దావీదు చెప్పుచున్నాడు. మనము దానిపై ఎంత కొంచెమైనను అనురాగము గలవారమై ఆశపడిన యెడల, అది లోకములోని సమస్త సంపదకంటె ఎంతో విలువైనది. అయితే మనకు ద్విమనస్కమైన హృదయము ఉండకుండ జాగ్రత్తపడవలెను; అనగా, “చాలా మంచిది, నా కృపను నాకు దయచేసి నేను ఆయన ఆజ్ఞలను అనుసరించునట్లు దేవుడు చేయునెడల నాకు సంతోషమే” అని పలుకునంతగా మన ఆశ చల్లగాను బలహీనముగాను ఉండకూడదు, అటుపిమ్మట మనము అలసినవారమును సోమరులమునై యుండకూడదు; అయితే సంపూర్ణతతోను యథార్థతతోను దానిలో నడుచుకొనుటకు మనకు నిజమైన చిత్తశుద్ధి ఉండవలెను. అయితే ఆ పరిపూర్ణతను పొందగలవాడెవడో నేను మిమ్ములను వేడుకొనుచున్నాను. అటువంటి యథార్థత మనయందు ఉండుట అట్లుండగా, ఇదివరకు ఆయన నీతికి విరుద్ధముగాను ప్రతికూలముగాను ఉండిన మన వక్రస్వభావమును దేవుడు మార్చితేనే తప్ప, ఒక్క మంచి తలంపునైనను తలంచుటకు మనకు శక్తి లేదు. కాబట్టి సారాంశమేమనగా, తాను ఆయన ఆజ్ఞలను గైకొనునట్లు తనకు ఉపదేశింపవలెనని దేవుని ప్రార్థించిన తరువాత, మరింత విస్తారమైన స్థిరీకరణ కొరకు దావీదు ఇట్లు చేర్చుచున్నాడు:

“నేను నీ ఆజ్ఞలను పూర్ణహృదయముతో గైకొనునట్లు చేయుము.”

అతడు ఇట్లు చెప్పినట్లున్నది: “ప్రభువా, మనుష్యులమైన మనము గర్వముచేతను అహంకారముచేతను ఉబ్బినవారమై, ఆ కార్యమునకు మంచి ముఖము పెట్టి లోకమునకు కొంత రూపమును ప్రదర్శనమును చూపినప్పుడు, ధర్మశాస్త్రమంతటిని నెరవేర్చి పూర్తిచేసితిమని తలంచుదుమని నేను ఎరుగుదును. అందులో ఇంతకంటె ఎక్కువ లేనియెడల, నా అవయవములన్నియు దుష్టత్వమునందు ఎంతగా విజృంభించుచున్నవనగా వాటిని అదుపులో ఉంచుట మిక్కిలి కష్టమని ఆలోచింపగా, ఇంతమాత్రమే నాకు చాలును. అయితే ఇదంతయు ఏమియు కాదు. ఏలయనగా ఇదంతయు కేవలము వేషధారణయే; నీవు హృదయమును లక్ష్యపెట్టువాడవు గనుక, నా శరీర సంబంధమైన ఆవేశములన్నియు భావములన్నియు కూలద్రోయబడవలెను; నేను నీ నీతికి సంపూర్ణముగా అనుగుణుడనగునట్లు నేను ఆ విధముగా నూతనపరచబడవలెను. అయ్యో నా దేవా, ఆ స్థితికి నేను తేబడవలెనన్నయెడల, అది అసాధ్యమైన సంగతిగా నాకు కనబడుచున్నది. కాబట్టి నేను నీ పరిశుద్ధాత్మచేత ఉపదేశింపబడునట్లు నీవు నాకు సహాయహస్తము నీయవలెను.” మూడవ వచనమునందు ఇది అనుసరించును,

“నీ ఆజ్ఞల మార్గమున నన్ను నడిపింపుము; దానియందే నా ఆశ ఉన్నది.”

ఇక్కడ మనము స్పృశింపబడిన సంగతిని చూచుచున్నాము: అనగా దావీదు తనను మంచి మార్గములో ఉంచుటకు ఆరంభింపవలెనని దేవుని ప్రార్థించుటలేదు; ఏలయనగా అతడు అప్పటికే దానిలో ప్రవేశించియుండెను, అప్పటికే చాలాకాలము దానిలో నడిచియుండెను. నిజముగా, మనలను నడిపింపవలెనని దేవుని వేడుకొనుటకు మనకు వీలైనప్పుడు ఈ ఆశ మనకు మిక్కిలి గొప్ప సహాయము; మరియు లోకములోని సమస్తము కంటె ఈ భాగ్యమును ఈ ధన్యతను మనము ఎక్కువగా ఎంచవలెను. ఇందులో మనము గొప్ప ప్రగతి సాధించినవారమని కనబరచుకొందము. ఇప్పుడు దావీదు కపటము లేకుండ తాను దేవుని ఆజ్ఞలను గైకొనియుంటినని ప్రకటించుచున్నాడు: అయినను అందులో స్థిరపడుటకును దాని పరిపూర్ణతను చేరుటకును శక్తిని తనకు అనుగ్రహింపవలెనని అతడు ప్రభువును వేడుకొనుచున్నాడు. దీనియందు, దేవుడు మనలను ఆరంభించి మంచి మార్గములో ఉంచిన తరువాత, ఆ పిమ్మట మన దృష్టికి ఏది మంచిదనిపించునో దానిని మనము ఎల్లప్పుడును చేయవచ్చునన్నంత మాత్రము చాలదని మనము చూచుచున్నాము. దీనికి విరుద్ధముగా, దేవుడు మనకు ఉపదేశించిన తరువాత, మనము ఆరంభమునుండి నేర్చుకొనుటకు సిద్ధముగా ఉండినను, ఆయన దానిని కొనసాగింపకున్న యెడల ఆయన కృప ప్రతి నిమిషము నిరర్థకము చేయబడునని చూచుచున్నాము. కాబట్టి మొదట, దేవుడు మనకు ఉపదేశించి మనలను మంచి గ్రహింపునకును జ్ఞానమునకును తెచ్చినప్పుడు, ఆయన మనకు మంచి అనురాగమును ఆశను కూడ అనుగ్రహింపవలెను. ఆయన దానిని మనకు అనుగ్రహించెనా? అది మనయందు కొనసాగింపవలెనని, ఆయన ఆజ్ఞలయందు నడుచుటకు మనలను ఆశగలవారినిగా చేయవలెనని కూడ యుక్తమే. చివరిగా, ఆయన మనకు ఇష్టపడుటను అనుగ్రహించిన తరువాత, ఆయన మనకు నెరవేర్చుటను కూడ అనుగ్రహింపవలెను; పౌలు చెప్పినట్లు, ఆయన సమస్తములో సమస్తమును చేయువాడు; అయితే మనయందున్న ఈ మంచి ఇష్టమునకైనను మరే మంచి సన్నాహమునకైనను ప్రతిఫలమిచ్చుటకు కాదు, తన ఇష్టప్రకారము, అనగా తన ఉచితమైన కనికరముచొప్పున దానిని చేయుటకే.

మరియు, మనము దేవుని చేతులనుండి అట్టి కృపను పొందగోరునప్పుడు మన పక్షమున మనము ఏమి యోచింపవలెనో పరిశీలింతము: అనగా, తన మార్గముల త్రోవలోనికి మనలను నడిపింపవలెనని; మన హృదయములు అక్కడ నాటుకొనవలెనని; దేవుని విడిచి ఆయనను తేలికగా ఎంచుటకును, ఆయన మనయందుంచిన ఈ వెలుగును ఆర్పివేయుటకును మనము శాపగ్రస్తులము కాకుండునట్లు. లేనియెడల, మనము ఎల్లప్పుడును ఈ లోకపు వ్యర్థములకు లోనై యున్నట్లయితే, సాధారణముగా మనమున్నట్లు, దేవుడు మనకు అనుగ్రహించు కృపలను మనము లెక్కచేయకున్నట్లయితే, ఆయన వాటిని మననుండి తీసివేసి, మనలను పూర్తిగా వాటిలేనివారినిగా నిలుపుటయు, అవును, మనము ముందు ఆ ఆత్మతో సంపన్నులమై యుండినను ఆయన తన పరిశుద్ధాత్మను మననుండి తీసివేయుటయు న్యాయమే. అనంతరము వెంటనే అతడు ఇట్లు చేర్చెను,

“నా హృదయమును నీ శాసనములవైపు త్రిప్పుము, లోభమువైపు కాదు.”

ఇక్కడ ఇదివరకే ఎట్లు బోధింపబడెనో మనము చూచుచున్నాము: దేవుడు మనుష్యుని సమస్త భాగములను పరిపాలింపవలెనని; మంచిదేదో విచారించుటకు ఆయన అతనికి మంచి వివేకము నిచ్చినంత మాత్రము చాలదు, అతని ధైర్యమును మనస్సును కూడ దానికి కట్టివేయబడవలెను. “నాకు వివేకము దయచేయుము” అని అతడు ముందు చెప్పెను; వెంటనే “నా హృదయమును నీ శాసనములవైపు త్రిప్పుము” అనెను. అతడు దానిని ఎందుకు త్రిప్పవలెను? మన హృదయములను తన విధులవైపు త్రిప్పుట దేవుని పని అని ఇక్కడ గమనింతము; లేనియెడల అవి పూర్తిగా ఎదురుతిరుగును. ఏలయనగా దేవుని చిత్తప్రకారము నడుచుటకును, ఆయన వాక్యమందు వ్రాయబడినదంతయు గ్రహించి పట్టుకొనుటకును మనము స్వయముగా ఇష్టపడియుండినయెడల, దావీదు ఈ విన్నపమును ఎన్నడును చేయవలసిన పనిలేదు, లేదా అతడు దానిని కపటముగాను అబద్ధపు విధముగాను పలికినవాడగును. కాబట్టి అతడు తన హృదయమును సత్కార్యమునకు త్రిప్పవలెనని దేవుని వేడుకొనినప్పుడు, అది ఇట్లు ఒప్పుకొని చెప్పినట్లే: “ప్రభువా, నీవు ఆజ్ఞాపించినట్లు నడుచుకొనుట నాలో లేదు, మర్త్యులైన ఏ ప్రాణులలోను లేదు; ఏలయనగా మా హృదయములు పూర్తిగా వక్రమైనవి దుష్టమైనవి. మాలో నీకు విరోధముగా తిరుగుబాటును ద్రోహమును తప్ప ఏమియు లేదు; నీవు నీ చేయి చాపి మా మనస్సులను హృదయములను దానివైపు త్రిప్పితేనే తప్ప, నీ విధేయతయందు మేము ఎన్నడును నడువజాలము, దానిలో మమ్మును మేము నిలుపుకొనజాలము.” కాబట్టి ఆయన మన రాతివంటి చెకుముకివంటి హృదయములను మృదువుగా చేసి, ఆయన కాడిని మోయుట మనకు నేర్పువరకు, దేవునికి విరోధముగా మనుష్యుని స్వభావముయొక్క స్థితియు అవిధేయతయు ఎట్టివో మనము చూచుచున్నాము: అనగా, మన హృదయములు చెడ్డదానిని ద్వేషించుటకును మంచిదానిని ఆశించుటకును నేర్చుకొనునంతగా అణగద్రొక్కబడి వినయపరచబడవలెను. చూడుడి, మొదట మనకు తెలియజేయబడినది ఇదియే.

ఇప్పుడు దావీదు ఇక్కడ లోభమును గూర్చి మాటలాడినప్పుడు, దేవుని వాక్యమును అనుసరించుటయు, ఈ లోక సంపదలకు లోనగుటయు అను ఈ రెండును ఏ సహవాసమును కలిగియుండజాలవని ఆయన మనకు చూపుచున్నాడు. నిజముగా అతడు ఇక్కడ సమస్తమునకు బదులుగా ఒక్క రకమును పేర్కొనుచున్నాడు. అయితే మొదట, దేవుని ఆజ్ఞలను గైకొనుటకు వ్యతిరేకముగా, దానికి పూర్తిగా విరుద్ధమని తాను ఎరిగినదానిని ఉంచుటచేత, మనము మిక్కిలి శోచనీయమైనంతగా ఎన్నో దోషములలోను ఆశలలోను చిక్కుకొనియున్నామని అతడు తెలియజేయ నుద్దేశించెనని గమనింతము. మరియు నిజము చెప్పవలెనంటే, మనుష్యుల కోరికలును ఆశలును ఏమి? వాటిలో ప్రతి దానిని వేరు వేరుగా పిలిపించినప్పుడు, మన ప్రభువైన దేవునిని ఎదిరించుటకు కేవలము విరుద్ధతను తప్ప వాటిలో మరేమియు మనకు కనబడదు. ఏలయనగా మనలో ఎన్ని తలంపులును భావములును ఉన్నవో, అన్నియు దేవునితో పోరాడు యోధులే. కాబట్టి తాను చెడ్డ ఆశలన్నిటినుండియు దోషభరిత భావములన్నిటినుండియు శుద్ధి పొందువరకు తాను దేవుని సేవింపజాలనని దావీదు ఒప్పుకొనెను; కావున తనయందు తాను గ్రహించిన ఆ వక్రతను, అనగా తాను లోభమునకును ఇట్టి ఇతర సంగతులకును మితిమీరి లోనైయున్నాననుటను, తనలోనుండి వెడలగొట్టవలెనని అతడు దేవుని వేడుకొనుచున్నాడు. ఈ మొదటి అంశమును గూర్చి ఇంతవరకు.

అట్లే మనము దేవుని అనుసరింప గోరునప్పుడు, గొప్ప పోరాటము లేకుండ మనము దానిని చేయజాలమని గ్రహింతము: అనగా మన ఆవేశములన్నియు చంపబడువరకు. ఏలయనగా మన స్వభావము అణగద్రొక్కబడువరకు మన హృదయము ఎన్నడును సరిగా నిలుపబడదు. నిజమే, మనము దేవుని బలవంతముచేతనైనను నిర్బంధముచేతనైనను సేవింపకూడదు. సరే, కాని మనము ఆయనను ఎట్లు సేవించుచున్నామో చూద్దము. మనము స్వయముగా దానికి మొగ్గు చూపుచున్నామా? అయ్యో, ఆయన మనయందు మన మనస్సును చిత్తమును నూతనపరచువరకు అది ఎంతమాత్రమును అట్లు కాదు. ఏలయనగా మనము ఈ మన స్వభావమందు నిలిచియుండు కాలమంతయు, మన ఇంద్రియములన్నియు చెడును చేయుటకు ప్రేరేపింపబడుచున్నవి; కావున నేను ఇదివరకు చెప్పినట్లు, మన భావములను చెరపట్టి వాటిని ఖైదీలవలె పట్టి ఉంచుట ద్వారా తప్ప, దేవుడు మనకు ఆజ్ఞాపించినదానిని అనుసరించుటకు మనకు అడ్డు కలుగకుండునట్లు మనము ఎన్నడును దేవుని సేవింపజాలము.

ఇప్పుడు రెండవ అంశమునకు వచ్చెదము. కొన్ని దోషములు ఇతరములకంటె గొప్పవి గనుకను, ప్రతి మనుష్యుడు ఒక దోషమునకంటె మరియొక దోషమునకు ఎక్కువగా లోనై యుండవచ్చును గనుకను, మంచి కావలి కాపుదలలు ఉంచి జాగ్రత్తగా నిలుచుందము. ఎవడైనను తనయందు ఒక దోషము ఏలుచున్నట్లు గ్రహించినయెడల, అతడు “ఇదిగో, సమరము సిద్ధముగా ఉన్నది” అని గ్రహించి పలుకవలెను; ప్రతి మనుష్యుడును అట్లే చేయవలెను. ఎట్లనగా? ఒక మనుష్యునికి తన క్రింద అనేకమంది సేవకులుండినయెడల, అతడు ప్రతివానికి వాని పనిని నియమించును: ఒకనికి ఈ పని, మరియొకనికి ఆ పని నియమించును; వారిలో ప్రతివాడును నియమింపబడినదాని ప్రకారము తనను తాను వినియోగించుకొనవలెను. సేనయందును అట్లే: కొందరు ఫిరంగుల వద్ద కావలి యుండుటకు నియమింపబడుదురు, మరికొందరు తుపాకి వీరులు, కొందరు గుఱ్ఱపు దళమువారు, మరికొందరు కవచధారులైన ఈటెవీరులు, ఇంకను ఇతరులు. వీరిలో ప్రతివాడును తాను దేనికి పూనుకొనవలెనో లక్ష్యముంచవలెను, అదియే అతని చేతినుండి ఆశింపబడును. ఏదైనను ఒక దోషము మనకు విరుద్ధముగా యుద్ధము చేయునప్పుడు మనకును అట్లే; ఏలయనగా మనము దానికి విరుద్ధముగా పోరాడునట్లు దానితో అభ్యాసము చేయుటకు దేవుడు మనలను నియమించినట్లే అది. నిస్సందేహముగా, సమస్త విధములైన దుష్టత్వమునకు ఏదో ఒక మూలమును తనలో కలిగియుండని మనుష్యుడు లేడు; ఇది మనమందరము కలవరపడు అగాధము. అయినను నేను ఇదివరకు చెప్పినట్లు, ఒకనియందు మరియొకనియందుకంటె ఎక్కువగా విస్తరించు దోషములు ఉన్నవి. కాబట్టి ప్రతి మనుష్యుడును తన స్వభావము ఎక్కువగా దేనివైపు మొగ్గుచున్నదో దానిని బాగుగా లక్ష్యముంచి, తాను ఎక్కువగా నలుగగొట్టబడునట్టియు కదిలింపబడునట్టియు ఆ శోధనలన్నిటిని ఎదిరించుటకు అంత ఎక్కువగా తనను తాను బలవంతపరచుకొనవలెను. అంతేకాక, మనకు కలుగు సందర్భములచేత ఏ విధముగానైనను మనలను మోసపుచ్చగల ఆ దుష్ట భావములను తలంపులను కూడ మనము లక్ష్యముంచవలెను.

దావీదు స్వభావముచేత లోభియైయుండెనను సంగతి నిజమగునట్లు తోచదు, అతడు అట్లుండెనని మనకు కనబడుటయును లేదు. అయితే అతడు రాజని, అతనికి సారవంతమైన సమృద్ధికరమైన దేశము ఉండెనని, అతడు విస్తారముగా కూర్చుకొనగలడని మనము చదువుచున్నాము; అతడు అట్లు చేసినట్లు మనము కూడ చూచుచున్నాము. మనుష్యులు ఆ విధముగా ఐశ్వర్యమునకును సంపదలకును వచ్చినప్పుడు, ముందు వాటిని తృణీకరించినవారైనను, వాటికి మితిమీరి లోనగుదురనుటలో గొప్ప ప్రమాదమున్నది. అట్లే దావీదు కూడ తనకున్న దానికంటె ఎక్కువ ధనవంతుడగుటకు ఆశపడుటకు శ్రద్ధ కలిగియుండవచ్చును; అయినను లేఖనము సాక్ష్యమిచ్చునట్లు, ఆ కాలమున బంగారమును వెండియు అల్పముగా ఎంచబడెను: ఏలయనగా అతనికి వాటి సమృద్ధి ఎంతయనగా, బంగారము వెండియు సీసముకంటెను మట్టికంటెను ఎక్కువగా ఎంచబడలేదు. కాబట్టి లోభమునకు లోనగుటకును దానివైపు లాగబడుటకును తనకు ఇంత గొప్ప సందర్భములున్నవని తాను చూచుకొని, దాని నుండి తనను విడిపింపవలెనని దేవుని ప్రార్థించుటలో అతడు మరింత జాగ్రత్తగా ఉండెను. ఈ స్థలమునుండి మనము ఒక మంచి క్షేమకరమైన సిద్ధాంతమును సంగ్రహింపవలెను: అనగా గౌరవమునకును ఘనతకును ఏర్పరచబడినవారు, లోకవిషయమున తాము బలవంతులును ఘనులునైనట్లు కనబరచు ఆశాభిలాషచేత ఆక్రమింపబడకుండ గొప్ప శ్రద్ధ వహింపవలెను. మరియు కీర్తనలో మరియొక స్థలమున చెప్పబడినట్లు ధనవంతులును ఐశ్వర్యవంతులును తమ సంపదకు అప్పగింపబడకుండ ఉండవలెను: “నీవు ఐశ్వర్యమునందు వృద్ధి పొందినయెడల దానిపై నీ హృదయమును ఉంచవద్దు.” మరియు తమ సుఖభోగములచేతను ఆనందములచేతను ఆక్రమింపబడగలవారు కళ్లెమును గట్టిగా పట్టి, దేవుడు తమకిచ్చిన సంపదలను దుర్వినియోగపరచకుండ బాగుగా జాగ్రత్తపడవలెను.

చూడుడి, నేను చెప్పుచున్నాను, మొదటిది: ప్రతి మనుష్యుడును తాను మొగ్గు చూపు దోషములను పాపములను ఎదిరించుటకును నిలువరించుటకును తన స్వభావమును కళ్లెముతో అదుపులో ఉంచవలెను. తరువాతది: తమను హద్దు మీరునట్లు చేయు అడ్డంకులును సందర్భములును గలవారు, తమను తాము అంత ఎక్కువ జాగ్రత్తగా కనిపెట్టుకొనవలెను. ఏలయనగా నేను ఇదివరకే చెప్పినట్లు, మనలో ప్రతివాడును ఒక దోషమునకంటె మరియొకదానికి ఎక్కువగా లోనైనను, అయినను మనలో ప్రతివాడును వాటన్నిటిచేత అంటువ్యాధివలె సోకబడియున్నాము; దాని నుండి తనను తప్పించుకొనగల మనుష్యుడు లేడు. ఇప్పుడు దావీదు ఇక్కడ ప్రత్యేకముగా లోభమును గూర్చి మాటలాడుట నిజమే. ఎందుకు అట్లు? ఏలయనగా అది అత్యధికమైన కీడులను పుట్టించు దోషము. పౌలు దానిని సమస్త కీడులకు మూలమని పిలుచుట కారణము లేకుండ కాదు: ఏలయనగా మనుష్యుడు ఈ లోక సంపదల యొక్క వినాశకరమైన లోభమునకు ఒకసారి లోనైన తరువాత, తన ధనమును ఐశ్వర్యమును స్వాస్థ్యములను విగ్రహముగా చేసికొనును. అవి అతనిని ఎంత తీవ్రముగా కొట్టుకొని పోవుననగా అతడు ఎన్నడును తృప్తి పొందడు. అతడు ఎన్నడును నిండని అగాధమువంటివాడు. తరువాత అది అతనిని క్రూరత్వముతో నింపును; తన పొరుగువారిపై జాలియైనను కనికరమైనను లేక, తాను వాటిని పొందుటకు దేవునితోను లోకముతోను కలహించుటకు మనస్సాక్షియైనను సందేహమైనను లేక, సమస్తము అతనికి ఒక్కటే అగును. కాబట్టి దేవుని సేవించుటకు మనకు అడ్డుపడు దోషమేదైనను ఉన్నయెడల అదే అని గమనింతము: అనగా లోక సంపదలను సంపాదించుకొనవలెనను ఈ లోభపు కోరిక. ఇప్పుడు దావీదు (ప్రత్యేకముగా లోభమును గూర్చి చెప్పిన తరువాత) ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు,

“వ్యర్థమైనదానిని చూచుటనుండి నా కన్నులను త్రిప్పివేయుము; నీ మార్గమున నన్ను బ్రతికింపుము.”

దావీదు తన కన్నులు వ్యర్థమైనదానిని చూడకుండ త్రిప్పివేయబడవలెనని ప్రార్థించినప్పుడు, అతడు ఇట్లు చెప్పినట్లున్నది: అయ్యో నా దేవా, నేను వేయి శోధనలను ఎదిరింపవలసియున్నది, అవును, నా యెదుటికి రాగలవియు అపవాది నా యెదుట ఉంచగలవియు అవి అనంతములు; నేను నిన్ను సేవించుటనుండి దుష్టముగా నడిపింపబడునట్లు; ఇది తప్ప మరేమియు లేకున్నను, నీవు నాకు ఉపదేశింపకుండినయెడలను, నేను నీ బలమైన హస్తముచేత బలపరచబడకుండినయెడలను, నేను వేయిమార్లు ఓడింపబడవలసియుండెను; అయినను ప్రభువా, శత్రువులను లోపలికి రానిచ్చుటకు రెండు ద్వారములు తెరచియున్నవి. ప్రభువా, మనము ఎప్పుడైనను ఒక మహా సైన్యముచేత ముట్టడింపబడి, వారిని ఎదిరించుటకు మనకై మనము చాలక, శత్రువులను త్రోసివేసి వెనుకకు కొట్టగల అత్యంత సురక్షితమైన స్థలములో ఉండుటకు బదులుగా, వారిని లోపలికి రానిచ్చుటకు ద్వారములు బార్లా తెరచియున్నయెడల, ఇదంతయు ఏ ప్రయోజనమునకు? ఈ విషయములో కూడ అట్లే: ఏలయనగా మనుష్యుని రెండు కన్నులు శత్రువులు ప్రవేశించు రెండు ద్వారములవలె ఉన్నవి. మనకు ఎదిరించుటకును వారిపైకి బయలుదేరుటకును శక్తియైనను సామర్థ్యమైనను లేనప్పుడు అది దేనికి? కాబట్టి మనలోపలనే దాగియున్న శత్రువులు మనకున్నందున, మనము బలహీనులము మాత్రమే కాక మనలో బలహీనత తప్ప మరేమియు లేనందున, మరియు సాతాను మనపై చేయు సమస్త దాడులకు ఈ రెండు ద్వారములు అట్లు బార్లా తెరచియుండుట మనము చూచునప్పుడు, వేటకు వలె సాతానునకు త్రోసివేయబడినవారమైనందున, దావీదు మాదిరిని అనుసరించి, మన కన్నులు వ్యర్థమైనదానిని చూడకుండ త్రిప్పివేయబడునట్లు దేవుని ప్రార్థించుట మనకు మిక్కిలి అవసరము.

కాబట్టి ఈ స్థలమందు దావీదు ఉద్దేశ్యము, మనుష్యుల కన్నులు ఎల్లప్పుడును వ్యర్థమైనదానిని చూచుటకు వంగియున్నవని మనకు తెలియజేయుటయే అని గ్రహింతము: అనగా దేవుడు వాటిని త్రిప్పివేయువరకు అవి ఎల్లప్పుడును సమస్త చెడుతనమునకును సమస్త దుష్ట కోరికలకును కొట్టుకొని పోవును. అవును, మన కన్నులు సమస్త కీడును స్వీకరించు ద్వారములు మాత్రమే కాక, దూతలు కూడ. ద్వారములు తెరచియుండుట మాత్రమే కాక, లోపల ద్రోహులు కూడ ఉండి శత్రువులకు సమాచారమిచ్చి బోధించినట్లు: “ఇదిగో, మీరు ఎచ్చట వచ్చి, ఏ మార్గమున ప్రవేశింపవలెనో.” మన కన్నుల విషయములోను అట్లే: మన కన్నులు ఒక ప్రక్క శత్రువులను స్వీకరించును, మరొక ప్రక్క అవి హృదయపు అడుగునుండియే వర్తమానములను పంపి మనలను అంతటా విషపూరితము చేయును. కాబట్టి దావీదు మనకంటె ముందుగా చేసిన ఈ విన్నపము మనకందరికి ఎంత అవసరమో చూచుచున్నాము. అయితే ప్రతి మనుష్యుడు దేవుని జ్ఞానమునందు ఎంత ఎక్కువగా ప్రగతి సాధించునో, అంత బాగుగా ఈ సిద్ధాంతమును గ్రహించును; ఇందులో అతి తక్కువ ఎరిగి గ్రహించువారే తమ స్వశక్తిని స్వబలమును గూర్చి అత్యధికముగా అహంకరించువారగుదురు. అయితే దీనికి విరుద్ధముగా, దేవుడు తన కృపలలో అనేకమును మనకు ఇచ్చి ఉదారముగా అనుగ్రహించినప్పుడు, మన దుస్థితులను ఆపదలను మరింత బాగుగా గ్రహించునట్లు అది ఉండవలెను: ఆయన వాటికి నివారణ చేయవలెనని, మన సమస్త కీడులకును దోషములకును విరుద్ధముగా మనకు ఏర్పాటు చేయవలెనని ఆయనను వేడుకొనవలెను. ఇప్పుడు అతడు చేర్చుచున్నాడు,

“నీ మార్గమున నన్ను బ్రతికింపుము,” అని, మరియు చివరిలో “నీ నీతియందు నన్ను బ్రతికింపుము” అని చెప్పుచున్నాడు. దీనిని రెండు విధములుగా అర్థము చేసికొనవచ్చును: “నీ మార్గమున నన్ను బ్రతికింపుము,” అనగా ప్రభువా, నేను జీవించునట్లు నీ వాక్యమందు నన్ను నడువజేయుము. లేదా: ప్రభువా, నేను నీ వాక్యమును అనుసరించునట్లు నాకు బలము నిమ్ము. మనము దేవునినుండి మనలను తొలగించుకొనినప్పుడు, సమస్త దుర్నీతిని చేయకుండ ఉండజాలమని మనకు తెలియును; ఏలయనగా జీవమార్గము అనగా దేవుడు మనకు చూపునదియు, దేనివైపు మనలను పిలుచునదియు కాక మరేమి? కాబట్టి దేవుని వాక్యమును విడుచువారందరును త్రోవ తప్పిపోయి, మరణమునకును నిత్య నాశనమునకును తలక్రిందులుగా పరుగెత్తుదురు. అట్లే దావీదు ప్రభువు మార్గమున బ్రతికింపబడవలెనని కోరుట కారణము లేకుండ కాదు: ప్రభువును ఆయన తమకు చూపు మార్గమును విడుచువారందరును నాశనమైనవారును పూర్తిగా కూలద్రోయబడినవారునని అతడు చెప్పినట్లే అది. అయితే ఆ స్థలము యొక్క నిజమైన అర్థముచొప్పున, దావీదు ఉద్దేశ్యము ఎక్కువగా ఇదియని మనము గమనింపవలెను: అనగా మనుష్యులందరును స్వతహాగా చచ్చినవారివలె ఉన్నారనియు, దేవుని చిత్తప్రకారము నడుచుకొనుటను గూర్చిన ప్రశ్న వచ్చినప్పుడు వారికి శక్తియైనను బలమైనను లేదనియు మనకు తెలియజేయుటయే.

నిజమే, సమస్త కీడునందు మనము అందులో అతి బలవంతులమును శ్రద్ధగలవారమునై యున్నాము, దానిలో మరి దేనిలోను అంత కాదు: క్లుప్తముగా చెప్పవలెనంటే, దానిలో సమర్థుడు కాని వాడెవడును లేడు: అయితే దేవుని ఆజ్ఞల ప్రకారము నడుచుకొనదలచినప్పుడు, మనము ఒక్క వ్రేలినైనను కదిలింపజాలము: మన చేతులును కాళ్లును పూర్తిగా విరిగిపోవును: క్లుప్తముగా, ఇందులో మనము బలహీనులము మాత్రమే కాక, దీనియందు పూర్తిగా చచ్చినవారము కూడ.

మనుష్యులు బలహీనులనియు, సహాయము పొందితేనే తప్ప దేవుని ధర్మశాస్త్రమును తృప్తిపరచజాలరనియు పోపు మతస్థులు ఒప్పుకొందురు; అయితే దేవుడు వారి బలహీనతకు సహాయము చేయుటకు ఒక గుర్తు ఇచ్చినయెడల అది చాలునని తలంచుదురు; ఒకడు ఒక పసిబిడ్డ వైపు తన చేయి చాపి, “ముద్దుబిడ్డా, ఇక్కడికి రమ్ము” అని చెప్పగా, వాడు వచ్చును, మరొకడు వానిని చేయి పట్టి నడిపించునట్లు నటించి, అయినను వానిని తనంతట తానే నడువనిచ్చునట్లు ఉన్నది. చూడుడి, పోపు మతస్థులు దేవుని కృపలను ఎట్లు తగ్గించిరో. అయితే దీనికి విరుద్ధముగా, మనము చచ్చినవారివలె ఉన్నామని, అనగా మనయందు బలమైనను సామర్థ్యమైనను ఏమాత్రమును లేదని లేఖనము మనకు చెప్పుచున్నది. కాబట్టి దావీదు ప్రభువు మార్గమున బ్రతికింపబడవలెనని కోరుచున్నాడు. అతడు ఇట్లు చెప్పినట్లున్నది: ప్రభువా, నా జీవితమంతయు దుష్టత్వమునకే అప్పగింపబడియున్నది. ఏలయనగా నా బలమంతయు శక్తియంతయు దానివైపే వంగి తనను ప్రదర్శించుకొనును. కాబట్టి ప్రభువా, నీవు నాకు పూర్తిగా విరుద్ధమైన జీవిత విధానమును, అనగా నేను నిన్ను సేవించుటకు పూనుకొనునట్లు అనుగ్రహించుచున్నందున, ముందు నేను మిక్కిలి మందముగాను జడముగాను, అవును, పూర్తిగా బలహీనుడనుగాను అసమర్థుడనుగాను ఉండినచోట, ఇప్పుడు నేను ఆసక్తిగలవాడనుగాను ఉత్సాహముగలవాడనుగాను ఉండునట్లు ప్రభువా నాకు అనుగ్రహింపుము. ఇప్పుడు అతడు కొనసాగించి ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు:

నీయందు భయభక్తులు గలిగియున్న నీ సేవకునికి నీ వాగ్దానమును స్థిరపరచుము.

దేవుడు తన వాక్యమును తనయందు స్థిరపరచవలెనని అతడు ఆయనను వేడుకొనినప్పుడు, తాను దేవునికి భయపడునట్లు అను ఈ చేర్పుతో, అతడు ఇదివరకు చేసిన విన్నపములను ధృవపరచుచున్నాడు. ఇప్పుడు, దేవుని ప్రార్థింపదలచినప్పుడు, ఆయన వాగ్దానములపై మన పునాదిని వేయవలెనను ఈ అంశమును మనము ఎల్లప్పుడును మనస్సులో ఉంచుకొనవలెను. ఆయన తన సొంత సదుద్దేశముచేత మనము మొదట అడుగకుండనే మనకు వాగ్దానము చేసినదియు, ఆయన మనకు ఇచ్చునని మనకు అప్పటికే నిశ్చయమైనదియునైన దానిని తప్ప మనము ఆయననుండి ఏదియు కోరకూడదు. ఏలయనగా మన ప్రభువైన దేవుని యెదుట నిలిచి మన సొంత ఇష్టప్రకారము మన విన్నపములను చేయుట మూర్ఖత్వము; అయితే దేవుడే ముందుగా వచ్చి మనతో మొదట మాటలాడుట యుక్తము. కాబట్టి దీని విషయమై ఆయన వాక్యము మనకున్నప్పుడు మనము ప్రార్థించుచున్నామని నిశ్చయముగా ఉండవచ్చును.

ఈ హేతువునుబట్టి, దావీదు మనము విన్నట్లు తన విన్నపములను చేసిన తరువాత, ప్రభువా, నీ సేవకునియందు నీ వాక్యమును స్థిరపరచుము అని చేర్చుచున్నాడు. అతడు ఇట్లు చెప్పినట్లున్నది: ప్రభువా, నీవు వాగ్దానము చేసినదానిని తప్ప నీనుండి నేను ఏమియు కోరుకొనను. నీవు నమ్మదగినవాడవనియు, నీవు వాగ్దానము చేసినట్లే నాకు చేయ సంకల్పించువాడవనియు నేను ఎరిగియుండుటయే నీ యొద్దకు రావలెననుటకు నాకు అంత ధైర్యము కలిగించుచున్నది. కాబట్టి దేవుని వాగ్దానములు మన ప్రార్థనలకు ప్రవేశము కలిగించి ఎల్లప్పుడును కొనసాగింపవలెనో, అట్లే మనము ప్రార్థించిన తరువాత కూడ, మనము ఆయననుండి కోరినది వ్యర్థము కాదని మనకు నిశ్చయముండునట్లు ఆయన సొంత వాగ్దానములను జ్ఞాపకము చేసికొందము. ఎందుకు అట్లు? దేవుడు తన సొంత ఉచితమైన సదుద్దేశముచేత మనకు బద్ధుడైయున్నందున, ఆయన తాను చెప్పినదంతయు నెరవేర్చును, ఏలయనగా ఆయన మనలను విఫలపరచజాలడు, గనుక మనము పొందుదుమనుటలో సందేహము లేదు. కాబట్టి ఈ వచనపు ఆరంభము యొక్క అర్థము అదియే.

ఇప్పుడు దావీదు తాను ప్రభువునకు భయపడునట్లు అని చెప్పినప్పుడు, అతడు ఇక్కడ తన యోగ్యతలను ఎత్తిచూపుచున్నాడని కాదు: అయితే తాను ఏ పిలుపునకు పిలువబడెనో అదే పిలుపును అనుసరించితినని తెలియజేయుటకే అతడు ఇట్లు చేయుచున్నాడు; అయినను తనయందు నిరంతరము ఉన్న పరిశుద్ధాత్మ యొక్క శక్తిచేతను బలముచేతను తప్ప, తాను దేవుని భయమునందు నడువజాలనని అతడు చూపుచున్నాడు. మనము కూడ అట్లే చేయవలెను. ఏలయనగా మనయందు ఏ మంచి ఆసక్తియైనను మనకు కలిగినప్పుడెల్ల, దానిని గూర్చి మనము గొప్పలు చెప్పుకొనకూడదు: పౌలు మాటప్రకారము, మనము పొందనిది మనకేమి ఉన్నది? మనము అత్యంత దుష్టులవంటివారము కాకుండునట్లు మనలను వేరుపరచునది ఏమి? అది మన స్వభావమునుండియే వచ్చునా? నిశ్చయముగా కాదు. కాబట్టి దేవుడే తన సహాయహస్తము ఉంచెనని అనివార్యముగా చెప్పవలెను. కాబట్టి మనయందు ఏ మంచితనమున్నను, అది దేవుడు మనపట్ల కలిగియున్న సదుద్దేశమునకును, ఆయన మనకు తండ్రిగాను రక్షకునిగాను ఉండునను దానికిని సాక్ష్యము. చూడుడి, దావీదు దీనిని ఎందుకు మొదట ఉంచెనో: దేవుని వాగ్దానములను ఆయన ధృవపరచుచున్నట్లే. ఇప్పుడు అతడు ముగించుచున్నాడు.

నేను భయపడు నా నిందను తొలగింపుము; నీ న్యాయవిధులు ఉత్తమములు.

ఇదిగో, నేను నీ ఆజ్ఞలను అపేక్షించుచున్నాను: ఓ, నీ నీతియందు నన్ను బ్రతికింపుము. దావీదు ఇక్కడ చెప్పుచున్న నింద ఏమియో మనము ఎన్నడును తెలిసికొనజాలము; అతని ఉద్దేశ్యమంతయు ఇదివరకు ఏ దిశగా, ఏ లక్ష్యముతో సాగుచున్నదో మనము లక్ష్యములో ఉంచుకొనితేనే తప్ప: అనగా దేవుడు తనను కాపాడి నిలుపవలెనని, మరియు తన చేతితో పట్టి నడిపించినట్లు నడిపింపవలెనని; తాను చక్కగా ఆరంభించినట్లు అట్లే స్థిరముగా నిలిచి కొనసాగునట్లు. ఇప్పుడు విశ్వాసులందరును భయపడవలసిన అవమానము ఏమనగా, దేవుడు వారిని కలవరపడనీయకుండునట్లు ఉండవలెను: వారు కొంతకాలము చక్కగా నడిచిన తరువాత, చివరికి దుష్టత్వమునకు తమను తాము అప్పగించుకొనకుండునట్లు: తమ జీవితపు చివరి భాగము అది లోపల బాగుగాను దృఢముగాను వేరుపారినది కాదనియు, వేషధారణయు కపటమునైనదనియు కనబరచకుండునట్లు.

దావీదు భయపడిన నింద ఇదిగో: అనగా తాను చక్కగా నడిచిన తరువాత, దేవుడు తనను కలవరపడినవానివలె విడిచిపెట్టునను భయము: మరియు ప్రత్యేకముగా అతడు చెప్పుచున్నాడు, “నీ న్యాయవిధులు ఉత్తమములు.” అతడు ఇట్లు చెప్పినట్లున్నది: “అయ్యో నా దేవా, నీవు నాకు ఆజ్ఞాపించినదానిని నేను అనుసరించునంతవరకు, అందుకై మనుష్యులు నన్ను గూర్చి చెడుగా మాటలాడినను నన్ను దూషించినను, అంతయు నాకు ఒక్కటే; నా మనస్సాక్షి స్వచ్ఛముగాను పరిశుద్ధముగాను ఉండి, నీవు నాకు హామీయును సాక్షియునై యుండునప్పుడు, అది నాకు చాలును. కాబట్టి నా దేవా, నేను ఏ నిందనుండి విడిపింపబడగోరుచున్నానో చూడుము: అనగా నీవు నన్ను దుష్టత్వమునకు అప్పగింపబడనీయకుండునట్లును, నీ ఆజ్ఞలనుండి నేను తొలగిపోకుండునట్లును; నా జీవితమును నడవడియు నీ వాక్యమునకు అనుకూలముగా ఉండునట్లును. ఓ, అది నాకు చాలును; మనుష్యులు తమకిష్టమైనది పలుకనిమ్ము, వారి తీర్పు అబద్ధము, నేను వారినుండి అపీలు చేయుచున్నాను.”

తరువాత ముగించుటకు అతడు చెప్పుచున్నాడు, “నా ఆనందము నీ ఆజ్ఞలయందున్నది: ఓ, నీ నీతియందు నన్ను బ్రతికింపుము.” దేవుని నీతి అనునది అనేకమార్లు దేవుడు తన పిల్లలపట్ల చూపు కృపకును, లేదా కనీసము దానితో ఆయన వారిని నడిపించుటకును అన్వయింపబడును, అయితే అతడు ఇక్కడ నీతిని న్యాయమునకును సమానత్వమునకును పేర్కొనుచున్నాడు. “నీ వాక్యప్రకారము నన్ను బ్రతికింపుము” అని అతడు ముందు చెప్పెను: ఇప్పుడు వెంటనే నీతి అనుసరించును. ఇది వింతగా తలంపకూడదు, ఏలయనగా దేవుని ఆజ్ఞలను గూర్చి మాటలాడుచుండగా, దావీదు ప్రత్యేకముగా ఈ మాటలను, అనగా విధులు కట్టడలు అనువాటిని ఉపయోగించిన తరువాత, ఇతర మాటలను తీసికొనునని మనము ఇక్కడ ముందు చూపితిమి. ఈ స్థలములో వలె, అతడు “నీ వాక్యమందు నన్ను బ్రతికింపుము” అని చెప్పిన తరువాత, వెంటనే “నీ నీతియందు” అనును. మరియు అతడు తాను ప్రభువు మార్గమున నడిపింపబడవలెనని కూడ ఈ విన్నపము చేయుచున్నాడు. దీని ద్వారా మనము సరిగా మొగ్గు చూపుట చాలదనియు, దేవుడు దానిని మనయందు వృద్ధిపరచవలెననియు, అవును, ఇక్కడ అతడు మనకు చెప్పినట్లు ఆయన మనలను నడిపింపవలెననియు బ్రతికింపవలెననియు అతడు చూపగోరెను. ఏలయనగా మనము స్వయముగా ఏదైనను మంచి చేయగలమనుట ఎంతో దూరము; పౌలు చెప్పినట్లు, ఒక మంచి తలంపునైనను తలంచుటకు మనము చాలము.

కాబట్టి చూడుడి, దావీదు బ్రతికింపబడగోరుట ఎట్లు: అయితే అది, తన విషయములోను తన స్వభావము విషయములోను తాను శిక్షావిధి పొందినవానివంటివాడనని ప్రకటించుటలోనే.

ఇందులో మనము కూడ అట్లే చేయవలెను. ఏలయనగా మనము మనలో మనము శిక్షావిధి పొందినవారమై, మనలను బ్రతికింపవలెనని ఆయనను వేడుకొనుచు మన మంచి దేవుని యొద్దకు పోవలెను. మరియు ఆయన తన కృపను మనకు అనుభవింపజేసి, మనము దానిపై ఆనుకొనిన తరువాత, “ప్రభువా, మాయందు సత్క్రియను ఆరంభించుట నీకు సంతోషమైనందున, నీవు దానిని మాయందు కూడ నెరవేర్చుమని నిన్ను వేడుకొనుచున్నాము” అని చెప్పుదము. మరియు ఈ సిద్ధాంతప్రకారము, మన తప్పిదములను ఒప్పుకొనుచు మన మంచి దేవుని మహాత్మ్యము యెదుట సాగిలపడుదము: మనము ఈ లోకమందు జీవించుచుండగా అప్పగింపబడియున్న మన దుస్థితిని దౌర్భాగ్యమును మనకు అనుభవింపజేయుట ఆయనకు ఇష్టమగునట్లు ఆయనను వేడుకొనుచు: మన దేవునినుండి మనము ఏదో దయను కృపను పొందితిమని గ్రహింపగలుగునట్లు మనము భయముతోను జాగ్రత్తతోను నడుచుకొనునట్లును, ఆయన మనకు చూపిన సరియైన మార్గమును అనుసరించుటలో, ఆయన మన యెదుట ఉంచిన గమ్యమునకు మనము దినదినము అంతకంతకు ఆశించునట్లును, అనగా, మన శరీరము యొక్క సమస్త దోషములను అపరిపూర్ణతలను ఆయన మననుండి తొలగించి, తన నీతిని మనకు ధరింపజేసిన తరువాత, మన శిరస్సును నాయకుడునైన మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తుతో మనలను చేర్చుకొనునట్టి ఆ అమర్త్య మహిమను పొందుటకు. మరియు ఆయన ఈ కృపను మనకు మాత్రము కాక, లోకములోని సమస్త జనులకును జాతులకును కూడ అనుగ్రహించును, మొదలైనవి.