నూట పందొమ్మిదవ కీర్తనపై పందొమ్మిదవ ప్రసంగము. 145-152

కోఫ్.

145 నా పూర్ణహృదయముతో నేను మొఱ్ఱపెట్టితిని; ప్రభువా, నా మొఱ్ఱ వినుము, నీ కట్టడలను నేను గైకొందును.

146 నిన్నే ప్రార్థించితిని, నాకు సహాయము చేయుము, నీ శాసనములను నేను గైకొందును.

147 వేకువనే లేచి నీకు మొఱ్ఱపెట్టితిని; నీ వాక్యమందే నా నమ్మిక.

148 నీ మాటలను ధ్యానించుటకై నా కన్నులు రాత్రి జాములకు ముందే మేల్కొనియున్నవి.

149 ప్రభువా, నీ కృపను బట్టి నా స్వరమును ఆలకింపుము; నీ న్యాయవిధిని బట్టి నన్ను బ్రతికింపుము.

150 దుష్టత్వమును అనుసరించువారు సమీపించుచున్నారు; వారు నీ ధర్మశాస్త్రమునకు దూరముగా ఉన్నారు.

151 ప్రభువా, నీవు సమీపముగా ఉన్నావు; నీ ఆజ్ఞలన్నియు సత్యములు.

152 నీవు వాటిని నిత్యమునకు స్థాపించితివని నీ శాసనములవలన నేను పూర్వమునుండియే తెలిసికొంటిని.

మన రక్షణ నిమిత్తము మనము కోరదగిన వాటన్నిటిలో అత్యావశ్యకమైనది దేవునికి చేయు ప్రార్థనయే; అయితే దానియందు మనము మందులమును చల్లారినవారమునై యుందుము, లేదా అతి స్వల్ప విషయమే మనలను చల్లార్చివేయును; కావున దేవుని పిల్లలును నిజముగా విశ్వాసులునైన వారు ప్రార్థనయందు ఎట్లు నిత్యము అభ్యాసము చేసికొనుచుండిరో పరిశుద్ధ గ్రంథము మనకు చూపు ఉదాహరణములను మనము గమనింపవలెను. ఈ చోట కూడ దావీదు ఉద్దేశ్యము ఇదియే; అతడు తన స్వబలమును బట్టి తన్ను తాను మహిమపరచుకొని కీర్తిని పొందగోరలేదు, గాని ఈ ఉదాహరణము మనకు సరియైన మార్గమును చూపవలెనని మన కన్నులయెదుట దానిని ఉంచుచున్నాడు. కావున దావీదు దేవుని నామమును ప్రార్థించుటయందు ఎంత శ్రద్ధగలవాడో, తన పూర్ణ అనురాగమును దానియందు ఎట్లు వినియోగించి దానిలో ఎట్లు నిలిచియుండెనో మనము చూచుచున్నాము; అది మనలో ప్రతివాడును అట్లే చేయవలెనని. ఇప్పుడు మొదట అతడు ఇట్లనుచున్నాడు,

“నా పూర్ణహృదయముతో నేను మొఱ్ఱపెట్టితిని.”

దీనివలన అతడు కపటులవలె వ్యర్థముగా వదరలేదనియు, లేదా దేవునికి లాంఛనముగానో చల్లగానో మొఱ్ఱపెట్టలేదనియు, నిజమైన ఆసక్తితోను నిష్ఠతోను ప్రార్థించెననియు మనకు తెలియజేయుచున్నాడు. మనము ఏకాగ్రమైన మనస్సులేక, మన తలంపులను అటును ఇటును అన్ని వైపులకును పరువులెత్తనిచ్చి దేవుని ప్రార్థించునప్పుడు, ఆయన నామమును అపవిత్రపరచుటకంటె వేరేమియు చేయుట లేదు. కావున మన ప్రార్థనలలో ముఖ్యముగా కోరబడునదేమో విచారింతము; అదేమనగా, దేవుని ప్రార్థింపవలెనను ఉద్దేశ్యముతో నాలుక కదలించి నోరు తెరచుట మాత్రమే కాక, హృదయపు లోతులనుండి యథార్థముగాను నిర్మలముగాను ఆయనను ప్రార్థింపవలెను. నిజమునకు దీనిని మరి స్పష్టమైన క్రమములో చెప్పవలసినదే; అయినను ఈ కీర్తనను వివరించుటలో ఇంతవరకు మనము అనుసరించిన పద్ధతిని బట్టి, ప్రతి విషయమును కొన్ని అంశములలో సంక్షేపముగా చెప్పుట చాలును. కావున ఈసారికి ప్రతివాడును తనకు తానుగా దీనిని మరి శ్రద్ధగా ధ్యానించి, తన ప్రయత్నమంతయు దీనియందు వినియోగించుటయే మిగిలియున్నది. ఇప్పుడు మనము దేవునికి ఎట్లు ప్రార్థనలు చేయవలెనో చూతము; అనగా, మన ప్రార్థనలు నోటి మధ్యనుండి కాక, భక్తిగల మనస్సునుండియు స్వచ్ఛమైన సత్యమునుండియు బయలుదేరవలెను. “మొఱ్ఱపెట్టుట” అను మాట తీవ్రతను సూచించును, దీనిని గూర్చి మరల వెంటనే చెప్పబడును. దావీదు తన గొంతును బిగించి పిలిచి కేకలువేసెనని చెప్పుటలేదు; గాని తాము ఎందుకో ఏమిటికో ఎరుగక, లాంఛనముగా మాత్రమే దేవునికి ప్రార్థించువారు చేయునట్లు తాను చల్లగా దాని యొద్దకు పోలేదని సూచించుచున్నాడు. లేదా ఏదైన అవసరమువలన ఒత్తిడి కలిగినను, దేవుడు తమ మొఱ్ఱను ఆలకించి చేర్చుకొనునని తమకు నమ్మకము లేనందున వారు యథార్థముగా ప్రేరేపింపబడరు. కాగా దావీదు తాను అంత మందబుద్ధి కలవాడు కాడనియు, తన్ను దాని వైపునకు త్రోయు తీవ్రమైన కోరిక తనకు కలదనియు చూపుచున్నాడు; పౌలు చెప్పునట్లు, మనము దేవునికి ప్రార్థించుటకు వచ్చునప్పుడు, ఏ నాలుకయు వివరింపజాలని మూలుగులతో కూడిన హృదయములతో సమీపింపవలెను; వాటిచేత దేవుని ఆత్మ మనలను ముందునకు త్రోయుచున్నాడు. కావున మన ప్రార్థనలలో కోరబడు రెండవ షరతు ఇదియే: మనము దేవునికి ప్రార్థించునప్పుడు, మన హృదయములను మనస్సులను ఆకాశము వైపునకు ఎత్తవలెను. ఏలయనగా ఆయన సహాయము మనకెంత అవసరమో ఎరిగినవారమై, ఆయన మన దీనస్థితి యందు కనికరపడవలెనని ప్రార్థింపవలెను; అంతే కాదు, ఆయన తన కరుణగల హస్తమును మన వైపునకు చాపనియెడల మనము నాశనపుత్రులమని ఒప్పుకొనవలెను; కావున దీనిని బట్టి మనము తీవ్రమైన అనురాగముతో ఆయనను పిలిచి ప్రార్థింపవలెను.

ఇక మూడవదిగా, దావీదు దేవునికి ప్రార్థించుటయందు తాను మిక్కిలి శ్రద్ధగలవాడనని చెప్పుచున్నాడు; అనగా అతడు కడపటి ప్రయత్నమువరకును నిరీక్షించెను. అనేకులు ఏమి చేయుదురనగా, దేవుడు సహాయము చేయనిదే తాము ఇక ముందునకు పోజాలమని బాగుగా చూచుచున్నను, అయినను తమ శక్తికొలది ఆయనయొద్దనుండి వెనుకకు తగ్గుదురు; తమకు ఇష్టమైనను కాకపోయినను వేరు మార్గము లేనిస్థితి వచ్చి, మనము చెప్పునట్లు బుద్ధి పరిమితి చివరివరకు తరిమివేయబడితేనే తప్ప, పూర్ణహృదయముతో దేవుని ప్రార్థించు స్థితికి ఎన్నడును చేరరు. దావీదు తాను అంత మత్తుగా నిద్రించువాడు కాడని ప్రకటించుచున్నాడు; ఏలయనగా అతడు రాత్రి జాములకు ముందే లేచెననియు, దేవుని పిల్లలకును నిజముగా విశ్వాసులకును ఆయన రక్షణలో తమ్మును అప్పగించుకొనుటయే నిజమైనదియు ఏకైకమైనదియునైన ఆశ్రయమని తాను ఎరిగి దానియందు తన్ను నియమించుకొనెననియు చెప్పుచున్నాడు. చివరకు అతడు దానిని కొనసాగించెనని చెప్పుచున్నాడు; అది కొందరు చేయునట్లు ఆకస్మికమైన ప్రేరేపణయో గాలివీచుడో కాదు, తరువాత మరల చల్లారిపోవునదియు కాదు; మనము దానిని ఇంత తరచుగా ఆచరించియుండకూడదని దేవుడు సంకల్పించిన బాగుండును. అయితే దేవునికి ప్రార్థించుటలో మనము వెంటనే అలసిపోవుదుమనియు, ఒక్క నిట్టూర్పును ఒక్క మూలుగును విడిచిన వెంటనే మిక్కిలి చల్లారిపోవుదుమనియు అనుభవమువలన కనుగొనని వాడు మనలో ఎవడును లేడు. ఏలయనగా మన సమస్త సారమును ఒక్క మాటలో దేవుని యెదుట ఉంచిన చాలునని తలంచుదుము; ఒక్క ప్రార్థన చేసినయెడల అంతటినుండి విడుదల పొందితిమనియు, ఆయనకు తోచినయెడల దేవుడు మనకు సహాయము చేయుననియు భావించుదుము. కాగా దావీదు దేవుని నామమును ప్రార్థించుటలో తాను పట్టుదలతో నిలిచెనని మనకు చూపుచున్నాడు.

ఇదిగో, ఈ చోట మనము గమనింపవలసిన నాలుగు అంశములు; వీటినుండి మనలో ప్రతివాడును తన బాధ్యతను నెరవేర్చుకొనుటకే. ఏలయనగా బాగుగా ప్రార్థించు విధానమును ఎక్కడినుండి నేర్చుకొనవలెనో చూడుడి: మొదటిది, నోరు కదలించుటతో కాక, మన హృదయములను మన సమస్త అనురాగములను దేవుని మహిమ యెదుట తెరచి, ఆత్మసంబంధమైన సత్యములో ప్రార్థింపవలెను; అంతేకాక, ఆయన మన మొఱ్ఱను ఆలకించి మనకు సహాయము చేయునని మనకు సంపూర్ణ నమ్మకము కలుగునంత ఆసక్తితో మనము మండిపోవలెను. దీనిని నెరవేర్చుటకు, మన పాపములను గూర్చిన జ్ఞానముచేత మనము మర్మస్థానమున తాకబడవలెను; దేవుడు మనయందు జాలి చూపనియెడల మన స్థితి మిక్కిలి శాపగ్రస్తమైనదని ఎరుగవలెను; ఆయన మనకు వాగ్దానము చేసిన రక్షణ ఎట్టిదో కూడ ఎరుగవలెను. మనము ఆయనను జాగరూకతతో పిలుచుటలో మరి శ్రద్ధ కలవారమగునట్లు ఈ సంగతులను ఎల్లప్పుడును మనస్సునందు ఉంచుకొనవలెను; దేవుడు మిక్కిలి కఠిన అవసరములచేత మనలను బలవంతము చేయువరకు నిరీక్షింపక, దావీదు ఇచ్చట చెప్పినట్లు ఎల్లప్పుడును సిద్ధముగా ఉండునట్లు, మనము రేయింబవళ్లును ప్రతి నిమిషమును దేవుని వైపు చూచుటయందును ఆయనను ప్రార్థించుటయందును నిమగ్నులమై యుండవలెను; మరియు మనలో ఎవడైనను రాత్రివేళ మేల్కొనునప్పుడెల్ల, అది మన పాపములను అతిక్రమములను గూర్చి మన మంచి దేవునియెదుట కొన్ని నిట్టూర్పులు విడుచుటకే అను అవగాహన మనకుండవలెను. మనము ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడును అట్లే చేయవలెను; దేవుడు మనలను చూచుచున్నాడనియు, మనము ఎల్లప్పుడును ఆయన సన్నిధియందున్నట్లే యున్నామనియు బాగుగా ఎరిగియుండవలెను. చివరిగా, మనము దీనియందు పట్టుదలతో నిలువవలెను; డాళ్లను చేపట్టి వెంటనే వాటిని దించివేయకూడదు, వెంటనే అలసిపోకూడదు; దావీదు ఇచ్చట మనకు ఉదాహరణము చూపినట్లు మన ప్రార్థనలలో ఇంకను కొనసాగవలెను. ఈ ప్రతిజ్ఞలు చేసిన పిమ్మట అతడు ముందునకు సాగి ఇట్లనుచున్నాడు,

“తాను ఆలకింపబడి తన మనవులను పొందిన తరువాత దేవుని శాసనములను గైకొనునని.”

తనకు అనుగ్రహింపబడిన కృపకు తాను కృతఘ్నుడు కానని దావీదు ఇచ్చట చూపుచున్నాడు. ఇది మనము మిక్కిలి యోచింపవలసిన విషయము. ఏలయనగా దేవుడు తన పరిశుద్ధ చిత్తమునకు అనుగుణముగా మనము అడుగు ప్రతిదానిని ఇంత సులభముగా మనకు అనుగ్రహించుటకును, ఇంత ప్రేమతో మనలను వేడుకొనుటకును, ఆయన తన ఉపకారములను ఐశ్వర్యమును మనకు ఉదారముగా అనుగ్రహించుటకై ఆయన హస్తములు నిత్యము మనవైపు తెరువబడియుండుటకును కారణమేమి? ఆయన ఎల్లవిధములుగా మనయెడల ఇంత ఉదారుడుగా తన్ను ఎందుకు కనుపరచుకొనుచున్నాడు? మనము ఆయనకు హృదయపూర్వకముగా కృతజ్ఞతలు చెల్లించుటకును, ఆయనను మహిమపరచుటకును మనకు ఆధారము కలుగుటకే. కావున దేవుడు మన ప్రార్థనలను ఆలకించినప్పుడు ఆయనను మహిమపరచవలెనను దావీదు కలిగియుండిన సంపూర్ణమైన దృఢమనస్సు కలిగి, ఆయన ఉపకారములను అంగీకరించుటకు మనము ముందే సిద్ధపడిననేగాని దేవునికి సరిగా ప్రార్థించుట మనకు అసాధ్యమని మనము నేర్చుకొందము.

ఈ రెండు సంగతులు మరియొక చోట కూడ కలిసియుండుట చూచుచున్నాము; అక్కడ ఇట్లు చెప్పబడెను: “ఆపత్కాలమందు నన్ను ప్రార్థించుము, నేను నిన్ను విడిపించెదను, నీవు నన్ను మహిమపరచెదవు.” కాబట్టి దావీదు దేవుని కట్టడలను శాసనములను గైకొందునని చెప్పిన ఈ మాటను బట్టి మనము గమనింపవలసినది ఇదే. అయితే రెండవదిగా, దేవుడు మనకు సహాయము చేసిన పిమ్మట, మన ప్రార్థనలను త్రోసివేయక ఆయన మంచితనమును మనము అనుభవించిన పిమ్మట, ఆయన మనయెడల కోరు కృతజ్ఞత ఎట్టిదో మనము ఆలోచింపవలెను. ఇది నిజమే, మనము ఆయనకు ఎంతగా ఋణపడియున్నామో ఒప్పుకొనుచు దేవుని నామమును ఘనపరచుటకు నోరు తన పని చేయుట యుక్తమే; అయినను మన నోరు పలికిన మాత్రముచేత చాలదు, మన జీవితపు సమస్త నడవడిచేత ఆయనను మహిమపరచవలెను; ఆయనకు మనము ఎంతగా బద్ధులమో ఈ అంగీకారమును చూపుటకు, అన్నిటియందును అన్నిటిద్వారాను ఆయనను సేవించి ఘనపరచవలెను. కావున దావీదు, తన మొఱ్ఱను ఆలకించినందుకు దేవునికి కృతజ్ఞతలు చెల్లించెదనని చెప్పుటలో, దానిని నోటితో మాత్రమే చేసెదనని చెప్పుట లేదు, గాని మరి ముందునకు సాగుదునని, అనగా దేవుని శాసనములను గైకొని ఆయన కట్టడలకు తన్ను లోపరచుకొందునని చూపుచున్నాడు.

చూడుడి, దేవుని మహిమ విశ్వాసుల నాలుక కొనమీద మాత్రమే కాక, వారి చేతుల పాదుల సమస్త కార్యములయందును, ఈ మంచి దేవుని ఘనపరచుటకు వారిని వినియోగింపవలసిన ప్రతి దానియందును ధ్వనింపవలెను; మనము సమస్తమును ఆయనవలననే పొందుచున్నామని యెంచి, మన జీవితమంతయు ఆయనకు విధేయత చూపవలెను; మన సృష్టికొరకు మాత్రమే కాక, మన పోషణకొరకును సంరక్షణకొరకును, ఆయన నిత్యము మన రక్షకుడుగా తన్ను కనుపరచుకొనుచున్నందుకును. ఏలయనగా దేవుడు మనలను ఏదో ఒక కీడునుండి విడిపింపని గంట ఒక్కటియు మన తలలపై గడచిపోదు. కావున ఆయనకు కృతజ్ఞతలు చెల్లించుటకు మనకు విస్తారమైన కారణము కలదు; నోటితోను మాటలతోను మాత్రమే కాక, మన జీవితకాలమంతయు దానిని ప్రకటించుటలోను. ఇప్పుడు ఇచ్చట చెప్పబడినదాని సారమును ఫలితమును మనము చూచుచున్నాము: “నేను నిన్ను పూర్ణహృదయముతో ప్రార్థించితిని, ఆలకింపుము, నేను నీ కట్టడలను గైకొందును.” పిమ్మట, “నేను నిన్ను ప్రార్థించితిని, నన్ను రక్షింపుము, నేను నీ శాసనములను గైకొందును.” ఆ తరువాత, “నేను వేకువ వెలుగుకు ముందే లేచితిని.”

“నేను నిన్ను ప్రార్థించితిని, నీ వాక్యమును నమ్ముకొని ప్రార్థించితిని.” ఇచ్చట అతడు మరియొక ప్రసంగములో మనము గమనించిన సంగతినే మరల చెప్పుచున్నాడు; అనగా, దేవునికి మనము బాగుగా ప్రార్థించుటకు ఆయన వాగ్దానములయందలి నమ్మికపై ఆధారపడవలెను. మనము చేయవలసిన నిజమైన సిద్ధపాటు ఇట్టిదే. మునుపు చెప్పినట్లు మన దురవస్థలను అవసరములను మనము గ్రహింపవలసినది నిజమే. ఏలయనగా ఇది లేకుండ మనము యథార్థమైన అనురాగముతోను హృదయపూర్వకముగాను దేవునికి ఎన్నడును ప్రార్థింపము. అంతేకాక, మన హృదయములను ఆ రీతిగా తెరచి, వాటిని వాటి చింతలనుండి దుఃఖములనుండి విడిపించి తేలిక పరచుకొనుటకు ధైర్యముగా మన మంచి దేవుని యెదుట వాటిని ఉంచుటకు వచ్చుట కూడ మిక్కిలి అవసరము. అయితే ఆయన మన మొఱ్ఱను ఆలకించునను ఈ నిరీక్షణ మనకు లేకపోయినయెడల, జాగరూకతతోను శ్రద్ధతోను దేవునికి ప్రార్థించుటయు, ఆయన యెదుటకు వచ్చుటకు పూర్ణస్వేచ్ఛ కలిగియుండుటయు మనకు ఎట్లు సాధ్యము? మరియు ఆయన తన చిత్తమును మనకు సాక్ష్యమిచ్చి, ఆయనకు ప్రార్థించుటలో మన ప్రయాసము వ్యర్థము కాదని మనకు నిశ్చయపరచు తన వాక్యమును మనకు ఇయ్యనిదే మనకు నిరీక్షణ ఎట్లు కలుగును? కావున దేవుని సరిగా ప్రార్థించుటకు అవసరమైన మొదటి విధానము, ఆయన మన మొఱ్ఱను ఆలకించునను సంపూర్ణ నిశ్చయతతో ఆయన యొద్దకు వచ్చుటయే. ఎందుకు? ఏలయనగా ఆయన మనకు వాగ్దానము చేసెను.

కావున ఎట్లయినను జరుగునులెమ్మని ప్రార్థించువారు ఏమియు పొందరు; లేఖనము చెప్పునట్లు: దేవుడు మన మొఱ్ఱను ఆలకించునని మనకు నిశ్చయము లేనప్పుడు చేయునది కపటమే. అపొస్తలుడు చెప్పినట్లు, మనము దేవుని సమీపించునప్పుడు, మనలను తనయొద్దకు పిలుచువాడు దేవుడే అని ఎరుగవలెను. ఈ తెలివిడి లేనివారు తమ నిరీక్షణను కోల్పోవుదురు. కాబట్టి ప్రతి మనుష్యుడును తనలోనికి చూచుకొని ఇట్లు నిశ్చయించుకొని ఇట్లనవలెను: “సరే, తనయొద్దకు రమ్మని నన్ను పిలిచి ఆజ్ఞాపించువాడు దేవుడే గనుక, నేను ఆయనను అడుగునది పొందుదునా అని సందేహింపకూడదు; అవును, ఆయన వాక్యమును నేను నమ్ముచున్నాను.” ఈ రీతిగా మనకు సంపూర్ణ నిశ్చయత కలిగినప్పుడు, ప్రార్థింప నారంభించుట బాగే. అయితే ఇది మనలో లేనియెడల, దేవునికి ప్రార్థించుటలో మనము ఎంతో ప్రయాసపడవచ్చును; ఉదయమునుండి సాయంకాలమువరకు కొనసాగవచ్చును, రాత్రి అంతయు వదరుచు గడపవచ్చును, కాని దానివలన మనకు ఏమియు లాభము కలుగదు; మనకు కొంత కోరికయు ఆసక్తియు ఉండినను, మన ప్రార్థనలవలన మనకు ఏ లాభము కలుగునో మనము ఎన్నడును ఎరుగము, ఏలయనగా మనము దేవుని వాగ్దానములను నమ్ముకొనము, వాటిపై నిలువను నిలువము.

కావున ఆయన మనకు సహాయము చేయునని, తగిన సమయమున ఆయన సహాయమును మనము అనుభవించెదమని సందేహింపకుందము. దీనినిబట్టి, పోపుమత సమస్త మతములో, అనగా వారు పట్టుకొనియున్న ఉపదేశమునుబట్టి, మనము దేవునికి యథావిధిగాను యథార్థముగాను ఎన్నడును ప్రార్థింపజాలమని చూచుచున్నాము. ఎందుకు? ఏలయనగా వారు దౌర్భాగ్యమైన లోకమును ఎల్లప్పుడును సందేహములోను ఊగిసలాటలోను ఉండుటకు బోధింతురు. కావున పూర్తిగా ప్రకటితముగా పోపుమతస్థుడైనవాడు దేవునికి ఇష్టమైన ఒక్క ప్రార్థనైనను చేయజాలడు; తన ప్రార్థనలన్నిటిలో తమ మీదికే దేవుని కోపమును రేకెత్తింపక తప్పదు. ఎందుకు? ఏలయనగా వారు ఆయన వాగ్దానములను చూడరు; మనము నిశ్చయముగా ఉండుటకు వాటిపై నిలుపుకొనవలెను; కాని మరి దుర్మార్గమేమనగా, తమ ప్రార్థనలలో ఎల్లప్పుడును సందేహములో నిలువవలెనని వారు బోధింతురు. కావున ఈ ఉపదేశమును మనము మరింతగా సరిగా పరిగణింపవలెను; అచ్చట ప్రకటింపబడినదేమనగా, ఆయన నామమును ప్రార్థించుటలో దేవుని సమీపించుటకు మనకు ద్వారమును తెరచు తాళపుచెవి ఇదియే: మనకు పరిశుద్ధ లేఖనములో ఉన్న వాగ్దానములుండవలెను, దేవుడు మనలను లక్ష్యపెట్టుచున్నాడనియు, మనము ఆయనకు ప్రార్థించినప్పుడెల్ల మన ప్రార్థనలు ఆయనలోనికి ప్రవేశించుననియు, ఆయన వాటిని అంగీకరించునని, ఆయన కుమారుని నామమున ఆయన చిత్తప్రకారము మనము ఆయనను వేడుకొను ప్రతిదానిని మనకు అనుగ్రహించుటకు ఆయన సిద్ధముగా ఉన్నాడని ప్రకటించుచున్నాడనియు మనము సందేహింపనంతటి నిశ్చయతను దానినుండి నేర్చుకొనవలెను.

ఇక ఈ లోపల, దేవుడు సాధారణముగా మొదటి మాటుననే మనకు జవాబిచ్చుట లేదు, అనగా బాహ్యమైన కనుపరచుకొనుటనుబట్టియు మనము కోరునట్లును దానిని కనుపరచుట లేదు గనుక, ఈ నిశ్చయతయందు స్థిరముగా నిలిచి దావీదు మాదిరి ననుసరించి దానిని మన హృదయములలో ఉంచుకొని పోషించుటకు ఓర్పు అవసరము. ఏలయనగా అతడు కొంతకాలము మాత్రమే దేవునికి ప్రార్థించెనని చెప్పుట లేదు; గాని దానియందు నిలిచెననియు, రాత్రి జాములకు ముందే లేచెననియు చూపుచున్నాడు. కావున ప్రార్థన విషయమై అతనియందు ఎంత పట్టుదల ఉండెనో చూడుడి. అతడు ప్రార్థించిన దానిని పొందలేదని దేవుడు అతనికి చూపిన సూచన ఇది. కాగా దావీదు ఓర్పు కలతపడెను, అతడు క్షీణించెను; అయినను అదంతయు ఉండియు అతడు ఎల్లప్పుడును దేవుని వాక్యమును నమ్ముకొనెను. ఇప్పుడు మన పక్షమున మనమును అట్లే చేయవలెను. ఏలయనగా దేవుడు మనము కోరినంత త్వరగా మనయెడల కనికరము గలవాడుగా తన్ను కనుపరచుకొనకపోయినను, మన మనవులను అనుగ్రహింపకపోయినను, ఆయన నమ్మకమైనవాడై యుండునని, చివరకు అట్లే తన్ను కనుపరచుకొనునని దీనిపై మనము ఆధారపడవలెను. ఆయన కొంతకాలము జాగు చేసినను, మనలను తగ్గించుటకును మన ఓర్పును పరీక్షించుటకును అది మనకు మిక్కిలి ప్రయోజనకరమని ఎరిగియే అట్లు చేయుచున్నాడు. వెంటనే ఇది అనుసరించును,

“నీ వాక్యమును ధ్యానించుటకై నా కన్నులు రాత్రి జాములకు ముందే మేల్కొనియున్నవి.”

ఈ వచనము కారణము లేకుండ చేర్చబడలేదు. దేవుని వాక్యమును నమ్ముకొననిదే ప్రార్థనలో ఆయన యొద్దకు మనకు ప్రవేశము లేదని నేనిదివరకే చెప్పితిని. ఏలయనగా ఆయన మనకు సమీపముగా ఉన్నాడో లేదో, సహాయము చేయుటకు తన హస్తమును చాపుచున్నాడో లేదో అని మన సహజ బుద్ధినిబట్టి మాత్రమే మనము ఆయనను పరిగణించినయెడల, దేవునిపై ఆనుకొనుట మనకు మిక్కిలి కష్టము. కావున దేవుని ఈ శక్తిని కృపను మనము కోరినట్లు గ్రహింపనప్పుడు, ఆయనయందు విశ్వాసముంచుట మిక్కిలి కఠినము; అందువలన ఈ విషయమై మనము దృఢముగా పోరాడవలెను. దావీదు ఇందువలననే, “తనను స్థిరపరచు సంగతి యందు నిమగ్నుడగుటకై తన కన్నులు రాత్రి జాములకు ముందే మేల్కొనియున్నవి” అని చెప్పుచున్నాడు. అతడు ఇట్లు చెప్పినట్లున్నది: “ప్రభువా, నీ వాక్యమును నేను నమ్మితిని, అయితే అది మిక్కిలి వేదనతోను అనేక కఠినమైన పోరాటములతోను కూడినది. ఏలయనగా నేను బలహీనుడైన మనుష్యుడను, నా స్వభావమునుబట్టి అపనమ్మకమునకు మొగ్గు గలవాడను, అంతేకాక అనేక శోధనలు నన్ను చుట్టుముట్టుచున్నవి; అయినను ఈ సమస్తమునకు నేను ఔషధము కనుగొంటిని; ఏలయనగా నీ వాక్యమును గూర్చిన ఈ నిరంతర ధ్యానమందు నేను నిమగ్నుడనైతిని; దానిని పగటి వేళ మాత్రమే కాక రాత్రిలో కొంత భాగమును కూడ దీనికి వినియోగించితిని.” ఈ చోటనుండి మనము నిజముగా సంగ్రహింపవలసినది ఇదియే. అయితే మొదట దావీదు నడిచిన క్రమమును గమనింపవలెను. ఏలయనగా దేవుడు తన మొఱ్ఱను ఆలకించునని సందేహింపక ఆయనకు ప్రార్థించుటకు తాను స్థిరపడియున్న నిరీక్షణను గూర్చి చెప్పిన పిమ్మట అతడు ఇట్లనుచున్నాడు,

“అతడు తన వాక్యమును శ్రద్ధగా ధ్యానించెనని.”

అతడు ఇట్లు ఎందుకు చేసెను? దావీదు చేయవలసినది మనకు అనవసరమగునా? అట్లు కానేరదు. ఏలయనగా అట్టి ప్రవక్తయైనవాడు తన శరీర శోధనలకు విరుద్ధముగాను, తనను పట్టుకొనగల బలహీనతలకు విరుద్ధముగాను తన్ను తాను సాయుధునిగా చేసికొనవలసి వచ్చినయెడల, అతడు ఉపయోగించిన ఔషధమును, ఇచ్చట అతడు మనలను ప్రేరేపించు ధైర్యమును కూడ మనము కలిగియుండనియెడల, మనము ఎంత త్వరగా పడద్రోయబడుదుమో యోచింపుడి.

కావున మనము అవసరకాలమున దేవుని ప్రార్థించవలెనని ఆయన వాగ్దానములపై నిలుచుటకు కోరినయెడల, రేయింబవళ్లు ఆయన మాటలను అనేకమార్లు ధ్యానించి, మన ప్రయత్నమంతయు అనురాగమంతయు దానియందు ఉంచవలెనని యోచింతము. దేవునికి ప్రార్థించుటకు సిద్ధపడినవారు ఇంత కొద్దిమందియే ఉండుటకు కారణమేమో చూడుడి. అంతేకాక, వారు దానికి బలవంతము చేయబడినప్పుడు ఎట్లు ఆరంభింపవలెనో వారికి తెలియదు; ఏలయనగా, “నేను నా మంచి దేవుని పిలుచునప్పుడు, ఆయన నా మొఱ్ఱను ఆలకింపక త్రోసివేయడని నేను సంపూర్ణ నిశ్చయముతో ఉండుట మిక్కిలి అవసరము” అని చెప్పుటకు వారు సంపూర్ణముగా నిశ్చయించుకొనలేరు. ఈ అనిశ్చయతకు కారణమేమి? వారు దేవుని వాగ్దానములతో బాగుగా పరిచయము లేనివారు కావుటయే. ఏలయనగా దేవుడు తన వారి మొఱ్ఱను ఆలకించునని పైపైనను తేలికగాను నమ్మిన చాలునని మనుష్యుడు తలంచును. మనము ఈ తలంపుతో ప్రార్థనకు వచ్చినప్పుడు, ఒకటి రెండు మాటలు చెప్పినను అది అధికమని తలంతుము. అంతేకాక, మనము ప్రసంగమునకు వచ్చి దేవుని వాగ్దానములను గూర్చి చెప్పబడుట వినినప్పుడు, అది వెంటనే నిష్ప్రయోజనమైన ప్రసంగమని యెంచి, అది అవసరమునకు మించినదని చెప్పుదుము; అది బాగుగా ఎరుగని వాడెవడున్నాడని అందుము. ఇంతలో చూడుడి, ప్రచండమైన సుడిగాలివంటిదియు తుపానువంటిదియునైన గొప్ప శోధన సమీపముననే వచ్చును; అప్పుడు తనను తాను ఎంతో సమర్థుడని తలంచినవాడు పిరికిపందయగును; దేవుడు తన యందు జాలి చూపునో లేదో అని చూచును; ఆయన వెనుకకు తిరిగెనని బహుశః ఊహించును, లేదా ఆయన ప్రావిడెన్సును గూర్చి, అనగా ఆయనకు లోకముపై శ్రద్ధ ఉన్నదో లేదో అని సందేహించును; అపవాది మన మనస్సులలో నాటుటకు ప్రయత్నించు వేలకొలది భ్రమలున్నవి. మనము ఈ స్థితిలో ఉన్నప్పుడు, మనము ఎంత విస్మయము చెందుదుమనగా దేవునికి ప్రార్థించుటకు మనకు మార్గమే కనబడదు. కారణమేమి? ఆయన వాగ్దానములను ధ్యానించుటకు మనము జాగ్రత్త వహింపకపోవుటయే.

కావున “దేవుని వాగ్దానములను ధ్యానించుటకై దావీదు కన్నులు రాత్రి జాములకు ముందే మేల్కొనియుండెను” అని చెప్పబడినప్పుడు, ఈ పాఠమును మనము మరింత సంపూర్ణముగా యోచింపవలెను. ఇప్పుడు మనలను అతనితో పోల్చుకొందము. అయితే ఇచ్చట చెప్పబడిన ఈ శ్రద్ధ మనలో ఏ ఒక్కనికైనను ఉండుట దూరమే; దానికి మనలను శిక్షణ చేయుట ఏ విధముగాను సాధ్యము కాదు. దేవుడు తనయొద్దకు రమ్మని మనలను పిలుచుచున్నను, మనము ఆయనకు ఏమాత్రమును సమీపించునట్లు కొనిరాబడజాలము. చూడుడి, ప్రసంగమునకు మనలను రప్పించుటకై ప్రతి దినము గంట మ్రోగును; అక్కడ దేవుడు తన చిత్తమును మనకు తెలియజేయుచున్నాడు; మనము ఆయనను ప్రార్థించునప్పుడెల్ల ఆయన తన కనికరమునకు మనలను చేర్చుకొనుటకు సిద్ధముగా ఉన్నాడని ప్రకటించుచున్నాడు.

ఇప్పుడు మనలో ప్రతివాడును, మనము ఒక గంటలో ఒక్క నిమిషమైనను ఆయన సహాయము లేకుండ ఉండజాలమని బాగుగా చూడవచ్చును. అయినను ఇంతమందిలో దేవుని వాగ్దానములయందు నిమగ్నులగుటకు ఒక్క అడుగు వేసి వచ్చుటకు అంగీకరించువారు ఎందరు? ఆ వాగ్దానములు వారి జ్ఞాపకములో తాజా చేయబడి, వారు వాటిని మరి బాగుగా జ్ఞాపకము చేసికొనుటకే. లేదు, ఆదివారమునాడైనను వారిలో ఒక సంఖ్యను మనము అరుదుగా చూచెదము; ఒకవేళ ఒక్కమారు వచ్చినను అది అతిగా ఉన్నదని తలంతురు. అంతేకాక వారు ప్రతి ఆదివారమును అక్కడికి రానక్కరలేదట, ఏలయనగా వారి చెవులు ఘోషతో అతిగా నింపబడునట. మరియు వచ్చువారు ఏ అనురాగముతో వచ్చుదురో యోచింపుడి? నిజముగా, వారు కూడుకొనుటకు వారమునకు ఒక దినము ఉండవలెనని ఖండింపజాలరు గనుక, అంతేకాక ఒక్కమారు అక్కడికి వచ్చెదరు; కాని నిద్రపోవుటకే; కావున ఈ స్తంభములును, వారు కూర్చుండు పీటలును గ్రహించి తీసికొని పోవునంతే వారును గ్రహించి తీసికొని పోవుదురు.

చూడుడి, ప్రజలలో గొప్ప సంఖ్య ప్రసంగమునకు ఎట్లు వచ్చుచున్నది. అంతేకాక, దేవుని పరిహసించుటకే అక్కడికి వచ్చువారు కొదువ కాదు; ఈ హేళనకారులును ఎగతాళి చేయువారును ఇట్టివారే; వారు ఆయనను తృణీకరించుటకే గాని మరి వేరొక ఉద్దేశ్యము లేక వచ్చుదురు, వ్యభిచార సిగ్గులేని ముఖములను, అంతకంటె హెచ్చుకాజాలని పశుప్రాయమైన నిర్లజ్జను వెంటబెట్టుకొని వచ్చుదురు. ఇదంతయు మనము చూచుచున్నాము. ఇప్పుడు మన సోమరితనము క్షమింపబడుట దూరమై, మనకు అవసరము కలిగినప్పుడు ఆయనను ప్రార్థించు సామర్థ్యము మనకు తీసివేయబడునట్లును, మన నోళ్లును మూయబడునట్లును దేవుడు మనలను న్యాయముగా శిక్షింపక తప్పడని యోచింతము. ఆ తరువాత, మనము అగాధమైన పాతాళ గుంటల లోతునకు చేరువరకు కీడు దినదినము హెచ్చుచుండును; అనగా, మనము మన మంచి దేవుని సహాయమునుండి పూర్తిగా వెలివేయబడుదుము; ఆయన మనయొద్దనుండి తొలగిపోవును, తన రాజ్యమునుండి మనలను స్పష్టముగా వెలివేయును. దేవుని వాగ్దానములను గూర్చిన ఈ అధ్యయనమందు మనలను అభ్యసించుకొనుటను మనము లెక్కచేయనప్పుడు, మన నిర్లక్ష్యమువలన కలుగు ఫలము ఇదిగో ఇదియే. ఇప్పుడు దావీదు ఇట్లు చేర్చుచున్నాడు,

“ప్రభువా, నీ కృపను బట్టి నా స్వరమును ఆలకింపుము; నీ న్యాయవిధిని బట్టి నన్ను బ్రతికింపుము.”

దేవునికి ప్రార్థించుటలో తన పునాదిని ఏ ఆధారముపై వేసెనో దావీదు ఇచ్చట మరింత స్పష్టముగా తెలియజేయుచున్నాడు; అనగా, అతడు ఏ విధమైన అహంకారమును వెంట తేలేదు; ఇది అది లెక్కచెప్పి, దేవుడు తన మొఱ్ఱను ఆలకించుటకు తాను మిక్కిలి యోగ్యుడని ఎంచబడవలెనని తలంచలేదు; గాని దేవుని మంచితనమును నమ్మకత్వమును తన సమస్త యోగ్యతలకంటె ముందుంచెను. చూడుడి, దేవుడు మనయెడల కనికరము గలవాడుగా ఉండవలెనని కోరినయెడల మనము దేనిని లక్ష్యపెట్టవలెనో ఇదే. మనము ప్రార్థనలవలన లాభము పొందగోరినప్పుడు, మనది ఏదైనను మనతో కొనివచ్చుటను గూర్చి ఒక్కమారైనను పలుకకూడదు, మనము ఆయనకు చేసిన ఏదో మేలునకు దేవుని మనకు బద్ధునిగా చేయవలెనని తలంచి ఇది అది వాదింపను కూడదు; గాని దేవుడు మంచివాడును నమ్మకమైనవాడును నీతిమంతుడునై యున్నాడను ముఖ్యమైన లక్ష్యమును మనతో కలిగియుండవలెను.

కావున ఆయన మన మొఱ్ఱను ఆలకించునని మనము నిశ్చయించుకొనవలెనన్నయెడల, మన నమ్మకమును దేనిపై స్థిరపరచవలెనో చూడుడి. ఇది మనము బాగుగా పట్టుకొని కాపాడుకొనవలసిన ఉపదేశమని మీతో చెప్పుచున్నాను. ఏలయనగా నిజముగా, “వాగ్దానము” అను ఈ మాట క్రింద ఇది అంతయు గ్రహింపబడవలెను. ఏలయనగా మనము ఆయన హస్తమునుండి ఏదైన కోరవలెనని ఆయన ఎదురుచూడనిదే, దేవుడు మనకు సహాయము చేయుటకును, “నా యొద్దకు రండి” అని చెప్పుటకును ఆయనను ప్రేరేపించునదేమి? మన దేవుడు ఇట్లు మనయెదుట తన్ను కనుపరచుకొనుటకు కారణమేమి? అవి మన యోగ్యతలా? ఆయన మనయెడల ఇంత ప్రేమగాను దయగాను ఉండునట్లు మన పక్షమున మనము ఏ విధముగానైనను సంపాదించుకొంటిమా? లేదు, సందేహము లేకుండ లేదు. కావున వాగ్దానములు ఈ ఊటనుండియే, అనగా ఆయన కేవల కనికరమునుండియే పుట్టుచున్నవని మనము తప్పక నిర్ణయింపవలెను. అందువలన దావీదు దేవుని వాగ్దానములను గూర్చి మాట్లాడిన పిమ్మట, దేవుడు మంచివాడును కనికరము గలవాడునై యున్న ఈ విషయమునుబట్టి తప్ప తాను ఆలకింపబడగోరనని ఇచ్చట ప్రకటించుట కారణము లేకుండ కాదు. అతడు ఇట్లు చెప్పినట్లున్నది: “ప్రభువా, నీవు నా మొఱ్ఱను ఏల ఆలకించితివో, నాయందు ఏల జాలిపడితివో అని ఎవడైనను కారణము అడిగినయెడల, నా స్వంత విషయమై నేను ఏమియు చెప్పజాలను, నీవు నన్ను తిరస్కరించుటకే నేను న్యాయముగా పాత్రుడను అనుట తప్ప; కాని నీవు ఈ సంగతికి ఆధారమును కారణమును నీ స్వంత మంచితనమునందును నీతియందును తీసికొంటివి.” ఇప్పుడు వెంటనే ఇది అనుసరించును,

“దుష్టత్వమును అనుసరించువారు సమీపించుచున్నారు; వారు నీ ధర్మశాస్త్రమునకు దూరముగా ఉన్నారు. ప్రభువా, నీవు సమీపముగా ఉన్నావు; నీ ఆజ్ఞలన్నియు సత్యములు.”

ఇచ్చట దావీదు దేవుని మహిమను తృణీకరించు దుష్టులకును భక్తిహీనులకును విరుద్ధముగా తనకు సహాయము చేయవలెనని ఆయనకు మొఱ్ఱపెట్టుకొని విన్నవించుచున్నాడు; అతడు ఆయనతో ఇట్లు చెప్పినట్లున్నది: “ప్రభువా, నా సంరక్షణ నిమిత్తము నేను చెప్పగలది ఏమియు లేదు; నాకు హాని చేయుటకు నన్ను సమీపించువారు నీ ధర్మశాస్త్రమునకు ఎంత దూరముగా ఉన్నారో, నేను నీ ఆజ్ఞలకు అంత సమీపముగా ఉన్నాను.” దుష్టత్వమును తలంచువారు దేవుని ధర్మశాస్త్రమునుండి తొలగిపోవుటచేత ఆయనకు దూరముగా ఉన్నారనునది సాధారణముగా ఎరిగిన సంగతియే; అయితే మనము ఈ విషయమును సూక్ష్మముగా పరిశీలించునప్పుడు, నేనిదివరకే స్పృశించిన ప్రవక్త యొక్క నిజమైన సహజమైన భావము ఇదియే: కీడును లేక కపటమును తలంచువారు దూరముగా ఉన్నారు; అనగా, దేవుని ధర్మశాస్త్రమును సమీపించువారిని హింసించుటకై వారు దాని నుండి తొలగిపోయిరి. దుష్టులు దేవునికి దూరముగా ఉన్నారను దానిని దావీదు తనకు అనుకూలమైనదిగా తీసికొనెను; ఏలయనగా దేవుడు తనకు సహాయము చేయనియెడల వారి దుష్టత్వమువలన తాను పడద్రోయబడియుండెనని అతడు బాగుగా చూచెను. దుష్టులు తన్ను అంతము వరకు బాధించిరని ఈ మొఱ్ఱలో అతడు దీనిని చూపుచున్నాడు. దీనిని మనము మరింతగా యోచింపవలెను; ఏలయనగా మనము సాధ్యమైనంత స్త్రీసమానులమై, దుష్టులు అధికారము చలాయించి మనకు విరుద్ధముగా ఏదైన పన్నాగము పన్నుటకు యుక్తిగా ప్రయత్నించినయెడల, సమస్తము పోయెననియు, దేవుడు మనలను దోపుడు సొమ్ముగా విడిచిపెట్టెననియు వెంటనే తలంచుదుము. దేవుడు మన ఓర్పును సాధన చేయుటయు మనలను తగ్గించుటయు మనము ఏ విధముగాను సహింపజాలము. కావున దావీదు ఉదాహరణమును సంపూర్ణముగా యోచింతము. ఏలయనగా దేవుడు అతనిని ప్రత్యేకముగా ఇతరులలోనుండి ఏర్పరచుకొని అనేక శ్రేష్ఠమైన కృపలను అతనికి అనుగ్రహించినను, అయినను భక్తిహీనులు తన్ను హింసించుటకు అతడు సమ్మతించెను; వారిని దూరముగా నిలువబెట్టుటకు అతనికి సాధ్యము కాలేదు, ఏలయనగా “మీరు నా సమీపమునకు రాకూడదు” అని చెప్పుటకు అతనికి ప్రాకారములును దుర్గములును లేవు. ఏలయనగా వారు తన్ను సమీపించిరని అతడు చెప్పుచున్నాడు. కావున, దుష్టులు స్వేచ్ఛగా పగ్గములు విడిచి తిరుగునట్లు దేవుడు వారికి అనుమతి ఇచ్చినప్పుడు, అనగా వారు మన కంఠములపై కాళ్లు ఉంచుటకును, మనలను పూర్తిగా మ్రింగివేయుటకును అధికారము కలవారుగా కనబడునప్పుడు, తన పిల్లలు తమ శత్రువుల దుష్టత్వమునకు లోనగుటయే అన్ని యుగములలోను మన దేవుని చిత్తమై యున్నదని యోచింతము.

వారు దేవుని ధర్మశాస్త్రమునకు దూరముగా ఉన్నారని అతడు చెప్పుదానిని కూడ మరింతగా పరిగణింతము. ఏలయనగా వారియందు సత్యమును న్యాయమును లేవని ఇది సూచించుచున్నది. కావున భక్తిహీనులు దేవుని తృణీకరించి, అత్యధిక అభక్తితో మనలను పడద్రోయుటకు మనపై విరుచుకొని పడునప్పుడు, దావీదు ఉదాహరణమును జ్ఞాపకము చేసికొని ఇట్లందము: “తనకు ఇష్టమైనప్పుడు బలముతోను హింసతోను వారిని అణచివేయవలసినవాడును అణచివేయువాడునైన ఆయనను ఏమాత్రమును లక్ష్యపెట్టక దుష్టులు మనలను ఇట్లు ఏల హింసించుచున్నారు?” అది వారు గ్రుడ్డివారును మందబుద్ధులునై సమస్త సత్యమును న్యాయమును లేనివారగుటచేతనే. అయితే దానికి వ్యతిరేకముగా, దేవుడు మనకు సమీపముగా ఉన్నాడని మనకు తెలిసియున్నది గనుక భయపడకుందము; దుష్టులు మనపై చేయు ప్రయత్నములను త్రోసివేయుటకును, వారు మనపై కొట్టు దెబ్బలను భరించుటకును ఆయన మనకు డాలుగా ఉండి, మనకును వారికిని మధ్య తన్ను నిలుపుకొనునట్లు ఆయన ఎల్లప్పుడును మనకు మరి మరి సమీపముగా ఉండుటకై ఆయనను నిరంతరము ప్రార్థింతము.

అంతేకాక, భక్తిహీనులు ఇట్లు మనలను అణచివేయుచున్నను, దేవుడు మనకు దూరముగా లేడని, అది మనకు గోచరింపకపోయినను, మనము నిశ్చయముగాను దృఢముగాను ఉందము. ఏలయనగా ఆయన మిక్కిలి మరుగైయున్నాడని మనము తలంచునప్పుడే దేవుడు తరచు మనకు సమీపముగా ఉండును; అనగా ఆయన తన శక్తిని ప్రభావమును మనకు కనుపరచడు, మొదటి మాటుననే దానిని తెరచి చూపడు. ఏలయనగా ఆయనపై మనకు ఎంత గౌరవమున్నదో చూపుటకై మనము ఆయనను ప్రార్థింపవలెను; ఆయన కాలమును పొడిగించి, మనము కోరినదానికంటె ఎక్కువ సేపు మనకు సహాయము చేయుటకు ఆలస్యము చేసినను, మనము అయినను ఆయన మంచి అనుకూల సమయమునకై వేచియుండవలెను. సంక్షేపముగా, దావీదు ఇచ్చట చెప్పినదానియందు మనము ఎల్లప్పుడును దృఢనిశ్చయముతో ఉండవలెను: “భక్తిహీనులు సమీపముగా ఉన్నారా? మంచిది, దేవుడు చేరువలోనే ఉన్నాడు.” అనగా, ఈ మనుష్యులు మనకు హాని చేయవలెనని దుర్మార్గముగా తలంచుచుండగా దేవుడు ఆకాశమందు నిద్రించుట లేదు. ఈ మనుష్యులు మనలను మ్రింగివేయుటకే తప్ప మరేమియు వెదకకున్నను దేవుని బాహువులు ముడుచుకొనియుండలేదు, ఆయన హస్తములు మూయబడలేదు. ఈ భక్తిహీనులు మనలను నాశనము చేసి కలవరపరచుటకు మేల్కొనియుండగా దేవుడు ఇంకను గ్రుడ్డివాడు కాడు. కావున దేవుడు తనకు తెలిసిన మన అవసరములను బట్టి ఎల్లప్పుడును చేరువలో ఉండి, మనకు సమీపమున ఉన్న కీడేదైనను మనలను ఎన్నడును జయింపజాలనట్లు, దుష్టులు నలుదిక్కులనుండి ఏమి కల్పించినను, మనకు సహాయము చేయునని చూడుడి. దావీదు ఈ చోట సూచింపగోరునది ఇదియే.

ఇప్పుడు ఆయన ఆజ్ఞలు సత్యములని కూడ అతడు చెప్పుచున్నాడు. దీనిలో అతడు దేవుని వాక్యమునకు ఆశ్రయింపవలెనని మనలను ప్రబోధించుచున్నాడు; ఏలయనగా మనము ఇట్లు వేధింపబడి దుఃఖములలోను వేదనలలోను గట్టిగా మూయబడియున్నను, సహాయము కొరకు అటు ఇటు చూచుచున్నను, దేవుడు దానిని నివారించుట మనకు కనబడకున్నను, అప్పుడు, నేను చెప్పుచున్నాను, ఆయన తన వాక్యమునకు ఆశ్రయింపవలెనని మనకు బోధించుచున్నాడు. ఇది మిక్కిలి ప్రయోజనకరమైన హెచ్చరిక. ఏలయనగా మనము దేవుని వెదకునప్పుడు, మన స్వకపోలకల్పనలను, లేదా మనకు అలవాటైన లౌకిక పద్ధతిని లక్ష్యపెట్టకూడదు; ఆయన మన చిత్తమునకు లోబడి, కనిపించు విధముగా మనకు తన్ను కనుపరచుకొనవలెనని, తన మహిమతో ఆకాశమునుండి దిగి మన శత్రువులందరిని అగ్నిగంధకములతో దహించి, మనలను ఉన్నతమైన స్థానమున నిలిపి, సమస్తమును మన ఇష్టప్రకారము కలుగునంత అనుగ్రహము మనపై చూపవలెనని ఎదురుచూడకూడదు. చూడుడి, దేవుడు తన్ను కనుపరచుకొనవలెనని మనము ఎట్లు కోరుచున్నామో నేను మిమ్ములను వేడుకొనుచున్నాను; ఏలయనగా మనము శరీరులమైనట్లే, ఆయనను కూడ మనకు కనిపించు విధముగా తన్ను కనుపరచుకొనవలెనని కోరుదుము. ఈ సమయమంతయు ఆయన వాక్యము మనయెదుట గొప్ప అధికారము గలది కాదు; ఏలయనగా ఆయన ఎందుకు ఏమిటికో మనకు చూపకపోయినయెడల, ఆయన పలికినదానితో మనము తృప్తి చెందము, కాని ఆయన హస్తము పూర్తిగా తెరచియుండుట చూడగోరుదుము. కావున దావీదు ఇచ్చట మనకు ఇచ్చు ఈ హెచ్చరిక మిక్కిలి అవసరమైనది: అనగా దేవుని ఆజ్ఞలు సత్యములు. అతడు ఇట్లు చెప్పినట్లున్నది: “ప్రభువా, నీవు మనకు సమీపముగా ఉన్నావని నేనిదివరకే చెప్పితిని; ఏలయనగా దుష్టులచేత మేము హింసింపబడుటయు కలవరపరచబడుటయు, వారు మమ్మును నాశనము చేయుటకు మామీదికి వచ్చుటయు నీవు చూచుచున్నావు, నీవు వారి యెదుటనే వారికి విరుద్ధముగా ఉండి వారిని త్రిప్పికొట్టి వారి దెబ్బలను భరించుచున్నావు. ఇదంతయు నేను ఒప్పుకొనుచున్నాను, ప్రభువా; అయితే దీనిని కనిపించు విధముగాను లౌకికరీతిగాను నేను చూడను. అయితే ఎట్లు? నీ ఆజ్ఞలు సత్యములు గనుక.” కావున తనకు ఇయ్యబడిన ధర్మశాస్త్రముపైనను వాగ్దానములపైనను తన్ను స్థిరపరచుకొనెను గనుక దేవుడు తనకు సమీపముగా ఉన్నాడని దావీదు ఎరిగెను. మనము ఇదివరకే స్పృశించినట్లు ఇది మిక్కిలి కఠినమని తోచినను, మనము కూడ అట్లే చేయవలెను. ఇది అనుసరించును,

“నీవు వాటిని నిత్యమునకు స్థాపించితివని శాసనములవలన నేను పూర్వమునుండియే తెలిసికొంటిని.”

ఈ కడపటి వచనములో, ముగింపుగా దావీదు, దేవుని ఆజ్ఞలు ఎట్టివో ఇప్పుడు తెలిసికొనుటకు తాను క్రొత్తగా నేర్చుకొను వానివంటివాడను కానని, గాని దేవుడు తనకు సమీపముగా ఉన్నాడని దృఢముగా నమ్మెననియు చెప్పుచున్నాడు; ఏలయనగా తాను విడువజాలని ఆయన వాక్యము తనకు ఉన్నది. కావున విశ్వాసులు అక్షరాభ్యాస దశలోనే ఉండకూడదనియు, దీర్ఘకాలము అభ్యసింపవలెననియు అతడు చూపుచున్నాడు; దావీదు తన్ను గూర్చి ప్రతిజ్ఞ చేయుచున్నట్లు: “నేను వాటిని పూర్వమునుండియే తెలిసికొంటిని” అని అతడు అనుచున్నాడు.

ఇప్పుడు ఇచ్చట అతడు కొనసాగింపును సూచించు ఒక మాటను ఉంచుచున్నాడు: “నిత్యమునకు నీవు స్థాపించిన నీ ఆజ్ఞలను నేను ఆదినుండి పూర్వమునుండియే తెలిసికొంటిని” అని అతడు అనుచున్నాడు.

కావున మనలను చుట్టుముట్టు సమస్త దాడులకు విరుద్ధముగా మనము ధైర్యముగా పోరాడవలెనన్నయెడల, దేవుని వాక్యమును గూర్చిన ఈ జ్ఞానమునందు మనము నిలిచియుండవలెనని నేర్చుకొందము; అప్పుడు ఆయన ఎల్లప్పుడును మనకు సమీపముగా సిద్ధముగా ఉండుట మనము కనుగొందుము; అందువలన ఆయన సంరక్షణ విషయమై మనము ఒక దినమునకు మాత్రమే కాక మన జీవితపు దినములన్నిటికి నిశ్చింతగా ఉండవచ్చును. కావున ఈ పాఠమును సంపూర్ణముగా జ్ఞాపకముంచుకొందము; దేవుని శాసనములు మన హృదయములలో ఎంత లోతుగా ముద్రింపబడియున్నవనగా, వాటిలో ఇప్పటికే ఉన్నదానిని, అనగా దేవుడు వాటిని స్థాపించెనను సంగతిని, మనము పూర్వమునుండియే తెలిసికొంటిమని దావీదుతో కలిసి చెప్పుదుము: అనగా ఈ లోకములో అనేక మార్పులను మనము చూచినను, సమస్తము మారి త్రిప్పబడినను, దేవుడు మారువాడు కాడు, ఆయన ఎన్నడును తన మనస్సును మార్చుకొనడు, ఆయన వాక్యము ఆదినుండి ఉన్నట్లే, ఎల్లకాలమును నిలుచునట్లే ఉన్నది; అది ఈ లోకపు సమస్త మార్పులకును త్రిప్పులకును ఎన్నడును లోనుకాక, దేవుడు దానిని నిత్యమునకు స్థాపించెను గనుక ఎల్లప్పుడును దాని సంపూర్ణ బలమునందును ప్రభావమునందును నిలుచును. ఇది ఇట్లే, మనము దేవుని ప్రార్థించుటకు సిద్ధపడవలసినట్లే; అనగా ఆయన వాగ్దానములపై నిజమైన నమ్మకమునందు మనము స్థిరపడినప్పుడు, ఆయన తన వాక్యమునకు ఇచ్చిన నిత్యమైన శక్తిని బలమును, అనగా ఆయన ఎల్లప్పుడును తనకు తానే సమానుడుగా నిలుచునని, మనము తెలిసికొనియుందుము. నేను చెప్పుచున్నాను, దీనిని మనము తెలిసికొనినప్పుడు, ఆయన తన వద్దకు ఆశ్రయించినప్పుడెల్ల, ఆయన మనకు వాగ్దానము చేసినదానిని అనుభవముచేత మనకు తెలియజేయునని నిశ్చయముగా ఉండి, ధైర్యముగా వచ్చి ఆయన యెదుట నిలువవచ్చును; ఆయన మనయెడల చూపు ప్రేమకు సాక్ష్యమును మనకు ఇచ్చెనని దీనిపై నమ్మకముంచి ఆయనయొద్దకు ఆశ్రయింపవచ్చును.

ఇప్పుడు మన మంచి దేవుడును తండ్రియునైన ఆయన మహిమ యెదుట సాష్టాంగపడి, మనము ఆయనకు విరుద్ధముగా ప్రతిదినము చేయు మన లెక్కలేని అపరాధములను ఒప్పుకొందము. మన శరీర అనురాగములకును ఈ లోక వ్యర్థములకును అతిగా లోబడుటకు బదులు, ఇప్పుడు మన్ను పూర్తిగా ఆయన మంచి చిత్తప్రకారము క్రమపరచుకొనుట తప్ప మరి వేరే మార్గము వెదకకుండునట్లు ఆయన మనలను తాకవలెనని ఆయనను వేడుకొందము; మనము బలహీనులమును దుర్బలులమునై, అవును, సమస్త బలము లేనివారమై, తొట్రిల్లకుండ ఒక్క అడుగైనను ముందునకు వేయజాలము, లేదా వెనుకకు పోవుటలో ఆయనకు దూరముగా ఉన్నను, ఆయన సహాయము చేయుటకు చేరువలో ఉండునని సందేహింపకుందము. మరియు ఆయన మనకు తన సహాయమును అనుభవింపజేసిన పిమ్మట, ఆయనకు తగినట్లు మనము కృతజ్ఞులమగునట్లును, ఆయన ప్రతిదినము మనకు అనుగ్రహించుచు ఉదారముగా ఒసగుచున్న ఉపకారములన్నిటికొరకు మన జీవితపు దినములన్నిటను ఆయనను మహిమపరచుట తప్ప మరేమియు కోరకుండునట్లును ఆయన మనకు కృప అనుగ్రహించునుగాక. ఈ కృపను ఆయన మనకు మాత్రమే కాక, భూమియందలి సమస్త జనులకును జనములకును అనుగ్రహించునుగాక. ఇత్యాది.