అనుభాగము I — నిత్యమైన పూర్వనిర్ణయము (భాగము 2 / 2)

తరువాత పౌలు, “దేవుడు సమస్త జ్ఞానమును వివేకమును అనుగ్రహించి, తన కృపాధన సమృద్ధిని బట్టి మన యెడల విస్తారముగా చూపెను; ఆయన తనలో తానే సంకల్పించుకొనిన తన దయాసంకల్పము చొప్పున తన చిత్తరహస్యమును మనకు తెలియజేసెను” అని ప్రకటించుచున్నాడు. పాఠకుడా, ఈ మాటలలో ఇంతకుముందు మరుగై యుండిన ఆ నిత్యసంకల్పమను ఊట నుండి నది వలె ప్రవహించు జ్ఞానోదయ కృపను నీవు వినుచున్నావు. దేవుడు మనలను ఏర్పరచుకొనునపుడు మన విశ్వాసమును లక్ష్యపెట్టెననుట దీనికి ఎంతో, ఎంతయో దూరము; ఏలయనగా, దేవుడు తన ఉచితమైన దత్తకృపచేత దానిని మనకొరకు అంతకుముందే నియమించిననేగాని ఆ విశ్వాసము ఉనికిలోనికి రాజాలదు. పౌలు ఇంకను దీనిని స్థిరపరచుచు, మనలను ఏర్పరచుకొనుటలో దేవుడు ఏ బాహ్య కారణముచేతను—తనకు వెలుపటి ఏ కారణముచేతను—కదిలింపబడలేదనియు, తన స్వజనమును, అనగా ఇంకను సృజింపబడక పుట్టక ముందే, తరువాత విశ్వాసమును అనుగ్రహింపబోవు వారినే ఏర్పరచుకొనుటకు తానే, తనలో తానే, కారణమును కర్తయునైయుండెననియు ప్రకటించుచున్నాడు: “సమస్తమును తన ఇష్టప్రకారమైన సంకల్పమునుబట్టి జరిగించువాని (అని అపొస్తలుడు చెప్పుచున్నాడు) ఉద్దేశ్యము చొప్పున” (ఎఫెసీయులకు 1:11).

దేవుని నిత్యసంకల్పము ఇచ్చట మన సొంత సంకల్పమునకును చిత్తమునకును ప్రత్యక్షముగా ఎదురుగా నిలుపబడియున్నదని ఎవడు గ్రహింపడు? ఈ వాక్యభాగమును అగస్టీను కూడా లోతుగా పరిశీలించెను; దీనికి తన వ్యాఖ్యానములో, “దేవుడు సమస్తమును ఎంత పూర్ణముగా జరిగించుననగా, మనము విశ్వసించుటకు కారణమైన ఇష్టమును కూడ మనలో ఆయనే పుట్టించును” అని ఆయన గమనించెను. దేవుడు సువార్త ద్వారా రక్షణ నిరీక్షణకు ఎవరిని పిలుచునో, క్రీస్తు శరీరములోనికి ఎవరిని అంటుకట్టునో, నిత్యజీవమునకు ఎవరిని వారసులనుగా చేయునో వారెవరో ఇందువలన స్పష్టముగా వెల్లడియై రుజువగుచున్నదని నేను తలంతును; వారు తన నిత్యమును గూఢమునైన ఆలోచనచేత తనకు కుమారులనుగా దత్తత చేసుకొనినవారే; వారిని ఆ రీతిగా దత్తత చేసుకొనుటకు వారిలోని ఏ విశ్వాసమువలన ఆయన కదిలింపబడలేదు సరిగదా, ఈ ఏర్పాటే వారిలోని సమస్త విశ్వాసమునకు కారణమును ఆరంభమునై యున్నది; కావున ఏర్పాటు క్రమమునందు విశ్వాసమునకు ముందుగా నున్నది.

అపొస్తలుని రోమీయులకు పత్రిక ఎనిమిదవ అధ్యాయములో మనకు కనబడునది కూడ అంతే స్పష్టము, ప్రత్యక్షమునై యున్నది. దేవుని ప్రేమించు విశ్వాసులకు సమస్తమును మేలుకొరకు సమకూడి జరుగునని (లేక సహాయకరమగునని) చెప్పిన తరువాత, మనుష్యులు తమ సంతోషమునకు మూలమును తమయందే వెదకకుండునట్లును, తాము ముందుగా దేవుని ప్రేమించుటవలన ఆ ప్రేమచేత ఆయన చేతినుండి అట్టి మేలునకు యోగ్యులైరని తలంపకుండునట్లును, అట్టి ప్రతి పొరపాటును సరిదిద్దుటకు అపొస్తలుడు వెంటనే, “ఆయన సంకల్పము చొప్పున పిలువబడినవారు” అని కూర్చుచున్నాడు. దీనిచేత, ఆరంభమునకు సంబంధించిన మహిమ అంతయు దేవునికే భద్రపరచుటకు పౌలు ఆత్రుతపడుచున్నాడని మనము చూచుచున్నాము; ఏలయనగా, తమంతట తాము ఆయనను ద్వేషించుటకే తప్ప మరి ఏమియు చేయజాలని మనుష్యులు ఆయనను ప్రేమించునట్లు చేయునది ఆయన పిలుపేనని అతడు చూపుచున్నాడు. మానవజాతి అంతటిని నీవు సంపూర్ణముగా పరీక్షించినయెడల, దేవుని ప్రేమించుటకు స్వభావసిద్ధముగా వారిలో ఎవనియందైనను ఏ ఒరవడిని నీవు కనుగొందువు? కాదు! ఇదే అధ్యాయములో, శరీరేంద్రియములన్నియు, అనగా సమస్తమైన “శరీరానుసారమైన మనస్సు దేవునికి విరోధమైనది” అని పౌలు ప్రకటించుచున్నాడు. మనుష్యులందరు స్వభావముచేత దేవునికి శత్రువులును విరోధులునై యున్నయెడల, ఆయన పిలుపుచేత మాత్రమే కొందరు తక్కినవారినుండి వేరుచేయబడి, తమ ద్వేషమును విడిచిపెట్టి, ఆయనను ప్రేమించునట్లు నడిపింపబడుదురని స్పష్టమే. అంతేకాక, అపొస్తలుడు ఇచ్చట ఉద్దేశించినది ఆ ఫలప్రదమైన పిలుపునే అనుటలో సందేహమే లేదు; దానిచేత దేవుడు తాను ముందుగా తనకు కుమారులనుగా దత్తత చేసుకొనినవారిని పునర్జన్మింపజేయుచున్నాడు. ఏలయనగా అపొస్తలుడు కేవలము “పిలువబడినవారు” అని చెప్పలేదు (ఎందుకనగా ఇది కొన్నిసార్లు, దేవుడు తన సొంత బిడ్డలతో కలిపి పశ్చాత్తాపమునకును విశ్వాసమునకును విచక్షణ లేకుండ పిలుచు లేక ఆహ్వానించు తిరస్కృతులకును వర్తించును), గాని సంపూర్ణ వివరణతో, “ఆయన సంకల్పము చొప్పున పిలువబడినవారు” అని చెప్పుచున్నాడు; ఆ సంకల్పము తన స్వభావముచేతను ఫలితముచేతను స్థిరమైనదిగాను ధ్రువపరచునదిగాను ఉండవలసినదే.

ఇప్పుడు ఈ వాక్యమును మానవ సంకల్పమునకు అన్వయించి వివరించుట (అగస్టీను వాదించినట్లు) పరమ అసంబద్ధము. నిజమునకు, వ్యాఖ్యాత జోక్యము ఏమాత్రమును అవసరము లేనట్లుగా, సందర్భమే ప్రతి సంశయమును తొలగించుచున్నది. ఏలయనగా అపొస్తలుడు వెంటనే, “ఆయన ఎవరిని ముందుగా నిర్ణయించెనో (లేక నిశ్చయముగా నియమించెనో) వారిని పిలిచెను; ఎవరిని పిలిచెనో వారిని నీతిమంతులుగా తీర్చెను” అని కూర్చుచున్నాడు. ఇచ్చట అపొస్తలుడు, దేవుడు తనకు ప్రత్యేక స్వాస్థ్యముగాను నిధిగాను నియమించుకొనిన ఒక నిర్దిష్ట సంఖ్యగలవారిని గూర్చి మాటలాడుచున్నాడని స్పష్టము. ఏలయనగా దేవుడు అనేకులను—అనేక విధములుగా, విశేషముగా మనుష్యుల బాహ్య పరిచర్యద్వారా—పిలిచినను, నిత్యజీవమునకు తాను నియమించినవానిని తప్ప మరి ఎవనిని ఆయన నీతిమంతునిగా తీర్చడు, చివరికి మహిమపరచడు. కావున దేవుని పిలుపు ఒక విశేషమైన పిలుపు; అది ఆయన నిత్యమైన ఏర్పాటును ముద్రించి ధ్రువపరచి, ఆ విధముగా పిలువబడిన ప్రతివానిని గూర్చి దేవునియందు ముందు మరుగైయున్నదానిని బహిరంగముగా వెల్లడిపరచును.

ఇచ్చట అనేకులు చేయు వితండవాదములు ఏవో నేను బాగుగా ఎరుగుదును. దేవుడు ముందెరిగినవారు పూర్వనిర్ణయింపబడిరని పౌలు స్థిరపరచినపుడు, ప్రతివాడు విశ్వసింపబోవు కాలమున కలుగు తన భవిష్యత్ విశ్వాసమును బట్టియే ఏర్పరచబడెనని ఆయన భావమని వారు చెప్పుదురు. కాని, తన కృపాదయలను వారికి అనుగ్రహించునట్లు తనను కదిలించు ఏదో ఒకటి వారిలో దేవుడు ముందుగా చూచెనని మనము అర్థము చేసికొనవలెనని వారు తప్పుగా ఊహించు దానిని నేను వారికి ఒప్పుకొనను. ఏలయనగా, దేవుడు ఏర్పరచుకొనినవారు ఉచితముగా ఏర్పరచబడినపుడే, ఆ హేతువుచేతనే ముందెరుగబడిరని స్పష్టము. అందువలన అదే అపొస్తలుడు మరియొక చోట, దేవుడు తనవారిని ఎరుగును అని బోధించుచున్నాడు; అనగా ఆయన వారిని ఒక విధముగా గుర్తుపెట్టియుంచి, తన పట్టీలో లెక్కింపబడినవారినిగా ఎంచుచున్నాడని భావము.

అగస్టీను కూడా ఈ ముఖ్యమైన అంశమును విడిచిపెట్టలేదు: ముందెరుగుట అను మాటచేత, దేవుడు తన వారిని రక్షణకు పూర్వనిర్ణయము చేయు ఆలోచనను మనము గ్రహింపవలెనని ఆయన చెప్పెను. నిత్యజీవమునకు వారసులగువారెవరో దేవుడు ముందెరిగెనని ఎవడును కాదనడు. ఉదయింపగల ప్రశ్న ఇదొక్కటే: దేవుడు వారిలో తాను చేయబోవుదానిని ముందెరిగెనా, లేక వారు తమంతట తాము ఏమై యుందురో దానిని ముందెరిగెనా? కాని ముందెరుగుట అను మాటను పట్టుకొని, దేవుని నిత్యమైన ఏర్పాటును మనుష్యుల యోగ్యతలకు ముడివేయునట్లు దానిని వాడుట వ్యర్థమైన కపటోపాయము; అపొస్తలుడు ఆ ఏర్పాటును ప్రతిచోటను దేవుని సంకల్పమునకే ఆపాదించుచున్నాడు. పేతురు కూడ సంఘమును “దేవుని ముందరి ఎరుకను బట్టి ఏర్పరచబడినవారు” అని వందనము చేయుచున్నాడు. దేవుడు ముందుగా చూచిన వారిలోని ఏదో పుణ్యము వారికి ఆయన దయను సంపాదించెనని నమ్మి అతడు ఇట్లు చేసెనా? కాదు! పేతురు మనుష్యులను మనుష్యులతో పోల్చి, వారిలో కొందరిని ఇతరులకంటె శ్రేష్ఠులనుగాను యోగ్యులనుగాను చేయుట లేదు; కాని దేవుడు తనలో తానే నిర్ణయించిన ఆ సంకల్పమును సమస్త ఇతర కారణములకును పైగా, ఉన్నతమున నిలుపుచున్నాడు. తాను ఎవరికి వ్రాయుచుండెనో వారు పుట్టకముందే దేవునిచేత ఎన్నుకొనబడిరి లేక ఏర్పరచబడిరి కావున ఇప్పుడు దేవుని బిడ్డలలో లెక్కింపబడుచున్నారని ఆయన చెప్పినట్లే ఉన్నది. ఇదే సూత్రము ననుసరించి, అదే అధ్యాయములో ఆ తరువాత, లోకపాపములను తన రక్తముచేత కడిగివేయు రక్షకుడైన క్రీస్తు “లోకము పుట్టకమునుపే నిజముగా ముందుగా నియమింపబడెను” అని ఆయన బోధించుచున్నాడు; క్రీస్తుచే నెరవేర్చబడిన పాపపరిహారము దేవుని నిత్యాలోచనచేత ముందే నియమింపబడినదని ఆ అపొస్తలుని భావమని నిస్సందేహము. లూకా అపొస్తలుల కార్యముల గ్రంథమున వ్రాసిన పేతురు ప్రసంగములో మనకు కనబడునది కూడ వేరుగా వివరింపబడజాలదు: క్రీస్తు “దేవుని నిర్ణయించిన సంకల్పమును ముందరి ఎరుకను బట్టి” మరణమునకు అప్పగింపబడెను. ఇచ్చట పేతురు “ముందరి ఎరుక”ను “సంకల్పము”తో జతపరచుచున్నాడు; క్రీస్తు ఏదో యాదృచ్ఛికముచేతను, మనుష్యుల కేవల హింసాత్మకమైన దాడిచేతను మరణమునకు లాగబడలేదనియు, సర్వము ఎరిగిన సర్వోత్తముడును సర్వజ్ఞానియునైన దేవుడు ఉద్దేశపూర్వకముగా దీనిని ఇట్లు నిర్ణయించెననియు మనము నేర్చుకొనవలెనని. నిజమునకు, నిజముగా స్వస్థమైన మనస్సుగలవారిలో సమస్త వివాదమును అంతము చేయుటకు అపొస్తలుడైన పౌలు వ్రాసిన ఒక్క వాక్యభాగమే చాలును. ఆయన ఇట్లనుచున్నాడు: “దేవుడు తాను ముందెరిగిన తన ప్రజలను తోసివేయలేదు.” ఆ ముందెరుక ఏమైనదో ఆయన కొంచెము తరువాతనే, కృపాస్వీకారమను ఏర్పాటును బట్టి శేషము రక్షింపబడెనని చెప్పుచు వివరించుచున్నాడు. మరియు ఇశ్రాయేలు తాము వెదకినదానిని క్రియలచేత పొందలేదుగాని, “ఏర్పాటే” దానిని పొందెనని చెప్పుచున్నాడు. పూర్వవాక్యములో ఆయన ముందెరుక అని పిలిచినదానిని, ఇచ్చట తరువాత ఏర్పాటు అనియు, అదియు ఉచితమైనదనియు నిర్వచించుచున్నాడు.

ఆదామునందు అందరును నశించినను, కృప అనగా అందరిని రక్షణకు ఆహ్వానించు దేవుని మంచితనమని పిగియస్ వ్యాఖ్యానించుట బాలిశమును అసంబద్ధమునైన కల్పన. ఏలయనగా పౌలు ముందెరుగబడినవారిని, దేవుడు కనికరముతో దృష్టించుటకు ఇష్టపడనివారినుండి అతి స్పష్టముగా వేరుపరచుచున్నాడు. క్రీస్తు చెప్పిన స్మరణీయమైన మాటలలో కూడ ఇదే ఏ మరుగును లేకుండ వ్యక్తమగుచున్నది: “తండ్రి నాకు అనుగ్రహించువారందరును నా యొద్దకు వత్తురు; నా యొద్దకు వచ్చువానిని నేను ఏ మాత్రమును బయటికి త్రోసివేయను.” ఇచ్చట సంక్షిప్తముగానైనను అతి విశదముగా చెప్పబడిన మూడు సంగతులు మనకు కనబడుచున్నవి. మొదటిది, క్రీస్తు నొద్దకు వచ్చువారందరును ముందే తండ్రిచేత ఆయనకు అనుగ్రహింపబడినవారు; రెండవది, ఆ విధముగా ఆయనకు అనుగ్రహింపబడినవారు తండ్రి చేతినుండి కుమారుని చేతికి అప్పగింపబడినట్లు, వారు నిజముగా ఆయనవారగునట్లు, అప్పగింపబడిరి; మూడవది, తండ్రి తన నమ్మకమైన కాపుదలకును సంరక్షణకును అప్పగించిన వారందరిలో ఒక్కడైనను నశించనీయకుండునట్లే క్రీస్తు వారికి నిశ్చయమైన కాపరి. ఇప్పుడు విశ్వాసము యొక్క ఆరంభమునుగూర్చి ప్రశ్న లేవనెత్తబడినయెడల, విశ్వసించువారు తండ్రిచేత ఆయనకు అనుగ్రహింపబడినవారు కావుననే విశ్వసించుచున్నారని చెప్పుటలో క్రీస్తే ఇచ్చట ఆ జవాబు ఇచ్చుచున్నాడు.

శాస్త్రుల అవిశ్వాసము అజ్ఞానులైన జనసమూహమునకు గొప్ప అడ్డంకిగా ఉండెను; ఏలయనగా తమ అనుమతి క్రింద అంగీకరింపబడినదే తప్ప మరి ఏ బోధయు నమ్మదగినది కాదని వారు ఎల్లప్పుడును వారిని ఒప్పించుచుండిరి. మరియొక వైపున, రక్షణమార్గమునకు మనలను నడిపించు ఆ వెలుగు దేవుని వరమని క్రీస్తు బహిరంగముగా ప్రకటించుచున్నాడు. తండ్రి క్రీస్తునందు ఏర్పరచుకొనిన వారందరును ఆయనకు అనుగ్రహింపబడిరను సత్యమునుండి ఎవడైనను వెనుకకు తిరుగగోరినను, ఆ అనుగ్రహము విశ్వాసమునకు ముందున్నది మాత్రమే కాక, దానికి కారణమును మూలమునై యున్నదనునది స్థిరమైన వాస్తవముగానే నిలిచియున్నది. ఇప్పుడు క్రీస్తు వాక్యమందలి మిగిలిన భాగములో, “నా యొద్దకు వత్తురు” అనుదానిలో ఇంకను ఆశ్చర్యకరమైన బరువు కలదు. ఏలయనగా దేవుని హస్తము ఎవరిపైకి చాపబడెనో వారు తప్ప మరి ఎవడును తన యొద్దకు రాడని మాత్రమే కాక, తండ్రిచేత తనకు అనుగ్రహింపబడినవారందరును ఏ మినహాయింపును లేకుండ తనయందు విశ్వసించునట్లు నడిపింపబడుదురని ఆయన చాటుచున్నాడు. తన దివ్య ప్రసంగము యొక్క సందర్భమున ఆయన దీనిని మరింత సంపూర్ణముగా స్థిరపరచుచున్నాడు: “నన్ను పంపిన తండ్రి ఆకర్షించితేనే తప్ప ఎవడును నా యొద్దకు రాలేడు” అని ఆయన చెప్పుచున్నాడు.

దేవునికి విరోధులైనవారిని క్రీస్తు నొద్దకు తెచ్చుటకు జ్ఞానోదయము అవసరమని పిగియస్ స్వయముగా ఒప్పుకొనును; అయినను కృప అందరికి సమానముగా అర్పింపబడునని, కాని ప్రతివాడు దానిని పొందుటకు ఇష్టపడునంతమేరకు మనుష్యుని చిత్తముచేత అది చివరికి ఫలప్రదము చేయబడునని అను కల్పనను అతడు పట్టుకొనియే యుండును. కాని తన మాటల భావము దీనికి ఎంతో భిన్నమైనదని క్రీస్తు సాక్ష్యమిచ్చుచున్నాడు. ఏలయనగా ఆయన వెంటనే, “మీలో విశ్వసింపనివారు కొందరున్నారు. ఇందువలననే, తండ్రివలన అనుగ్రహింపబడితేనే తప్ప ఎవడును నా యొద్దకు రాలేడని మీతో చెప్పితిని” అని కూర్చుచున్నాడు. “విశ్వసింపనివారిని” “ఆకర్షింపబడినవారి” సంఖ్యనుండి క్రీస్తు తొలగించుచున్నాడని ఇచ్చట మీరు చూచుచున్నారు. విశ్వాసము దేవుని విశేష వరము కానియెడల క్రీస్తు ఇదంతయు వ్యర్థముగాను అసందర్భముగాను పలికినట్లగును. కాని తన ప్రసంగమును కొనసాగించుచు ఆయన నిశ్చయముగా కూర్చినదే అన్నిటికంటె స్పష్టము. “నీ పిల్లలందరును ప్రభువువలన బోధింపబడుదురు” అను యెషయా ప్రవచనమును ఉదహరించిన తరువాత, వ్యాఖ్యానరూపముగా ఆయన, “కావున తండ్రివలన విని నేర్చుకొనిన ప్రతివాడును నా యొద్దకు వచ్చును” అని చేర్చుచున్నాడు. దేవుడు తన పిల్లలను శిష్యులను క్రీస్తు చేతులలోనికి స్వాధీనములోనికి అప్పగించుటకై తన ఆత్మచేత వారితో లోపల మాటలాడునపుడే యెషయా ప్రవచనము నెరవేరునని ఆయన దీనిలో చూపుచున్నాడు. దేవుడు తన సంఘమును నూతనపరచి వృద్ధిచేయు విధానమిదేనని యెషయా నిర్వచించుచున్నాడు: తన పిల్లలకు పైనుండి బోధించుటచేత, “వారందరును దేవునివలన బోధింపబడుదురు.” కావున ప్రవక్త దేవుని ఒక విశేష కృపను నమోదు చేయుచున్నాడు; ఆయన స్వపిల్లలు తప్ప మరి ఎవరును దానికి యోగ్యులుగా ఎంచబడరు. ఎవరి మనస్సులను హృదయములను దేవుడు “బలవంతము చేయునో” వారు ఫలప్రదముగా ఆయన యొద్దకు ఆకర్షింపబడుదురని క్రీస్తు కూడ ఇచ్చట తన ఈ బోధచేత ప్రకటించుచున్నాడు.

అగస్టీను చెప్పునట్లు, దేవుడు ఇట్లు ‘తన సంకల్పము చొప్పున పిలువబడినవారికి’ లోపల బోధించును; వారు ఏమి చేయవలెనో వారికి తెలియజేయుచు, తెలిసినదానిని చేయు శక్తిని కూడ వారికి అనుగ్రహించును. కావున తాను ఏమి చేయవలెనో ఎరిగియుండి దానిని చేయనివాడు కృపను బట్టి కాదు, ధర్మశాస్త్రమును బట్టి మాత్రమే దేవునివలన నేర్చుకొనెను; ఆత్మను బట్టి కాదు, అక్షరమును బట్టి మాత్రమే. ” మరియు కొంచెము తరువాత, “‘సత్యము’ చెప్పినట్లు, ‘నేర్చుకొనిన ప్రతివాడును వచ్చును’ అయినయెడల, రానివాడు నిశ్చయముగా నేర్చుకొనలేదు.” చివరకు ఆ పరిశుద్ధ పితరుడు ఈ నిర్ణయమునకు వచ్చుచున్నాడు: “రాగలవాడు కావున వచ్చును అనుట కాదు (అని ఆయన చెప్పుచున్నాడు). వాడు రాగోరి వచ్చినపుడే ఆ పవిత్ర కార్యము పరిపూర్ణమగును. ఇప్పుడు తండ్రివలన నేర్చుకొనిన ప్రతివాడును రాగల శక్తి గలవాడు మాత్రమే కాదు, వచ్చును కూడ.” కావున ఇచ్చట మనకు శక్తియొక్క ముందంజయు, చిత్తము యొక్క అనురాగమును, క్రియ యొక్క ఫలితమును కనబడుచున్నవి.

ఈ సందర్భమున నేను అగస్టీనును సాక్షిగా చూపుచున్నది ఆయన అధికారము నీడన నా శత్రువులతో పోరాడుటకు కాదు; సువార్తికునిలో క్రీస్తు యొక్క భావమును వ్యక్తపరచుటకు ఆయన మాటలకంటె తగిన మాటలను నేను కనుగొనలేను గనుక. ఇంకను శాంతించనివారు ఎవరైనను ఉన్నయెడల, ఆయన వేరొక చోట ఈ సంగతిని మరింత సంపూర్ణముగా ఇట్లు చర్చించుచున్నాడు: “‘తండ్రివలన నేర్చుకొనిన ప్రతివాడును నా యొద్దకు వచ్చును’ (యోహాను 6:45) అని క్రీస్తు చెప్పుట యొక్క భావమేమి (అని ఆయన వాదించుచున్నాడు)? ‘తండ్రివలన విని నేర్చుకొని నా యొద్దకు రాని వాడెవడును లేడు’ అని ఆయన చెప్పినట్లే కదా. తండ్రివలన విని నేర్చుకొనిన ప్రతివాడును (క్రీస్తు నొద్దకు) వచ్చునది నిజమైనయెడల, ఆయన యొద్దకు రానివాడు నిశ్చయముగా ఎన్నడును విని నేర్చుకొనలేదు. ఏలయనగా అతడు విని నేర్చుకొనియుండినయెడల నిశ్చయముగా వచ్చియుండును. దేవుని ఈ పాఠశాల శరీరసంబంధమైన సమస్త ఇంద్రియమునకును గ్రహింపునకును అతి దూరముగా ఉన్నది. దీనిలో తండ్రి బోధించును, ఆలకింపబడును; ‘వినుచు నేర్చుకొనువారు కుమారుని యొద్దకు వచ్చునట్లు.’”

కొంచెము ముందుకు సాగి అగస్టీను ఇట్లు గమనించుచున్నాడు: “మనుష్యుల హృదయములకు రహస్యముగా అనుగ్రహింపబడు ఈ కృపను కఠినమైన ఏ హృదయమును పొందదు. నిజమునకు, హృదయ కాఠిన్యము ముందుగా తొలగింపబడుటకే అది ఇవ్వబడును. కావున తండ్రి లోపల ఆలకింపబడునపుడు, ఆయన ‘రాతి హృదయమును’ తీసివేసి ‘మాంసపు హృదయమును’ ఇచ్చును. ఏలయనగా ఈ విధముగా ఆయన వాగ్దాన సంతానమును, తాను ముందుగా మహిమకు సిద్ధపరచిన కనికరపాత్రలను తన సొంతవారినిగా చేసికొనును. ఆయన అందరికి ఇట్లు ఎందుకు బోధింపడు, తద్వారా వారు క్రీస్తు నొద్దకు రాగలరు కదా అని అడిగినయెడల, జవాబు ఇది: ఆయన ఎవరికి బోధించునో వారికి కనికరముతో బోధించును; ఎవరికి బోధింపడో వారికి తీర్పులో బోధింపడు. ఏలయనగా ‘తాను ఎవరిమీద కనికరపడగోరునో వారిమీద కనికరపడును, ఎవరిని కఠినపరచగోరునో వారిని కఠినపరచును’” (రోమీయులకు 9:18).

అయినను ఈ పవిత్ర విషయము యొక్క సారమును ఇంకను చిన్న పరిధిలోనికి సంక్షిప్తము చేయవచ్చును. తన యొద్దకు రాగలుగునట్లు వంగు హృదయము ఇవ్వబడినవారు తండ్రిచేత ఆకర్షింపబడుదురని క్రీస్తు చెప్పుట లేదు; తన యొద్దకు వచ్చువారు ఎవరిని దేవుడు తన ఆత్మచేత లోపల తాకునో వారేనని, ఆ తాకుడు యొక్క ఫలప్రదత్వము క్రింద వారు నిజముగా వచ్చుదురని చెప్పుచున్నాడు. ఈ ప్రత్యేక హక్కు విచక్షణ లేకుండ అందరికి ఇవ్వబడలేదనుట సార్వత్రిక అనుభవము గ్రుడ్డివారికి కూడ స్పష్టపరచు వాస్తవము.

ఆ తరువాత, తన యొద్దకు వచ్చువారిలో ఒక్కనిని కూడ తాను ఏమాత్రమును బయటికి త్రోసివేయనని, ఇంకను అట్టివారందరి జీవము తాను అంత్యదినమున వారిని లేపువరకు తనయందే భద్రముగా దాచబడి కాపాడబడునని క్రీస్తు ప్రకటించినపుడు, పరిశుద్ధుల అంతిమ స్థిరత్వము (వాడుకలో పిలుచునట్లు) కూడ అదే విధముగా దేవుని ఏర్పాటుకే ఆపాదింపబడుచున్నదని ఎవడు గ్రహింపడు? కొందరు విశ్వాసమునుండి తొలగిపోవచ్చును, తొలగిపోయియున్నారు; కాని క్రీస్తే ప్రకటించునట్లు, తండ్రిచేత క్రీస్తుకు అనుగ్రహింపబడినవారు నాశన ప్రమాదమునకు అతీతముగా నుంచబడినారు. అదే విధముగా, వేరొక చోట యూదులలో కొందరు “వారు ఆయన గొఱ్ఱెలలోనివారు కాకపోవుటవలన” విశ్వసింపరని క్రీస్తు చెప్పినపుడు, ఆ గొఱ్ఱెలనే నిశ్చయమైన రక్షణ నౌకాశ్రయమునందు ఉంచినట్లున్నాడు. “అవి ఎన్నడును నశింపవు (అని ఆయన చెప్పుచున్నాడు), ఎవడును వాటిని నా చేతిలోనుండి లాగివేయడు. వాటిని నాకిచ్చిన నా తండ్రి అందరికంటె గొప్పవాడు; నా తండ్రి చేతిలోనుండి వాటిని లాగివేయ ఎవడును సమర్థుడు కాడు.” ఇప్పుడు ఈ గొఱ్ఱెల రక్షణ యొక్క భద్రస్థితిని వారి ప్రస్తుత విశ్వాసముపై ఆధారపరుచుటకు పిగియస్ ధైర్యపడడు కదా. అయినను అదంతయు మనుష్యుని స్వేచ్ఛాచిత్తముపై వ్రేలాడదీయుటకే అతడు ఇష్టపడుచున్నాడు!

ఇచ్చట సాతాను యొక్క సమస్త కుతంత్రములకు విరుద్ధముగా తనను తానే చాలిన రక్షణగా క్రీస్తు నిలుపుకొనుచున్నపుడును, మనలను రక్షింపవలెననునది ఆయన చిత్తమైనందున కావుననే అంతము వరకు మనము భద్రముగా ఉందుమని ఆయన ప్రకటించుచున్నపుడును, దీనిని సందిగ్ధ చర్చకు గురియైన అంశముగా మనము పరిగణింపకూడదు. కాని తన నమ్మకత్వముచేత ఎవరిని కాపాడి సంరక్షించుటకు ఆయన భారము వహించునో ఆ వ్యక్తులను గూర్చి ఎవరి మనస్సులోను సందేహము మిగిలియుండకుండునట్లు, ఆయన తండ్రి యొక్క అనుగ్రహమును, తండ్రి యొక్క బోధను రెండింటిని ప్రకటించుచు, రెండవ మారు తండ్రి వరమువైపు మన దృష్టిని మరల్చుచున్నాడు. తన ప్రజలను ఎదిరింపగల సమస్త విరోధులకంటె తండ్రి గొప్పవాడని క్రీస్తు చెప్పుటను కూడ మనము విశేష గమనిక లేకుండ దాటిపోకూడదు. మన రక్షణ భద్రతయందు మన నమ్మకము, దేవుని శక్తియందు మన భయభక్తులంత గొప్పదిగా ఉండునట్లు ప్రభువు దీనిని చేయుచున్నాడు. ఏలయనగా మన భద్రతయు దేవుని సర్వశక్తియు సమానములే; మొదటిది రెండవదానికంటె తక్కువ కాదు. కావున మనము ఎదుర్కొనవలసిన సమస్త హింసాత్మక దాడుల మధ్యను, సమస్త నానావిధ ప్రమాదముల మధ్యను, సమస్త మహా తుఫానుల మధ్యను, సమస్త కంపనములు, ఆందోళనలు, కల్లోలముల మధ్యను మన నిలుకడయొక్క కొనసాగింపును శాశ్వతత్వమును దీనిలోనే ఉన్నవి: మన రక్షణనుగూర్చి దేవుడు తనలో తాను నిర్ణయించినదానిని ఆయన తన బాహువు యొక్క సర్వశక్తిచేత నిరంతరము కాపాడును. మనలో ఎవడైనను తన్ను తాను చూచుకొనినయెడల వణకుట తప్ప ఏమి చేయగలడు? ఏలయనగా మన చుట్టు సమస్తమును మూలమువరకు కదలుచున్నది, మనకంటె బలహీనమైనదియు ఊగిసలాడునదియు మరేదియు లేదు. కాని మన పరలోకపు తండ్రి తన కుమారునికి అనుగ్రహించినవారిలో ఒక్కనినైనను నశింపనీయడు గనుక, ఆయన శక్తి ఎంత గొప్పదో మన నమ్మకము అంత నిశ్చయము, మన అతిశయము అంత గొప్పది. ఆయన సర్వశక్తి ఎటువంటిదనగా, ఆయన తన వరమునకు అజేయుడైన సమర్థకుడుగా నిలిచియున్నాడు.

కావున అగస్టీను యుక్తముగా ఇట్లు గమనించుచున్నాడు: “వీరిలో ఎవడైనను నశించినయెడల దేవుడు మోసపోయినట్లగును. కాని వీరిలో ఎవడును ఎన్నడును నశింపడు, ఏలయనగా దేవుడు ఎన్నడును మోసపోడు, మోసపోజాలడు. వీరిలో ఎవడైనను నశించినయెడల దేవుడు మనుష్యుని పాపముచేత జయింపబడి ఓడింపబడినట్లగును. కాని వీరిలో ఎవడును ఎన్నడును నశింపడు, ఏలయనగా దేవుడు దేనిచేతను జయింపబడజాలడు, ఓడింపబడజాలడు. దేవుని ఏర్పరచబడినవారు క్రీస్తుతో కూడ నిరంతరము ఏలునట్లు ఏర్పరచబడినారు. వారు యూదావంటివారు కారు; అతడు తాత్కాలిక పరిచర్యకు మాత్రమే ఏర్పరచబడెను, దానికి అతడు స్వభావరీత్యా తగినవాడు.” మరల, “వీరిలో ఒక్కడును నశింపడు, ఏలయనగా వారందరును సంకల్పము చొప్పున ఏర్పరచబడినవారు; అది వారి సంకల్పము కాదు, దేవుని సంకల్పము. వారు కోరినయెడల నిలిచియుండునట్లు వారికి నిలుకడ అను వరము అనుగ్రహింపబడలేదు; నిలిచియుండక తప్పనట్లు అనుగ్రహింపబడిన వరము అది.” అగస్టీను అటుపిమ్మట ఈ క్రింది అద్భుతమైన వాదనచేత దీనిని స్థిరపరచుచున్నాడు: “ఈ జీవితమందలి గొప్ప బలహీనతలో (ఆ బలహీనత మధ్యను మనుష్యుల వ్యర్థాభిమానమును గర్వమును అణచుటకు గొప్ప శక్తి అవసరమే), మనుష్యులు నిలిచియుందురో లేదో అనుదానిని వారి స్వచిత్తమునకే విడిచిపెట్టినయెడల, దేవుని సహాయకశక్తి క్రింద (అది లేకుండ వారు ఎంత మాత్రమును నిలువలేరు) వారు ఇష్టపడినయెడల నిలిచియుండవచ్చునట్లును, దేవుడు వారిలో ఆ ఇష్టమును పుట్టించకపోయినయెడల, అటువంటి అంత గొప్ప శోధనల మధ్య మనుష్యుని స్వంత చిత్తమే తన బలహీనతక్రింద కృంగిపోవునట్లును ఉండెను. ఆ విధముగా మనుష్యులు ఏమాత్రమును నిలువలేకపోవుదురు, ఏలయనగా తమ బలహీనతలక్రింద కృంగిపోయి, వారు నిలుచుటకు ఇష్టపడకపోవుదురు, లేక ఇష్టపడినను శక్తిలేనివారగుదురు. కావున మనుష్య చిత్తముయొక్క బలహీనతకు ఒక ఔషధము సిద్ధపరచబడెను; అది ఎడతెగకుండను విడదీయరానిదిగాను దైవకృపక్రింద పని చేయునట్లు చేయబడెను. ఆ విధముగా మానవ చిత్తము తనలో బలహీనమైనను, విఫలము కాజాలదు, తన స్వంత ఏ బలహీనతచేతను జయింపబడజాలదు.”

ఇప్పుడు పౌలు వ్రాసిన ఆ స్మరణీయ వాక్యభాగము (రోమీయులకు 9:10-13) మన ముందుకు రానిమ్ము. సమచిత్తులును విధేయులునైన దేవుని పిల్లలలో సమస్త వివాదమును అంతము చేయుటకు ఈ ఒక్క వాక్యభాగమే సమృద్ధిగా చాలును. కన్నులు లేని ఆ రాక్షసుడైన పిగియస్ స్వయముగా అపొస్తలుని మాటలనే తిరస్కారముతో ఎగతాళి చేయుట ఆశ్చర్యము కాకపోయినను, ఈ రాక్షసుడు చూపు ఇటువంటి అనాగరికమైన ధైర్యమును, అనగా లేఖనమును అపవిత్రము చేయు ధైర్యమును, స్వస్థమనస్సుగల పాఠకులందరు అసహ్యించుకొనునట్లు చేయగలనని నేను నిరీక్షించుచున్నాను. యూదులు సంఘము అను పేరునుబట్టి గర్వపడుచు, ఆ (అని పిలువబడు) సంఘము యొక్క సమ్మతిచేత అది ఖండింపబడెనను నెపముతో క్రీస్తు సువార్తను తిరస్కరించగా, అట్టి సిగ్గులేని గర్వముచేత సువార్త యొక్క మహిమ కమ్ముకొనిపోకుండునట్లు, క్రీస్తు యొక్క ఈ శత్రువుల ముఖములనుండి, వారు మోసముగా అతిశయపడుటకు ఆశ్రయించిన ముసుగును అపొస్తలుడు చించివేయుచున్నాడు. దేవుడు తన నిత్యనిబంధనకు వారసులనుగా నియమించిన వారిలో దాదాపు అందరిచేతనే క్రీస్తు సిద్ధాంతము తిరస్కరింపబడుటను బలహీనులు చూచినపుడు అది నిజముగా ఎంతో గొప్ప ఇబ్బందియు భయంకరమైన అడ్డంకియునై యుండెను. యేసే దేవుని మెస్సీయా అని అపొస్తలులు ఆరంభమునుండి ప్రకటించుచుండిరి. కాని మెస్సీయా వాగ్దానము చేయబడిన ఈ జనమంతయు ఆయనను ఎదిరించి తిరస్కరించెను. ఇందులో ఆశ్చర్యమేమున్నది! తమ్ము తాము సంఘమని అతిశయించుచు పాపిష్ఠులు తమ కన్నులముందు పట్టుకొను ఈ సంఘపు ముసుగునకే భయపడి వేలకొలది మంది ఈ నాటికిని తొట్రిల్లి, విఫలమై, సొమ్మసిల్లుచుండుట మనము చూచుచున్నాముగదా!

కావున అపొస్తలుడు యూదులతో యుద్ధమునకు ఈ విధముగా దిగుచున్నాడు: ఆయన శరీర సంబంధమైన సంతానమును అబ్రాహాము యొక్క నిజమైన బిడ్డలనుగా ఎంతమాత్రమును ఎంచక, వాగ్దాన సంతానమునే సంతానముగా ఎంచుచున్నాడు. ఆయన సంతానమును వారి విశ్వాసమునుబట్టి ఎంచియుండవచ్చును. వాగ్దానమును ఉద్దేశించి నిజమైన సంతానమునకును కల్తీ సంతానమునకును ఉన్న భేదమును వివరించుచున్నపుడు అది తగియుండెను; ఆయన ఇంతకుముందే అట్లు చేసియున్నాడు కూడ. కాని ఇప్పుడు ఆయన దేవుని మనస్సునకు మరింత ఎత్తునకు ఎక్కి, దేవుడు పుట్టకముందే ఎవరిని ఏర్పరచుకొనెనో వారే వాగ్దాన సంతానమని ప్రకటించుచున్నాడు. దీనికి రుజువుగా దేవదూత అబ్రాహామునకు ఇచ్చిన ఆ వాగ్దానమును ఆయన ఉదహరించుచున్నాడు: “ఈ కాలమునకు నేను వత్తును, శారాకు కుమారుడు కలుగును” (ఇసాకు గర్భమున పడకముందే అతడు దేవునిచేత ఏర్పరచబడెనని అపొస్తలుడు చేర్చినట్లున్నది). “అంతేకాక (అని అపొస్తలుడు చెప్పుచున్నాడు), రిబ్కా కూడ మన తండ్రియైన ఇసాకు అను ఒక్కని ద్వారా గర్భవతియైనపుడు (పిల్లలు ఇంకను పుట్టకయు, మంచిగాని చెడుగాని ఏమియు చేయకయు ఉన్నపుడే, ఏర్పాటునుబట్టియున్న దేవుని సంకల్పము క్రియలనుబట్టి కాక పిలుచువానినిబట్టియే నిలుచునట్లు) ‘పెద్దవాడు చిన్నవానికి దాసుడగును’ అని ఆమెతో చెప్పబడెను. ‘నేను యాకోబును ప్రేమించితిని, ఏశావును ద్వేషించితిని’ అని వ్రాయబడియున్నదే” (రోమీయులకు 9:10).

ఇది లేఖనమందలి అత్యంత క్లిష్టమైన స్థలములలో ఒకటి అను సాకుతో పిగియస్ జారుకొనజూచును. ఇది నిజమని నేను ఒప్పుకొందమనుకొందము; అయినను అది ఎట్టి సరళమార్గమును కనబడని చిక్కుదారియని అతడు అతిశయించి చెప్పునపుడు అతని భక్తిహీనమైన మొరుగుడును సహింపవలెనని నేను అంగీకరించను. ఏమి! అపొస్తలుని నోటిద్వారా మాటలాడు పరిశుద్ధాత్మ తన దారి తప్పి లేక తన్ను తానే మరచి, మనము తెలిసికొనుట ప్రయోజనకరమైనదానికిని తగినదానికిని అతీతముగా మనలను పక్కకు నడిపించెనని మనము అనుకొనవలెనా? నేను ఇప్పుడే చెప్పినట్లు, అపొస్తలుడు అబ్రాహాము యొక్క నిజమైన బిడ్డలను కల్తీవారినుండి విశ్వాసమను గుర్తుచేత మాత్రమే వేరుపరచుట ఎంతో సులభమైయుండెను. కాని ఆయన ఉద్దేశపూర్వకముగా మరింత ఉన్నతమైనదియు మరింత దూరమైనదియునైన ఏర్పాటు ప్రశ్నను ప్రవేశపెట్టుచున్నాడు. తన్ను గూర్చి తానే చేసిన వృత్తాంతము ప్రకారము ఆయన మూడవ ఆకాశమునకు కొనిపోబడెను, మనుష్యుడు పలుకుట న్యాయము కాని దేవుని రహస్యములు ఆయనకు బయలుపరచబడెను గనుక, మహోన్నతుని గూఢమైన సంగతులను ప్రకటించుటలో ఎంతవరకు ప్రయోజనకరమో, ఎంతవరకు న్యాయమో ఆయన బాగుగా ఎరుగునని స్పష్టము. కావున ఆయన ఉద్దేశపూర్వకముగా ప్రశ్నను అంత ఎత్తునకు కొనిపోయి, అంత ముఖ్యమైన స్థానమునకు దించునపుడు, దానిని ఎంతో సాధారణమైన, సంక్షిప్తమైన, సారవంతమైన రీతిలో పరిష్కరింపగలిగియుండినను, ఆయన సాక్ష్యమిచ్చు దానిని శ్రద్ధగల బోధనీయమైన చెవితో ఆలకించుటకు ఏ భక్తిపరుడు సంశయించును? ఈ కోపోన్మత్త, గ్రుడ్డి రాక్షసుడు తన గొప్ప మితభావముచేత (!) దేవుని ఆత్మనే (అతని అభిప్రాయములో) హద్దుమీరి విహరించుచుండగా నిగ్రహించునని మనము ఊహించవలసి వస్తే తప్ప! మన ఈ అతి వినయశీలుడైన (!) ప్రత్యర్థి ఇట్లు చేర్చుచున్నాడు: “ఇది విద్యలేని స్థిరత్వములేని మనుష్యులు తమ స్వనాశనమునకు వక్రీకరించు లేఖన భాగములలో ఒకటి.” పౌలు అపొస్తలుని సందర్భమంతటిని అతడు ఎంత విచ్చలవిడిగా మెలిపెట్టి వక్రీకరించుచున్నాడనగా, తన్ను గూర్చి మనము ప్రకటించునట్లు అతడు మనలను బలవంతపెట్టుచున్న వాస్తవము ఇదే, అదియు అతి స్పష్టమైన రుజువుతో. అటువంటి క్లిష్టమైన లేఖన భాగములన్నిటి వ్యాఖ్యానములో సంఘమునకు విధేయులై యుండుడని అతడు తన పాఠకులను ప్రోత్సహించునపుడు, వారికి క్రీస్తు యొక్క గొఱ్ఱెల దొడ్డిని సంఘముగా చూపునెడల, పందుల కంపుకొట్టు దొడ్డిని కాక, అతని ఈ గంభీరమైన హెచ్చరికలో నేను అతనికి బలపరచువాడనగుదును! ఏలయనగా పిగియస్ యొక్క సంఘము అన్ని విధములైన దోషములతో ఎల్లప్పుడు నిండుచునేయున్నను ఇంకను నిండనట్టి, సమస్త దుర్నీతుల రాశి కూడిన సుడిగుండము కాక మరేమి?

పిగియస్ యొక్క చివరి హెచ్చరిక ఏమనగా, దేవుని అనంతమైన మంచితనమునకు విరుద్ధమైన దేనిని గాని, దేవుని ప్రేమించుటకు బదులు ద్వేషించునట్లు వారిని ప్రేరేపింపగల దేనిని గాని తన పాఠకులు అంగీకరింపరాదని. అయినను అతడు దేవునికి ఎదురుగానే పూర్తి తెరచాపలతో పరుగెత్తుచున్నాడు, ఏలయనగా ఆయన కొందరిని వారి సృష్టి మొదలుకొని నాశనమునకు పూర్వనిర్ణయించుచున్నాడు. కాని ఈ సిద్ధాంతమంతయు అణచివేయబడినను, తిరస్కృతులు దేవుని ద్వేషించుటకును తమ భక్తిహీనమైన తర్కములతోను వాదనలతోను ఆయనపై దాడిచేయుటకును ఎల్లప్పుడు కారణము కనుగొందురు. వారి ఘోషించు వ్యతిరేకతకు వారికి గల నిజమైన కారణమేమో, అపొస్తలుని భావమును మనము సంపూర్ణముగా వివరించిన తరువాత, తగిన చోట సక్రమముగా పరిశీలింపబడును. ప్రస్తుతము, దేవుని పాఠశాలలో బోధింపబడుటకు ఇష్టపడువారందరు అపొస్తలుడు స్పష్టముగాను ఏ సందిగ్ధతయు లేకుండను నిజముగా ఏమి చెప్పుచున్నాడో, ఏమి ఉద్దేశించుచున్నాడో ఆలకింతురుగాక.

అపొస్తలుడు ఇసాకు యొక్క ఇద్దరు కుమారులను మన ముందు ఉంచుచున్నాడు; వారు ప్రకృతి యొక్క రహస్యమును పవిత్రమునైన గర్భమున, దేవుని ఆలయమువలె, కలిసి పుట్టింపబడినను, గర్భమున కలిసి ఉన్నపుడే దేవుని దైవోక్తివాక్యముచేత పూర్తిగా భిన్నమైన గతికి వేరుపరచబడిరి. ఈ భేదమునకు కారణమును (లేకుంటే ఈ ఇద్దరు పిల్లల జీవిత యోగ్యతలలో వెదకబడియుండవచ్చును) అపొస్తలుడు దేవుని మరుగైన ఆలోచనకు ఆపాదించుచున్నాడు: “దేవుని సంకల్పము నిలుచునట్లు.” ఈ ఇద్దరు పిల్లలలో ఒక్కనినే ఏర్పరచుకొనుటకు దేవుడు నిర్ణయించెనని మనము ఇచ్చట స్పష్టముగా నేర్చుకొనుచున్నాము. అయినను పిగియస్ అర్థరహితమైన వితండవాదముతో, పంది ముట్టెతో వలె, అపొస్తలుని ఈ మాటలను వాటి స్పష్టమైన అర్థముతో సహా పెల్లగించజూచుచున్నాడు. కృపాపూర్వకమైన ఏర్పాటు ఇచ్చట యాకోబు ముందుగా అట్టిదేదియు సంపాదించుకొనలేదని సూచించునని అతడు బదులు చెప్పును. కాని అపొస్తలుడు దేవుని ఈ ఏర్పాటు కృపను, ఒకడు ఏర్పరచబడగా మరియొకడు తిరస్కరింపబడెననే ఆధారముననే ప్రశంసించుచున్నాడు గనుక, సార్వత్రిక కృపనుగూర్చిన పిగియస్ యొక్క వ్యర్థ కల్పన వెంటనే నేలకూలును. దేవుని ఏర్పాటు నిలుచునట్లు యాకోబు జీవమునకు వారసునిగా నియమింపబడెనని మాత్రమే అపొస్తలుడు ఇచ్చట చెప్పుటలేదు, గాని అతని సహోదరుడు తిరస్కరింపబడగా, అతని సహోదరుని జ్యేష్ఠత్వము అతనికి అనుగ్రహింపబడెనని చెప్పుచున్నాడు. ఇచ్చట కొందరు ఇతర కుక్కలు మొరుగునదియు, అనేకమంది అజ్ఞానుల సణుగుడునైన దానిని నేను బాగుగా ఎరుగుదును: మనము ఉదహరించిన అపొస్తలుని సాక్ష్యములు నిత్య జీవమునుగాని నిత్య నాశనమునుగాని ఎంతమాత్రమును గూర్చి మాటలాడుట లేదని. కాని అట్టి ఆక్షేపకులు వేదాంతశాస్త్రము యొక్క నిజమైన సూత్రములను (ఇవి క్రైస్తవులందరికి బాగుగా తెలిసియుండవలసినవి) ఏ కొంచెమైనను పట్టుకొనియుండినయెడల, వారు తమ అభిప్రాయములను కొంచెము తక్కువ నమ్మకముతోను అహంకారముతోను వ్యక్తపరచుదురు. ఏలయనగా రిబ్కా ఫిర్యాదునకు దేవుడిచ్చిన జవాబు, ఆమె తన గర్భమున అనుభవించిన పెనుగులాట యొక్క ఫలితము దేవుని ఆశీర్వాదమును నిత్యజీవ నిబంధనయును చిన్నవానితోనే ఉండుననుట ఆమెకు చూపుటకై ఉద్దేశింపబడినది. మరియు ఆ పెనుగులాటయే దేనిని సూచించెను? ఇద్దరు పిల్లలు ఒకేసారి నిబంధనకు వారసులు కాజాలరని, ఆ నిబంధన దేవుని రహస్యాలోచనచేత అప్పటికే ఒక్కనికి నిర్ణయింపబడియుండెనని కాక మరేమి?

ఇచ్చట ఆక్షేపకులు ఈ నిబంధనయు దాని నిర్ణయమును కనానును ఉద్దేశించినదని వాదించుచున్నారు; ప్రవక్తయైన మలాకీ దీనిపై నివసించుచున్నాడు (మలాకీ 1:1~3). నిజమునకు, యూదులను కనానులో దొడ్డిలోని పందులవలె కొవ్వబెట్టుటయే దేవుని ఉద్దేశమైయుండినయెడల ఈ ఆక్షేపణ గమనింపదగినదై యుండవచ్చును. కాని ప్రవక్త యొక్క భావము దీనికి ఎంతో భిన్నమైనది. దేవుడు ఆ దేశమును మెరుగైన స్వాస్థ్యమునకు బాహ్య సంకేతముగా లేక రూపముగా అబ్రాహామునకు వాగ్దానము చేసి, అక్కడ వారిని తనకు విశేష ప్రజగా చేర్చి, అక్కడ తన సన్నిధికిని కృపకును పరిశుద్ధాలయమును నిలుపవలెనని, దానిని అబ్రాహాము సంతతికి స్వాస్థ్యముగా ఇచ్చెను. ఈ గొప్ప ఉద్దేశములను లక్ష్యములనే ప్రవక్త తన లోతైన ఆలోచనా మనస్సులో త్రిప్పుచున్నాడు. ఒక్కమాటలో, కనానును దేవుని పరిశుద్ధ నివాసముగా ప్రవక్త ఎంచుచున్నాడు. ఏశావు ఈ నివాసమునుండి వంచితుడైనందున, దేవుని ప్రేమ నిత్యము నిలిచియుండు పరిశుద్ధ ఏర్పరచబడిన కుటుంబమునుండి ఆ విధముగా అతడు తిరస్కరింపబడెను గనుక అతడు దేవునిచేత ద్వేషింపబడెనని ప్రవక్త పవిత్రముగా నిర్ధారించుచున్నాడు. ప్రవక్తతో కూడ మనము ఆ దేశము యొక్క విశేష స్వభావమును, దేవుడు దానికి ఆపాదించు విశిష్ట గుణమును జాగ్రత్తగా పరిగణింపవలెను; అది దేవుడు అబ్రాహాము సంతానముతో చేసిన ఆత్మీయ నిబంధనకు ఒక అచ్చాదనగా లేక తాకట్టుగా ఉండునట్లు. కావున దేవుని ఉచిత ఏర్పాటు యాకోబుపై పడెనని అపొస్తలుడు నమోదు చేయుట సంపూర్ణ పవిత్ర ఔచిత్యముతోనే; ఏలయనగా ఇంకను పుట్టనివాడైన అతడు స్వాస్థ్యము అనుభవించుటకు నియమింపబడెను, అదే సమయమున అతని సహోదరుడు తిరస్కరింపబడెను. కాని పౌలు తన పవిత్ర వాదనలో ఇంకను చాలా దూరము సాగుచున్నాడు; ఈ స్వాస్థ్యము క్రియలచేత పొందబడలేదనియు, యాకోబు తన తరువాతి జీవితములో చేయబోవు క్రియలను లక్ష్యపెట్టి అతనికి అనుగ్రహింపబడలేదనియు స్థిరపరచుచున్నాడు. ఇదియే కాదు. సహోదరులిద్దరిలో ఎవడును మంచిగాని చెడుగాని ఒక్కటియైనను చేయకముందే వారు ఆ విధముగా వేరుచేయబడిరని, వారి మధ్య ఈ భేదము చేయబడెనని అపొస్తలుడు స్పష్టముగా ప్రకటించుచున్నాడు. ఈ వాస్తవములనుండి, పిల్లల మధ్య చేయబడిన భేదము ఏ క్రియలనుబట్టియు కాదు, పిలుచువాని చిత్తమునుబట్టియేనని అపొస్తలుడు గంభీరముగా నిర్ధారించుచున్నాడు.

ఇచ్చట పిగియస్ తన ఆ కంపు కొట్టు భేదమును మనపై రుద్దుచున్నాడు: చేయబడిన క్రియలు దైవ పరిగణనలోనికి నిజముగా తీసికొనబడలేదు (ఏలయనగా ఇంకను ఏ క్రియలును ఉనికిలో లేవు), కాని అతని విశ్వాసము విధేయత ఎట్లుండునో దేవుడు ముందుగా చూచెనుగనుక దేవుని ఏర్పాటు యాకోబు వ్యక్తియందు ధ్రువపరచబడెనని. మరియు అతడు ఇశ్రాయేలు అను పేరుపై అతి చమత్కారముగా తత్వశాస్త్రము చేయుచున్నాడు—యాకోబునకు ఆ పేరు దేవుని చూచుటనుండి వచ్చెనని, అందువలన నిజమైన ఇశ్రాయేలీయులు (తమ సొంత దుష్టత్వముచేతను దుర్మార్గతచేతను గ్రుడ్డివారు కాక, దేవునివిషయమై మాత్రమే గ్రుడ్డివారైనవారు), దేవుడు తన్ను తాను వారికి చూపుకొనునపుడు కన్నులు తెరచువారని మనము ఎరుగునట్లు. కాని ఇతరులను అంత స్పష్టదృష్టిగలవారినిగా చేయ ఆత్రపడు ఈ వ్యక్తి తానే ఎలుగుడ్డిపిల్ల కంటె గ్రుడ్డివాడు కావుట అత్యంత హాస్యాస్పదము కాదా? మోషే మనకు ఇచ్చునది పూర్తిగా భిన్నమైన పద వ్యుత్పత్తి! తాను పెనుగులాడి జయించిన దేవదూతచేత యాకోబునకు ఇశ్రాయేలు అను పేరు ఇవ్వబడెనని ఆయన చెప్పుచున్నాడు. ఏలయనగా ఇశ్రాయేలు అనగా “దేవునితో బలము గలవాడు,” లేక “దేవునిపై గెలుచువాడు” అని అర్థము.