ఈ తెలుగు ఎడిషన్ UECF.NET కొరకు AI-సహాయంతో చేసిన పూర్ణ అనువాదము మరియు సంపాదకీయ గుణ సమీక్ష ద్వారా సిద్ధం చేయబడింది. అధ్యయనానికి ఆంగ్ల మూల గ్రంథమే ప్రామాణికం. తప్పులు కనిపిస్తే [email protected]కు రాయండి.
అధ్యాయము ఐదు: పశ్చాత్తాపము (భాగము 3/3)
శిక్షలన్నిటినీ సాధారణముగా తీర్పు అను మాటచేత సూచించెదము; దానిని రెండు రకములుగా విభజించెదము. మొదటిదానిని ప్రతీకార తీర్పు అనియు, రెండవదానిని శిక్షణార్థ తీర్పు అనియు పిలిచెదము.
ప్రతీకార తీర్పు చేత ప్రభువు తన శత్రువులను శిక్షించునప్పుడు, వారిని నాశనము చేయుటకును, మట్టుపెట్టుటకును, శూన్యులుగా చేయుటకును వారిపై తన ఉగ్రతను ప్రదర్శించును. కావున ఆయన పంపు శిక్ష ఆయన ఉగ్రతతో కూడియున్నప్పుడే దానిని సరిగా దేవుని ప్రతీకారము అనవచ్చును.
శిక్షణార్థ తీర్పు చేత ఆయన కోపోద్రిక్తుడైనవానివలె శిక్షింపడు; నాశనము చేయుటకైనను కలవరపరచుటకైనను దండింపడు. కావున సరిగా చెప్పవలెనన్న దానిని ప్రతీకారము అనక, హెచ్చరిక అనియు శిక్షణ అనియు పిలువవలెను.
ఒకటి న్యాయాధిపతికి చెందినది, రెండవది తండ్రికి చెందినది. ఏలయనగా న్యాయాధిపతి దుష్టకార్యము చేసినవానిని శిక్షించునప్పుడు వాని తప్పును నేరమును శిక్షించును. కాని తండ్రి తన కుమారుని శిక్షించునప్పుడు వాని తప్పునకు ప్రతీకారము తీర్చుకొనుట అతని ఉద్దేశ్యము కాదు; అతడు వానికి బోధించి, భవిష్యత్తులో వాడు మరింత జాగ్రత్తగా ఉండునట్లు చేయగోరును.
క్రిసస్టమ్ ఈ పోలికను కొంత భిన్నముగా వాడెను, అయినను అదే ముగింపునకు వచ్చెను:
“కుమారుడు కొట్టబడును, దాసుడు కూడ కొట్టబడును. కాని దాసుడు పాపము చేసినందున శిక్షింపబడి తనకు తగినదానిని పొందును; కుమారుడు ప్రేమపూర్వకమైన క్రమశిక్షణచేత దండింపబడును.”
కావున కుమారుడు సరిదిద్దబడి సరియైన మార్గమునకు తిరిగి తేబడునట్లు అతనికి దండన విధింపబడును; దాసునికి మాత్రము యజమానుడు అతనిపై ఆగ్రహించియున్నందున అతడు సంపాదించుకొనినది లభించును.
అయితే ఈ విషయమంతటిని సులభముగా గ్రహించుటకు మనము రెండు భేదములను గుర్తించవలెను. మొదటిది: శిక్ష ప్రతీకారమును లక్ష్యముగా గలిగియున్న ప్రతిచోట దేవుని ఉగ్రతయు శాపమును బయలుపరచబడును; వీటిని ఆయన తన విశ్వాసులపై ఎన్నడును చూపడు. దీనికి భిన్నముగా శిక్షణ దేవుని ఆశీర్వాదమును ఆయన ప్రేమకు సాక్ష్యమునై యున్నది; లేఖనము ఇట్లు చెప్పుచున్నది:
“దేవుడు ఎవనిని శిక్షించునో ఆ మనుష్యుడు ధన్యుడు.”
మరియు మరల:
“నా కుమారుడా, ప్రభువు చేయు శిక్షణను తృణీకరింపకుము; ప్రభువు తాను ప్రేమించువానిని శిక్షించును.”
—సామెతలు 3:11–12; హెబ్రీయులకు 12:5–6
ఈ భేదము తరచుగా గమనింపబడుచున్నది. ఏలయనగా దుష్టులు ఈ లోకములో అనుభవించు బాధలన్నియు వారికి నరకమునకు ద్వారమువలెను ప్రవేశమువలెను ఉన్నవి; వాటినుండి వారు తమ నిత్య శిక్షావిధిని దూరమునుండి చూచునట్లు గ్రహించెదరు. వాటివలన వారు సరిదిద్దబడుట గాని మేలు పొందుట గాని అటుంచి, ఆ బాధలచేత చివరకు వారిపైకి రావలసిన భయంకరమైన శిక్షను పొందుటకే ప్రభువు వారిని సిద్ధపరచుచున్నాడు.
ప్రభువు తన సేవకులను కూడ శిక్షించును, కాని వారిని మరణమునకు అప్పగించుటకు కాదు. కావున ఆయన బెత్తములచేత కొట్టబడినప్పుడు అది తమ మేలునకును బోధకును ఉపకరించునని వారు గ్రహించెదరు. ఆ విధముగా విశ్వాసులు అట్టి శిక్షలను ఎల్లప్పుడును ఓర్పుతోను ప్రశాంతమైన హృదయముతోను అంగీకరించినట్లు మనము చూచునట్లే, తమకు విరోధముగా దేవుని ఉగ్రత ప్రదర్శింపబడు శిక్షలను వారు ఎల్లప్పుడును భయముతో చూచిరి.
యిర్మీయా ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు:
“ప్రభువా, నన్ను శిక్షింపుము, కాని నా సరిదిద్దబాటు కొరకే గాని నీ కోపముతో కాదు; అట్లు కాకున్న నేను శూన్యుడనగుదును. నిన్ను ఎరుగని జనములమీదను, నీ నామమును ప్రార్థింపని రాజ్యములమీదను నీ ఉగ్రతను కుమ్మరింపుము.”
అదే విధముగా దావీదు ఇట్లనుచున్నాడు:
“ప్రభువా, నీ కోపములో నన్ను గద్దింపకుము; నీ ఉగ్రతలో నన్ను శిక్షింపకుము.”
—కీర్తనలు 6:1; 38:1
ప్రభువు తన సేవకుల తప్పులను శిక్షించి దండించునప్పుడు వారిపై ఆయన కోపపడినట్లు తరచుగా చెప్పబడుటచేత ఇది ఖండింపబడదు. ఆ ప్రకారము యెషయా ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు:
“ప్రభువా, నీవు నాపై కోపపడితివి గనుక నేను నిన్ను స్తుతించెదను; కాని నీ ఉగ్రత తొలగిపోయెను, నీవు నన్ను ఓదార్చితివి.”
అదే విధముగా హబక్కూకు ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు:
“నీవు కోపపడునప్పుడు కనికరమును జ్ఞాపకము చేసికొనుము.”
ఇదే విధమైన మాటల రీతిచేత దేవుడు తన స్వాస్థ్యమును అపవిత్రపరచునని చెప్పబడుచున్నది, అయినను ఆయన దానిని నిజముగా ఎన్నడును అపవిత్రపరచడని మనకు తెలియును. కావున అట్టి భాష దేవుని చిత్తమునుగాని, తన ప్రజలను శిక్షించుటలో ఆయనకు గల ఉద్దేశ్యమునుగాని సూచింపదు; ఆయన ఏ కొంచెమైనను కఠినత్వమును తీవ్రతను చూపు వారందరు అనుభవించు తీవ్రమైన వేదనను సూచించుచున్నది.
నిజముగా ఆయన కొన్నిసార్లు తన సేవకులను చిన్న ములుకోలలతో పొడుచుటయే గాక, తాము నరకమునకు దూరముగా లేమని వారు తలంచునంతగా వారిని లోతుగా గాయపరచును. అట్లు చేయుటలో వారు తన ఉగ్రతకు పాత్రులైరని ఆయన వారిని హెచ్చరించును; అయినను అదే సమయమున తన తీవ్రతనుగూర్చి కంటె తన దయనుగూర్చియే వారికి మరి పూర్ణముగా నమ్మకము కలిగించును.
ఏలయనగా ఆయన యేసుక్రీస్తుతోను ఆయన అవయవములతోను ఒకప్పుడు చేసిన నిబంధన ఆయన వాగ్దానము చేసినట్లే నిలుచును, అది ఎన్నడును భంగము కాజాలదు:
“అతని పిల్లలు నా ధర్మశాస్త్రమును విడిచి నా నీతివిధులను అనుసరింపకయున్నయెడల, వారు నా కట్టడలను మీరి నా ఆజ్ఞలను గైకొనకయున్నయెడల, నేను బెత్తముతో వారి అతిక్రమమును, దెబ్బలతో వారి దోషమును శిక్షించెదను. అయినను నా కనికరమును వారి యొద్దనుండి తొలగింపను.”
నిజముగా దీనిని మనకు మరి నిశ్చయము చేయుటకై, మనలను కొట్టు బెత్తములు మనుష్యుల బెత్తములై యుండునని ఆయన చెప్పుచున్నాడు. ఈ మాటచేత తాను మనలను సౌమ్యముగాను దయతోను చూచెదనని సూచించుచు, తన హస్తపు పూర్ణబలముతో ఆయన కొట్టువారు పూర్తిగా అణగద్రొక్కబడి కలవరపడుటయే తప్ప మరేమియు జరుగదని ఆయన చూపుచున్నాడు.
ఆయన తన ప్రజలయెడల చూపు సౌమ్యత ప్రవక్తచేతను ఆలాగే చూపబడెను:
“నేను నిన్ను అగ్నిలో పుటము వేసితిని, కాని వెండివలె కాదు.”
ఏలయనగా లేనియెడల వారు పూర్తిగా దహింపబడియుందురు. అనగా ఆయన తన ప్రజలపై పంపు శ్రమలు వారి పాపములవలనను తప్పులవలనను కలిగినవైనను, అవి వారిని మితిమీరి నాశనము చేయకుండునట్లు ఆయన వాటిని మితపరచును.
రెండవ భేదమేమనగా, దుష్టులు ఈ లోకములో దేవుని కొరడాలచేత కొట్టబడునప్పుడు వారు అప్పుడే ఆయన తీర్పు యొక్క తీవ్రతను అనుభవింప మొదలుపెట్టుదురు. తన ఉగ్రతను సూచించు ఈ హెచ్చరికలవలన లాభము పొందనందున వారికి క్షమాపణ లేకపోయినను, వారు తమ సరిదిద్దబాటు కొరకు శిక్షింపబడరు; తమ ప్రతిఫలమును వారికి చెల్లింపకుండ తమను తప్పించుకొననీయని ఒక న్యాయాధిపతి తమకు ఉన్నాడని వారు గ్రహించునట్లు మాత్రమే శిక్షింపబడుదురు.
దీనికి భిన్నముగా విశ్వాసులు కొట్టబడుట దేవుని ఉగ్రతకు పరిహారము చేయుటకైనను ఆయన తీర్పునకు చెల్లింపవలసినది చెల్లించుటకైనను కాదు; వారు పశ్చాత్తాపములో ముందుకు సాగి సరియైన మార్గమునకు తిరిగి వచ్చునట్లే. కావున అట్టి దండనలు గతమునకంటె భవిష్యత్తునకే ఎక్కువగా సంబంధించినవని మనము చూచుచున్నాము.
దీనిని నా మాటలకంటె క్రిసస్టమ్ మాటలలో చెప్పుటకే నేను ఇష్టపడుచున్నాను:
“ప్రభువు మన తప్పులకు మనలను శిక్షించునది మన పాపములకు ఏదో పరిహారము పొందుటకు కాదు, గాని భవిష్యత్తులో మనలను మరింత జాగ్రత్తగలవారినిగా చేయుటకే .”
ఈ భేదము ప్రకారము, దేవుడు సౌలును అతని రాజ్యమునుండి తొలగించినప్పుడు ప్రతీకారముగా అతనిని శిక్షించెను; కాని దావీదునుండి అతని బిడ్డను తీసికొనినప్పుడు దావీదు సరిదిద్దబడుటకై అతనిని శిక్షించెను.
పరిశుద్ధుడైన పౌలు మాటలను మనము ఈ విధముగా అర్థము చేసికొనవలెను:
“ప్రభువు మనలను బాధపెట్టునప్పుడు, మనము లోకముతోపాటు శిక్షావిధిని పొందకుండునట్లు ఆయన మనలను శిక్షించుచున్నాడు.”
అనగా ఆయన మనపైకి పంపు బాధలు మనలను నాశనము చేయుటకైన శిక్షలు కావు, మనకు బోధించుటకైన దండనలే.
మన ప్రభువు తన ఏర్పరచబడినవారిని, తిరస్కరింపబడినవారిని దర్శించు శిక్షలను మనము భిన్నముగా పరిగణింపవలెనని పరిశుద్ధుడైన అగస్టీను చెప్పినప్పుడు అతడు కూడ మనతో చాలా చక్కగా ఏకీభవించుచున్నాడు:
“మొదటివారికి, వారు కృపను పొందిన తరువాత అవి సాధనములు; రెండవవారికి, కృపలేనందున అవి శిక్షావిధి.”
అప్పుడతడు దావీదు మొదలగువారి ఉదాహరణములను ఉదహరించి, వారిని శిక్షించుటలో ప్రభువునకు వారిని వినయములో సాధనచేయించుట తప్ప మరొక ఉద్దేశ్యము లేదని చెప్పుచున్నాడు.
యూదా ప్రజలు ప్రభువు హస్తమునుండి సంపూర్ణమైన శిక్షణను పొందియున్నందున వారి దోషము క్షమింపబడెనని యెషయా చెప్పిన మాటనుండి, మన పాపముల క్షమాపణ వాటికొరకు మనము పొందు దండనలపై ఆధారపడియున్నదని మనము ఊహింపకూడదు.
దాని భావమేమనగా దేవుడు ఇట్లు చెప్పినట్లున్నది:
“నేను నిన్ను చాలినంత శిక్షించి బాధపెట్టితిని; దానివలన నీ హృదయము దుఃఖముతోను వేదనతోను పూర్తిగా నలిగిపోయెను. కావున కనికర సందేశమును పొందిన నీ హృదయములు ఆనందమునకు తిరిగి రావలసిన కాలమిదే.”
తమ బాధల చేదులో విశ్వాసులు ఈ తలంపుతో తమను తాము సన్నద్ధపరచుకొనవలెను:
“తీర్పు దేవుని ఇంటియొద్ద ఆరంభమగు కాలము వచ్చియున్నది.”
తాము అనుభవించు శ్రమను తమపై దేవుని ప్రతీకారముగా విశ్వాసులు భావించినయెడల వారేమి చేయుదురు? ఏలయనగా దేవుని హస్తముచేత కొట్టబడినప్పుడు ఆయనను తనను శిక్షించు న్యాయాధిపతిగా ఎంచువాడు ఆయనను కోపించినవానిగాను విరోధిగాను తప్ప మరొక విధముగా తలంపజాలడు. దేవుని బెత్తమును శాపముగాను శిక్షావిధిగాను అసహ్యించుకొనక అతడు తప్పించుకొనజాలడు.
సంక్షేపముగా, దేవుడు ఇంకను తనను శిక్షింపవలెనని ఉద్దేశించునంతగా తన యెడల ఉన్నాడని తలంచువాడు దేవుడు తనను ప్రేమించుచున్నాడని తనను తాను ఎన్నడును ఒప్పించుకొనజాలడు. మన పాపములయెడల ఆయన అసంతృప్తి గలవాడని గుర్తించుచునే, అయినను ఆయనను మనయెడల దయగలవానిగాను ప్రేమ యొక్క అనురాగమును మనపై చూపువానిగాను భావించితేనే గాని ఆయన శిక్షణవలన మనకు లాభము కలుగదు.
శిక్ష నిత్యమైనదైనను తాత్కాలికమైనదైనను అందులో భేదమేమియు లేదు. ఏలయనగా యుద్ధములు, కరవులు, తెగుళ్లు, రోగములు అనునవి, మన ప్రభువు వాటిని దుష్టులపై తన ఉగ్రతకును ప్రతీకారమునకును సాధనములుగా వాడుటకు పంపునప్పుడు, నిత్యమరణపు తీర్పు వలె నిజముగా దేవుని శాపములే.
దావీదును దేవుడు శిక్షించుటలోని ఉద్దేశ్యమును ప్రతివారును చూడగలరని నేను తలంచుచున్నాను. నరహత్య వ్యభిచారములు దేవునికి ఎంత తీవ్రముగా అసంతృప్తి కలిగించునో, ఆయన వాటిపై అంత ఉగ్రత చూపినందున అతనికి బోధించుటయును, భవిష్యత్తులో మరల అట్టి కార్యము చేయుటకు సాహసింపకుండునట్లు అతనిని హెచ్చరించుటయునే దాని ఉద్దేశ్యము. దావీదు తన తప్పునకు దేవునికి ఏదో పరిహారము చెల్లించిన శిక్ష అది కాదు.
దావీదు ప్రజలను లెక్కించుటలో చేసిన అవిధేయతనుబట్టి దేవుడు యూదా ప్రజలను భయంకరమైన తెగులుతో బాధించిన ఆ మరొక శిక్షను గూర్చియు మనము ఇదే విధముగా తీర్మానింపవలెను. ఏలయనగా ఆయన దావీదునకు ఆ అపరాధ దోషమును క్షమించెను. అయితే ప్రతి యుగమునకు ఒక ఉదాహరణముగాను దావీదు తగ్గింపునకును అట్టి కార్యము శిక్షింపబడకుండ పోకూడదు గనుక, మన ప్రభువు తన బెత్తముతో అతనిని కఠినముగా దండించెను.
మన ప్రభువు సమస్త మానవజాతిపై ప్రకటించిన సార్వత్రిక శాపము కూడ ఇదే ఉద్దేశ్యమునకు ఉపయోగపడుచున్నది. ఏలయనగా కృపను పొందిన తరువాతను, మన తండ్రియైన ఆదాము అతిక్రమమునకు అతనిపై విధింపబడిన దుర్దశలను మనము ఇంకను భరించుచున్నప్పుడు, ఆయన ధర్మశాస్త్ర అతిక్రమము ఆయనకు ఎంత అసంతృప్తి కలిగించునో మన ప్రభువు దానిద్వారా మనలను హెచ్చరించుచున్నాడు; అట్లు మన దీనత్వమును గుర్తించుటవలన తగ్గింపబడి క్రుంగినవారమై మనము నిజమైన ఆశీర్వాదము వైపు మరి తీవ్రమైన ఆకాంక్షతో ఆశింపవలెను.
ఈ మర్త్య జీవితములో మనము అనుభవించు కష్టములన్నియు మన తప్పులకు దేవునికి చేయు పరిహారములని ఎవడైన చెప్పినయెడల, అతడు వివేకము లేనివాడని సరిగానే ఎంచబడును.
పరిశుద్ధుడైన క్రిసస్టమ్ ఇట్లు వ్రాసినప్పుడు ఉద్దేశించినది ఇదియే అని నాకు తోచుచున్నది:
“దేవుడు మనలను శిక్షించుటకు కారణము మనము చెడులో కొనసాగకుండను కఠినపడియుండకుండను చేయుటయే అయినయెడల, ఆయన మనలను పశ్చాత్తాపమునకు తెచ్చిన తరువాత శిక్షకు ఇక స్థానమే లేదు.”
కావున ప్రతివాని స్వభావమునకు ఏది తగినదో ఆయన ఎరిగియున్నట్లుగా, కొందరిని మరి కఠినముగాను మరికొందరిని మరి సౌమ్యముగాను చూచును. అయినను మనలో తప్పిపోనివాడును శిక్షణ అక్కర లేనివాడును ఎవడును లేనందున, మన మేలును కోరు ఈ మంచి తండ్రి మనలనందరిని ఏ మినహాయింపు లేకుండ తన బెత్తములతో దర్శించుచున్నాడు.
పాపముల ఉచిత క్షమాపణను చూపు ఇన్ని ఉదాహరణములు ఉండగా వారు దావీదు యొక్క ఒకే ఉదాహరణముపై దృష్టి నిలిపి చలింపకయుండుట ఆశ్చర్యకరము.
సుంకరి దేవాలయమునుండి నీతిమంతుడుగా తీర్చబడి దిగి వెళ్లెననియు, ఏ శిక్షయు అతని వెంట రాలేదనియు మనము చదువుచున్నాము. పరిశుద్ధుడైన పేతురు తన పాపమునకు క్షమాపణ పొందెను. పరిశుద్ధుడైన ఆంబ్రోసు చెప్పినట్లు:
“అతని కన్నీళ్లను గూర్చి మనము చదువుచున్నాము; ఏ పరిహారమునుగూర్చియు మనము చదువము.”
పక్షవాయువుగలవానితో ఇట్లు చెప్పబడెను:
“లెమ్ము; నీ పాపములు క్షమింపబడినవి.”
అతనిపై ఏ శిక్షయు విధింపబడలేదు. లేఖనములో చెప్పబడిన విమోచనములన్నియు ఉచితములుగా మనకు వర్ణింపబడినవి. తనలో ప్రత్యేకత గల ఆ ఒక్క సందర్భమునుండి కాక, ఈ అనేక ఉదాహరణముల సమూహమునుండియే నియమమును గ్రహింపవలెను.
నెబుకద్నెజరును హెచ్చరించుటలో:
“నీ పాపములను నీతిచేతను, నీ దోషములను దీనులకు కనికరము చూపుటచేతను విమోచించుకొనుము,”
నీతియు కనికరమును దేవుని యెదుట శాంతికరమనియు శిక్షలనుండి విమోచనమనియు దానియేలు ఉద్దేశించలేదు. ఏలయనగా క్రీస్తు రక్తము తప్ప మరి ఏ విమోచన క్రయధనమును ఎన్నడును లేదు. కాని విమోచించుట అని చెప్పుటలో దానియేలు దానిని దేవునికి కాక మనుష్యులకే అన్వయించెను; ఆయన ఇట్లు చెప్పినట్లున్నది: “ఓ రాజా, నీవు అన్యాయమైన దౌర్జన్యపూరిత ఏలుబడిని సాగించితివి. బలహీనులను అణచివేసితివి, దీనులను దోచుకొంటివి, నీ ప్రజలను దుర్మార్గముగాను అన్యాయముగాను చూచితివి. వారిపై నీవు చేసిన దోపిడులకును అణచివేతలకును బలాత్కారములకును బదులుగా ఇప్పుడు వారికి కనికరమును న్యాయమును చూపుము.”
అదే విధముగా, ప్రేమచేత పాపముల సమూహము కప్పబడునని సొలొమోను చెప్పినప్పుడు, అతడు దేవుని యెదుట అని కాక మనుష్యులలో అని భావించెను. ఏలయనగా ఆ వాక్యమంతయు ఇట్లున్నది:
“ద్వేషము కలహములను రేపును, ప్రేమ సమస్త దోషములను కప్పును.”
ఇక్కడ సొలొమోను తన ఆచారమైన రీతిలో ద్వేషము కలిగించు చెడులను ప్రేమ ఫలములతో విరుద్ధముగా పోల్చుచున్నాడు. అతని భావమిది: ఒకరినొకరు ద్వేషించువారు ఒకరినొకరు కరచుకొందురు, గద్దించుకొందురు, అవమానించుకొందురు; ప్రతి దానిని తప్పుగాను నిందగాను మార్చుదురు. ఒకరినొకరు ప్రేమించువారు తమ మధ్య అనేక విషయములను విస్మరింతురు, సహింతురు, క్షమింతురు—ఒకడు మరియొకని తప్పులను ఆమోదించుటచేత కాదు, గాని వాటిని సహించి, నిందలచేత వాటిని మరింత పెంచక హెచ్చరికచేత వాటిని సరిదిద్దజూచుటచేతనే.
పరిశుద్ధుడైన పేతురు ఈ వాక్యమును అదే భావములో ఉదహరించెనని మనము సందేహింపకూడదు; లేనియెడల లేఖనమును అతడు చెరిపి తప్పుగా అన్వయించెనని అతనిపై ఆరోపించవలసి వచ్చును.
కనికరముచేతను దయచేతను పాపములు క్షమింపబడునని సొలొమోను చెప్పినప్పుడు, దేవుడు సంతృప్తి చెంది తృప్తుడై తాను పంపవలసిన శిక్షలను రద్దు చేయునట్లు వాటికి ఆయన యెదుట పరిహారము చేయబడునని అతడు భావింపలేదు. లేఖనము యొక్క సామాన్యమైన మాటరీతి ప్రకారము, తమ చెడు జీవితమును విడిచి పరిశుద్ధతతోను సత్క్రియలతోను దేవుని వైపునకు తిరుగువారందరు ఆయనను తమయెడల దయగలవానినిగా కనుగొనెదరని అతని భావము. మనము చెడు చేయుట మానినప్పుడు దేవుని ఉగ్రత ఆగి శాంతించునని అతడు చెప్పినట్లున్నది. ఈ మాటరీతిని గూర్చి వేరొక చోట చర్చింపబడినది.
పరిశుద్ధుడైన లూకా సువార్తలోని భాగమును గూర్చి చెప్పవలెనన్న, అక్కడి మన ప్రభువు ఉపమానమును సరియైన వివేచనతో చదువువారు మనకు విరుద్ధముగా ఏ వివాదమును లేవనెత్తరు. ఆ పాపాత్మురాలు తన యొద్దకు రాగా ప్రభువు ఆమెను అంత సులభముగా అనుమతించినందున ఆయన ఆమెను ఎరుగడని పరిసయ్యుడు తన మనస్సులో తలంచెను. ఏలయనగా ఆమె నిజముగా ఉన్న పాపాత్మురాలని తెలిసియున్న యెడల క్రీస్తు ఆమెను ఎన్నడును చేర్చుకొనియుండడని అతడు ఊహించెను. దీనినుండి, ఆయన ఇంతగా పొరబడగలిగినందున క్రీస్తు ప్రవక్త కాడని అతడు అనుమానించెను.
మన ప్రభువు, ఆమె పాపములు క్షమింపబడిన తరువాత ఆమెను ఇక పాపాత్మురాలిగా ఎంచకూడదని చూపుటకు, ఈ పోలికను ఉంచెను:
“ఒక అప్పిచ్చువానికి ఇద్దరు ఋణస్థులు ఉండిరి. ఒకడు అతనికి ఏబది ఫ్రాంకులు, మరియొకడు ఐదువందలు ఇయ్యవలసి యుండెను. అతడు ఇద్దరి అప్పును క్షమించెను. వారిలో ఎవడు అతనిపట్ల ఎక్కువ కృతజ్ఞత గలవాడై యుండవలెను?”
పరిసయ్యుడు ఇట్లు జవాబిచ్చెను:
“నిశ్చయముగా ఎవని ఎక్కువ అప్పు క్షమింపబడెనో వాడే.”
మన ప్రభువు ఇట్లు ప్రత్యుత్తరమిచ్చెను:
“దీనినిబట్టి ఈమె యొక్క అనేక పాపములు క్షమింపబడినవని గ్రహింపుము; ఏలయనగా ఈమె ఎక్కువగా ప్రేమించెను.”
స్పష్టముగా కనబడునట్లు, ఈ మాటలచేత ఆయన ఆ స్త్రీ ప్రేమను ఆమె పాపక్షమాపణకు కారణముగా చేయడు, దాని రుజువుగా మాత్రమే చేయుచున్నాడు. ఏలయనగా అవి ఐదువందల ఫ్రాంకుల అప్పు క్షమింపబడిన ఋణస్థుని పోలికనుండి తీసికొనబడినవి. ఋణస్థుడు ఎక్కువగా ప్రేమించినందున అవి క్షమింపబడెనని ఆయన చెప్పుటలేదు; అవి క్షమింపబడినందున ఋణస్థుడు ఎక్కువగా ప్రేమింపవలెనని చెప్పుచున్నాడు.
కావున ఆ మాటలను ఈ విధముగా ఆ పోలికకు అన్వయింపవలెను: “నీవు ఈ స్త్రీని పాపాత్మురాలిగా ఎంచుచున్నావు, కాని ఆమె పాపములు క్షమింపబడినందున ఆమెను వేరుగా గుర్తింపవలెను. తనకు కలిగిన ఆశీర్వాదమునకు ఆమె కృతజ్ఞత తెలుపు ఆమె ప్రేమనుబట్టి ఆమె పాపక్షమాపణ నీకు స్పష్టమై యుండవలసినది.”
ఇది తరువాతి ఫలితములనుండి తీసిన వాదము; దీనిచేత ఒక దానిని, దాని వెంట వచ్చు సూచనలనుండి నిరూపించెదము. చివరకు ఈ స్త్రీ తన పాపమునకు క్షమాపణను ఏ మార్గమువలన పొందెనో మన ప్రభువు స్పష్టముగా సాక్ష్యమిచ్చుచున్నాడు:
“నీ విశ్వాసము నిన్ను రక్షించెను.”
కావున మనము విశ్వాసముచేత క్షమాపణను పొందెదము; ప్రేమచేత కృతజ్ఞత తెలిపి ప్రభువు యొక్క ఉదారతను అంగీకరించెదము.
ప్రాచీన పితరుల రచనలలో కనబడు పరిహారమును గూర్చిన వాక్యములకు నేను అంతగా ఆశ్చర్యపడను. నిజము చెప్పవలెనన్న, వారిలో కొందరు—ఇంచుమించు వారి రచనలు మనకు చేరిన వారందరు—ఈ విషయములో తప్పిరి లేదా మరీ కఠినముగా మాటలాడిరని నేను చూచుచున్నాను.
అయినను ఈ ఆధునిక పరిహారవాదులు ఇప్పుడు వారి మాటలపై మోపుచున్న భావములో వారు వ్రాసినంత ముతకగాను అజ్ఞానముగాను ఉండిరని నేను ఒప్పుకొనను. ఒక చోట క్రిసస్టమ్ ఈ విధముగా చెప్పుచున్నాడు:
“కనికరము వేడబడినప్పుడు, అది మనుష్యుని పాపము పరిశీలింపబడకుండునట్లును, న్యాయము యొక్క కఠినత్వము ప్రకారము అతడు చూడబడకుండునట్లును, సమస్త శిక్ష ఆగిపోవునట్లును. ఏలయనగా కనికరము ఉన్నచోట ఇక గెహెన్నా గాని, పరిశీలన గాని, కఠినత్వము గాని, శిక్ష గాని ఉండదు.”
ఈ మాటలను తప్పించుకొనుటకు వారెంత ప్రయత్నించినను, వీటిని స్కొలాస్టిక్కుల సిద్ధాంతముతో ఎన్నడును సమన్వయపరచజాలరు.
ఇంకను, పరిశుద్ధుడైన అగస్టీనునకు ఆపాదింపబడిన De Dogmatibus Ecclesiasticis అను గ్రంథములో ఏబది నాలుగవ అధ్యాయమున ఇట్లు చెప్పబడినది:
“పశ్చాత్తాప పరిహారము అనగా పాపమునకు కారణములను తొలగించుటయు, దాని ప్రేరేపణలకు ఇక లొంగకుండుటయునై యున్నది.”
దీనినుండి ఆ దినములలో గత అపరాధములకు పరిహారములచేత చెల్లింపు చేయవలెనను అభిప్రాయము తిరస్కరింపబడెనని స్పష్టమగుచున్నది. ఏలయనగా అక్కడ పరిహారమంతయు భవిష్యత్తులో తనను కాపాడుకొనుటకును చెడునుండి విరమించుటకును ఉద్దేశింపబడినది.
మనము ఆయన యెదుట మన తప్పులను కన్నీళ్లతో ఒప్పుకొనుట తప్ప ప్రభువు మనయొద్ద మరేమియు కోరడని క్రిసస్టమ్ చెప్పిన మాటను నేను ఉదహరింపను; అట్టి వాక్యములు ప్రాచీన పితరులచేత తరచుగా పునరుక్తము చేయబడినవి.
పరిశుద్ధుడైన అగస్టీను ఒక చోట దీనులయెడల చూపు కనికర క్రియలను దేవునినుండి క్షమాపణ పొందు ఔషధములని నిజముగా పిలుచును. కాని దీనివలన ఎవడును కలవరపడకుండను చిక్కుకొనకుండను, అతడు వేరొక చోట తన భావమును మరి పూర్ణముగా వివరించెను:
“క్రీస్తు శరీరమే పాపములకు నిజమైన ఏకైక బలి—బాప్తిస్మములో మనకు క్షమింపబడిన వాటికే కాక, శరీర బలహీనతవలన తరువాత కలుగు వాటికి కూడ; వీటి కొరకు సంఘము ప్రతిదినము ‘మా ఋణములను క్షమింపుము’ అని ప్రార్థించుచున్నది. నిజముగా అవి ఈ ఒక్క బలిద్వారానే క్షమింపబడుచున్నవి.”
అయినను ప్రాచీన పితరులు అత్యధికముగా పరిహారము అను మాటను దేవునికి చెల్లించు పరిహారమునకు కాక, సంఘ బహిష్కరణచేత శిక్షింపబడినవారు సంఘ సహవాసమునకు తిరిగి చేర్చబడ వచ్చినప్పుడు విశ్వాసుల సమూహమునకు తమ పశ్చాత్తాపమునకు రుజువు నిచ్చు బహిరంగ ప్రకటనకు వాడిరి.
ఏలయనగా వారికి కొన్ని ఉపవాసములును ఇతర ఆచారములును నియమింపబడినవి; వాటిచేత తమ పూర్వ జీవితమును గూర్చి తాము నిజముగాను యథార్థముగాను పశ్చాత్తాపపడిరని—లేక వాటిచేత తమ చెడు నడవడి జ్ఞాపకమును తుడిచివేసిరని—వారు చూపిరి. కావున వారు దేవునికి కాక సంఘమునకు పరిహారము చేసిరని చెప్పబడిరి.
ఈ ప్రాచీన ఆచారమునుండి ఇప్పుడు వాడుకలోనున్న ఒప్పుకోళ్లును పరిహారములును దిగివచ్చినవి. అవి నిజముగా సర్ప సంతతియే; ఆ ప్రాచీన ఆచారములో మంచిగా ఉన్నదంతటిని అవి ఎంత పూర్తిగా ఊపిరాడకుండ చేసినవనగా దాని నీడ కూడ మిగులలేదు.
ప్రాచీన పితరులు కొన్నిసార్లు మరీ ముతకగా మాటలాడెదరని నేను బాగుగా ఎరుగుదును; నేను కొంచెము ముందు చెప్పినట్లు, వారు అప్పుడప్పుడు తప్పియుండవచ్చునని నిరాకరింపగోరను. కాని కొన్ని చిన్న మరకలు మాత్రమే గల వారి గ్రంథములు ఈ పందులచేత పట్టబడినప్పుడు పూర్తిగా అపవిత్రమగుచున్నవి.
ఈ విషయము ప్రాచీన పితరుల అధికారముచేత నిర్ణయింపబడవలసినయెడల, ఎట్టి ప్రాచీన పితరులను వారు మన యెదుట పెట్టుచున్నారు? వారి నాయకుడైన పీటర్ లోంబార్డ్ తన గ్రంథమును నింపిన వాక్యములలో అత్యధిక భాగము, పరిశుద్ధులైన ఆంబ్రోసు, జెరోము, అగస్టీను, క్రిసస్టమ్ అను పేర్లతో ప్రచారమైన, నేనెరుగని ఏ మూర్ఖ సన్యాసుల కల్పనలనుండి తీసికొనబడినవి.
ఉదాహరణకు, ప్రస్తుత విషయములో అతడు చెప్పునదంతయు దాదాపు పశ్చాత్తాపమును గూర్చి అను గ్రంథమునుండి తీసికొనెను. మంచి చెడు గ్రంథకర్తల రచనలనుండి ఏ అజ్ఞానియో గందరగోళముగా కుట్టిన ఈ గ్రంథము పరిశుద్ధుడైన అగస్టీనునకు ఆపాదింపబడుచున్నది; అయినను ఒక మోస్తరు పండితుడు దానిని తనదిగా అంగీకరించుటకు అంగీకరింపనంతటి గ్రంథమిది .
అదే విధముగా, ఈ గొడ్డలిచేత నరకబడి, కూలద్రోయబడి, వేళ్లతో పెకలింపబడిన వారి శుద్ధి స్థలమును గూర్చి వారు ఇకనుండి మన తలలను కలవరపెట్టకుందురు గాక. ఏలయనగా అది గొప్ప వివాదములను పుట్టించి, కొంచెమే క్షేమాభివృద్ధిని కలిగించునని వారు చెప్పుచు, ఈ విషయమును మౌనముగా దాటవేసి శుద్ధి స్థలమును ప్రస్తావింపకుండవలెనని తలంచువారి అభిప్రాయమును నేను అంగీకరింపను.
అట్టి వ్యర్థములు అంత తీవ్రమైన పరిణామములను వెంట తేకయున్నయెడల వాటిని విడిచిపెట్టవలెనని నేనును నిశ్చయముగా సలహా ఇచ్చెదను. కాని శుద్ధి స్థలము అనేక దూషణలతో నిర్మింపబడి, దినదినము ఇంకను గొప్ప వాటిచేత బలపరచబడుచు, గొప్ప అభ్యంతరములను కలిగించుచున్నందున దానిని మౌనముగా దాటవేయకూడదు.
అది దేవుని వాక్యము లేకుండ మూర్ఖమైన సాహసపూరిత తెగింపుచేత కల్పింపబడెననియు; సాతాను యొక్క కపట తంత్రముచేత కల్పింపబడిన నేనెరుగని ఏవో ప్రత్యక్షతల అధికారముపై అది అంగీకరింపబడెననియు; దానిని స్థిరపరచుటకు లేఖనములోని కొన్ని భాగములు దుష్టముగా చెరపబడెననియు కొంతకాలము విస్మరింపబడియుండవచ్చును.
అయినను మానవుని సాహసము తన తీర్పుల రహస్యములలోనికి తెగించి చొరబడుటను ప్రభువు చిన్న తప్పిదముగా ఎంచడు. తన స్వరమును తృణీకరించి చనిపోయినవారినుండి సత్యమును వెదకుటను ఆయన కఠినముగా నిషేధించియున్నాడు; తన వాక్యము ఇంత అగౌరవముగా చూడబడుటను ఆయన అనుమతింపడు.
అయినను ఈ సంగతులన్నియు అల్ప ప్రాముఖ్యత గలవైనట్లుగా కొంతకాలము సహింపవచ్చునని అంగీకరించెదము. కాని పాపముల శుద్ధీకరణ క్రీస్తు తప్ప మరెక్కడైనను వెదకబడినప్పుడును, పరిహారము ఆయనకు కాక మరెక్కడికైనను మళ్లింపబడినప్పుడును, మౌనముగా ఉండుట ప్రమాదకరము.
కావున శుద్ధి స్థలము దేవుని కనికరముపై సహింపరాని నిందను మోపునదియు, క్రీస్తు సిలువను నిష్ఫలము చేయునదియు, మన విశ్వాసమును చెదరగొట్టి కూలద్రోయునదియునైన సాతాను యొక్క వినాశకరమైన కల్పనయని మనము బిగ్గరగా ప్రకటింపవలెను.
ఏలయనగా వారి శుద్ధి స్థలము అనగా మృతుల ఆత్మలు తమ పాపములకు పరిహారముగా అనుభవించు శిక్ష తప్ప మరేమి? కావున పరిహారమను భావన తొలగింపబడినయెడల వారి శుద్ధి స్థలము వెంటనే కూలిపోవును.
ఇప్పుడు, క్రీస్తు రక్తమే విశ్వాసుల పాపములకు ఏకైక శుద్ధీకరణయు అర్పణయు పరిహారమునై యున్నదని మనము ముందు వాదించినది అంతకంటె స్పష్టము చేయుచున్నయెడల, శుద్ధి స్థలము యేసుక్రీస్తునకు విరుద్ధమైన కేవల భయంకర దూషణమే తప్ప మరేమి మిగులును?
దానిని దినదినము నిలబెట్టి సమర్థించు అనేక అబద్ధములను దేవదూషణలను, మతములో అది కలిగించు అభ్యంతరములను, ఈ భక్తిహీనత మూలమునుండి ప్రవహించిన లెక్కలేనన్ని ఇతర చెడులను నేను విడిచిపెట్టుచున్నాను.
అయినను వారు సాధారణముగా తమకని తప్పుగా చెప్పుకొను లేఖన సాక్ష్యములను వారి చేతులనుండి మనము లాగివేయవలెను. వారు ఇట్లందురు:
“పరిశుద్ధాత్మకు విరోధమైన పాపము ఈ లోకమందైనను రాబోవు లోకమందైనను క్షమింపబడదని ప్రభువు ప్రకటించినప్పుడు, కొన్ని పాపములు రాబోవు లోకములో క్షమింపబడునని ఆయన సూచించుచున్నాడు.”
జవాబుగా నేను అడుగునదేమనగా, ప్రభువు అక్కడ పాపము యొక్క అపరాధమును గూర్చి మాటలాడుచున్నాడని స్పష్టము కాదా? అట్లైనయెడల అది వారి శుద్ధి స్థలమునకు ఏమియు తోడ్పడదు; ఏలయనగా ఈ మర్త్య జీవితములో అపరాధము క్షమింపబడిన పాపములకే అక్కడ శిక్ష అనుభవింపబడునని వారు చెప్పుదురు.
అయినను వారి నోళ్లను పూర్తిగా మూయించుటకు, నేను వారికి ఇంకను స్పష్టమైన సమాధానము ఇచ్చెదను. అంత హేయమైన నేరమునకు క్షమాపణ పొందు ప్రతి ఆశను తొలగింపగోరినందున, అది ఎన్నడును క్షమింపబడదని చెప్పుటతో ప్రభువు తృప్తి చెందలేదు. మరి బలము కొరకు, ఆయన ఈ విభజనను వాడెను: ఒక వైపు ప్రస్తుత జీవితములో ప్రతివాని మనస్సాక్షి అనుభవించు తీర్పును, మరొక వైపు పునరుత్థాన దినమున బహిరంగముగా బయలుపరచబడు అంతిమ తీర్పును ఉంచెను.
ఆయన ఇట్లు చెప్పినట్లున్నది: “ఉద్దేశపూర్వకమైన దుష్టబుద్ధితో దేవునికి విరోధముగా పోరాడకుండ జాగ్రత్తపడుడి; ఏలయనగా అట్టి తిరుగుబాటు నిత్యమరణమును తెచ్చును. తనకు అందింపబడిన ఆత్మ వెలుగును ఉద్దేశపూర్వకముగా ఆర్పివేయ యత్నించు ప్రతివాడును, పాపులు మారుమనస్సు పొందుటకు నియమింపబడిన ఈ జీవితములోనైనను, దేవుని దూతలు గొఱ్ఱెపిల్లలను మేకలనుండి వేరుపరచి దేవుని రాజ్యమును ప్రతి అభ్యంతరమునుండి శుద్ధిచేయు అంతిమ దినమునందైనను క్షమాపణ పొందడు.”
వారు పరిశుద్ధుడైన మత్తయి గ్రంథములోని ఈ ఉపమానమును కూడ ముందుకు తెచ్చెదరు:
“నీ ప్రతివాదితో రాజీపడుము; లేనియెడల అతడు నిన్ను న్యాయాధిపతి యొద్దకు తీసికొనిపోవును, న్యాయాధిపతి నిన్ను భటునికి అప్పగించును, భటుడు నిన్ను చెరసాలలో వేయును; అంతట కడపటి కాసు చెల్లించువరకు నీవు అక్కడినుండి బయటికి రావు.”
నేను ఇట్లు జవాబిచ్చెదను: ఈ భాగములో న్యాయాధిపతి దేవునిని, ప్రతివాది అపవాదిని, భటుడు ఒక దూతను, చెరసాల శుద్ధి స్థలమును సూచించునని చెప్పినయెడల వారు గెలిచిరని నేను అంగీకరించెదను.
కాని, తమ వివాదములను వ్యాజ్యములను స్నేహపూర్వకముగా పరిష్కరించుకొనుటకంటె చేదైన అంతము వరకు కొనసాగింపగోరువారు ఎన్ని ప్రమాదములకు తమను గురిచేసికొందురో చూపుట క్రీస్తు ఉద్దేశ్యమని, తద్వారా అందరితో ఎల్లప్పుడును సమాధానము వెదకవలెనని మనలను హెచ్చరించుచున్నాడని స్పష్టమైనయెడల, ఇక్కడ శుద్ధి స్థలము ఎక్కడ కనబడును? సంక్షేపముగా, ఆ భాగమును దాని సామాన్య భావములో పరిశీలించి గ్రహించినయెడల, వారు చెప్పునదేదియు దానిలో కనబడదు.
వారు పరిశుద్ధుడైన పౌలు మాటలనుండి కూడ రుజువును తీసికొనుచున్నారు:
“పరలోకమందున్నవారిలోను, భూమియందున్నవారిలోను, భూమిక్రిందనున్నవారిలోను ప్రతి మోకాలును క్రీస్తు యెదుట వంగును.”
భూమిక్రిందనున్నవారు నిత్యమరణములో ఉన్నవారని భావము కాజాలదని వారు స్థిరపరచుకొనుచున్నారు. కావున వీరు శుద్ధి స్థలములోని ఆత్మలే అని వారు తీర్మానించుచున్నారు.
మోకాలు వంగుట అనుదానిచేత అపొస్తలుడు విశ్వాసులు దేవునికి అర్పించు నిజమైన ఆరాధనను భావించినయెడల వారి వాదము చెడ్డది కాదు. కాని యేసుక్రీస్తు తండ్రినుండి ప్రతి సృష్టిపై సర్వాధిపత్యమును పొందెనని అతడు కేవలము బోధించుచున్నందున, భూమిక్రిందనున్నవారిని దయ్యములని గ్రహించుటలో తప్పేమి? వారు నిశ్చయముగా ప్రభువు సింహాసనము ఎదుట కనబడి, భయముతోను వణకుతోను తమ న్యాయాధిపతిని ఒప్పుకొనెదరు.
పరిశుద్ధుడైన పౌలే ఈ ప్రవచనమును వేరొక చోట వివరించుచున్నాడు:
“మనమందరమును క్రీస్తు న్యాయపీఠము ఎదుట నిలుతుము. ఏలయనగా ప్రతి మోకాలును ఆయన యెదుట వంగునని ప్రభువు చెప్పుచున్నాడు.”
ప్రకటన గ్రంథములోని మాటలను ఈ విధముగా వివరింపజాలమని వారు ప్రత్యుత్తరమిచ్చెదరు:
“పరలోకమందును, భూమిమీదను, భూమిక్రిందను, సముద్రములోను ఉన్న ప్రతి సృష్టి, ‘సింహాసనమునందు ఆసీనుడైయున్నవానికిని గొఱ్ఱెపిల్లకును స్తోత్రమును ఘనతయు మహిమయు ప్రభావమును యుగయుగములు కలుగును గాక’ అని చెప్పుట నేను వింటిని.”
దీనిని నేను సంతోషముగా వారికి అంగీకరించెదను. కాని ఆత్మయు వివేచనయు లేనివి కూడ ఇందులో చేర్చబడియున్నందున, ఇక్కడ ఎట్టి సృష్టములను గూర్చి చెప్పబడినదని వారు తలంచుచున్నారు? పరలోక శిఖరమునుండి భూమి కేంద్రము వరకు విశ్వములోని ప్రతి భాగమును, ప్రతి ఒకటి తన తన స్థానములో, తన సృష్టికర్త మహిమను హెచ్చించుచున్నదని తప్ప మరేమియు సూచింపబడలేదు.
మక్కబీయుల చరిత్రనుండి వారు తెచ్చు వాటికి నేను ఏ జవాబును ఇవ్వను; అట్లు చేసినయెడల ఆ గ్రంథమును ప్రామాణికమని అంగీకరించుచున్నట్లు కనబడుదునేమో.
అయితే పరిశుద్ధుడైన పౌలులో తమకు జయింపరాని కోట ఉన్నదని వారు చెప్పుకొనుచున్నారు; అతడు ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు:
“ఎవడైనను ఈ పునాదిమీద కట్టుచు బంగారము, వెండి, వెలగల రాళ్లు, కర్ర, గడ్డి, చెత్తను వేసినయెడల, ప్రతివాని పని బయలుపరచబడును; ఏలయనగా ప్రభువు దినము దానిని అగ్నిచేత బయలుపరచును, ప్రతివాని పని ఎట్టిదో అగ్ని పరీక్షించును. ఎవని పని కాలిపోవునో వాడు నష్టపోవును; అయినను వాడు తానే రక్షింపబడును, కాని అగ్నిగుండా వచ్చినట్లే.”
“శుద్ధి స్థలము తప్ప పరిశుద్ధుడైన పౌలు ఏ అగ్నిని భావించియుండును? దానిచేత మన మరకలు కడుగబడి, మనము శుద్ధులమై దేవుని రాజ్యములో ప్రవేశించెదము” అని వారు అడుగుదురు.
నేను ఇట్లు జవాబిచ్చెదను: ప్రాచీన పితరులలో కూడ అనేకులు దీనిని వేరుగా వ్యాఖ్యానించిరి; అగ్నిని, ప్రభువు తన ప్రజలను వారి సమస్త అపవిత్రతనుండి శుద్ధిచేయుటకు పరీక్షించు సిలువగాను శ్రమగాను వారు గ్రహించిరి. శుద్ధి స్థలమును ఊహించుటకంటె ఇది నిశ్చయముగా చాలా సంభావ్యమైనది.
అయినను నాకు మరి నిశ్చితమును స్పష్టమునైన వ్యాఖ్యానము ఉన్నదని నమ్ముచున్నందున ఈ వ్యాఖ్యానమును నేను అంగీకరింపను. మొదటిగా, అపొస్తలుడు రూపకమును లేదా పోలికను వాడుచు, మానవ మనస్సులో కల్పింపబడిన సిద్ధాంతములను గడ్డి, కర్ర, చెత్త అని పిలుచుచున్నట్లు మనము చూచుచున్నాము. ఈ పోలికకు కారణము స్పష్టము: కర్ర అగ్ని దగ్గరకు తేబడినవెంటనే దహింపబడునట్లు, అట్టి మానవ సిద్ధాంతములు పరిశీలనకు తేబడినప్పుడు నిలువజాలవు. ఈ పరిశీలన పరిశుద్ధాత్మచేత చేయబడునని కూడ స్పష్టము.
ఆ విధముగా పోలికను పూర్తిగా కొనసాగించి ప్రతి భాగమును ఒకదానికొకటి సరిపోవునట్లు చేయుటకై, అతడు పరిశుద్ధాత్మ పరిశీలనను అగ్ని అని పిలుచుచున్నాడు. ఏలయనగా బంగారమును వెండియు అగ్నికి ఎంత దగ్గరకు తేబడునో అంత నిశ్చయముగా పరీక్షింపబడి వాటి స్వచ్ఛత తెలియబడునట్లు, దేవుని సత్యము ఆత్మీయ పరిశీలనచేత ఎంత శ్రద్ధగా పరిగణింపబడునో అంత దాని అధికారములో స్థిరముగా నిర్ధారింపబడును. కర్ర, చెత్త, గడ్డి అగ్నిలో పడవేయబడినప్పుడు వెంటనే మంటపట్టి బూడిదగా మారునట్లే, దేవుని వాక్యముపై స్థాపింపబడని మానవ కల్పనలన్నియు ఆత్మ పరిశీలనను నాశనము కాకుండ మరియు శూన్యము కాకుండ తట్టుకొనజాలవు.
సంక్షేపముగా, కల్పిత సిద్ధాంతములు కర్రకును చెత్తకును గడ్డికిని పోల్చబడినయెడల—కర్ర, చెత్త, గడ్డివలె అవి అగ్నిచేత కాల్చబడి శూన్యముగా మారునందున; మరియు అవి దేవుని ఆత్మచేత మాత్రమే నాశనమై చెదరగొట్టబడినయెడల—ఆత్మయే వాటిని పరీక్షించు అగ్ని అని తేలును. పరిశుద్ధుడైన పౌలు ఈ పరీక్షను ప్రభువు దినము అని పిలుచుచున్నాడు; ప్రభువు ఏ విధముగానైనను తన సన్నిధిని మనుష్యులకు కనుపరచునప్పుడెల్ల ఈ విధముగా మాటలాడు లేఖన వాడుకను అనుసరించి అతడు ఇట్లు చేయుచున్నాడు. ఇప్పుడు ఆయన ముఖము ముఖ్యముగా ఆయన సత్యము మనకు స్పష్టపరచబడినప్పుడే మనపై ప్రకాశించును.
పరిశుద్ధుడైన పౌలులోని అగ్ని అనగా పరిశుద్ధాత్మ పరిశీలన తప్ప మరేమియు కాదని మనము ఇదివరకే నిరూపించితిమి. తమ పని నష్టమైనవారు ఈ అగ్ని ద్వారా ఎట్లు రక్షింపబడుదురో గ్రహింపవలసి యున్నది. అతడు ఎట్టి మనుష్యులను గూర్చి మాటలాడుచున్నాడో మనము ఆలోచించినయెడల ఇది కష్టము కాదు. ఏలయనగా సంఘమును కట్టుటకు ప్రయత్నించుచు సరియైన పునాదిని నిలుపుకొనియు, దానికి సరిపోని వేరొక రకమైన సామగ్రిని దానికి జోడించువారిని గూర్చి అతడు చెప్పుచున్నాడు. అనగా వారు విశ్వాసము యొక్క ముఖ్యమును అవశ్యమునైన సూత్రములనుండి తొలగిపోరు, అయినను మానవ కలలను దేవుని సత్యముతో కలుపుచు కొన్ని విషయములలో తప్పుచున్నారు.
కావున అట్టి మనుష్యులు తమ పని నష్టమును అనుభవింపవలెను—అనగా దేవుని వాక్యమునకు తమంతట తాము చేర్చినదంతయు నశించి కాళ్లక్రింద త్రొక్కబడవలెను. అయితే వారి వ్యక్తులు రక్షింపబడుదురు—వారి తప్పును అజ్ఞానమును దేవుడు ఆమోదించుటచేత కాదు, మన ప్రభువు తన ఆత్మ కృపచేత వారిని వాటినుండి వేరుచేసి విడిపించుటచేతనే.
కావున లేఖనము యొక్క పరిశుద్ధ స్వచ్ఛతను శుద్ధి స్థలము యొక్క ఈ మలినముతోను అశుద్ధముతోను అపవిత్రపరచిన వారందరు తమ పని నశించుటకు అనుమతింపవలెను.