ఈ తెలుగు ఎడిషన్ UECF.NET కొరకు AI-సహాయంతో చేసిన పూర్ణ అనువాదము మరియు సంపాదకీయ గుణ సమీక్ష ద్వారా సిద్ధం చేయబడింది. అధ్యయనానికి ఆంగ్ల మూల గ్రంథమే ప్రామాణికం. తప్పులు కనిపిస్తే [email protected]కు రాయండి.
అధ్యాయము మూడు: దేవుని ధర్మశాస్త్ర ప్రత్యక్షత (భాగము 4 / 4)
ఎనిమిదవ ఆజ్ఞ
నీవు దొంగిలకూడదు.
ఈ ఆజ్ఞ యొక్క ఉద్దేశ్యమేమనగా, అన్యాయమంతయు దేవునికి అసహ్యమైనది గనుక, ప్రతివానికి ఏది న్యాయముగా చెందవలెనో అది మనము అతనికి చెల్లింపవలెను.
కాబట్టి దీని సారాంశమేమనగా, ఇతరుని సొత్తును మనవైపునకు లాగికొనుటకు ప్రయత్నించుటను దేవుడు నిషేధించుచున్నాడు, మరియు ప్రతివానికి చెందినదానిని కాపాడుటకు నమ్మకముగా శ్రమించవలెనని ఆజ్ఞాపించుచున్నాడు.
ప్రతి వ్యక్తి కలిగియున్నది యాదృచ్ఛికముగా అతనికి వచ్చినది కాదు గాని దేవుని పంపకమువలననే వచ్చినదని మనము గ్రహింపవలెను. కాబట్టి దేవుని సంరక్షణా ఏర్పాటును ఉల్లంఘింపకుండ ఎవడును తన ఆస్తి విషయమై మోసపుచ్చబడజాలడు.
దొంగతనము అనేక విధములుగా ఉన్నది. ఒకటి బలాత్కారముచేత జరుగునది; అనగా దోపిడీ చేసినట్లు ఇతరుని ఆస్తిని బలవంతముగా పట్టుకొని కొల్లగొట్టుట. మరియొకటి కపటమును దుష్టబుద్ధిని కలిగినది; అనగా ఎవడైనను మోసముచేత తన పొరుగువానిని కపటముగా పేదవానిగా చేయుట. ఇంకొకటి మరి గూఢమైన కుయుక్తిని ఉపయోగించునది; అనగా న్యాయము యొక్క ముసుగులో ఎవనినైనను అతని ఆస్తిని కోల్పోవునట్లు చేయుట. మరియొకటి ముఖస్తుతిచేత జరుగునది; అనగా ఇతరునికి న్యాయముగా చెందవలసినదానిని బహుమానమను పేరుతోగాని మరి ఏ విధముగానైనగాని పొందుటకు ఒప్పించు మాటలను వాడుట.
అయితే దీని వివిధ రూపములను లెక్కించుచు ఎక్కువకాలము గడుపుటకంటె, ఇతరుల నష్టమునకు మనము ధనవంతులగుటకు ఉపయోగించు ప్రతి మార్గమును, అది ప్రేమ కోరు క్రైస్తవ యథార్థతనుండి తొలగి ఏ వంకరతనములోనికిగాని, కపటములోనికిగాని, హానికరమైన వ్యవహారములోనికిగాని మళ్లునప్పుడెల్ల, దొంగతనముగానే పరిగణింపవలెనని క్లుప్తముగా గమనింపవలెను.
ఇట్లు ప్రవర్తించువారు భూలోక న్యాయాధిపతి యెదుట తరచుగా తమ వ్యాజ్యములను గెలుచుకొనినను, దేవుడు వారిని దొంగలనుగానే యెంచుచున్నాడు. సరళహృదయులను తమ వలలలో పట్టుకొనుటకై కుయుక్తిపరులు దూరమునుండి పన్నుకొను పన్నాగములను ఆయన చూచుచున్నాడు. బలవంతులు బలహీనులను పీడించు వసూళ్ల కాఠిన్యమును ఆయన చూచుచున్నాడు. ఎవనినైనను మోసపుచ్చుటకు మాటలను తీయగా చేయువారు ఉపయోగించు ముఖస్తుతులు ఎంత విషపూరితములో ఆయన చూచుచున్నాడు—అవి మనుష్యుల దృష్టికి తరచుగా తప్పించుకొనిపోవును.
అంతేగాక, ఈ ఆజ్ఞ ఒకనికి అతని సొమ్ము విషయములోగాని సరకుల విషయములోగాని ఆస్తి విషయములోగాని అన్యాయము జరిగినప్పుడు మాత్రమే కాక, అతనికి చెందిన ఏ హక్కు విషయములోనైనను ఉల్లంఘింపబడును. ఏలయనగా మనము మన పొరుగువానికి చెల్లింపవలసిన బాధ్యతలను అతనికి నిరాకరించినప్పుడు మనము అతని సొత్తును అతనికి దక్కకుండ చేయుచున్నాము.
కాబట్టి ఒక గృహనిర్వాహకుడుగాని, కౌలుదారుడుగాని, పాలికాపుగాని తన యజమాని ఆస్తిని కనిపెట్టుకొని యుండుటకు బదులుగా సోమరిగా కాలము గడుపుచు తనను పోషించువాని ప్రయోజనములను నిర్లక్ష్యము చేసినయెడల; తనకు అప్పగింపబడినదానిని వృథాగా వెదజల్లినయెడల లేక మితిమీరి వినియోగించినయెడల; ఒక సేవకుడు తన యజమానిని ఎగతాళి చేసినయెడల, అతని రహస్యములను బయలుపరచినయెడల, లేక అతని ఆస్తికిగాని పేరుప్రతిష్ఠలకుగాని ప్రాణమునకుగాని వ్యతిరేకముగా కుట్ర పన్నినయెడల; లేక ఇంకొక వైపున, ఒక యజమాని తన ఇంటివారిని అమానుషముగా చూచినయెడల—ఇదంతయు దేవుని యెదుట దొంగతనమే.
ఏలయనగా తన పిలుపునుబట్టి ఇతరులయెడల తాను నెరవేర్చవలసిన కర్తవ్యమును నెరవేర్చనివాడు వారికి న్యాయముగా చెందవలసినదానిని నిలిపివేయుచున్నాడు.
కాబట్టి మనము మన స్థితితో తృప్తిపడి, నీతియుక్తమైనదియు న్యాయమైనదియు తప్ప మరి ఏ లాభమును వెదకకయుండినయెడల; మన పొరుగువానికి హాని చేయుటద్వారా ధనవంతులగుటను కోరకయుండినయెడల; అతని ఆస్తిని సంపాదించుటకై అతని నాశనమునకు పన్నాగము పన్నకయుండినయెడల; ఇతరుల రక్తమునుండియు చెమటనుండియు సంపదను కూర్చుకొనుటకు శ్రమింపకయుండినయెడల; మన లోభమును తృప్తిపరచుకొనుటకుగాని దానిని మితిమీరి వెదజల్లుటకుగాని సాధ్యమైనదంతటిని అన్యాయముగాను విచక్షణారహితముగాను పట్టుకొనకయుండినయెడల—మనము ఈ ఆజ్ఞకు లోబడినవారమగుదుము.
దీనికి బదులుగా, మనము ఎల్లప్పుడును మన శక్తికొలది ప్రతివాడు తనకు చెందినదానిని కాపాడుకొనుటలో మన ఆలోచనచేతను వనరులచేతను అందరికిని సహాయపడుటయే లక్ష్యముగా పెట్టుకొనవలెను. మనము దుష్టులతోను మోసగాళ్లతోను వ్యవహరింపవలసి వచ్చినయెడల, అదే దుష్టబుద్ధితో వారితో పోరాడుటకంటె మనదానిలో కొంత విడిచిపెట్టుటకు సిద్ధముగా ఉండవలెను.
ఇంతటితోనే అయిపోలేదు. ఇతరులు దారిద్ర్యములో బాధపడుట చూచినప్పుడు, మనము వారి అవసరములో పాలుపంచుకొని మనకున్న సమృద్ధినుండి వారి కొరతను తీర్చవలెను.
చివరకు, తన పదవి ఇతరులయెడల ఏ కర్తవ్యములను నెరవేర్చుటకు తనను బద్ధునిగా చేయుచున్నదో ప్రతివాడును ఆలోచించుకొని, వాటిని నమ్మకముగా నెరవేర్చవలెను.
ఇదే నియమమునుబట్టి, ప్రజలు తమ పైవారికి గౌరవము చెల్లించి, వారికి ఇష్టపూర్వకముగా లోబడి, వారి చట్టములకును ఆజ్ఞలకును విధేయులై, దేవుని నొచ్చింపకుండ తాము చేయగలిగిన దేనిని నిరాకరింపకూడదు.
దానికి ప్రతిగా, పైవారు తమ ప్రజలను పరిపాలించుటలో శ్రద్ధయు జాగ్రత్తయు కలిగి, అంతటను సమాధానమును నిలుపుచు, మంచివారిని కాపాడుచు, దుష్టులను శిక్షించుచు, సర్వాధికారియైన న్యాయాధిపతియగు దేవునికి లెక్క చెప్పవలసినవారివలె తమ పదవిని నిర్వహింపవలెను.
సంఘ పరిచారకులు దేవుని వాక్యమును నమ్మకముగా అందించవలెను; రక్షణ సిద్ధాంతమును చెరుపకూడదు, దాని పవిత్రతను భంగపరచకూడదు. వారు హితబోధచేతను మాత్రమే గాక తమ జీవిత మాదిరిచేతను ప్రజలకు బోధింపవలెను. సంక్షేపముగా, వారు మంచి కాపరులవలె మందను నడిపింపవలెను.
మరియొక వైపున, ప్రజలు వారిని దేవుని దూతలుగాను అపొస్తలులుగాను అంగీకరించి, మన ప్రభువు వారికి నియమించిన గౌరవమును వారికి చెల్లించి, వారి జీవనోపాధిని సమకూర్చవలెను.
తల్లిదండ్రులు తమ పిల్లలను దేవుడు తమకు అప్పగించిన వ్యక్తులుగా భావించి, వారిని పోషించుటకును బోధించుటకును పాలించుటకును శ్రమింపవలెను. వారు నిరుత్సాహపడునంతగా వారిని కఠినముగా చూడక, వారి స్థితికి తగిన సౌమ్యతతోను దయతోను వారిని ఆదరింపవలెను. ఇంతకుముందే చెప్పబడినట్లు, పిల్లలు తమ వంతుగా తల్లిదండ్రులకు భక్తిని లోబాటును చెల్లింపవలెను.
అటులనే యౌవనులు వృద్ధులను గౌరవింపవలెను, ఏలయనగా వృద్ధాప్యము గౌరవనీయమై యుండవలెనని మన ప్రభువు చిత్తపూర్వకముగా నియమించెను. వృద్ధులును తమ జ్ఞానముచేత యౌవనులను నడిపింప ప్రయత్నింపవలెను; వారిని మితిమీరిన కాఠిన్యముతో చూడక, సౌమ్యతతోను దయతోను తగ్గింపబడిన గాంభీర్యమును చూపవలెను.
సేవకులు తమ యజమానులకు ఉపయోగకరులై యుండి, వారిని సంతోషపెట్టుటకు శ్రద్ధగా ప్రయత్నింపవలెను—తాము చూడబడుచున్నప్పుడు మాత్రమే కాక, దేవునికి సేవ చేయువారివలె హృదయపూర్వకముగా యథార్థతతో చేయవలెను.
అటులనే యజమానులును తమ సేవకులయెడల మితిమీరిన కఠినులుగాను లొంగనివారుగాను ఉండి, వారిని కాఠిన్యముతో బాధించుటగాని తిరస్కారముగా చూచుటగాని చేయకూడదు. దానికి బదులుగా, వారిని సహోదరులుగాను దేవుని తోడి సేవకులుగాను గుర్తించి, కాబట్టి వారిని మానవత్వముతో చూడవలెను.
ఈ విధముగా ప్రతివాడును తన స్థానమును హోదాను బట్టి తన పొరుగువారికి తాను ఏమి ఋణపడియున్నాడో ఆలోచించి, వారికి చెల్లింపవలసినదానిని చెల్లింపవలెను.
అంతేగాక, ఈ నియమము శరీరమునకు ఎంతగానో ఆత్మకును అంతగానే నియమింపబడినదని మనము జ్ఞాపకముంచుకొనునట్లు ధర్మశాస్త్రమును ఇచ్చినవాని వైపునకు మనము ఎల్లప్పుడును మన దృష్టిని త్రిప్పవలెను. కాబట్టి ప్రతివాడును సమస్త మనుష్యుల క్షేమమును ప్రయోజనమును కాపాడుటకును అభివృద్ధి చేయుటకును తన చిత్తమును వినియోగింపవలెను.
తొమ్మిదవ ఆజ్ఞ
నీ పొరుగువానిమీద అబద్ధసాక్ష్యము పలుకకూడదు.
ఈ ఆజ్ఞ యొక్క ఉద్దేశ్యమేమనగా, దేవుడు సత్యస్వరూపుడై అసత్యమును అసహ్యించుకొనువాడు గనుక, మనము కపటము లేకుండ సత్యమును నిలబెట్టవలెను.
కాబట్టి దీని సారాంశమేమనగా, మనము అపవాదముచేతగాని అబద్ధవార్తలచేతగాని ఎవని పేరుప్రతిష్ఠలకును హాని కలిగింపకూడదు, అతని ఆస్తికి నష్టము కలిగింపకూడదు. సంక్షేపముగా, ఎవనినైనను చెడుగా మాటలాడుటద్వారాగాని అపహాస్యమునకు గురిచేయుటద్వారాగాని మనము అన్యాయము చేయకూడదు.
ఈ నిషేధమునకు సరిపోవు విధాయకమైన ఆజ్ఞ ఏమనగా, ప్రతివాని ఆస్తిని గాని పేరుప్రతిష్ఠలను గాని కాపాడుటకై సత్యమును నిలబెట్టుటలో మనము అందరికిని నమ్మకముగా సహాయపడవలెను.
మన ప్రభువు నిర్గమకాండము 23లో ఈ ఆజ్ఞ యొక్క భావమును వివరింప ఉద్దేశించినట్లు కనబడుచున్నది; ఆయన ఇట్లు చెప్పెను:
“నీవు అబద్ధ పుకారును ఎత్తికొనకూడదు; అబద్ధమునకు మద్దతుగా సాక్ష్యము పలుకుటకు మరియొకనితో చేతులు కలుపకూడదు.”
మరియు:
“ప్రతి అబద్ధమునకు నీవు దూరముగా పారిపోవలెను.”
మరియొక చోట ఆయన ద్వేషపూరిత వార్తలను వ్యాపింపజేయుటను, ఇతరులను నిందించుటను, అపవాదము వేయుటను మాత్రమే కాక, మన సహోదరుని మోసపుచ్చుటను కూడ నిషేధించుచున్నాడు; ఏలయనగా ఆయన ఆ రెండు అపరాధములను స్పష్టముగా పేర్కొనుచున్నాడు (లేవీయకాండము 19).
ఆయన ఇంతకుముందు క్రూరత్వమును, లైంగిక అపవిత్రతను, లోభమును సరిదిద్దగోరినట్లే, ఇక్కడ అసత్యమును అరికట్ట ఉద్దేశించుచున్నాడనుటలో సందేహము లేదు; అది ముందు చెప్పిన రెండు విభాగములలో ఇమిడియున్నది. ఏలయనగా మనము మన పొరుగువానిని చెడుగా మాటలాడుటద్వారా అతని పేరుప్రతిష్ఠలకు హాని చేయుదుము, లేదా అబద్ధములతోను కపటపు మాటలతోను అతని క్షేమమును అడ్డగింతుము.
ఈ ఆజ్ఞను న్యాయస్థానములో ఇచ్చు గంభీరమైన సాక్ష్యమునకే ప్రత్యేకముగా అన్వయించినను, లేక ఏకాంతములో పలుకు మాటలకు అన్వయించినను పెద్ద తేడా లేదు. ఏలయనగా మనము ఎల్లప్పుడును ఈ సూత్రమునకు తిరిగి రావలెను: ప్రతి దుర్గుణ విభాగమునుండి మన ప్రభువు ఒక ప్రత్యేక రూపమును మాదిరిగా నిలబెట్టును; మిగిలినవన్నియు దానికి ఆపాదింపబడవలెను; మరియు ఆ దుర్గుణము యొక్క అవమానకరత్వము అత్యంత స్పష్టముగా కనబడు రూపమునే ఆయన ఎన్నుకొనును.
అయినను నేను ఈ ఆజ్ఞను సాధారణముగా అర్థము చేసికొనుటకే ఇష్టపడుదును; ఏలయనగా న్యాయస్థానములో అబద్ధసాక్ష్యము అబద్ధ ప్రమాణము లేకుండ ఎన్నడును ఇవ్వబడదు, మరియు అబద్ధ ప్రమాణమును గూర్చి మొదటి పలకలో ఇదివరకే చెప్పబడినది.
కాబట్టి ఈ ఆజ్ఞను సరిగా పాటించుటకు, మన పొరుగువాని పేరుప్రతిష్ఠలను కాపాడుటకును అతని ప్రయోజనములను రక్షించుటకును మన పలుకును సత్యముగా అతని మేలుకొరకు వినియోగింపవలెనని ఇప్పుడు మనము చూచుచున్నాము.
దీని న్యాయము స్పష్టమే. ఏలయనగా మంచి పేరు ఏ నిధికంటెను అమూల్యమైనయెడల, ఒకని ఆస్తిని దోచుకొనినప్పుడు అతనికి ఎంత అన్యాయము జరుగునో అతని మంచి పేరును తొలగించినప్పుడును అంతే అన్యాయము జరుగును. నిజముగా, ఒక పొరుగువాడు దొంగతనముచేత కంటె అసత్యముచేత ఒకప్పుడు ఎక్కువ నష్టమును అనుభవింపవచ్చును.
అయినను ఈ విషయములో తప్పిదము చేయుటనుగూర్చి మనుష్యులు ఎంత తక్కువగా చింతించుచున్నారో ఆశ్చర్యకరము. ఈ దుర్గుణముచేత లోతుగా సోకనివారు ఎంతో కొద్దిమందియే; ఏలయనగా ప్రతివాడును ఇతరుల తప్పులను పరిశీలించి బయలుపరచుటకు మొగ్గు చూపును.
“మేము అబద్ధమాడలేదు” అని చెప్పుట చాలిన సాకని మనము భావింపకూడదు. ఏలయనగా అబద్ధముచేత మన పొరుగువానిని అపవాదము వేయకూడదని నిషేధించువాడు, సత్యము అనుమతించినంతవరకు అతని పేరుప్రతిష్ఠలు కాపాడబడవలెనని కూడ కోరుచున్నాడు. ఈ ఆజ్ఞ అసత్యముచేత అతని పేరును చెరుపుటను మాత్రమే స్పష్టముగా నిషేధించినను, దానిద్వారా అతని మంచి పేరు దేవునికి విలువైనదని సూచించుచున్నది.
మన పొరుగువానిని అపవాదమునకు గురిచేయకూడదని మన ప్రభువు శ్రద్ధ వహించుచున్నాడని చూచుట మనకు చాలును. కాబట్టి దుష్టబుద్ధితో కూడిన ప్రతి చాడీ ఇక్కడ నిస్సందేహముగా ఖండింపబడినది.
చాడీ అనగా ఒకనిని సరిదిద్దుటకై చేయు గద్దింపుగాని; తప్పిదమును సరిచేయుటకై చేయు న్యాయపరమైన ఆరోపణగాని; ఇతరులను హెచ్చరించుటకై ఒకనికి చేయు బహిరంగ దిద్దుబాటుగాని; ఒక దుష్టుని గూర్చి అతనిచేత మోసపోకుండునట్లు అతని స్వభావము తెలిసికొనవలసినవారికి ఇచ్చు హెచ్చరికగాని అని మేము భావించుటలేదు. దానికి బదులుగా, దుష్టబుద్ధినుండిగాని చెడు మాటలాడు కోరికనుండిగాని పుట్టు ద్వేషపూరిత హానియే అని మా అభిప్రాయము.
అంతేగాక, ఈ ఆజ్ఞ ఎంతవరకు వ్యాపించుననగా, మరియొకనిని అవమానపరచుటలో గొప్ప ఆనందము పొందు కొందరు చేయునట్లు, ఇతరులను పరిహాసముగా సొగసుగా దెప్పిపొడిచి గాయపరచుటద్వారా మనము చమత్కారులమను పేరు సంపాదింపజూడకూడదు. ఏలయనగా అట్టి అదుపులేనితనముచేత ఎగతాళి చేయబడినవానిపై శాశ్వతమైన మచ్చ తరచుగా నిలిచిపోవును.
మన నాలుకలమీదనే కాక మన చెవులమీదను హృదయములమీదను కూడ పరిపాలింపవలసిన ధర్మశాస్త్ర కర్తను మనము ఇప్పుడు పరిగణించినయెడల, అపవాదకుల మాటలు వినగోరుటయు, వారికి చెవి యొగ్గుటకు సిద్ధపడుటయు, వారి దుష్ట వార్తలను నమ్ముటకు ఇష్టపడుటయు అపవాదమంత మాత్రముగానే నిషేధింపబడినవని మనము గుర్తించెదము.
ఏలయనగా నాలుక యొక్క దుష్టభాషణమును దేవుడు ద్వేషించుచున్నాడు గాని హృదయము యొక్క దుష్టత్వమును ఖండింపడని చెప్పుట అసంబద్ధము.
కాబట్టి మనము దేవునియందు నిజమైన భయభక్తులను ప్రేమను కలిగియుండినయెడల, సాధ్యమైనంతవరకును తగినంతవరకును ప్రేమ కోరినట్లును, నిందకుగాని చాడీకిగాని పరిహాసమునకుగాని మన చెవులనైనను నాలుకలనైనను ఇయ్యకుండుటకు ప్రయత్నింపుదము. దుష్ట సందేహములను మన హృదయములలో తేలికగా చేర్చుకొనకుందుము. దానికి బదులుగా, ప్రతివాని మాటలను క్రియలను సాధ్యమైనంత మంచి దృష్టితో వ్యాఖ్యానించుచు, ప్రతివాని గౌరవమును సమస్త విధములుగా కాపాడుదము.
పదవ ఆజ్ఞ
నీ పొరుగువాని ఇంటిని ఆశింపకూడదు. అతని భార్యనుగాని, దాసునిగాని దాసినిగాని, ఎద్దునుగాని గాడిదనుగాని, అతనికి చెందిన దేనినిగాని కోరకూడదు.
ఈ ఆజ్ఞ యొక్క ఉద్దేశ్యమేమనగా, మన ఆత్మ అంతయు ప్రేమ యొక్క అనురాగముచేత నింపబడి ఆక్రమింపబడవలెనని దేవుడు చిత్తగించుచున్నాడు గనుక, దానికి వ్యతిరేకమైన ప్రతి కోరికయు మన హృదయములనుండి వెలుపలికి త్రోసివేయబడవలెను.
కాబట్టి దీని సారాంశమేమనగా, మన పొరుగువానికి హానికరమైన లేక నష్టకరమైన కోరిక వైపునకు మన హృదయములను కదిలించు ఏ తలంపును మన మనస్సులలో ప్రవేశింపకూడదు.
ఈ నిషేధమునకు సరిపోవు విధాయకమైన ఆజ్ఞ ఏమనగా, మనము ఏది తలంచినను, ఆలోచించినను, కోరినను, అనుసరించినను అది మన పొరుగువాని క్షేమముతోను ప్రయోజనముతోను జోడింపబడవలెను.
అయితే ఇక్కడ ఒక గొప్ప చిక్కు వచ్చుచున్నది. ఏలయనగా మనము ఇంతకుముందు చెప్పినది సత్యమైనయెడల—అనగా వ్యభిచారమును దొంగతనమును నిషేధించుటలో మన ప్రభువు అపవిత్రతను, హాని చేయు, మోసపుచ్చు, దోచుకొను ప్రతి ఉద్దేశ్యమును నిషేధించెనన్నది—ఇప్పుడు ఇతరుని సొత్తును ఆశించుటను ఆయన వేరుగా నిషేధించుట అనవసరమని కనబడవచ్చును.
స్థిరమైన ఉద్దేశ్యమునకును ఆశాపూరిత కోరికకును గల భేదమును పరిగణించుటద్వారా ఈ ప్రశ్నను మనము పరిష్కరింపవచ్చును. స్థిరమైన ఉద్దేశ్యమనగా, మానవ హృదయము శోధనచేత జయింపబడి లోబరచబడిన తరువాత చిత్తము యొక్క ఆలోచనాపూర్వకమైన సంకల్పమని మా భావము. ఆశాపూరిత కోరిక అట్టి ఆలోచనగాని సమ్మతిగాని లేకుండ, హృదయము ఏదో చెడుతనము చేయుటకు కేవలము ప్రలోభపెట్టబడి రేపబడినప్పుడు కూడ ఉండవచ్చును.
కాబట్టి ప్రభువు ఇంతకుముందు మనుష్యుని ఉద్దేశ్యములును ప్రయత్నములును క్రియలును ప్రేమ యొక్క నియమముచేత నడిపింపబడవలెనని కోరినట్లే, ఇప్పుడు మనస్సు యొక్క తలంపులే అదే నియమమునుబట్టి నడిపింపబడవలెనని కోరుచున్నాడు; అందువలన మనలను విరుద్ధమైన దానికి రేపు ఏ తలంపును పుట్టకూడదు.
ఆయన ఇంతకుముందు హృదయము కోపములోనికిని ద్వేషములోనికిని వ్యభిచారములోనికిని దోపిడిలోనికిని అసత్యములోనికిని నడిపింపబడకూడదని నిషేధించినట్లే, ఇప్పుడు వాటివైపునకు రేపబడుటను గాని కదిలింపబడుటను గాని కూడ నిషేధించుచున్నాడు.
ఆయన అంతటి సంపూర్ణ యథార్థతను కోరుట కారణము లేకుండ కాదు. ఏలయనగా ఆత్మ యొక్క ప్రతి శక్తియు న్యాయముగా ప్రేమకు అంకితము కావలెనని ఎవడు కాదనును? మరియు ఏదైనను ప్రేమనుండి తొలగినయెడల అది భ్రష్టమైనదని ఎవడు కాదనును?
ఇతరులను విస్మరించి నీ స్వప్రయోజనమును మాత్రమే వెదకుటయే తప్ప, నీ పొరుగువానికి హానికరమైన కోరిక నీ మనస్సులో ఎక్కడనుండి ప్రవేశించును? నీ హృదయమంతయు ప్రేమచేత ఆక్రమింపబడినయెడల, అట్టి కల్పన దానిలో ప్రవేశింపజాలదు. కాబట్టి హృదయము అట్టి కోరికలను తనలో నిలుపుకొనునంతవరకు అది ప్రేమరహితమని మనము నిర్ణయింపవలెను.
అయితే ఒకడు ఇట్లు ఆక్షేపించును: మనస్సులో తళుక్కుమని మెరిసి మాయమైపోవు కల్పనలను ఆశాపూరిత కోరికలని ఖండించుట తగదు; ఏలయనగా ఆశయొక్క నివాసము హృదయములోనే ఉన్నది.
నేను ఇట్లు జవాబిచ్చుదును: మనస్సులో కేవలము దాటిపోవుటయే కాక హృదయమును కూడ కోరికతో పొడుచు కల్పనలను గూర్చియే మనము ఇక్కడ మాటలాడుచున్నాము. ఏలయనగా హృదయము దానిచేత తాకబడి రగిలింపబడకుండ మన తలంపులలో ఏ కోరికనైనను ఏ ఇచ్ఛనైనను మనము ఎన్నడును పొందము.
కాబట్టి మన ప్రభువు ఆశ్చర్యకరమైన ప్రేమ తీవ్రతను ఆజ్ఞాపించుచున్నాడు; అతి స్వల్పమైన పాపపు కోరికచేతనైనను అది అడ్డగింపబడుటను ఆయన అనుమతింపడు. ప్రేమ ధర్మమునకు విరుద్ధమైన ఏ ప్రేరణచేతనైనను ఏమాత్రమైనను పొడువబడుటను ఆయన అనుమతింపని అద్భుతముగా క్రమబద్ధమైన హృదయమును ఆయన కోరుచున్నాడు.
నా వ్యాఖ్యానమునందు నేను ఒంటరివాడనని ఎవడును భావింపకుండునట్లు, ఈ ఆజ్ఞను గ్రహించుటకు పరిశుద్ధ అగస్టీను నాకు మార్గమును తెరచెను.
ప్రతి చెడు కోరికను నిషేధించుటయే దేవుని ఉద్దేశ్యమైనను, మనలను అత్యధికముగా ఆకర్షించి మోసపుచ్చు వస్తువులనే ఆయన ఉదాహరణములుగా ఎన్నుకొనెను.
అట్లు చేయుటలో, మానవ కోరిక ముఖ్యముగా దేనివైపు మొగ్గు చూపునో ఆ వస్తువులనుండి దానిని ఆయన తొలగించుచున్నాడు గనుక, ఆయన దానికి ఏమియు అనుమతింపడు.
ప్రేమకు పునాదియైన దేవుని నిమిత్తము మనము మనుష్యులకు ఏమి ఋణపడియున్నామో సంపూర్ణముగా బోధించు ధర్మశాస్త్రము యొక్క రెండవ పలక ఇప్పుడు మనకు ఉన్నది. కాబట్టి ఈ రెండవ పలకలో బోధింపబడినదంతయు ఎడతెగక పునరుక్తి చేయవచ్చును గాని, ఈ బోధ మొదట దేవుని భయభక్తులపై పునాదిగా స్థాపింపబడకుండినయెడల అది ఏమియు సాధింపదు.
ధర్మశాస్త్రము యొక్క ఉద్దేశ్యమును నిర్ణయించుట ఇప్పుడు కష్టము కాదు: అది సంపూర్ణ నీతియే; దాని ద్వారా మానవ జీవితము ఆదర్శముగా ఉన్న దేవుని పరిశుద్ధతకు అనుగుణముగా రూపొందించబడును.
ఏలయనగా మన ప్రభువు తన స్వభావమును ధర్మశాస్త్రమందు ఎంతగా చిత్రించెననగా, ఆజ్ఞాపింపబడినదానిని ఎవడైనను నెరవేర్చినయెడల అతడు తన జీవితమందు దేవుని స్వరూపమును ప్రతిబింబించును.
కాబట్టి మోషే దేవుని ఆజ్ఞలను ఇశ్రాయేలు ప్రజకు సంక్షేపముగా జ్ఞాపకము చేయగోరినప్పుడు ఇట్లు చెప్పెను:
“ఇప్పుడు ఇశ్రాయేలూ, నీ దేవుడైన యెహోవా నీవు ఆయనయందు భయభక్తులు కలిగి ఆయన మార్గములన్నిటిలో నడుచుచు, నీ పూర్ణహృదయముతోను నీ పూర్ణాత్మతోను ఆయనను ప్రేమించి ఆయనను సేవించుచు, ఆయన ఆజ్ఞలను గైకొనుట తప్ప నీయొద్ద మరి ఏమి కోరుచున్నాడు?”
ధర్మశాస్త్రము యొక్క ఉద్దేశ్యమును ప్రకటింపగోరినప్పుడెల్ల మోషే దీనిని పునరుక్తి చేయుట మానలేదు.
కాబట్టి ధర్మశాస్త్ర బోధ యొక్క లక్ష్యమిదే: పరిశుద్ధమైన జీవితముద్వారా మనుష్యుని తన దేవునితో ఐక్యపరచుట, మరియు మోషే మరియొక చోట చెప్పినట్లు అతనిని దేవుని హత్తుకొనియుండునట్లు చేయుట (ద్వితీయోపదేశకాండము 11).
ఈ పరిశుద్ధత యొక్క నెరవేర్పు రెండు విషయములలో ఇమిడియున్నది: మన దేవుడైన ప్రభువును మన పూర్ణహృదయముతోను పూర్ణాత్మతోను పూర్ణబలముతోను ప్రేమించుట, తరువాత మన పొరుగువానిని మనవలె ప్రేమించుట (మత్తయి 22).
మొదటిది, మన ఆత్మ దేవునిపట్ల ప్రేమతో సంపూర్ణముగా నింపబడవలెను. దీనినుండి పొరుగువానిపట్ల ప్రేమ అనుసరించును.
ఆజ్ఞ యొక్క సారము శుద్ధమైన మనస్సాక్షినుండియు యథార్థమైన విశ్వాసమునుండియు పుట్టు ప్రేమయే అని అపొస్తలుడు చెప్పినప్పుడు ఆయన భావము ఇదే (1 తిమోతికి 1). మంచి మనస్సాక్షియు విశ్వాసమును—ఒక్క మాటలో, భక్తియు దేవుని భయమును—శిరస్సుగా మొదట ఉంచబడినవని, దానినుండి పొరుగువానిపట్ల ప్రేమ తరువాత ఉద్భవించునని మనము చూచుచున్నాము.
కాబట్టి ధర్మశాస్త్రము నీతి యొక్క కొన్ని ప్రాథమిక సూత్రములను మాత్రమే బోధించి, మనుష్యులను దాని ఆరంభములకు మాత్రమే పరిచయము చేయుచు, పరిపూర్ణత మార్గమున వారిని నడిపింపదని తలంచుట అవివేకము. ఏలయనగా మోషే పలుకులలోను పరిశుద్ధ పౌలు పలుకులలోను ఇమిడియున్న పరిపూర్ణతకంటె గొప్ప పరిపూర్ణతను మనము కోరజాలము.
దేవుని భయమువైపునకును, ఆయన మహిమ యొక్క ఆత్మసంబంధమైన ఆరాధనవైపునకును, ఆయన ఆజ్ఞలకు విధేయతవైపునకును, దేవుని యథార్థతయు ఆయన మార్గములును, మనస్సాక్షి శుద్ధతయు, విశ్వాసము యొక్క నిష్కపటత్వమును, ప్రేమయు అను వాటివైపునకును మనుష్యుని నడిపించి రూపించు బోధతో తృప్తిపడనివాడు ఇంకను ఎక్కడికి సాగిపోగోరును?
భక్తికిని ప్రేమకును అవసరమైనదంతటిని ధర్మశాస్త్ర ఆజ్ఞలకు ఆపాదించు మా వ్యాఖ్యానమును ఇది స్థిరపరచుచున్నది. ఏలయనగా ధర్మశాస్త్రము దేవుని చిత్తమును కొంతవరకు మాత్రమే బోధించినట్లు కొన్ని ప్రాథమిక సూత్రములవద్ద నిలిచిపోవువారు, అపొస్తలుడు చెప్పినట్లు దాని ఉద్దేశ్యమును సరిగా గ్రహింపరు.
అయినను క్రీస్తును ఆయన అపొస్తలులును ధర్మశాస్త్రమును సంగ్రహించునప్పుడు కొన్నిసార్లు మొదటి పలకను పేర్కొనరు గనుక, దీనిని గూర్చి ఒక మాట చెప్పవలెను. ధర్మశాస్త్రములో సగమును మాత్రమే సంబంధించు మాటలను మొత్తము ధర్మశాస్త్రమునకు అన్వయించుటవలన అనేకులు పొరబడుచున్నారు.
మత్తయియందు, ధర్మశాస్త్రములో ప్రధానమైన విషయములు కనికరమును న్యాయమును నమ్మకత్వమునందు ఇమిడియున్నవని క్రీస్తు చెప్పుచున్నాడు (మత్తయి 23). నమ్మకత్వము అను మాటతో ఆయన సత్యమును లేక యథార్థతను ఉద్దేశించుచున్నాడనుటలో సందేహము లేదు. అయినను ఈ వాక్యమును మొత్తము ధర్మశాస్త్రమునకు విస్తరింపజేయుటకై కొందరు నమ్మకత్వమును మతముగా వ్యాఖ్యానింతురు. ఇది ఆధారరహితము, ఏలయనగా క్రీస్తు అక్కడ మనుష్యుడు తన నీతిని ప్రదర్శింపవలసిన క్రియలనుగూర్చి మాటలాడుచున్నాడు.
మనము ఈ సూత్రమును గమనించినయెడల, నిత్యజీవములో ప్రవేశించుటకు ఏ ఆజ్ఞలను పాటింపవలెనని అడుగబడినప్పుడు ఆయన మరియొక చోట ఈ క్రింది వాటిని పేర్కొనుచు జవాబిచ్చుటకు మనము ఆశ్చర్యపడము:
“నీవు నరహత్య చేయకూడదు. వ్యభిచరింపకూడదు. దొంగిలకూడదు. అబద్ధసాక్ష్యము పలుకకూడదు. నీ తండ్రిని నీ తల్లిని సన్మానింపవలెను. నీవలె నీ పొరుగువానిని ప్రేమింపవలెను.”
ఏలయనగా మొదటి పలకను పాటించుట హృదయము యొక్క అంతరంగ అనురాగమందు లేక ఆచారములందు ఇమిడియుండెను. హృదయము యొక్క అనురాగము కనబడదు, కపటులైతే ఆచారములను అందరికంటె ఎక్కువ శ్రద్ధగా పాటింతురు. కాబట్టి ప్రేమ క్రియలు నీతికి మరి నిశ్చయమైన సాక్ష్యమును ఇచ్చును.
అయితే మనుష్యులమధ్య గౌరవముగాను నమ్మకముగాను జీవించుట, దేవునికి భయపడుటకంటెను భక్తిచేత ఆయనను ఘనపరచుటకంటెను నీతిని పొందుటకు ఎక్కువ ప్రాముఖ్యమైనదా అని ఎవడైనను అడుగవచ్చును.
కాదని నేను జవాబిచ్చుదును. అయినను ఎవడును మొదట దేవునికి భయపడకుండ ప్రేమను దాని సంపూర్ణతలో నిజముగా కాపాడుకొనజాలడు గనుక, ప్రేమ క్రియలును ఒకని భక్తికి సాక్ష్యమిచ్చును.
అంతేగాక, దేవుడు తన ప్రవక్త ద్వారా ప్రకటించినట్లు ఆయన మనవలన ఎట్టి ప్రయోజనమును పొందజాలడు గనుక, తనకు మేలు చేయుటకు మనము శ్రమింపవలెనని ఆయన కోరడు. దానికి బదులుగా, మన పొరుగువానియెడల సత్క్రియలలో ఆయన మనలను అభ్యసింపజేయుచున్నాడు (కీర్తన 16).
కాబట్టి పరిశుద్ధ పౌలు విశ్వాసి యొక్క సంపూర్ణ పరిపూర్ణతను ప్రేమయందే ఉంచుట కారణము లేకుండ కాదు (ఎఫెసీయులకు 1). మరియొక చోట ఆయన ప్రేమను ధర్మశాస్త్రము యొక్క నెరవేర్పు అని పిలిచి, తన పొరుగువానిని ప్రేమించువాడు ధర్మశాస్త్రమును నెరవేర్చెనని చెప్పుచున్నాడు (రోమీయులకు 13).
తరువాత ఆయన ధర్మశాస్త్రమంతయు ఈ వాక్యములో ఇమిడియున్నదని చెప్పుచున్నాడు:
“నీవలె నీ పొరుగువానిని ప్రేమింపవలెను.”
ప్రభువు ఈ ప్రకటనలో చెప్పినదానికి మించి ఆయన ఏమియు బోధింపడు:
“ఇతరులు మీకు ఏమి చేయవలెనని మీరు కోరుదురో, మీరును వారికి అదే చేయుడి; ఇదే ధర్మశాస్త్రమును ప్రవక్తల వాక్యమును.”
ధర్మశాస్త్రమును ప్రవక్తలును విశ్వాసమునకును దేవుని నామమునెడల భయభక్తులకును మొదటి స్థానమిచ్చి, తరువాత పొరుగువానిపట్ల ప్రేమను సిఫారసు చేయుదురని నిశ్చయము. అయితే దేవుని భయము మనయందు నిజముగా నివసించుచున్నదనుటకు సాక్ష్యముగా, మనుష్యులయెడల యథార్థతను న్యాయమును ఆచరింపవలెనని అక్కడ మనకు ఆజ్ఞాపింపబడుచున్నదని ప్రభువు భావము.
కాబట్టి ఈ విషయమును స్థిరముగా పట్టుకొందము: మన జీవితము సమస్త విధములుగా మన సహోదరులకు మేలు చేయునప్పుడు అది దేవుని చిత్తమునకును ఆయన ధర్మశాస్త్ర ఆజ్ఞకును అనుగుణముగా సరిగా క్రమపరచబడినది.
దీనికి విరుద్ధముగా, మనుష్యుడు తన స్వప్రయోజనమునకై ఏమి చేయవలెనో ఏమి మానవలెనో బోధించు ఒక్క అక్షరమైనను ధర్మశాస్త్రమంతటిలో కనబడదు. నిజముగా, మనుష్యులు స్వభావసిద్ధముగా తమను తాము ప్రేమించుకొనుటకు ఉండవలసినదానికంటె ఎంతో ఎక్కువగా మొగ్గు చూపుదురు గనుక, ఇదివరకే సమస్త హద్దులను మించియున్న ప్రేమవైపునకు వారిని రగిలించు ఆజ్ఞను వారికి ఇయ్యవలసిన అవసరము లేకుండెను.
కాబట్టి ఆజ్ఞలను పాటించుట మనలను మనము ప్రేమించుకొనుటలో కాక దేవుని ప్రేమించుటయు పొరుగువానిని ప్రేమించుటయునందే ఇమిడియున్నదని స్పష్టము. తత్ఫలితముగా, తన కొరకు తాను వీలైనంత తక్కువగా జీవించువాడే అత్యుత్తమముగా జీవించువాడు; తన కొరకే జీవించుచు తన ప్రయోజనమును మాత్రమే తలంచువాని కంటె ఎక్కువ అక్రమముగా జీవించువాడు ఎవడును లేడు.
నిజముగా, మన పొరుగువానిపట్ల మనము చూపవలసిన ప్రేమ యొక్క అనురాగమును మరి స్పష్టముగా వ్యక్తపరచుటకై, మనకు మనము చూపుకొను ప్రేమను ప్రభువు మనకు సూచించి, దానిని మనకు నియమముగాను ఆదర్శముగాను ఉంచుచున్నాడు. ఇది జాగ్రత్తగా పరిగణింపదగినది.
కొందరు తర్కవాదులు చేసినట్లు, ప్రతివాడును మొదట తనను తాను ప్రేమించుకొని తరువాత తన పొరుగువానిని ప్రేమింపవలెనని క్రీస్తు ఆజ్ఞాపించుచున్నాడని భావించి, ఈ పోలికను మనము అర్థము చేసికొనకూడదు. దానికి బదులుగా, మనము స్వభావసిద్ధముగా మనవైపునకు మళ్లించుకొను ప్రేమను ఇతరులవైపునకు మార్చవలెనని ఆయన ఉద్దేశించెను.
కాబట్టి ప్రేమ తన ప్రయోజనమును వెదకదని అపొస్తలుడు చెప్పుచున్నాడు (1 కొరింథీయులకు 13).
నియమము దానిచేత కొలువబడు వస్తువుకంటె ముందుండవలెననియు, మన ప్రభువు మన పొరుగువానిపట్ల ప్రేమను స్వప్రేమనుబట్టి కొలుచుననియు వారు చేయు వాదము గడ్డిపోచకైనను విలువ లేనిది.
నేను ఇట్లు జవాబిచ్చుదును: మన ప్రభువు స్వప్రేమను ఉన్నతమైన నియమముగా స్థాపింపడు, అల్పమైనదైన పొరుగువానిపట్ల ప్రేమ దానికి అనుగుణముగా ఉండవలెనని ఆయన చెప్పుటలేదు. దానికి బదులుగా, మన స్వభావసిద్ధమైన వక్రతచేత మన ప్రేమ మనమీదనే నిలిచియున్నది గనుక, మనము ఇతరులకు మేలు చేయుటకు మనకు చేసికొనుటకంటె తక్కువ సిద్ధముగా ఉండకుండునట్లు అది వేరే వైపునకు విస్తరింపవలెనని ఆయన చూపుచున్నాడు.
అంతేగాక, సమరయుని ఉపమానమందు లోకములో అతి పరాయివాడు సయితము పొరుగువాడు అను పేరులో చేరియున్నాడని యేసుక్రీస్తు చూపెను గనుక, ప్రేమ యొక్క ఆజ్ఞను ఏదో బంధముచేతగాని బాంధవ్యముచేతగాని మనతో కలిసినవారికి మాత్రమే మనము పరిమితము చేయకూడదు (లూకా 10).
ఒకడు మనతో ఎంత సన్నిహితముగా కలిసియుండునో, అంత తేలికగాను అంత ఆత్మీయముగాను మనము అతనికి సహాయపడవలెనని నేను కాదనను. రక్తసంబంధము, స్నేహము, లేక ఇరుగుపొరుగు అను బంధములు మనలను ఎంత దగ్గరగా కలుపునో, అంతగా మనకు ఒకరియెడల ఒకరికి బాధ్యతలుండవలెనని మానవత్వపు నియమము కోరును. దేవుని నొచ్చింపకుండ మనము దీనిని గమనింపవచ్చును; ఆయన సంరక్షణయే మనలను అట్లు చేయుటకు నడిపించును.
అయినను మనము ఎవరినీ మినహాయింపకుండ మనుష్యులందరినీ ప్రేమ యొక్క అనురాగములో ఆలింగనము చేసికొనవలెనని నేను నొక్కిచెప్పుచున్నాను. గ్రీకువారికిని అనాగరికులకును భేదము చూపకూడదు; వారు యోగ్యులో అయోగ్యులో గాని, స్నేహితులో శత్రువులో గాని పరిగణింపకూడదు. ఏలయనగా మనము వారిని వారియందే కాక దేవునియందు పరిగణింపవలెను.
మనము ఈ ఆలోచననుండి తొలగినప్పుడు, అనేక దోషములలో పడుట ఆశ్చర్యము కాదు. కాబట్టి మనము ప్రేమ యొక్క సరైన మార్గమును నిలుపుకొనగోరినయెడల, వారి గుణములు తరచుగా మనలను ప్రేమించుటకంటె ద్వేషింపజేయునట్లున్న మనుష్యులపైనే మన దృష్టిని నిలుపకూడదు.
దానికి బదులుగా, మనము ఆయనపట్ల చూపు ప్రేమను సమస్త మనుష్యులపట్ల విస్తరింపవలెనని మనకు ఆజ్ఞాపించు దేవుని వైపు చూడవలెను.
కాబట్టి మనము ఎల్లప్పుడును ఈ పునాదిని నిలుపుకొనవలెను: ఆ మనుష్యుడు ఎవడైనను, మనము దేవుని ప్రేమించినయెడల అతనిని ప్రేమింపవలెను.
కాబట్టి పగ తీర్చుకొనవద్దనియు శత్రువులను ప్రేమింపవలెననియు మన ప్రభువు ఇచ్చిన ఆజ్ఞలను, వాటిని పాటించుటకుగాని విడిచిపెట్టుటకుగాని మనకు స్వేచ్ఛ ఉన్నదని వారు చెప్పు కేవలము సలహాలుగా మార్చిన పండిత విద్వాంసులు చేసినది హానికరమైన అజ్ఞానమే లేక దుష్టబుద్ధియే.
ఈ ఆజ్ఞలను పాటించుటకు సన్యాసులు మాత్రమే అవశ్యముగా బద్ధులని వారు ప్రకటించిరి. సన్యాసులు “సువార్త సలహాలు” అని వారు పిలిచినవాటిని పాటించుటకు తమను బద్ధులుగా చేసికొనిరి గనుక, సాధారణ క్రైస్తవులకంటె సన్యాసులకు మరి పరిపూర్ణమైన నీతిని వారు ఆపాదించిరి.
ఈ విషయములను ఆజ్ఞలుగా పరిగణింపనిరాకరించుటకు వారి కారణము, కృప యొక్క ధర్మశాస్త్రమునకు లోబడి జీవించు క్రైస్తవులకు సయితము అవి మిక్కిలి భారమైనవియు కష్టమైనవియునై యున్నవనుటయే.
అయితే పొరుగువానిపట్ల ప్రేమను గూర్చిన దేవుని నిత్య ధర్మశాస్త్రమును రద్దు చేయుటకు వారు నిజముగా సాహసింతురా? లేఖనములో ఎక్కడనైనను అట్టి భేదము కనబడునా? దానికి బదులుగా, శత్రువులను ప్రేమింపవలెనని కఠినముగా కోరు అనేక ఆజ్ఞలు, అనగా సరిగా దీనికి వ్యతిరేకమైనవి, మనకు కనబడుటలేదా?
ఏలయనగా శత్రువు ఆకలిగొనినప్పుడు అతనికి భోజనము పెట్టవలెననియు; అతని ఎద్దు గాడిదలు త్రోవ తప్పినప్పుడు వాటిని తిరిగి త్రోవకు తోలుకొని రావలెననియు; అవి బరువులక్రింద పడినప్పుడు వాటిని లేపవలెననియు చెప్పుట యొక్క అర్థమేమి? మన శత్రువుల జంతువులయెడల దయ చూపుచు, శత్రువులయెడలనే ప్రేమ చూపకుండుదుమా? (సామెతలు 25; నిర్గమకాండము 23).
అయితే ఏమి? ప్రతీకారము ఆయనకే చెందినదనియు, ఆయన ప్రతివానికి తగినదానిని చెల్లించుననియు చెప్పుట దేవుని నిత్య వాక్యము కాదా (ద్వితీయోపదేశకాండము 32)?
ఇది మరొక చోట ఇంకను స్పష్టముగా చెప్పబడినది:
“నీవు పగతీర్చుకొనకూడదు; నీ పొరుగువారు నీకు చేసిన అన్యాయములను జ్ఞాపకములో ఉంచుకొనకూడదు.”
వారు ఈ వాక్యములను లేఖనమునుండి తుడిచివేయవలెను, లేదా వారు ఊహించునట్లు కేవలము సలహాదారునిగా కాక, ఈ సంగతులను ఆజ్ఞాపించుటద్వారా ధర్మశాస్త్రకర్తగా వ్యవహరింప దేవుడు ఉద్దేశించెనని ఒప్పుకొనవలెను.
అంతేగాక, వారు మూర్ఖమైన వ్యాఖ్యానముచేత చెరిపిన ఈ మాటల అర్థమేమి?
“మీ శత్రువులను ప్రేమించుడి” అని మన ప్రభువు చెప్పుచున్నాడు. “మిమ్ములను ద్వేషించువారికి మేలు చేయుడి, మిమ్ములను హింసించువారికొరకు ప్రార్థన చేయుడి, మిమ్ములను దూషించువారిని దీవించుడి; అప్పుడు మీరు పరలోకమందున్న మీ తండ్రికి కుమారులై యుందురు.”
జతచేయబడిన కారణము ఇంత అవసరమైనది గనుక ఇవి సలహాలు కావు, ఆజ్ఞలేనని క్రిసోస్టముతో కూడ ముగింపునకు రాని వాడెవడు? మన ప్రభువు తన పిల్లల సంఖ్యనుండి మనలను తొలగించినయెడల మనకు మిగులునదేమి?
ఈ రబ్బీల అభిప్రాయమునుబట్టి, సన్యాసులు మాత్రమే దేవుని పిల్లలగుదురు, ఆయనను తమ తండ్రిగా పిలువ సాహసింతురు. ఈలోగా సంఘమునకు ఏమగును? ఈ తర్కమునుబట్టి అది అన్యజనులతోను సుంకరులతోను చేర్చి పంపివేయబడును.
ఏలయనగా మన ప్రభువు వెంటనే ఇట్లు చేర్చుచున్నాడు:
“మిమ్ములను ప్రేమించువారిని మాత్రమే మీరు ప్రేమించినయెడల, మీకు ఏ ప్రతిఫలము కలుగును? అన్యజనులును సుంకరులును కూడ ఇట్లే చేయుదురు కదా.”
పరలోక స్వాస్థ్యమును కోల్పోయి క్రైస్తవులను పేరు మాత్రము నిలుపుకొనినయెడల మనము నిజముగా మంచి స్థితికి వచ్చినవారమే!
దేవుని పిల్లలందరికి సాధారణమైన కాడిని అంత ధైర్యముగా పారవేయుచున్నప్పుడు అట్టి బోధకులు తాము సాతాను సంతానమని స్పష్టముగా బయలుపరచుకొనుచున్నారు.
నిజముగా, ఈ బోధను ప్రచురించుటలో వారి మూర్ఖత్వమునకు ఎక్కువగా ఆశ్చర్యపడవలెనో వారి సిగ్గులేనితనమునకు ఎక్కువగా ఆశ్చర్యపడవలెనో నాకు తెలియదు. ఏలయనగా ప్రాచీన రచయితలలో ఎవడును ఇవి అన్నియు ఆజ్ఞలేనని స్థిరమైన సంగతిగా ప్రకటించుటకు సందేహింపలేదు. పరిశుద్ధ గ్రెగొరీ కాలమందు ఇంకను దీనిని గూర్చి సందేహము లేకుండెనని మనము చూచుచున్నాము, ఏలయనగా ఆయన ఏ సందేహమును లేకుండ వీటిని ఆజ్ఞలలో లెక్కించెను.
అయితే వారు ఎంత మూర్ఖముగా వాదించుచున్నారో చూతము. “ఇది క్రైస్తవులకు మిక్కిలి భారమైన బరువు” అని వారందురు—మన పూర్ణహృదయముతోను పూర్ణాత్మతోను పూర్ణబలముతోను దేవుని ప్రేమించుటకంటె భారమైనదానిని ఊహింపగలమన్నట్లు.
ఆ ఆజ్ఞతో పోల్చినయెడల, శత్రువును ప్రేమింపవలెనని గాని ప్రతీకారేచ్ఛనంతటిని విడిచిపెట్టవలెనని గాని మనకు కోరబడినను ఏదియు కష్టము కాదు. నిజముగా, ధర్మశాస్త్రములోని ప్రతిదియు, దాని అతి చిన్న అంశము వరకు, మన బలహీనతకు ఉన్నతమైనదియు కష్టమైనదియునై యున్నది.
మనము యథార్థముగా నడుచుకొనునట్లు చేయువాడు దేవుడు మాత్రమే. ఆయన ఆజ్ఞాపించినదానిని ఆయనే అనుగ్రహించుగాక, తాను కోరిన దానిని ఆజ్ఞాపించుగాక.
క్రైస్తవులు కృప యొక్క ధర్మశాస్త్రమునకు లోబడియున్నారని వారు చెప్పినప్పుడు, క్రైస్తవులు కళ్లెములు విడిచి అక్రమముగా జీవింపవచ్చునని దాని భావము కాదు. వారు క్రీస్తునందు చేర్చబడియున్నారనియు, ఆయన కృపచేత వారు ధర్మశాస్త్ర శాపమునుండి విడిపింపబడి, ఆయన ఆత్మచేత ధర్మశాస్త్రము వారి హృదయములపై వ్రాయబడెననియే దాని భావము.
పరిశుద్ధ పౌలు ఈ కృపను ధర్మశాస్త్రము అని అనుచిత భావముతో పిలుచుచున్నాడు; ఏలయనగా ఆ రెంటికి మధ్య తాను స్థాపించిన పోలికను కాపాడగోరుచున్నాడు. అయితే ఈ మూర్ఖులు ధర్మశాస్త్రము అను మాటలో ఏదో గొప్ప మర్మమును ఆధారములేకుండ ఊహించుకొనుచున్నారు.
క్షమింపదగిన పాపమును గూర్చి వారు చెప్పినది కూడ అంతే అహేతుకము. ధర్మశాస్త్రము యొక్క మొదటి పలకను ఉల్లంఘించు దేవునిపట్ల రహస్యమైన భక్తిహీనతను, చివరి ఆజ్ఞకు ప్రత్యక్షమైన ఉల్లంఘనను, ఈ రెంటినీ వారు “క్షమింపదగిన పాపము” అని పిలుచుచున్నారు.
ఏలయనగా వారి నిర్వచనమిది: క్షమింపదగిన పాపమనగా ఆలోచనాపూర్వకమైన సమ్మతి లేకుండ పుట్టి, హృదయములో ఎక్కువసేపు నిలువని చెడు కోరిక.
దీనికి విరుద్ధముగా, ధర్మశాస్త్రము కోరు ఏదో ఒకటి లోపించియుండుటవలననే తప్ప ఏ చెడు కోరికయు హృదయములో ప్రవేశింపజాలదని నేను నొక్కిచెప్పుచున్నాను.
అన్యదేవతలను కలిగియుండుట మనకు నిషేధింపబడినది. ఆత్మ అపనమ్మకముచేత శోధింపబడి అటు ఇటు చూచుచు తడబడునప్పుడు; తన ధన్యతను దేవునియందు గాక మరి ఎక్కడనో వెదకుటకు అది కదిలింపబడునప్పుడు—ఈ కదలికలు ఎంత స్వల్పమైనను, ఆత్మలో అట్టి శోధనలను అనుమతించు ఏదో శూన్యత ఉండుటవలననే తప్ప, అవి ఎక్కడనుండి పుట్టును?
సుదీర్ఘమైన వాదమును నివారించుటకై, మన పూర్ణహృదయముతోను పూర్ణాత్మతోను పూర్ణమనస్సుతోను దేవుని ప్రేమింపవలెనని మనకు ఆజ్ఞాపింపబడినది. కాబట్టి ఆత్మ యొక్క ప్రతి శక్తియు సామర్థ్యమును దేవుని ప్రేమించుటకు అంకితము కానియెడల, మనము ధర్మశాస్త్రమునకు విధేయతనుండి తొలగిపోయినవారమగుదుము.
ఏలయనగా దేవుని రాజ్యమునకు శత్రువులును విరుద్ధములునైన శోధనలు మనలను కదలించుటకు లేక మన మనస్సులలో స్వల్పమైన అడ్డంకినైనను పెట్టుటకు, దేవుడు పూర్ణముగా విధేయింపబడకుండను ఆయన చిత్తము ఎదిరింపు లేకుండ నెరవేరకుండను నిరోధించుటకు తగినంత బలమును కలిగియుండునప్పుడు, ఆయన రాజ్యము మన మనస్సాక్షులలో స్థిరముగా స్థాపింపబడలేదనుటకు అది సూచన.
అంతేగాక, చివరి ఆజ్ఞ సరిగా ఈ విషయమునే సంబంధించినదని మనము చూపియున్నాము. ఏదైనను చెడు కోరిక మన హృదయమును పొడిచినదా? మనము ఇప్పటికే ఆశయొక్క అపరాధులము, కాబట్టి ధర్మశాస్త్ర ఉల్లంఘనకులము.
ఏలయనగా ప్రభువు మన పొరుగువానికి హానికరమైన ఆలోచనాపూర్వక పన్నాగములను పథకములను మాత్రమే కాక, అట్టి ఏ కోరికచేతనైనను మనము ప్రేరేపింపబడుటను రగిలింపబడుటను కూడ నిషేధించెను. ధర్మశాస్త్రము ఉల్లంఘింపబడిన ప్రతిచోట దేవుని శాపము సిద్ధపరచబడియున్నది.
కాబట్టి స్వల్పమైన కోరికలను సయితము మరణ శిక్షనుండి మనము మినహాయింపకూడదు.
క్రీస్తు ఈ మాటలు చెప్పినప్పుడు ఆయన భావమేమో అట్టివారు ఆలోచింపవలెనని నేను కోరుచున్నాను:
“ఈ ఆజ్ఞలలో అత్యల్పమైనదానిని మీరి, ఆ ప్రకారము చేయుటకు ఇతరులకు బోధించువాడు పరలోక రాజ్యములో ఎన్నికకెక్కనివాడగును.”
ధర్మశాస్త్ర ఉల్లంఘన మరణమునకు తగినది కాదన్నట్లు దానిని తగ్గించుటకు సాహసించునప్పుడు వారును ఆ జనులలోని వారు కారా?
ఏమి ఆజ్ఞాపింపబడినదో అని మాత్రమే కాక, ఆజ్ఞాపించువాడెవడో అని కూడ వారు పరిగణింపవలెను. ఏలయనగా ఆయన అధికారమును తగ్గింపని అంత చిన్న ఉల్లంఘన లేదు. దేవుని మహిమ ఏ విధముగానైనను భంగపరచబడుట వారి దృష్టిలో చిన్న విషయమా?
అంతేగాక, ప్రభువు తన చిత్తమును ధర్మశాస్త్రములో ప్రకటించినయెడల, ధర్మశాస్త్రమునకు విరుద్ధమైన ప్రతిదియు ఆయనకు అసంతోషకరము. దేవుని ఉగ్రత ఎంత బలహీనమైనదియు నిరాయుధమైనదియునని వారు ఊహించుచున్నారు, అందువలన ప్రతీకారము వెంటనే అనుసరింపదా?
నిజముగా, వారు తమ పనికిమాలిన సూక్ష్మతర్కములతో ఆయన సత్యమును మరుగుపరచుటకు బదులుగా ఆయన స్వరమును వినుటకు మనసు పెట్టగలిగినయెడల, ఆయన దీనిని చాలినంత స్పష్టముగా ప్రకటించియున్నాడు:
“పాపము చేయు ఆత్మయే చచ్చును.”
మరల:
“పాపమువలన వచ్చు జీతము మరణము.”
పాపపు కోరిక పాపమని ఈ మనుష్యులు ఒప్పుకొనుచున్నారు, ఏలయనగా వారు దానిని కాదనజాలరు; అయినను అది మరణకరమైన పాపము కాదని వారు నొక్కిచెప్పుచున్నారు.
వారు తమ మూర్ఖత్వములో ఇంతకాలము నిలిచియున్నారు గనుక, కనీసము ఇప్పటికైనను దానిని సరిదిద్దుకొనవలెను. అయితే వారు తమ మొండితనమునందు కొనసాగుటకు నిర్ణయించుకొనినయెడల, దేవుని పిల్లలు వారిని దానికే విడిచిపెట్టి, ప్రతి పాపమును మరణకరమైనదని గుర్తింతురు గాక.
ఏలయనగా ప్రతి పాపమును దేవుని చిత్తమునకు వ్యతిరేకమైన తిరుగుబాటు, అది అవశ్యముగా ఆయన ఉగ్రతను రేపును; మరియు ప్రతి పాపమును ధర్మశాస్త్ర ఉల్లంఘనము, దానికి వ్యతిరేకముగా నిత్య మరణము మినహాయింపు లేకుండ ప్రకటింపబడియున్నది.
పరిశుద్ధులును విశ్వాసులును చేయు పాపములను గూర్చి చెప్పవలెనంటే, అవి నిజముగా క్షమింపదగినవే—అయితే అది వాటి స్వభావమువలన కాక దేవుని కనికరమువలననే.
ధర్మశాస్త్రము మనకు పరిపూర్ణ నీతిని బోధించునని మనము పైన స్థాపించినదానినుండి, ధర్మశాస్త్రమును సంపూర్ణముగా పాటించుట దేవుని యెదుట సంపూర్ణ నీతియనియు, దాని ద్వారా మనుష్యుడు ఆయన పరలోక సింహాసనము యెదుట నీతిమంతునిగా ఎంచబడవచ్చుననియు కూడ అనుసరించును.
కాబట్టి ధర్మశాస్త్రమును ప్రకటించిన తరువాత, తాను ఇశ్రాయేలు ప్రజల యెదుట జీవమును మరణమును, మేలును కీడును ఉంచితినని ఆకాశమును భూమిని సాక్షులుగా పిలుచుటకు మోషే సందేహింపలేదు (ద్వితీయోపదేశకాండము 30).
ప్రభువు వాగ్దానము చేసినట్లు ధర్మశాస్త్రమునకు సంపూర్ణ విధేయత నిత్యజీవముతో ప్రతిఫలమివ్వబడునని మనము కాదనజాలము. అయినను మనము దానినుండి రక్షణ విషయమై ఏదైనను ధైర్యమును పొందగలుగునట్లు అట్టి విధేయతను చూపగలమా అని కూడ మనము పరిగణింపవలెను.
ఏలయనగా ధర్మశాస్త్రమునకు విధేయతకు ప్రతిఫలముగా నిత్యజీవమును ఆశింపవచ్చునని తెలిసికొనుటవలన ప్రయోజనమేమి, దీని ద్వారా మనము రక్షణను పొందగలమా అని కూడ మనము తెలిసికొననియెడల?
ఇక్కడ మనలను రక్షించుటలో ధర్మశాస్త్రము యొక్క అసమర్థత బయలుపడుచున్నది. అట్టి విధేయత మనలో ఎవనియందును కనబడదు గనుక, మనము జీవ వాగ్దానములనుండి వెలుపలగా ఉంచబడి నిత్య శాపమునకు లోనగుచున్నాము.
నేను వాస్తవముగా జరుగుదానిని మాత్రమే కాక, అవశ్యముగా జరుగవలసినదానిని గూర్చి మాటలాడుచున్నాను. ఏలయనగా ధర్మశాస్త్ర బోధ మానవ సామర్థ్యమును మించిపోవుచున్నది గనుక, దాని వాగ్దానములను దూరమునుండి మనము చూడవచ్చునేగాని వాటినుండి మనకు ఏ ప్రయోజనమును కలుగదు.
కాబట్టి ధర్మశాస్త్రమునుండి మనకు మన దుస్థితిని గూర్చిన స్పష్టమైన గ్రహింపు తప్ప మరేమియు రాదు; ఏలయనగా రక్షణ ఆశ అంతయు మనకు తొలగిపోయి మరణము బయలుపరచబడుచున్నది.
మరొక వైపున దాని భయంకరమైన బెదిరింపులు నిలిచియున్నవి; అవి మనలో కొందరిని మాత్రమే కాక మినహాయింపు లేకుండ అందరినీ ఒత్తిడి చేయుచున్నవి. అవి ఎదిరింపరాని కాఠిన్యముతో మనలను ఒత్తిడి చేసి వెంటాడును, అందువలన ధర్మశాస్త్రములో ఒక శాపమును మనము చూచుచున్నాము.
కాబట్టి మనము ధర్మశాస్త్రమును మాత్రమే చూచినయెడల, ధైర్యమంతయు కోల్పోయి, తికమకలో మునిగి, నిరాశ చెందుట తప్ప మనము మరేమియు చేయజాలము. ఏలయనగా దానియందు మనమందరము శపింపబడినవారము దోషులముగా తీర్పు పొందినవారము, దానిని పాటించువారికి వాగ్దానము చేయబడిన ధన్యతలో మనలో ఎవడును చేరినవాడు కాడు.
దేవుడు మనలను మోసపుచ్చుటలో సంతోషించునా అని ఎవడైనను అడుగును. ఏలయనగా మనుష్యునికి సంతోషము యొక్క ఏదో ఆశను చూపి, దాని వైపునకు అతనిని పిలిచి ప్రోత్సహించి, అది అతనికొరకు సిద్ధపరచబడియున్నదని వాగ్దానము చేయుచు, దానికి ప్రవేశము మూయబడియుండుట అపహాస్యముగా కనబడును.
నేను ఇట్లు జవాబిచ్చుదును: ధర్మశాస్త్రము యొక్క వాగ్దానములు షరతులతో కూడినవి గనుక, పరిపూర్ణ నీతిని సాధించినవారి విషయములో మాత్రమే—అది ఏ మానవునియందును కనబడదు—అవి నెరవేరినను, అవి వ్యర్థముగా ఇయ్యబడలేదు.
ఏలయనగా దేవుడు మన క్రియలను లెక్కింపక తన ఉచితమైన మేలుచేత మనలను అంగీకరించితేనే తప్ప అవి మనవిషయములో ఏ చెల్లుబాటును ఏ సామర్థ్యమును కలిగియుండవని మనము గ్రహించి, సువార్తలో మనకు అందింపబడిన ఆ మేలును విశ్వాసముచేత మనము పొందిన తరువాత, ఈ వాగ్దానములు వాటి షరతులతో కూడ వట్టివి కావు.
ఏలయనగా అప్పుడు ప్రభువు సమస్తమును మనకు ఉచితముగా అనుగ్రహించుచున్నాడు. ఆయన దయ ఎంతవరకు విస్తరించుననగా, ఆయన మన అసంపూర్ణ విధేయతను తిరస్కరింపడు. దానికి బదులుగా, దానిలో లోపించినదానిని క్షమించి మన్నించి, దానిని మంచిదిగాను సంపూర్ణమైనదిగాను అంగీకరించి, తత్ఫలితముగా షరతు నెరవేరినట్లుగానే ధర్మశాస్త్ర వాగ్దానముల ఫలమును పొందుటకు మనలను అనుమతించును.
అయితే విశ్వాసముచేత నీతిమంతులుగా తీర్చబడుటను గూర్చి చర్చించునప్పుడు ఈ ప్రశ్న మరి విపులముగా చర్చింపబడును గనుక, ప్రస్తుతము దీనిని నేను ఇక పొడిగింపను.
ధర్మశాస్త్రమును పాటించుట అసాధ్యమను మా ప్రకటనను ఇప్పుడు మరి సంక్షిప్తముగా వివరించి స్థిరపరచవలెను. ఏలయనగా ఈ మాట కొందరికి ఎంత అసంబద్ధముగా కనబడుననగా, పరిశుద్ధ జెరోము దానిని దుష్టమైనదిగా ఖండించుటకు సందేహింపలేదు. ఆయనను అట్లు చేయుటకు కదిలించిన కారణమును గూర్చి నాకు చింత లేదు; సత్యమును గ్రహించుట మనకు చాలును.
సాధ్యత యొక్క వివిధ రకములను గూర్చి నేను సంక్లిష్టమైన భేదములను ప్రవేశపెట్టను. ఎన్నడును చూడబడనిదియు, దేవుని నిర్ణయమునుబట్టి ఎన్నడును చూడబడనిదియునైనదానిని నేను అసాధ్యమందును.
లోక ఆరంభమునుండి ఉన్న కాలమంతటిని మనము పరిశీలించినయెడల, మర్త్య శరీరమను ఈ చెరసాలలో ఉన్నప్పుడు తన పూర్ణహృదయముతోను పూర్ణాత్మతోను పూర్ణబలముతోను దేవుని ప్రేమించునంత సంపూర్ణ ప్రేమను కలిగియున్న ఒక్కడైనను పరిశుద్ధులందరిలో ఎన్నడును లేడని నేను నొక్కిచెప్పుచున్నాను.
ఏదో ఒక పాపపు కోరిచేత మలినపడని ఒక్కడైనను ఎన్నడును లేడని కూడ నేను నొక్కిచెప్పుచున్నాను. దీనిని ఎవడు ఖండింపగలడు?
మూఢనమ్మకము ఎట్టి పరిశుద్ధులను ఊహించుకొనుచున్నదో నేను బాగుగా ఎరుగుదును: పరలోకపు దేవదూతలు సయితము వారితో సరిపోల్చుకొనుటకు కష్టపడునంత పరిశుద్ధత గలవారు. అయితే ఇది లేఖనమునకును అనుభవమునకును కూడ విరుద్ధము.
మనుష్యుడు తన శరీరమునుండి విడిపింపబడువరకు అట్టి పరిపూర్ణతను పొందువాడు ఎవడును ఎన్నడును ఉండడని నేను ఇంకను నొక్కిచెప్పుచున్నాను. ఇది లేఖనము యొక్క అనేక స్పష్టమైన సాక్ష్యములద్వారా రుజువగుచున్నది.
దేవాలయ ప్రతిష్ఠ సమయమున సొలొమోను ఇట్లు ప్రకటించెను:
“పాపము చేయని నరుడు భూమిమీద ఎవడును లేడు.”
దావీదు ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు:
“జీవించు వాడెవడును నీ దృష్టికి నీతిమంతుడు కాడు.”
ఈ మాట యోబు గ్రంథములో తరచుగా పునరుక్తి చేయబడినది. పరిశుద్ధ పౌలు దీనిని ఇతరులందరికంటె స్పష్టముగా ధృవీకరించుచున్నాడు:
“శరీరము ఆత్మకు విరోధమైనదానిని ఆశించును, ఆత్మ శరీరమునకు విరోధమైనదానిని ఆశించును.”
ధర్మశాస్త్రమునకు లోబడినవారందరును శపింపబడినవారని రుజువు చేయుటకు ఆయన ఈ ప్రకటన తప్ప మరి ఏ కారణమును చూపడు:
“ఈ ఆజ్ఞలన్నిటినిబట్టి విధేయతయందు నిలిచియుండనివాడు శపింపబడినవాడు.”
దీనిద్వారా ఎవడును అట్టి విధేయతలో నిలిచియుండజాలడని ఆయన సూచించుచున్నాడు—లేదా దానిని స్థిరపడిన సంగతిగా భావించుచున్నాడు.
లేఖనము ముందుగా చెప్పినదంతయు నిరంతరము నిశ్చయమైనదిగాను, నిజముగా అవశ్యమైనదిగాను పరిగణింపబడవలెను. పెలాజియనులు ఈ సూక్ష్మతర్కముతో పరిశుద్ధ అగస్టీనును ఇబ్బంది పెట్టిరి. వారి ఆరోపణను తప్పించుకొనుటకు ఆయన, ప్రభువు తలంచినయెడల ఒక మర్త్య మనుష్యుని దేవదూతల పరిపూర్ణతకు లేపగలడనియు, అయితే ఆయన విరుద్ధముగా ప్రకటించెను గనుక ఎన్నడును అట్లు చేయలేదనియు ఇకమీదట చేయడనియు ఒప్పుకొనెను.
నేను ఈ ప్రకటనను ఎదిరింపను, అయితే దేవుని శక్తిని ఆయన సత్యమునకు వ్యతిరేకముగా నిలుపుటలో అర్థము లేదని నేను చేర్చుచున్నాను. కాబట్టి ఈ ప్రతిపాదనను సరిగా వివాదము చేయజాలము: ప్రభువు ఎన్నడును జరుగదని ప్రకటించిన సంగతులను న్యాయముగా అసాధ్యములని పిలువవచ్చును.
అయినను వివాదము కేవలము అసాధ్యము అను మాటను గూర్చియే అయినను, ఎవడు రక్షింపబడగలడని శిష్యులు అడిగినప్పుడు యేసుక్రీస్తే స్వయముగా ఇట్లు జవాబిచ్చెను:
“మనుష్యులకు ఇది అసాధ్యము, అయితే దేవునికి సమస్తమును సాధ్యము.”
ఈ ప్రస్తుత జీవితములో మనము దేవునికి చెల్లింపవలసిన ప్రేమను ఎన్నడును చెల్లింపమని పరిశుద్ధ అగస్టీను దృఢమైన వాదములతో రుజువు చేయుచున్నాడు. ప్రేమ జ్ఞానమునుండి ఈ విధముగా పుట్టును, అనగా ఎవడైనను మొదట ఆయన మేలును సంపూర్ణముగా తెలిసికొనకపోయినయెడల దేవుని సంపూర్ణముగా ప్రేమింపజాలడు అని ఆయన చెప్పుచున్నాడు.
అయితే మనము ఈ భూలోక యాత్రలో ఉన్నంతవరకు ఆయన మేలును అద్దములో వలె మసకగా మాత్రమే చూచుచున్నాము (1 కొరింథీయులకు 13:12). కాబట్టి మనము ఆయనపట్ల చూపు ప్రేమ అసంపూర్ణమైనదని అనుసరించును.
కాబట్టి దీనిని నిశ్చయముగా పట్టుకొందము: మనము ఈ లోకములో జీవించుచున్నంతవరకు ధర్మశాస్త్రమును నెరవేర్చుట మనకు అసాధ్యము; ఇది పరిశుద్ధ పౌలునుండి మరియొక చోట రుజువు చేయబడును.
అయితే ఈ విషయమంతయు మరి స్పష్టముగా అర్థమగునట్లు, ధర్మశాస్త్రము యొక్క పనిని ప్రయోజనమును సంగ్రహింతము; నేను గ్రహించినంతవరకు అది మూడు భాగములుగా ఉన్నది.
మొదటిది ఏమనగా, దేవుని నీతిని, అనగా ఆయనకు అంగీకారమైన నీతిని బయలుపరచుటద్వారా, ధర్మశాస్త్రము ప్రతివానిని తన స్వంత అనీతిని గూర్చి హెచ్చరించి, దానిని గూర్చి అతనికి నిశ్చయత కలిగించి, చివరకు అతనిని దోషిగా నిర్ధారించి శిక్షావిధి విధించును. ఏలయనగా స్వప్రేమచేత గ్రుడ్డివాడై మత్తెక్కియున్న మనుష్యుడు తన బలహీనతను అపవిత్రతను గుర్తించి ఒప్పుకొనునట్లు బలవంతము చేయబడవలెను.
అతని వ్యర్థత్వము కనబడునట్లు బయలుపరచబడనియెడల, అతడు తన స్వబలమునందు మూర్ఖమైన నమ్మకముతో ఉబ్బియుండును. అతడు దానిని తన స్వంత ఊహనుబట్టి కొలుచుచున్నంతకాలము దాని బలహీనతను అసమర్థతను గుర్తించునట్లు అతనిని తెచ్చుట సాధ్యము కాదు. అయితే అతడు దేవుని ధర్మశాస్త్రమునకు విధేయుడగుటకు ప్రయత్నించునప్పుడు, అతడు ఎదుర్కొను కష్టము తన గర్వమును అణచుకొనుటకు అతనికి కారణమిచ్చును. ఏలయనగా అతడు పూర్వము తన శక్తులను ఎంత గొప్పగా ఎంచియుండినను, అంత గొప్ప బరువుక్రింద అవి ఎంత భారముగా నొక్కబడునో అతడు అప్పుడు అనుభవించును; అవి తడబడి, ఊగిసలాడి, కుప్పకూలి, చివరకు పూర్తిగా విఫలమగువరకు. ఇట్లు ధర్మశాస్త్ర బోధచేత ఉపదేశింపబడినవాడై, మనుష్యుడు స్వభావసిద్ధముగా తాను నిండియున్న స్వాత్మవిశ్వాసమునుండి వివస్త్రుడగును.
మేము మాటలాడిన ఆ మరొక గర్వపు దుర్గుణమునుండి కూడ అతడు శుద్ధి చేయబడవలెను. ఏలయనగా అతడు తన స్వంత విచక్షణపై ఆధారపడినంతకాలము, నిజమైన నీతికి బదులుగా కపటమును కల్పించుకొనును. దానియందు సంతోషించుచు, తన స్వంత మనస్సు కల్పించిన కొన్ని ఆచారముల నెపముతో దేవుని కృపకు విరోధముగా గర్వముతో తనను నిలుపుకొనును.
అయితే అతడు తన జీవితమును దేవుని ధర్మశాస్త్ర ప్రమాణమునుబట్టి పరిశీలించుకొనుటకు బలవంతము చేయబడినప్పుడు, ఈ అబద్ధ నీతిని గూర్చి తాను ఏర్పరచుకొనిన భావనను విడిచిపెట్టును. అతడు నిజమైన పరిశుద్ధతనుండి ఎంత అత్యధికముగా దూరమై యున్నాడో, దీనికి విరుద్ధముగా, తాను పూర్వము వాటినుండి విముక్తుడనని ఊహించుకొనిన దుర్గుణములతో ఎంత నిండియున్నాడో అతడు చూచును. ఏలయనగా పాపపు కోరికలు ఎంత లోతుగా దాగియు చిక్కుపడియు ఉన్నవనగా, అవి మనుష్యుని గమనమునుండి తేలికగా తప్పించుకొనును.
అపొస్తలుడు ఇట్లు చెప్పుట కారణము లేకుండ కాదు:
“‘నీవు ఆశింపకూడదు’ అని ధర్మశాస్త్రము చెప్పియుండనియెడల ఆశ అనగా ఏమియో నేను ఎరుగకపోదును.”
ఏలయనగా ఆశ ధర్మశాస్త్రముచేత బయలుపరచబడి దాని దాగుడు స్థలములనుండి బయటకు లాగబడనియెడల, అది దురదృష్టవంతుని అతడు గ్రహింపకుండగనే చంపును.
కాబట్టి ధర్మశాస్త్రము ఒక అద్దము వంటిది; అద్దములో మన ముఖముపైని మచ్చలను చూచునట్లే, దానిలో మొదట మన బలహీనతను, తరువాత దానినుండి పుట్టు దుర్నీతిని, చివరకు ఆ రెంటినుండి కలుగు శాపమును మనము చూచుచున్నాము.
ఏలయనగా నీతిగా జీవించుటకు సమస్త సామర్థ్యము లేని మనుష్యుడు పాపపు బురదలో నిలిచియుండుట తప్ప మరేమియు చేయజాలడు. పాపము తరువాత శాపము అనుసరించును. కాబట్టి ధర్మశాస్త్రము మనలను అతిక్రమమునకు ఎంత పూర్తిగా దోషులుగా నిర్ధారించునో, అంతగా అది మనలను శిక్షావిధి పొందినవారిగాను అధికమైన శిక్షకు పాత్రులుగాను బయలుపరచును.
అపొస్తలుడు ఇట్లు చెప్పినప్పుడు ఆయన భావము ఇదే:
“ధర్మశాస్త్రమువలన పాపజ్ఞానము కలుగును.”
ఇక్కడ ఆయన ధర్మశాస్త్రము యొక్క మొదటి పనిని గుర్తించుచున్నాడు; అది ఇంకను పునర్జన్మ పొందని పాపుల విషయమై దానిని నెరవేర్చును.
ఈ క్రింది వాక్యములకును అదే భావము ఉన్నది: పాపము విస్తరించునట్లు ధర్మశాస్త్రము ప్రవేశించెను (రోమీయులకు 5:20); కాబట్టి అది మరణ పరిచర్య, అది దేవుని ఉగ్రతను పుట్టించి మనలను చంపును (2 కొరింథీయులకు 3:7; రోమీయులకు 4:15).
ఏలయనగా మనస్సాక్షి తన పాప గ్రహింపుచేత ఎంత దగ్గరగా తాకబడునో, అంతగా దుర్నీతియు ఏకకాలమున పెరుగునను విషయములో సందేహము లేదు, ఏలయనగా అప్పుడు ధర్మశాస్త్రకర్తకు విరుద్ధమైన తిరుగుబాటు అతిక్రమమునకు జోడింపబడును.
కాబట్టి ధర్మశాస్త్రము పాపిని నాశనము చేయుటకు దేవుని ప్రతీకారమును సన్నద్ధము చేయునని అనుసరించును, ఏలయనగా అది స్వయముగా నిందించుట, శిక్షావిధి విధించుట, నాశనము చేయుట తప్ప మరేమియు చేయజాలదు. పరిశుద్ధ అగస్టీను చెప్పినట్లు, కృప యొక్క ఆత్మ తొలగింపబడినయెడల, ధర్మశాస్త్రము నిందించుటకును చంపుటకును తప్ప మరి ఏ ప్రయోజనమునకును ఉపయోగపడదు.
అయినను ఇట్లు చెప్పుటలో మనము ధర్మశాస్త్రమునకు ఏ అన్యాయమును చేయుటలేదు, దాని శ్రేష్ఠతనుండి ఏమియు తగ్గించుటలేదు. నిశ్చయముగా, మన చిత్తము పూర్తిగా దానికి విధేయతయందు స్థిరపడి క్రమబద్ధమైయుండినయెడల, దాని బోధ యొక్క జ్ఞానమే మన రక్షణకు చాలియుండును.
అయితే మన స్వభావము భ్రష్టమై శారీరకమై యుండి దేవుని ఆత్మ సంబంధమైన ధర్మశాస్త్రమునకు ప్రత్యక్షముగా విరోధముగా ఉండి దాని క్రమశిక్షణచేత సరిదిద్దబడజాలదు గనుక, సరిగా అంగీకరింపబడినయెడల రక్షణకై ఇయ్యబడియుండెడి ధర్మశాస్త్రము మనకు పాపమునకును మరణమునకును కారణమగునని అనుసరించును.
ఏలయనగా మనమందరము దానిని ఉల్లంఘించినవారమని నిర్ధారింపబడియున్నాము గనుక, అది దేవుని నీతిని ఎంత స్పష్టముగా బయలుపరచునో, మన అనీతిని అంత పూర్తిగా బయలుపరచును. నీతికొరకు సిద్ధపరచబడిన ప్రతిఫలమును గూర్చి అది మనకు ఎంత నిశ్చయముగా హామీ ఇచ్చునో, అనీతిమంతులకొరకు సిద్ధపరచబడిన శిక్షావిధిని గూర్చియు అంత నిశ్చయముగా హామీ ఇచ్చును.
కాబట్టి ఈ ప్రకటనలద్వారా ధర్మశాస్త్రమునకు ఏ అన్యాయము చేయుటకు మనము ఎంతో దూరముగా ఉన్నాము; దేవుని మేలును మనము ఇంతకంటె మెరుగ్గా ప్రశంసింపజాలము. ఏలయనగా ధర్మశాస్త్రములో మనకు అందింపబడిన నిత్య ధన్యతను పొందకుండ మనలను అడ్డగించునది మన స్వంత వక్రత మాత్రమేనని దీనివలన స్పష్టమగుచున్నది.
ధర్మశాస్త్రములో లోపించినదానిని సమకూర్చు దేవుని కృపను మనము ఎక్కువగా విలువైనదిగా ఎంచుటకును, ఆ కృప మనకు అనుగ్రహింపబడుటకు కారణమైన ఆయన కనికరమును మరింత లోతుగా ప్రేమించుటకును ఇది మనకు కారణమిచ్చుచున్నది. ఏలయనగా ఆయన మనకు మేలు చేయుటలో ఎన్నడును అలసిపోడనియు, ఆశీర్వాదముపై ఆశీర్వాదమును ఎడతెగక చేర్చుచున్నాడనియు మనము చూచుచున్నాము.
ఇప్పుడు, మన అనీతియు శిక్షావిధియు ధర్మశాస్త్ర సాక్ష్యముచేత బయలుపరచబడి స్థిరపరచబడినప్పుడు, మనము నిరాశలో పడి పూర్తిగా ధైర్యము కోల్పోయి నాశనమునకు మనలను అప్పగించుకొనునట్లు అది చేయబడలేదు. మనము ధర్మశాస్త్రమును సరిగా వినియోగించినయెడల అట్టి ఫలితము కలుగదు. దుష్టులు ఈ విధముగా నిరాశలోనికి నడిపింపబడుదురనుట నిజమే, అయితే అది వారి హృదయముల మొండితనమునుండి పుట్టును.
అయితే దేవుని పిల్లలు వేరొక ముగింపునకు రావలెను. ధర్మశాస్త్రమువలన మనమందరము శిక్షావిధి పొందినవారమని ఒప్పుకొనుచు పరిశుద్ధ పౌలు బోధించినదానిని వారు గ్రహింపవలెను:
“ప్రతి నోరు మూయబడునట్లును, లోకమంతయు దేవుని యెదుట శిక్షకు పాత్రమగునట్లును.”
మరల, మరియొక చోట దేవుడు అందరినీ అవిశ్వాసమందు బంధించెనని ఆయన బోధించుచున్నాడు; వారిని నాశనము చేయుటకును నశింపనివ్వుటకును కాదు గాని:
“ఆయన అందరియందు కనికరము చూపునట్లు.”
అనగా, తమ స్వబలమునందలి ప్రతి వ్యర్థ నమ్మకమును విడిచిపెట్టి, వారు ఆయన హస్తముచేతనే ఆదరింపబడుచున్నారని గుర్తింపవలెను. అంతేగాక, పూర్తిగా వట్టివారుగాను నిరాధారులుగాను విడువబడి, వారు ఆయన కనికరమునకు పరుగెత్తి, పూర్తిగా దానిపై ఆధారపడి, దాని నీడలో తమను దాచుకొని, యేసుక్రీస్తునందు నిజమైన విశ్వాసముచేత దానిని వెదకి, కోరి, వేచియుండు వారందరికి అది అందింపబడినట్లు, దానిని మాత్రమే తమ నీతిగాను యోగ్యతగాను స్వీకరింపవలెను.
ఏలయనగా ధర్మశాస్త్రములో ప్రభువు సంపూర్ణ నీతికి మాత్రమే ప్రతిఫలమిచ్చువానిగా కనబడుచున్నాడు; దానికి మనమందరము నోచుకొనలేదు. దీనికి విరుద్ధముగా, ఆయన మన పాపములకు తగిన శిక్షలను కఠినముగా అమలుపరచువానిగా తనను బయలుపరచుకొనుచున్నాడు. అయితే క్రీస్తునందు మనము పేదలమును అయోగ్యులమునైన పాపులమైనను, ఆయన ముఖము కృపతోను సౌమ్యతతోను నిండినదై మనపై ప్రకాశించుచున్నది.
మనము దేవుని సహాయమును వేడుకొనుటకు నడిపింపబడునట్లు ధర్మశాస్త్రమునుండి మనము పొందవలసిన ఉపదేశమును గూర్చి పరిశుద్ధ అగస్టీను తరచుగా ఈ విధముగా మాటలాడును:
“ధర్మశాస్త్రము ఆజ్ఞాపించును; అప్పుడు దాని ఆజ్ఞలను నెరవేర్చుటకు ప్రయత్నించి మన బలహీనతవలన విఫలమైన తరువాత, దేవుని సహాయమును వేడుకొనుట నేర్చుకొందుము.”
మరల:
“మనుష్యునికి తన బలహీనతను ఒప్పింపజేసి, క్రీస్తునందున్న కృప యను ఔషధమును వెదకునట్లు అతనిని బలవంతము చేయుటయే ధర్మశాస్త్రము యొక్క ఉపయోగము.”
మరల:
“ధర్మశాస్త్రము ఆజ్ఞాపించును; కృప మేలు చేయుటకు బలమునిచ్చును.”
మరల:
“మనకు సాధ్యము కానిదానిని దేవుడు ఆజ్ఞాపించును; అందువలన మనము ఆయననుండి ఏమి అడుగవలెనో తెలిసికొనునట్లు.”
ధర్మశాస్త్రము యొక్క రెండవ ప్రయోజనమును గూర్చి పరిశుద్ధ అగస్టీను అంత స్పష్టముగా ప్రకటింపడు—బహుశః ఒక దానినుండి మరొకటి గ్రహింపవచ్చునని ఆయన తలంచుట వలననో, లేదా దాని విషయమై ఆయన అంత సంపూర్ణముగా నిశ్చయింపకుండుట వలననో.
మేము చెప్పిన ప్రయోజనము నిజముగా దేవుని పిల్లలకే చెందినను, అది తిరస్కృతులైనవారికి కూడ పంచుకొనబడుచున్నది. ఏలయనగా విశ్వాసులు చేరుకొను స్థితికి—ఆత్మనుండి ఆత్మ సంబంధమైన బలమును పొందునట్లు శరీరమునుబట్టి తగ్గింపబడుటకు—వారు చేరకపోయినను, భయములోను నిరాశలోను పూర్తిగా కుప్పకూలినను, వారి మనస్సాక్షులు ఈ విధముగా బాధింపబడుట దేవుని తీర్పు యొక్క న్యాయమును బయలుపరచుటకు ఉపయోగపడుచున్నది.
ఏలయనగా వారు తమకు చేతనైనంతవరకు దేవుని తీర్పును తప్పించుకొనుటకు ఎడతెగక ప్రయత్నింతురు. అయినను ఆ తీర్పు ఇంకను బహిరంగముగా బయలుపడకపోయినను, వారు ధర్మశాస్త్ర సాక్ష్యముచేతను తమ స్వంత మనస్సాక్షి సాక్ష్యముచేతను ఎంతగా ముంచివేయబడుదురనగా, తాము ఏమి సంపాదించుకొనిరో వారు బయలుపరచుదురు.
ధర్మశాస్త్రము యొక్క రెండవ పని ఇది: బలవంతముచేత మాత్రమే సరియైనదానిని చేయ పూనుకొనువారు, దాని భయంకరమైన బెదిరింపులను వినినప్పుడు, కనీసము శిక్ష భయముచేత దుష్టత్వమునుండి అదుపు చేయబడుదురు.
వారి హృదయములు అంతరంగమున కదిలింపబడినందువలనగాని ప్రభావితమైనందువలనగాని వారు అదుపు చేయబడరు, గాని వారు లేకున్నచో అదుపులేని స్వేచ్ఛతో నెరవేర్చుకొనెడి చెడు కోరికలను కార్యరూపములో పెట్టకుండ కళ్లెముచేత వలె అడ్డగింపబడుదురు.
ఇది వారిని దేవుని యెదుట ఏమాత్రమును నీతిమంతులనుగాను శ్రేష్ఠులనుగాను చేయదు. ఏలయనగా భయముగాని సిగ్గుగాని వారి హృదయములలో తాము తలంచినదానిని నెరవేర్చుటకు లేక తమ అదుపులేనితనపు క్రోధమును విప్పుటకు సాహసింపకుండ వారిని అడ్డగించినను, దానివలన వారి హృదయములు దేవుని భయమునకును విధేయతకును తేబడవు.
నిజముగా, వారు తమను ఎంత ఎక్కువగా అదుపు చేసికొందురో, అంత ఎక్కువగా అంతరంగమున తమ కామములలో మండుచు రేగుచుందురు; ధర్మశాస్త్ర భీతి వారిని నిలువరింపకుండినయెడల ప్రతి దుష్టమైన సిగ్గుమాలిన కార్యమును చేయుటకు సిద్ధముగా ఉందురు. వారి హృదయములు చెడ్డవిగా నిలుచుట మాత్రమే కాక, వారు దేవుని ధర్మశాస్త్రమును మరణకరముగా ద్వేషింతురు; మరియు దాని కర్త దేవుడు గనుక, వారు ఆయనను అసహ్యించుకొందురు. అది వారి శక్తిలో ఉండినయెడల, వారు ఆయనను సంతోషముగా తొలగించుదురు; ఏలయనగా మంచిదియు పరిశుద్ధమైనదియు యథార్థమైనదియునైనదానిని ఆయన ఆజ్ఞాపించుటను, లేక తన మహిమను తృణీకరించువారిపై ఆయన ప్రతీకారము తీర్చుకొనుటను వారు సహింపజాలరు.
ఈ స్వభావము కొందరిలో మరి బహిరంగముగా కనబడును, మరికొందరిలో మరి రహస్యముగా నిలుచును, అయితే పునర్జన్మ పొందని వారందరిలో అది ఉన్నది. వారు ధర్మశాస్త్రమునకు ఒక విధముగా మాత్రమే లోబడుదురు—ఇష్టపూర్వకముగా కాక, బలవంతముచేత గొప్ప ప్రతిఘటనతో. దేవుని కాఠిన్యమునకు భయపడుట తప్ప మరేదియు వారిని బలవంతము చేయదు.
అయినను ఈ బలవంతపు నీతి మానవ సమాజమునకు అవసరము. ప్రతి ఒక్కడు తనకు ఇష్టమైనది చేయుటకు అనుమతింపబడినయెడల జరుగునట్లు సమస్తము గందరగోళములో పడి తారుమారగుటను నివారించుటద్వారా ప్రభువు దాని సమాధానమును ఏర్పాటు చేయుచున్నాడు.
అంతేగాక, దేవుని పిల్లలు ఇంకను దేవుని ఆత్మను కలిగియుండక తమ శరీరము యొక్క మూర్ఖత్వమునుబట్టి జీవించు కాలమున ఈ ప్రాథమిక క్రమశిక్షణచేత నడిపింపబడుట నిరుపయోగము కాదు. ఏలయనగా ప్రభువు తన ఏర్పరచబడినవారికి వెంటనే తనను బయలుపరచుకొనక, వారిని పిలుచుటకు ముందు కొంతకాలము అజ్ఞానములో నడుచుటకు అనుమతించుట ఒక్కొక్కసారి సంభవించును.
ఆ కాలమందు, వారి హృదయములు ఇంకను మచ్చిక చేయబడక లోబరచబడనందున వారు ప్రస్తుతము కొద్దిగా మాత్రమే పురోగమించినను, ఈ దాస్య భయముచేత సంపూర్ణ విచ్చలవిడితనమునుండి వారు అదుపు చేయబడుదురు. ఈ విధముగా వారు క్రమముగా ప్రభువు కాడిని మోయుటకు అలవాటు పడుదురు; అందువలన ఆయన వారిని పిలిచినప్పుడు, ఆయన ఆజ్ఞలను క్రొత్తదిగాను తెలియనిదిగాను భావించి వాటికి లోబడుటకు వారు పూర్తిగా సిద్ధపడనివారుగా ఉండరు.
ధర్మశాస్త్రము నీతిమంతులకొరకు ఇయ్యబడలేదు గాని, ధర్మవిరోధులకును అవిధేయులకును, భక్తిహీనులకును పాపులకును, అపవిత్రులకును లౌకికులకును, తల్లిదండ్రులను చంపువారికిని నరహంతకులకును, వ్యభిచారులకును దొంగలకును, అబద్ధికులకును అబద్ధ ప్రమాణము చేయువారికిని, హితబోధకు విరుద్ధమైనదానిని ఆచరించు వారందరికిని ఇయ్యబడెనని అపొస్తలుడు చెప్పినప్పుడు, ధర్మశాస్త్రము యొక్క ఈ పనిని వర్ణింప ఆయన ఉద్దేశించి యుండవచ్చును (1 తిమోతికి 1:9–10).
దీనిద్వారా, ధర్మశాస్త్రము లేకుండినయెడల హద్దులేకుండ ప్రజ్వరిల్లునట్టి శరీరపు కోరికలను అడ్డగించు కళ్లెము వంటిదని ఆయన చూపుచున్నాడు.
మూడవ ఉపయోగము, ఇదే ప్రధానమైనది మరియు ధర్మశాస్త్రము ఇయ్యబడిన ఉద్దేశ్యమునకు మిక్కిలి సరిగా చెందినది; అది విశ్వాసులయందు తన స్థానమును కలిగియున్నది—వారి హృదయములలో దేవుని ఆత్మ ఇప్పటికే పరిపాలించుచు తన శక్తిని చూపుచున్నాడు.
ఏలయనగా వారు దేవుని వ్రేలుచేత ధర్మశాస్త్రమును తమ హృదయములపై వ్రాయబడినదానిగా కలిగియున్నను—అనగా పరిశుద్ధాత్మ నడిపింపు క్రింద వారు దేవునికి విధేయులగు కోరికను కలిగియున్నను—వారు రెండు విధములుగా ధర్మశాస్త్రమువలన ప్రయోజనము పొందుదురు.
మొదటిది, తాము ఆశించుచున్న దేవుని చిత్తమేమో దినదినము మరి సంపూర్ణముగాను నిశ్చయముగాను నేర్చుకొనుటకును, దాని జ్ఞానమందు స్థిరపరచబడుటకును అది ఒక శ్రేష్ఠమైన సాధనము.
ఒక సేవకుడు తన యజమానికి నమ్మకముగా సేవ చేసి అన్ని విధములుగా అతనిని సంతోషపెట్టవలెనని తన హృదయములో పూర్తిగా నిశ్చయించుకొనినను, అతని స్వభావమును సంపూర్ణముగా తెలిసికొని, దానికి అనుగుణముగా తనను మలచుకొనుటకు అతని కోరికలను జాగ్రత్తగా పరిగణింపవలెను; అటులనే మనలో ఎవడును తనను ఈ అవసరమునుండి మినహాయింపబడినవానిగా భావింపకూడదు.
ఏలయనగా ధర్మశాస్త్రమందు దినదిన ఉపదేశముద్వారా దినదినము ముందుకు సాగి దేవుని చిత్తమును గూర్చి స్పష్టమైన గ్రహింపును పొందలేనంత జ్ఞానమును ఇంతవరకు ఎవడును పొందలేదు.
అంతేగాక, మనకు ఉపదేశము మాత్రమే కాక ప్రోత్సాహము కూడ అవసరము గనుక, దేవుని సేవకుడు ధర్మశాస్త్రమునుండి ఈ ప్రయోజనమును పొందును: దానిని తరచుగా ధ్యానించుటద్వారా అతడు విధేయతకు రేపబడి, దానియందు బలపరచబడి, తన తప్పిదములనుండి వెనుకకు లాగబడును.
ఏలయనగా పరిశుద్ధులు ఈ విధముగా తమను ముందుకు పురికొల్పుకొనవలెను. వారు మేలు చేయుటకు తమను ఎంత ఆతురతతో అంకితము చేసికొనినను, తమ శరీరము యొక్క సోమరితనమును బరువును వారిని ఎడతెగక అడ్డగించును, అందువలన వారు తమ కర్తవ్యమును ఎన్నడును సంపూర్ణముగా నెరవేర్చరు.
ఈ శరీరమునకు ధర్మశాస్త్రము కొరడా వలె ఉపయోగపడును; ఎడతెగక కొట్టబడనిదే ముందుకు కదలని గాడిదను వలె దానిని పనికి తోలును. లేక మరి స్పష్టముగా చెప్పవలెనంటే, ఆత్మసంబంధియైన మనుష్యుడు ఇంకను తన శరీరము యొక్క భారమునుండి విడిపింపబడలేదు గనుక, ధర్మశాస్త్రము అతడు నిద్రపోకుండను సోమరియగకుండను నిరంతర అంకుశముగా ఉపయోగపడును.
దావీదు దేవుని ధర్మశాస్త్రమును అంత గొప్ప స్తుతులతో కీర్తించినప్పుడు ఈ ఉపయోగమును మనస్సులో ఉంచుకొనెను:
“యెహోవా ధర్మశాస్త్రము పరిపూర్ణమైనది, అది ప్రాణమును తెప్పరిల్లజేయును; యెహోవా కట్టడలు యథార్థమైనవి, అవి హృదయమును సంతోషపరచును.” —కీర్తన 19:7–8
మరల:
“నీ వాక్యము నా పాదములకు దీపమును నా త్రోవకు వెలుగునై యున్నది.”
ఆ కీర్తనలో తరువాత వచ్చు సమస్తమునకును ఇదే వర్తించును.
పైన ఉదహరింపబడిన పరిశుద్ధ పౌలు ప్రకటనలతో ఇది విరుద్ధము కాదు; అక్కడ ఆయన ఇంతకుముందే పునర్జన్మ పొందిన విశ్వాసికి ధర్మశాస్త్రము ఎట్టి ప్రయోజనమును తెచ్చునో కాక, ధర్మశాస్త్రము స్వయముగా మనుష్యునియందు ఏమి సాధింపగలదో చూపుచున్నాడు.
దీనికి భిన్నముగా, తన సేవకులను ధర్మశాస్త్రమును అనుసరించు కోరికతో అంతరంగమున ప్రేరేపించునప్పుడు, ప్రభువు తన ధర్మశాస్త్ర బోధలో వారికి ఎంత ప్రయోజనకరముగా ఉపదేశించునో దావీదు చూపుచున్నాడు.
ఈ భేదమును గ్రహింపలేని కొందరు అజ్ఞానులు తొందరపడి మోషేను తిరస్కరించి, ధర్మశాస్త్రము విడిచిపెట్టబడవలెనని పట్టుబట్టుదురు. ఏలయనగా స్వతహాగా మరణ పరిచర్యను కలిగియున్న బోధను క్రైస్తవులు లక్ష్యపెట్టుట తగదని వారు తలంచుదురు.
అట్టి అభిప్రాయము మనకు ఎంతో దూరముగా ఉండవలెను; ఏలయనగా ధర్మశాస్త్రము పాపియైన మనుష్యునియందు మరణమును తప్ప మరేమియు పుట్టింపజాలకపోయినను, అది విశ్వాసులకు మిక్కిలి భిన్నమైన ప్రయోజనమును తెచ్చునని మోషే స్పష్టముగా ప్రకటించెను. తన మరణము సమీపించుచుండగా అతడు ప్రజల యెదుట ఈ ప్రకటన చేసెను:
“నేడు నేను మీకు సాక్ష్యముగా చెప్పుచున్న ఈ మాటలన్నిటిని మీ హృదయములలో ఉంచుకొనుడి; అప్పుడు మీరు వాటిని మీ పిల్లలకు బోధించి, ఈ గ్రంథములో వ్రాయబడిన సమస్తమును జాగ్రత్తగా పాటింపవలెనని వారికి ఉపదేశింపవచ్చును. ఏలయనగా ఈ సంగతులు మీకు వ్యర్థముగా ఆజ్ఞాపింపబడలేదు, గాని మీరు వాటివలన జీవించునట్లే.”
నిజముగా, ధర్మశాస్త్రము పరిపూర్ణ నీతి యొక్క సంపూర్ణ ప్రతిమను కలిగియున్నదని ఎవడును కాదనజాలనియెడల, మనకు సరిగా జీవించుటకు ఏ నియమమును ఉండకూడదని చెప్పవలెను, లేదా దీనినే మనము హత్తుకొనవలెనని చెప్పవలెను. ఏలయనగా భక్తిగల జీవితమునకు అనేక నియమములు లేవు, నిరంతరమైనదియు మార్పులేనిదియునైన ఒక్కటే ఉన్నది.
కాబట్టి నీతిమంతుడు పగలు రాత్రి ధర్మశాస్త్రమును ధ్యానించునని దావీదు చేసిన ప్రకటన ఒక యుగమునకే పరిమితము కాదు, లోకాంతము వరకు ప్రతి తరమునకును వర్తించును (కీర్తన 1:2).
శరీరమను చెరసాలలో బంధింపబడియున్న మనము పొందగలిగిన దానికంటె ఎక్కువ పరిపూర్ణమైన పరిశుద్ధతను ధర్మశాస్త్రము కోరుచున్నదని మనము కలవరపడి, ఆ కారణముచేత దాని బోధను విడిచిపెట్టకూడదు.
ఏలయనగా మనము దేవుని కృప క్రింద ఉన్నప్పుడు, అది ఆజ్ఞాపించిన సమస్తమును మనము సంపూర్ణముగా నెరవేర్చితేనే తప్ప మరి ఏదియు దానిని తృప్తిపరచజాలదన్నట్లు, ధర్మశాస్త్రము మనలను అతి తీవ్రముగా ఒత్తిడి చేయుటద్వారా తన కాఠిన్యమును చూపదు. దానికి బదులుగా, అది మనలను పిలుచు పరిపూర్ణత వైపునకు మనలను ప్రోత్సహించుటద్వారా, మన జీవితకాలమంతయు మనము ప్రయాసపడవలసిన లక్ష్యమును మనకు చూపుచున్నది.
మనము ఆ లక్ష్యమువైపు ప్రయాసపడుట ఎన్నడును మానకపోయినయెడల అది చాలును. ఏలయనగా ఈ జీవితమంతయు ఒక పందెము వంటిది. మనము దాని ముగింపునకు చేరినప్పుడు, మనము ఇప్పుడు ఇంకను దానికి దూరముగా ఉన్నను, మనము ఇప్పుడు అనుసరించుచున్న లక్ష్యమును చేరుకొను ఆశీర్వాదమును ప్రభువు మనకు అనుగ్రహించును.
ఇప్పుడు, ధర్మశాస్త్రము విశ్వాసులను ప్రోత్సహించుటకు—వారి మనస్సాక్షులను శాపము క్రింద బంధించుటకు కాక, వారిని ముందుకు పురికొల్పుటద్వారాను వారి అసంపూర్ణతను సరిదిద్దుటద్వారాను వారిని సోమరితనమునుండి మేల్కొల్పుటకు—ఉపయోగపడుచున్నది గనుక, దాని శాపమునుండి ఈ విడుదలను వ్యక్తపరచగోరి కొందరు ధర్మశాస్త్రము విశ్వాసులకు రద్దు చేయబడినదనియు కొట్టివేయబడినదనియు చెప్పుదురు.
అది వారికి మేలైనదియు పరిశుద్ధమైనదియునైనదానిని చేయుమని ఇకమీదట ఎడతెగక ఆజ్ఞాపింపదని వారి భావము కాదు, గాని అది వారికి పూర్వమున్నట్లు ఇకమీదట ఉండదని వారి భావము: అనగా అది ఇకమీదట మరణ భయముతో వారి మనస్సాక్షులను ముంచివేయదు.
నిజముగా, పరిశుద్ధ పౌలు అట్టి ధర్మశాస్త్ర రద్దును స్పష్టముగా బోధించుచున్నాడు. అంతేగాక, ఈ బోధ యేసుక్రీస్తునకు ఆపాదింపబడినట్లు కనబడుచున్నది, ఏలయనగా ఆయన ధర్మశాస్త్రమును నాశనము చేయుటకు లేక రద్దు చేయుటకు ఉద్దేశించెనను ఆరోపణకు వ్యతిరేకముగా తనను సమర్థించుకొనెను—ఆయన దానిని గూర్చి నిందింపబడకపోయినయెడల అట్లు చేసియుండడు (మత్తయి 5:17).
ఈ అభిప్రాయము ఏదో నమ్మదగినదనిపించు రూపము లేకుండ పుట్టియుండదు. కాబట్టి దాదాపు సమస్త దోషములు ఏదో సత్యమునుండి తమ కారణమును గ్రహించునట్లే, ఇది ఆయన బోధను గూర్చిన తప్పు వ్యాఖ్యానమునుండి పుట్టియుండవచ్చును.
అయితే ఈ దోషములో పడకుండ మనలను మనము కాపాడుకొనుటకు, ధర్మశాస్త్రములో రద్దు చేయబడినదానికిని ఇంకను స్థిరముగా నిలిచియున్నదానికిని మధ్య భేదమును మనము జాగ్రత్తగా గుర్తింపవలెను.
ప్రభువైన యేసు ఇట్లు చెప్పినప్పుడు:
“నేను ధర్మశాస్త్రమును కొట్టివేయుటకు రాలేదు, నెరవేర్చుటకే వచ్చితిని.”
మరియు మరల:
“ఆకాశమును భూమియు గతించి దానిలో వ్రాయబడినదంతయు నెరవేరువరకు దానిలోని ఒక్క అక్షరమైనను గతింపదు.”
ఆయన రాకడ ధర్మశాస్త్రమునకు చెల్లింపవలసిన భయభక్తులను విధేయతను ఏ విధముగాను తగ్గింపలేదని ఆయన చూపుచున్నాడు. అది న్యాయమే, ఏలయనగా ఆయన దాని అతిక్రమములకు పరిహారమును అనుగ్రహించుటకు వచ్చెను.
కాబట్టి ధర్మశాస్త్ర బోధ యేసుక్రీస్తుచేత ఏ విధముగాను భంగపరచబడదు. అది బోధించుచు, హెచ్చరించుచు, గద్దించుచు, సరిదిద్దుచు ప్రతి సత్క్రియయందు మనలను శిక్షణ పొందించుటను కొనసాగించుచున్నది.
శాపమును గూర్చి పరిశుద్ధ పౌలు చెప్పునది ధర్మశాస్త్రము యొక్క ఉపదేశ పనికి సంబంధించినది కాదు, మనస్సాక్షిని బంధించి దాసత్వములో ఉంచు దాని శక్తికి సంబంధించినది. ఏలయనగా ధర్మశాస్త్రము తన స్వభావమునుబట్టి బోధించుట మాత్రమే కాక, అది ఆజ్ఞాపించు సమస్తమును కఠినముగా కోరును. అది పాటింపబడకపోయినయెడల—నిజముగా దాని కోరికలు చివరి అంశము వరకు నెరవేర్చబడకపోయినయెడల—అది వెంటనే తన భయంకరమైన శిక్షావిధిని ప్రకటించును.
ఈ కారణముచేత ధర్మశాస్త్రమునకు లోబడినవారందరును శపింపబడినవారని అపొస్తలుడు చెప్పుచున్నాడు, ఏలయనగా ఇట్లు వ్రాయబడియున్నది:
“ఆజ్ఞాపింపబడిన సమస్తమును నెరవేర్చనివాడు శపింపబడినవాడు.”
కాబట్టి పాప క్షమాపణయందు తమ నీతిని స్థాపించుకొనని వారందరినీ—దాని ద్వారా మనము ధర్మశాస్త్ర కాఠిన్యమునుండి విడిపింపబడుచున్నాము—ధర్మశాస్త్రమునకు లోబడినవారిగా ఆయన గుర్తించుచున్నాడు.
కాబట్టి మనము బందీలుగా దుస్థితిలో నశింపగోరనియెడల ఈ బంధకములనుండి తప్పించుకొనవలెను. అయితే ఏ బంధకములనుండి? ధర్మశాస్త్రము ఏ మినహాయింపును ఇయ్యక, ఒక్క తప్పిదమునైనను శిక్షింపకుండ విడువక మనలను వెంటాడు ఆ కఠిన డిమాండునుండి.
ఈ దౌర్భాగ్యపు శాపమునుండి మనలను విమోచించుటకు, క్రీస్తు మన నిమిత్తము శాపమాయెను; ఇట్లు వ్రాయబడియున్నది:
“మ్రానుమీద వ్రేలాడు ప్రతివాడును శపింపబడినవాడు.”
—గలతీయులకు 3:13; ద్వితీయోపదేశకాండము 21:23
తరువాతి అధ్యాయములో పరిశుద్ధ పౌలు, ధర్మశాస్త్ర దాసత్వము క్రింద ఉన్నవారిని విమోచించుటకు క్రీస్తు ధర్మశాస్త్రమునకు లోబడినవానిగా చేయబడెనని చెప్పుచున్నాడు. అయితే ఆయన వెంటనే ఇట్లు చేర్చుచున్నాడు:
“మనము దత్తపుత్రత్వమును పొందునట్లు.”
దీని భావమేమి? మరణ వేదనలో మన మనస్సాక్షులను బంధించియుంచిన చెరలో మనము ఇకమీదట బందీలుగా నిలువకూడదనియే.
అయినను ధర్మశాస్త్రము యొక్క అధికారము ఎల్లప్పుడును భంగపడక నిలిచియుండును, అందువలన మనము దానిని అదే గౌరవముతోను భయభక్తులతోను నిరంతరము స్వీకరింపవలెను.
కొలొస్సయులకు వ్రాసిన పత్రికలోని మరియొక వాక్యములో కొంత ఎక్కువ కష్టము ఉన్నది:
“మీరు మీ పాపములలోను మీ శరీరము యొక్క సున్నతిలేని స్థితిలోను చచ్చినవారైయుండగా, దేవుడు క్రీస్తుతోకూడ మిమ్ములను బ్రతికించి, మీ అపరాధములన్నిటిని క్షమించి, మనకు విరోధముగాను మనకు ప్రతికూలముగాను ఉండిన కట్టడలతో కూడిన ఋణపత్రమును తుడిచివేసి, దానిని సిలువకు మేకులతో కొట్టెను.”
ఏలయనగా పరిశుద్ధ పౌలు ధర్మశాస్త్ర రద్దును మరింత దూరము విస్తరింపజేయుచున్నట్లు కనబడుచున్నది; దాని కట్టడలు ఇకమీదట మనకు ఏ విధముగాను సంబంధించవన్నట్లు.
కొందరు ఈ వాక్యమును నైతిక ధర్మశాస్త్రమునకు మాత్రమే అన్వయింతురు, అయితే రద్దు చేయబడినది ధర్మశాస్త్ర బోధ కాదనియు దాని అతి కాఠిన్యమేననియు వారు వివరింతురు. మరికొందరు పరిశుద్ధ పౌలు మాటలను మరి జాగ్రత్తగా పరిశీలించి, అవి సరిగా ఆచార ధర్మశాస్త్రమునకే సంబంధించినవని గ్రహించి, దానిని గూర్చి మాటలాడునప్పుడు పరిశుద్ధ పౌలు సాధారణముగా కట్టడలు అను మాటను వాడునని గమనింతురు. ఏలయనగా ఎఫెసీయులకు వ్రాసిన పత్రికలో ఆయన ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు:
“యేసుక్రీస్తు మన సమాధానము; ఆయన కట్టడలతో కూడిన ఆజ్ఞల ధర్మశాస్త్రమును రద్దు చేసి, మనలను ఏకము చేసెను.” —ఎఫెసీయులకు 2:14–15
ఈ వాక్యమును ఆచారములకు సంబంధించినదిగా అర్థము చేసికొనవలెనను విషయములో సందేహము లేదు, ఏలయనగా ఈ ధర్మశాస్త్రము యూదులను అన్యజనులనుండి వేరుపరచు గోడగా ఉండెనని ఆయన చెప్పుచున్నాడు.
కాబట్టి రెండవ వర్గముచేత మొదటి వ్యాఖ్యానము సరిగానే విమర్శింపబడుచున్నదని నేను అంగీకరించుచున్నాను. అయినను వారు స్వయముగా అపొస్తలుని భావమును ఇంకను పూర్తిగా వివరింపలేదని నాకు తోచుచున్నది. ఏలయనగా ఈ రెండు వాక్యములలో ఒకటి మరొకదానితో పూర్తిగా సమానమైనట్లు వాటిని కలగలపుటను నేను ఆమోదింపను.
ఎఫెసీయులలోని వాక్యము యొక్క భావమిది: తాము ఇశ్రాయేలు ప్రజతో సహవాసములోనికి చేర్చుకొనబడిరని ఎఫెసీయులకు నిశ్చయపరచగోరి, పూర్వము వారిని విభజించిన అడ్డుగోడ తొలగింపబడెనని పరిశుద్ధ పౌలు వారికి చెప్పుచున్నాడు. ఈ అడ్డుగోడ ఆచారములలో ఇమిడియుండెను. ఏలయనగా యూదులు దేవునికి తమను ప్రతిష్ఠించుకొనుటకు ఉపయోగించిన శుద్ధి స్నానములును బలులును వారిని అన్యజనులనుండి వేరుపరచెను.
అయితే కొలొస్సయులకు వ్రాసిన పత్రికలో పరిశుద్ధ పౌలు మరింత లోతైన మర్మమును చర్చించుచున్నాడని అందరును చూడగలరు. అక్కడ ప్రశ్న, అబద్ధ బోధకులు క్రైస్తవ ప్రజలను లోబరచగోరిన మోషే ఆచారములను గూర్చినది. కాబట్టి గలతీయులకు వ్రాసిన పత్రికలో అదే వివాదమును చర్చించునప్పుడు ఆయన విషయమును ఇంకను ముందుకు తీసికొనిపోయి దాని మూలమునకు తిరిగి నడిపినట్లే, ఇక్కడను ఆయన చేయుచున్నాడు.
ఏలయనగా ఆచారములలో వాటిని ఆచరించవలెనను బాధ్యత తప్ప మరేదియు పరిగణింపబడనియెడల, ఆయన వాటిని ఋణపత్రమనియు, మనకు విరోధముగా నిలిచినదనియు ఎందుకు పిలుచును? మరియు దాని రద్దునందును నాశనమునందును మన రక్షణ యొక్క దాదాపు సమస్త సారమును ఆయన ఎందుకు ఉంచును? కాబట్టి మనము బాహ్య ఆచారములకు ఆవల చూడవలెనని స్పష్టము.
పరిశుద్ధ అగస్టీను మరియొక చోట అతి సరిగా వ్రాసినది సత్యమని అంగీకరింపబడినయెడల, నేను నిజమైన భావమును కనుగొనియున్నానని నిశ్చయముగా ఉన్నాను: యూదుల ఆచారములు పాపములనుండి శుద్ధి కంటె పాపముల ఒప్పుకోలును కలిగియుండెను.
ఏలయనగా బలులు అర్పించుటలో యూదులు చేసినదేమి? తమ స్థానమున చంపబడుటకు ఒక జంతువును ప్రతిక్షేపించినందున తాము మరణమునకు దోషులమని ఒప్పుకొనుట తప్ప మరేమి? తమ శుద్ధి స్నానములద్వారా వారు చేసినదేమి? తాము అపవిత్రులమనియు మలినపడినవారమనియు ఒప్పుకొనుట తప్ప మరేమి? ఈ విధముగా వారు తమ అపవిత్రతనుండియు అతిక్రమములనుండియు పుట్టిన ఋణమును అంగీకరించిరి, అయితే ఈ ఒప్పుకోలు ఆ ఋణమును చెల్లింపలేదు.
ఈ కారణముచేత అపొస్తలుడు, పాత నిబంధన క్రింద నిలిచియుండి ఇంకను రద్దు చేయబడని అతిక్రమములనుండి విమోచన క్రీస్తు మరణమువలన సాధింపబడెనని చెప్పుచున్నాడు (హెబ్రీయులకు 9:15).
కాబట్టి పరిశుద్ధ పౌలు ఆచారములను వాటిని పాటించువారికి విరోధముగా నిలుచు ఋణపత్రములని సరిగా పిలుచుచున్నాడు, ఏలయనగా ఆ ఆచారములద్వారా వారు తమ స్వంత శిక్షావిధికి సాక్ష్యమిచ్చి దానిని ముద్రించుకొనిరి.
ప్రాచీన పితరులు మనవలె అదే కృపలో పాలుపొందిరను విషయమువలన ఇది ఖండింపబడదు. ఏలయనగా వారు ఆ కృపను ఆచారములద్వారా కాక క్రీస్తుద్వారా పొందిరి. ఈ వాక్యములో పరిశుద్ధ పౌలు ఆచారములను క్రీస్తునుండి వేరుపరచుచున్నాడు, ఏలయనగా సువార్త బయలుపరచబడిన తరువాత వాటిని ఇంకను పాటించుట ఆయన మహిమను మరుగుపరచెను.
కాబట్టి ఆచారములు స్వతహాగా పరిగణింపబడినప్పుడు, అవి మనుష్య రక్షణకు విరుద్ధమైన ఋణపత్రములని సరిగా పిలువబడునని మనము స్థాపించియున్నాము, ఏలయనగా అవి మనస్సాక్షులు తమ ఋణములను ఒప్పుకొనవలెనని బద్ధము చేయు చట్టబద్ధమైన పత్రముల వంటివి.
కాబట్టి అబద్ధ బోధకులు క్రైస్తవ సంఘమును వాటిని పాటించుటకు బలవంతము చేయగోరినందున, పరిశుద్ధ పౌలు వాటి మూల ఉద్దేశ్యమునకు తిరిగి వెళ్లుట సరియే; అట్టి దాసత్వము క్రిందికి తమను తెచ్చుకొనుటకు అనుమతించినయెడల తాము పడబోవు ప్రమాదమును గూర్చి ఆయన కొలొస్సయులను హెచ్చరించుచున్నాడు.
ఏలయనగా అదే మార్గముద్వారా క్రీస్తు కృప వారినుండి తీసివేయబడును, ఏలయనగా ఆయన మరణముద్వారా ఒక్కసారే సంపూర్ణముగా సాధింపబడిన శుద్ధీకరణచేత, మనుష్యులు తాము దేవునికి ఋణపడియున్నామని ఒప్పుకొనినను తమ ఋణములనుండి ఎన్నడును విడుదల పొందని ఆ బాహ్య ఆచారములన్నిటినీ ఆయన రద్దు చేసెను.