ఈ తెలుగు ఎడిషన్ UECF.NET కొరకు AI-సహాయంతో చేసిన పూర్ణ అనువాదము మరియు సంపాదకీయ గుణ సమీక్ష ద్వారా సిద్ధం చేయబడింది. అధ్యయనానికి ఆంగ్ల మూల గ్రంథమే ప్రామాణికం. తప్పులు కనిపిస్తే [email protected]కు రాయండి.
అధ్యాయము రెండు: మానవుని గూర్చిన జ్ఞానము మరియు స్వేచ్ఛాచిత్తము (4వ భాగము, మొత్తం 4లో)
“నా వైపు తిరుగుడి, నేను మీ వైపు తిరిగెదను” అను చివరి వాక్యము వారి భ్రమను ఏమాత్రమును స్థిరపరచదు. ఏలయనగా దేవుడు తిరుగుట అనగా మన హృదయములను పరిశుద్ధ జీవితమునకై నూతనపరచు కృప అని భావింపరాదు; ఆయన మనలను వర్ధిల్లజేయుట ద్వారా మన యెడల తన సదిచ్ఛను ప్రేమను సాక్ష్యమిచ్చు కృపయే అని భావింపవలెను—ఆయన మనలను బాధించునప్పుడు మన నుండి తొలగిపోవుచున్నాడని చెప్పబడునట్లే.
ఇశ్రాయేలీయులు చాలకాలము దుర్దశను ఆపదను అనుభవించిన తరువాత దేవుడు తమను విడిచిపెట్టెనని మొఱపెట్టగా, వారు యథార్థమైన జీవితమునకును సర్వనీతికి ప్రమాణమైన ఆయన వైపునకును తిరిగినయెడల ఆయన దయ వారికి తప్పదని ఆయన ప్రత్యుత్తరమిచ్చెను.
కాబట్టి ఈ వాక్యభాగమును, మన మారుమనస్సు యొక్క ఫలకరమైన శక్తిని దేవునికిని మనకును పంచిపెట్టునట్లు వ్యాఖ్యానించుట దాని వక్రీకరణయే. ధర్మశాస్త్రమును గూర్చి చర్చించునప్పుడు ఈ ప్రశ్న మరల చర్చింపవలసి యుండును గనుక దీనిని సంక్షేపముగా మాత్రమే చర్చించితిమి.
వారి రెండవ తరగతి వాదనలు మొదటి దానికంటె అంతగా భిన్నమైనవి కావు. దేవుడు మన చిత్తముతో నిబంధన చేయుచున్నట్లు కనబడు వాగ్దానములను వారు ఉదహరింతురు; ఉదాహరణకు:
“కీడును కాక నీతిని వెదకుడి, అప్పుడు మీరు బ్రదుకుదురు.”
—ఆమోసు 5
మరియు:
“మీరు నా మాట వినుటకు ఇష్టపడినయెడల నేను మీకు సమృద్ధిగా మేలులను అనుగ్రహింతును. అయితే మీరు నిరాకరించినయెడల ఖడ్గముచేత మిమ్మును నశింపజేయుదును.”
—యెషయా 1
మరియు:
“నా సన్నిధి నుండి నీ హేయక్రియలను తొలగించినయెడల నీవు తరిమివేయబడవు.”
మరియు:
“నీ దేవుడైన ప్రభువు మాట వినుచు ఆయన ఆజ్ఞలన్నిటిని ఆచరించి నెరవేర్చినయెడల ఆయన నిన్ను భూమిమీద అత్యున్నత జనముగా చేయును.”
ఇంకను ఇటువంటి ఇతర వాక్యభాగములు కలవు. కాబట్టి ఈ సంగతులను దేవుడు మన చిత్తముపై ఆధారపడునట్లు చేసెనంటే, అవి పూర్తిగా మన అధీనమున లేనియెడల ఆయన మనలను అపహసించుచున్నట్లే అగునని వారు తలంతురు.
నిజముగా, మానవ దృష్టికి ఈ వాదము ఎంతో నమ్మదగినదిగా కనబడును. ఏలయనగా, ఆయన అనుగ్రహమును అనుభవించుటకును ఆయన నుండి ప్రతి మేలును పొందుటకును మనకు ఏదియు అడ్డు లేదని సూచించి, వాస్తవమునకు మనకు ఆ శక్తియే లేనియెడల దేవుడు క్రూరుడు అగునని వాదింపవచ్చును. తన ఆశీర్వాదములను మనము ఎన్నడును అనుభవింపజాలని రీతిలో ఆయన అర్పించుట హాస్యాస్పదముగా కూడ కనబడవచ్చును. సంక్షేపముగా, నెరవేర్పు అసాధ్యమైనదానిపై ఆధారపడియున్నప్పుడు దేవుని వాగ్దానములకు నిశ్చయత లేదని ఎవడైనను చెప్పవచ్చును.
అసాధ్యమైన షరతు జోడింపబడిన వాగ్దానములను గూర్చి వేరొకచోట మాటలాడెదము; వాటి నెరవేర్పు మనకు అసాధ్యమైనను, వాటిలో ఏ అసంబద్ధతయు లేదని అప్పుడు తేటపడును.
ప్రస్తుత ప్రశ్న విషయమై, ఆయన కృపలను ఆశీర్వాదములను పొందుడని ప్రభువు మనలను ప్రబోధించునప్పుడు, అందుకు మనకు శక్తి లేదని ఆయన ఎరిగియున్నను, ఆయన మన యెడల క్రూరుడు గాని నిర్దయుడు గాని కాడని నేను చెప్పుచున్నాను. ఏలయనగా ఈ వాగ్దానములు విశ్వాసులకును దుష్టులకును ఇరువురికిని అర్పింపబడుచున్నవి గనుక, అవి ఇరువురికిని ప్రయోజనకరమైన ఉద్దేశ్యమును నెరవేర్చుచున్నవి.
తన ఆజ్ఞల ద్వారా ప్రభువు దుష్టుల మనస్సాక్షులను పొడిచి మేల్కొలుపును; అందువలన వారు ఆయన తీర్పును లక్ష్యపెట్టక తమ పాపములలో నిర్లక్ష్యముగా తమను తాము ముఖస్తుతి చేసికొనరు. అటులనే తన వాగ్దానముల ద్వారా వారు ఆయన దయకు ఎంత అయోగ్యులైనదియు చూపి, వారిని తమకు విరోధముగా సాక్షులనుగా చేయును. తనను గౌరవించువారిని దేవుడు ఆశీర్వదించుట, తన మహిమను తృణీకరించువారిని కఠినముగా శిక్షించుట యుక్తమని ఎవడు కాదనును?
కాబట్టి పాపపు కాడి క్రింద చెరలో పడియున్న దుష్టులు తమ చెడు జీవిత విధానమునుండి మరలినయెడల ఆయన ప్రతి మేలును వారికి అనుగ్రహించునని ఈ షరతును వారి యెదుట ఉంచుట ప్రభువునకు న్యాయమే. వేరొక కారణము లేకపోయినను, దేవుని సేవకులకు చెందు ఆశీర్వాదములనుండి తాము న్యాయముగా వెలుపలగా ఉంచబడినట్లు వారు గ్రహించుటకు ఇది ఒక్కటియే చాలును.
మరొక వైపున, తన విశ్వాసులను ప్రతి విధముగా తన కృపను వేడుకొనునట్లు రేకెత్తింపవలెనని దేవుడు సంకల్పించియున్నాడు గనుక, ఇటీవల చూపినట్లు ఆయన తన ఆజ్ఞల ద్వారా చేయునదానినే తన వాగ్దానముల ద్వారాను చేయుట వింతగా తోచరాదు.
తన ఆజ్ఞల ద్వారా తన చిత్తమును మనకు బోధించునప్పుడు, ఆ చిత్తమును మనము ఎంతగా ప్రతిఘటించుచున్నామో చూపి మన దుర్దశను గూర్చి ఆయన మనలను హెచ్చరించును. అదే సమయమున, మనము సరియైన మార్గమున నడిపింపబడునట్లు ఆయన ఆత్మను ప్రార్థించుడని మనలను ప్రేరేపించును. అయితే మన మందగతి ఆజ్ఞల వలన చాలినంతగా మేల్కొనదు గనుక ఆయన వాగ్దానములను జతచేయును; వాటి మాధుర్యముచేత ఆయన ఆజ్ఞాపించుదానిని ప్రేమించునట్లు మనలను నడుపును. మనము నీతిని ఎంత ఎక్కువగా ప్రేమింతుమో అంత ఆసక్తితో దేవుని కృపను వెదకుదుము.
ఈ ప్రకారము, మనము ఉదహరించిన ప్రకటనలలో దేవుడు తాను ఆజ్ఞాపించుదానిని నెరవేర్చు సామర్థ్యమును మనకు ఆపాదింపడు. అయినను ఆయన మన బలహీనతను పరిహసింపడు; ఏలయనగా ఈ సాధనముల ద్వారా ఆయన తన సేవకుల మేలును వృద్ధిపరచును, దుష్టులను నిరుత్తరులనుగా చేయును.
మూడవ తరగతి వాదనలు పూర్వము చెప్పబడిన వాటితో కొంత బంధుత్వము కలిగియున్నవి. ఏలయనగా, ఇశ్రాయేలీయులు వర్ధిల్లు స్థితిలో నిలిచియుండనందుకు వారే కారణమని దేవుడు ప్రకటించుచు వారిని నిందించు వాక్యభాగములను వారు తెచ్చెదరు. ఉదాహరణకు:
“అమాలేకీయులును కనానీయులును మీ యెదుట ఉన్నారు; మీరు ప్రభువు మాట వినుటకు ఇష్టపడలేదు గనుక వారి ఖడ్గముచేత మీరు నశించెదరు.”
మరియు:
“నేను పిలిచినపుడు మీరు ప్రత్యుత్తరమీయలేదు గనుక నేను షిలోహును నాశనము చేసినట్లు మిమ్మును నాశనము చేయుదును.”
మరియు:
“ఈ జనము తమ దేవుని మాట వినలేదు, ఆయన బోధను అంగీకరింపలేదు; కాబట్టి వారు తిరస్కరింపబడిరి.”
మరియు:
“మీరు మీ హృదయములను కఠినపరచుకొని ప్రభువునకు లోబడ నిరాకరించితిరి గనుక ఈ కీడులన్నియు మీపై వచ్చెను.”
“తక్షణమే ఇట్లు ప్రత్యుత్తరమీయగల వారికి ఇట్టి నిందలు ఎట్లు సముచితముగా చెప్పబడును: ‘మేము వర్ధిల్లుటకంటె మరేమియు కోరలేదు, ఆపదకు భయపడితిమి. మేము కీడును తప్పించుకొని మేలైన స్థితిని అనుభవించునట్లు ప్రభువునకు లోబడకపోవుటకును ఆయన మాట వినకపోవుటకును కారణము, పాపమునకు చెరపట్టబడినవారమై మాకు స్వాతంత్ర్యము లేకపోవుటయే. కాబట్టి మేము అనుభవించు కీడులను గూర్చి దేవుడు మమ్మును అన్యాయముగా నిందించుచున్నాడు; వాటిని తప్పించుకొనుట మా వశమున లేదు గదా’?” అని వారు ప్రశ్నింతురు.
దీనికి సమాధానముగా, అవసరమను వ్యర్థమైనదియు బలములేనిదియునైన ఈ సాకును ప్రక్కనుంచి, తాము దోషులు కారని వారు చెప్పగలరా అని నేను అడుగుచున్నాను. ఏలయనగా వారు దోషులని నిరూపింపబడినయెడల, తమ వక్రత తమను సమృద్ధిలో కాపాడుటకు తనకు అడ్డుపడెనని దేవుడు నిష్కారణముగా చెప్పడు.
కాబట్టి వారి మొండితనమునకు కారణము తమ వక్రమైన చిత్తమేనని వారు కాదనగలరేమో చెప్పనిండి. కీడునకు మూలము తమలోనే కనబడినయెడల, తమ నాశనమునకు తామే కారకులు కారని తమను తాము నమ్మించుకొన ప్రయత్నించుచు, దాని కారణమును వేరొకచోట ఎందుకు వెదకుచున్నారు?
కాబట్టి పాపులు తమ స్వంత దోషమువలన దేవుని ఆశీర్వాదములను కోల్పోయి ఆయన హస్తమునుండి శిక్షను పొందుచున్నారనుట నిజమైనయెడల, ఈ నిందలు వారికి న్యాయముగానే చెప్పబడుచున్నవి. వారు కీడులో పట్టుదలతో నిలిచినయెడల, దేవుని మిక్కిలి కఠినుడని ఖండించుటకంటె తమ దుఃఖమునకు కారణము తమ స్వంత దోషమేనని నిందించుకొనుట నేర్చుకొనవలెను. అయితే వారు పూర్తిగా కఠినపడక ఇంకను బోధింపబడగలిగినయెడల, తమను దౌర్భాగ్యులనుగా చేసిన పాపములను గూర్చి వారు దుఃఖమును అసహ్యమును కలిగియుండనిండి. ఈ విధముగా వారు సరియైన త్రోవకు మరలి, దేవుడు తమను గద్దించునప్పుడు ఆయన ప్రకటించునది సత్యమని ఒప్పుకొనగలరు.
విశ్వాసులలో ఇట్టి గద్దింపులు ఈ ఉద్దేశ్యమును నెరవేర్చినవని దానియేలు ప్రార్థన తెలియజేయుచున్నది. మొదటి ప్రయోజనమునకు ఉదాహరణను యూదులలో చూచుచున్నాము; దేవుడు ముందుగా చెప్పినదే తప్ప మరేదియు సంభవింపజాలనప్పటికి, వారి దుర్దశలకు కారణమును యిర్మీయా దేవుని ఆజ్ఞ చొప్పున వారికి ప్రకటించెను :
“నీవు నా మాటను వారితో చెప్పెదవు, అయితే వారు వినరు; నీవు వారిని పిలిచెదవు, అయితే వారు ప్రత్యుత్తరమీయరు.”
“అయితే చెవిటివారితో మాటలాడుటవలన ప్రయోజనమేమి?” అని ఒకడు అడుగును.
వారికి చెప్పబడుచున్నది సత్యమని, అనగా తమ ఆపదలకు కారణము తమలోనే ఉండగా దానిని దేవునిపై మోపుట హేయమైన దైవదూషణమని, వారు ఇష్టములేకున్నను గ్రహించుటకే.
ఈ మూడు సమాధానములచేత, దేవుని కృపకు శత్రువులైనవారు ఆజ్ఞలనుండియు, ధర్మశాస్త్రపు వాగ్దానములనుండియు, దేవుడు పాపులను గద్దించు నిందలనుండియు—మానవునిలో లేని స్వేచ్ఛాచిత్తమును స్థాపింప ప్రయత్నించుచు—సమకూర్చిన లెక్కలేనన్ని సాక్ష్యములను ఎవడైనను సులభముగా త్రోసివేయగలడు.
అయినను మన సమాధానమునకు గట్టిగా విరుద్ధముగా కనబడు ఒక సాక్ష్యమును వారు మోషే ధర్మశాస్త్రమునుండి తెచ్చెదరు. ఏలయనగా ధర్మశాస్త్రమును ప్రకటించిన తరువాత మోషే ప్రజల యెదుట ఈ ప్రకటన చేసెను:
“నేడు నేను నీకాజ్ఞాపించు ఈ ఆజ్ఞ నీకు మరుగైనది కాదు, దూరమైనది కాదు, ఆకాశమున ఉన్నతమైనది కాదు; అది నీకు అతి సమీపముగా నీ నోటను నీ హృదయమునను ఉన్నది, నీవు దానిని ఆచరించుటకే.”
ఇది ఆజ్ఞలను గూర్చి మాత్రమే చెప్పబడినదైనయెడల, దీనికి సమాధానము చెప్పుట మాకు మిక్కిలి కష్టమగునని ఒప్పుకొనెదను. ఏలయనగా మోషే ఆజ్ఞలను ఆచరించుటలోని సౌలభ్యమును గూర్చి కాక, వాటిని గ్రహించుటలోని సౌలభ్యమును గూర్చి మాట్లాడుచున్నాడని చెప్పవచ్చినను, కొంత సందేహము మిగిలియే యుండును.
అయితే ప్రతి సందేహమును తొలగించు సమర్థుడైన వ్యాఖ్యాత మనకు కలడు: మోషే ఇక్కడ సువార్త సిద్ధాంతమును గూర్చి మాట్లాడుచున్నాడని ధృవీకరించు పరిశుద్ధుడైన పౌలు. పౌలు ఈ వాక్యభాగమును దాని సహజార్థమునుండి మళ్లించి సువార్తకు అన్వయించెనని ఎవడైనను మొండిగా ప్రత్యుత్తరమిచ్చినను—అట్టి దుష్ట వాక్యమును సహింపరాదు గాని—అపొస్తలుని వ్యాఖ్యానమును సమర్థించుటకు మనకు చాలిన ఆధారములున్నవి.
ఏలయనగా మోషే ఆజ్ఞలను గూర్చి మాత్రమే మాట్లాడినయెడల, అతడు ప్రజలను తప్పుడు ధైర్యముతో మోసపుచ్చినవాడగును. ధర్మశాస్త్రము సులభమైనదన్నట్లు తమ స్వశక్తిచేత దానిని ఆచరింప ప్రయత్నించినయెడల వారు తమను తాము నాశనము చేసికొనుట తప్ప మరేమి చేయగలరు? మన స్వభావము ఇచ్చటనే విఫలమగుచుండగా, తొట్రుపడకుండ నడువ ప్రయత్నించువాడెవడును లేనప్పుడు, ఈ ఊహాజనిత సులభత్వము ఎక్కడ కనబడును?
కాబట్టి మోషే ఈ మాటల ద్వారా ధర్మశాస్త్రముతో కూడ తాను ప్రకటించిన కనికర నిబంధనను కూడ చేర్చెనని నిశ్చయముగా తెలియుచున్నది. సువార్తలో రక్షణ మనకు ధర్మశాస్త్రపు కఠినమైన, కష్టమైన, పూర్తిగా అసాధ్యమైన షరతు క్రింద కాక, సులభమైన అందుబాటులోనున్న షరతు క్రింద అర్పింపబడుచున్నదని ఆలోచించిన పరిశుద్ధుడైన పౌలు, దేవుని కనికరము మనకు ఎంత ఉచితముగా అర్పింపబడుచున్నదో స్థిరపరచుటకు ఈ సాక్ష్యమును అన్వయించెను. కాబట్టి ఈ వాక్యభాగము మానవ చిత్తమునకు స్వేచ్ఛను స్థాపించుటకు ఏమియు తోడ్పడదు.
మనుష్యులు ఏ వైపునకు తిరుగుదురో గమనించుటకై దేవుడు కొన్నిసార్లు వారినుండి తన కృపను ఉపసంహరించుకొనునని చెప్పు మరికొన్ని వాక్యభాగములను వారు సామాన్యముగా ఎదురు పెట్టుదురు. ఉదాహరణకు, హోషేయలో ఇట్లు చెప్పబడినది:
“వారు నన్ను అనుసరింపవలెనని తమ హృదయములలో నిశ్చయించుకొను వరకు నేను తొలగిపోయి దూరముగా ఉండెదను.”
—హోషేయ 5
“మనుష్యులు తమ స్వంత బలముచేత ఈ వైపునకైనను ఆ వైపునకైనను మొగ్గు శక్తి వారి హృదయములకు లేనియెడల, వారు తన మార్గమును అనుసరింతురో లేదో ప్రభువు గమనించుట హాస్యాస్పదము” అని వారు చెప్పుదురు.
తన ప్రజలు పశ్చాత్తాపపడువరకు వారిని తిరస్కరించి విడిచిపెట్టెదనని దేవుడు తన ప్రవక్తల ద్వారా ప్రకటించుట ఆయనకు అలవాటు కానట్లుగా! అయితే దీనినుండి వారు ఏమి అనుమానింప కోరుచున్నారో పరిశీలింతము. దేవునిచేత విడువబడిన ప్రజ తన స్వశక్తిచేత ఆయన వైపు తిరుగగలదని వారి భావమైనయెడల, లేఖనమంతయు వారికి విరుద్ధముగా ఉన్నది. మానవుని మారుమనస్సునకు దేవుని కృప అవసరమని వారు ఒప్పుకొనినయెడల, ఈ వాక్యభాగములు మనకు విరుద్ధమైన వారి వాదమునకు ఏమియు తోడ్పడవు.
అయితే మానవ శక్తి కూడ ఏదో కొంత తోడ్పడునట్లుగా కృప అవసరమని తాము ఒప్పుకొనుచున్నామని వారు చెప్పుదురు. కాని దీనిని వారు ఎట్లు రుజువు చేయుదురు? నిశ్చయముగా ఈ వాక్యభాగమునుండి గాని, ఇట్టి మరి ఏదైనదానినుండి గాని కాదు. ఏలయనగా ఇవి రెండు పూర్తిగా భిన్నమైన విషయములు: ఒక మనుష్యుడు విడువబడినప్పుడు ఏమి చేయునో గమనించుటకై అతనినుండి తొలగిపోవుట ఒకటి; అతని బలహీన శక్తులను బలపరచుట ద్వారా అతని బలహీనతకు సహాయపడుట మరొకటి.
అయితే “ఇట్టి వ్యక్తీకరణల భావమేమి?” అని వారు అడుగుదురు. దేవుడు ఇట్లు చెప్పుచున్నట్లుగా అవి సూచించునని నేను సమాధానమిచ్చుచున్నాను:
“ఈ తిరుగుబాటు జనముతో హెచ్చరికలు, ప్రబోధములు, గద్దింపుల ద్వారా నేను ఏమియు సాధింపలేకపోవుచున్నాను గనుక కొంతకాలము నేను తొలగిపోయెదను. మౌనముగా ఉండి వారిని బాధపడనిచ్చెదను. అప్పుడు దీర్ఘకాల ఆపద తరువాత వారు నన్ను జ్ఞాపకము చేసికొని నన్ను వెదకుదురేమో చూచెదను.”
దేవుడు తొలగిపోవునని చెప్పబడినప్పుడు, ఆయన తన వాక్యమును ఉపసంహరించుకొనుచున్నాడని అర్థము. తాను లేనప్పుడు మనుష్యులు ఏమి చేయుదురో ఆయన గమనించునని చెప్పబడినప్పుడు, వారికి తన్ను ప్రత్యక్షపరచుకొనకుండ కొంతకాలము వారిని బాధపెట్టుచున్నాడని అర్థము. మనలను మరింత లోతుగా తగ్గించుటకే ఆయన ఈ రెండును చేయును. ఏలయనగా ఆయన తన ఆత్మచేత మనలను బోధింపదగినవారినిగా చేయకపోయినయెడల, ఆయన శిక్షలును దండనలును మనలను సరిచేయకముందే లక్ష్యవేల సార్లు మనలను నాశనము చేయును.
కాబట్టి మన కాఠిన్యమునకును మొండితనమునకును అసంతృప్తి చెందిన దేవుడు, తన సన్నిధిని తెలియజేయు వాక్యమును మననుండి ఉపసంహరించుచున్నాడనియు, మనము స్వయముగా ఏమి చేయగలమో గమనించుచున్నాడనియు చెప్పబడినందువలన, దేవుని వైపు తిరుగు ఏదో శక్తి మానవునికి కలదని తప్పుగా అనుమానింపబడుచున్నది. మనము స్వయముగా ఏమియు కామనియు ఏమియు చేయజాలమనియు మనకు తెలియజేయుటకే ఆయన ఇదంతయు చేయును.
మనుష్యులే గాక లేఖనమే ఉపయోగించు ఒక సామాన్య వాడుక నుండియు వారు వాదము తెచ్చెదరు: సత్క్రియలు మనవని పిలువబడును; మనము కీడు చేయుచున్నామని చెప్పబడునట్లే మేలు చేయుచున్నామనియు చెప్పబడును. పాపములు మననుండి పుట్టినవిగా మనకు న్యాయముగా ఆరోపింపబడినయెడల, అదే హేతువు చొప్పున సత్క్రియలును మనకు ఆపాదింపబడవలెనని వారు వాదింతురు. ఏలయనగా దేవుడు మనలను రాళ్లవలె కదలించు కార్యములను మనము చేయుచున్నామని చెప్పుట అసమంజసము, మనము వాటిని మన స్వంత ప్రేరణచేత చేయలేము గదా. కాబట్టి దేవుని కృపకు ప్రధాన శక్తి ఉన్నను, మేలు చేయుటకు మనకు ఏదో సహజ సామర్థ్యము కలదని అట్టి వ్యక్తీకరణలు సూచించునని వారు నిర్ణయింతురు.
సత్క్రియలు మనవని పిలువబడుట మాత్రమే వారి అభ్యంతరమైనయెడల, మన అనుదిన ఆహారమును దేవుడు మనకిమ్మని వేడుకొనుచున్నను దానిని మనదని పిలుచుచున్నామని నేను సమాధానమిచ్చెదను. అట్లయిన, ఏ విధముగను మనకు రావలసినది కాకుండినదియే దేవుని అపారమైన దయచేత మనదగుచున్నదని తప్ప ఈ పదమునుండి ఏమి అనుమానింపవచ్చును? కాబట్టి వారు మన ప్రభువు ఇట్లు మాట్లాడినందుకు ఆయనను తప్పుపట్టవలెను, లేదా వాటిలో మనకున్న సమస్తమును దేవుని ఔదార్యమునుండి వచ్చుచుండగా సత్క్రియలు మనవని పిలువబడుట వింతగా తలంచుట మానవలెను.
వారి రెండవ అభ్యంతరము కొంత బలమైనది. విశ్వాసులు దేవుని సేవించుదురనియు, ఆయన నీతిని నిలబెట్టుదురనియు, ఆయన ధర్మశాస్త్రమునకు లోబడుదురనియు, మేలు చేయుటకు తమను అంకితము చేసికొందురనియు లేఖనము తరచు ధృవీకరించును. ఇవి మానవ బుద్ధికిని చిత్తమునకును చెందిన స్వకీయ క్రియలు గనుక, మన శక్తి ఏదో విధముగా దేవుని కృపతో జతచేరనియెడల, వీటిని దేవుని ఆత్మకును మనకును ఎట్లు ఆపాదింపవచ్చును?
దేవుడు తన సేవకులలో కార్యము చేయు విధానమును సరిగా ఆలోచించినయెడల ఈ వాదములన్నిటినుండి సులభముగా విడివడెదము. మొదట, వారు మనపై మోపజూచు పోలిక అనుచితమైనది. మనము రాయి విసరునట్లు దేవుడు మానవుని కదలించునని ఊహించునంత అసమంజసుడెవడు? నిశ్చయముగా మన సిద్ధాంతమునుండి అట్టిదేదియు అనుసరించదు.
మానవుడు సహజముగా అంగీకరించుట, తిరస్కరించుట, కోరుట, నిరాకరించుట, ప్రయత్నించుట, ప్రతిఘటించుట అను సామర్థ్యములను కలిగియున్నాడని మనము చెప్పుచున్నాము. అయినను అతడు వాటిని వ్యర్థమును అంగీకరించుటకును నిజమైన మేలును తిరస్కరించుటకును; కీడును కోరుటకును మేలును నిరాకరించుటకును; పాపము కొరకు ప్రయత్నించుటకును నీతిని ప్రతిఘటించుటకును ఉపయోగించును.
అట్లయిన ప్రభువు ఏమి చేయును? మానవుని వక్రతను తన ఉగ్రతకు సాధనముగా ఉపయోగించుట ఆయన ఇష్టమైనయెడల, ఆయన దానిని తనకిష్టమైన చోటికి త్రిప్పి నడిపించును; అందువలన దుష్ట హస్తముచేత ఆయన తన నీతియుక్తమైన మంచి కార్యములను నెరవేర్చును. కాబట్టి ఒక దుష్టుడు తన స్వంత దుష్టత్వమును తృప్తిపరచుకొనుటయే కోరుచు ఈ విధముగా దేవుని సేవించుట చూచునప్పుడు, ఏ చలనమును గ్రహణమును స్వంత చిత్తమును లేకుండ ఏదో బాహ్యబలముచేత తరమబడు రాయితో అతనిని పోల్తుమా? ఎంత గొప్ప భేదమున్నదో స్పష్టముగా చూచుచున్నాము.
అయితే ఇచ్చట ప్రధానముగా చర్చింపబడుచున్న నీతిమంతులను గూర్చి ఏమి చెప్పుదుము? ప్రభువు వారిలో తన రాజ్యమును స్థాపింపవలెనని సంకల్పించినప్పుడు, వారి చిత్తము తన సహజ ప్రవృత్తి ప్రకారము క్రమరహితమైన కోరికచేత కొట్టుకొనిపోకుండునట్లు ఆయన దానిని అదుపుచేసి పరిపాలించును. అప్పుడు ఆయన దానిని తన నీతి ప్రమాణము చొప్పున వంచి, రూపించి, నడిపించి, పరిశుద్ధతను నిర్దోషత్వమును కోరునట్లు చేయును. చివరకు తన ఆత్మ శక్తిచేత అది తూలకయు పడిపోకయు ఉండునట్లు దానిని స్థిరపరచి బలపరచును.
కాబట్టి దేవుని కృప అనునది, మానవ చిత్తమును నడిపించి పరిపాలించు ఆయన ఆత్మ యొక్క మార్గదర్శకత్వమును కళ్ళెమును వంటిదని స్పష్టము. అయినను దానిని సరిదిద్దకయు సంస్కరింపకయు నూతనపరచకయు ఆయన దానిని పరిపాలింపజాలడు.
ఈ హేతువుచేత, మన పునర్జన్మ యొక్క ఆరంభము సహజముగా మనదైన దానిని రద్దుచేయుటలో ఉన్నదని చెప్పుచున్నాము. అట్లే దేవుడు చిత్తమును కదలింపకయు, ప్రేరేపింపకయు, నడిపింపకయు, ఆదుకొనకయు దానిని సరిదిద్దజాలడు. కాబట్టి దాని నుండి వెలువడు సమస్త క్రియలును పూర్తిగా ఆయన నుండియే అని చెప్పుచున్నాము.
అయినను మన చిత్తము దేవుని కృపచేత నాశనము చేయబడక పునరుద్ధరింపబడునను పరిశుద్ధుడైన అగస్టీను వాక్యము సంపూర్ణ సత్యమని మనము కాదనము. ఈ రెండు వాక్యములు సంపూర్ణముగా ఏకీభవించును: మానవ చిత్తము దాని వక్రత సరిదిద్దబడిన తరువాత నీతి ప్రమాణము చొప్పున నడిపింపబడినప్పుడు పునరుద్ధరింపబడును; ఇట్లు చేయుటలో మానవునిలో నూతన చిత్తము సృజింపబడును, ఏలయనగా అతని సహజ చిత్తము ఎంతగా భ్రష్టమై వక్రమైనదనగా అది పూర్తిగా నూతనపరచబడవలెను.
కాబట్టి మన స్వశక్తి చేత ఆయన కృపతో సహకరింపకపోయినను, దేవుని ఆత్మ మనలో జరిగించు క్రియలను మనము జరిగించుచున్నామని చెప్పుటకు ఇకమీదట ఏదియు అడ్డుపడదు. మొదటి కారణము: తాను మనలో జరిగించు ప్రతిదియు మనదిగా ఉండవలెనని దేవుడు ఇష్టపడును—అది మననుండి పుట్టినది కాదని మనము గ్రహించినంత కాలము. రెండవది: బుద్ధియు చిత్తమును ప్రయత్నమును సహజముగా మనకు చెందినవి; వాటినుండి ఏదైనా మేలు వెలువడునట్లు దేవుడు వాటిని మేలువైపు నడిపించును.
వారు అక్కడక్కడ సేకరించు ఇతర వాదములు, పైన ఇవ్వబడిన సమాధానములను శ్రద్ధగా జ్ఞాపకముంచుకొనినయెడల, మధ్యస్థ వివేకము గలవారిని కూడ అంతగా కలవరపరచవు. ఆదికాండములో వ్రాయబడినదానిని వారు ఉదహరింతురు:
“నీ కోరిక నీ క్రింద ఉండును, నీవు దానిపై ఏలుదువు.” —ఆదికాండము 4
కయీను దానిని జయింప ప్రయాసపడుటకు ఇష్టపడినయెడల పాపము అతని హృదయమును ఏలజాలదని దేవుడు వాగ్దానము చేయుచున్నట్లు ఇది పాపమును గూర్చినదని వారు వ్యాఖ్యానింతురు.
మనమైతే ఈ మాటలు హేబెలును గూర్చినవిగా గ్రహింపవలెనని వాదించుచున్నాము. ఏలయనగా ఈ వాక్యభాగములో కయీను తన సహోదరునిపై పెంచుకొనిన అసూయను గద్దింప దేవుడు ఉద్దేశించుచున్నాడు. ఆయన రెండు కారణములచేత దీనిని చేయుచున్నాడు. మొదటిది: నీతిని యథార్థతను తప్ప మరేదియు గౌరవింపని దేవుని యెదుట తన సహోదరునిపై ప్రాముఖ్యము పొందగలనని తలచి కయీను తనను తాను మోసపరచుకొనెను. రెండవది: తన కంటె తక్కువవాడును తన అధికారమునకు లోబడినవాడునైన సహోదరుని సహింపజాలనందున, దేవునివలన తాను పొందిన ఆశీర్వాదమునకు కయీను మిక్కిలి కృతఘ్నుడాయెను, .
అయినను అవతలి వ్యాఖ్యానము మన సిద్ధాంతమునకు విరుద్ధమైనదని మాత్రమే మనము ఈ వ్యాఖ్యానమును ఎంచుకొనుచున్నామని కనబడకుండునట్లు, దేవుడు పాపమును గూర్చి మాట్లాడుచున్నాడని వారికి అంగీకరింతము. అట్లయినచో, దేవుడు కయీనుకు దానిపై విజయము కలుగునని వాగ్దానము చేయుచున్నాడు, లేదా దానిని జయింపవలెనని ఆజ్ఞాపించుచున్నాడు. ఆజ్ఞాపించినయెడల, స్వేచ్ఛాచిత్తమును స్థాపించుటకు ఆజ్ఞనుండి వారు ఏమియు రుజువు చేయజాలరని ఇదివరకే చూపితిమి. వాగ్దానమైనయెడల, కయీను తాను ఏలవలసిన పాపముచేతనే జయింపబడెను గనుక దాని నెరవేర్పు ఎక్కడ?
“నీవు పోరాడినయెడల విజయము పొందెదవు” అని దేవుడు చెప్పినట్లు వాగ్దానములో మౌనమైన షరతు ఉన్నదని వారు బహుశా చెప్పవచ్చును. కాని అట్టి తప్పించుకొను మాటలను ఎవడు సహించును? ఏలయనగా ఈ వాక్యభాగము పాపమును గూర్చినదని వ్యాఖ్యానింపబడినయెడల, ఇది దేవుని ప్రబోధమని సందేహములేదు. ఇది మానవుడు ఏమి చేయగలడో చూపదు గాని, తాను నెరవేర్చజాలకపోయినను అతని బాధ్యత ఏమిటో చూపుచున్నది.
రక్షణ ఇచ్ఛించువాని చేతిలోనైనను పరుగెత్తువాని చేతిలోనైనను లేదు, దేవుని కనికరములోనే ఉన్నదను అపొస్తలుని వాక్యమును కూడ వారు ఆశ్రయింతురు. దీనినుండి మానవుని ఇచ్ఛయు ప్రయాసయు ఏదో తోడ్పడునట్లును, దేవుని కనికరము మిగిలినదానిని సమకూర్చునట్లును వారు అనుమానింతురు.
అయితే అపొస్తలుడు ఈ వాక్యభాగములో ఏమి చర్చించుచున్నాడో వారు సరిగా ఆలోచించినయెడల, అతని మాటలను ఇంత అవివేకముగా దుర్వినియోగపరచరు. తమ వ్యాఖ్యానమును సమర్థించుటకు వారు ఆరిజెనును పరిశుద్ధుడైన జెరోమును ఉదహరింపగలరని నాకు తెలియును. అయినను ఆ మనుష్యులు ఏమి తలంచిరో మనకు అక్కరలేదు; పరిశుద్ధుడైన పౌలు ఏమి చెప్పదలచెనో మనము గ్రహించినయెడల చాలును: అనగా దేవుడు ఎవనిపై కనికరపడునో వాడు మాత్రమే రక్షణ పొందును; ఆయన ఎన్నుకొనని వారందరికి నాశనమును వినాశనమును సిద్ధమై యున్నవి.
ఫరో ఉదాహరణద్వారా అతడు తిరస్కృతుల స్థితిని చూపెను. మోషేకు ఇవ్వబడిన సాక్ష్యము ద్వారా విశ్వాసుల ఉచితమైన ఎన్నికను రుజువు చేసెను:
“ఎవనిమీద జాలి చూపుదునో వానిమీద జాలి చూపుదును.”
కాబట్టి అది ఇచ్ఛించువానిమీదనైనను పరుగెత్తువానిమీదనైనను ఆధారపడక, కనికరించు దేవునిపైనే ఆధారపడునని అతడు నిర్ణయించెను.
పరిశుద్ధుడైన పౌలు మానవ ఇచ్ఛయు ప్రయత్నమును స్వయముగా చాలవని మాత్రమే చెప్పినట్లుగా, ఈ మాటలనుండి మానవునికి ఇచ్ఛించు శక్తియు కార్యము చేయు శక్తియు ఏదో కలదని ఎవడైనను వాదించినయెడల, అతడు తప్పుగాను అవివేకముగాను వాదించుచున్నాడు.
కాబట్టి ఏ సరియైన ఆధారమును లేని ఈ సూక్ష్మతర్కమును మనము తిరస్కరింపవలెను. “రక్షణ ఇచ్ఛించువాని చేతిలోనైనను పరుగెత్తువాని చేతిలోనైనను లేదు; కాబట్టి కొంత ఇచ్ఛయు కొంత పరుగును ఉండవలెను” అని వాదించుటలో అర్థమేమి? పరిశుద్ధుడైన పౌలు భావము ఎంతో సరళమైనది: మన ఇచ్ఛయైనను పరుగైనను మనలను రక్షణకు నడిపింపదు; ఈ విషయములో దేవుని కనికరము మాత్రమే ఏలుచున్నది.
ఏలయనగా అతడు మరియొక చోట మాట్లాడిన విధముగానే ఇక్కడను మాట్లాడుచున్నాడు; అక్కడ మనము చేసిన నీతిక్రియలను బట్టి కాక, తన అపార కనికరమును బట్టి దేవుని దయయు మానవుల యెడల ఆయన ప్రేమయు ప్రత్యక్షమాయెనని చెప్పుచున్నాడు. మనము చేసిన నీతిక్రియలచేత దేవుని కృపను పొందలేదని పరిశుద్ధుడైన పౌలు చెప్పుచున్నందున మనము ఏవో సత్క్రియలు చేసితిమని దీనినుండి నేను వాదించినయెడల, వారే నన్ను చూచి నవ్వెదరు. అయినను వారి వాదనయు సరిగా అట్టిదే. కాబట్టి తాము చెప్పుచున్నదానిని జాగ్రత్తగా పరిశీలింపనిండి; అప్పుడు అట్టి వ్యర్థమైన తర్కముపై ఆధారపడుట మానెదరు.
తరువాత వారు ఎక్లెసియాస్టికస్ యొక్క సాక్ష్యమును తెచ్చెదరు; దాని గ్రంథకర్తకు ప్రశ్నించరాని అధికారము లేదని తెలిసినదే. అయినను మనకు పూర్తి హక్కు ఉన్నట్లు దానిని మనము తిరస్కరింపకపోయినను, అది వారి పక్షమునకు ఎట్లు సహాయపడును?
మానవుడు సృజింపబడిన తరువాత తన స్వంత చిత్తమునకు విడువబడెననియు, దేవుడు అతనికి ఆజ్ఞలను ఇచ్చెననియు, వాటిని అతడు పాటించినయెడల అవి అతనిని కాపాడుననియు అది చెప్పుచున్నది. మరియు జీవమును మరణమును, మేలును కీడును మానవుని యెదుట ఉంచబడెననియు, అందువలన అతడు కోరినదానిని ఎన్నుకొనవచ్చుననియు అది చెప్పుచున్నది.
సృజింపబడినప్పుడు మానవునికి జీవమును గాని మరణమును గాని ఎన్నుకొను సామర్థ్యము ఉండెనని అంగీకరింతము. అయితే అతడు దానిని పోగొట్టుకొనెనని మనము ఉత్తరమిచ్చినయెడల? మానవుడు ఆదియందు యథార్థవంతునిగా సృజింపబడెననియు, అయితే తనకొరకు అనేక దుష్ట పన్నాగములను కల్పించుకొనెననియు ధృవీకరించు సొలొమోనును ఖండింప నాకు ఎంతమాత్రము ఇష్టము లేదు. అయినను మానవుడు దిగజారి దేవుని నుండి తొలగి తన్నును తన సంతతి అంతటిని నాశనము చేసికొనెను గనుక, అతని మూల సృష్టిని గూర్చి చెప్పబడినది అతని ప్రస్తుత భ్రష్ట స్వభావమునకు అన్వయింపరాదు.
కాబట్టి వారికిని, ఎక్లెసియాస్టికస్ గ్రంథకర్త ఎవడైనను అతనికిని నేను ఇట్లు సమాధానమిచ్చెదను:
“రక్షణను పొందు శక్తిని తనలోనే వెదకుమని మానవునికి బోధింప నీవు ఉద్దేశించినయెడల, దానికి విరుద్ధమును స్పష్టముగా బోధించు దేవుని వాక్యమునకు ఎదురుగా నిలువగలంత గొప్పది నీ అధికారము నా దృష్టిలో కాదు. అయితే తన తప్పులను దేవునిపై మోపి తనను సమర్థించుకొన చూచు శరీరము యొక్క దూషణలను అణచుటకే నీ ఉద్దేశ్యమైనయెడల— మానవుడు దేవుని వలన మంచి స్వభావమును పొందెననియు తన నాశనమునకు తానే కారకుడాయెననియు నీవు చూపినయెడల, నేను సంతోషముగా నీతో ఏకీభవించెదను; అయితే మానవుడు ఇప్పుడు తాను మొదట దేవునినుండి పొందిన వరములను కృపలను కోల్పోయినవాడని మనము కూడ అంగీకరింపవలెను.”
అయితే మన ప్రతిపక్షులు తమ నోటిపై అన్నిటికంటె తరచుగా ఉంచుకొనునది, బందిపోటు దొంగలు దారి ప్రక్కన అర్ధప్రాణముతో విడిచిపోయిన మనుష్యుని గూర్చిన క్రీస్తు ఉపమానము. ఈ మనుష్యుని రూపములో మానవజాతి దుర్దశ సూచింపబడినదని సామాన్యముగా బోధింపబడునని నేను బాగుగా ఎరుగుదును. దీనినుండి వారు ఈ వాదము తెచ్చెదరు: మానవుడు పాపము చేతను సాతాను చేతను, అతనిలో జీవములో ఏ భాగమును మిగులనంత పూర్తిగా చంపబడలేదు; ఏలయనగా అతడు అర్ధప్రాణముతో మాత్రమే విడువబడెనని చెప్పబడినది. “ఏలయనగా అతనిలో సరియైన బుద్ధియు చిత్తమును కొంతమేరకైనను మిగులనియెడల ఈ అర్ధజీవము ఎక్కడ దొరకును?” అని వారు అడుగుదురు.
మొదట, వారి రూపకాలంకారమును నేను అంగీకరింపనియెడల వారు ఏమి చేయుదురు? ప్రాచీన పితరులు దానిని వాక్యభాగము యొక్క అక్షరార్థమునకును సహజార్థమునకును మించి కల్పించిరనుటలో సందేహములేదు. రూపకాలంకారములు లేఖనమున ఆధారపడినంత వరకే అంగీకరింపబడవలెను; ఏ సిద్ధాంతమునైనను స్థాపించుటకు అవి ఎంతమాత్రము ఉపయోగపడజాలవు.
అంతేగాక, వారు చెప్పు ప్రతిదానిని ఖండించుటకు మనకు కారణములకు కొదువ లేదు. దేవుని వాక్యము మానవునిలో అర్ధజీవమును విడువదు; ధన్యమైన జీవమునకు సంబంధించి అతడు పూర్తిగా మృతుడని ప్రకటించుచున్నది. పరిశుద్ధుడైన పౌలు మన విమోచనమును గూర్చి మాట్లాడునప్పుడు, మనము అర్ధమరణమునుండి విడిపింపబడితిమని చెప్పక, మృతులలోనుండి లేపబడితిమని చెప్పుచున్నాడు. క్రీస్తు కృపను పొందుటకు అర్ధజీవులను కాక, మృతులను సమాధి చేయబడినవారిని ఆయన పిలుచుచున్నాడు. మృతులు ఆయన స్వరమునకు లేచు గడియ వచ్చియున్నదను మన ప్రభువు ప్రకటనతో ఇది ఏకీభవించును. ఇన్ని స్పష్టమైన సాక్ష్యములకు ఎదురుగా ఏదో అల్పమైన రూపకాలంకారమును ఉంచుటకు వారు సిగ్గుపడరా?
అయినను వారి రూపకాలంకారము సరియైనదైనను, దీనినుండి వారు మనకు విరుద్ధముగా ఏమి నిర్ణయింపగలరు? “మానవుడు అర్ధజీవి; కాబట్టి అతనిలో జీవములో కొంత భాగము మిగిలియున్నది” అని వారు చెప్పుదురు. దేవుని పరలోక జ్ఞానములోనికి ప్రవేశింపజాలకపోయినను, అతని ఆత్మకు ఇంకను గ్రహించు సామర్థ్యము కలదని నేను సులభముగా ఒప్పుకొనెదను. అతనికి దేవుడున్నాడను కొంత ఎరుకయు, మేలుకీడులను గూర్చి కొంత విచక్షణయు మిగిలియున్నవి, అయినను ఆయనను గూర్చి అతనికి నిజమైన జ్ఞానము లేదు.
అయితే ఇదంతయు ఏమి సాధించును? నిశ్చయముగా, మానవుని పతనము తరువాత రక్షణకు సంబంధించిన కృపావరములు అతనినుండి తీసివేయబడెననియు, అతనిని రక్షణకు నడిపింపజాలని సహజ వరములు భ్రష్టమై అపవిత్రమాయెననియు చెప్పు పరిశుద్ధుడైన అగస్టీను వాక్యమును ఇది ఏమాత్రమును అసత్యము చేయజాలదు.
కాబట్టి ఈ నిర్ణయము దృఢముగాను నిశ్చయముగాను నిలిచియుండనిండి, ఏలయనగా దీనిని ఏ విధముగాను కదలింపజాలము: మానవ బుద్ధి దేవుని నీతినుండి ఎంత పూర్తిగా దూరమైనదనగా అది దుష్టత్వమును, అన్యాయమును, భ్రష్టతను తప్ప మరేదియు ఊహింపజాలదు, తలంచజాలదు, గ్రహింపజాలదు. అట్లే మానవ హృదయము పాపమువలన ఎంతగా విషపూరితమైనదనగా అది వక్రతను తప్ప మరేదియు పుట్టింపజాలదు. దాని నుండి ఏదైనా మంచి రూపమును కలిగినది వెలువడినను, బుద్ధి కపటమందును వ్యర్థమందును చుట్టబడియే ఉండును, హృదయము ప్రతి విధమైన కీడునకు అంకితమైయే ఉండును.