ఈ తెలుగు ఎడిషన్ UECF.NET కొరకు AI-సహాయంతో చేసిన పూర్ణ అనువాదము మరియు సంపాదకీయ గుణ సమీక్ష ద్వారా సిద్ధం చేయబడింది. అధ్యయనానికి ఆంగ్ల మూల గ్రంథమే ప్రామాణికం. తప్పులు కనిపిస్తే [email protected]కు రాయండి.
అధ్యాయము ఏడు: పాత నిబంధనకును క్రొత్త నిబంధనకును గల సారూప్యములను భేదములను గూర్చి (భాగము 2 / 2)
“వారి పురుగు చావదు, వారి అగ్ని ఆరదు.”
రెండవ వాక్యభాగము దానియేలు గ్రంథమునందున్నది:
“ఆ కాలమున దేవుని ప్రజల పక్షమున కావలియున్న ప్రధాన దూతయైన మిఖాయేలు లేచును; లోకము పుట్టినప్పటి నుండి ఎన్నడును లేనంతటి ఆపత్కాలము వచ్చును. అప్పుడు గ్రంథమునందు పేర్లు వ్రాయబడియున్న ప్రజలందరును రక్షింపబడుదురు. భూమియందు నిద్రించువారిలో కొందరు నిత్యజీవమునకును, కొందరు నిత్యమైన అవమానమునకును లేచెదరు.”
తక్కిన రెండు అంశములను గూర్చి, అనగా పూర్వ పితరులు దేవుడు తమకు చేసిన వాగ్దానములకు తాకట్టుగాను నిశ్చయతగాను క్రీస్తును కలిగియుండిరనియు, ఆశీర్వాదమును గూర్చిన తమ నమ్మకమంతటిని ఆయనయందే ఉంచిరనియు చెప్పుదానిని గూర్చి నేను ఎక్కువగా శ్రమించి రుజువు చేయను; ఏలయనగా అవి సులభముగా గ్రహింపదగినవి, వాటిని గూర్చి అంతగా వాదము లేదు.
కాబట్టి పాత నిబంధన, అనగా దేవుడు ఇశ్రాయేలు ప్రజలతో చేసిన నిబంధన, కేవలము ఐహిక విషయములకు మాత్రమే పరిమితమైనది కాదనియు, ఆ నిబంధనతో నిజముగా జతపరచబడినవారందరి హృదయములలో ముద్రింపబడవలసిన నిరీక్షణగల ఆత్మసంబంధమైన నిత్యజీవమును గూర్చిన కొన్ని వాగ్దానములను కూడ అది కలిగియుండెననియు మనము ముగింపుగా చెప్పుదము. అపవాది యొక్క ఏ ఉపాయములచేతను ఈ ముగింపు కూలద్రోయబడజాలదు.
కాబట్టి, దేవుడు యూదుల యెదుట ఉంచినది, లేక వారు ఆయన చేతినుండి ఆశించినది, కడుపు నింపుకొనుట, శరీర సంబంధమైన సుఖములలో జీవించుట, ఐశ్వర్యముతో సమృద్ధిగా ఉండుట, గౌరవమునందు హెచ్చింపబడుట, అనేక సంతానమును కలిగియుండుట, లోకసంబంధులు కోరు ఇట్టి ఇతర సంగతులను అనుభవించుట తప్ప మరేమియు కాదను ఈ క్రూరమైన, నాశకరమైన అభిప్రాయము మనకు దూరముగా ఉండునుగాక.
ఏలయనగా యేసుక్రీస్తు నేడు తన విశ్వాసులకు వాగ్దానము చేయుచున్న పరలోక రాజ్యము, వారు అబ్రాహాము ఇస్సాకు యాకోబులతో కూడ విశ్రమించు రాజ్యమే తప్ప వేరొకటి కాదు.
“తూర్పునుండియు పడమటినుండియు అనేకులు వచ్చి, పరలోక రాజ్యములో అబ్రాహాముతోను ఇస్సాకుతోను యాకోబుతోను కూడ కూర్చుండుదురు.”
పేతురు భక్తుడు తన కాలపు యూదులు ప్రవక్తలకు వారసులైనందునను, దేవుడు పూర్వము ఇశ్రాయేలుతో చేసిన నిబంధనయందు చేర్చబడినందునను సువార్త కృపకు వారసులై యున్నారని వారికి జ్ఞాపకము చేసెను.
“మీరు ప్రవక్తలకును, దేవుడు మన పితరులతో చేసిన నిబంధనకును సంతానమైయున్నారు.”
ఇది కేవలము మాటలచేతనే సాక్ష్యమీయబడకుండునట్లు ప్రభువు క్రియచేతను దీనిని స్థిరపరచెను. క్రీస్తు తిరిగి లేచిన ఆ గడియలోనే ఆయన పరిశుద్ధులలో అనేకులను తన పునరుత్థానమునకు భాగస్థులనుగా చేసెను, వారు యెరూషలేమునందు కనబడిరి.
“నిద్రించిన పరిశుద్ధులలో అనేకుల శరీరములు లేచెను; ఆయన పునరుత్థానమైన తరువాత వారు పరిశుద్ధ పట్టణములో ప్రవేశించి అనేకులకు కనబడిరి.”
దీనిచేత, మానవజాతికి రక్షణను సంపాదించుటకై ఆయన చేసినదియు అనుభవించినదియంతయు మనకు చెందినట్లే పాత నిబంధన విశ్వాసులకును చెందునను దృఢమైన తాకట్టును ఆయన ఇచ్చెను.
నిజముగా, దేవుడు తన ప్రజలను నిత్యజీవమునకు పునర్జన్మనిచ్చు ఆ ఆత్మనే మనవలెనే వారును కలిగియుండిరి. మనలో అమరత్వపు బీజమువంటివాడును, ఆ హేతువుచేతనే మన స్వాస్థ్యమునకు సంచకరువు అని పిలువబడువాడునైన దేవుని ఆత్మ వారిలో నివసించెనని మనము చూచుచుండగా, వారిని జీవ స్వాస్థ్యమునుండి వంచించుటకు మనకెంత ధైర్యము?
పూర్వము సద్దూకయ్యులు పునరుత్థానమును, ఆత్మల అమరత్వమును రెండింటిని లేఖనమునందు ఇంత స్పష్టముగా రుజువు చేయబడియుండగా, వాటిని నిరాకరించునంతటి జడత్వమునకు లోనగుట విషయమై వివేకముగల మనుష్యుడు తగినంతగా ఆశ్చర్యపడజాలడు.
యేసుక్రీస్తును ఆయన సువార్తను తృణీకరించినందున అట్టి శిక్ష వారిపైకి వచ్చునని ముందే చెప్పబడియుండకపోయినయెడల, క్రీస్తునుండి ఐహిక రాజ్యమును మూర్ఖముగా ఆశించుచున్న యూదు ప్రజలందరిలో నేడు కనబడుచున్న పశుప్రాయమైన అజ్ఞానమునకును మనము అంతకంటే తక్కువగా ఆశ్చర్యపడకూడదు. వారి యెదుట ఉంచబడిన వెలుగును ఆర్పివేసి చీకటిని ఎన్నుకొనినందున, దేవుడు వారిని అట్టి గ్రుడ్డితనముతో కొట్టుట న్యాయమే.
కాబట్టి వారు మోషేను చదువుదురు, ఆయన రచనలను నిరంతరము ధ్యానించుదురు, అయినను ఆ ముసుగు ఆయన ముఖ తేజస్సును చూడనీయక అడ్డగించును. వారు మోషేను క్రీస్తుకు అనుసంధానము చేయుట నేర్చుకొనువరకు ఆ ముసుగు ఎల్లప్పుడును ఉండును; ఇప్పుడు వారు శక్తికొలది ఆయనను క్రీస్తునుండి త్రిప్పివేయుచున్నారు.
అయినయెడల ఏమి? అని ఎవడైనను అడుగును. పాత క్రొత్త నిబంధనల మధ్య ఏ భేదమును ఉండదా? వాటిని విశేషముగా భిన్నమైనవిగా పోల్చి చెప్పు లేఖన వాక్యములనేకములను గూర్చి మనమేమందుము?
నేను ఇచ్చు ప్రత్యుత్తరమేమనగా, లేఖనమునందు వివరింపబడినట్లు మనము చూచు భేదములన్నిటిని నేను సంతోషముగా అంగీకరించుదును; అయితే మనము ఇదివరకే స్థాపించిన ఐక్యతనుండి అవి ఏమియు తగ్గింపకుండవలెను; వాటిని క్రమముగా చర్చించినప్పుడు ఇది సులభముగా తెలియును.
లేఖనమును జాగ్రత్తగా పరిశీలించుటవలన నేను గమనించగలిగినంతవరకు అట్టి భేదములు నాలుగు గలవు; అయినను ఎవడైనను ఐదవదానిని చేర్చగోరిన యెడల నేను అభ్యంతరపెట్టను. అవన్నియు, దేవుడు తన బోధను వ్యవహరించుటలో అనుసరించిన విభిన్న విధానమునకే చెందునవనియు, దాని సారమునకు కావనియు, వాటిని అదియే సంబంధించవలెననియు చూపుటకు నేను పూనుకొనుచున్నాను. ఈ విధముగా పాత క్రొత్త నిబంధనల వాగ్దానములు ఒకే రీతిగా నిలిచియుండుటకును, క్రీస్తు రెంటికిని ఏకైక పునాదిగా ఒప్పుకొనబడుటకును ఏదియు అడ్డుపడదు.
కాబట్టి మొదటి భేదమిది: దేవుడు తన ప్రజలు పరలోక స్వాస్థ్యము వైపు తమ మనస్సును ఎత్తి తమ హృదయములను దానిపై నిలుపవలెనని ఎల్లప్పుడును చిత్తగించినను, అదృశ్యమైన సంగతులను గూర్చిన నిరీక్షణయందు వారిని మరింత సమర్థముగా నిలుపుటకై, ఆ స్వాస్థ్యమును ఐహిక ఉపకారముల క్రింద వారు చూచునట్లు చేసి, దానిలోని కొంత రుచిని వారికి అనుగ్రహించెను.
ఇప్పుడైతే ఆయన రాబోవు జీవమును గూర్చిన కృపను సువార్త ద్వారా మరింత స్పష్టముగా బయలుపరచి, ఇశ్రాయేలీయులను శిక్షించినట్లు తక్కువ స్థాయి సంగతుల ద్వారా మనలను శిక్షింపక, మన మనస్సులను దానిని ధ్యానించుటవైపు నేరుగా నడిపించుచున్నాడు. దేవుని యొక్క ఈ ఉద్దేశ్యమును పరిగణింపనివారు ప్రాచీన ప్రజలు శరీర సుఖమునకు సంబంధించిన సంగతులను ఆశించుటకంటె ఎన్నడును ఉన్నతముగా ఎదుగలేదని భావించుదురు.
దేవుని ధర్మశాస్త్రమును ఆచరించినవారికి ఇయ్యబడు సర్వోన్నత ప్రతిఫలముగా కనాను దేశము తరచుగా పేర్కొనబడుటను వారు చూచుచున్నారు. మరొక వైపున, దేవుడు తాను వారికిచ్చిన దేశమునుండి వారిని నిర్మూలించి అన్యజనులలో చెదరగొట్టుటకంటె మరి ఘోరమైనదానితో యూదులను బెదిరింపకుండుటయు వారు చూచుచున్నారు. చివరకు మోషే వివరించిన ఆశీర్వాదములును శాపములును దాదాపు అన్నియు ఇదే అంశమునకు తిరిగి వచ్చుటయు వారు చూచుచున్నారు.
దీనినుండి, దేవుడు యూదులను ఇతర జనములనుండి వేరుపరచినది వారి స్వంత ప్రయోజనము కొరకు కాక మన కొరకే అనియు, క్రైస్తవ సంఘము ఆత్మసంబంధమైన సంగతులను ధ్యానించుటకు ఒక బాహ్య ప్రతిరూపమును కలిగియుండుటకే అనియు వారు ధైర్యముగా ముగింపు చేయుదురు. అయితే దేవుడు వారికి ఇచ్చిన ఐహిక వాగ్దానములన్నిటి ద్వారా వారిని చేయిపట్టి తన పరలోక కృపల నిరీక్షణలోనికి నడిపించుటకు ఉద్దేశించెనని లేఖనము రుజువు చేయుచున్నందున, ఈ పద్ధతిని గుర్తింపకపోవుట అధికమైన మందబుద్ధిని, నిజముగా కేవల పశుప్రాయతను వెల్లడించుచున్నది.
కాబట్టి అట్టివారితో మనము వాదింపవలసిన అంశమిదే. ఇశ్రాయేలు ప్రజలు తమ సర్వోన్నత సౌభాగ్యముగా ఎంచిన కనాను దేశము మన పరలోక స్వాస్థ్యమునకు ప్రతిరూపమని వారు చెప్పుదురు. దీనికి విరుద్ధముగా, వారు అనుభవించిన ఐహిక స్వాస్థ్యమునందు పరలోకమున తమకొరకు సిద్ధపరచబడిన భావి స్వాస్థ్యమును వారు చూచిరని మేము చెప్పుచున్నాము.
పౌలు భక్తుడు గలతీయులకు వ్రాసిన పత్రికలో ఇచ్చిన పోలికచేత ఇది మరింత స్పష్టమగును. ఆయన యూదు ప్రజలను ఇంకను చిన్న బిడ్డగా ఉండి, తనను తాను పరిపాలించుకొనజాలక, సంరక్షకుని లేక బోధకుని అధికారము క్రింద ఉన్న వారసునితో పోల్చును.
“వారసుడు బాలుడై యున్నంతకాలము, అతడు సమస్తమునకు యజమానుడైనను దాసునికంటె ఏమాత్రమును భిన్నుడు కాడు; తండ్రి నియమించిన కాలము వచ్చువరకు సంరక్షకుల క్రిందను గృహనిర్వాహకుల క్రిందను ఉండును.”
పౌలు భక్తుడు అక్కడ ప్రధానముగా ఆచారములను గూర్చియే చర్చించుచున్నాడన్నది నిజమే; అయినను ఆయన మాటను మన ప్రస్తుత విషయమునకు అన్వయించుటకు అది అడ్డు కాదు. కాబట్టి మనకు నియమింపబడిన స్వాస్థ్యమే వారికిని నియమింపబడెననియు, అయితే దానిని సంపూర్ణముగా అనుభవించుటకు వారు ఇంకను సమర్థులు కారనియు మనము చూచుచున్నాము. మన మధ్య ఉన్న సంఘమే వారి మధ్యను ఉండెను, కాని అది ఇంకను బాల్యదశలో ఉండెను.
కాబట్టి ప్రభువు వారిని ఈ శిక్షణ క్రింద ఉంచెను: ఆయన ఆత్మసంబంధమైన వాగ్దానములను వారికి స్పష్టముగా ఇయ్యక, వాటి ప్రతిబింబమును రూపమును ఐహిక వాగ్దానముల క్రింద వారి యెదుట ఉంచెను. ఆ విధముగా ఆయన అబ్రాహామును ఇస్సాకును యాకోబును వారి సంతతి అంతటిని అమరత్వపు నిరీక్షణయందు చేర్చుకొనినప్పుడు, కనాను దేశమును స్వాస్థ్యముగా వాగ్దానము చేసెను—వారి అభిమానములు అక్కడనే నిలువవలెనని కాదు, దానిని చూచుటవలన పరలోకమున తమకొరకు సిద్ధపరచబడియున్నదై ఇంకను కనబడని నిజమైన స్వాస్థ్యమును గూర్చిన నిశ్చయమైన నిరీక్షణయందు వారు స్థిరపరచబడుటకే.
వారు మోసపోకుండునట్లు, ఈ భూమి తాను వారికి అనుగ్రహింప నుద్దేశించిన సర్వోన్నతమైన ప్రధాన ఆశీర్వాదము కాదని సాక్ష్యమిచ్చు ఉన్నతమైన వాగ్దానమును కూడ ఆయన జతపరచెను. ఆ విధముగా అబ్రాహాము కనాను దేశమును స్వాధీనపరచుకొందువను వాగ్దానమును పొందినప్పుడు, తాను చూడగలిగినదానియొద్దనే ఆగక, దానితో కూడ ఇయ్యబడిన వాగ్దానముచేత పైకి ఎత్తబడెను:
“అబ్రాహామా, నేను నీకు కేడెముగాను అత్యధికమైన నీ బహుమానముగాను ఉన్నాను.”
ఆయన ఈ లోకమునుండి క్షణభంగురమైన ప్రతిఫలమును కాక, పరలోకమునుండి అక్షయమైన దానిని ఆశింపవలెనని, అతని ప్రతిఫలము యొక్క అంతిమ లక్ష్యము దేవునియందే ఉంచబడెనని మనము చూచుచున్నాము. కనాను దేశ స్వాధీనము, అది దేవుని అనుగ్రహమునకు ఒక గుర్తుగాను పరలోక స్వాస్థ్యమునకు ఒక రూపముగాను ఉపకరించవలెనను షరతుపైననే అతనికి వాగ్దానము చేయబడెనని మనము చూచుచున్నాము.
నిజముగా, విశ్వాసులు పలికిన మాటలే వారు దీనిని ఈ విధముగా గ్రహించిరని రుజువు చేయుచున్నవి. ఆ విధముగానే దావీదు దేవుని ఐహిక ఉపకారములచేత ఆయన సర్వోన్నత కృపను ధ్యానించుటకు ప్రేరేపింపబడి ఇట్లనెను:
“నా హృదయమును నా శరీరమును నిన్ను చూడవలెనను ఆశచేత క్షీణించుచున్నవి, ప్రభువా. ప్రభువే నాకు నిరంతరము స్వాస్థ్యము.”
మరల:
“ప్రభువే నా స్వాస్థ్యభాగము, నా సమస్త మేలు.”
మరల:
“ప్రభువా, నీవే నా ఆశ్రయము, సజీవుల దేశములో నీవే నా స్వాస్థ్యము అని నేను ప్రభువునకు మొఱ్ఱపెట్టితిని.”
నిశ్చయముగా, ఈ విధముగా మాటలాడ సాహసించువారందరును ఈ లోకమునకును వర్తమాన సంగతులన్నిటికిని పైగా తాము ఎదుగుచున్నారని చూపుచున్నారు.
అయినను ప్రవక్తలు రాబోవు యుగపు ధన్యతను, తాము దేవునినుండి పొందిన ప్రతిరూపము క్రిందను రూపము క్రిందను చాలా తరచుగా వర్ణించుదురు. నీతిమంతులు దేశమును స్వతంత్రించుకొందురనియు, దుష్టులు దానినుండి నిర్మూలింపబడుదురనియు చెప్పు వాక్యభాగములను ఈ మాదిరిననుసరించి మనము గ్రహింపవలెను.
“యథార్థవంతులు దేశమునందు నివసించెదరు, దుష్టులు దానినుండి ఛేదింపబడుదురు.”
అదేవిధముగా యెరూషలేము ఐశ్వర్యముతోను సీయోను సమస్త మేలుల సమృద్ధితోను నిండియుండును. ఇది యాత్రవంటి ఈ మర్త్య జీవితమునకు యథార్థముగా చెందదనియు, యెరూషలేము అను భూసంబంధమైన పట్టణమునకును చెందదనియు మనము గ్రహించుచున్నాము. అది విశ్వాసుల నిజమైన స్వదేశమునకును, దేవుడు ఆశీర్వాదమును నిత్యజీవమును సిద్ధపరచిన పరలోక పట్టణమునకును చెందినది.
ఈ హేతువుచేత, పాత నిబంధన క్రింద ఉన్న పరిశుద్ధులు నేడు మనము చేయవలసినదానికంటె ఈ మర్త్య జీవితమును ఎక్కువగా ఎంచిరి. దానియందు తాము అంతిమ లక్ష్యముగా విశ్రమింపకూడదని వారు చక్కగా ఎరిగియున్నను, తమ బాల్యదశకు తగినట్లు నిరీక్షణయందు తమను స్థిరపరచుటకై దేవుడు దాని ద్వారా తన కృపను తమకు చూపెనని కూడ వారు గ్రహించినందున, దానిని కేవలము దానిలో దానినే పరిగణించినయెడల చూచెడు దానికంటె ఎక్కువ అభిమానముతో వారు దానిని చూచిరి.
ఇప్పుడు, ప్రభువు ఐహిక ఉపకారముల ద్వారా విశ్వాసుల యెడల తన సదిచ్ఛను సాక్ష్యమిచ్చుచు, వారు ఆకాంక్షింపవలసిన ఆత్మసంబంధమైన ధన్యతను ప్రదర్శించినట్లే, మరొక వైపున ఆయన దుర్మార్గులపై విధించిన శారీరక శిక్షలు తిరస్కరింపబడినవారిపై ఆయన భావి తీర్పునకు సూచనలుగా ఉండెను. కాబట్టి దేవుని ఉపకారములు అప్పుడు ఐహిక విషయములలో ఎంత ప్రత్యక్షముగా కనబడెనో, ఆయన ప్రతీకార కార్యములును అంతే ప్రత్యక్షముగా కనబడెను.
నాటి శిక్షలకును ప్రతిఫలములకును గల ఈ అనురూపతను గమనింపని అజ్ఞానులు దేవునియందు ఇంతటి మార్పు కనబడుటకు ఆశ్చర్యపడుదురు. పూర్వము మనుష్యులు తనను నొప్పించిన వెంటనే ఆయన వారిపై కఠినమైన ప్రతీకారమును తీర్చుకొనుటలో అంత వేగముగాను ఆకస్మికముగాను ఉండెను గనుక, ఇప్పుడు ఆయన తన కోపమును తగ్గించుకొనినట్లు ఎందుకు మరింత మృదువుగాను తక్కువ తరచుగాను శిక్షించుచున్నాడా అని వారు ఆశ్చర్యపడుదురు.
ఈ కారణముచేత వారు పాత నిబంధనకును క్రొత్త నిబంధనకును వేరువేరు దేవుళ్లను ఊహించుటకు చాలా సమీపములోనికి వచ్చుదురు.
అయితే మనము గమనించిన దైవ నిర్వహణను జ్ఞాపకము చేసికొనినయెడల ఇట్టి ప్రతి చిక్కునుండి మనము సులభముగా విడుదల పొందగలము: దేవుడు తన నిబంధనను ఇశ్రాయేలు ప్రజలకు అందించిన కాలమున, దానిని కొంతవరకు మరుగుపడిన రూపములో ఉంచెను.
ఒక వైపున తాను వారికి వాగ్దానము చేసిన నిత్య ధన్యతను తన ఐహిక ఉపకారముల క్రింద సూచించి ప్రదర్శింపవలెననియు, మరొక వైపున దుష్టులకు కాచియున్న భయంకరమైన శిక్షావిధిని శారీరక శిక్షల క్రింద సూచింపవలెననియు ఆయన ఉద్దేశించెను.
పాత క్రొత్త నిబంధనల మధ్య రెండవ భేదము వాటి రూపకములలో ఉన్నది. సత్యము ఇంకను లేనందున పాత నిబంధన దానిని ప్రతిబింబముల ద్వారా సూచించి, దేహమునకు బదులుగా నీడను కలిగియుండెను. క్రొత్త నిబంధన సత్యమును, వాస్తవ సారమును ప్రత్యక్షముగా కలిగియున్నది.
పాత నిబంధనను క్రొత్తదానితో పోల్చు వాక్యభాగములన్నియు దాదాపుగా ఈ భేదమునకే అనుసంధానింపబడవలెను; అయినను హెబ్రీయులకు వ్రాసిన పత్రికయందు కంటె మరెక్కడను ఈ విషయము పూర్ణముగా చర్చింపబడలేదు. అచ్చట అపొస్తలుడు మోషే ఆచారములు రద్దు చేయబడినయెడల మతమంతయు నశించునని తలంచినవారికి విరుద్ధముగా వాదించుచున్నాడు.
ఈ తప్పును ఖండించుటకు ఆయన మొదట యేసుక్రీస్తు యొక్క యాజకత్వమును గూర్చి ప్రవక్త పలికినదానిని తీసికొనుచున్నాడు. తండ్రి ఆయనను నిత్య ప్రధాన యాజకునిగా నియమించినందున, ఒక యాజకుని తరువాత మరొకడు వచ్చిన లేవీయ యాజకత్వము రద్దు చేయబడెనని నిశ్చయము. ఈ నూతన యాజకత్వము ప్రమాణముచేత స్థాపింపబడినందున అది పూర్వపు దానికంటె శ్రేష్ఠమైనదని ఆయన రుజువు చేయుచున్నాడు.
యాజకత్వము ఈ విధముగా మార్చబడినప్పుడు నిబంధనయు మార్చబడెనని ఆయన తరువాత చేర్చుచున్నాడు. మరియు ధర్మశాస్త్రము ఎవనినైనను పరిపూర్ణతకు నడిపింపజాలనంత బలహీనతను కలిగియుండెను గనుక ఇది అవసరమైనదని ఆయన చూపుచున్నాడు. ఆ బలహీనత ఏదో ఆయన తరువాత వివరించుచున్నాడు: అది బాహ్య విధులను కలిగియుండెను; అవి వాటిని ఆచరించువారిని మనస్సాక్షి విషయమై పరిపూర్ణులనుగా చేయజాలవు, ఏలయనగా మూగజీవుల రక్తము పాపములను తుడిచివేయజాలదు, నిజమైన పరిశుద్ధతను సంపాదింపజాలదు.
కాబట్టి ధర్మశాస్త్రము రాబోవు మేలుల నీడను కలిగియుండెను గాని, సువార్తయందు మనకు ఇయ్యబడిన సజీవ సన్నిధిని కాదని ఆయన ముగించుచున్నాడు.
ఇచ్చట ధర్మశాస్త్ర నిబంధనను సువార్త నిబంధనతోను, మోషే పరిచర్యను క్రీస్తు పరిచర్యతోను ఆయన ఏ విషయమున పోల్చుచున్నాడో మనము ఆలోచింపవలెను. ఏలయనగా ఈ పోలిక వాగ్దానముల సారమును గూర్చినదైనయెడల, రెండు నిబంధనల మధ్య గొప్ప విరోధము ఉండును. అయితే అపొస్తలుడు మనలను మరొక వైపునకు నడిపించుచున్నాడని మనము చూచుచున్నందున, సత్యమును సరిగా కనుగొనవలెనంటే ఆయన ఉద్దేశ్యమునే మనము అనుసరింపవలెను.
కాబట్టి దేవుడు ఒకప్పుడు నిరంతరము నిలుచునట్లు చేసిన నిబంధనను మన యెదుట ఉంచుకొందము. అది దేనిచేత ధృవపరచబడి స్థిరపరచబడునో ఆ నెరవేర్పు యేసుక్రీస్తే. క్రీస్తు కొరకు ఇంకను ఎదురుచూడవలసియున్న కాలమున, ప్రభువు మోషే ద్వారా ఆయనకు సూచనలుగాను ప్రతిరూపములుగాను ఉపకరించు ఆచారములను నియమించెను.
కాబట్టి వివాదాంశమిదే: ధర్మశాస్త్రములో ఆజ్ఞాపింపబడిన ఆచారములు యేసుక్రీస్తునకు చోటిచ్చుటకై నిలిచిపోవలసి యుండెనా అనునది. ఈ ఆచారములు పాత నిబంధనకు ఆనుషంగికములు లేక అనుబంధములు మాత్రమే అయినను, దేవుడు తన ప్రజలను దాని బోధయందు నిలుపుటకు అవి సాధనములైనందున, లేఖనము సంస్కారములకు అవి సూచించు వస్తువుల పేర్లను ఆపాదించు వాడుక ప్రకారము అవి దాని పేరును వహించుచున్నవి.
కాబట్టి సంక్షేపముగా, ఇచ్చట పాత నిబంధన అనగా ప్రభువు నిబంధన యూదులకు బలులతోను ఇతర ఆచారములతోను కూడిన ఘనమైన విధానముచేత ధృవపరచబడిన పద్ధతి. వీటికి మించి మనము వెళ్ళనియెడల వీటియందు స్థిరమైనదియు సారవంతమైనదియు ఏదియు లేనందున, శ్రేష్ఠమైన నిబంధనకు హామీదారుడును మధ్యవర్తియునైన యేసుక్రీస్తునకు చోటిచ్చుటకై ఇవి అంతమై రద్దు కావలసియుండెనని అపొస్తలుడు వాదించుచున్నాడు. ఈ నిబంధన ద్వారా ఏర్పరచబడినవారికి నిత్య పరిశుద్ధీకరణ ఒక్కసారే సంపాదింపబడెను, పాత నిబంధన క్రింద మిగిలియున్న అతిక్రమములు రద్దు చేయబడెను.
లేదా, ఎవడైనను కోరినయెడల, దీనిని ఈ విధముగా నిర్వచింపవచ్చును: పాత నిబంధన అనగా దేవుడు యూదు ప్రజలకు ఇచ్చిన బోధ; అది తనలో శక్తిగాని స్థిరత్వముగాని లేని ఆచార విధులలో చుట్టబడియుండెను. ఈ హేతువుచేత అది తాత్కాలికమైనది; ఏలయనగా అది తన నెరవేర్పుచేత ఆధారము పొంది, తన సారమునందు ధృవపరచబడువరకు, ఒక విధముగా వ్రేలాడుచున్నట్లు ఉండెను.
అయితే అది క్రీస్తు రక్తమునందు ధృవపరచబడి స్థాపింపబడినప్పుడు క్రొత్తదిగాను నిత్యమైనదిగాను అయ్యెను. ఈ హేతువుచేతనే క్రీస్తు భోజన సమయమున తన శిష్యులకు ఇచ్చిన పాత్రను ఇట్లు పిలిచెను:
“నా రక్తమునందలి క్రొత్త నిబంధనయైన పాత్ర.”
దేవుని నిబంధన ఆయన రక్తమునందు ముద్రింపబడినప్పుడు దాని సత్యము నెరవేరునని, ఆ విధముగా అది క్రొత్తదియు నిత్యమునైన నిబంధనగా అగునని ఆయన దీనిచేత సూచించెను.
దీనినుండి, క్రీస్తు శరీరమందు ప్రత్యక్షమగుటకు ముందు యూదులు ధర్మశాస్త్రపు ప్రాథమిక బోధచేత క్రీస్తు వద్దకు నడిపింపబడిరని పౌలు భక్తుడు చెప్పుట ఏ భావముతోనో స్పష్టమగుచున్నది. వారు దేవుని పిల్లలనియు వారసులనియు ఆయన తేలికగా ఒప్పుకొనును; అయితే వారు ఇంకను బాల్యదశలో ఉండిరి గనుక వారు బోధకుని సంరక్షణ క్రింద ఉంచబడిరని ఆయన చెప్పుచున్నాడు.
“క్రీస్తునొద్దకు మనలను నడిపించుటకు ధర్మశాస్త్రము మనకు బోధకుడాయెను.”
ఏలయనగా నీతి సూర్యుడు ఉదయించకముందు, ప్రత్యక్షపరచబడిన వెలుగు యొక్క అంతటి సంపూర్ణతయు, అంతటి స్పష్టమైన గ్రహింపును ఉండకపోవుట తగినదే.
కాబట్టి ప్రభువు తన వాక్యపు వెలుగును వారికి, వారు దానిని ఇంకను దూరమునుండియే చూచునట్లు పంచిపెట్టెను. అందుచేత పౌలు భక్తుడు ఈ పరిమిత గ్రహింపును వర్ణింపగోరినప్పుడు బాల్యపు భాషను ఉపయోగించి, ఆ ప్రాయమున ప్రభువు వారికి బాలురకు తగిన ప్రాథమిక పాఠములవలె ఆచారముల ద్వారా బోధించెననియు, క్రీస్తు ప్రత్యక్షమై తన ప్రజల జ్ఞానమును వృద్ధిపరచి వారిని స్థిరపరచునంతవరకు, వారు ఇక బాల్యమునందు ఉండకూడదనియు చెప్పెను.
యేసుక్రీస్తు ఇట్లు చెప్పినప్పుడు చేసిన భేదమిదే:
“ధర్మశాస్త్రమును ప్రవక్తలును బాప్తిస్మమిచ్చు యోహాను వరకు ఉండిరి; అప్పటినుండి దేవుని రాజ్యము ప్రకటింపబడుచున్నది.”
మోషేయును ప్రవక్తలును తమ కాలమున ఏమి బోధించిరి? ఏదో ఒక దినమున బయలుపరచబడవలసిన జ్ఞానము యొక్క కొంత రుచిని సువాసనను వారు ఇచ్చి, దానిని దూరమునుండి చూపిరి. అయితే యేసుక్రీస్తును వ్రేలితో చూపగలుగునప్పుడు దేవుని రాజ్యము తెరవబడెను. ఏలయనగా జ్ఞానవిజ్ఞానముల సమస్త నిధులు ఆయనయందు దాచబడియున్నవి; వాటి ద్వారా మనము దాదాపు ఉన్నత పరలోకము వరకు ఎక్కగలము.
విశ్వాస స్థిరత్వమునందు అబ్రాహాముతో పోల్చదగిన ఒక్కడైనను క్రైస్తవ సంఘమునందు కనబడుట అరుదనియు, లేదా ప్రవక్తలు నేడును లోకమును వెలిగించుటకు చాలినంతటి గొప్ప గ్రహింపును కలిగియుండిరనియు ఉన్న సంగతిచేత దీనికి విరోధము కలుగదు. ఏలయనగా మన ప్రభువు ప్రత్యేక వ్యక్తులకు ఏ కృపలను అనుగ్రహించెనో అని మనము ఇచ్చట పరిశీలించుటలేదు, అప్పుడు ఆయన పాటించిన సాధారణ క్రమమును గూర్చియే పరిశీలించుచున్నాము.
ఈ క్రమము ప్రవక్తల బోధయందును కనబడుచున్నది, వారు ఇతరులకంటె విశిష్టమైన విశేషాధికారమును కలిగియున్నను. ఏలయనగా వారి ప్రకటన దూరమైన దానివలె మసకగా ఉండి, రూపకముల లోపల ఇమిడియున్నది. మరియు వారు ఏ ప్రత్యక్షతలను పొందినను, ప్రజలందరి సామాన్య శిక్షణకు లోబడవలసియుండుటచేత, వారు అందరివలెనే బాలురలో లెక్కింపబడిరి.
చివరకు, ఆ దినములలో ఏ గ్రహింపును యుగము యొక్క మసకదనమును కొంతమాత్రమైనను రుచి చూడనంతటి స్పష్టముగా ఎన్నడును లేదు. ఈ హేతువుచేతనే యేసుక్రీస్తు ఇట్లు చెప్పెను:
“అనేకమంది రాజులును ప్రవక్తలును మీరు చూచుచున్నవాటిని చూడగోరిరి గాని చూడలేదు, మీరు వినుచున్నవాటిని వినగోరిరి గాని వినలేదు. కాబట్టి మీ కన్నులు చూచుచున్నవి గనుక, మీ చెవులు వినుచున్నవి గనుక అవి ధన్యములు.”
నిజముగా, యేసుక్రీస్తు సన్నిధి ఈ విశేషాధికారమును కలిగియుండుట న్యాయమే: అనగా పరలోక మర్మములను గూర్చి ఇదివరకు ఉన్నదానికంటె సంపూర్ణమైన గ్రహింపును లోకమునకు తెచ్చుట.
ఇప్పుడు మూడవ భేదమునకు వత్తము; అది యిర్మీయా నుండి తీసికొనబడినది:
“ఇదిగో, ఇశ్రాయేలు వంశముతోను యూదా వంశముతోను నేను క్రొత్త నిబంధన చేయు దినములు వచ్చుచున్నవి అని ప్రభువు చెప్పుచున్నాడు—నేను వారి పితరులను చేయిపట్టుకొని ఐగుప్తు దేశములోనుండి రప్పించిన దినమున వారితో చేసిన నిబంధన ప్రకారము కాదు. వారు నా అధికారము క్రింద ఉండినను దానిని మీరి రద్దుపరచిరి.
“అయితే నేను ఇశ్రాయేలు వంశముతో చేయు నిబంధన ఇదే: నా ధర్మశాస్త్రమును వారి అంతరంగములో ఉంచి వారి హృదయములమీద వ్రాయుదును, వారి అపరాధములను క్షమించుటకు కృపగలవాడనైయుందును. అప్పుడు ఎవడును తన పొరుగువానికి బోధింపడు, ఏలయనగా గొప్పవారు మొదలుకొని అల్పులవరకు వారందరును నన్ను ఎరుగుదురు.”
ఈ వాక్యభాగము నుండి పౌలు భక్తుడు ధర్మశాస్త్రమును సువార్తను పోల్చుటకు అవకాశము తీసికొని, ధర్మశాస్త్రమును అక్షరమును గూర్చిన బోధయనియు, రాతి పలకలపై వ్రాయబడిన మరణ శిక్షావిధుల పరిచర్యయనియు, సువార్తను హృదయముపై చెక్కబడిన జీవమును నీతియును గూర్చిన ఆత్మసంబంధమైన బోధయనియు పిలిచెను. ధర్మశాస్త్రము రద్దు కావలెననియు, సువార్త నిరంతరము నిలుచుననియు ఆయన ఇంకను చెప్పుచున్నాడు.
పౌలు భక్తుని ఉద్దేశ్యము ప్రవక్త యొక్క భావమును వివరించుటయే గనుక, వారిద్దరిలో ఒకని మాటలను పరిశీలించినచో రెండింటిని గ్రహించుటకు చాలును; వారు ఒకరి కొకరు కొంత భిన్నముగా ఉన్నను. ఏలయనగా అపొస్తలుడు ప్రవక్త మాటలాడినదానికంటె ధర్మశాస్త్రమును గూర్చి కఠినముగా మాటలాడుచున్నాడు. ధర్మశాస్త్రము యొక్క స్వభావమును మాత్రమే పరిగణించి ఆయన ఇట్లు చేయుట లేదు గాని, కొందరు కలహకారులు ఆచారములపట్ల తమ క్రమము తప్పిన ఆసక్తిచేత సువార్త ప్రకాశమును మసకపరచుటకు ప్రయత్నించినందున ఇట్లు చేయుచున్నాడు. కాబట్టి వారి తప్పును వారి మూర్ఖమైన అనుబంధమును దృష్టిలో ఉంచుకొని ఆయన ధర్మశాస్త్రమును గూర్చి చర్చింప బలవంతము చేయబడెను. పౌలు భక్తుని ప్రసంగమునందు ఇది ఒక విశిష్టతగా మనము గమనింపవలెను.
ఆయనకును యిర్మీయాకును గల ఏకీభావము విషయమై: ఇద్దరును పాత నిబంధనను క్రొత్తదానితో పోల్చుచున్నందున, ఇద్దరును ధర్మశాస్త్రమునందు దానికి యథార్థముగా చెందినదానిని తప్ప మరేదియు పరిగణింపరు.
ఉదాహరణకు, ధర్మశాస్త్రము అక్కడక్కడ దేవుని కనికరమును గూర్చిన వాగ్దానములను కలిగియున్నది. అయితే అవి వేరొక మూలమునుండి వచ్చినవి గనుక, ధర్మశాస్త్రము యొక్క స్వభావమును పరిగణించునప్పుడు అవి లెక్కలోనికి తీసికొనబడవు. వారు ధర్మశాస్త్రమునకు ఆపాదించునది ఇదియే: అది మంచిని నీతియైనదానిని ఆజ్ఞాపించును; ప్రతి దుష్టత్వమును నిషేధించును; నీతిని ఆచరించువారికి ప్రతిఫలమును వాగ్దానము చేయును; మనుష్యులందరియందు స్వభావసిద్ధముగా ఉన్న వక్రతను మార్చుటకు గాని సరిచేయుటకు గాని శక్తిలేకయే, పాపులను దేవుని ప్రతీకారముతో బెదిరించును.
ఇప్పుడు అపొస్తలుడు చేసిన పోలికను అంశముల వారీగా వివరించుదము. ఆయన ప్రకారము, పాత నిబంధన అక్షరమునకు సంబంధించినది, ఏలయనగా అది పరిశుద్ధాత్మ యొక్క ప్రభావవంతమైన కార్యము లేకుండా ప్రకటింపబడెను.
క్రొత్త నిబంధన ఆత్మసంబంధమైనది, ఏలయనగా ప్రభువు దానిని తన ప్రజల హృదయములపై చెక్కియున్నాడు. కాబట్టి పౌలు భక్తుడు చేయు రెండవ వ్యత్యాసము మొదటిదానిని వివరించుటకు ఉపకరించును. పాత నిబంధన మరణకరమైనది, ఏలయనగా అది మానవజాతి అంతటిని శాపములో చుట్టివేయుట తప్ప మరేమియు చేయజాలదు. క్రొత్తది జీవసాధనము, ఏలయనగా అది శాపమునుండి మనలను విడిపించి, దేవుని కృపకు మనలను తిరిగి చేర్చుచున్నది.
ఆయన తరువాతి మాట కూడ అదే లక్ష్యమునకు సాగుచున్నది. మొదటిది శిక్షావిధి పరిచర్య, ఏలయనగా ఆదాము సంతానమంతయు అనీతికి అపరాధులని అది చూపించుచున్నది. రెండవది నీతి పరిచర్య, ఏలయనగా అది దేవుని కనికరమును బయలుపరచుచున్నది, దానియందు మనము నీతిమంతులుగా తీర్చబడుచున్నాము.
చివరి భాగమును ఆచారములకు అనుసంధానింపవలెను. అవి ఇంకను వర్తమానము కాని సంగతుల ప్రతిరూపములైనందున, కాలక్రమమున అవి అవశ్యముగా అదృశ్యమాయెను. అయితే సువార్త దేహమునే కలిగియున్నందున దాని శాశ్వతత్వము నిరంతరము నిలుచును.
యిర్మీయా కూడ నైతిక ధర్మశాస్త్రమును బలహీనమైనదియు పెళుసైనదియునైన నిబంధన అని పిలుచును, అయితే వేరొక కారణముచేత: అది ప్రజల కృతఘ్నతచేత వెంటనే భంగపరచబడి రద్దు చేయబడినందున. అయితే ఈ ఉల్లంఘన బాహ్యమైన లోపమునుండి కలిగినందున, దానిని ధర్మశాస్త్రమునకే యథార్థముగా ఆపాదింపకూడదు. అయినను ఆచారములు తమ బలహీనత నిమిత్తము క్రీస్తు రాకడయందు రద్దు చేయబడినందున, తమ రద్దునకు కారణమును తమలోనే కలిగియుండెను.
ఇప్పుడు, అక్షరమునకును ఆత్మకును గల ఈ భేదమును, ప్రభువు పూర్వము తన ధర్మశాస్త్రమును యూదులకు ఫలములేకుండను ప్రయోజనము లేకుండను ఇచ్చి, ఎవనినైనను తనవైపునకు త్రిప్పలేదన్నట్లు గ్రహింపకూడదు. బదులుగా, సువార్త ప్రకటన ద్వారా ప్రభువు ప్రదర్శింప ఇష్టపడిన కృప యొక్క సమృద్ధిని ఎక్కువగా ఘనపరచుటకును, ఆ విధముగా తన క్రీస్తు యొక్క రాజ్యపాలనను గౌరవించుటకును పోలిక రూపమున ఇది చెప్పబడినది.
ఏలయనగా ఆయన తన సువార్త ప్రకటన ద్వారా వివిధ జనములనుండి సమకూర్చి, తన ఆత్మచేత పునర్జన్మనిచ్చిన జనసమూహమును మనము పరిగణించినయెడల, ధర్మశాస్త్ర బోధను హృదయపూర్వక అభిమానముతో స్వీకరించినవారి సంఖ్య పోల్చిచూచినప్పుడు ఎంత స్వల్పమనగా దానికి పోలికయే లేదని మనము కనుగొందుము. అయినను ఇశ్రాయేలు ప్రజలను క్రైస్తవ సంఘముతో పోల్చకుండా వారినే విడిగా పరిగణించినయెడల, వారి మధ్య నిజమైన విశ్వాసులు నిజముగా అనేకులు ఉండిరి.
నాలుగవ భేదము మూడవదానిపై ఆధారపడి దానినుండి పుట్టుచున్నది. ఏలయనగా లేఖనము పాత నిబంధనను దాస్య నిబంధన అని పిలుచును, ఏలయనగా అది మనుష్యుల హృదయములలో భయమును వణుకును పుట్టించును; క్రొత్త నిబంధనను స్వాతంత్ర్య నిబంధన అని పిలుచును, ఏలయనగా అది వారిని భద్రతయందును ధైర్యమునందును స్థిరపరచును.
పౌలు భక్తుడు రోమీయులకు వ్రాసిన పత్రికయందు ఈ విధముగా మాటలాడుచున్నాడు:
“మీరు మరల భయపడుటకు దాస్యపు ఆత్మను పొందలేదు గాని, దత్తపుత్రాత్మను పొందితిరి; ఆయనచేత మనము ‘అబ్బా, తండ్రీ’ అని మొఱ్ఱపెట్టుచున్నాము.”
హెబ్రీయులకు వ్రాసిన పత్రిక కర్త ఇట్లు చెప్పినప్పుడు అర్థమును ఇదియే: విశ్వాసులు ఇప్పుడు కనబడు సీనాయి పర్వతమునొద్దకు రాలేదు; అక్కడ అగ్ని, ఉరుములు, తుఫాను, మెరుపులు తప్ప మరేదియు కనబడలేదు గనుక, ఇశ్రాయేలు ప్రజలు అక్కడ భయమును వణుకును కలిగించని దేనిని చూడలేదు, మోషే తానే భయపడెను.
దేవుడును అప్పటివలె భయంకరమైన స్వరముతో వారితో మాటలాడడు. బదులుగా:
“మీరు పరలోకపు సీయోను పర్వతమునకును, జీవముగల దేవుని పట్టణమైన యెరూషలేమునకును, దేవదూతల సమూహమునకును వచ్చియున్నారు.”
రోమీయులకు వ్రాసిన ఉదహరించిన వాక్యభాగమునందు సంక్షిప్తముగా స్పృశింపబడిన సంగతి గలతీయులకు వ్రాసిన పత్రికయందు మరింత పూర్ణముగా వివరింపబడినది; అక్కడ పౌలు భక్తుడు అబ్రాహాము ఇద్దరు కుమారుల నుండి ఒక రూపకమును చేయుచున్నాడు.
దాసియైన హాగరు మోషే ధర్మశాస్త్రమును ఇశ్రాయేలు ప్రజలు పొందిన సీనాయి పర్వతమునకు సూచన. స్వతంత్రురాలైన శారా సువార్త బయలుదేరు యెరూషలేమునకు సూచన. హాగరు సంతానము దాసులై స్వాస్థ్యమును పొందజాలనట్లును, శారా సంతానము స్వతంత్రులై స్వాస్థ్యమునకు నియమింపబడినట్లును, ధర్మశాస్త్రము మనలో దాస్యమును తప్ప మరేమియు కలిగింపజాలదు, సువార్త మాత్రమే మనలను స్వాతంత్ర్యమునకు పునర్జన్మింపజేయును.
సారాంశమిది: పాత నిబంధన మనస్సాక్షులను భయపెట్టుటకు ఇయ్యబడెను, క్రొత్తదాని ద్వారా వాటికి ఆనందమును సంతోషమును ఇయ్యబడుచున్నవి. మొదటిది మనస్సాక్షులను దాస్యపు కాడి క్రింద బంధించి ఇరుకున ఉంచెను; రెండవది వాటిని విడిపించి స్వతంత్రము చేయుచున్నది.
ఎవడైనను పాత నిబంధన పితరులను ఉదహరించి ఆక్షేపించి, వారు మనవలెనే విశ్వాసపు ఆత్మను కలిగియున్నందున, అదే స్వాతంత్ర్యమునకును ఆనందమునకును వారు భాగస్థులైరని వాదించినయెడల, వారు ధర్మశాస్త్ర ప్రయోజనముచేత ఆ రెంటిలో ఏదియు పొందలేదని మేము ప్రత్యుత్తరమిచ్చుదుము. బదులుగా, తాము ధర్మశాస్త్రముచేత దాస్యమునందును మనస్సాక్షి వేదనయందును చెరపట్టబడియుండుట చూచుకొని, వారు సువార్త యొద్దకు ఆశ్రయార్థము పరుగెత్తిరి. దీనినుండి ఈ దుఃఖమునుండి వారికి కలిగిన విముక్తి క్రొత్త నిబంధన యొక్క విశేష ఫలమని స్పష్టమగుచున్నది.
అంతేకాదు, ధర్మశాస్త్రము కలిగించు భయమును దాస్యమును ఏమాత్రమును రుచిచూడనంతటి సంపూర్ణ స్వాతంత్ర్యమును నిశ్చయతను వారు కలిగియుండిరని మేము నిరాకరించుచున్నాము. ఏలయనగా వారు సువార్త ద్వారా తాము పొందిన విశేషాధికారమును అనుభవించినను, అప్పుడు ఉన్న ఆచారములన్నిటికిని భారములకును బంధకములకును తక్కిన ప్రజలతో కూడ లోబడియుండిరి.
కాబట్టి, పౌలు భక్తుడు దాస్యమును పోలినదని చెప్పిన ఆ శిక్షణకు సూచనలైన ఆచారములను, మరియు తమ అప్పులను తీర్చకయే దేవుని యెదుట తాము అపరాధులమని ఒప్పుకొనుటకు లిఖిత అంగీకార పత్రములైన వాటిని వారు ఆచరింపవలసియుండినందున, ప్రభువు అప్పుడు ఇశ్రాయేలు ప్రజలతో వ్యవహరించిన క్రమమును విధానమును పరిగణించినయెడల, మనతో పోల్చినప్పుడు వారు దాస్య నిబంధన క్రింద ఉండిరని చెప్పుట సరియైనదే.
చివరి మూడు పోలికలు ధర్మశాస్త్రమును సువార్తను గూర్చినవి. కాబట్టి వాటిలో ధర్మశాస్త్రమును పాత నిబంధన అను పేరు క్రింద మనము గ్రహింపవలెను, సువార్త క్రొత్త నిబంధన చేత సూచింపబడునట్లే. మనము చేసిన మొదటి పోలిక మరింత విస్తరించెను, ఏలయనగా అది ధర్మశాస్త్రమునకు పూర్వము ఉన్న ప్రాచీన పితరుల స్థితిని కూడ ఆవరించెను. ఆ కాలపు వాగ్దానములు పాత నిబంధన క్రిందికి రావని అగస్టీను భక్తుడు నిరాకరించుటను గూర్చి, ఈ విషయమున ఆయన తీర్పు సరియైనదే, మేము బోధించుదానికంటె భిన్నమైనది ఆయన ఉద్దేశింపలేదు. ఏలయనగా పాత నిబంధనను కృప కనికరముల బోధతో పోల్చు యిర్మీయా నుండియు పౌలు భక్తుని నుండియు మేము ఉదహరించిన వాక్యములను ఆయన దృష్టిలో ఉంచుకొనెను.
కాబట్టి లోక ప్రారంభము నుండి దేవునిచేత పునర్జన్మ పొంది, విశ్వాసముతోను ప్రేమతోను ఆయన చిత్తమును అనుసరించిన విశ్వాసులందరును క్రొత్త నిబంధనకు చెందినవారని ఆయన చాలా చక్కగా చెప్పుచున్నాడు; మరియు వారు తమ నిరీక్షణను శరీర సంబంధమైనవియు భూసంబంధమైనవియు తాత్కాలికమైనవియునైన మేలులపై కాక, ఆత్మసంబంధమైనవియు పరలోక సంబంధమైనవియు నిత్యమైనవియునైన వాటిపై నిలిపిరి. అన్నిటికంటె ముఖ్యముగా, వారు మధ్యవర్తియందు విశ్వసించిరి; ఆయన ద్వారా పరిశుద్ధాత్మ తమకు ఇయ్యబడునని, తాము పాపము చేసినప్పుడెల్ల క్షమాపణ పొందుదుమని వారు సందేహింపలేదు. నేను నిలుపుటకు ప్రయత్నించినది ఇదియే: అనగా లోక ప్రారంభము నుండి దేవునిచేత ఏర్పరచబడిరని లేఖనము మనకు చెప్పు పరిశుద్ధులందరును, నిత్య రక్షణ నిమిత్తము మనకు ఇయ్యబడు ఆశీర్వాదములలో మనతో భాగస్థులైరి.
నేను చేసిన భేదమునకును అగస్టీను భేదమునకును ఈ ఒక్క వ్యత్యాసము మాత్రమే ఉన్నది: క్రీస్తు ప్రకటన ప్రకారము, సువార్త యొక్క స్పష్టతకును దానికి ముందున్న మసకదనమునకును మధ్య భేదము చూపుటకు నేను ప్రయత్నించితిని:
“ధర్మశాస్త్రమును ప్రవక్తలును బాప్తిస్మమిచ్చు యోహాను వరకు ఉండిరి; ఆ కాలము నుండి దేవుని రాజ్యము ప్రకటింపబడనారంభమాయెను.”
అగస్టీను ధర్మశాస్త్రము యొక్క బలహీనతకును సువార్త యొక్క దృఢత్వమునకును మధ్య భేదము చూపుటతో తృప్తిపడెను. ప్రాచీన పితరులను గూర్చి కూడ మనము గమనింపవలసినదేమనగా, వారు పాత నిబంధన క్రింద జీవించినను దానియందు విశ్రమింపక, ఎల్లప్పుడును క్రొత్తదానిని ఆకాంక్షించి, నిష్కపటమైన హృదయాభిమానముతో దానియందు నిజముగా పాలుపొందిరి. ఏలయనగా బాహ్య నీడలతో తృప్తిపడి, తమ గ్రహింపును క్రీస్తునకు ఎత్తనివారందరిని అపొస్తలుడు గ్రుడ్డివారనియు శపింపబడినవారనియు ఖండించుచున్నాడు. నిజముగా, మూగజీవి మరణము వలన తన పాపములకు ప్రాయశ్చిత్తమును ఆశించుట, లేదా నీటిని శరీరముపై చల్లుటచేత ఆత్మ శుద్ధిని వెదకుట, లేదా దేవుడు వాటియందు మిక్కిలి ఆనందించినట్లు, విలువలేని ఆచారములచేత ఆయనను సమాధానపరచగోరుట కంటె గొప్ప గ్రుడ్డితనము ఏదైనను ఊహింపగలమా? ఇది అటువంటి అనేక ఇతర సంగతులను చెప్పకయే. కాబట్టి క్రీస్తు వైపు చూడకుండా ధర్మశాస్త్రము యొక్క బాహ్య ఆచారములతోనే నిమగ్నమగు వారందరును ఇట్టి మూర్ఖత్వములో పడుదురు.
చేర్చవచ్చునని మేము చెప్పిన ఐదవ భేదమిది: క్రీస్తు రాకడ వరకు, దేవుడు ఒక ప్రజను వేరుపరచి, తన కృపా నిబంధనను వారికి అప్పగించియుండెను.
సర్వశక్తిమంతుడైన దేవుడు జనములను విభజించినప్పుడు, ఆదాము సంతానమును వేరుపరచినప్పుడు, ఆయన ప్రజలు ఆయనకు భాగముగా పడిరి; యాకోబు ఆయన స్వాస్థ్యమాయెను అని మోషే చెప్పుచున్నాడు (ద్వితీ. 32). మరియొక చోట ఆయన ప్రజలతో ఈ విధముగా మాటలాడుచున్నాడు: “ఇదిగో, ఆకాశమును భూమియు వాటియందున్న సమస్తమును నీ దేవునివే. అయినను ఆయన నీ పితరులతో తన్ను జతపరచుకొని వారిని ప్రేమించి, ఇతర జనములన్నిటిలోనుండి వారి తరువాతి సంతానమును ఏర్పరచుకొనెను” (ద్వితీ. 10).
కాబట్టి మన ప్రభువు ఈ ఘనతను ఆ ప్రజకు మాత్రమే అనుగ్రహించెను: తాను ఇతరులకంటె వారికి ప్రత్యేకముగా చెందినవానివలె వారికి తన్ను తెలియజేసికొనెను. తన నిబంధనను వారికి అప్పగించెను, తన దైవత్వపు సన్నిధిని వారి మధ్య ప్రత్యక్షపరచెను, ప్రతి ఇతర విశేషాధికారముతోను వారిని హెచ్చించెను. అయితే ఆయన వారికి అనుగ్రహించిన ఇతర ఉపకారములను విడిచి, ఇప్పుడు పరిశీలనలో ఉన్న దానితోనే మనము తృప్తిపడుదము: తన వాక్యమును వారికి అందించుట ద్వారా ఆయన వారితో తన్ను జతపరచుకొనెను, తాను వారి దేవుడని పిలువబడి ఎంచబడునట్లు. ఈలోగా ఆయన ఇతర జనములన్నియు వ్యర్థతయందును తప్పిదమునందును నడుచుటకు అనుమతించెను, వారికి ఆయనతో పరిచయమే లేనట్లు; ఆయన వారిని ఆదుకొనగల ఔషధమును, అనగా తన వాక్య ప్రకటనను, వారికి ఇయ్యలేదు.
పాత క్రొత్త నిబంధనల మధ్య భేదము
ఈ హేతువుచేత ఇశ్రాయేలు అప్పుడు దేవుని ప్రియ కుమారుడని పిలువబడెను, ఇతరులందరును పరాయివారిగా ఎంచబడిరి. ఇశ్రాయేలు దేవునిచేత ఎరుగబడినదనియు, ఆయన సంరక్షణ క్రిందను కావలి క్రిందను స్వీకరింపబడినదనియు చెప్పబడెను, ఇతరులు తమ చీకటిలో విడువబడిరి. ఇశ్రాయేలు దేవునికి ప్రతిష్ఠింపబడినదనియు, ఇతరులు అపవిత్రులనియు చెప్పబడెను. ఇశ్రాయేలు దేవుని సన్నిధిచేత ఘనపరచబడినదనియు, ఇతరులు దానినుండి వెలివేయబడిరనియు చెప్పబడెను.
అయితే కాలము సంపూర్ణమైనప్పుడు—సమస్తమును పునరుద్ధరించుటకు నియమింపబడిన కాలము—దేవునికిని మనుష్యునికిని మధ్యవర్తియైనవాడు ప్రత్యక్షమైనప్పుడు, ఆయన దేవుని కనికరమును ఇంత కాలము ఒకే జనమునకు పరిమితము చేసిన గోడను కూలగొట్టెను. దూరముగా ఉన్నవారికిని సమీపముగా ఉన్నవారికిని సమాధానము ప్రకటింపబడునట్లు చేసెను; అందువలన వారు ఒకరితో ఒకరు కలిసి దేవునితో సమాధానపడి, ఒకే శరీరముగా ఐక్యమగుదురు (ఎఫె. 2). కాబట్టి ఇక యూదునికిని గ్రీసుదేశస్థునికిని, సున్నతికిని సున్నతి లేకపోవుటకును భేదము లేదు; క్రీస్తే సర్వమును సర్వులయందును ఉన్నాడు. ఆయనకు భూమిపై జనములన్నియు స్వాస్థ్యముగాను, లోకపు అంచులు తన రాజ్యముగాను ఇయ్యబడెను; అందువలన ఆయన భేదము లేకుండ సముద్రమునుండి సముద్రమువరకు, తూర్పునుండి పడమటివరకు పరిపాలించును.
కాబట్టి అన్యజనుల పిలుపు, పాత నిబంధనపై క్రొత్త నిబంధన యొక్క శ్రేష్ఠత రుజువగు మరొక గొప్ప గుర్తు. ఇది చాలా పూర్వమే అనేక ప్రవచనములచేత ముందుగా చెప్పబడి సాక్ష్యమీయబడెను, అయితే దాని నెరవేర్పు మెస్సీయ రాకడ కొరకు నిలుపబడునట్లు. యేసుక్రీస్తు తన ప్రకటన ప్రారంభమునందు కూడ అన్యజనులకు ఇంకను మార్గమును తెరవలేదు, మన విమోచనకు చెందిన సమస్తమును ఆయన నెరవేర్చి, తన అవమాన కాలమును దాటి, ప్రతి మోకాలు ఆయన యెదుట వంగునట్లు ప్రతి నామమునకు పైనున్న నామమును తండ్రివలన పొందువరకు వారి పిలుపును వాయిదా వేసెను (ఫిలిప్పీ. 2).
ఈ హేతువుచేతనే ఆయన కనాను స్త్రీతో, తాను ఇశ్రాయేలు వంశమునకు చెందిన తప్పిపోయిన గొఱ్ఱెల యొద్దకు మాత్రమే పంపబడితినని చెప్పెను (మత్త. 15). మరియు తన అపొస్తలులను మొదట పంపినప్పుడు, ఆ సరిహద్దులను దాటి వెళ్లవద్దని వారిని నిషేధించెను (మత్త. 10), ఏలయనగా మేము చెప్పిన నియమిత కాలము ఇంకను రాలేదు.
అంతేకాక, అన్యజనుల పిలుపు అనేక సాక్ష్యములచేత నిరూపింపబడినను, అది ఆరంభమగు కాలము వచ్చినప్పుడు అపొస్తలులకు అది ఎంత క్రొత్తగాను వింతగాను కనబడెననగా, వారు దానిని దాదాపు భయపడదగిన ఆశ్చర్యముగా ఎంచిరి. నిజముగా, వారు గొప్ప కష్టముతోనే దానిని చేపట్టిరి, ఇది ఆశ్చర్యము కాదు. ఏలయనగా ఇశ్రాయేలును ఇతర జనములనుండి ఇంతకాలము వేరుపరచిన దేవుడు, తన ఉద్దేశ్యమును మార్చుకొనినట్లు, ఆ భేదమును అకస్మాత్తుగా తొలగించుట వారికి తగినదిగా కనబడలేదు.
ఇది ప్రవక్తలచేత ముందుగా చెప్పబడినది నిశ్చయమే. అయినను సంఘటన యొక్క నూతనత్వము వారిని గాఢముగా కలవరపరచని విధముగా వారు ప్రవచనములను అంత శ్రద్ధగా వినలేకపోయిరి. తాను ఏమి చేయ నుద్దేశించెనో సూచించుటకు దేవుడు ఇదివరకు ఇచ్చిన ఉదాహరణములును వారి సందేహములనుండి వారిని విడిపించుటకు చాలలేదు. ఏలయనగా ఆయన అన్యజనులలో అతి స్వల్ప సంఖ్యను మాత్రమే తన సంఘములోనికి పిలిచెను; మరియు వారిని పిలిచినప్పుడు, సున్నతి ద్వారా వారిని ఇశ్రాయేలు ప్రజలలో చేర్చెను, అందువలన వారు అబ్రాహాము ఇంటి సభ్యులవలె అయిరి.
అయితే యేసుక్రీస్తు ఆరోహణమైన తరువాత జరిగిన అన్యజనుల బహిరంగ పిలుపు ద్వారా, వారు యూదులతో సమానమైన గౌరవ స్థాయికి ఎత్తబడుటయే కాక, ఇంకను అధికముగా, వారి స్థానమునందు నియమింపబడిరి.