కోయుట

మరొకటిగా ఉండవలసిన జీవితపు దుఃఖకరమైన అంతము

కొన్ని సంవత్సరముల క్రితము ఇట్టి సమావేశములో ఉన్న ఒకని కొరకు మిక్కిలి ఆతురతపడితిని. సమావేశము అయిన తరువాత అందరు లేచుడని అడిగితిని, అతడు ఇతరులతో లేచెను. అతనిని ప్రక్కకు తీసికొని చెప్పితిని, «ఇప్పుడు నీవు క్రైస్తవుడవగుచున్నావు — ఇప్పుడు ప్రభువు కొరకు బయటికి వచ్చెదవా?» అతడు మిక్కిలి కోరుచున్నానని చెప్పెను. ఆ మనుష్యుడు తలనుండి పాదమువరకు వణకుచుండెను, అతడు నిశ్చయముగా ఆయనను అంగీకరించునని తలంచితిని. అతని సందిగ్ధ స్థితిలో మాట్లాడి అతనికిని క్రీస్తునకును మధ్యనున్నది ఏమిటో కనుగొంటిని. అతడు తన సహచరులకు భయపడుచుండెను. దాదాపు ప్రతి దినము రాత్రి ఈ యజమానులు గుమాస్తాలు ఈ సమావేశములను తేలికగా ఎంచి వచ్చువారిని ఎగతాళి చేయుదురని వర్తమానము నాకు వచ్చును, అనేకులు ఈ మనుష్యుడు చెప్పిన అదే కారణము చెప్పుదురు. అతనితో చెప్పితిని: «పరలోకము మనము నమ్మునట్లు ఉన్నయెడల, వారి ఎగతాళి భరించి దానిని అంగీకరించుటకు నేను సిద్ధము.» అతనితో మాట్లాడితిని, అయితే అతడు అంగీకరింపలేదు. అతడు వెళ్లిపోయెను, అయితే వారములు ప్రతి రాత్రి వచ్చి వచ్చినట్లే అంగీకరింపక వెళ్లిపోయెను. ఒకనాడు అతనిని చూడ రమ్మని సందేశము పొందితిని. అతడు రోగి, నేను అతని గదికి వెళ్లితిని. పదకొండవ గంటలో తనకు నిరీక్షణ ఉన్నదా అని తెలియగోరెను. అతనితో మాట్లాడి నేను ఇయ్యగల నిరీక్షణ అంతయు ఇచ్చితిని. దినము తరువాత దినము అతనిని దర్శించితిని, సమస్త ఎదురుచూపునకు విరోధముగా అతడు క్రమముగా కోలుకొనుట చూచితిని. అతడు చాలా బాగుపడినప్పుడు ముందరి వసారాలో కూర్చుండెను, నేను అతని ప్రక్కన కూర్చుండి చెప్పితిని: «ఇప్పుడు నీవు క్రీస్తును ఒప్పుకొన వెళ్లెదవు; ఇప్పుడు ఆయన కొరకు నిలువెదవు?» «సరే,» అని అతడు చెప్పెను, «మిస్టర్ మూడీ, నా రోగశయ్యపై దేవునికి వాగ్దానము చేసితిని; అయితే కొంచెము కాచుకొందును. నేను మిచిగన్‌కు వెళ్లుచున్నాను, అక్కడ పొలము కొని స్థిరపడెదను, అప్పుడు క్రైస్తవుడనగుదును.» «దేవుడు ఇక్కడ నిన్ను క్రైస్తవుని చేయలేనియెడల అక్కడను చేయలేడు,» అని నేను జవాబిచ్చితిని. నిబంధన లేని సమర్పణ చేయునట్లు ప్రయత్నించితిని, అయితే అతడు చేయలేదు; వచ్చు వసంతమువరకు వాయిదా వేసెను. «ఎందుకు,» అని నేను చెప్పితిని, «నీవు వచ్చు వసంతమువరకు బ్రతుకకపోవచ్చును.» «నేను బాగుపడుచున్నానని చూడవా?» «అయితే వచ్చు వసంతమువరకు ఆ ప్రమాదము తీసికొనుటకు సిద్ధమా?» «ఓహో, అవును, తీసికొందును; మిస్టర్ మూడీ, నా ఆత్మను గూర్చి మీరు ఇక బాధపడనక్కరలేదు; నేను ప్రమాదము తీసికొందును; మీరు మీ పని చూచుకొనుడి, నేను నాది చూచుకొందును, నా ఆత్మను పోగొట్టుకొనినయెడల నేను తప్ప ఎవడును అపరాధి కాడు — నిశ్చయముగా మీరు కాదు, మీరు చేయగలిగినదంతయు చేసితిరి.» అప్పుడు ఆ ఇంటినుండి భారమైన హృదయముతో వెళ్లిపోయితిని.

వారము దినము నాకు బాగుగా జ్ఞాపకము, గురువారము, సుమారు మధ్యాహ్నము, ఆ దినమునుండి సరిగా ఒక వారము, అతని భార్య నన్ను పిలిపించెను. వారి ఇంటికి వెళ్లినప్పుడు ఆమె గొప్ప కష్టములో ఉండుట కనుగొంటిని, అతనికి మరల రోగము వచ్చెనని తెలిసికొంటిని. నన్ను చూడగోరెనా అని అడిగితిని. ఆమె «లేదు; అతడు ఎల్లప్పుడు ‘నిరీక్షణ లేదు’ అని చెప్పుచున్నాడు, అట్టి స్థితిలో అతడు చనిపోవుట నేను భరింపలేను» అనెను. గదిలోనికి వెళ్లితిని. అతడు నాతో మాట్లాడలేదు, మంచము కాలియొద్దకు వెళ్లి అతని ముఖములో చూచి, «నాతో మాట్లాడవా?» అనితిని, చివరకు ఆ భయంకరమైన మరణ దృష్టి నాపై నిలిపి చెప్పెను, «మిస్టర్ మూడీ, మీరు నాతో ఇక మాట్లాడనక్కరలేదు. మరీ ఆలస్యము; ఇప్పుడు నాకు నిరీక్షణ లేదు. నా భార్యను పిల్లలను చూచి మాట్లాడుడి; వారి కొరకు ప్రార్థించుడి; అయితే నా హృదయము అక్కడి పొయ్యిలోని ఇనుమువలె కఠినము. నేను రోగినైనప్పుడు ఆయన నా హృదయ ద్వారమునకు వచ్చెను, నేను ఆయనను సేవించెదనని వాగ్దానము చేసితిని, అయితే ఆ వాగ్దానము భంగము చేసితిని, ఇప్పుడు ఆయన లేకుండ చనిపోవలెను.» నేను ప్రార్థింప మోకాళ్లూనితిని. «నా కొరకు ప్రార్థింపనక్కరలేదు,» అని అతడు చెప్పెను. నేను ప్రార్థించితిని, అయితే నా ప్రార్థన నా తలకంటె పైకి వెళ్లనట్లు కనబడెను. అతడు ఆ రాత్రివరకు నిలిచి, «కోత గతించెను, వేసవి అయిపోయెను, నేను రక్షింపబడలేదు» అని పలుకుచుండెను. అతడు వేదనలో పడి యుండెను, ప్రతి కొన్ని నిమిషములకు ఈ రోదన అతనినుండి వచ్చెను. సూర్యుడు ఆ పడమటి మైదానముల వెనుక అస్తమించుచుండగా భార్య అతనిపై వంగెను, దాదాపు వినబడని స్వరముతో అతడు గుసగుసలాడెను, «కోత గతించెను, వేసవి అయిపోయెను, నేను రక్షింపబడలేదు,» అని చనిపోయెను. అతడు క్రీస్తు లేని జీవితము జీవించెను, క్రీస్తు లేని మరణము చనిపోయెను, క్రీస్తు లేని శవవస్త్రములో చుట్టబడెను, క్రీస్తు లేని సమాధిలో పాతిపెట్టబడెను. ఓహో, ఎంత చీకటి దుఃఖము! ప్రియ స్నేహితులారా, కోత గడచుచున్నది; వేసవి త్వరలో అయిపోవును; ఆయన మిమ్మును విమోచింపనియ్యరా?

మార్గము ప్రక్కన

ఒకనాడు క్లార్క్ మరియు లేక్ వీధుల మూల దాటుచు, నా ప్రతిజ్ఞ నెరవేర్చుచు, దీపస్తంభముపై ఆనుకొని యుండు ఒకని చూచి అతనియొద్దకు వెళ్లి చెప్పితిని: «నీవు క్రైస్తవుడవా?» అతడు నన్ను దూషించి శపించి నా పని చూచుకొమ్మని చెప్పెను. అతడు నన్ను ఎరిగెను, నేను అతనిని ఎరుగలేదు. ఆ మధ్యాహ్నము అతని స్నేహితునితో, తన జీవితములో ఇంత అవమానము ఎన్నడును పొందలేదనియు, నేను ప్రతినిధిగా చెప్పుకొను కారణమును నాశనము చేయుచున్నానని నాతో చెప్పుమనియు చెప్పెను. సరే, స్నేహితుడు వచ్చి అతని సందేశము అప్పగించెను. «బహుశా నేను మేలుకంటె హాని చేయుచున్నాను,» అని నేను చెప్పితిని; «బహుశా నేను పొరపాటు పడుచున్నాను, దేవుడు నాకు సరియైన మార్గము చూపలేదు.» అప్పుడు నేను యౌవన క్రైస్తవ సంఘ గదులలో నిద్రించి నివసించుచుంటిని, అక్కడ నేను అధ్యక్షుడను, కార్యదర్శిని, జనిటరును, సమస్తమును. సరే ఒక రాత్రి అర్ధరాత్రి తరువాత ద్వారము తట్టుట వింటిని. వీధిలోనికి దిగు మెట్టుపై దీపస్తంభము దగ్గర నేను అంత కోపము పుట్టించిన ఆ పరదేశి నిలుచుండి తన ఆత్మ రక్షణను గూర్చి నాతో మాట్లాడగోరుచున్నాడని చెప్పెను. అతడు చెప్పెను: «మూడు నెలల క్రితము దీపస్తంభము దగ్గర మీరు కలిసిన మనుష్యుని, అతడు మిమ్మును ఎట్లు దూషించెనో జ్ఞాపకముందా? ఆ రాత్రినుండి నాకు సమాధానము లేదు; నిద్రపోలేకపోయితిని. ఓహో, రక్షింపబడుటకు నేనేమి చేయవలెనో చెప్పుడి.» మేము మోకాళ్లూని ప్రార్థించితిమి, ఆ దినము అతడు మధ్యాహ్న ప్రార్థన సమావేశమునకు వెళ్లి బహిరంగముగా రక్షకుని ఒప్పుకొనెను, త్వరలోనే క్రైస్తవుడై యుద్ధమునకు వెళ్లెను. అతడు దక్షిణ యుద్ధభూమిలోనైనను ఆసుపత్రిలోనైనను చనిపోయెనో నాకు తెలియదు, అయితే దేవుని రాజ్యములో అతనిని చూచెదనని ఎదురుచూచుచున్నాను.

కలుపు విత్తుట

1867లో పారిస్ ప్రదర్శనలో ఉంటిని, అక్కడ సుమారు అడుగు చదరపు చిన్న తైలవర్ణ చిత్రము గమనించితిని, ఆ ముఖము నేను చూచినందులో అతి వికారమైనది. చిత్రమునకు అతికించిన కాగితముపై «కలుపు విత్తుట» అను మాటలుండెను, ఆ ముఖము మనుష్యునిది కంటె దయ్యముది వలె ఉండెను. అతడు ఈ కలుపును విత్తుచుండగా సర్పములు పురుగులు పైకి వచ్చి అతని దేహముపై పాకుచుండెను, చుట్టూ తోడేళ్లు మృగములు తిరుగాడు అడవులుండెను. ఆ చిత్రమును అప్పటినుండి అనేకసార్లు చూచితిని. ఆహా! కోతకాలము వచ్చుచున్నది. నీవు శరీరమునకు విత్తినయెడల శరీరమును కోయవలెను.