ఏడవ ఆజ్ఞ

వ్యభిచరింపవద్దు.

41. దేవుడు శీలమును పవిత్రతను ప్రేమించువాడు గనుక, ప్రతి అపవిత్రతకు మనము దూరముగా నుండవలెనన్నదే ఈ ఆజ్ఞ యొక్క ఉద్దేశ్యము. కాబట్టి ఏ అపవిత్రతచేతనైనను, కామాతిక్రమముచేతనైనను మనలను మనము అపవిత్రపరచుకొనకూడదన్నదే ఈ ఆజ్ఞ యొక్క సారము. దీనికి అనుగుణమైన విధాయక ఆజ్ఞ ఏమనగా, మన ప్రవర్తనలోని ప్రతి భాగమును పవిత్రముగాను ఇంద్రియనిగ్రహముతోను క్రమపరచుకొనవలెను. స్పష్టముగా నిషేధింపబడినది వ్యభిచారము; కామము సహజముగా దానివైపునకే మొగ్గును; దాని అపవిత్రత (శరీరమునకు కూడ మచ్చ కలిగించునంతటి స్థూలమును స్పష్టమునైన రూపము గలది గనుక) ప్రతి విధమైన కామమును అసహ్యించుకొనునట్లు మనలను సిద్ధపరచవలెనని ఇట్లు చేయబడెను. మానవుడు ఒంటరిగా జీవించుటకు కాక, తనకు తగిన తోడును కలిగియుండుటకే సృష్టింపబడెను; శాపము క్రిందికి వచ్చినప్పటినుండి ఈ జీవన విధానముయొక్క అవసరము అధికమైనది; కాబట్టి ప్రభువు వివాహమను ఏర్పాటుచేత ఈ విషయమున మనకు కావలసిన ఏర్పాటును చేసెను; ఆయన అధికారముక్రింద చేయబడు ఆ వివాహమును ఆయన తన ఆశీర్వాదముచే పరిశుద్ధపరచెను. కాబట్టి వివాహమునకు భిన్నమైన ఏ విధమైన సహవాసమైనను ఆయన దృష్టిలో శాపగ్రస్తమనియు, అదుపులేని కామమునకు లొంగిపోకుండ మనలను నిరోధించుటకు దాంపత్య సంబంధము అవసరమైన సాధనముగా నియమింపబడెననియు స్పష్టమగుచున్నది. కాబట్టి వివాహము లేకుండ కాపురము చేయు ప్రతి పురుషునిపైనను స్త్రీపైనను దేవుని శాపము ఉన్నదని మనకు నిశ్చయము గలదు గనుక, భోగాసక్తికి లొంగకుండ జాగ్రత్తపడుదము.

42. ఇప్పుడు, దేవుడు ప్రత్యేక కృపచేత మినహాయించినవారి విషయములో తప్ప, సహజ భావమును, పతనముచేత నామరూపములు లేని ఆవేశములును వివాహబంధమును రెట్టింపు అవసరముగా చేయుచున్నవి గనుక, ప్రతి వ్యక్తియు తన స్థితి ఏమైయున్నదో ఆలోచించుకొనవలెను. కన్యాత్వము తృణీకరింపదగని సుగుణమని నేను అంగీకరించుచున్నాను; అయితే అది కొందరికి నిరాకరింపబడినది, మరికొందరికి కొంతకాలము మాత్రమే అనుగ్రహింపబడినది గనుక, ఇంద్రియనిగ్రహము లేమిచే బాధింపబడుచు దానితో విజయవంతముగా పోరాడలేనివారు వివాహమను ఔషధమును ఆశ్రయించి, ఆ ప్రకారము తమ పిలుపునకు తగినట్లుగా పవిత్రతను అభ్యసింపవలెను. ఆత్మనిగ్రహము లేనివారు, అనిగ్రహమునకు అనుమతింపబడి ఏర్పాటు చేయబడిన ఔషధమును ఆశ్రయింపనియెడల, వారు దేవునితో పోరాడుచు ఆయన నియమమును ఎదిరించుచున్నారు. మరియు ఇప్పటి దినములలో అనేకులు చెప్పునట్లు, దేవుడు సహాయము చేయుచుండగా తాను సమస్తమును చేయగలనని ఎవడును నాతో చెప్పకుండును గాక! దేవుని సహాయము ఆయన మార్గములలో నడచువారికి మాత్రమే తోడైయుండును (కీర్తనలు 91:14); అనగా ఆయన పిలుపులలో—దేవుడు ఏర్పాటు చేసిన ఔషధములను విడిచిపెట్టి, వ్యర్థముగాను దుడుకుగాను తమ సహజ భావములతో పెనుగులాడుచు వాటిని జయింప యత్నించువారందరును ఈ పిలుపులనుండి తొలగిపోవుదురు. ఇంద్రియనిగ్రహము దేవుని ప్రత్యేక వరమనియు, అది సంఘమను సమూహమంతటికి విచక్షణ లేకుండ అనుగ్రహింపబడునవి కాక, అందలి కొందరికి మాత్రమే అనుగ్రహింపబడు వరములలోనిదనియు మన ప్రభువు స్థిరపరచుచున్నాడు (మత్తయి 19:12). పరలోకరాజ్యము నిమిత్తము తమ్మును తామే నపుంసకులనుగా చేసికొనిన ఒక వర్గపు వ్యక్తులను ఆయన మొదట వర్ణించుచున్నాడు; అనగా పరలోక విషయములకు మరింత స్వేచ్ఛతోను తక్కువ ఆటంకముతోను తమ్మును అంకితము చేసికొనగలుగుటకే. అయితే అట్టి త్యాగము ప్రతి మనుష్యుని శక్తిలో ఉన్నదని ఎవడైనను తలంచకుండునట్లు, పైనుండి ప్రత్యేకముగా ఇయ్యబడినవారికే తప్ప అందరికి శక్యము కాదని కొంచెము ముందుగానే ఆయన చూపియుండెను. కాబట్టి "ఈ మాట అంగీకరింపగలవాడు అంగీకరించుగాక" అని ఆయన ముగించుచున్నాడు. పౌలు ఇంకను స్పష్టముగా అదే సంగతిని చెప్పుచున్నాడు: "ప్రతి మనుష్యునికిని దేవుని వలన తన తన వరము కలిగియున్నది; ఒకనికి ఒక విధమైనది, మరియొకనికి మరియొక విధమైనది" (1 కొరింథీయులకు 7:7).

43. బ్రహ్మచర్యములో పవిత్రముగా జీవించుట, తీవ్రమైన యత్నమును ధ్యేయమునై యున్నను, ప్రతి మనుష్యుని శక్తిలో లేదనియు, అది ప్రభువు తన సేవలో వారు తక్కువ భారముతో నుండునట్లు కొందరికి మాత్రమే అనుగ్రహించు ప్రత్యేక కృపయనియు స్పష్టమైన ప్రకటనచేత మనకు జ్ఞాపకము చేయబడినప్పుడు, మన జీవన విధానమును మన సామర్థ్యము యొక్క పరిమాణమునకు అనుగుణముగా సర్దుబాటు చేసికొనకపోయినచో, మనము దేవునికిని ఆయన ఏర్పరచిన స్వభావమునకును విరోధముగా నిలుచుట కాదా? వ్యభిచారమును ప్రభువు నిషేధించుచున్నాడు, కాబట్టి ఆయన పవిత్రతను శీలమును కోరుచున్నాడు. దానిని కాపాడుకొనుటకు ప్రతివానికి ఉన్న ఏకైక మార్గము తన సామర్థ్యమును బట్టి తనను తాను కొలుచుకొనుటయే. వివాహమును తనకు నిరుపయోగమైనదిగాను అనవసరమైనదిగాను ఎవడును తొందరపాటుతో తృణీకరింపకూడదు; వివాహ స్థితి లేకుండ గడుపగలిగినవాడు తప్ప మరెవడును బ్రహ్మచర్యమును కోరకూడదు. ఇక్కడ కూడ శరీరము యొక్క నెమ్మదిని సౌకర్యమును ఎవడును ఆలోచింపకూడదు; ఈ బంధమునుండి విడివడి, భక్తి కార్యములన్నిటికి మరింత సిద్ధముగాను సన్నద్ధముగాను ఉండుటకు మాత్రమే ఆలోచింపవలెను. మరియు ఈ ఆశీర్వాదము అనేకులకు కొంతకాలము మాత్రమే అనుగ్రహింపబడును గనుక, వివాహమునకు దూరముగా నుండు ప్రతివాడును, తాను బ్రహ్మచర్యమును సహింపగలిగినంత కాలము మాత్రమే అట్లు చేయవలెను. తన కోరికను అణచుకొను శక్తి అతనికి లేనియెడల, వివాహము చేసికొనుట తనకు విధిగా ప్రభువు నియమించెనని గ్రహింపవలెను. అపొస్తలుడు ఇట్లు ఆజ్ఞాపించుచు దీనిని చూపుచున్నాడు:

"అయినను వ్యభిచారములు జరుగుచున్నందున ప్రతి పురుషునికి తన భార్యయు, ప్రతి స్త్రీకి తన భర్తయు ఉండవలెను." "తమ్మును తాము అణచుకొనలేనియెడల వివాహము చేసికొనవలెను." మనుష్యులలో అధికభాగము అనిగ్రహమునకు లోనగువారని ఆయన మొదట సూచించుచున్నాడు; తరువాత, అట్లు లోనగువారిలో ఎట్టి మినహాయింపును లేకుండ అందరును, అపవిత్రతను నివారింపగల ఏకైక ఔషధమును ఆశ్రయింపవలెనని ఆజ్ఞాపించుచున్నాడు. కాబట్టి అనిగ్రహులు ఈ సాధనముచేత తమ బలహీనతను స్వస్థపరచుకొనుటను విస్మరించినచో, అపొస్తలుని ఆజ్ఞను అతిక్రమించుటచేతనే పాపము చేయుచున్నారు. మరియు బాహ్య క్రియను మానుకొనుచున్నాను గనుక తనపై అపవిత్రతా ఆరోపణ చేయజాలరని ఎవడును తనను తాను పొగడుకొనకూడదు. ఈలోగా అతని మనస్సు లోలోపల కామముచే మండుచుండవచ్చును. ఏలయనగా పౌలు ఇచ్చిన పవిత్రత యొక్క నిర్వచనము శరీర పవిత్రతతో కలిసిన మనస్సు యొక్క పవిత్రతయే. "పెండ్లికాని స్త్రీ శరీరమందును ఆత్మయందును పరిశుద్ధురాలై యుండునట్లు ప్రభువు విషయములను గూర్చి చింతించును" (1 కొరింథీయులకు 7:34). కాబట్టి మొదటి ఆజ్ఞకు కారణము చెప్పునప్పుడు, వ్యభిచారములో జీవించుటకంటె వివాహము చేసికొనుట మేలని మాత్రమే కాక, కామాగ్నిచే కాలుటకంటె వివాహము చేసికొనుట మేలని ఆయన చెప్పుచున్నాడు.

44. అంతేకాక, తమ సంయోగము ప్రభువుచే ఆశీర్వదింపబడినదని దంపతులు గ్రహించినప్పుడు, వారు అనిగ్రహమైన నిరంకుశమైన భోగమునకు లొంగకూడదని అదియే వారికి జ్ఞాపకము చేయుచున్నది. గౌరవప్రదమైన వివాహము అనిగ్రహము యొక్క నీచత్వమును కప్పివేసినను, అది వెంటనే దానికి ప్రేరకముగా మారవలెనని దానినుండి అనుసరింపదు. కాబట్టి దంపతులు తమకు సమస్తమును అనుమతింపబడినవి కావని ఆలోచింపవలెను. భర్త భార్యయెడలను, భార్య తన వంతున భర్తయెడలను ప్రవర్తనలో నిగ్రహము ఉండవలెను; ప్రతి ఒక్కరును వివాహ జీవితము యొక్క గౌరవమునకును సంయమనమునకును తగని దేనినైనను చేయకుండ ప్రవర్తింపవలెను. ప్రభువునందు చేయబడిన వివాహము పరిమితిని వినయమును కనబరచవలెను—విచ్చలవిడితనపు అంచుకు పరుగెత్తగూడదు. దాంపత్య సంయోగములో వినయమైనను శోభయైనను చూపని మనుష్యుడు తన భార్యతోనే వ్యభిచరించుచున్నాడని వర్ణించి, ఈ అతిక్రమమును అంబ్రోసు తీవ్రముగా, అయినను అన్యాయముగా కాక, ఖండించెను. [216] చివరిగా, ఈ విధముగా వ్యభిచారమును ఖండించు ధర్మశాస్త్రదాత ఎవరో ఆలోచింపుదము: మనలను సంపూర్ణముగా కలిగియుండుటకు హక్కుగలవాడై, శరీరము ఆత్మ మనస్సుల యొక్క నిర్దోషత్వమును కోరువాడే ఆయన. కాబట్టి ఆయన వ్యభిచారమును నిషేధించుచు, అదే సమయమున కామోద్దీపకమైన వస్త్రధారణచేతను, అశ్లీలమైన సైగలచేతను, అపవిత్రమైన సంభాషణచేతను మన పొరుగువాని శీలమునకు ఉచ్చులు పన్నకూడదని కూడ నిషేధించుచున్నాడు. స్త్రీసహజముగాను అతి విలాసముగాను వస్త్రములు ధరించిన ఒక యువకునితో అర్కెలాసు పలికిన మాటలో న్యాయము ఉండెను; అతని విచ్చలవిడితనము ఏ భాగమున కనబడినను భేదము లేదని అతడు చెప్పెను. ఆత్మ శరీరములలో ఏ భాగమున కనబడినను, ప్రతి కల్మషమును అసహ్యించుకొను దేవుని పట్ల మనము భయభక్తులు కలిగియుండవలెను. మరియు దీనిలో సందేహము లేకుండునట్లు, ప్రభువిక్కడ మెచ్చుకొనునది పవిత్రతయే అని జ్ఞాపకముంచుకొందము. ఆయన పవిత్రతను కోరినచో, దానికి విరుద్ధమైన ప్రతిదానిని ఖండించుచున్నాడు. కాబట్టి నీవు విధేయతను ఆశించినచో, నీ మనస్సు లోపల దుష్ట కామముచే మండకుండును గాక, నీ కన్నులు చెరపు వస్తువులవైపు విచ్చలవిడిగా చూడకుండును గాక, నీ శరీరము ప్రలోభమునకై అలంకరింపబడకుండును గాక; నీ నాలుక అశ్లీల వాక్కులచేతను, నీ ఆకలి అనిగ్రహముచేతను మనస్సును అటువంటి తలంపులకు ప్రేరేపింపకుండును గాక. ఈ విధమైన దుర్గుణములన్నియు పవిత్రతను దాని నిర్మలత్వమునుండి దోచుకొను ఒక విధమైన మచ్చలు.