ధర్మశాస్త్రము ద్వారా మనమందరము ఖండింపబడినవారమై నిలిచియున్నాము

జాన్ కాల్విన్

ధర్మశాస్త్రమువలన ఏ మనుష్యుడును దేవుని దృష్టికి నీతిమంతుడని తీర్చబడడనుట స్పష్టమే; ఏలయనగా, నీతిమంతుడు విశ్వాసమూలముగా జీవించును. ధర్మశాస్త్రమైతే విశ్వాసమూలమైనది కాదు; గాని దాని విధులను ఆచరించువాడు వాటివలన జీవించును. - గలతీయులకు 3:11-12

మనుష్యులు ఏమి చెప్పినను, వారు రక్షణ నిమిత్తము ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు వద్దకు రానియెడల వారు వెర్రివారికంటెను హీనులైయుందురని మనము చూచితిమి. ఏలయనగా, నేను చూపినట్లు, వారు ధర్మశాస్త్రమును పట్టుకొనియుండినయెడల అది శిక్షావిధినే తెచ్చును; ఇది మన స్వానుభవముచేతనే చక్కగా రుజువగుచున్నది. వాస్తవమునకు, మనుష్యులు తమ స్వంత యోగ్యతలను నమ్ముకొనుటలో గొప్పగా మోసపోవుచున్నారని రుజువుపరచుటకు పౌలు రోమీయులకు వ్రాసిన పత్రికలో, ధర్మశాస్త్రము మనమీదికి దేవుని ఉగ్రతను, ప్రతీకారమును మాత్రమే రప్పింపగలదని చూపించుచున్నాడు (రోమీయులకు 4:15). దేవుడు మనకు విరోధముగా తీర్పు నిమిత్తము తన నోరు తెరవకముందే మనము ఇప్పటికే ఖండింపబడినవారమైనను, ఒక్క విషయములో మనము అతిక్రమించినను మనము దేవుని శత్రువులమై ఆయన ఉగ్రతను మనమీదికి రేపినవారమగుదుమని వ్రాయబడియున్నందున, ధర్మశాస్త్రముచేత మన చెడుతనము బయలుపరచబడుచున్నది. పరలోక సింహాసనమునుండి తీర్పు ప్రకటింపబడినప్పుడు వాదులాడుటవలన ప్రయోజనమేమి? అచ్చట అపీలునకు తావు లేదు. కాబట్టి సువార్తను సరిగా గ్రహించుటకు, మన రక్షణ నిమిత్తము మనకున్న ఏకైక నిరీక్షణగా ప్రభువైన యేసుక్రీస్తును మరియు ఆయన కనికరమును మాత్రమే మనము పూర్తిగా ఆనుకొనవలెనని ఒప్పుకొనవలెను. మనమందరము మన స్వంత జీవితములను పరిశీలించుకొనవలెను; ఏలయనగా, నిజాయితీగా, కపటము లేకుండ అట్లు చేసినయెడల మన ఆత్మీయ స్థితి సమృద్ధిగా స్పష్టమగును. విశ్వాసము మాత్రమే మనలను దేవునికి అంగీకారులనుగా చేయగలదని పాపిష్ఠులు ఒప్పుకొనరు. ఏలయనగా, వారెన్నడును దేవుని న్యాయపీఠము ఎదుట తమను నిలిపికొనుటకు ఇష్టపడలేదు; అందుకు బదులు చీకటిలో వలె నివసించుటకే వారు ఇష్టపడుదురు. కాబట్టి వారు తమకు ఇష్టమైనట్లు చేయుటకు తమకు తామే సంపూర్ణ స్వేచ్ఛనిచ్చుకొనినయెడల మనము ఆశ్చర్యపడనక్కరలేదు. అయితే, నిజమైన, నిర్మలమైన భక్తి మార్గమేదనగా, మనలో ప్రతి ఒక్కరు తన స్వంత జీవితమును పరిశీలించుకొనుటయే. నిశ్చయముగా, మన జీవితములోని ఒక్క నిమిషమును మాత్రమే మనము జాగ్రత్తగా పరిశీలించినను, మనము నిత్యమరణమునకు పాత్రులమని కనుగొందుము. నిజముగా మనలో ప్రతి ఒక్కరము ఒక్క విషయములోనే కాదు, లక్ష విషయములలో పాపులమని కనుగొందుము; ఏదో ఒక్క తప్పిదము వలన కాదు, లెక్కలేని కోట్ల తప్పిదముల వలన. ఇప్పుడు మనమే మనలో ఇన్ని మచ్చలు ఉన్నవని ఒప్పుకొనుచుండగా, మనము గ్రహింపగలిగిన వాటికంటె ఎన్నో రెట్లు ఎక్కువగా దేవునికి తెలియును; ఏలయనగా యోహాను తన పత్రికలో వ్రాసినట్లు ఆయన మనకంటె లోతుగా చూచును (1 యోహాను 3:20). కాబట్టి వ్యాజ్యము తీరిపోయినది. ధర్మశాస్త్రమువలన ఎవడును నీతిమంతుడని తీర్చబడడు; నీతిమంతులుగా తీర్చబడుట విశ్వాసము ద్వారానే అనునదియే తీర్పు.

అపొస్తలుడు తన ప్రసంగమును కొనసాగించుచు మరియొక వాదనను చేర్చుచున్నాడు; అదేమనగా: మనము మన నీతిని ధర్మశాస్త్రమునందు వెదకినయెడల, అది దేవుని ఏర్పరచబడిన పిల్లలు విశ్వాసము ద్వారా పొందు నీతికి పూర్తిగా విరుద్ధమైనదై యుండును. "ధర్మశాస్త్రమువలన కలుగు నీతిమంతులుగా తీర్చబడుట ఏమిటి?" అని పౌలు అడుగుచున్నాడు. ఆయన ఇట్లు సమాధానమిచ్చుచున్నాడు: "దాని విధులను ఆచరించువాడు వాటివలన జీవించును." మరియొక విధముగా చెప్పినయెడల, దేవునికి విధేయుడై ఆయన ఆజ్ఞలను పాటించువాడు రక్షణను తన బహుమానముగా పొందును. ఇది అద్భుతమైన వాగ్దానము; అయితే ఇది మనకు ఏమి మేలు చేయును? దేవుడు ఆజ్ఞాపించినదంతయు మనము సంపూర్ణముగా చేయుటకు ప్రయత్నించినయెడల, మన వైఫల్యమును ముందుకు తెచ్చుటద్వారా మనము ఎంత భయంకరమైన శిక్షావిధిలో ఉన్నామో దేవుడే బయలుపరచుటను మనము కనుగొందుము. రక్షణ అనునది మనలో ప్రతివాడు తనకు తానే సాధించుకొనవలసినదై, దానిని సంపాదించుకొనవలసినదైనయెడల అది ఎట్టి రక్షణ? మొదట, దేవుడు తన ధర్మశాస్త్రమును పాటించి తనను గౌరవించి సేవించినవారందరికి నిత్యజీవమను వరమును ప్రతిఫలముగా ఇచ్చుటకు ఇష్టపడుచున్నాడని వినినప్పుడు అది అద్భుతమైన అవకాశమువలె కనబడును (అనగా, దాని భావార్థములను ఆలోచించక ముందు!). "ఏమి! దేవుడు మనకు ఋణపడియున్నాడు; మనము ఆయనను సేవించి ఆయన చిత్తమును చేసినయెడల పరదైసును స్వతంత్రించుకొందుమని మనకు హామీ ఇచ్చుచున్నాడు" అని మనము అనుకొందుము. అయితే మనము ఆగి, మన జీవితములను ఆయన ఆజ్ఞలతో పోల్చి చూచినయెడల, మనము ఆయనను సేవించి ఆయన ధర్మశాస్త్రమును పాటించినయెడల మనకు ప్రతిఫలమిచ్చునంతగా దేవుడు దయ చూపి సహనము గలవాడైయున్నట్లు కనబడినను, దీని ఉద్దేశ్యము స్వభావరీత్యా మనము ఇప్పటికే ఉన్న గుంటలోనికి మరింత లోతుగా మనలను ముంచివేయుటయే అని కనుగొందుము. కాబట్టి మనకు ఏ నిరీక్షణ ఉండగలదు? దీనికి పరిష్కారమును అపొస్తలుడు ఇచ్చట హబక్కూకు మాటలలో ఉంచియున్నాడు: "నీతిమంతుడు విశ్వాసమూలముగా జీవించును" (హబక్కూకు 2:4). కాబట్టి ధర్మశాస్త్రము మనకిచ్చు వాగ్దానమునుండి మనము తొలగిపోవుదము; ఏలయనగా అది మనకు ఏ విలువయు లేనిది. మన దేవుని ఉచిత కృపను అంగీకరించుదము; మనము మొట్టమొదట అహంకారమంతటినుండి మనలను విడిపించుకొనినయెడల, ఆయన మనలను చేర్చుకొనుటకు తన చేతులు చాచియున్నాడు. పౌలు ఇచ్చట చెప్పుచున్న భావము ఫలితార్థములో ఇదియే.

ఈ వాదన రెండు పరస్పర విరుద్ధములను బయలుపరచుచున్నది. ఒకడు అగ్ని వేడికి మూలమని చెప్పుచున్నాడనియు, మరియొకడు వచ్చి మొండిగా దానికి విరుద్ధముగా వాదించుచున్నాడనియు ఊహించుకొనుడి. మనము వానితో, "అయితే మంచుగాని హిమముగాని వేడిని పుట్టింపగలవా? అవి నిశ్చయముగా విరుద్ధ పదార్థములు, ఒకదానితో ఒకటి ఏ విధముగాను సరిపడనివి!" అని చెప్పవచ్చును. లేదా, సూర్యుని వేడి మన ఈ జీవితమునకు అవసరమా కాదా అను విషయమై జరుగు కలహమును ఊహించుకొనుడి. ఈ లోకములో సూర్యుడే లేకపోయినయెడల ఏమగును? సూర్యుని ప్రకాశముచేత మాత్రమే శుద్ధి చేయబడు కలుషితమైన గాలిలో మనమందరము ఊపిరి ఆడక చచ్చుదుము. కాబట్టి ప్రకృతి లోకములో పరస్పర విరుద్ధ శక్తులు ఉన్నట్లే, మనము ధర్మశాస్త్రము మరియు దేవుని కృప అను రెండిటి చేతను నీతిమంతులుగా తీర్చబడలేమని అపొస్తలుడు చెప్పుచున్నాడు! మనము ఆయన దయను పొందగోరినయెడల, అది మనలో మనకున్న ఏ యోగ్యతచేతను కాక, ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునందు ఆయన బయలుపరచిన తన స్వంత మంచితనము మరియు మనపై ప్రేమ ద్వారానే సాధ్యము. అయితే ఈ బోధను సరిగా గ్రహించుటకు, ఇచ్చట పౌలు మాటలను మనము జాగ్రత్తగా గమనింపవలెను. ధర్మశాస్త్ర నీతి అనునది దేవుడు మనకు ఆజ్ఞాపించినదంతయు పాటించుటవలన సాధింపబడునని ఆయన చెప్పుచున్నాడు. ధర్మశాస్త్రమును పాటించుటయే మనలను రక్షించుటకు చాలునని ఇది రుజువుచేయుచున్నది; ఏలయనగా దేవుడు, "మీరు ఇట్లు జీవింపవలెను. మీ జీవితములను ఇట్లు క్రమపరచుకొనవలెను" అని స్పష్టముగా ప్రకటించి, ధర్మశాస్త్రములో నిక్షిప్తమైన పది ఆజ్ఞలను మనకిచ్చియున్నాడు. ఈ ధర్మశాస్త్రము మన జీవితమునకు తప్పిపోని నియమము; సంపూర్ణ నీతిని మనము మరి ఎక్కడను వెదకకూడదు. తమ స్వంత ఆజ్ఞలను కల్పించుకొనుటవలన తాము దేవుని ఎంతో నమ్మకముగా సేవించుచున్నామని తలంచు పాపిష్ఠులను మనము ఇంతగా వ్యతిరేకించుటకు కారణమిదియే. దేవుడు విధేయతను కోరుచున్నాడు. ధర్మశాస్త్రము తన బోధలలో పరిశుద్ధత యొక్క సంపూర్ణతను కలిగియున్నదని మనము స్పష్టముగా గ్రహింతము; దానికి దేనినైనను చేర్చుట ధర్మము కాదు. మనుష్యుడు తన స్వకపోల కల్పితముగా తలచిన భక్తి కార్యములను ప్రవేశపెట్టుటకు చేయు ప్రయాసము వ్యర్థము.

అయితే, నిజమైన నీతి స్వభావమును మనకు చూపుటకు ధర్మశాస్త్ర బోధలు చాలునను విషయముతో సంగతి ముగియదు. మనము తరువాతి విషయమునకు సాగవలెను; అదేమనగా, "దేవుడు ఆజ్ఞాపించినదానిని మనము చేయగలమా?" అనునది. మనము అత్యంత దూరముగా తక్కువపడుచున్నామని నేటి ఉదయమే చూచితిమి; కాబట్టి ధర్మశాస్త్రమును పాటించువారందరికి ఉన్న వాగ్దానము మనకు వర్తింపదు. ఈ విషయములో పాపిష్ఠులు మిక్కిలి మోసపోయియున్నారు; మనము స్వయముగా నెరవేర్చలేనిదేదియు దేవుడు ఆజ్ఞాపింపలేదను అబద్ధమును వారు ఇంకను పట్టుకొనియున్నారు. అయినను పౌలు దీనికి సరిగా వ్యతిరేకముగా చెప్పుచున్నాడు. "దాని విధులను ఆచరించువాడు వాటివలన జీవించును" అని ఆయన స్పష్టముగా చెప్పుచున్నందున, దేవుడు మనలను మోసగించుచుండవలెనని వారు తమ తప్పిదమునకు ఆధారముగా వాదించుదురు. అయితే ఈ అభ్యంతరమును పరిష్కరించుట చాలా సులభము. నిజమే, ఈ సమస్యకు దేవుడు మనకు ఒక పరిష్కారమును అనుగ్రహించియుండనియెడల ఈ వాక్యార్థమును గూర్చి మనము మిక్కిలి కలవరపడియుందుము; లేనియెడల ఎవడును జీవింపలేడని దాని అర్థమగును! నేను చెప్పినట్లు, పైపైన చూచినయెడల, దేవుడు ధర్మశాస్త్రమును పాటించుటచేత మనము ఆయన దృష్టికి అంగీకారులము కాగలమని చెప్పి, మహిమ కిరీటమును వాగ్దానము చేయుచున్నందున మనకు అంతయు లాభమే అనిపించును; నిజానికి మనము ఏమియు కోల్పోలేమనియే అనిపించును! అయితే అన్నియు పరిగణనలోనికి తీసికొనినప్పుడు మనము ఈ ఒకే ముగింపునకు వచ్చుదుము: ఏ మనుష్యుడు ఎంత కోరినను, ఈ విధముగా నిత్యజీవమును పొందలేడు. ఎందుకు? ఏలయనగా ఏ మనుష్యుడును ధర్మశాస్త్రమును సంపూర్ణముగా పాటింపడు. "ధర్మశాస్త్రములో కొంతభాగమును పాటించువాడు జీవించును" అని వ్రాయబడలేదు; అదంతయు పాటించువాడని వ్రాయబడియున్నది. అయితే ధర్మశాస్త్రమువలన కలుగు నీతిమంతులుగా తీర్చబడుట అనగా ఏమి? ఏ విషయములోను తక్కువపడని సంపూర్ణ విధేయతయే. అట్టి విధేయత భూమిమీద కనబడదు; కాబట్టి ధర్మశాస్త్రములో ఇయ్యబడిన వాగ్దానమునుండి మనమందరము వెలుపలనే ఉంచబడినవారమనుట అనుసరించును.

అయితే దీనర్థము దేవుడు మనలను మోసగించుచున్నాడని కాదు. మనుష్యులు గర్వముచేత తమను తామే మోసపరచుకొని తమ స్వంత యోగ్యతలను గూర్చి అతిశయించుదురు గనుక ఆయన అట్టి వాగ్దానమును చేయుచున్నాడు; కాబట్టి మన అపరాధమును గూర్చియు, ఆయన కోరికలను నెరవేర్చుటలో మనకున్న అశక్యతను గూర్చియు మనకు నేరస్థాపన చేయగోరుచున్నాడు. ధర్మశాస్త్రము గాని, ఇట్టి వాగ్దానము గాని లేకపోయినయెడల మనకేమి గతి పట్టును? అన్యజనులను తలచుకొనుడి — వారు ఎల్లప్పుడును తమ స్వంత సద్గుణ ప్రవర్తనచేత దేవునికి ఇష్టులగుటకు ప్రయత్నించిరి. అయినను అదే సమయములో తమ లోపములను గూర్చిన స్పృహ వారికి ఉన్నది. అందుచేతనే వారు బలులను అర్పించు ఆచారమును ఉంచుకొనిరి. నిజమే, బలి యొక్క నిజమైన ఉద్దేశ్యమును వారు గ్రహింపరు; అన్యజనులు ఏదైనను బలి అర్పించునప్పుడు, తాము దేవునికి ఋణపడియున్నామనియు, ఆయనవద్ద అంగీకారము పొందవలెననియు ఒప్పుకొనుచున్నారు. నేటి పాపిష్ఠులవలెనే, దేవునితో సమాధానపడుటకు తమకు సహాయపడునట్లు వారు తమ సేవలో అనేక చిన్న చిన్న ఆచారములను పోగుచేసికొనుదురు. యుగయుగములుగా అన్యజనులు నేడు పాపిష్ఠులు ఉపయోగించు రకమైన ఆచారములనే పాటించుచు వచ్చిరి. వారేమి చెప్పినను, ఈ రెండు వర్గములవారును తమను తాము దేవుని రక్షణకు యోగ్యులనుగా చేసికొనగలమని తలంచుదురు. ఇప్పుడు ప్రభువు ఇచ్చట చెప్పుచున్నదేమనగా: ఆయన మనకు ప్రతిఫలమివ్వడని మనము తలంచినయెడల మనము పొరపడుచున్నాము; ఏలయనగా, మనము ఆయన ధర్మశాస్త్రమును పాటించినయెడల తన ఉచిత మంచితనముచేత మనలను నీతిమంతులనుగా ఎంచుదునని ఆయన వాగ్దానము చేయుచున్నాడు. ప్రశ్న ఏమనగా: మనము దానిని పాటించుచున్నామా? లేదు; మనము అత్యంత దూరముగా తక్కువపడుచున్నాము, నిజానికి మనకు నిరాశ కలుగునంతగా తక్కువపడుచున్నాము. ఈ వాగ్దానము మన జీవితములలో నెరవేరజాలనిదైనను, దేవుడు దానిని చేయుటకు మంచి కారణము కలదు. దాని ఉద్దేశ్యము, పగిలిపోవునంతగా మనలను నింపియున్న అహంకారమును సరిదిద్దుటయే; దానికి కఠినమైన చికిత్స అవసరము. ఆ చికిత్స ఏమిటి? ఏమనగా, మన కోరికలనుబట్టి ఆయన మనతో వ్యవహరింపనియెడల మనము సణుగుదుమని దేవునికి తెలియును; అందుచేత ఈ లోకములో, ఈ గతించిపోవు జీవితములో తన కృపను ఆశీర్వాదములను మనపై కుమ్మరించుటకు ఆయన సిద్ధముగా ఉన్నాడు. అంతేకాక, మనము ఆయనను సేవించుటకు షరతుమీద అమర్త్యమైన స్వాస్థ్యమును మనకొరకు దాచియుంచుటకు ఇష్టపడుచున్నానని ఆయన చెప్పుచున్నాడు. మనము ఆయనకు లోబడి ఆయనతో మంచి లెక్క కలిగియున్నయెడల, ఈ జీవితములోను రాబోవు జీవితములోను మనకు ప్రతిఫలమిచ్చెదనని ఆయన చెప్పుచున్నాడు. ఇవన్నియు చెప్పుటలో, సర్వ శరీరులు ఆయన యెదుట మౌనముగా ఉండవలెననియు, దేవుడు వారిని శిక్షించినను, లేదా వారిమీదికి అనేక శ్రమలను పరీక్షలను పంపినను అవి వారికి తగినవేనని ఒప్పుకొనవలెననియు ఆయన ఉద్దేశ్యము. ఏలయనగా, తమ జీవితములను సరిగా పరిశీలించుకొనినవారమైన మనము, ఈ భూమిమీద మన శారీరక జీవితమును నిలుపు ఆహారమును తినుటకైనను మనము యోగ్యులము కామని కపటము లేకుండ ఒప్పుకొందుము. అట్లయినచో, పరదైసునకును, దేవునికి మాత్రమే చెందు మహిమకును మనము ఎట్లు యోగ్యులమగుదుము? మన స్వంత సద్గుణములచేత దీనిని మనము ఎట్లు పొందగలము? ఈ విధముగా ప్రభువు యొక్క ఈ అత్యంత ఉదార సమృద్ధి వాగ్దానము చేతనే మనుష్యుల అతిశయించు నాలుకలు మూయబడుచున్నవి.

ఈ సందర్భములో, ఈ వాగ్దానము స్వతహాగా ఉచితమైనదే గాని, మనము దాని ప్రమాణములకు ఎంతో దూరముగా తక్కువపడుచున్నందున, దానిమీద మన హక్కును మనము విడిచిపెట్టువరకు అది మనకు ఏ మేలును చేయదని మనము గమనింపవలెను. నేను దీనిని మరింత వివరముగా విప్పి చెప్పనియెడల ఇది మనకు కొంత అస్పష్టముగా అనిపించును. నేను ముందు చెప్పినట్లు, అన్యజనులు, మనుష్యుల దృష్టిలో యథార్థముగాను నిందారహితముగాను జీవించినయెడల దేవుడు తమకు ప్రతిఫలమిచ్చునని తలంచుదురు. అయితే ఇది మూర్ఖత్వము, పిచ్చితనమే; ఏలయనగా దేవుడు మనకు ఎట్లు ఋణపడియుండును? (ఇది లూకా పదునేడవ అధ్యాయములో స్పష్టము చేయబడినది — లూకా 17:10.) పరలోకములోని దేవదూతలకంటె మనము మంచిగా చేయగలిగినను, దేవుడు మనకు తిరిగి చెల్లింపవలసినవాడగునా? ఎంతమాత్రమును కాదు! ఏలయనగా మనము ఆయనకు చెందినవారము; మనము ఆయన సొత్తు. మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు ఒక దాసుని ఉపమానమును వాడుచున్నాడు; నేడు మనకు తెలిసిన పనివాని గూర్చి కాదు, ఆ దినములలో వారికి ఉండిన బానిసల వంటి దాసుని గూర్చి ఆయన చెప్పుచున్నాడు. ఒక దాసుడు తన యజమానునికొరకు నూరు మారులు చంపబడినను, జీవించినను చనిపోయినను అతడు తన యజమాని అధీనములోనే ఉన్నాడు. మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు మనతో ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "మీరే కేవలము అల్పమైన మర్త్య జీవులు; అయినను మీలో ఎవనికైనను ఒక దాసుడు ఉన్నయెడల వానిని గాడిదనువలె, ఎద్దునువలె చూచును. దినమంతయు కష్టపడి శ్రమించిన తరువాత సాయంకాలమున ఇంటికి తిరిగి వచ్చును; అయినను యజమానుడు వానిని తన బల్లయొద్ద కూర్చుండనైనను ఇయ్యడు! అయినను ఒక దాసుడు తన కర్తవ్యమును మాత్రమే, తాను ఏ పనికొరకు కూలికి కుదిరెనో ఆ పనిని మాత్రమే చేసినవాడు." దేవునికి మర్త్యులకంటె తక్కువ అధికారమున్నదా? మీరు ఆయనవారైయుండి ఆయన చిత్తమునకు విధేయులై నడుచుటకు ప్రయత్నించుచున్నను, ఆయన ఏ విధముగానైనను మీకు ఋణపడియున్నాడని ఎన్నటికిని చెప్పలేము. కాబట్టి (నేను ఇప్పటికే రుజువుచేసినట్లు) "దాని విధులను ఆచరించువాడు వాటివలన జీవించును" అని ప్రభువు ధర్మశాస్త్రములో ప్రకటించినను, నిత్యజీవమను ఇంత ఉదార వాగ్దానమును చేయుటకు ఆయనను పురికొల్పినదేమో పరిశీలించుట ముఖ్యము. ఆయన మనకు ఋణపడియున్నందున కాదు! మనము ఆయన సేవలో నూరు మారులు మనలను చంపుకొనినను, ఏ జీతమునైనను చెల్లింపవలసిన బాధ్యత ఆయనకు కలుగదు. అయితే, తన కనికరముచేత ఆయన సమీపించి ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "నేను మీకేమియు ఋణపడలేదు, మీరు నాకు ప్రతిఫలమునకు తగినదేదియు తేలేరు (ఏలయనగా మీరు అన్ని విషయములలోను, అన్ని విధములుగాను నాకు బద్ధులైయున్నారు); అయినను మీ కష్టమునకు ప్రతిఫలమిచ్చుటకు నేను కోరుచున్నాను. కాబట్టి మీ కర్తవ్యమును నెరవేర్చుడి, నేను ఏది ఆజ్ఞాపించుదునో అది చేయుడి; అప్పుడు మీరు నిరాశ చెందరు గాని, మీ ప్రతిఫలమును పొందుదురు." ఇదియే మనము జ్ఞాపకముంచుకొనవలసినది; దీనిని గూర్చి త్వరలో మరిన్ని వినుదుము.

పాపిష్ఠుల విషయమైతే, వారు దీనిలో కొంతభాగమును అంగీకరింతురు గాని అంతయు కాదు. వారిలో అనేకులు (పోపునకు అత్యంత సన్నిహిత మిత్రులను గూర్చి నేను చెప్పుచున్నాను) ఈ సూత్రములను గూర్చి ఏమియు ఎరుగరు. అయినను, ధర్మశాస్త్రము యొక్క దైవిక వాగ్దానము (దేవుని సేవించినవారందరికి జీవమిచ్చునను వాగ్దానము) క్రియలకే నిత్యజీవము విషయములో ఏ యోగ్యత ఉన్నదని బోధింపదనియు, వాగ్దానమువలననే అది కలుగుననియు ఒప్పుకొను కొందరు ఉన్నారు. అయితే దేవుడు తనను ఈ విధముగా బద్ధునిగా చేసికొనియున్నందున, తన చేతినుండి కొంత ప్రతిఫలమునకు యోగ్యులమగుదుమని వారు ఆశించుచున్నారు. వారు ఇట్లు ఎందుకు తలంచుచున్నారు? లేనియెడల ఆయన వాగ్దానము ("దాని విధులను ఆచరించువాడు వాటివలన జీవించును") వ్యర్థముగా చేయబడినదని వారు చెప్పుదురు. అయితే ఈ దౌర్భాగ్యులు నేను వివరించుచున్నదానిని గ్రహింపరు; అదేమనగా, దేవుని వాగ్దానమునకు అర్థము మనుష్యులు తమ స్వంత క్రియలచేత రక్షణకు యోగ్యులు కాగలరని కాదు, వారి ఆత్మలకు నేరస్థాపన చేయుటకును, వారిని నిజమైన దీనత్వమునకు నడిపించుటకును అది ఉద్దేశింపబడినది. తమ మూర్ఖ గర్వముచేతను ఆశాపరత్వముచేతను వారు దీనిని తప్పించుకొనుచున్నారు.

ఇప్పుడు పౌలు మాటల వెనుక ఉన్న ఉద్దేశ్యమును మనము చూడగలము — మనము ధర్మశాస్త్రమువలనగాని, మన స్వంత క్రియలవలనగాని నీతిమంతులుగా తీర్చబడుదుమని చెప్పుకొనినయెడల, మనము ఏ చిన్న కర్తవ్యములోను విఫలము కారాదు, ఎంత చిన్నదైనను దేనినైనను చేయక విడువకూడదు. ఏలయనగా "దాని విధులను ఆచరించువాడు వాటివలన జీవించును" అని వ్రాయబడియున్నది. ఇప్పుడు, తాను దేవుని యెడల తన కర్తవ్యమును పూర్తిగా నెరవేర్చితినని అతిశయించుటకు తెగించునంత గర్వము గల మనుష్యుడెవడు? అపవాది గర్వము ఆవహించిన వేషధారి తప్ప, లేదా దేవుని తృణీకరించి ఎన్నడును నిజముగా పశ్చాత్తాపపడని, మనస్సాక్షి నిద్రించియున్న లేదా మంత్రముగ్ధమైన అపవిత్రుడు తప్ప ఎవడును కాడు. అట్టివాడు మాత్రమే తాను ఏదో యోగ్యతకు పాత్రుడనని తలంచి తనను తాను మోసపరచుకొనగలడు. కాబట్టి ధర్మశాస్త్ర నీతి అందుకొనజాలనిదై, మనము పూర్తిగా వెలుపలనే ఉంచబడినదైనందున, మనము మరియొక నీతిని కనుగొనవలెను. మరియొక విధముగా చెప్పినయెడల, దేవుడు తన ఉచిత కృపచేత మనలను అంగీకరించవలెను. దేవుడు మనవలన ఏమియు పొందుటకు బదులు, మనకు అర్హత లేకపోయినను ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు యొక్క విధేయత మనకు ఆపాదింపబడవలెను. ఈ విధముగా మన అపరాధములన్నియు, దోషములన్నియు రద్దు చేయబడుటద్వారా స్వభావరీత్యా మనకున్న శిక్షావిధి స్థితినుండి దేవుడు మనలను విడిపించును. ఈ సిద్ధాంతమునే పౌలు ఇంత అద్భుతముగా వాదించిన మరియొక భాగములో కూడ ఇదే భావము (రోమీయులకు 3:19). ఇచ్చట కూడ చర్చనీయాంశము ధర్మశాస్త్ర నీతియే. పౌలు ఆ తరువాతి వాక్యభాగములో ఇచ్చిన ఇంత స్పష్టమైన హెచ్చరికను పాపిష్ఠులు విస్మరించునంతగా దారి తప్పిపోవుట నాకు ఆశ్చర్యముగా ఉన్నది. వారింకను ఇట్లు నిరసించుదురు: "ఏమి! మీరు దేవుని అపహాస్యము చేయుచున్నారు! సత్క్రియలకు ఆయన ప్రతిఫలము వాగ్దానము చేసియున్నాడు. మనకు ప్రతిఫలమిచ్చెదనని ఆయన ఇన్ని సందర్భములలో వాగ్దానము చేసియుండగా, ఆయన దానిని ఎట్లు నెరవేర్చకుండును? లేనియెడల ఆయన అబద్ధమాడెనని మనుష్యులు నిందింపవచ్చును." అయితే పౌలు వారికి ఇట్లు జవాబిచ్చుచున్నాడు: "మిత్రులారా, మన యోగ్యతనుబట్టి దేవుడు మనలను అంగీకరించునని మనము తలంచినయెడల, ఆయన మనకు చేసిన వాగ్దానమును పరిశీలించుదము. కొనుట, అమ్ముట, లేదా అటువంటి దేనినిగూర్చియైనను ఇద్దరు మనుష్యుల మధ్య వాదము పుట్టినయెడల, వారు, 'ఒప్పందమును, అందులో ఉన్నదానిని పరిశీలించుదము' అందురు. పత్రము చదువబడిన వెంటనే వ్యవహారము స్పష్టమగును. వారిలో ఒకడు, 'నీవు వెల చెల్లించుటకు షరతుమీద ఈ వస్తువు నీది. నీవు చెల్లింపనియెడల దానిపై నీకు ఏ హక్కును ఉండదు' అనును. ఆ విధముగానే, రక్షణ మార్గమునకు సంబంధించి, దేవుడు మనతో చేసిన మూలమైన ప్రధాన ఒప్పందమునకు మనము రావలెను. ఇప్పుడు, ఆ ఒప్పందమే ధర్మశాస్త్రము. కాబట్టి మనుష్యులు తమ సేవకు తగిన చెల్లింపు పొందగోరినయెడల, అది వారిని నిత్యజీవమును పొందగలుగునట్లు చేయుటకు బదులు దానినుండి వెలివేయునని వారు కనుగొందురు. ఏలయనగా, ఆయన తన కొరకు సిద్ధపరచియుంచిన రక్షణను స్వతంత్రించుకొనకముందు, ఆయన తమకు ఆజ్ఞాపించినదంతయు వారు నెరవేర్చవలెనని దేవుడు ప్రకటించియున్నాడు." ఈ ఆజ్ఞలను ఏ మనుష్యుడైనను సంపూర్ణముగా నెరవేర్చుట సాధ్యమా కాదా అనునది కనుగొనుటయే ఇక మిగిలియున్నది.

మనము ఇప్పటికే కనుగొనినట్లు, ఎవడును ఈ అవసరములను సంతృప్తికరముగా నెరవేర్చడు; కాబట్టి మన స్వభావ స్థితిలో ఈ వాగ్దానము మనకు వర్తింపదు. అయితే పాపిష్ఠులు నమ్మునది ఇది కాదు. వారు "దాని విధులను ఆచరించువాడు వాటివలన జీవించును" అను మాటలు విని, ధర్మశాస్త్రమును పాటించుటయే అతి ముఖ్యమని తలంచుదురు. తమకు ప్రతిఫలమిచ్చెదనని దేవుడు తన వాక్యము ఇచ్చియున్నాడను విషయము వారికి చాలును. దేవుడు నిజముగా ఇట్లు చెప్పియున్నాడనుట సత్యమైనను, ఆయన కోరికలను మనము నిజముగా నెరవేర్చవలెనని ఆయన కోరుచున్నాడు. అప్పుడు పాపిష్ఠులు ఈ క్రింది వాక్యభాగమును ఉపయోగింతురు; అందులో పౌలు, "ధర్మశాస్త్రమును వినువారు దేవుని దృష్టికి నీతిమంతులు కారు గాని, ధర్మశాస్త్రమును అనుసరించి నడుచువారే నీతిమంతులుగా తీర్చబడుదురు" అని చెప్పుచున్నాడు (రోమీయులకు 2:13). వారు ఇట్టి వచనములను ఉపయోగింతురు గాని, వాటి అర్థమును గూర్చి స్పష్టముగా గ్రుడ్డివారు; ఏలయనగా ఆజ్ఞాపింపబడినదంతయు మనము పాటించినయెడలనే మనము నీతిమంతులుగా తీర్చబడగలమని పౌలు చెప్పుచున్నాడు. యూదులు తమకు ఇయ్యబడిన ధర్మశాస్త్రమునుబట్టి అతిశయించి, "మనము దేవుని ప్రజలమని ధర్మశాస్త్రము మనకు చెప్పుచున్నది" అనుచుండిరి. అయితే దానికి ఒక షరతు జతచేయబడియున్నది. ఆ షరతును ఎవరు నెరవేర్చిరి? మీరు నెరవేర్చితిరా? ఎంతమాత్రమును లేదు! కాబట్టి పౌలు చెప్పినట్లు, ధర్మశాస్త్రమును వినుటవలన మనము నీతిమంతులుగా తీర్చబడలేము. మనలో ప్రతి ఒక్కరు ఇచ్చట ప్రకటింపబడుచున్న సందేశమును వినుటకు సంఘమునకు వచ్చి, మరల మన స్వంత కోరికలను తృప్తిపరచుకొనుచు వెళ్లిపోవుట ఎంత మూర్ఖత్వము! దేవుడు మనకు ఆజ్ఞాపించినదానిని మనము పాటింపవలెనని పౌలు చెప్పుచున్నాడు, అయినను దీనిని సరిగా ఎవడును చేయలేడు గనుక, మనమందరము ఖండింపబడినవారమై నిలిచియున్నాము.

అయినను పాపిష్ఠులు అదే నిర్ధారణకు రాలేకపోవుటకు కారణము, వారు ఆ వాక్యములో సగభాగమునే పట్టుకొనియుండుటయే: "ధర్మశాస్త్రమును అనుసరించి నడుచువారే నీతిమంతులుగా తీర్చబడుదురు." అవును, ఒకడు ధర్మశాస్త్రమును పాటించినయెడల ఇది నిజమే, అయితే మొదట అట్టి మనుష్యుని నాకు చూపుడి. అదే రోమీయులకు వ్రాసిన పత్రికలో, పౌలు తరువాత ప్రకటించుచున్నాడు: తన ధర్మశాస్త్రమును పాటించువారందరికి దేవుడు ఇచ్చిన నిత్యజీవ వాగ్దానము మనకు ఏ విలువయు లేనిది, ఏలయనగా మనము దానిని ఎన్నడును తగినట్లు నెరవేర్చలేము (రోమీయులకు 8:3). నిజానికి, స్వభావరీత్యా మనము దేవుని నీతియుక్తమైన ప్రమాణములకు పూర్తిగా శత్రువులము. ఇప్పుడు ఆయన తన పరిశుద్ధాత్మచేత మనలను పునర్జన్మింపజేసినందున, మనము ఆయనకు సంపూర్ణముగా ఋణపడియున్నాము; మనకున్న ప్రతి మంచి వస్తువును ఆయన చేతినుండియే పొందితిమి, మనలో ఆయన తన స్వంత వరములకే ప్రతిఫలమిచ్చుచున్నాడు. కాబట్టి మనము యోగ్యతను గూర్చి మాట్లాడగలమా? లేదు. నిజముగా, మనము ఇంకను ముందుకు పోయి ఇట్లు చెప్పవలెను: మన క్రియలు ఆయన దృష్టికి మంచివైనప్పుడు వాటికి కిరీటము ధరింపజేయుటకు మన ప్రభువు దయచేయుచున్నను, అవి పాక్షికముగా మాత్రమే మంచివి కాగలవు; ఏలయనగా మనలను ఖండించుటకు చాలినంత పాపము వాటితో ఎల్లప్పుడును కలిసియుండును. ఈ విధముగా మన స్వంత నీతిపై మనకున్న నమ్మకమంతయు తొలగింపబడుచున్నది; ఏలయనగా దేవుని దృష్టిలో మన క్రియలకు చాలినంత విలువ లేదు. "దాని విధులను ఆచరించువాడు వాటివలన జీవించును" అను వాక్యమునుబట్టి మనము తీర్పు తీర్చబడినయెడల, మన క్రియలు దేవునికి పూర్తిగా అసహ్యకరమైనవని చూపబడును. ఆయన ఇట్లు చెప్పునట్లుండును: "మీరందరు చచ్చినవారు, శపింపబడినవారు, నశించినవారు. ఎందుకు? ఏలయనగా నేను మిమ్ములను చేయుమని అడిగినవాటిని మీలో ఎవడును చేయలేదు, అయినను చేయుట మీ కర్తవ్యమై యుండెను." అందుచేత నేను చెప్పిన పరిష్కారములోని రెండవ అంశమును మనము పరిగణింపవలెను; అదే "విశ్వాసమూలముగా జీవించుట."

నేను ముందు ప్రస్తావించిన వాక్యభాగములో (రోమీయులకు 3:21-22), పౌలు రోమీయులకు వ్రాసిన పత్రిక మొదటి అధ్యాయము పదునేడవ వచనములో వలె హబక్కూకు మాటలను ఉదహరింపడు. అయితే ధర్మశాస్త్రము విశ్వాసమువలన కలుగు నీతిని సూచించుచున్నదని ఆయన చెప్పుచున్నాడు. ధర్మశాస్త్ర నీతి (అనగా, మనలను నీతిమంతులనుగా తీర్చు ధర్మశాస్త్రములోని దేవుడిచ్చిన నియమము) ఏమనగా, మనము ఆయన ఆజ్ఞలన్నిటిని విధేయతతో పాటింపవలెను. అయితే విశ్వాస నీతి మరియొక భాష మాట్లాడును. మనుష్యుడు తన జీవిత విధానమువలన దేవుని దయను గెలుచుకొనుటకును, ఆ విధముగా తన ప్రతిఫలమును లేదా కిరీటమును సంపాదించుకొనుటకును ప్రయత్నించుట కాదు; గాని మనుష్యుడు దేవుని వాక్యముపై పూర్తిగా ఆనుకొని, అది తన హృదయములోను తన నోటిలోను నివసించునట్లు చేయవలెనని అది చెప్పుచున్నది. ఏలయనగా ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు చనిపోయెనని మన హృదయములలో నమ్మి, ఆయన తిరిగి లేచెనని మన నోటితో ఒప్పుకొనినయెడల, మనము దేవుని దృష్టిలో నీతిమంతులుగా ఎంచబడుదుము (రోమీయులకు 10:9). ధర్మశాస్త్ర నీతిని, విశ్వాస నీతిని పౌలు ఎందుకు వేరుచేయుచున్నాడో మనము గ్రహించుటకు, ఆయన ఇచ్చట తన భావమును కొంత వివరముగా విశదపరచుచున్నాడని గమనింపుడి; అవి పరస్పరము సరిపడనివనియు, అగ్నియు నీళ్లును వలె వాటిని కలుపలేమనియు ఆయన మనకు చూపుచున్నాడు. ధర్మశాస్త్రమునకును సువార్తకును మధ్య ఏ విరోధమును ఉన్నదని కాదు (నేను ఇప్పటికే స్పష్టము చేసినట్లు), ఏలయనగా అవి రెండును ఒకే దేవునినుండి బయలుదేరునని మనకు తెలియును. అయితే మనము ఆది నుండి చెప్పుచు వచ్చినట్లు దేవుని ఉద్దేశ్యములను మనము జ్ఞాపకముంచుకొనవలెను. ధర్మశాస్త్ర నీతిని మనకు ఇచ్చుటలో, మనలను తగ్గించుటయే ఆయన ఉద్దేశ్యము. అటుపిమ్మట, మనము ఖండింపబడినవారమని గ్రహించి ఆయన యెదుటికి వచ్చెదము; మన దీనస్థితిని ఆయన మనకు బయలుపరచియుండనియెడల మనము దీనిని ఎన్నడును చేయకపోదుము. మనము ఆయనను సరిగా సేవించినయెడల నీతిమంతులుగా తీర్చెదనని దేవుడు వాగ్దానము చేయుచున్నాడని చదువునప్పుడు, ఆయన వాస్తవమునకు ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "అల్ప జీవులారా, మీలో మీకు ఏ విలువయు, ఏ యోగ్యతయు ఉన్నది? నా ఆజ్ఞలను తూచి, వాటిలో ఏమి ఇమిడియున్నదో ఆలోచించుడి, తరువాత మీలో ప్రతి ఒక్కరు ఎట్లు జీవించితిరో యోచించుడి. ఇది స్వీయ నిరాశలో మీరు మునిగిపోవుదురేమో అనునట్లు మీకు అనిపించునట్లు చేయును." అయినను దేవుడు ఈ విధముగా మాట్లాడినను, ఆయన ఒక పరిష్కారమును కూడ అనుగ్రహించుచున్నాడు — "సువార్త బోధలయొద్దకు రండి" అని ఆయన చెప్పుచున్నాడు. అవి ఏమిటి? పౌలు హబక్కూకు యొక్క మాటను రెండవ అధ్యాయములోని నాల్గవ వచనమునుండి ఉదహరించుచున్నాడు: "నీతిమంతుడు తన విశ్వాసమూలముగా జీవించును." మనము చూచినట్లు, ఈ వాక్యభాగములో ఆయన దీనిని మరింత స్పష్టముగా వివరించుచు, మనము పూర్తిగా ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునే ఆశ్రయింపవలెనని చెప్పుచున్నాడు. ఏలయనగా మన హృదయములలోను మన నోళ్లలోను ఉండి, మనలను దేవునియొద్దకు తెచ్చి, పరలోక రాజ్యమును మనకు తెరచు ఆ "వాక్యము", క్రింది ఈ లోకమును అంటిపెట్టుకొనునట్లు చేయు వాక్యము కాదు. లేదా మన యోగ్యతలనుబట్టి దేవుడు మనలను పొగడునని మనలను నమ్మించి, గర్వముతో ఉబ్బిపోవుటకు అనుమతించునది కాదు. ఎంతమాత్రమును కాదు; అది మనలను ప్రభువైన యేసుక్రీస్తును అంటిపెట్టుకొనునట్లు చేయును. దేవుడు మనకు అనుగ్రహించు విశ్వాస నీతి ఇవి కలిగియున్నది: మన పాపములు మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు మరణము మరియు శ్రమలద్వారా తుడిచివేయబడినవని గ్రహించుట; ఆయన పునరుత్థానముద్వారా మనము నీతిని పొంది, ఇప్పుడు ఆయన పరలోక రాజ్యమునకు వారసులమైతిమని కూడ గ్రహించుట (మునుపు మనము నరకపు గుంటకు శిక్షింపబడినవారము, అదియే మనకు చెందిన స్వాస్థ్యము, స్వభావరీత్యా మనము దానికి పాత్రులము). ఆదామునందు మనము కోల్పోయినదంతయు యేసుక్రీస్తునందు మనకు పునరుద్ధరింపబడునని కూడ మనము గ్రహింపవలెను. మనలను కప్పియున్న శాపము, దేవుడు మనలను విడిపించినప్పుడు తొలగింపబడును. ఇదే విశ్వాస నీతి; నిజముగా, పౌలు ప్రవక్తయైన హబక్కూకునుండి ఉదహరించు వచనము యొక్క సందర్భమును మనము పరిశీలించినప్పుడు, పరిశుద్ధాత్మ సూచించుచున్నది ఈ సిద్ధాంతమునే అని మనము చూచెదము.

ఇప్పుడు, ప్రవక్త దేవుడు ప్రజలమీదికి పంపబోవు శిక్షలను తీర్పులను గూర్చి మాట్లాడియుండెను; కాబట్టి పరిస్థితిని పరిశీలించినప్పుడు సమస్తమును పోయినదని మనము నిర్ధారించియుండవచ్చును. అప్పుడు ఆయన, దుష్టుల గర్వము ఉబ్బి పెరుగుననియు, అయితే వారి పాదములు జారు స్థలములో ఉన్నవనియు, వారు మార్గములో తొట్రిల్లుదురనియు చెప్పుచున్నాడు. తమను తాము హెచ్చించుకొనుటకు వారు ఎంత ఎక్కువగా ప్రయత్నింతురో వారి పతనము అంత తీవ్రమగును. ప్రవక్త దుష్టులమీద ప్రకటించునది ఇదియే. మరియొక వైపు, నీతిమంతుల గూర్చి వారు "విశ్వాసమూలముగా జీవింతురు" అని ఆయన చెప్పుచున్నాడు. నీతిమంతుడు జీవించునని ఆయన చెప్పుచున్నాడని గమనింపుడి; అనగా దేవుని పిల్లలకు క్రింది ఈ లోకములో జీవము దొరకదని దాని భావము. వారు లోకమంతయు తిరిగి, అంతటను వెదకినను, ప్రతిచోటను ప్రతి వస్తువులోను మరణము క్షయమును ఉన్నవని వారు త్వరలో గ్రహింతురు. అయినను, ఈ "జీవమును" ప్రస్తుత కాలమున వారు అనుభవింపకపోయినను, వారు రాబోవు జీవమునకై ఎదురుచూచుచు, విశ్వాసముచేత దానిని తమ హృదయములలోను మనస్సులలోను భద్రపరచుకొందురు. దేవుని ఏర్పరచబడినవారి మనస్సులను లోకమునుండియు, తమనుండియు తొలగించి, వారు పూర్తిగా దేవుని అంటిపెట్టుకొని, తమ రక్షణకు ఆయన కృపయే చాలునని కనుగొనునట్లు చేయుటకు ప్రవక్త ప్రయత్నించుచున్నాడు. అయినను, నేను వివరించిన సంగతులనుగూర్చి పౌలు పూర్తిగా ఒప్పింపబడినవాడై, వాటినిగూర్చి అప్పటికే వ్రాసియున్నందున, మన వాక్యభాగములో ఆయన విషయమును మరింత క్లుప్తముగా చెప్పుచున్నాడు — విశ్వాసము మనలను దేవునియందు మాత్రమే రక్షణను కనుగొనునట్లు నడిపించునని ఆయన ఎల్లప్పుడును బోధించెను. ధర్మశాస్త్రము దీనికి చాలా భిన్నమైనదేదో బోధించుచున్నట్లు కనబడినను, మనము దానిని సరిగా అర్థము చేసికొనినయెడల, మనలో ఏ జీవమును లేదని అది వాస్తవమునకు మనకు చూపుచున్నది. ధర్మశాస్త్రము, "కష్టపడి పనిచేసి, పరదైసును పొందుటకు నీ శక్తిమేరకు చేయుము" అని చెప్పుచున్నది. ఇది ఎందుకు ఇట్లు చెప్పుచున్నది? మనుష్యుని స్వంత యోగ్యతలపై అతనికున్న వ్యర్థమైన నమ్మకమును పోషించుటకు కాదు — నిశ్చయముగా కాదు! గాని, ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు కృపను దీనమనస్సుతో పొందుటకు మనలను సిద్ధపరచుటకే. ఏలయనగా (నేను చెప్పినట్లు), మనము దేవునికి చాలా దూరముగా ఉన్నను, మనము ఆయన అంగీకారమునకు యోగ్యులమని తలంచుటకే ఇష్టపడుదుము. అయితే అట్టి అహంకారమునకు మన ప్రభువు ప్రతీకారము తీర్చుకొనును. ఆయన మనతో ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "మీరేమి చేసితిరో నన్ను చూడనిమ్ము, దగ్గరకు రండి, లెక్క మొదలుపెట్టుదము. మనలో ఎవరు ఎవరికి ఏమైనను ఋణపడియున్నారో వారు దానిని చెల్లింపవలెను. నేను మిమ్ములను నిరాశపరచను; ప్రతిఫలము నా చేతిలోనే ఉన్నది. అంతయు సిద్ధముగా ఉన్నది. నేను మీకు ఆజ్ఞాపించినది మీరు చేసియున్నయెడల, చింతింపకుడి, మీ కష్టమునకు మీకు బాగుగా చెల్లింపబడును. కాబట్టి పనికి పూనుకొనుడి, మీరు నన్నెట్లు సేవింతురో నన్ను చూడనిమ్ము." ఇది చెప్పుటలో, నేను చెప్పినట్లు, స్వభావరీత్యా మనమెట్టివారమో తెలిసికొనుటకు మన ప్రభువు మనలను సిద్ధపరచి సంసిద్ధులను చేయుచున్నాడు. మన దీనస్థితిని మనము ఒప్పుకొనినప్పుడు, మనకు లోపించినదానిని సమకూర్చుటకు ఆయనయొద్దకు వత్తుము. ఈ విధముగా, ధర్మశాస్త్రము విశ్వాసమునకు నడిపించును, అది ఆశ్చర్యకరమైన మార్గములో అయినను!

మనమేమి తలంచినను, పౌలు ఇచ్చట చెప్పుచున్న విరోధాభాసము ఎల్లప్పుడును ఉండును. అనగా, తాను నశించినవాడనని పూర్తి యథార్థతతో మొదట గుర్తించి ఒప్పుకొనిననేగాని ఒకడు విశ్వాసముచేత నీతిమంతుడుగా తీర్చబడలేడు. ఏలయనగా మనము శిక్షావిధికి పాత్రులమను జ్ఞానముపైననే రక్షణ ఆధారపడవలెను. హబక్కూకు కేవలము ఈ గతించిపోవు జీవితములోని శ్రమలనుగూర్చి మాట్లాడినయెడల, పౌలు ప్రవక్త మాటలను మరీ దూరము తీసికొనిపోయినట్లు అనిపించవచ్చును. నీతిమంతుడు "జీవించును" అనగా, దేవుడు అతనిని బాధపెట్టినను, వేధించినను అతడు "నిలిచియుండును" అని అర్థము కావచ్చును. అతడు దేవుని వాగ్దానములపై ఆనుకొనినయెడల పడిపోడు. అయితే ఈ లోకములో మనకు లోనైన ఆపదలనుండి దేవుడు మనలను ఆదరించి విడిపించుటను గూర్చిన ప్రశ్న గురించి పౌలు వ్యవహరించుటలేదు; ఈ అస్థిరమైన జీవితములోని మరి ఏ ఇతర విషయమునకంటెను ఎంతో ప్రాముఖ్యమైన మన నిత్య రక్షణను గూర్చిన ప్రశ్న గురించే ఆయన శ్రద్ధ వహించుచున్నాడు. కాబట్టి ఆయన ప్రవక్త మాటలను తప్పుగా అన్వయించినట్లు కనబడవచ్చును. అయితే ప్రవక్త యొక్క ఆలోచనలు ఈ లోకమునకే పరిమితమైనయెడల ఆ మాటలు వ్యర్థముగా పలుకబడినవగునని మనము జ్ఞాపకముంచుకొనుదము; ఏలయనగా శ్రమలు మంచివారిమీదికిని చెడ్డవారిమీదికిని అందరిమీదికిని వచ్చును. అట్లయినచో, దేవుడు మనలను ఒకసారి, రెండు సార్లు లేదా మూడు సార్లు ఇదివరకే విడిపించిన అవే పరీక్షలలో మనము నిరంతరము పడుచుండగా విశ్వాసముచేత జీవించుటను గూర్చి ఎట్లు మాట్లాడగలము? దేవుడు నేడు ఏదో ఒక శ్రమలో నన్ను ఆదరించి తన కృపను నాకు చూపినయెడల, రేపు ఆయన మరియొక పరీక్షతో నన్ను బాధపెట్టవచ్చును. ఈ లోకమునే నమ్ముకొనవలసినవాడనైనయెడల నా జీవితము ఎట్లుండును? కాబట్టి సంక్షిప్తముగా చెప్పవలెనంటే, విశ్వాసులు ఈ జీవితములో దుఃఖితులై కృశించిపోవచ్చునను మాట నిజమైనను, దేవుడు వారిని ఈ లోకములోనే ఆశీర్వదించుననియు, అంతేకాక, వారు ఇచ్చట క్రిందిలోకములో సహించు కీడంతయు సుఖముగా మారుననియు ప్రవక్త చెప్పుచుండెను. ఎందుకు? ఏలయనగా వారు తమ దేవునియందు నమ్మికయుంచుదురు. కాబట్టి దీనికంటె శ్రేష్ఠమైన స్వాస్థ్యము ఉన్నదని మనము తెలిసికొనవలెను, నిజమైన, నిత్యమైన, నిలుచు సంతోషమును మనము వెదకవలెను.

ఇచ్చట "నీతిమంతుడు" అను మాటను గూర్చి మనము జాగ్రత్తగా వ్యాఖ్యానింపవలెను. ఏలయనగా హబక్కూకు, "దౌర్భాగ్యులైన పాపులు విశ్వాసమూలముగా జీవింతురు" అని చెప్పియుండినయెడల, ఆయన మాటలు కేవలము కొద్దిమందికి చెప్పబడినవని మనము బహుశా తలంచియుందుము. పేద పాపులు ఆశ్రయము కొరకు దేవునియొద్దకు పారిపోవలసినవారని చాలామంది ఇష్టముగా ఒప్పుకొందురు; అయితే గొప్ప సద్గుణములు గలవారైతే, దేవుడు వారిని ఉన్నత స్థితికి హెచ్చించియున్నందున సామాన్య ప్రజలకు వర్తించునది వారికి వర్తింపదు కదా? నీతిమంతులుగా తీర్చబడుట వారి విశేషాధికారమే కదా? నేడును, పోపు మతగురువులు (వారిని వారు పిలుచుకొను విధముగా) తమ ఆచారములన్నిటితో దేవుని దృష్టిలో అపవిత్రులై, దేవునిచేతను మనుష్యులచేతను అసహ్యింపబడవలసినవారైనను, తమ సన్యాసి వేషమును తమ ఇతర అర్థరహిత క్రియలన్నిటిని బట్టి దేవుడు తమకు గొప్ప ఋణపడియున్నాడని ఊహించుకొనుచున్నారు! ఈ మూర్ఖులు, వారి పిచ్చి వాగుడు అంతయు చేసి, వివిధ యాత్రలకై బలిపీఠమునుండి బలిపీఠమునకు, మందిరమునుండి మందిరమునకు తిరుగులాడిన తరువాత, దేవుడు తమ క్రియలన్నిటిని జ్ఞాపకము చేసికొనునని ఆశించుచున్నారు. ఇదంతయు తమ లెక్క చెల్లింపునకు జమ చేయబడునని, ఇంకను వారు దేవునికి సమర్పింప తలంచు లక్ష ఇతర సంగతులతో కూడ అని వారు ఆశించుచున్నారు! అందుచేతనే ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు, తమ స్వంత యోగ్యతలను గూర్చి గర్వముతో ఉబ్బియున్న ఈ అసహ్యమైన కప్పలకంటె దౌర్భాగ్యులైన పేద పాపులును, వేశ్యలును కూడ ముందుగా పరలోక రాజ్యములో ప్రవేశింతురని చెప్పెను (మత్తయి 21:31)! వారి జీవితములు దుష్ట హేయక్రియలతో నిండియున్నను, తమ వేషధారణలో దేవుడు తమకు ప్రతిఫలమిచ్చుటకు బద్ధుడని వారు తలంచుదురు.

ఇప్పుడు, అట్టి తలంపులకు తావు లేకుండ చేయుటకు, ప్రవక్త, "నీతిమంతుడు తన విశ్వాసమూలముగా జీవించును" అని స్పష్టముగా చెప్పుచున్నాడు. మొదట ఈ వచనార్థము మనకు అస్పష్టముగా ఉండవచ్చును. నీతిని కలిగియుండుటకు మనము మొదట విశ్వాసమూలముగా జీవింపవలెనని దీని అర్థమా? ఇది నిజమైనయెడల, విశ్వాసమూలముగా జీవింపనివారు నీతిమంతులు కాజాలరు. అయితే సువార్తలో చెప్పబడిన నీతిమంతులుగా తీర్చబడుట అనగా ఏమిటి? అది ఇదే — దేవుడు మనము తనయొద్దకు చేరగలుగు మార్గమును ఉచితముగా మనకు అనుగ్రహించుట. ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునందు మాత్రమే మనము ఆయనకు అంగీకారులము కాగలము, ఏలయనగా ధర్మశాస్త్రముద్వారా మనము నీతిని పొందలేము. కాబట్టి, ఒక మనుష్యుడు విశ్వాసమూలముగా జీవించినను, అతడు తనంతట తాను నీతిమంతుడు కాడు. కాబట్టి నీతిమంతులు దేవుని ఉచిత కృపచేత మాత్రమే రక్షింపబడుదురని ప్రవక్త భావము. ఆయన ఇట్లు చెప్పుచున్నట్లుండును: "బహుశా దేవుడు ఆయనను అంగీకారముగా సేవించుటకు మీకు కృపను అనుగ్రహించి, తన పరిశుద్ధాత్మచేత నిజమైన భయమును ఆయనకు తగినట్లు ఆయనను మహిమపరచు ఆసక్తిని మీ హృదయములో ముద్రింపవచ్చును. శరీర వాంఛలతో, మీ స్వభావములో భాగమైన పాపముతో పోరాడుచు, వాటికి విరుద్ధముగా గొప్ప మేరకు పోరాడుటకు ఆయన మిమ్ములను సమర్థులనుగా చేయవచ్చును. అయినను దీనంతటి మధ్య, మీరు దేవునికి ఇష్టులగుటకు ప్రయత్నించుచున్నయెడల, మీరు చేసినదంతటిపై ఇంకను వెన్ను త్రిప్పవలెను." నిజముగా, మనము ప్రభువైన యేసుక్రీస్తుపై మాత్రమే ఆనుకొనవలెను. నీతిమంతులైనవారు కూడ విశ్వాసముచేత మాత్రమే నీతిమంతులుగా తీర్చబడగలిగినయెడల, యోగ్యతచేత నీతిమంతులుగా తీర్చబడుటకు ప్రయత్నించుటకు తెగించువాడెవడు? అపవాదులు, దుష్టమనుష్యులు, దేవుని శత్రువులు మాత్రమే.

కాబట్టి, పాపిష్ఠులు నేడు తమ క్రియల పవిత్రతను గూర్చియు, యోగ్యతగల కార్యములను గూర్చియు (వారు చేయునట్లు) అతిశయించునప్పుడు, నిజమైన నీతి యొక్క అర్థము తమకు తెలియదని వారు రుజువుచేయుచున్నారు. వారు దేవునికిని ప్రకృతికిని ఎదురొడ్డి పోరాడుచున్నారు. వారు నీతిమంతులు కావలెనని కోరుచున్నామని చెప్పుచున్నారు — అనగా వారి ఉద్దేశ్యమేమి? తమలో తాముగా, యోగ్యత గల క్రియలద్వారా అని వారి ఉద్దేశ్యము. అయితే ప్రవక్త ఏమి చెప్పుచున్నాడు? నీతిమంతులు తమ క్రియలవలన జీవింతురని ఆయన చెప్పుటలేదు, గాని దేవుని కృపచేత మాత్రమే వారు రక్షింపబడుదురని చెప్పుచున్నాడు. నీతిమంతులు తమ సొంత యోగ్యతపై ఉన్న నమ్మకమంతటిని విడిచిపెట్టవలసినవిధముగా విడిచిపెట్టినయెడల, తమ స్వంత క్రియల బలముతో దేవుని యెదుటికి రాగలమనియు, ఆయన తమకు ప్రతిఫలమిచ్చుటకు బద్ధుడగుననియు తలంచువారు, నీతిమంతుల పట్టికనుండి తమ పేరులను తామే కొట్టివేసికొనుచున్నారని అనుసరించును. కాబట్టి, ప్రవక్త ఇచ్చట పలికిన వాక్యమునుబట్టి, పాపిష్ఠులు తమ తప్పిదములలో కొనసాగినయెడల దేవునిచే విసర్జింపబడుదురు. పౌలు దావీదు మాటలను ఉదహరించుచున్నాడు: "ప్రభువు ఎవని పాపమును ఆరోపింపడో వాడు ధన్యుడు." దేవుడు తన మంచితనముచేత వారిని రక్షించువరకు, నీతిమంతులు అనగా తమను తామే ఖండించుకొని, నిరాశ యొక్క అగాధములలో అనుభవించువారని ఆయన మనకు బోధించుచున్నాడు (రోమీయులకు 4:8; కీర్తనలు 32:1ff). దావీదు, "ప్రభువు ఎవని పాపమును ఆరోపింపడో వాడు ధన్యుడు" అని చెప్పినప్పుడు, తన జీవితములో ఈ దశలో అతడు దుష్టుడైనను, విశృంఖలుడైనను కాడు; దేవుని తృణీకరించినవాడును కాడు; తన పాపమును బయలుపరచుకొనునట్లు తన మనస్సాక్షిని ఎన్నడును పరిశీలించుకొనని వాడును కాడు! అందుకు విరుద్ధముగా, దేవుడు అతనిని ఏర్పరచుకొనెను; సమూయేలు ద్వారా అతనిని అభిషేకించెను; అతనిని ప్రముఖ ప్రవక్తలలో ఒకనిగా చేసెను. అతని రాజ్యము ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు రాజ్యమునకు ముందు ఛాయగా ఉండెను. సంక్షిప్తముగా, దేవుడు అతనిని ఎంతగా మార్చియుండెననగా, అతడు ఇప్పుడు మనుష్యుల మధ్య నివసించు దేవదూతవలె ఉండెను. అయినను అతడు తన పాపములను ఒప్పుకొని అంగీకరించి, వాటిని గూర్చి దుఃఖించి విలపించి, నరకమువంటి వేదనలో ఉండెను. దేవుడు వచ్చి తన కనికరమును చూపువరకు అతడు ఇట్లు బాధపడుచునే ఉండెను; దేవుడు క్షమాపణ అనుగ్రహించువరకు అతడు ఏ సంతోషమును, ఏ సమాధానమును ఎరుగడు. దేవుడు మన క్రియలన్నిటిని విస్మరించి మన పాపములన్నిటిని తుడిచివేసినయెడలనే మనము కూడ సంతోషముగా ఉండగలము. దేవుడు మనయెడల దయగలవాడైనయెడల, ఈ సంతోషము మనదగును; ఆయన ఇక మనము స్వభావరీత్యా ఎట్టివారమో — పేదవారము, ఖండింపబడిన పాపులము — అనునదానిని పరిగణింపక, మన స్వంత వ్యక్తిత్వములను బట్టి కాక, తన అద్వితీయ కుమారుని నిమిత్తము మనలను అంగీకరించును. నిజముగా, దావీదు ఈ బోధను మరియొక చోట కూడ పునరుద్ఘాటించుచున్నాడు (కీర్తనలు 143:2): "నీ సేవకుని తీర్పులోనికి తేకుము; నీ దృష్టికి జీవించు ఏ మనుష్యుడును నీతిమంతుడు కాడు."

కాబట్టి ఈ పాఠమును నేర్చుకొందము: ఒక మనుష్యుడు దేవునికి ఎంత ఎక్కువగా భయపడునో, అతడు తన పాపమును గూర్చి అంత ఎక్కువగా సిగ్గుపడును. పాప స్పృహ కేవలము మూడు నాలుగు నెలలు మాత్రమే ఉండవలసినది కాదు — మన జీవితకాలమంతయు మన పాపములను మనము అసహ్యించుకొనవలెను. అంతేగాక, మనకు ఎంతో అత్యవసరముగా కావలసిన కృపను దేవుడు సమకూర్చి మనలను మరణపు గుంటనుండి లాగివేయనియెడల, మనలను మ్రింగివేయుటకు నరకపు నోరు తెరచుకొని సిద్ధముగా ఉన్నదని జ్ఞాపకముంచుకొందము. అందుచేతనే "నీతిమంతుడు విశ్వాసమూలముగా జీవించును" అని వ్రాయబడియున్నది — ఇది కేవలము మూడు నాలుగు నెలలు వర్తించు బోధగా కాదు; లేదా ఇతరులకంటె తక్కువ పరిశుద్ధమైన జీవితములు గలవారి కొరకు వ్రాయబడినదియు కాదు. దేవుడు ఈ మాటలను మన మధ్య అత్యంత ఘనులైనవారికి కూడ చెప్పుచున్నాడు.

ఇప్పుడు ముగింపునకు ముందు, "జీవించును" అను మాటను గూర్చి మనము వ్యాఖ్యానింపవలెను. అది ఒక నిర్ణీత కాలమును, అనగా ఒక దినమును లేదా మూడు నెలలను సూచించదు. అది ప్రతి క్షణము దేవుని కృపచేత జీవించు జీవితమును గూర్చి చెప్పుచున్నది; అందులో మన భూలోక జీవితముల అంతము వరకు దినదినము ఆయన సన్నిధిని కృపను మనము వెదకుదుము. పౌలు చెప్పినట్లు, మన జీవితములు ఈ లోకములో దాచబడియున్నను (కొలొస్సయులకు 3:3), మన యెదుట మరణము తప్ప మరేదియు కనబడకపోయినను, మనము పూర్తిగా దేవుని వాగ్దానముపై ఆనుకొనవలెను. ఆయన మనకు నిత్యజీవమును హామీ ఇచ్చియున్నాడు, ఈ జీవమును ఇచ్చుట ఆయన చేతిలోనిది — ఆయన దానిని మనకొరకు భద్రపరచును! మన నిమిత్తము మరణించి తిరిగి లేచిన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తును పంపుటద్వారా ఆయన దానిని మనకు వాగ్దానముగా ఇచ్చియున్నాడు. ఇప్పుడు, "మన కొరకు పరలోకమునకు ఎవడు ఎక్కిపోవును?" అనియైనను, "అగాధములోనికి ఎవడు దిగిపోవును?" అనియైనను, "మన కొరకు సముద్రము ఆవలికి ఎవడు వెళ్లును?" అనియైనను మనము అడుగనవసరము లేదు. "ఆ వాక్యము నీ దగ్గరనే, నీ నోటిలోను నీ హృదయములోను ఉన్నది" (ద్వితీయోపదేశకాండము 30:12; రోమీయులకు 10:6-8). మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు అగాధములోనికి దిగెనని మనకు తెలియును; అనగా ఆయన మన నిమిత్తము శాపమాయెను (దేవుని చిత్తమైనయెడల తదుపరి ప్రసంగములో మనము చూతుము — ప్రస్తుతమునకు ఇది చాలును). అంతేకాక ఆయన పరలోకమునకు ఆరోహణమై మన కొరకు ద్వారమును తెరచెను, ఏలయనగా ఆయన మన పక్షమున ప్రవేశించెను. ఈ సత్యములలో గొప్ప నిశ్చయతను పొందుదము; మనకు వాగ్దానము చేయబడిన జీవము యొక్క ప్రత్యక్షతకై మనము ఎదురుచూచుచుండగా, ఈ లోకములో పేదవారిగా, చనిపోయినవారివలె ఉండుటకు మనలను మనము అనుమతించుకొందము. దేవుడు తన కాలమందు దానిని మనకు బయలుపరచి ప్రత్యక్షపరచునను విషయములో సందేహము లేదు; ఆయన పరిశుద్ధ సువార్త ఇంత కాలము ప్రకటించుచు వచ్చిన ఆ "జీవమునందు" మనము సంపూర్ణముగా ఆనందింతుము.

ఇప్పుడు మన మహా దేవుని మహిమ యెదుట సాగిలపడి, మన పాపములను ఒప్పుకొని, వాటిని గూర్చి ఇంకను ఎక్కువగా మనకు స్పృహ కలిగించుమని ఆయనను ప్రార్థింతము. మనలను చుట్టుకొనియున్న బలహీనతల, పాపముల భారము క్రింద వణకుచు మూల్గుచు, ఆయన మనలను పూర్తిగా శుద్ధి చేయువరకు ఆయన యెదుట మనలను మనము పడవేసికొనునంతగా అవి మనలను కదలించునుగాక. అంతేకాక, ఈ మర్త్య జీవితకాలమున, పాపమునకు దాస్యమునుండియు సాతానునకు బానిసత్వమునుండియు ఆయన మనలను పూర్తిగా విడిపించువరకు — అనగా ఆయన మనకు సంపూర్ణ స్వాతంత్ర్యమును అనుగ్రహించువరకు — ఆయన మనలను ఆదుకొనుమని ప్రార్థింతము. ఈ కృపను ఆయన మనకు మాత్రమే కాక, సమస్త జనులకును అనుగ్రహించును గాక, ఇత్యాది.