ప్రసంగికులు, ప్రసంగం గురించి ఫిన్నీ

"నేను ఒక వృద్ధుడను, నా అభిప్రాయాలు మరియు పద్ధతుల ఫలితాల్లో అనేకం ప్రజలకు తెలిసినవే. ప్రసంగము అనే విషయంలో పరిచర్యకు నిష్కపటంగా మాట్లాడటం అనుచితమా? ఒకసారి సుప్రీం కోర్టు న్యాయమూర్తి ఒకరు నాతో ఇలా అన్నారు: 'ప్రసంగికులు ప్రజలను సంబోధించడంలో మంచి వివేచన ఉపయోగించరు. వారు పునరుక్తికి భయపడతారు. సామాన్య ప్రజలకు సరిగా అర్థంకాని భాషను వాడతారు. వారి ఉదాహరణలు జీవితంలోని సామాన్య వృత్తుల నుండి తీసుకున్నవి కావు. మరీ ఉన్నతమైన శైలిలో రాసి, పునరుక్తి లేకుండా చదువుతారు, కాబట్టి ప్రజలకు అర్థం కావు. ఒకవేళ న్యాయవాదులు ఇలాంటి పద్ధతిని అవలంబిస్తే, తమను తాము మరియు తమ వాదనను నాశనం చేసుకుంటారు. మా లక్ష్యం మా వాగ్ధాటిని ప్రదర్శించడం కాదు, గానీ న్యాయనిర్ణేతలను ఒప్పించి, అక్కడికక్కడే తీర్పు పొందడం. ఇప్పుడు ప్రసంగికులు కూడా ఇలా చేస్తే, వారి ప్రసంగం చూపే ఫలితాలు ఇప్పుడు ఉన్నవాటికి పూర్తిగా భిన్నంగా ఉంటాయి. వారు తమ అధ్యయన గదిలోకి వెళ్లి ఒక ప్రసంగాన్ని రాస్తారు; తమ వేదిక మీదికి వెళ్లి దాన్ని చదువుతారు, వినేవారు దానిని బాగా అర్థం చేసుకోలేరు. వారు ప్రజలను ఒప్పించాలని, అక్కడికక్కడే క్రీస్తు పక్షంగా వారి తీర్పును పొందాలని ఆశించి సంబోధించరు. అలాంటి లక్ష్యాన్ని వారు వెతకరు. బదులుగా చక్కటి సాహిత్య రచనలు చేయడం, గొప్ప వాగ్ధాటిని, అలంకారయుక్తమైన భాషను ప్రదర్శించడమే వారి లక్ష్యంగా కనిపిస్తుంది.'

"నా సహోదరులు నన్ను తరచుగా కఠినంగా చూసినందుకు నేను ఎన్నడూ వారిపై కొంచెమైనా కఠిన భావాన్ని పెంచుకోలేదు. నేను వారి అభిప్రాయాలను అవలంబిస్తే మరింత మేలు చేస్తానని, తక్కువ కీడు చేస్తానని వారు నిజంగా భావించారు. కానీ నా అభిప్రాయం వేరుగా ఉండేది.

"నేను ఫిలడెల్ఫియాలో ప్రసంగిస్తున్నప్పుడు కనెక్టికట్ నుండి ఒక డాక్టర్ గారు అక్కడికి వచ్చి నా ప్రసంగం విన్నారు. నేను వేదిక గౌరవాన్ని ఏ విధంగా తగ్గించానో చూసి ఆయన కోపగించారు. నాకు పరిచర్యా విద్య లభించే వరకు నన్ను ప్రసంగించనివ్వకూడదని, నేను ప్రసంగించడం మానేసి ప్రిన్స్టన్ వెళ్లి వేదాంతశాస్త్రం నేర్చుకోవాలని, సువార్త ఎలా ప్రసంగించాలో మెరుగైన అభిప్రాయాలు పొందాలని ఆయన పట్టుబట్టారు.

"నాకు ఉన్నత విద్యాసంస్థల ప్రయోజనాలు లభించలేదు; అందువల్ల, ముఖ్యంగా ప్రసంగికులకు, పెద్ద పట్టణాలలోని ప్రజలకు కూడా ఆమోదయోగ్యంగా ఉండేందుకు అవసరమైన అర్హతలు నాకు లేవని నాకు బాగా తెలుసు కాబట్టి, సువార్త లభించని క్రొత్త నివాస ప్రాంతాలకు, స్థలాలకు వెళ్లడం తప్ప నాకు ఇంతకన్నా ఉన్నతమైన ఆశయమూ, ఉద్దేశమూ ఎన్నడూ లేదు. నిజానికి, నా ప్రసంగ జీవితపు తొలి సంవత్సరాలలో నేనే అనేకసార్లు ఆశ్చర్యపోయాను,

అత్యంత విద్యావంతులైన వర్గాలకు కూడా అది అంత క్షేమకరంగా, ఆమోదయోగ్యంగా ఉండటం చూసి. ఇది నేను ఊహించినదానికంటే ఎక్కువ, నేను ఆశించడానికి సాహసించినదానికంటే చాలా ఎక్కువ. కానీ నేను ఎంత ఎక్కువ కాలం ప్రసంగించానో, నా సహోదర ప్రసంగికులు భావించినట్లుగా నా తప్పు ఆ దిశలో ఉందని అనుకోవడానికి అంత తక్కువ కారణం నాకు కనిపించింది. నాకు అనుభవం పెరిగే కొద్దీ, నా ప్రసంగ పద్ధతి ఫలితాలు నాకు ఎంత ఎక్కువగా కనిపించాయో, ఉన్నత, నిమ్న, విద్యావంతులు, అవిద్యావంతులు అన్ని వర్గాల వారితో నేను ఎంత ఎక్కువగా సంభాషించానో, ఆత్మలను గెలుచుకునే అత్యుత్తమ విధానం గురించి దేవుడు నాకు సరైన భావనలు ఇచ్చి నన్ను నడిపించాడనే వాస్తవం నాలో అంత ఎక్కువగా ధృడపడింది. దేవుడే నాకు నేర్పించాడని నేను చెబుతున్నాను; అది అలాగే జరిగి ఉండాలని నాకు తెలుసు, ఎందుకంటే నేను ఈ భావనలను మనుష్యుని నుండి పొందలేదని ఖచ్చితం. పౌలు చెప్పినట్లుగా, నాకు సువార్త మనుష్యుని ద్వారా కాక, స్వయంగా క్రీస్తు ఆత్మ ద్వారానే బోధించబడిందని నేను పూర్తి సత్యంతో చెప్పగలనని అనేకసార్లు అనుకున్నాను. మరియు ఆత్మ నాకు ఎంత స్పష్టంగా, బలంగా బోధించారంటే, నా పరిచర్యా సహోదరులు నాపై అనేకసార్లు, చాలాకాలం ప్రయోగించిన ఏ వాదనకూ నా మీద కొంచెమైనా ప్రభావం చూపలేదు.

"నేను దీనిని ఒక కర్తవ్యంగా భావించి ప్రస్తావిస్తున్నాను; ఎందుకంటే సెమినరీలు చాలావరకు ప్రసంగికులను చెడగొడుతున్నాయనే నమ్మకం నాకు ఇప్పటికీ గంభీరంగా ఉంది. ఈ రోజుల్లో ప్రసంగికులకు వేదాంతపరమైన అన్ని విషయాలపై సమాచారం పొందేందుకు గొప్ప సౌకర్యాలు ఉన్నాయి, మరియు వేదాంత, చారిత్రక, బైబిలు జ్ఞానం విషయంలో బహుశా చరిత్రలో ఏ యుగంలో కంటే ఎక్కువగా వారు పండితులై ఉన్నారు. అయినప్పటికీ, తమ పాండిత్యాన్నంతటినీ ఎలా ఉపయోగించాలో వారికి తెలియదు. చివరకు, వారు చాలావరకు సౌలు కవచం ధరించిన దావీదులా ఉన్నారు. ప్రసంగించడం ద్వారానే తప్ప మనిషి ప్రసంగించడం నేర్చుకోలేడు.

"కానీ ప్రసంగికులకు అవసరమైన ఒక గొప్ప విషయం ఉంది, అదే హృదయ ఏకాగ్రత. కాపాడుకోవలసిన, పెంపొందించుకోవలసిన కీర్తి ఉంటే, వారు చేయగలిగే మేలు స్వల్పమే. చాలా సంవత్సరాల క్రితం నాకు తెలిసిన ఒక ప్రియమైన కాపరి తన ఆరోగ్యం కోసం ఇంటిని విడిచి వెళ్లి, తాను లేని కాలంలో తన వేదికను నింపడానికి సెమినరీ నుండి అప్పుడే బయటికి వచ్చిన ఒక యువకుడిని నియమించారు. ఈ యువకుడు తనకు చేతనైనంత శ్రేష్ఠమైన ప్రసంగాలను రాసి ప్రసంగించాడు. చివరకు ఆ కాపరి భార్య ధైర్యం చేసి ఆయనతో ఇలా అన్నది: 'మీరు ప్రజల తలలకు మించి ప్రసంగిస్తున్నారు. వారికి మీ భాష గానీ, మీ ఉదాహరణలు గానీ అర్థం కావడం లేదు. మీరు మీ పాండిత్యాన్ని వేదిక మీదికి మరీ ఎక్కువగా తీసుకువస్తున్నారు.' దానికి అతడు ఇలా జవాబిచ్చాడు: 'నేను యువకుడిని. నేను ఒక శైలిని పెంపొందించుకుంటున్నాను. విద్యావంతులైన సంఘంతో చుట్టుముట్టబడిన వేదికను ఆక్రమించుకోవడానికి నన్ను నేను సిద్ధం చేసుకోవాలని ఆశిస్తున్నాను. మీ ప్రజల స్థాయికి నేను దిగలేను. నేను ఒక ఉన్నతమైన శైలిని పెంపొందించుకోవలసిందే.' అప్పటి నుండి నేను ఆ మనిషి మీద కన్నేసి ఉంచాను, మరియు అతని పేరు ఏ పునరుజ్జీవనంతోనూ ముడిపడి ఉండటం నేను ఎన్నడూ చూడలేదు, అతని అభిప్రాయాలు మూలాధారంగా మారితే తప్ప అది జరుగుతుందని నేను ఎన్నడూ ఆశించను.

"నా ప్రసంగ జీవితపు తొలి సంవత్సరాలలో, నేను పరిచర్యలో విజయం సాధిస్తే అది సెమినరీలకు అప్రతిష్ఠ తెస్తుందని ప్రసంగికులు తమలో తాము ఏకీభవించడం చాలా సాధారణంగా ఉండేది. అయితే, కళాశాలలు గానీ వేదాంత సెమినరీలు గానీ అందించే విద్యను తక్కువగా చూడాలనే ఆలోచన నాకు ఎన్నడూ లేదు; అయితే కొన్ని విషయాల్లో, విద్యార్థులను తర్ఫీదు చేసే వారి పద్ధతుల్లో వారు తీవ్రంగా పొరపాటు పడుతున్నారని నేను అప్పుడూ అనుకున్నాను, ఇప్పుడూ అనుకుంటున్నాను. విద్యార్థులు తమ చదువు కొనసాగిస్తూనే ప్రజలతో మాట్లాడటానికి, చుట్టుపక్కల ప్రాంతాల్లోని ప్రజలకు ఆశువుగా ప్రసంగాలు ఇవ్వడానికి అలవాటు పడటానికి వారిని ప్రోత్సహించరు. ఆచరణ లేకుండా కేవలం చదువు ద్వారా మనుషులు ప్రసంగించడం నేర్చుకోలేరు. తమకు అందుబాటులో ఉన్న ఏ స్థలానికైనా వెళ్లి, ప్రజలకు హృదయపూర్వకంగా క్రీస్తును తెలియజేస్తూ, దేవుడు తమకు అనుగ్రహించిన వరాన్ని, పిలుపును అభ్యసించి, రుజువు చేసుకుని, అభివృద్ధి చేసుకోవడానికి విద్యార్థులను ప్రోత్సహించాలి. ఈ విధంగానే వారు ప్రసంగించడం నేర్చుకోవాలి.

"దీనికి బదులుగా, విద్యార్థులు తాము 'ప్రసంగాలు' అని పిలిచేవాటిని రాయమని, విమర్శ కోసం సమర్పించమని కోరబడతారు; ప్రసంగించడం అంటే, తరగతికీ ఆచార్యుడికీ వాటిని చదివి వినిపించడం. ఈ విధంగా వారు ప్రసంగమనే ఆటను ఆడతారు. ఈ పద్ధతిలో ఏ మనిషీ ప్రసంగించలేడు. ఈ పిలవబడే 'ప్రసంగాలు' పొందే విమర్శ కారణంగా, సహజంగానే సాహిత్య వ్యాసాలుగా దిగజారిపోతాయి. అలాంటి ప్రసంగాలను ప్రసంగాలుగా ప్రజలు గౌరవించరు. చక్కటి సాహిత్య వ్యాసాలను చదవడం వారికి ప్రసంగంగా అనిపించదు. ఇది సాహిత్య అభిరుచిని సంతృప్తిపరుస్తుందేమో గానీ, ఆత్మీయంగా క్షేమాభివృద్ధి కలిగించదు. ఇది ఆత్మ అవసరాలను తీర్చదు, ఆత్మలను క్రీస్తు వైపు తిప్పడానికీ ఉపయోగపడదు. విద్యార్థులకు చక్కటి, ఉన్నతమైన రచనా శైలిని పెంపొందించుకోమని నేర్పిస్తారు. అయితే, విద్యావంతుడైన మనిషి తన హృదయం తాను ప్రసంగించే విషయంతో మండుతూ, ఎదురుచూసే హృదయపూర్వక ప్రజల ముందు తన హృదయాన్ని నిర్భయంగా కుమ్మరించేటప్పుడు సహజంగా ప్రవహించే ఆ ఉద్వేగభరితమైన, ప్రభావశీలమైన, ఒప్పించగల నిజమైన వాగ్ధాటి వారికి ఏమాత్రం లేదు.

"శాశ్వత మరణపు అంచున వేలాడుతున్న అమర్త్య ఆత్మల ముందు వేదిక మీద ఇలాంటి పాండిత్య, అలంకారశాస్త్ర నమూనాలను ప్రదర్శించడం అనంతంగా అనుచితమని ఆలోచనాపరుడైన మనసుకు అనిపిస్తుంది... మనుషులు పూర్తిగా హృదయపూర్వకంగా ఉన్నప్పుడు, వారి భాష ప్రత్యక్షంగా, సరళంగా ఉంటుంది. వారి వాక్యాలు చిన్నవిగా, బలవత్తరంగా, శక్తివంతంగా ఉంటాయి. చర్యకోసం విజ్ఞప్తి ప్రత్యక్షంగా చేయబడుతుంది; అందుకే అలాంటి ప్రసంగాలన్నీ ప్రభావం చూపుతాయి... సాధారణ బోధకుడి ఉద్వేగభరిత వాక్కు, ఈ శ్రేష్ఠమైన అలంకారశాస్త్ర ప్రదర్శనలు సాధించగలిగే దానికంటే చాలా ఎక్కువగా సంఘాన్ని కదిలించగలదు. గొప్ప ప్రసంగాలు ప్రజలను ప్రసంగికుడిని పొగిడేలా చేస్తాయి. మంచి ప్రసంగం ప్రజలను రక్షకుడిని స్తుతించేలా చేస్తుంది.

"ఒక ప్రసంగికుడిలో 'నిజాయితీయే ఉత్తమ విధానం' అని నా అనుభవం చెబుతుంది... మనుషులు మూర్ఖులు కాదు. వేదిక మీదికి వెళ్లి సున్నితమైన, రాజీపడే విషయాలు ప్రసంగించే వ్యక్తి పట్ల వారికి నిజమైన గౌరవం ఉండదు. వారు తమ అంతరంగంలో దానిని హృదయపూర్వకంగా అసహ్యించుకుంటారు. క్రీస్తు రాయబారిగా తమ ప్రజల ఆత్మలతో నమ్మకంగా వ్యవహరించనంత వరకూ, తాను శాశ్వతమైన గౌరవాన్ని పొందుతాననీ, తన ప్రజలచేత శాశ్వతంగా గౌరవించబడతాననీ ఏ మనిషీ అనుకోకూడదు.

"సువార్తనూ, దానిని ఉత్తమంగా అన్వయించే విధానాన్నీ నిత్యం అధ్యయనం చేయడం నా అలవాటుగా ఎప్పుడూ ఉండేది. నేను నా ప్రసంగాలు రాసే గంటలకూ, రోజులకూ నన్ను పరిమితం చేసుకోను; కానీ నా మనసు ఎల్లప్పుడూ సువార్త సత్యాలను, వాటిని ఉపయోగించే ఉత్తమ విధానాన్ని గురించి ఆలోచిస్తూనే ఉంటుంది. నేను ప్రజల మధ్యకు వెళ్లి, వారి అవసరాలను తెలుసుకుంటాను. అప్పుడు, పరిశుద్ధాత్మ వెలుగులో, వారి ప్రస్తుత అవసరాలను తీర్చగలదని నేను భావించే ఒక అంశాన్ని తీసుకుంటాను. దాని గురించి తీవ్రంగా ఆలోచిస్తాను, ఎక్కువగా ప్రార్థిస్తాను, నా మనసును దానితో నింపుకుంటాను, తర్వాత వెళ్లి దానిని ప్రజల మీద కుమ్మరిస్తాను. రాసిన ప్రసంగంలో ఒక కష్టం ఏమిటంటే, ఒక మనిషి దానిని రాసిన తర్వాత, ఆ విషయం గురించి మరీ ఎక్కువగా ఆలోచించాల్సిన అవసరం ఉండదు. మనుషులు తమ చేతనైనంత మేరకు ప్రజలతో మాట్లాడటం మొదలుపెట్టి, తమ హృదయాలను సత్యంతో, పరిశుద్ధాత్మతో నింపుకోకపోతే, వారు ఎన్నడూ ఆశు ప్రసంగికులుగా మారలేరు.

"ఇటీవలి సంవత్సరాలలో వేదిక కోసం నేను సిద్ధపడే విధానం గురించి నేను ఇప్పటికే చెప్పాను. నేను మొదట ప్రసంగించడం ప్రారంభించినప్పుడు, నా తొలి పరిచర్యలో దాదాపు పన్నెండు సంవత్సరాల పాటు, నేను ఒక్క మాట కూడా రాయలేదు, ప్రార్థనలో నాకు లభించినది తప్ప మరే సిద్ధపాటు లేకుండానే సాధారణంగా ప్రసంగించవలసి వచ్చేది. చాలాసార్లు నేను ఏ లేఖనభాగం మీద మాట్లాడాలో, ఏమి చెప్పాలో ఒక్క మాట కూడా తెలియకుండానే వేదిక ఎక్కేవాడిని. ఆ సందర్భాన్నీ, పరిశుద్ధాత్మనూ నమ్ముకుని లేఖనభాగాన్ని సూచించడానికి, మొత్తం విషయాన్ని నా మనసుకు తెరవడానికి వదిలేసేవాడిని; మరియు, ఖచ్చితంగా, నా పరిచర్యలో మరే ఇతర భాగంలోనూ ఇంతటి విజయంతో, శక్తితో నేను ప్రసంగించలేదు. దైవప్రేరణతో నేను ప్రసంగించకపోతే, నేను ఎలా ప్రసంగించానో నాకు తెలియదు. విషయం నా

మనసుకు నన్ను నేను ఆశ్చర్యపరిచే విధంగా తెరుచుకునేది - ఇది నా అనుభవంలో సాధారణమే, నా పరిచర్యా జీవితమంతటిలో అలాగే ఉండేది. నేను ఏమి చెప్పాలో నాకు ఒక అంతర్దృష్టితో కూడిన స్పష్టతతో కనిపించేది; నేను వాటిని అందించగలిగినంత వేగంగా ఆలోచనల, పదాల, ఉదాహరణల సైన్యాలు నా వద్దకు వచ్చేవి... క్రీస్తుచేత సువార్త ప్రసంగించడానికి పిలువబడిన ప్రసంగికులందరూ 'పరలోకము నుండి పంపబడిన పరిశుద్ధాత్మతో సువార్తను ప్రసంగించే' విధంగా అటువంటి అర్థంలో దైవప్రేరణ పొందాలని, పొందగలరని నేను నమ్ముతున్నాను. ప్రసంగికులందరూ పరిశుద్ధాత్మతో ఎంతగా నింపబడాలంటే, వారి ప్రసంగం వినేవారందరికీ దేవుడు నిజంగా వారితో ఉన్నాడనే నమ్మకం కలగాలి." (జ్ఞాపకాలు, పేజీలు 85-97.)

"పురుషులు, స్త్రీలు తమ సహజ ఒప్పించే శక్తిలో అపరిమితంగా భిన్నంగా ఉంటారు; కానీ మానవ వాగ్ధాటి ఎన్నటికీ ఒక ఆత్మను మార్చలేదు. దేవుని ఆత్మ దేవుని సత్యాన్ని హృదయంలో నాటి ప్రభావశీలం చేయనంత వరకు, మానవ వాగ్ధాటి, పాండిత్యం అంతా వ్యర్థమే. మరియు అతి తక్కువ మానవ సంస్కారంతో కూడా, ఈ శక్తి ధారణ ఒక క్రైస్తవుడిని ఆత్మలను క్రీస్తు వద్దకు తీసుకురావడంలో జ్ఞానవంతుడిగా, సమర్థుడిగా చేస్తుందనేది ఎంతో పరిగణించదగిన వాస్తవం. ఇది మానవ పాండిత్యానికి, గర్వానికి ఎంతో అవమానకరమైనది, ఎప్పుడూ అలాగే ఉంది; అయినప్పటికీ, జ్ఞానులను సిగ్గుపరచడానికి ఈ లోకపు బలహీన విషయాలను ఎన్నుకోవడం మొదటి నుండి క్రీస్తు పద్ధతిగా ఉంది... ఈ శక్తి ధారణ అనేది ఒప్పించే, సంభాషించే అలవాట్లను పెంచుకోవడం ద్వారా మనుషులు పెరిగి పొందగలిగేది కాదు. ఇది ఒక వరం, ఒక అభిషేకం, తక్షణమే పొందబడేది, దానిని కలిగి ఉన్నవాడు దానిని పొందిన ఉద్దేశాల కోసం ఎంత నమ్మకంగా, తీవ్రంగా ఉపయోగిస్తాడో దానిని బట్టి అది పెరగవచ్చు లేదా తరగవచ్చు. ఇది తరచుగా పొందబడి తర్వాత కోల్పోబడుతుంది, లేదా ఆత్మలో ఆత్మ వెలుగును ఆర్పివేసే దేనితోనైనా దాని ప్రత్యక్షత నిలిపివేయబడుతుంది.

"ఈ శక్తి ఉన్నచోట, ఎంత ఎక్కువ పాండిత్యం, వాగ్ధాటి ఉంటే అంత మంచిది. కానీ ఈ శక్తికి బదులుగా సంస్కారాన్ని, లేదా ఈ దైవిక శక్తి ధారణకు బదులుగా మానవ పాండిత్యాన్నీ, వాగ్ధాటినీ ప్రతిక్షేపించే స్థిరమైన ధోరణిని గమనించడం బాధాకరం. సంఘంలో ఈ ధోరణి పెరుగుతోందని నేను భయపడుతున్నాను. పరిశుద్ధాత్మతో లోతుగా బాప్తిస్మం పొందిన మనుషులకు బదులుగా, ఈ దైవిక శక్తి ధారణకు బదులుగా గొప్ప పాండిత్యం, వాగ్ధాటి కలిగిన మనుషుల కోసం సంఘాలు పిలుస్తున్నాయి.

"విద్యా సెమినరీలు ఈ విషయంలో చాలా తప్పు చేస్తున్నాయి. లోకంలో ఉపయుక్తతకు అవసరమైన అర్హతగా ఈ శక్తి ధారణ మీద అవి సగం మేర కూడా ఒత్తిడి పెట్టడం లేదు. కళాశాలలో గానీ వేదాంత సెమినరీలో గానీ ఒక ఆచార్యుడికి ఈ శక్తి ధారణ ప్రత్యక్షత తప్పనిసరి అర్హతగా పరిగణించాలి, మరియు అది లేకపోవడాన్ని, ముఖ్యంగా వేదాంత సెమినరీలో, ఆచార్య పదవికి అనర్హతగా పరిగణించాలి. ఈ శక్తి ధారణను నమ్మని, స్పష్టంగా దానిని కలిగి ఉండని వేదాంత ఆచార్యుడు తన విద్యార్థులకు అడ్డంకిరాయిగా మారకుండా ఉండలేడు. పరిచర్యకు అన్నింటికంటే ముఖ్యమైన అర్హతగా దానిని వారికి నొక్కి చెప్పకపోతే, పరిచర్యలో విజయానికి అది పూర్తిగా అనివార్యమైనదిగా దానిని గురించి మాట్లాడకపోతే, ప్రవర్తించకపోతే, అతని బోధన, అతని ప్రభావం మౌలికంగా లోపభూయిష్టంగా ఉంటాయి; అవి ఒక ఉరిగా, అడ్డంకిరాయిగా మారతాయి. ఇది నిజంగా ఉండాలి, లేదా పైనుండి వచ్చే శక్తి ధారణ అనే ఈ మొత్తం ప్రశ్నే ఒక భ్రమగా ఉండాలి." (పరిశుద్ధాత్మ బాప్తిస్మం, పేజీలు 245-247.)

ప్రసంగికులు, ప్రసంగం, పరిచర్యా శిక్షణ గురించి ఫిన్నీ చేసిన ఈ సుదీర్ఘ వ్యాఖ్యలను నేను ఉదహరించాను, ఎందుకంటే ఇతర ఏ ప్రసంగశాస్త్ర సాహిత్యంలో దొరికే దానికంటే ఎక్కువ లోతైన విజ్ఞానమూ, జ్ఞానయుక్తమైన సలహా వీటిలో ఉన్నాయని నేను నమ్ముతున్నాను. నేను కూడా విమర్శ కోసం ఒక ఆచార్యుడికీ, సహాధ్యాయులకూ నాటకపు ప్రసంగం ఇచ్చే అసహ్యకరమైన ప్రహసనాన్ని అనుభవించాను. నేను కూడా

కళాశాలలోనూ, సెమినరీలోనూ సంవత్సరాల తరబడి ప్రసంగించకుండా అట్టిపెట్టబడ్డాను. నాకు దైవిక అభిషేకం, పైనుండి వచ్చే శక్తి ధారణ అవసరమని ఏ ఆచార్యుడూ ఒక్కసారి కూడా సూచించకుండానే నేను కూడా శిక్షణ పొంది, పట్టభద్రుడినై, ప్రసంగించడానికి పంపబడ్డాను.

ప్రపంచంలోనే అత్యంత ఉన్నత విద్యావంతులైన మతాధికారులు కలిగిన కాంగ్రిగేషనల్, ప్రెస్బిటేరియన్ సంఘాలలో దాదాపు మూడు వేల సంఘాలు ప్రతి సంవత్సరం ఒక్క మార్పిడిని కూడా నివేదించడం లేదని, మరియు దీనికంటే మరింత అధ్వాన్నంగా ఉన్న సంప్రదాయాలు మొత్తం ఉన్నాయని మనం ఆలోచించినప్పుడు, ప్రసంగికులను తయారుచేయడానికి సెమినరీల బోధన కంటే మరింత ఎక్కువేదో అవసరమని స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది. ఫిన్నీ సాధించిన విజయం అంత విశేషమైనది కాబట్టి, వేదాంత ఆచార్యులు, విద్యార్థులు, ప్రసంగికులు ఆయన పాదాల చెంత కూర్చుని ప్రసంగశాస్త్రంలో పాఠాలు నేర్చుకోవడం సముచితమే.