ప్రసంగికులను, ప్రసంగాన్ని గురించి ఫిన్నీ

“నేను వృద్ధుడిని, నా అభిప్రాయాలు, నా పద్ధతుల ఫలితాలు అనేకం ప్రజలకు తెలుసు. ప్రసంగం అనే విషయంపై పరిచర్యకు నిర్మొహమాటంగా మాట్లాడటం నాకు తగనిదా? సుప్రీం కోర్టు న్యాయమూర్తి ఒకసారి నాతో ఇలా అన్నాడు: ‘పరిచారకులు ప్రజలను ఉద్దేశించి మాట్లాడేటప్పుడు మంచి వివేకాన్ని ప్రదర్శించరు. వారు పునరుక్తికి భయపడతారు. సాధారణ ప్రజలకు సరిగా అర్థంకాని భాషను వాడతారు. వారి ఉదాహరణలు జీవితంలోని సాధారణ వృత్తుల నుండి తీసుకోబడవు. వారు మరీ ఉన్నతమైన శైలిలో రాసి, పునరుక్తి లేకుండా చదువుతారు, ప్రజలకు అర్థం కాదు. ఇప్పుడు, న్యాయవాదులు అలాంటి మార్గాన్ని అనుసరిస్తే, తమను తాము, తమ వాదననూ నాశనం చేసుకుంటారు. మా లక్ష్యం మా వాక్చాతుర్యాన్ని ప్రదర్శించడం కాదు, జ్యూరీని ఒప్పించి, అక్కడికక్కడే తీర్పు పొందడం. ఇప్పుడు, పరిచారకులు ఇలా చేస్తే, వారి ప్రసంగం ప్రభావం ఇప్పుడున్నదానికంటే వర్ణించలేనంతగా భిన్నంగా ఉండేది. వారు తమ అధ్యయన గదిలోకి వెళ్లి ఒక ప్రసంగం రాస్తారు; పల్పిట్‌లోకి వెళ్లి దానిని చదువుతారు, వినేవారు దానిని సరిగా అర్థం చేసుకోలేరు. వారు ప్రజలను ఒప్పించాలని, అక్కడికక్కడే క్రీస్తుకు అనుకూలంగా వారి తీర్పు పొందాలని ఆశించి ప్రజలను ఉద్దేశించి మాట్లాడరు. వారు అలాంటి లక్ష్యాన్ని కోరుకోరు. బదులుగా వారు చక్కటి సాహిత్య రచనలు చేయాలని, గొప్ప వాక్చాతుర్యాన్ని, అలంకారయుక్తమైన భాషా వినియోగాన్ని ప్రదర్శించాలని లక్ష్యంగా పెట్టుకున్నట్లు కనిపిస్తుంది.’

“నా సోదరులు తరచుగా నన్ను చూపిన కటినత్వం గురించి నేను ఎన్నడూ వారిపై ఏమాత్రం కఠిన భావాలు పెంచుకోలేదు. తమ అభిప్రాయాలను నేను అనుసరిస్తే నేను మరింత మేలు, తక్కువ కీడు చేస్తానని వారు నిజంగా భావించారు. కాని నా అభిప్రాయం వేరుగా ఉండేది.

“నేను ఫిలడెల్ఫియాలో ప్రసంగిస్తున్నప్పుడు కనెక్టికట్ నుండి వచ్చిన ఒక వైద్యుడు (డాక్టర్) అక్కడికి వచ్చి నా ప్రసంగం విన్నాడు. పల్పిట్ గౌరవాన్ని నేను ఎలా తగ్గించానో చూసి అతడు ఆగ్రహం చెందాడు. నాకు పరిచర్యా విద్య లభించే వరకు నన్ను ప్రసంగించనివ్వకూడదని, నేను ప్రసంగించడం ఆపి ప్రిన్స్‌టన్‌కు వెళ్లి వేదాంతశాస్త్రం నేర్చుకోవాలని, సువార్తను ఎలా ప్రసంగించాలో మెరుగైన అభిప్రాయాలు పొందాలని అతడు పట్టుబట్టాడు.

“ఉన్నత విద్యాసంస్థల ప్రయోజనాలను నేను అనుభవించలేదు; ముఖ్యంగా పరిచారకులకు, పెద్ద స్థలాలలోని ప్రజలకు నన్ను ఆమోదయోగ్యంగా చేసే అర్హతలు నాకు లేవని నాకు ఎంతగా తెలుసంటే, సువార్త అనుభవం లేని కొత్త స్థావరాలకు, ప్రాంతాలకు వెళ్లడం తప్ప నాకు ఎన్నడూ ఎలాంటి ఉన్నత ఆశయం గాని లక్ష్యం గాని లేదు. నిజానికి, నా ప్రసంగం మొదటి సంవత్సరాలలోనే అది అత్యంత విద్యావంతులైన వర్గాలకు కూడా ఎంతగా బోధప్రదంగా, ఆమోదయోగ్యంగా ఉందో చూసి నేనే తరచుగా ఆశ్చర్యపోయేవాడిని. ఇది నేను ఆశించిన దానికంటే ఎక్కువ, నేను ఆశపడటానికి సాహసించిన దానికంటే మరింత ఎక్కువ. కాని నేను ఎంత ఎక్కువకాలం ప్రసంగించానో, నా తప్పు నా సోదర పరిచారకులు భావించిన దిశలో ఉందని అనుకోవడానికి నాకు అంత తక్కువ కారణం దొరికింది. నాకు అనుభవం పెరిగే కొద్దీ, నా ప్రసంగ పద్ధతి ఫలితాలు నాకు ఎక్కువగా కనిపించాయి; ఉన్నత, నిమ్న, విద్యావంతులు, అవిద్యావంతులు అన్ని వర్గాలవారితో నేను ఎంత ఎక్కువగా సంభాషించానో, ఆత్మలను గెలుచుకునే ఉత్తమ పద్ధతిపై దేవుడు నన్ను నడిపించి సరైన భావనలు ఇచ్చాడన్న వాస్తవం నాలో అంత బలంగా స్థిరపడింది. దేవుడే నాకు బోధించాడని నేను చెబుతున్నాను; అది నిజంగా అలాగే జరిగి ఉండాలని నాకు తెలుసు; ఎందుకంటే నిశ్చయంగా నేను ఈ భావనలను మనిషి నుండి పొందలేదు. పౌలు చెప్పినట్లుగా, సువార్తను నేను మనిషి నుండి నేర్చుకోలేదని, స్వయంగా క్రీస్తు ఆత్మ నుండే నేర్చుకున్నానని నేను పూర్తి సత్యంతో చెప్పగలనని తరచుగా అనుకున్నాను. పరిశుద్ధాత్మ నాకు ఎంత స్పష్టంగా, బలంగా బోధించాడంటే, నాకు తరచుగా, ఎంతోకాలంపాటు ఎదురైన నా పరిచర్యా సోదరుల వాదనలలో ఏదీ నాపై కొంచెం కూడా ప్రభావం చూపలేదు.

“దీనిని నేను ఒక కర్తవ్యంగా భావించి ప్రస్తావిస్తున్నాను; ఎందుకంటే విద్యాసంస్థలు చాలావరకు పరిచారకులను చెడగొడుతున్నాయని నేను ఇప్పటికీ గంభీరంగా భావిస్తున్నాను. ఈ రోజుల్లో పరిచారకులకు అన్ని వేదాంతపరమైన ప్రశ్నలపై సమాచారం పొందడానికి గొప్ప సౌకర్యాలు ఉన్నాయి, వేదాంతపరంగా, చారిత్రకంగా, బైబిలుపరంగా చూస్తే, ప్రపంచ చరిత్రలో ఏ యుగంలోనూ ఉన్నదానికంటే వారు చాలా ఎక్కువ పాండిత్యం కలిగి ఉన్నారు. అయినప్పటికీ, తమ పాండిత్యమంతటినీ ఎలా ఉపయోగించాలో వారికి తెలియదు. చివరికి వారు చాలావరకు సౌలు కవచంలోని దావీదులా ఉంటారు. ప్రసంగించడం ద్వారానే తప్ప మనిషి ప్రసంగించడం నేర్చుకోలేడు.

“కాని పరిచారకులకు ఒక గొప్ప విషయం అవసరం, అది ఏకాగ్రమైన దృష్టి. వారు సంపాదించి, పోషించుకోవలసిన కీర్తి ఉంటే, వారు తక్కువ మేలు మాత్రమే చేయగలరు. చాలా సంవత్సరాల క్రితం నాకు పరిచయమైన ఒక ప్రియమైన పాస్టర్ ఆరోగ్యం కోసం ఇల్లు వదిలి వెళ్లి, తాను లేని సమయంలో తన పల్పిట్‌ను నింపడానికి సెమినరీ నుండి కొత్తగా వచ్చిన ఒక యువకుడిని నియమించుకున్నాడు. ఈ యువకుడు తనకు తోచినంత అద్భుతమైన ప్రసంగాలు రాసి ప్రసంగించాడు. చివరికి పాస్టర్ భార్య ధైర్యం చేసి అతనితో ఇలా అంది: ‘మీరు ప్రజల తలలపైనుంచి ప్రసంగిస్తున్నారు. వారికి మీ భాష గాని, మీ ఉదాహరణలు గాని అర్థం కావు. మీరు మీ పాండిత్యాన్ని ఎక్కువగా పల్పిట్‌లోకి తీసుకువస్తున్నారు.’ అతడు జవాబిచ్చాడు: ‘నేను యువకుడిని. నేను ఒక శైలిని పెంపొందించుకుంటున్నాను. ఒక పల్పిట్‌ను ఆక్రమించి, నా చుట్టూ ఒక సంస్కారవంతమైన సంఘాన్ని ఏర్పరచుకోవడానికి నన్ను నేను సిద్ధం చేసుకుంటున్నాను. మీ ప్రజల స్థాయికి నేను దిగలేను. నేను ఒక ఉన్నతమైన శైలిని పెంపొందించుకోవాలి.’ అప్పటి నుండి నేను ఆ వ్యక్తిపై దృష్టి పెట్టి ఉన్నాను, ఏ పునరుజ్జీవనంతోనూ అతని పేరు అనుసంధానమై ఉండగా నేను ఎన్నడూ చూడలేదు, అతని అభిప్రాయాలు మూలాధారంగా మారితే తప్ప నేను ఎన్నడూ చూస్తానని ఆశించను.

“నా తొలి ప్రసంగ సంవత్సరాలలో, నేను పరిచర్యలో విజయం సాధిస్తే విద్యాసంస్థలకు అప్రతిష్ఠ తెస్తుందని పరిచారకుల మధ్య తమలో తాము ఏకీభవించడం చాలా సాధారణంగా ఉండేది. కాలేజీలు గాని వేదాంత సెమినరీలు గాని అందించే విద్యను తక్కువగా అంచనా వేయాలన్న ఆలోచన నాకు ఎన్నడూ లేదు; అయినప్పటికీ కొన్ని విషయాలలో వారి విద్యార్థులను శిక్షణ ఇచ్చే పద్ధతులలో వారు గొప్ప పొరపాటు చేస్తున్నారని నేను అప్పుడు అనుకున్నాను, ఇప్పుడూ అనుకుంటున్నాను. వారు తమ అధ్యయనం కొనసాగిస్తూనే, ప్రజలతో మాట్లాడటానికి, చుట్టుపక్కల ప్రాంతంలోని ప్రజలకు ఆశువుగా ప్రసంగాలివ్వడానికి తమను తాము అలవాటు చేసుకోవడానికి విద్యార్థులను ప్రోత్సహించరు. అభ్యాసం లేకుండా కేవలం అధ్యయనం ద్వారా మనుష్యులు ప్రసంగించడం నేర్చుకోలేరు. దేవుడు తమకు ఇచ్చిన వరాలను, పిలుపును తమకు అందుబాటులో ఉన్న ఏ స్థలంలోనైనా బయటికి వెళ్లి, హృదయపూర్వక ప్రసంగాలలో క్రీస్తును ప్రజలకు ఎత్తిచూపడం ద్వారా విద్యార్థులు అభ్యసించి, నిరూపించి, మెరుగుపరచుకోవాలని ప్రోత్సహించాలి. ఈ విధంగానే వారు ప్రసంగించడం నేర్చుకోవాలి.

“దీనికి బదులుగా, విద్యార్థులు తాము ‘ప్రసంగాలు’ అని పిలిచేవి రాసి, విమర్శ కోసం సమర్పించమని కోరబడతారు; ప్రసంగించడం అంటే, వాటిని తరగతికి, ప్రొఫెసర్‌కు చదివి వినిపించడం. ఈ విధంగా వారు ప్రసంగించడం ఆడుతారు. ఈ పద్ధతిలో ఎవరూ నిజంగా ప్రసంగించలేరు. ఈ కథిత ‘ప్రసంగాలు’ అవి పొందే విమర్శ కింద, సహజంగానే సాహిత్య వ్యాసాలుగా దిగజారిపోతాయి. అటువంటి ప్రసంగాలను ప్రసంగాలుగా ప్రజలు గౌరవించరు. ఈ చక్కటి సాహిత్య వ్యాసాలను చదవడం వారికి ప్రసంగం కాదు. ఇది సాహిత్య రుచిని సంతృప్తిపరుస్తుంది గాని ఆధ్యాత్మికంగా బోధప్రదం కాదు. ఇది ఆత్మ అవసరాలను తీర్చదు, క్రీస్తు కోసం ఆత్మలను గెలవడానికి కూడా ఉద్దేశించినది కాదు. విద్యార్థులకు చక్కటి, ఉన్నత రచనా శైలిని పెంపొందించుకోవాలని బోధిస్తారు. నిజమైన వాక్చాతుర్యం విషయానికొస్తే, ఏ విషయంపై తన ఆత్మ అగ్నిలా మండుతున్నదో, వేచి ఉన్న, హృదయపూర్వకమైన ప్రజలకు తన హృదయాన్ని కుమ్మరించడానికి స్వేచ్ఛగా ఉన్న ఒక విద్యావంతుని నుండి సహజంగా ప్రవహించే ఆ ఉప్పొంగే, ప్రభావవంతమైన, ఒప్పించే వాక్చాతుర్యం - అది వారికి ఏమాత్రం లేదు.

“శాశ్వత మరణపు అంచున వేలాడుతున్న అమర్త్య ఆత్మలకు పల్పిట్‌లో ఇలాంటి పాండిత్య, అలంకారిక శాస్త్రపు నమూనాలను సమర్పించడం అనంతంగా అసందర్భమైనదిగా ఒక ఆలోచనాశీలమైన మనస్సుకు అనిపిస్తుంది. . . మనుష్యులు పూర్తిగా హృదయపూర్వకంగా ఉన్నప్పుడు, వారి భాష ప్రత్యక్షంగా, సరళంగా ఉంటుంది. వారి వాక్యాలు క్లుప్తంగా, బలంగా, శక్తివంతంగా ఉంటాయి. చర్య కోసం విన్నపం నేరుగా చేయబడుతుంది; అందువల్లే అలాంటి ప్రసంగాలన్నీ ప్రభావం చూపుతాయి. . . ఒక సాధారణ బోధకుని ఆవేశపూరిత మాట, ఈ అద్భుతమైన అలంకారిక ప్రదర్శనలు సాధించగలిగే దానికంటే చాలా ఎక్కువగా ఒక సంఘాన్ని కదిలిస్తుంది. గొప్ప ప్రసంగాలు ప్రజలను ప్రసంగికుడిని పొగడేలా చేస్తాయి. మంచి ప్రసంగం ప్రజలను రక్షకుడిని స్తుతించేలా చేస్తుంది.

“ఒక పరిచారకునిలో ‘నిజాయితీయే ఉత్తమ విధానం’ అని నా అనుభవం. . . మనుష్యులు మూర్ఖులు కాదు. పల్పిట్‌లోకి వెళ్లి సున్నితమైన, రాజీ మాటలు ప్రసంగించే వ్యక్తిపట్ల వారికి ఎలాంటి నిజమైన గౌరవం ఉండదు. వారి అంతరంగంలో దానిని హృదయపూర్వకంగా తృణీకరిస్తారు. క్రీస్తు రాయబారిగా వారి ఆత్మలతో నమ్మకంగా వ్యవహరించకపోతే, తాను శాశ్వతమైన గౌరవం సంపాదిస్తానని, తన ప్రజలచేత శాశ్వతంగా గౌరవించబడతానని ఏ మనిషీ అనుకోకూడదు.

“నా అలవాటు ఎప్పుడూ సువార్తను, దాని ఉత్తమ అన్వయాన్ని నిరంతరం అధ్యయనం చేయడమే. నేను నా ప్రసంగాలు రాయడానికి కొన్ని గంటలు, రోజులు మాత్రమే పరిమితం కాను; కాని నా మనస్సు ఎప్పుడూ సువార్త సత్యాలను, వాటిని ఉపయోగించే ఉత్తమ మార్గాన్ని ఆలోచిస్తూ ఉంటుంది. నేను ప్రజల మధ్యకు వెళ్లి, వారి అవసరాలు తెలుసుకుంటాను. తరువాత, పరిశుద్ధాత్మ వెలుగులో, వారి ప్రస్తుత అవసరాలను తీర్చగలదని నేను భావించే ఒక అంశాన్ని తీసుకుంటాను. దానిపై తీవ్రంగా ఆలోచిస్తాను, చాలా ప్రార్థిస్తాను, నా మనస్సును దానితో నింపుకుని, తరువాత వెళ్లి దానిని ప్రజలపై కుమ్మరిస్తాను. వ్రాతపూర్వక ప్రసంగంలో ఒక కష్టం ఏమిటంటే, దానిని రాసిన తరువాత, ఆ అంశం గురించి మనిషి ఇక తక్కువగా ఆలోచించవలసి ఉంటుంది. తమ హృదయాలను సత్యంతో, పరిశుద్ధాత్మతో నింపుకుంటూ, తమకు వీలైనంత మెరుగ్గా ప్రజలతో మాట్లాడటం ఆరంభించకపోతే, మనుష్యులు ఎన్నడూ ఆశు ప్రసంగికులు కాలేరు.

“ఇటీవలి సంవత్సరాలలో పల్పిట్ కోసం నేను సిద్ధపడే పద్ధతి గురించి నేను మాట్లాడాను. నేను మొదట ప్రసంగించడం ఆరంభించినప్పుడు, నా తొలి పరిచర్యలోని దాదాపు పన్నెండు సంవత్సరాలపాటు, నేను ఒక్క మాట కూడా రాయలేదు, ప్రార్థనలో నాకు లభించిన దానితప్ప మరే సిద్ధపాటూ లేకుండా సాధారణంగా ప్రసంగించవలసి వచ్చేది. తరచుగా నేను ఏ వాక్యభాగంపై మాట్లాడాలో, ఏమి చెప్పాలో కూడా తెలియకుండానే పల్పిట్‌లోకి వెళ్లేవాడిని. వాక్యభాగాన్ని సూచించడానికి, నా మనస్సుకు మొత్తం అంశాన్ని విప్పి చూపించడానికి నేను ఆ సందర్భంపైనా, పరిశుద్ధాత్మపైనా ఆధారపడేవాడిని; నిశ్చయంగా, నా పరిచర్యలో మరే భాగంలోనూ నేను ఇంత గొప్ప విజయంతో, శక్తితో ప్రసంగించలేదు. దైవప్రేరణతో ప్రసంగించకపోయి ఉంటే, నేను ఎలా ప్రసంగించానో నాకు తెలియదు. నా పరిచర్యా జీవితమంతటిలో నాకు ఇది సాధారణ అనుభవంగా ఉండేది, ఆ అంశం నాకు ఆశ్చర్యం కలిగించేలా నా మనస్సుకు విప్పి చూపించేది. నేను ఏమి చెప్పాలో అంతర్దృష్టితో స్పష్టంగా చూడగలిగినట్లు అనిపించేది; నేను అందించగలిగినంత వేగంగా ఆలోచనలు, మాటలు, ఉదాహరణల పటాలాలే నా వద్దకు వచ్చేవి. . . . క్రీస్తుచే సువార్త ప్రసంగించమని పిలువబడిన పరిచారకులందరూ ‘ఆకాశం నుండి పంపబడిన పరిశుద్ధాత్మతో సువార్తను ప్రసంగించే’ విధంగా అటువంటి భావంలో ప్రేరేపితులై ఉండాలని, ఉండగలరని నేను నమ్ముతున్నాను. పరిచారకులందరూ పరిశుద్ధాత్మతో ఎంతగా నిండి ఉండాలంటే, వారిని విన్నవారందరికీ దేవుడు నిజంగా వారితో ఉన్నాడన్న నమ్మకం కలగాలి.” (జ్ఞాపకాలు, పేజీలు 85-97.)

“పురుషులు, స్త్రీలు తమ సహజమైన ఒప్పించే శక్తులలో అపరిమితంగా వైవిధ్యం కలిగి ఉంటారు; కాని మానవ వాక్చాతుర్యం ఎన్నటికీ ఒక ఆత్మను మారుమనస్సు పొందించలేదు. దేవుని ఆత్మ దానిని హృదయంలో నాటి, దేవుని సత్యాన్ని ప్రభావవంతం చేయకపోతే, మానవ వాక్చాతుర్యం, పాండిత్యం అంతా వ్యర్థమే. చాలా తక్కువ మానవ సంస్కారంతోనే, ఈ శక్తి ప్రదానం ఒక క్రైస్తవుడిని ఆత్మలను క్రీస్తు వద్దకు తీసుకురావడంలో జ్ఞానవంతునిగా, సమర్థుడిగా చేస్తుందన్నది అన్ని దృష్టికీ, పరిశీలనకూ యోగ్యమైన వాస్తవం. . . ఇది మానవ పాండిత్యానికి, గర్వానికి చాలా అవమానకరమైనది, ఎప్పుడూ అలాగే ఉంది; అయినప్పటికీ, జ్ఞానులను సిగ్గుపరచడానికి ఈ లోకంలోని బలహీనమైన వాటిని ఎంచుకోవడం మొదటినుండీ క్రీస్తు పద్ధతిగా ఉంది. . . ఒప్పించే, సంభాషించే అలవాట్లు పెంచుకోవడం ద్వారా ప్రజలు పెరిగి ఎదిగే విషయం కాదు ఈ శక్తి ప్రదానం. ఇది ఒక వరం, ఒక అభిషేకం, తక్షణమే అందుకోబడినది, దానిని పొందినవాడు దానిని ఎంత నమ్మకంగా, తీవ్రంగా, అది ఇవ్వబడిన ఉద్దేశాల కోసం వాడుకుంటాడో దానిని బట్టి పెరగవచ్చు లేదా తరగవచ్చు. ఇది తరచుగా పొందబడి తరువాత కోల్పోబడుతుంది, లేదా ఆత్మలో పరిశుద్ధాత్మ వెలుగును ఆర్పే ఏదో ఒకదానిచేత దాని వ్యక్తీకరణ నిలిపివేయబడుతుంది.

“ఈ శక్తి ఉన్నచోట, పాండిత్యం, వాక్చాతుర్యం ఎంత ఎక్కువగా ఉంటే అంత మంచిది. కాని ఈ శక్తికి బదులుగా సంస్కారాన్ని, ఈ దైవిక ప్రదానానికి బదులుగా మానవ పాండిత్యాన్ని, వాక్చాతుర్యాన్ని ప్రతిక్షేపించే నిరంతర ధోరణిని గమనించడం బాధాకరం. సంఘంలో ఈ ధోరణి పెరుగుతోందని నేను భయపడుతున్నాను. సంఘాలు పరిశుద్ధాత్మతో లోతుగా బాప్తిస్మం పొందిన మనుష్యులకు బదులుగా, ఈ దైవిక ప్రదానానికి బదులుగా గొప్ప పాండిత్యం, వాక్చాతుర్యం కలిగిన మనుష్యులను కోరుతున్నాయి.

“విద్యాసంస్థలు ఈ విషయంలో చాలా దోషభరితంగా ఉన్నాయి. లోకంలో ఉపయోగపడటానికి అవసరమైన అర్హతగా ఈ ప్రదానంపై వారు సగం కూడా తగినంత ప్రాధాన్యత ఇవ్వరు. కాలేజీలో గాని వేదాంత సెమినరీలో గాని ప్రొఫెసర్‌కు ఈ శక్తి ప్రదాన వ్యక్తీకరణ ఒక అనివార్యమైన అర్హతగా పరిగణించాలి, దాని లేమిని, ముఖ్యంగా వేదాంత సెమినరీలో ప్రొఫెసర్‌షిప్‌కు అనర్హతగా పరిగణించాలి. ఈ శక్తి ప్రదానాన్ని నమ్మని, దానిని స్పష్టమైన స్థాయిలో కలిగిలేని ఒక వేదాంత ప్రొఫెసర్ తన విద్యార్థులకు అడ్డంకిగా మారకుండా ఉండలేడు. పరిచర్యకు అన్నింటికంటే ముఖ్యమైన అర్హతగా దానిని వారిపై నొక్కి చెప్పకపోతే, పరిచర్యలో విజయానికి పూర్తిగా అనివార్యమైనదిగా దాని గురించి మాట్లాడి, పరిగణించకపోతే, అతని బోధన, అతని ప్రభావం మౌలికంగా లోపభూయిష్టంగా ఉంటాయి; అవి ఒక ఉచ్చుగా, అడ్డంకిగా మారతాయి. ఇది తప్పక నిజమై ఉండాలి, లేదా ఉన్నత స్థానం నుండి వచ్చే ఈ శక్తి ప్రదానం గురించిన ఈ మొత్తం ప్రశ్నే ఒక భ్రమ అయి ఉండాలి.” (పరిశుద్ధాత్మ బాప్తిస్మం, పేజీలు 245-247.)

ప్రసంగికులను, ప్రసంగాన్ని, పరిచర్యా శిక్షణను గురించి ఫిన్నీ చేసిన ఈ సుదీర్ఘ వ్యాఖ్యలను నేను ఉటంకించాను, ఎందుకంటే హోమిలెటిక్స్ (ప్రసంగశాస్త్ర) సాహిత్యంలో ఇంతే మొత్తంలో మరెక్కడా దొరకనంత లోతైన వివేకాన్ని, జ్ఞానయుక్తమైన సలహాను ఇవి కలిగి ఉన్నాయని నేను నమ్ముతున్నాను. నేను కూడా ఒక ప్రొఫెసర్‌కు, సహాధ్యాయులకు విమర్శ కోసం నాటకీయ ప్రసంగం ప్రసంగించే అసహ్యకరమైన ప్రహసనం గుండా వెళ్లాను. నేను కూడా కాలేజీలో, సెమినరీలో ఉన్నప్పుడు సంవత్సరాలపాటు ప్రసంగించకుండా ఉంచబడ్డాను. నాకు కూడా దైవిక అభిషేకం, ఉన్నత స్థానం నుండి వచ్చే శక్తి ప్రదానం అవసరమని ఏ ప్రొఫెసర్ కూడా సూచనప్రాయంగా కూడా ఎన్నడూ చెప్పకుండానే, నేను శిక్షణ పొంది, పట్టభద్రుడై, ప్రసంగించడానికి పంపబడ్డాను.

ప్రపంచంలోనే అత్యంత విద్యావంతులైన మతాధికారులున్న సుమారు మూడు వేల కాంగ్రిగేషనల్, ప్రెస్బిటేరియన్ సంఘాలు ఏటా ఒక్క మారుమనస్సును కూడా నివేదించడం లేదని, కొన్ని తెగలు అంతటినీ ఇంకా అధ్వాన్నంగా ఉన్నాయని మనం ఆలోచించినప్పుడు, ప్రసంగికులను తయారుచేయడానికి విద్యాసంస్థల బోధన కంటే మరేదో ఎక్కువ అవసరమని పూర్తిగా స్పష్టమవుతుంది. ఫిన్నీ విజయం ఎంత విశేషమైనదంటే, వేదాంత ప్రొఫెసర్లు, విద్యార్థులు, ప్రసంగికులు అతని పాదాల చెంత కూర్చుని ప్రసంగశాస్త్రంలో పాఠాలు నేర్చుకోవడం మంచిదే.