రోమీయులకు 4

English తెలుగు

ఈ తెలుగు ఎడిషన్ UECF.NET కొరకు AI-సహాయంతో చేసిన పూర్ణ అనువాదము మరియు సంపాదకీయ గుణ సమీక్ష ద్వారా సిద్ధం చేయబడింది. అధ్యయనానికి ఆంగ్ల మూల గ్రంథమే ప్రామాణికం. తప్పులు కనిపిస్తే [email protected]కు రాయండి.

రోమీయులకు 4:1-3

1. కాబట్టి శరీరము విషయమై మన మూలపురుషుడైన అబ్రాహామునకు ఏమి దొరికెనని అందుము?

1. Quid ergo dicemus, invenisse Abraham patrem nostrum secundum carnem?

2. అబ్రాహాము క్రియలమూలముగా నీతిమంతుడని తీర్చబడినయెడల అతనికి అతిశయకారణము కలదు గాని అది దేవుని యెదుట కలుగదు.

2. Si enim Abraham ex operibus justificatus est. habet quo glorietur, sed non apud Deum.

3. లేఖనమేమి చెప్పుచున్నది? అబ్రాహాము దేవుని నమ్మెను, అది అతనికి నీతిగా ఎంచబడెను.

3. Quid enim Scripture dicit' Credidit Abraham Deo, et imputa tum est illi in justitiam.

1. కాబట్టి ఏమందుము మొదలైనవి. ఇది దృష్టాంతముచేత చేయబడిన స్థిరీకరణ; మరియు ఇది మిక్కిలి బలమైనది, ఏలయనగా విషయమునుబట్టియు వ్యక్తినిబట్టియు అన్నియు సమానముగా ఉన్నవి; ఏలయనగా అతడు విశ్వాసులకు తండ్రి, మనమందరము అతనికి అనురూపులుగా ఉండవలసినవారము; మరియు అందరును నీతిని పొందుటకు అనేక మార్గములు కాక ఒక్కటే మార్గము కలదు. ఇతర అనేక విషయములలో ఒక్క దృష్టాంతము సామాన్యమైన నియమమును ఏర్పరచుటకు చాలదు; అయితే సంఘమంతటికి సామాన్యముగా చెందు నీతియొక్క దర్పణమును మాదిరియు అబ్రాహాము వ్యక్తియందు కనుపరచబడెను గనుక, అతని ఒక్కనిని గూర్చి వ్రాయబడినదానిని పౌలు సంఘశరీరమంతటికి యుక్తముగానే అన్వయించుచున్నాడు; అదే సమయమున అతడు యూదులను అణచుచున్నాడు; ఏలయనగా తాము అబ్రాహాము సంతానమను దానికంటె అతిశయించుటకు మరి ఎక్కువ ఆకర్షణీయమైనదేదియు వారికి లేకుండెను; మరియు పరిశుద్ధుడైన ఆ మూలపురుషునికి వారు ఆపాదించినదానికంటె ఎక్కువ పరిశుద్ధతను తమకు తాము ఆపాదించుకొనుటకు వారు సాహసింపలేకుండిరి. కాబట్టి అతడు ఉచితముగా నీతిమంతుడుగా తీర్చబడెనని స్పష్టమైయున్నందున, ధర్మశాస్త్రమువలన తమ స్వంత నీతిని కోరుకొనిన అతని సంతతివారు సిగ్గుచేతనైనను మౌనముగా ఉండవలసినదే.

శరీరము విషయమై మొదలైనవి. ఈ పదబంధమునకును తండ్రి అను మాటకును మధ్య పౌలు మూలపాఠములో {ἑυρηκέναι} అను క్రియాపదము ఈ క్రమములో ఉంచబడియున్నది — "మన తండ్రియైన అబ్రాహాము శరీరము విషయమై పొందెనని మనము ఏమందుము?" ఈ కారణముచేత, "శరీరము విషయమై అబ్రాహాము ఏమి సంపాదించెను?" అనునదే ప్రశ్న అని కొందరు వ్యాఖ్యాతలు తలంచుచున్నారు. ఈ వివరణ అంగీకరింపబడినయెడల, శరీరము విషయమై అను మాటలకు స్వభావసిద్ధముగా లేక తనంతట తానే అని అర్థము. అయితే అవి తండ్రి అను మాటతో జతపరచబడవలెనని సంభావ్యముగా ఉన్నది. అంతేగాక, స్వకీయుల దృష్టాంతములచేత మనము ఎక్కువగా కదిలింపబడుట వాడుక గనుక, యూదులు మితిమీరి గర్వించిన వారి వంశ ఘనత ఇక్కడ మరల స్పష్టముగా పేర్కొనబడుచున్నది. అయితే కొందరు ఇది తిరస్కారముతో చెప్పబడినదని ఎంచుచున్నారు; ఏలయనగా వారు ఆత్మీయముగా గాని న్యాయమైన భావములో గాని అబ్రాహాము పిల్లలు కానందున, మరియొకచోట వారు అబ్రాహాముయొక్క శరీర సంబంధమైన పిల్లలని పిలువబడుచున్నారు. అయితే ఇది యూదులకు ప్రత్యేకమైన విషయముగా చెప్పబడెనని నేను తలంచుచున్నాను; ఏలయనగా విశ్వాసము కూడ ఉన్నయెడల, కేవలము దత్తతచేతకంటె స్వభావముచేతను వంశముచేతను అబ్రాహాము పిల్లలగుట ఎక్కువ ఘనతయైయుండెను. కాబట్టి అతడు యూదులకు మరింత సన్నిహితమైన ఐక్యబంధమును ఒప్పుకొనుచున్నాడు, అయితే తమ తండ్రి మాదిరినుండి తాము తొలగిపోకూడదని వారి మనస్సులలో మరింత లోతుగా ముద్రించు ఉద్దేశముతో మాత్రమే.

129 టురెట్టిన్ గమనించునట్లు, ఈ అధ్యాయము మూడు భాగములుగా విభజింపబడుచున్నది. మొదటిది 1 నుండి 12 వరకు (దానితో కలిపి); రెండవది 13 నుండి 17 వరకు (దానితో కలిపి), ఇందులో అబ్రాహామునకు చేయబడిన వాగ్దానములు ధర్మశాస్త్రముమీద ఆధారపడలేదని రుజువు చేయబడుచున్నది; మూడవది 18 నుండి చివరివరకు, ఇందులో అబ్రాహాము విశ్వాసము శ్లాఘింపబడుచున్నది, క్రైస్తవ విశ్వాసము సంక్షేపముగా ప్రస్తావింపబడుచున్నది. అయితే పరేయస్ వేరొక విభజనను చేయుచున్నాడు: 1, విశ్వాసమువలన నీతిమంతులుగా తీర్చబడుటకు నాలుగు రుజువులు, 1 నుండి 16 వరకు; 2, అబ్రాహాము విషయమైన దేవుని ఏర్పాటు, 17 నుండి 22 వరకు; 3, ఈ విషయముయొక్క అన్వయము, 23 నుండి 25 వరకు. — సం.

2. అబ్రాహాము క్రియలమూలముగా నీతిమంతుడని తీర్చబడినయెడల మొదలైనవి. ఇది అసంపూర్ణమైన తర్కము; దీనిని ఈ రూపములో చేయవచ్చును — "అబ్రాహాము క్రియలమూలముగా నీతిమంతుడని తీర్చబడినయెడల, అతడు న్యాయముగా అతిశయింపవచ్చును: అయితే దేవుని యెదుట అతిశయించుటకు అతనికి ఏమియు లేకుండెను; కాబట్టి అతడు క్రియలమూలముగా నీతిమంతుడని తీర్చబడలేదు." ఈ విధముగా గాని అది దేవుని యెదుట కలుగదు అను పదబంధము ఉపప్రతిజ్ఞయైయున్నది; దీనికి నేను చెప్పిన ముగింపును చేర్చవలెను, అది పౌలుచేత వ్యక్తపరచబడకపోయినను. దేవుని న్యాయపీఠము ఎదుట బహుమానము రావలసియున్నదని ఎంచబడు ఏదైనను మనకు స్వంతముగా ఉన్నదని మనము నటించునప్పుడు దానిని అతడు అతిశయము అని పిలుచుచున్నాడు. అతడు దీనిని అబ్రాహామునుండి తీసివేయుచున్నందున, మనలో ఎవడు అతి స్వల్పమైన యోగ్యతాంశమునైనను తనకు ఆపాదించుకొనగలడు?

3. లేఖనమేమి చెప్పుచున్నది? ఇది ఉపప్రతిజ్ఞకు, అనగా అబ్రాహామునకు అతిశయించుటకు ఆధారమేదియు లేదని అతడు నిరాకరించినప్పుడు అతడు ఊహించుకొనినదానికి రుజువు: ఏలయనగా అబ్రాహాము దేవుని ఉదారమైన కనికరమును విశ్వాసముచేత హత్తుకొనినందున నీతిమంతుడుగా తీర్చబడినయెడల, అతిశయించుటకు అతనికి ఏమియు లేదని దానినుండి సిద్ధించుచున్నది; ఏలయనగా తన దుస్థితిని ఒప్పుకొనుట తప్ప, అనగా కనికరముకొరకు చేయు విన్నపము తప్ప, అతడు తనదేదియు తీసికొనిరాలేదు. విశ్వాసనీతి క్రియలులేని పాపికి శరణమును, ఒకవిధముగా ఆశ్రయస్థానమునైయున్నదని అతడు నిజముగా ఒప్పుకొనబడిన సంగతిగా తీసికొనుచున్నాడు. ఏలయనగా ధర్మశాస్త్రమువలన గాని క్రియలవలన గాని ఏదైన నీతి యుండినయెడల, అది మనుష్యులయందే యుండవలెను; అయితే విశ్వాసముచేత వారు తమయందు లోపించినదానిని మరియొకనినుండి పొందుచున్నారు; కాబట్టి విశ్వాసనీతి ఆపాదింపబడు నీతి అని న్యాయముగా పిలువబడుచున్నది.

130 పరేయస్ చెప్పునట్లు పితరులందరును ఆలాగే చేసిరి, వల్గేట్ కూడ ఆలాగే చేయుచున్నది. అయితే తరువాతి వ్యాఖ్యాతలు ఆ మాటలను అవి ఉన్న క్రమములోనే తీసికొనిరి, మరియు అది సహేతుకమే; ఏలయనగా లేనియెడల దీనికిని తరువాతి వచనమునకును మధ్యనున్న పొందిక కనబడదు. బేజా, హామండ్, మెక్‌నైట్ ఆ మాటలను వాటి సరియైన క్రమములో తీసికొనుచున్నారు; సిరియాక్, అరబీ అనువాదములు కూడ ఇదే చేయుచున్నవి. {Κατὰ} {σάρκα} అనుదానిని గ్రోషియస్, మెక్‌నైట్ "శరీరముద్వారా (per)" అని అనువదించుచున్నారు. "శరీరము" అను మాటచేత కొందరు సున్నతిని గ్రహించుచున్నారు, వటాబ్లస్ వలె; మరికొందరు స్వాభావిక శక్తులను గ్రహించుచున్నారు, గ్రోషియస్ వలె. అయితే అది తరువాతి వచనములోని "క్రియలమూలముగా" అనుదానిచేత సూచింపబడినదే అని బేజా, హామండ్ తలంచుచున్నారు; "శరీరము"నకు స్పష్టముగా ఈ అర్థము కలదు: అది తరచుగా ధర్మశాస్త్రము కోరుదానిని నెరవేర్చుటను, ఆచార సంబంధమైన విధులను మాత్రమే గాక నైతిక విధులను కూడ పాటించుటను సూచించును. గలతీయులకు 3:3; గలతీయులకు 6:12; మరి విశేషముగా ఫిలిప్పీయులకు 3:3, 4 చూడుడి; అక్కడ పౌలు "శరీరమునందలి సమస్త నమ్మికను" విడిచిపెట్టి, ఇతర విషయములతో పాటు ధర్మశాస్త్రమునకు తాను ఖచ్చితముగా అనుసరించుటను వివరించుచున్నాడు. — సం.

131 Epicheirema; గ్రీకులో {ἐπιχείρεμα}, అనగా ప్రయత్నింపబడిన గాని ముగింపబడని తర్క ప్రక్రియ. ఈ విధమైన న్యాయవాక్యమును ప్రవేశపెట్టుట అవసరము లేదు; ఏలయనగా విషయములను ఈ రూపములో చర్చించుట లేఖనముయొక్క గాని వేరే ఏ రచనయొక్క గాని లక్షణము కాదు. ఇక్కడ "అతిశయము" అను దానికి వాడబడిన {καύχημα} అను మాట రోమీయులకు 3:27లోని {καύχησις} అను దానికి భిన్నమైనది; దాని అర్థము అతిశయించుటకు హేతువు, ఆధారము లేక కారణము; గ్రోషియస్ దీనిని "unde laudem speret — దేనిచేత అతడు ప్రశంసను నిరీక్షింపవచ్చునో" అనియు, బేజా, పిస్కేటర్ "unde glorietur — దేనిచేత అతడు అతిశయింపవచ్చునో" అనియు అనువదించుచున్నారు. తరువాతి పదబంధమును పూర్తిచేయుటకు చాలమంది {ἔχει} {καύχημα} అను మాటలను మరల చేర్చుచున్నారు — "అయితే దేవుని యెదుట అతిశయించుటకు అతనికి ఆధారము లేదు." వటాబ్లస్ మరియొక అర్థమిచ్చుచున్నాడు, "అయితే దేవుని విషయములో కాదు," అనగా దేవుడు తన వాక్యములో చెప్పినదాని విషయములో; ఈ అభిప్రాయము వెంటనే వచ్చుచున్న "లేఖనమేమి చెప్పుచున్నది?" అనుదానిచేత స్థిరపరచబడుచున్నది. ఈ సందర్భములో అధ్యాహారము చేయవలసినదేదియు లేదు. {πρὸς} {θεόν} ఇదే విధముగా వాడబడుచున్నదని ఇతర వాక్యభాగములనుండి స్పష్టమగుచున్నది: {τα} {πρὸς} {θεόν} — "దేవుని సంబంధమైన విషయములు," అనగా దేవుని పనికి లేక సేవకు సంబంధించినవి. హెబ్రీయులకు 2:17; హెబ్రీయులకు 5:1 చూడుడి. — సం.

ఉదాహరింపబడిన వాక్యభాగము ఆదికాండము 15:6 నుండి తీసికొనబడినది; అందులో నమ్ముట అను మాట ఏదో ఒక ప్రత్యేకమైన మాటకు పరిమితము చేయబడకూడదు; అది అబ్రాహాము విశ్వాసముచేత గ్రహించిన రక్షణ నిబంధన అంతటికిని దత్తపుత్రత్వ కృపకును సంబంధించినది. అక్కడ నిజముగా రాబోవు సంతానమును గూర్చిన వాగ్దానము పేర్కొనబడియున్నది; అయితే అది ఉచితమైన దత్తపుత్రత్వముమీద ఆధారపడియుండెను: మరియు దేవుని కృప లేకుండ రక్షణ వాగ్దానము చేయబడలేదనియు, రక్షణ లేకుండ దేవుని కృప వాగ్దానము చేయబడలేదనియు, మరల నీతి మనకు అర్పింపబడకుండ మనము దేవుని కృపకు గాని రక్షణ నిరీక్షణకు గాని పిలువబడలేదనియు గమనింపవలెను.

ఈ దృష్టితో చూచినయెడల, మోషేచేత వ్రాయబడిన ఈ సాక్ష్యమును పౌలు దాని స్పష్టమైన అర్థమునుండి ప్రక్కకు లాగుచున్నాడని తలంచువారు వేదాంత మూలసూత్రములను గ్రహింపనివారని మనము చూడక తప్పదు: ఏలయనగా అక్కడ ఒక ప్రత్యేకమైన వాగ్దానము చెప్పబడియున్నందున, దానిని నమ్ముటలో అతడు సరిగాను నమ్మకముగాను ప్రవర్తించెననియు, ఆ మేరకు దేవునిచేత అంగీకరింపబడెననియు వారు గ్రహించుచున్నారు. అయితే వారు ఇందులో పొరబడుచున్నారు; మొదటిది, నమ్ముట సందర్భమంతటికి వ్యాపించునదనియు, ఒక్క పదబంధమునకు పరిమితము చేయబడకూడదనియు వారు ఆలోచింపలేదు. అయితే ముఖ్యమైన పొరపాటు ఏదనగా, వారు దేవుని దయయొక్క సాక్ష్యముతో ఆరంభింపరు. అయితే అబ్రాహాము తన దత్తపుత్రత్వమును గూర్చియు తనయెడల దేవునికున్న పితృ దయను గూర్చియు మరింత నిశ్చయత కలిగియుండునట్లు దేవుడు దీనిని ఇచ్చెను; మరియు క్రీస్తుద్వారా నిత్య రక్షణ ఇందులో ఇమిడియుండెను. కాబట్టి అబ్రాహాము నమ్ముటద్వారా తనకు అర్పింపబడిన దయను తప్ప మరేదియు హత్తుకొనలేదు, అది వ్యర్థము కాదని రూఢిగా నమ్మెను. ఇది అతనికి నీతిగా ఎంచబడినందున, దేవుని మంచితనమందు నమ్మికయుంచి, సమస్తమును ఆయననుండి నిరీక్షించుటకు సాహసించువానిగానే గాని మరి ఏ విధముగాను అతడు నీతిమంతుడు కాడని సిద్ధించుచున్నది. మనుష్యులు అతనిని గూర్చి ఏమి తలంచిరో మోషే మనకు చెప్పుటలేదు, గాని దేవుని న్యాయపీఠము ఎదుట అతడు ఏలాగు ఎంచబడెనో చెప్పుచున్నాడు. కాబట్టి అబ్రాహాము వాగ్దానములో తనకు అర్పింపబడిన దేవుని దయాళుత్వమును పట్టుకొనెను; దానిద్వారా నీతి తనకు అనుగ్రహింపబడెనని అతడు గ్రహించెను. నీతిని గూర్చి సరియైన అభిప్రాయమును ఏర్పరచుకొనుటకు, వాగ్దానమునకును విశ్వాసమునకును మధ్యనున్న ఈ సంబంధమును గ్రహించుట అవసరము; ఏలయనగా న్యాయశాస్త్రజ్ఞుల ప్రకారము ఇచ్చువానికిని ఏదైనను ఇయ్యబడువానికిని మధ్య ఏ సంబంధము కలదో, (datorem et donatarium — దాతయు దానగ్రహీతయు:) ఈ విషయములో దేవునికిని మనకును మధ్య అదే సంబంధము కలదు: ఏలయనగా సువార్త వాగ్దానముచేత ఒకవిధముగా నీతి మనయొద్దకు తేబడినట్లుగానే గాని మరి ఏ విధముగాను మనము దానిని పొందలేము; మరియు విశ్వాసముచేత దానిని స్వాధీనపరచుకొనుచున్నాము.

132 ఈ అధ్యాయముయొక్క మొదటి వచనములో కనబడు "నేనే నీకు కేడెమును, నీ బహు గొప్ప బహుమానమును" అను మాటలలో దత్తపుత్రత్వము స్పష్టముగా ఇమిడియున్నది. తరువాత వచ్చునది దీనితో జతపరచబడియున్నది; అనేక సంతానమును గూర్చిన వాగ్దానము వారసుని గూర్చి అబ్రాహాము చెప్పినదానినుండి కలిగెను. కాబట్టి అతని నమ్మికకు మొదటి వాగ్దానముతో విశేషమైన సంబంధము కలదు; ఏలయనగా అతని "సంతానము"ను గూర్చిన రెండవ వాగ్దానము ఒకవిధముగా మొదటిదాని విస్తరణ, లేక దానికి చేర్పు మాత్రమే. — సం.

133 పైనున్న వ్యాఖ్యలు అబ్రాహాము విశ్వాసముయొక్క స్వభావమును గూర్చి స్పష్టమైనదియు సంతృప్తికరమైనదియునైన దృష్టిని కలిగియున్నవి; అది ఈ అధ్యాయములోను గలతీయులకు వ్రాసిన పత్రికలోను పౌలు దానిని గూర్చి చెప్పినదానితో సంపూర్ణముగా పొందికగా ఉన్నది. అబ్రాహాము విశ్వాసమును ప్రస్తావించుటలో అపొస్తలుడు విశ్వాసము అను సూత్రమును మాత్రమే దృష్టియందుంచుకొనెననియు, నీతిమంతులుగా తీర్చు విశ్వాసముయొక్క విషయమైన క్రీస్తును అతడు ప్రత్యేకముగా లక్ష్యపెట్టలేదనియు కొందరు తలంచుచున్నారు. అయితే క్రీస్తు కొంతమట్టుకు అతనికి బయలుపరచబడెనని ఆదికాండములో ఇయ్యబడిన వృత్తాంతమునుండియు, అబ్రాహాము నా దినము చూచి ఆనందించెనని క్రీస్తు స్వయముగా చెప్పినదానినుండియు స్పష్టమగుచున్నది, యోహాను 8:56. అదే సమయమున, కాల్విన్ సూచించునట్లు, అబ్రాహాము విశ్వాసముయొక్క అతి విశిష్టమైన విషయమును ఏర్పరచినది ఉచితమైన కనికరముయొక్క వాగ్దానమే, అనగా క్రియలను ఏమాత్రము లక్ష్యపెట్టని ఉచితమైన అంగీకారముయొక్క వాగ్దానమే. అపొస్తలుడు స్పష్టముగా చూపదలచిన విషయములు రెండు, — నీతి ఆపాదింపబడుట ఉచితమైన దయయొక్క కార్యమనియు, — అది విశ్వాసమువలన మాత్రమే కలుగుననియు. ఆదికాండము 15:6 లోని వాక్యమునకును దీనికిని పదజాలములో కొంత భేదము కలదు గాని అర్థములో కాదు. పౌలు దానిని సెప్టువజింట్ ప్రకారము అక్షరశః ఇచ్చుచున్నాడు. "అబ్రాహాము" అను మాట చేర్చబడియున్నది; "యెహోవా" అనుటకు బదులుగా "దేవుడు" అని యున్నది; "ఎంచు" అను క్రియ కర్మణి ప్రయోగముగా చేయబడియున్నది, మరియు "నీతి" అనుదానికి ముందు ఒక విభక్తిసూచక అవ్యయము ఉంచబడియున్నది. హెబ్రీ పాఠము ఇది, — "అతడు యెహోవాయందు విశ్వాసముంచెను, ఆయన దానిని అతనికి నీతిగా ఎంచెను." "దానిని" అనునది నిస్సందేహముగా "విశ్వాసముంచెను" అను మాటలో ఇమిడియున్నదానిని సూచించుచున్నది. 9వ వచనములో పౌలు దానిని ఈలాగే వివరించుచున్నాడు; అక్కడ అతడు స్పష్టముగా {πίστις}, విశ్వాసము, అని వ్రాయుచున్నాడు. ఆదికాండములోని సందర్భము చూపుచున్నదాని ప్రకారము అబ్రాహాముయొక్క ఈ విశ్వాసము క్రీస్తునందలి విశ్వాసము కాదని చెప్పబడెను. ప్రత్యేకముగా అది ఆలాగు కాదు: పౌలు కూడ దానిని ఆలాగున చిత్రించుటలేదు; ఏలయనగా ఇది అతని ఉద్దేశము కాదు. అతడు దానిని అంతటను దేవునియందలి విశ్వాసముగా చెప్పుచున్నాడు; అది దేవుని సాక్ష్యమును నమ్ముటయైయుండెను; అయితే ఆ సాక్ష్యము క్రీస్తును గూర్చిన వాగ్దానమును ఇముడ్చుకొనెను; కాబట్టి అది రక్షకుని తన పరిధిలో చేర్చుకొనెను. నీతి క్రియలవలన కాక విశ్వాసమువలన పొందబడును అను ఈ సత్యమును స్థిరపరచుటయే పౌలు ఉద్దేశమనియు, ఈ నిమిత్తమే అతడు అబ్రాహాము దావీదు అను ఇద్దరి దృష్టాంతములను చూపుచున్నాడనియు మనము జ్ఞాపకముంచుకొనవలెను. నీతిమంతులుగా తీర్చు విశ్వాసముయొక్క విషయమును ప్రత్యేకముగా చూపుట అతని సంకల్పము కాదు. ఈ అధ్యాయములోని అపొస్తలుని తర్కమును గ్రహించుటకు మనము దీనిని దృష్టియందుంచుకొనవలెను: సమస్త క్రియలకు విరోధముగా విశ్వాసముయొక్క శక్తిని సామర్థ్యమును గూర్చియే అతడు విశేషముగా నొక్కి చెప్పుచున్నాడు, మరియు దేవుని కృపగల వాగ్దానమే దాని విషయమైయుండెను. — సం.

యాకోబు చెప్పుచున్నది ఈ అభిప్రాయమునకు కొంత విరుద్ధముగా కనబడుచున్నది; దానిని ఏలాగు సమన్వయపరచవలెనో నేను ఇదివరకే వివరించితిని, మరియు ప్రభువు అనుమతించినయెడల ఆ పత్రికను వివరించుటకు వచ్చినప్పుడు మరింత సంపూర్ణముగా వివరింప ఉద్దేశించుచున్నాను.

ఇది మాత్రము మనము జ్ఞాపకముంచుకొందము, — ఎవరికి నీతి ఆపాదింపబడునో వారు నీతిమంతులుగా తీర్చబడుదురు; ఏలయనగా ఈ రెండు విషయములు పౌలుచేత ఒక్కటిగానే పేర్కొనబడుచున్నవి. కాబట్టి ప్రశ్న మనుష్యులు తమలో తాము ఏమైయున్నారు అనునది కాదు, దేవుడు వారిని ఏలాగు ఎంచుచున్నాడు అనునదియే అని మనము నిర్ణయించుచున్నాము; మనస్సాక్షియొక్క పవిత్రతయు జీవితముయొక్క యథార్థతయు దేవుని ఉచితమైన దయనుండి వేరుపరచబడవలెనని కాదు; అయితే దేవుడు మనలను ఎందుకు ప్రేమించుచున్నాడు, ఎందుకు మనలను నీతిమంతులుగా అంగీకరించుచున్నాడు అను హేతువు అడుగబడినప్పుడు, తన స్వంత నీతిని మనకు ధరింపజేయువానిగా క్రీస్తు ముందుకు రావలెను.

రోమీయులకు 4:4-5

4. పనిచేయువానికి జీతము ఋణమేగాని దానమని యెంచబడదు. 4. Ei quidem qui operatur merces non imputatur secundum gratiam, sed secundum debitum:

5. పనిచేయక, భక్తిహీనుని నీతిమంతునిగా తీర్చువానియందు విశ్వాసముంచువానికి వాని విశ్వాసము నీతిగా ఎంచబడుచున్నది.

5. Ei vero qui non operatur, credit autem in eum qui justificat impium, imputatur fides sua in justitiam.

4. పనిచేయువానికి నిజముగా మొదలైనవి. అతడు పనిచేయువాడని పిలుచువాడు, దేవుని పిల్లలందరు శ్రద్ధ చూపవలసిన సత్క్రియలయందు నిమగ్నుడైనవాడు కాడు, తన క్రియలచేత ఏదైనను సంపాదింప చూచువాడే: అదే విధముగా తాను చేయుదాని యోగ్యతమీద ఆధారపడనివానిని అతడు పనిచేయనివాడని పిలుచుచున్నాడు. విశ్వాసులు సోమరులుగా ఉండవలెనని అతడు నిజముగా కోరుటలేదు; అయితే న్యాయముగా తమకు రావలసినదానివలె దేవునినుండి ఏదైనను కోరునట్లు వారు కూలివారుగా ఉండకూడదని మాత్రమే అతడు నిషేధించుచున్నాడు.

మనము మన జీవితమును ఏలాగు క్రమపరచుకొనవలెను అనునది కాదు, మనము ఏలాగు రక్షింపబడవలెను అనునదియే ఇక్కడి ప్రశ్న అని మేము ఇదివరకే మీకు జ్ఞాపకము చేసితిమి: మరియు అతడు విరుద్ధమైనదానినుండి తర్కించుచున్నాడు, — దేవుడు నీతిని మనకు ఋణముగా అనుగ్రహింపక, దానముగా దయచేయుచున్నాడు. మరియు నిజముగా నేను బ్యూసర్‌తో ఏకీభవించుచున్నాను; తర్కము ఒక్క మాటమీద కాక వాక్యభాగమంతటిమీద ఆధారపడియున్నదనియు, అది ఈ విధముగా ఏర్పడియున్నదనియు ఆయన రుజువుచేయుచున్నాడు: "ఎవడైనను తన క్రియచేత ఏదైనను సంపాదించినయెడల, సంపాదింపబడినది అతనికి ఉచితముగా ఆపాదింపబడదు గాని అతనికి రావలసినదిగా చెల్లింపబడును. విశ్వాసము నీతిగా ఎంచబడుచున్నది, అది మనకు ఏదైన యోగ్యతను సంపాదించుటచేత కాదు, దేవుని మంచితనమును పట్టుకొనుటచేతనే: కాబట్టి నీతి మనకు ఋణముగా రావలసినది కాదు, ఉచితముగా అనుగ్రహింపబడినది." ఏలయనగా క్రీస్తు తన స్వకీయ దయాసంకల్పముచేత విశ్వాసముద్వారా మనలను నీతిమంతులుగా తీర్చుచున్నందున, పౌలు దీనిని ఎల్లప్పుడు మన శూన్యతకు నిదర్శనముగా ఎంచుచున్నాడు; ఏలయనగా మనలను దేవునితో సమాధానపరచుటకు క్రీస్తు ప్రాయశ్చిత్తమైయున్నాడని తప్ప మనము ఏమి నమ్ముచున్నాము? ఇదే సత్యము గలతీయులకు 3:11లో వేరే మాటలతో కనబడుచున్నది; అక్కడ ఈలాగు చెప్పబడియున్నది: "ధర్మశాస్త్రముచేత ఎవడును నీతిమంతుడని తీర్చబడడను సంగతి స్పష్టమే, ఏలయనగా నీతిమంతుడు విశ్వాసమూలముగా జీవించును: ధర్మశాస్త్రము విశ్వాస సంబంధమైనది కాదు; గాని వీటిని చేయువాడు వీటివలననే జీవించును." కాబట్టి ధర్మశాస్త్రము క్రియలకు బహుమానమును వాగ్దానము చేయుచున్నందున, ఉచితమైన విశ్వాసనీతి క్రియలచేత కలుగు నీతితో పొందదని అతడు ఇందునుండి నిర్ణయించుచున్నాడు: విశ్వాసము క్రియలద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చినయెడల ఇది సాధ్యము కాదు. — ప్రతి యోగ్యతను సంపూర్ణముగా కొట్టివేయు ఈ పోలికలను మనము జాగ్రత్తగా గమనింపవలెను.

5. భక్తిహీనుని నీతిమంతునిగా తీర్చువానియందు విశ్వాసముంచువానికి మొదలైనవి. ఇది మిక్కిలి ప్రాముఖ్యమైన వాక్యము; ఇందులో అతడు విశ్వాసముయొక్కయు నీతియొక్కయు సారమును స్వభావమును వ్యక్తపరచుచున్నాడు. విశ్వాసము యోగ్యతగల కార్యమైనందున కాదు, మనకు దేవుని దయను సంపాదించుచున్నందుననే అది మనకు నీతిని తెచ్చుచున్నదని అతడు స్పష్టముగా చూపుచున్నాడు. దేవుడు నీతిని అనుగ్రహించువాడని మాత్రమే అతడు ప్రకటించుటలేదు, మన అవసరమునకు దేవుని ఉదారత సహాయముగా వచ్చునట్లు మనము అనీతిపరులమని మనమీద నేరము మోపుచున్నాడు: సంక్షేపముగా, తాను భక్తిహీనుడని గ్రహించువాడు తప్ప మరెవడును విశ్వాసనీతిని వెదకడు; ఏలయనగా ఈ వాక్యము ఈ భాగములో చెప్పబడినదానికి అన్వయింపవలెను, — విశ్వాసము మరియొకని నీతిచేత మనలను అలంకరించుచున్నది, దానిని అది దేవునినుండి దానముగా వెదకుచున్నది. మరియు ఇక్కడ మరల, దేవుడు పాపులను ఉచితముగా క్షమించి, తాను న్యాయముగా కోపింపదగినవారిని తన ప్రేమతో అనుగ్రహించునప్పుడు, అనగా ఆయన కనికరము మన అనీతిని తుడిచివేయునప్పుడు, ఆయన మనలను నీతిమంతులుగా తీర్చుచున్నాడని చెప్పబడుచున్నది.

రోమీయులకు 4:6-8

6. ఆ ప్రకారమే క్రియలు లేకుండ దేవుడెవనిని నీతిమంతుడుగా ఎంచునో ఆ మనుష్యుడు ధన్యుడని దావీదు కూడ చెప్పుచున్నాడు,

134 "వాని విశ్వాసము నీతిగా ఎంచబడుచున్నది" అను ఈ వాక్యమునుబట్టి కొందరు తొట్రిల్లి, విశ్వాసము నీతిని పొందుటకు మార్గమును సాధనమును కాక, తనంతట తానే నీతికి కారణమనియు, కాబట్టి యోగ్యతగల కార్యమనియు అన్నట్లు దానిని తప్పుగా అన్వయించిరి. సంక్షిప్త వాక్యములు తర్కశాస్త్ర నియమములకు లోబడవు, గాని సందర్భమును బట్టియు ఇతర స్థలములలో కనబడు వివరణలను బట్టియు వాటికి అర్థము చెప్పవలెను. "వాని విశ్వాసము" అనగా నిస్సందేహముగా వాగ్దానమునందు, లేక వాగ్దానము చేయు దేవునియందు, లేక ఈ వచనములో చెప్పబడినట్లు "భక్తిహీనుని నీతిమంతునిగా తీర్చు" వానియందు అతనికున్న విశ్వాసము: కాబట్టి నమ్మబడినది, అనగా విశ్వాస విషయమే, నీతిగా ఎంచబడునది. ఇది — "మనుష్యుడు విశ్వాసమువలన నీతిమంతుడుగా తీర్చబడును," రోమీయులకు 3:28, మరియు "దేవుని నీతి" "విశ్వాసమూలమైనది," రోమీయులకు 3:22 అను ప్రకటనలతో పొందికగా ఉన్నది. విశ్వాసమువలన అయినయెడల, విశ్వాసమే ఆ నీతి కాదు. "జాగ్రత్తపడుడి," అని చామర్స్ చెప్పుచున్నాడు, "ధర్మశాస్త్రము క్రింద క్రియలకు జతచేయబడిన విధమైన యోగ్యతను గాని హక్కును గాని అతిశయమును గాని సువార్త క్రింద విశ్వాసమునకు జతచేయునట్టి అభిప్రాయమేదియు విశ్వాసమును గూర్చి కలిగియుండకుడి. ఇది నిజముగా సువార్తయొక్క పదజాలమంతటిని సిద్ధాంతమంతటిని ధర్మశాస్త్ర సంబంధమైన ఆత్మతో ప్రేరేపించుటయే అగును. నీతిమంతులుగా తీర్చువాడు దేవుడే. ఆయనే హక్కుపత్రమును వ్రాసెను, ఆయనే హక్కుపత్రమును అనుగ్రహించెను. దానిని కేవలము పట్టుకొనుటయే మనవంతు…అతిశయమును త్రోసివేయు అభిప్రాయము తప్ప విశ్వాసమును గూర్చిన మరి ఏ అభిప్రాయమైనను పూర్తిగా లేఖన విరుద్ధమైనదే." — సం.

6. Quemadmodum etiam David finit beatudinem hominis cui Deus imputat justitiam absque operibus,

7. ఏలాగనగా ఎవని అతిక్రమములు క్షమింపబడెనో ఎవని పాపములు కప్పబడెనో వారు ధన్యులు.

7. Beati quorum remissæ sunt iniquitates, et quorum tecta sunt peccata: 8. ప్రభువుచేత నిర్దోషియని యెంచబడినవాడు ధన్యుడు. 8. Beatus vir, cui non imputavit Dominus peccatum. 6. దావీదు కూడ నిర్వచించుచున్నట్లు మొదలైనవి. ధర్మశాస్త్ర క్రియలను ఆచారములకు పరిమితము చేయువారి కేవలమైన కుతర్కమును మనము ఇందువలన చూచుచున్నాము; ఏలయనగా ఇదివరకు అతడు ధర్మశాస్త్ర క్రియలని పిలిచినవాటిని ఇప్పుడు ఏమియు చేర్చకుండ కేవలము క్రియలని పిలుచుచున్నాడు. ఇక్కడ మనకు కనబడునట్టి సరళమైనదియు నిర్బంధరహితమైనదియునైన మాటలాడు విధానము ఏ భేదమును లేకుండ ప్రతి క్రియను గూర్చి గ్రహింపబడవలెనని ఎవడును నిరాకరింపలేడు గనుక, తర్కమంతటను అదే అభిప్రాయము నిలుపబడవలెను. పౌలు సమస్త క్రియలను నిరవధికముగా త్రోసివేయుచుండగా, నీతిమంతులుగా తీర్చు శక్తిని ఆచారములనుండి మాత్రమే తీసివేయుటకంటె అసంబద్ధమైనది మరేదియు లేదు. పాపమును ఎంచకుండుటద్వారా దేవుడు మనుష్యులను నీతిమంతులుగా తీర్చుచున్నాడు అను నిషేధార్థక వాక్యము కూడ ఇదే ఉద్దేశము గలది: మరియు ఈ మాటలచేత పౌలు ప్రకారము నీతి పాపక్షమాపణయే తప్ప మరేదియు కాదనియు, ఇంకను ఈ క్షమాపణ క్రియలు లేకుండ ఆపాదింపబడుచున్నది గనుక అది ఉచితమైనదనియు మనకు బోధింపబడుచున్నది; క్షమాపణ అను పేరే దీనిని సూచించుచున్నది; ఏలయనగా చెల్లింపు పొందిన ఋణదాత క్షమించడు, కేవలము దయచేత స్వయముగా ఋణమును రద్దుచేయువాడే క్షమించును. కాబట్టి పాప పరిహారములచేత మన పాపములకు క్షమాపణను కొనుక్కొనవలెనని మనకు బోధించువారు తొలగిపోవుదురు గాక; ఏలయనగా నీతి ఉచిత దానమని రుజువుచేయుటకు పౌలు ఈ క్షమాపణనుండి తర్కమును తీసికొనుచున్నాడు. అట్లయితే వారు పౌలుతో ఏలాగు ఏకీభవింపగలరు? "మన పాపముల క్షమాపణను పొందుటకై మనము క్రియలచేత దేవుని న్యాయమును తృప్తిపరచవలెను" అని వారు చెప్పుచున్నారు: అయితే అతడు దీనికి విరుద్ధముగా ఈలాగు తర్కించుచున్నాడు, — "విశ్వాసనీతి పాపక్షమాపణమీద ఆధారపడియున్నది గనుక అది ఉచితమైనది, క్రియలు లేనిది." పాపక్షమాపణలో ఏవైనను క్రియలు జోక్యము కలిగించుకొనినయెడల ఈ తర్కము నిస్సందేహముగా దోషయుక్తమగును.

అదే విధముగా అర్ధక్షమాపణను గూర్చిన స్కోలాస్టిక్ వేదాంతుల బాలిశమైన ఊహలు కూడ ప్రవక్త మాటలచేత చెదరగొట్టబడుచున్నవి. అపరాధము క్షమింపబడినను దండన దేవునిచేత ఇంకను నిలిపియుంచబడును అనునది వారి పిల్లచేష్టవంటి కల్పన. అయితే మన పాపములు కప్పబడెను, అనగా దేవుని సన్నిధినుండి తొలగింపబడెను అని ప్రవక్త ప్రకటించుట మాత్రమే గాక, అవి ఎంచబడవని కూడ చేర్చుచున్నాడు. దేవుడు తాను ఎంచని పాపములను శిక్షించుట ఏలాగు పొందికగా ఉండగలదు? కాబట్టి ఈ మిక్కిలి మహిమకరమైన ప్రకటన మనకు సురక్షితముగా నిలిచియున్నది — "తన పాపముల ఉచిత క్షమాపణచేత దేవుని యెదుట నిర్దోషిగా చేయబడువాడు విశ్వాసమువలన నీతిమంతుడుగా తీర్చబడుచున్నాడు." మరియు జీవితమంతటను ఉచితమైన నీతి ఎడతెగక నిరంతరముగా నిలుచునని కూడ మనము ఇందునుండి నేర్చుకొనవచ్చును: ఏలయనగా దావీదు తన మనస్సాక్షియొక్క ఎడతెగని వేదనచేత అలసిపోయి ఈ ప్రకటన చేసినప్పుడు, అతడు నిస్సందేహముగా తన స్వంత అనుభవము ప్రకారమే మాటలాడెను; మరియు అప్పటికే అతడు అనేక సంవత్సరములు దేవుని సేవించియుండెను. కాబట్టి గొప్ప అభివృద్ధి పొందిన తరువాత, దేవుని న్యాయపీఠము ఎదుటికి పిలువబడినప్పుడు అందరును దుర్దశలోనున్నవారేనని అతడు అనుభవముచేత కనుగొనెను; మరియు ప్రభువు మన పాపములను ఎంచకుండుటచేత మనలను తన దయలోనికి చేర్చుకొనుట తప్ప ధన్యతను పొందుటకు వేరొక మార్గము లేదని అతడు ఈ ఒప్పుకోలు చేసెను. విశ్వాసనీతి ఆరంభము మాత్రమేననియు, ఏ యోగ్యతలు లేకుండ మొదట పొందిన ఆ నీతిని విశ్వాసులు తరువాత క్రియలచేత స్వాధీనములో నిలుపుకొందురనియు కలలుగనువారి కల్పనాకథ కూడ ఈ విధముగా సంపూర్ణముగా ఖండింపబడుచున్నది.

135 ఈ నీతిని గూర్చి మాటలాడుచు పరేయస్ ఈలాగు చెప్పుచున్నాడు, "అది మనది కాదు; లేనియెడల దేవుడు దానిని ఉచితముగా ఆపాదింపక, హక్కుగా అనుగ్రహించును; అది ఒక స్థిరమైన అలవాటు గాని గుణము గాని కాదు, ఏలయనగా అది క్రియలు లేనిది, మరియు అలవాటుగా దోషములు తప్ప మరేమియు లేని భక్తిహీనులకు ఆపాదింపబడునది; అయితే అది ఉచితమైన క్షమాపణ, కప్పుట, పాపములను ఎంచకుండుట." అపొస్తలుడు ఇక్కడ ఏమి దృష్టియందుంచుకొనెనో దానికి ఒక విశేషమైన రుజువు ఏదనగా, అతడు కీర్తనలు 32:2 నుండి వచనమంతటిని ఉదాహరింపక మధ్యలో ఆగిపోవుచున్నాడు. "ఎవని ఆత్మలో కపటము ఉండదో" అనుదానిని అతడు విడిచిపెట్టుచున్నాడు: ఎందుకు? స్పష్టముగా అతని విషయము నీతిమంతులుగా తీర్చబడుట, పరిశుద్ధపరచబడుట కాదు గనుకనే. ఈ విధముగా అతడు ఈ రెండిటి మధ్యనున్న భేదమును మిక్కిలి స్పష్టముగా గుర్తించెను. పాపములు ఋణములు గనుక అవి "క్షమింపబడెను" లేక విడిచిపెట్టబడెను అనియు, దేవుని దృష్టికి అవి మలినమైనవియు అసహ్యమైనవియు గనుక "కప్పబడెను" అనియు చెప్పబడవచ్చును: మరియు అవి సంపూర్ణముగా తొలగింపబడెననియు ఇక ఎన్నడును జ్ఞాపకము చేయబడవనియు నిశ్చయతను కలిగించుటకై అవి "ఎంచబడవు," లేక ఒకని లెక్కలో వేయబడవు అని చెప్పబడుచున్నవి. — సం.

క్రియలు కొన్నిసార్లు నీతిగా ఎంచబడుచున్నవనియు, ఇతర విధములైన ధన్యతలు పేర్కొనబడుచున్నవనియు ఉన్న సంగతి పౌలు చెప్పుచున్నదానిని ఏ మాత్రమును బలహీనపరచదు. ప్రభువుయొక్క యాజకుడైన ఫీనెహాసు ఒక వ్యభిచారిని ఒక వేశ్యను దండించుటద్వారా ఇశ్రాయేలునుండి నిందను తొలగించినందున, అది అతనికి నీతిగా ఎంచబడెనని కీర్తనలు 106:30-31లో చెప్పబడియున్నది. అతడు నీతిగల కార్యమును చేసెనని ఈ వాక్యభాగమునుండి మనము నేర్చుకొనుచున్నాము నిజమే; అయితే ఒక్క కార్యముచేత ఒక వ్యక్తి నీతిమంతుడుగా తీర్చబడడని మనకు తెలియును. వాగ్దానముయొక్క భావము ప్రకారము, నిజముగా కోరబడునది సంపూర్ణమైనదియు అన్ని భాగములలో పరిపూర్ణమైనదియునైన విధేయతయే, —

"వీటిని చేయువాడు వీటివలన జీవించును." (ద్వితీయోపదేశకాండము 4:1.)

అట్లయితే అతడు చేసిన ఈ తీర్పు అతనికి నీతిగా ఏలాగు ఎంచబడెను? అతడు ముందుగానే దేవుని కృపచేత నీతిమంతుడుగా తీర్చబడియుండవలెను: ఏలయనగా ఇదివరకే క్రీస్తు నీతిని ధరించుకొనినవారికి దేవుడు వారియెడల మాత్రమే గాక వారి క్రియలయెడల కూడ కటాక్షము గలవాడైయున్నాడు; ఆ క్రియలు తీర్పులోనికి రాకుండునట్లు వాటి మచ్చలును కళంకములును క్రీస్తు పవిత్రతచేత కప్పబడుచున్నవి. ఏ మాలిన్యముచేతను కలుషితము కాని క్రియలు మాత్రమే నీతిగలవిగా ఎంచబడును గనుక, ఈ విధమైన దయద్వారా తప్ప మనుష్యుని క్రియ ఏదియు దేవునికి ప్రీతికరముగా ఉండలేదని మిక్కిలి స్పష్టమగుచున్నది. అయితే మన క్రియలు నీతిగలవిగా ఎంచబడుటకు విశ్వాసనీతియే ఏకైక హేతువైనయెడల, — "క్రియలకు నీతి ఆపాదింపబడుచున్నది గనుక నీతి విశ్వాసమువలన మాత్రమే కాదు" అను తర్కము ఎంత అసంబద్ధమైనదో మీరు చూచుచున్నారు. అయితే మనుష్యుడు కేవలము విశ్వాసముచేతనే నీతిమంతుడుగా తీర్చబడితేనే తప్ప, సమస్త క్రియలు అనీతి క్రియలుగా ఖండింపబడవలెను అను ఈ జయింపశక్యముకాని తర్కమును నేను వారికి ఎదురుగా నిలుపుచున్నాను.

ధన్యతను గూర్చి కూడ ఇదే విధముగా చెప్పబడుచున్నది: ప్రభువునకు భయపడువారును ఆయన మార్గములలో నడుచువారును, (కీర్తనలు 128:1,) దివారాత్రము ఆయన ధర్మశాస్త్రమును ధ్యానించువారును, (కీర్తనలు 1:2:) ధన్యులని ప్రకటింపబడుచున్నారు: అయితే దేవుని ఆజ్ఞకు సంపూర్ణముగా సరిపోవునట్లు, తాను చేయవలసినంత పరిపూర్ణముగా వీటిని ఎవడును చేయడు గనుక, పాపక్షమాపణద్వారా శుద్ధిచేయబడి పవిత్రపరచబడి మనము ధన్యులముగా చేయబడువరకు, మరియు ధర్మశాస్త్రమునెడలను సత్క్రియలనెడలను శ్రద్ధ చూపినందుకు ప్రభువు తన సేవకులకు వాగ్దానము చేయు ఆ ధన్యతను అనుభవించుటకు యోగ్యులమగునట్లు ఆ విధముగా శుద్ధిచేయబడువరకు, ఈ విధమైన ధన్యత అంతయు నిష్ప్రయోజనమే. కాబట్టి క్రియల నీతి దేవుని నీతియొక్క ఫలితము, మరియు క్రియలనుండి కలుగు ధన్యత పాపక్షమాపణనుండి కలుగు ధన్యతయొక్క ఫలితము. కారణము తన స్వంత ఫలితముచేత నాశనము చేయబడకూడదు, చేయబడజాలదు గనుక, క్రియలచేత విశ్వాసనీతిని కూలద్రోయుటకు ప్రయత్నించువారు అసంబద్ధముగా ప్రవర్తించుచున్నారు.

అయితే ఎవడైనను ఈలాగు అనవచ్చును, "ఈ సాక్ష్యముల ఆధారముగా మనుష్యుడు క్రియలచేత నీతిమంతుడుగా తీర్చబడి ధన్యుడుగా చేయబడుచున్నాడని మనము ఎందుకు స్థిరపరచకూడదు? ఏలయనగా మనుష్యుడు విశ్వాసముచేతనే గాక క్రియలచేత కూడ నీతిమంతుడుగా తీర్చబడి ధన్యుడుగా చేయబడుచున్నాడని లేఖన వాక్యములు ప్రకటించుచున్నవి." ఇక్కడ నిజముగా మనము కారణముల క్రమమును, దేవుని కృపయొక్క వ్యవహారక్రమమును కూడ ఆలోచింపవలెను: ఏలయనగా క్రియల నీతిని గూర్చి గాని వాటినుండి కలుగు ధన్యతను గూర్చి గాని ప్రకటింపబడునదంతయు, ఈ ఏకైక సత్యమైన విశ్వాసనీతి ముందుగా వచ్చి, అది మాత్రమే తన సమస్త కార్యములను నెరవేర్చువరకు ఉనికిలో ఉండదు గనుక, చెట్టునుండి ఫలము వలె రెండవది దానినుండి పెరిగి వర్ధిల్లునట్లు ఈ కడపటిది కట్టబడి స్థిరపరచబడవలెను.

రోమీయులకు 4:9-10

9. ఈ ధన్యవచనము సున్నతిగలవారినిగూర్చి మాత్రమే చెప్పబడెనా సున్నతిలేనివారినిగూర్చి కూడ చెప్పబడెనా? అబ్రాహామునకు అతని విశ్వాసము నీతిగా ఎంచబడెనని చెప్పుచున్నాము గదా.

9. Beatudo ergo ista in circumcisionem modo, an et in præputium competit? Dicimus enim quod imputata fuit Abrahæ fides in justitiam.

10. అది ఏ స్థితియందు ఎంచబడెను? సున్నతి కలిగియుండినప్పుడా సున్నతి లేనప్పుడా? సున్నతి కలిగియుండినప్పుడు కాదు, సున్నతి లేనప్పుడే.

10. Quomodo igitur imputata fuit? In Circumcisione quum esset, an in præputio? Non in circumcisione, sed in præputio.

9-10. సున్నతియు సున్నతిలేమియు మాత్రమే పేర్కొనబడినందున, ధర్మశాస్త్ర ఆచారములచేత నీతి పొందబడదు అనునదే ఏకైక ప్రశ్న అని కొందరు అవివేకముగా నిర్ణయించుచున్నారు. అయితే పౌలు ఎటువంటి మనుష్యులతో తర్కించుచుండెనో మనము ఆలోచింపవలెను; ఏలయనగా వేషధారులు సాధారణముగా యోగ్యతగల క్రియలను గూర్చి అతిశయించుచుండగానే బాహ్యమైన ముసుగులతో తమ్మును తాము మరుగుపరచుకొందురని మనకు తెలియును. యూదులకు కూడ తమకే ప్రత్యేకమైన ఒక విధానము కలదు; దానిచేత వారు ధర్మశాస్త్రమును ఘోరముగా దుర్వినియోగపరచుటద్వారా సత్యమైనదియు యథార్థమైనదియునైన నీతినుండి తొలగిపోయిరి. ఉచితమైన క్షమాపణచేత దేవుడు తనతో సమాధానపరచుకొనువాడు తప్ప ఎవడును ధన్యుడు కాడని పౌలు చెప్పెను; కాబట్టి ఎవరి క్రియలు తీర్పులోనికి వచ్చునో వారందరు శాపగ్రస్తులని సిద్ధించుచున్నది. ఇప్పుడు మనుష్యులు తమ స్వంత యోగ్యతచేత కాక దేవుని కనికరముచేత నీతిమంతులుగా తీర్చబడుదురు అను ఈ సూత్రము పట్టుకొనబడవలెను. అయితే పాపక్షమాపణ సమస్త క్రియలకు ముందుగా రానియెడల ఇది ఇంకను చాలదు; ఆ క్రియలలో మొదటిది సున్నతి, అది యూదా ప్రజలను దేవుని సేవలోనికి ప్రవేశపెట్టెను. కాబట్టి అతడు దీనిని కూడ నిరూపించుటకు సాగుచున్నాడు.

136 ఈ "మాత్రమే" అను మాట మూలములో లేదు, గాని చాలమంది వ్యాఖ్యాతలచేత చేర్చబడుచున్నది: అయినను అది అవసరము లేదు, రోమీయులకు 4:10లో తరువాత వచ్చుదానితో అర్థమును పొందికగా చేయదు. తరువాతి పదబంధములోని {Καὶ}; అనునది అనేక ప్రతులలో విడిచిపెట్టబడియున్నది; అయితే దానిని నిలిపియుంచినను భావము మారదు. వచనములోని ఈ భాగమును మనము ఈలాగు అనువదింపవచ్చును, "ఈ ధన్యత సున్నతిగలవారిమీదికి వచ్చెనా, లేక సున్నతిలేనివారిమీదికి సైతము వచ్చెనా?" అప్పుడు పదియవ వచనములో అతడు నిషేధార్థకముగా జవాబిచ్చుచున్నాడు, — అది అబ్రాహాము "సున్నతి కలిగియుండినప్పుడు" కాదు, అతడు "సున్నతి లేనప్పుడే" అతనికి కలిగెను. ఇది స్పష్టముగా విషయముల మొదటి స్థితిని, అనగా అబ్రాహాము స్వయముగా ఉన్న స్థితిని సూచించుచున్నది. అబ్రాహాము సున్నతి పొందుటకు సుమారు పదునాలుగు సంవత్సరముల ముందు విశ్వాసమువలన నీతిమంతుడుగా తీర్చబడెనని ఎంచబడుచున్నది. — సం.

ఇక్కడ సున్నతి ధర్మశాస్త్ర నీతియొక్క, చెప్పవలెనంటే, ఆరంభ క్రియగా పేర్కొనబడుచున్నదని మనము ఎల్లప్పుడు జ్ఞాపకముంచుకొనవలెను: ఏలయనగా యూదులు దానిని దేవుని దయకు సూచనగా కాక ధర్మశాస్త్రముయొక్క యోగ్యతగల ఆచరణగా ఎంచి దానియందు అతిశయించిరి: ఈ కారణముచేతనే తాము దేవుని యెదుట ఉన్నతమైన శ్రేష్ఠత కలిగియున్నట్లు ఇతరులకంటె తమ్మును తాము శ్రేష్ఠులుగా ఎంచుకొనిరి. ఈ వివాదము ఒక్క ఆచారమును గూర్చినది కాదనియు, ఒక్క విషయము క్రింద ధర్మశాస్త్రముయొక్క ప్రతి క్రియ, అనగా బహుమానము రావలసియుండగల ప్రతి క్రియ, ఇమిడియున్నదనియు మనము ఇప్పుడు చూచుచున్నాము. కాబట్టి సున్నతి ధర్మశాస్త్ర నీతికి పునాదియైయుండెను గనుక అది విశేషముగా పేర్కొనబడెను.

అయితే పౌలు దీనికి విరుద్ధమైనదానిని స్థిరపరచి ఈలాగు తర్కించుచున్నాడు: "అబ్రాహాము నీతి పాపక్షమాపణయైయుండి, (దీనిని అతడు నిర్భయముగా ఒప్పుకొనబడిన సంగతిగా తీసికొనుచున్నాడు,) అబ్రాహాము దీనిని సున్నతికి ముందే పొందియుండినయెడల, పాపక్షమాపణ ముందటి యోగ్యతలనుబట్టి ఇయ్యబడదని సిద్ధించుచున్నది." ఈ తర్కము కారణ కార్యముల క్రమముమీద ఆధారపడియున్నదని మీరు చూచుచున్నారు; ఏలయనగా కారణము ఎల్లప్పుడు దాని కార్యమునకు ముందుండును; మరియు అబ్రాహాము సున్నతి పొందకముందే నీతిని కలిగియుండెను.

రోమీయులకు 4:11-12

11. మరియు సున్నతి పొందకమునుపు అతడు విశ్వాసమువలన పొందిన నీతికి ముద్రగా సున్నతి అను గురుతు పొందెను; సున్నతి లేనివారైనను నమ్మువారందరికి నీతి ఆరోపించబడుటకై అతడు వారికందరికి తండ్రియగుటకును,

11. Et signum accepit circumcisionis, sigillum justitiæ fidei quæ fuerat in præputio; ut esset pater omnium credentium per præputium, quo ipsis quoque imputetur justitia;

12. సున్నతి మాత్రము పొందినవారు గాక, మన తండ్రియైన అబ్రాహాము సున్నతి పొందకమునుపు అతనికి కలిగిన విశ్వాసముయొక్క అడుగుజాడలను అనుసరించి నడుచుకొనువారైన సున్నతిగలవారికి తండ్రియగుటకును ఆ గురుతు పొందెను.

12. Et pater circumcisionis, non iis qui sunt ex circumcisione tantum, sed qui insistunt vestigiis fidei, quæ fuit in præputio patris nostri Abrahæ.

11. సున్నతి అను గురుతు పొందెను మొదలైనవి. — ఒక ఆక్షేపణను ముందుగానే నివారించుటకై, సున్నతి నీతిమంతులుగా తీర్చలేకపోయినను అది నిష్ప్రయోజనమైనదియు అనవసరమైనదియు కాదని అతడు చూపుచున్నాడు; దానికి మరియొక మిక్కిలి విశేషమైన ఉపయోగము కలదు, అనగా విశ్వాసమువలని నీతికి ముద్రవేయుటయు, ఒక విధముగా దానిని స్థిరపరచుటయు దాని పనియైయుండెను. అయినను దాని ఉద్దేశ్యము ఏమైయుండెనో తెలుపుటచేత, అది నీతికి కారణము కాదని అతడు అదే సమయమున సూచించుచున్నాడు; అది నిజముగా విశ్వాసమువలని నీతిని, అదియు సున్నతి లేని స్థితియందే అప్పటికే పొందబడిన నీతిని, స్థిరపరచుటకే ఉద్దేశింపబడెను. కాబట్టి అతడు దానినుండి దేనిని తగ్గించుటలేదు, దేనిని తీసివేయుటలేదు.

సంస్కారముల సాధారణ ప్రయోజనములను గూర్చి ఇక్కడ మనకు నిజముగా ఒక విశేషమైన వాక్యభాగము కలదు. పౌలు సాక్ష్యము ప్రకారము, అవి ముద్రలు; వాటిచేత దేవుని వాగ్దానములు ఒక విధముగా మన హృదయములమీద ముద్రింపబడుచున్నవి, (Dei promissiones cordibus nostris quodammodo imprimuntur,) మరియు కృపయొక్క నిశ్చయత స్థిరపరచబడుచున్నది (sancitur gratiæ certitudo). మరియు అవి తమంతట తాము ఏమియు ప్రయోజనము కలిగింపకపోయినను, దేవుడు వాటిని తన కృపకు సాధనములుగా (instrumenta) నియమించెను; మరియు అవి ఏర్పరచబడినవారియందు ప్రయోజనము లేనివిగా ఉండకుండునట్లు ఆయన తన ఆత్మయొక్క మర్మమైన కృపచేత జరిగించుచున్నాడు. మరియు విసర్జింపబడినవారికి అవి మృతమైనవియు నిష్ప్రయోజనమైనవియునైన గురుతులైయున్నను, అవి తమ భావమును స్వభావమును (vim suam et naturam:) ఎల్లప్పుడును నిలుపుకొనుచునే యున్నవి; ఏలయనగా మన అవిశ్వాసము వాటి ఫలమును మనకు లేకుండ చేయవచ్చును గాని, దేవుని సత్యమును బలహీనపరచనైనను ఆర్పివేయనైనను అది ఎంతమాత్రము చాలదు. కాబట్టి పరిశుద్ధ గురుతులు సాక్ష్యములైయున్నవనియు, వాటిచేత దేవుడు తన కృపను మన హృదయములమీద ముద్రించుచున్నాడనియు ఇది స్థిరమైన సూత్రముగా నిలుచుచున్నది.

సున్నతి అను గురుతును గూర్చి ముఖ్యముగా చెప్పవలసినదేమనగా, దానిచేత రెండు విధములైన కృప సూచింపబడెను. దేవుడు అబ్రాహామునకు ధన్యమైన సంతానమును వాగ్దానము చేసెను; ఆ సంతానమునుండియే లోకమంతయు రక్షణను నిరీక్షింపవలసియుండెను. "నేను నీకు దేవుడనైయుందును" (ఆదికాండము 17:7) అను వాగ్దానము దీనిమీదనే ఆధారపడియుండెను. కాబట్టి దేవునితో ఉచితమైన సమాధానపరచబడుట ఆ గురుతునందు ఇమిడియుండెను; ఈ హేతువుచేత విశ్వాసులు వాగ్దానము చేయబడిన సంతానము కొరకు ఎదురుచూచుట ఆవశ్యకమైయుండెను. మరియొక ప్రక్క, దేవుడు జీవితముయొక్క యథార్థతను పరిశుద్ధతను కోరుచున్నాడు; అది ఎట్లు పొందబడగలదో, అనగా మనుష్యునియందు శరీరమునుండి పుట్టినదంతటిని కోసివేయుటచేతనే అని, ఆయన ఆ గురుతుచేత సూచించెను; ఏలయనగా అతని స్వభావమంతయు దుష్టమైపోయెను. కాబట్టి అతడు శరీరముయొక్క భ్రష్టత్వమును ఆత్మీయముగా కోసివేయవలెనని ఆయన బాహ్యమైన గురుతుచేత అబ్రాహామునకు జ్ఞాపకము చేసెను; మోషేయు ద్వితీయోపదేశకాండము 10:16లో దీనిని సూచించెను. మరియు అది మనుష్యుని పని కాదు గాని దేవుని పనియని చూపుటకై, తమ వయస్సు నిమిత్తము అట్టి ఆజ్ఞను నెరవేర్చలేని పసిబిడ్డలకు సున్నతి చేయవలెనని ఆయన ఆజ్ఞాపించెను. మోషే నిజముగా ఆత్మీయ సున్నతిని దైవశక్తియొక్క కార్యముగా స్పష్టముగా పేర్కొనెను; ద్వితీయోపదేశకాండము 30:6లో "నీ దేవుడైన యెహోవా నీ హృదయమునకు సున్నతి చేయును" అని అతడు చెప్పుటలో అది మీకు కనబడును; తరువాత ప్రవక్తలు ఇదే సంగతిని ఇంకను ఎంతో స్పష్టముగా ప్రకటించిరి.

ఇప్పుడు బాప్తిస్మమునందు రెండు అంశములున్నట్లే, పూర్వము సున్నతియందును ఉండెను; ఏలయనగా అది నూతన జీవమునకును పాపక్షమాపణకును గురుతైయుండెను. అయితే అబ్రాహామువిషయమై, అనగా నీతి సున్నతికి ముందుగా వచ్చెనను సంగతి, సంస్కారములయందు ఎల్లప్పుడు జరుగునది కాదు; ఇది ఇస్సాకు విషయములోను అతని సంతతివిషయములోను స్పష్టముగా కనబడుచున్నది: అయితే ఎవడును బాహ్యమైన గురుతులకు రక్షణను ఆరోపింపకుండునట్లు, దేవుడు ఆరంభమునందు ఒకసారి అట్టి దృష్టాంతమును ఇయ్యవలెనని ఉద్దేశించెను.

అతడు తండ్రియగుటకు మొదలైనవి. — అబ్రాహాముయొక్క సున్నతి ఉచితమైన నీతినిగూర్చి మన విశ్వాసమును ఎట్లు స్థిరపరచుచున్నదో గమనించుడి; ఏలయనగా నమ్మువారమైన మనకును నీతి ఆరోపించబడునట్లు, అది విశ్వాసమువలని నీతికి ముద్రవేయుటయైయుండెను. ఈ విధముగా పౌలు విశేషమైన నేర్పుతో, తన విరోధులు ఆక్షేపణగా తీసికొనిరాగలిగినదానిని వారిమీదికే త్రిప్పివేయుచున్నాడు: ఏలయనగా సున్నతియొక్క సత్యమును శక్తియు (veritas et vis) సున్నతి లేని స్థితియందే కనుగొనబడినందున, యూదులు అన్యజనులకంటె తమ్మును తాము అంత అధికముగా హెచ్చించుకొనుటకు ఏ ఆధారమును లేదు.

137 ఈ వాక్యభాగములోని "గురుతు" అను మాట, {σημεῖον}, అంతరంగమైన యొకదానికి బాహ్యమైన చిహ్నమని అర్థమిచ్చునట్లు కనబడదు గాని, ఒక ముద్రను, అనగా శరీరమునందు ఒక ముద్రవలె ముద్రింపబడిన సున్నతినే సూచించునట్లు కనబడుచున్నది. మెక్‌నైట్ దీనిని ఆ విధముగానే, "సున్నతి అను ముద్ర" అని అనువదించుచున్నాడు. సున్నతి ఆత్మీయమైనదానికి గురుతుగాను సూచనగాను ఉండెనని స్పష్టమే: అయితే ఇక్కడ బోధింపబడుచున్నది అది కాదు. ఆదికాండము 17:11లో సున్నతి స్పష్టముగా "సూచన" లేక గురుతు అని పిలువబడెను; అయితే అది "నిబంధనకు సూచన," అనగా దానికి రుజువును సాక్ష్యమునైయుండెనని చెప్పబడెను. సున్నతియొక్క ఉద్దేశ్యము తరువాతి మాటచేత, {σφραγίδα} — ముద్ర, అను దానిచేత, వ్యక్తపరచబడుచున్నది. ఇది కొన్నిసార్లు ముద్రవేయు సాధనమును సూచించెను, 1 రాజులు 21:8; కొన్నిసార్లు ముద్రించబడిన గురుతును సూచించెను, ప్రకటన 5:1: మరియు ఆ ముద్ర వివిధ ఉద్దేశ్యములకు ఉపయోగింపబడెను, — ఒక పత్రమును మూసివేయుటకును, ఒక వస్తువును భద్రపరచుటకును, ఒక ఒడంబడికను స్థిరపరచుటకును. ఇక్కడ అది చివరి భావములో తీసికొనబడినది; సున్నతి "విశ్వాసమువలన" పొందబడిన "నీతికి" "ముద్ర," అనగా స్థిరీకరణయు, సాక్ష్యమును, రుజువును, లేక తాకట్టునైయుండెను. ఈ విధమైన స్పష్టమైన వాక్యమేదియు ఆదికాండములో మనకు కనబడదు: దేవునికిని అబ్రాహామునకును మధ్య జరిగినదానినిగూర్చి మనకియ్యబడిన వృత్తాంతమునుండి అపొస్తలుడు గ్రహించినది, మరియు సరిగా గ్రహించినది, ఇదే. — సం.

అయితే అబ్రాహాము మాదిరిని అనుసరించి, మనమును అదే నీతిని సున్నతి అను గురుతుచేత స్థిరపరచుకొనవలెనా అను సందేహము పుట్టవచ్చును గనుక, అపొస్తలుడు ఈ విషయమును ఎందుకు విడిచిపెట్టెను? తన వాదముయొక్క ధోరణిచేతనే ఆ ప్రశ్న చాలినంతగా పరిష్కరింపబడెనని అతడు తలంచెను గనుకనే: ఏలయనగా సున్నతి దేవుని కృపకు ముద్రవేయుటకు మాత్రమే ప్రయోజనకరమాయెను అను ఈ సత్యము ఒప్పుకొనబడిన తరువాత, మన ప్రభువుచేత దానికి బదులుగా నియమింపబడిన గురుతును కలిగియున్న మనకు అది ఇప్పుడు ఏ ప్రయోజనమును లేనిదని దానినుండి అనుసరించుచున్నది. కాబట్టి బాప్తిస్మమున్నచోట ఇప్పుడు సున్నతి ఆవశ్యకము కాదు గనుక, ఏ సందేహమును లేని విషయమును గూర్చి, అనగా విశ్వాసమువలని నీతి అబ్రాహామునకు ముద్రింపబడిన విధముగానే అన్యజనులకు ఎందుకు ముద్రింపబడలేదను విషయమును గూర్చి, అనవసరముగా వాదించుటకు అతడు ఇష్టపడలేదు. సున్నతి లేని స్థితియందు విశ్వసించుట అనగా, అన్యజనులు తమ సొంత స్థితితో తృప్తిపొంది, సున్నతి అను ముద్రను ప్రవేశపెట్టలేదని భావము: కాబట్టి {δια}, ద్వారా, అను విభక్తి ప్రత్యయము {εν}, యందు, అను దానికి బదులుగా ఉంచబడెను.

12. సున్నతి మాత్రము పొందినవారు గాక మొదలైనవి. — ఇక్కడ "ఉన్నవారు" అను క్రియాపదమును "ఎంచబడువారు" అను భావములో తీసికొనవలెను: ఏలయనగా బాహ్యమైన సున్నతి తప్ప మరేమియు లేనివారై, దానియందు ధైర్యముగా అతిశయించిన అబ్రాహాముయొక్క శరీర సంబంధమైన సంతతివారిని అతడు ఇక్కడ తాకుచున్నాడు. ముఖ్యమైన విషయమైన మరియొకదానిని వారు నిర్లక్ష్యము చేసిరి; ఏలయనగా అబ్రాహాము దేనిచేత మాత్రమే రక్షణను పొందెనో ఆ విశ్వాసమును వారు అనుసరింపలేదు. దీనినిబట్టి, అతడు విశ్వాసమునకును సంస్కారమునకును మధ్య ఎంత జాగ్రత్తగా భేదము చూపెనో కనబడుచున్నది; ఒకటి నీతిమంతులుగా తీర్చుటకు చాలినట్టుగా, ఎవడును రెండవది లేకుండ దానితో తృప్తిపొందకుండుటకు మాత్రమే కాదు; విశ్వాసము ఒక్కటే సమస్తమును నెరవేర్చునదిగా కనుపరచబడుటకు కూడ: ఏలయనగా సున్నతి పొందిన యూదులు నీతిమంతులుగా తీర్చబడుటకు అతడు అనుమతించుచుండగా, వారు నిజమైన విశ్వాసముతో అబ్రాహాము మాదిరిని అనుసరించినయెడల మాత్రమే అని అతడు స్పష్టముగా ఈ మినహాయింపును చేయుచున్నాడు; సున్నతి లేని స్థితియందున్నప్పటి విశ్వాసమును అతడు ఎందుకు పేర్కొనుచున్నాడు? అది మరి దేని సహాయమును లేకుండ ఒక్కటే చాలునని చూపుటకే గదా? కాబట్టి మనలో ఎవడును విషయములను సగము సగముగా విభజించుచు, నీతిమంతులుగా తీర్చబడుటయొక్క రెండు విధానములను కలిపివేయకుండునట్లు జాగ్రత్తపడుదము.

మనము చెప్పినది పాత నిబంధన సంస్కారములకును క్రొత్త నిబంధన సంస్కారములకును మధ్యనున్న భేదమును గూర్చిన స్కోలాస్టిక్ వేదాంతుల సిద్ధాంతమును కూడ ఖండించుచున్నది; ఏలయనగా వారు మొదటివాటికి నీతిమంతులుగా తీర్చు శక్తిని నిరాకరించి, దానిని రెండవవాటికి ఆరోపించుచున్నారు. అయితే అబ్రాహాము విశ్వాసమువలన నీతిమంతుడుగా తీర్చబడెను గనుక సున్నతి నీతిమంతులుగా తీర్చదని పౌలు వాదించునప్పుడు అతడు సరిగా తర్కించుచున్నయెడల, మనుష్యులు అబ్రాహాము విశ్వాసమువంటి అదే విశ్వాసముచేత నీతిమంతులుగా తీర్చబడుచున్నారు గనుక, వారు బాప్తిస్మముచేత నీతిమంతులుగా తీర్చబడుటలేదని మనము నిరాకరించునప్పుడు, అదే హేతువు మనకును వర్తించును.

రోమీయులకు 4:13

13. అతడు లోకమునకు వారసుడగునను వాగ్దానము అబ్రాహామునకైనను అతని సంతానమునకైనను ధర్మశాస్త్రమూలముగా కలుగలేదు గాని విశ్వాసమువలన కలుగు నీతిమూలముగానే కలిగెను.

138 రోమీయులకు 2:27లో ఇట్టి దృష్టాంతమునే చూడుడి. — సం.

13. Non enim per Legem promissio Abrahæ et semini ejus data est, ut esset hæres mundi; sed per justitiam fidei.

13. అతడు లోకమునకు వారసుడగునను వాగ్దానము మొదలైనవి. — అతడు ఇంతకుముందు కొంతమట్టుకు చేసినదానిని, అనగా ధర్మశాస్త్రమును విశ్వాసమును ఒకదానికొకటి విరోధముగా ఉంచుటను, ఇప్పుడు మరి స్పష్టముగా చేయుచున్నాడు; దీనిని జాగ్రత్తగా గమనింపవలెను: ఏలయనగా విశ్వాసము నీతిమంతులుగా తీర్చుటకై ధర్మశాస్త్రమునుండి ఏమియు అరువు తీసికొననియెడల, అది దేవుని కనికరమును తప్ప మరిదేనిని లక్ష్యపెట్టదని దీనినిబట్టి మనము గ్రహించుచున్నాము. మరియు ఇది ఆచారములను గూర్చి చెప్పబడెనని కోరువారి కల్పితకథను సులభముగా ఖండింపవచ్చును; ఏలయనగా క్రియలు నీతిమంతులుగా తీర్చబడుటకు ఏమైనను తోడ్పడినయెడల, వ్రాయబడిన ధర్మశాస్త్రమూలముగా అని చెప్పబడక, ప్రకృతి ధర్మశాస్త్రమూలముగా అని చెప్పబడవలసియుండెను. అయితే పౌలు ఆచారములకు విరోధముగా జీవితముయొక్క ఆత్మీయ పరిశుద్ధతను ఉంచుటలేదు గాని, విశ్వాసమును దాని నీతిని ఉంచుచున్నాడు. కాబట్టి భావమేమనగా, అబ్రాహాము ధర్మశాస్త్రమును గైకొనుటచేత దానికి యోగ్యుడైనందున కాదు గాని, విశ్వాసమువలన నీతిని పొందినందున అతనికి వారసత్వము వాగ్దానము చేయబడెను. మరియు నిస్సందేహముగా (పౌలు త్వరలోనే చూపునట్లు) న్యాయముగా తమకు రావలసినది కానిది తమకు ఉచితముగా ఇయ్యబడుచున్నదని మనస్సాక్షులు ఎరిగినప్పుడే అవి స్థిరమైన సమాధానమును అనుభవింపగలవు.

దీనినిబట్టి, ఇద్దరికిని సమానముగా వర్తించు హేతువుగల ఈ మేలు, యూదులకంటె తక్కువకాకుండ అన్యజనులకును చెందినదని కూడ అనుసరించుచున్నది; ఏలయనగా మనుష్యుల రక్షణ దేవుని మంచితనముమీద మాత్రమే ఆధారపడియున్నయెడల, దానినుండి అన్యజనులను మినహాయించువారు తమకు చేతనైనంతమట్టుకు దాని గమనమును అడ్డగించి ఆటంకపరచుచున్నారు.

అతడు లోకమునకు వారసుడగునను మొదలైనవి. — అతడు ఇప్పుడు నిత్యరక్షణను గూర్చి మాటలాడుచున్నాడు గనుక, అపొస్తలుడు తన చదువరులను కొంత అసమయోచితముగా లోకమువైపునకు నడిపించినట్లు కనబడును; అయితే ఈ లోకము అను మాట క్రింద, క్రీస్తుద్వారా నిరీక్షింపబడిన పునరుద్ధరణను అతడు సాధారణముగా ఇమిడ్చుచున్నాడు. ముఖ్యమైనది నిజముగా జీవముయొక్క పునరుద్ధరణయే; అయినను లోకమంతటియొక్క పతనస్థితి బాగుచేయబడుట కూడ ఆవశ్యకమైయుండెను. అపొస్తలుడు హెబ్రీయులకు 1:2లో క్రీస్తును దేవుని సమస్త మేళ్లకు వారసుడని పిలుచుచున్నాడు; ఏలయనగా ఆయన దయవలన మనము పొందు దత్తపుత్రత్వము, ఆదామునందు మనము పోగొట్టుకొనిన స్వాస్థ్యముయొక్క స్వాధీనమును మనకు తిరిగి ఇచ్చుచున్నది; మరియు కనాను దేశము అను ఛాయారూపము క్రింద, పరలోక జీవముయొక్క నిరీక్షణ మాత్రమే కాక దేవుని సంపూర్ణమును పరిపూర్ణమునైన ఆశీర్వాదము కూడ అబ్రాహామునకు కనుపరచబడెను గనుక, లోకముయొక్క ఆధిపత్యము అతనికి వాగ్దానము చేయబడెనని అపొస్తలుడు సరిగానే మనకు బోధించుచున్నాడు. దీని రుచిని భక్తులు ఈ జీవితమునందే కొంత అనుభవించుచున్నారు; ఏలయనగా వారు కొన్నిసార్లు లేమిచేత ఎంతగా అణచబడినను, దేవుడు తమ ఉపయోగము నిమిత్తము సృజించినవాటిని వారు నెమ్మదిగల మనస్సాక్షితో అనుభవించుచు, ఆయన భూసంబంధమైన మేళ్లను నిత్యజీవమునకు తాకట్టులుగాను సంచకరువులుగాను తప్ప మరి ఏ విధముగాను కాక, ఆయన కనికరమువలనను దయవలనను అనుభవించుచున్నారు గనుక, ఆకాశమును భూమియు సముద్రమును తమ సొంత స్వాస్థ్యములని ఒప్పుకొనకుండ వారి దారిద్ర్యము వారిని ఏ మాత్రమును అడ్డగింపదు.

139 "లేక అతని సంతానమునకైనను" అను విభాజక పదము {ἤ}, లేక, అను దానిని గూర్చి విమర్శకులు భిన్నాభిప్రాయములు కలిగియున్నారు. అది {καὶ}, మరియు, అను దానికి బదులుగా ఉంచబడెనని కొందరు తలంచుచున్నారు: అయితే ఒక ఆక్షేపణను ముందుగా నివారించుటకై ఉద్దేశింపబడిన ఒక ప్రత్యేకమైన భావము దానికి కలదని పరేయస్ తలంచుచున్నాడు. యూదులు, "అబ్రాహాము విషయము చెప్పబడినట్లున్నయెడల, ధర్మశాస్త్రమును పొందిన అతని సంతానము విషయము అట్లు కాదు" అని చెప్పియుండవచ్చును. అవును, భేదమేమియు లేదు, "అబ్రాహామునకైనను, లేక ధర్మశాస్త్రము వాస్తవముగా ఎవరికి ఇయ్యబడెనో ఆ అతని సంతానమునకైనను, వాగ్దానము ధర్మశాస్త్రమూలముగా కలుగలేదు" అని పౌలు చెప్పుచున్నాడు. హమ్మండ్ ఈ వచనమంతటిని మన అనువాదముకంటె మరి అక్షరశః అనువదించుచున్నాడు, — "అబ్రాహామునకైనను లేక అతని సంతానమునకైనను, అతడు లోకమునకు వారసుడగునను వాగ్దానము ధర్మశాస్త్రమూలముగా కలుగలేదు గాని విశ్వాసమువలని నీతిద్వారా కలిగెను." — సం.

140 ఈ మాటలలో తెలుపబడిన ఏ వాక్యమును ఆదికాండములో లేదు; అయితే రోమీయులకు 4:17లో అతడు స్పష్టముగా ఉదహరించు, "నిన్ను అనేక జనములకు తండ్రినిగా నియమించితిని" అను దానిని మరియొక రూపములో వ్యక్తపరచవలెనని అతడు ఉద్దేశించియుండవచ్చునని తోచుచున్నది. ఈ సందర్భములో "తండ్రి" అను మాట సాధారణముగా నాయకుడు, మాదిరి, నమూనా, ఆదర్శము, ముందు నడచినవాడు అను అర్థములో గ్రహింపబడెను; ఏలయనగా విశ్వాసమువలన నీతిమంతుడుగా తీర్చబడిన మొదటి విశ్వాసి, స్పష్టమైన వృత్తాంతము వ్రాయబడినవాడు, అబ్రాహామే. అయితే భావము కొంత భిన్నముగా ఉన్నట్లు కనబడుచున్నది. తన పిల్లలందరికి సంక్రమింపవలసియున్న ఒక స్వాస్థ్యమునకు మొదటి స్వాస్థ్యదారుడుగా అతడు తండ్రియైయుండెను. ఆ స్వాస్థ్యము విశ్వాసముద్వారా కృపచేత అతనికి ఇయ్యబడెను; అది, ఒక విధముగా, అతని న్యాయమైన సంతతియంతటికిని, అతని చట్టబద్ధమైన సంతానమంతటికిని, అనగా తనవంటి విశ్వాసమునే కలిగియున్నవారందరికిని సంక్రమింపవలసియుండెను. కాబట్టి అనేక జనములు విశ్వాసులగుటచేత అతని న్యాయమైన వారసులగుదురు గనుక, అతడు అనేక జనములకు తండ్రి అని పిలువబడుచున్నాడు; మరియు ఇక్కడనున్న "లోకమునకు వారసుడు" అను మాటను కూడ అదే భావములో గ్రహింపవలెను; అతడు విశ్వసించు లోకమంతటికిని ప్రతినిధియై, సాధారణముగా లోకమునకు, అనగా విశ్వసించు యూదులకును విశ్వసించు అన్యజనులకును రావలసియున్న స్వాస్థ్యమునకు వారసుడుగా చేయబడెను. ఏ భేదమును లేకుండ లోకమునకు సంక్రమింపవలసియున్నదానికి అతడు వారసుడు, మొదటి స్వాస్థ్యదారుడు. పదకొండవ వచనములో చెప్పబడినట్లు అతడు "నమ్మువారందరికి తండ్రి" అయిన భావములోనే అతడు లోకమునకు వారసుడైయుండెను. ఆ స్వాస్థ్యము నిస్సందేహముగా నిత్యజీవము, లేక పరలోక రాజ్యము, అనగా పైనున్న దేశమే; కనాను దేశము దానికి ఛాయారూపమును తాకట్టునైయుండెను. హెబ్రీయులకు 11:12, 13, 16 చూడుడి. — సం.

భక్తిహీనులు లోకముయొక్క ఐశ్వర్యమును మ్రింగివేసినను, వారు దేనిని తమ సొంతమని చెప్పుకొనలేరు; అంతేకాక వారు వాటిని ఒక విధముగా దొంగతనముగా అపహరించుచున్నారు; ఏలయనగా దేవుని శాపము క్రిందనే వారు వాటిని స్వాధీనపరచుకొనుచున్నారు. భక్తులు స్వల్పముగా జీవించుచున్నను, ఇతరునికి చెందినదేదియు వారు దొంగిలించుటలేదు గాని, తమ స్వాస్థ్యమును సంపూర్ణముగా స్వాధీనపరచుకొను వరకు, తమ పరలోకపు తండ్రి చేతినుండి తమకు న్యాయముగా నియమింపబడిన భాగమును పొందుచున్నారు అనునది వారి దారిద్ర్యములో వారికి నిజముగా గొప్ప ఆదరణ; ఆ సమయమున సమస్త సృష్టములు వారి మహిమకు లోబరచబడును; ఏలయనగా ఆకాశమును భూమియు ఈ ఉద్దేశ్యము నిమిత్తమే, — అవి తమ పరిమాణము చొప్పున దేవుని రాజ్యమును మహిమగలదిగా చేయుటకు తోడ్పడవలెనని, — నూతనపరచబడును.

రోమీయులకు 4:14-15

14. ధర్మశాస్త్ర సంబంధులు వారసులైనయెడల విశ్వాసము వ్యర్థమగును, వాగ్దానమును నిరర్థకమగును.

14. Si enim ii qui sunt ex Lege hæredes sunt, exinanita est fides et abolita est promissio:

15. ఏలయనగా ధర్మశాస్త్రము ఉగ్రతను పుట్టించును; ధర్మశాస్త్రము లేనియెడల అతిక్రమమును లేకపోవును.

15. Nam Lex iram efficit; siquidem ubi non est Lex, neque etiam transgressio.

14. ధర్మశాస్త్ర సంబంధులు వారసులైనయెడల మొదలైనవి. — అబ్రాహాము దేవునివలన పొందిన దయ, ఏ ధర్మశాస్త్ర సంబంధమైన ఒడంబడికద్వారానైనను, క్రియలయెడల ఏ లక్ష్యముద్వారానైనను అతనికి వాగ్దానము చేయబడలేదని, అసాధ్యమైనదానినుండి లేక అసంగతమైనదానినుండి అతడు తన వాదమును తీసికొనుచున్నాడు; ఏలయనగా యోగ్యులైనవారిని, లేక ధర్మశాస్త్రమును నెరవేర్చినవారిని మాత్రమే దేవుడు దత్తపుత్రత్వముతో అనుగ్రహించును అను ఈ షరతు మధ్యను ఉంచబడియుండినయెడల, అది తనకు చెందునని ధైర్యముగా నమ్ముటకు ఎవడును సాహసింపలేకపోయియుండును: ఏలయనగా ధర్మశాస్త్ర నీతిద్వారా స్వాస్థ్యము తనకు న్యాయముగా రావలసినదని నిశ్చయముగా ఎరుగగలిగినంత పరిపూర్ణత తనయందున్నదని ఎరిగినవాడెవడు? అప్పుడు విశ్వాసము వ్యర్థమగును; ఏలయనగా అసాధ్యమైన షరతు మనుష్యుల మనస్సులను సందేహములోను ఆందోళనలోను ఉంచుట మాత్రమే కాక, భయముతోను వణకుతోను కూడ వారిని నింపును: ఈ విధముగా వాగ్దానముల నెరవేర్పు నిరర్థకమగును; ఏలయనగా అవి విశ్వాసముచేత అంగీకరింపబడినప్పుడే గాని మరి ఏమియు ప్రయోజనము కలిగింపవు. మన విరోధులు ఈ ఒక్క హేతువును విను చెవులు కలిగియుండినయెడల, మన మధ్యనున్న వివాదము సులభముగా పరిష్కరింపబడియుండును.

వాగ్దానములు మనస్సుయొక్క సంపూర్ణ నిశ్చయతతో అంగీకరింపబడితేనే గాని అవి ఎంతమాత్రము ఫలవంతములు కావని అపొస్తలుడు నిస్సందేహమైన సంగతిగా తీసికొనుచున్నాడు. అయితే మనుష్యుల రక్షణ ధర్మశాస్త్రమును గైకొనుటమీద ఆధారపడియుండినయెడల ఏమగును? మనస్సాక్షులకు ఏ నిశ్చయతయు ఉండదు, అవి నిత్యమైన అశాంతిచేత వేధింపబడి, చివరకు నిరాశలో మునిగిపోవును; మరియు అసాధ్యమైనదానిమీద తన నెరవేర్పు ఆధారపడియున్న వాగ్దానమును ఏ ఫలమును కలిగింపకయే అదృశ్యమైపోవును. కాబట్టి మనము క్రియలమీద ఆధారపడినయెడల వాగ్దానము నిరర్థకమగునని పౌలు స్పష్టముగా ప్రకటించుచుండగా, క్రియలచేత తమకొరకు రక్షణను వెదకుకొనవలెనని సామాన్య జనులకు బోధించువారు తొలగిపోవుదురు గాక. అయితే ముఖ్యముగా తెలిసికొనవలసినది ఇదే, — క్రియలమీద ఆధారము ఉంచబడినప్పుడు విశ్వాసము శూన్యమగును. దీనినిబట్టి విశ్వాసము ఏమిటో, మనుష్యులు నిర్భయముగా నమ్ముకొనదగిన క్రియల నీతి ఎట్టిదైయుండవలెనో కూడ మనము నేర్చుకొనుచున్నాము.

ఆత్మ దేవుని మంచితనముమీద ఆనుకొనియుంటేనే గాని విశ్వాసము నశించునని అపొస్తలుడు మనకు బోధించుచున్నాడు. కాబట్టి విశ్వాసము దేవునిగూర్చియైనను ఆయన సత్యమును గూర్చియైనను కేవలమైన జ్ఞానము కాదు; దేవుడున్నాడనియు, ఆయన వాక్యము సత్యమనియు ఉండు సామాన్యమైన నమ్మకమును కాదు; అది సువార్తనుండి పొందబడినదై, దేవునియెడల మనస్సాక్షికి సమాధానమును, మనస్సుకు విశ్రాంతిని తెచ్చు, దేవుని కనికరమును గూర్చిన నిశ్చయమైన జ్ఞానము. కాబట్టి ఈ విషయముయొక్క సారాంశమేమనగా, — రక్షణ ధర్మశాస్త్రమును గైకొనుటమీద ఆధారపడియుండినయెడల, ఆత్మ దానినిగూర్చి ఏ నిబ్బరమును కలిగియుండజాలదు, అంతేకాదు, దేవుడు మనకు అర్పించిన వాగ్దానములన్నియు నిరర్థకమగును: రక్షణయొక్క కారణమునైనను నిశ్చయతనైనను కనుగొనుటకై మనము క్రియలవైపునకు తిరిగి పంపబడినయెడల, మనము ఈ విధముగా దౌర్భాగ్యులమును నశించినవారమును కావలసివచ్చును.

15. ధర్మశాస్త్రము ఉగ్రతను పుట్టించును మొదలైనవి. — ఇది ధర్మశాస్త్రముయొక్క వ్యతిరేక ఫలమునుండి తీసికొనబడిన, పై వచనముయొక్క స్థిరీకరణ; ఏలయనగా ధర్మశాస్త్రము ప్రతీకారమును తప్ప మరేమియు పుట్టింపదు గనుక, అది కృపను తేజాలదు. మంచివారికిని పరిపూర్ణులకును అది నిజముగా జీవమార్గమును చూపగలదు: అయితే పాపులును భ్రష్టులునైనవారికి వారు ఏమి చేయవలెనో అది ఆజ్ఞాపించుచు, చేయుటకు వారికి ఏ శక్తిని అనుగ్రహింపదు గనుక, అది దేవుని న్యాయపీఠము ఎదుట వారిని అపరాధులనుగా కనుపరచుచున్నది. ఏలయనగా మన స్వభావముయొక్క దుష్టత్వము ఎట్టిదనగా, న్యాయమైనదియు యుక్తమైనదియు ఏదో మనకు ఎంత ఎక్కువగా బోధింపబడునో, అంత బహిరంగముగా మన దుర్నీతియు, ముఖ్యముగా మన మొండితనమును బయలుపడును, ఈ విధముగా మరి కఠినమైన తీర్పు మనమీదికి వచ్చును.

ఉగ్రత అనగా దేవుని తీర్పు అని గ్రహించుడి; ఈ మాటకు అన్నిచోట్లను ఈ భావమే కలదు. పాపి తన దురాశలకు విరోధియని తాను కనుగొను ధర్మశాస్త్రకర్తను ద్వేషించి అసహ్యించుకొనుచున్నాడు గనుక, ధర్మశాస్త్రముచేత రేపబడిన పాపియొక్క ఉగ్రతగా దీనిని వివరించువారు చమత్కారమైనదానిని చెప్పుచున్నారు గాని, అది ఈ వాక్యభాగమునకు తగినది కాదు; ఏలయనగా ధర్మశాస్త్రముచేత మనమీదికందరిమీదికి తేబడునది శిక్షావిధి మాత్రమేయని తప్ప పౌలు మరిదేనిని ఉద్దేశింపలేదు; ఇది ఆ మాటయొక్క సాధారణ వాడుకనుండియు, అతడు వెంటనే చేర్చు హేతువునుండియు స్పష్టముగా కనబడుచున్నది.

ధర్మశాస్త్రము లేనియెడల మొదలైనవి. — తాను చెప్పినదానిని అతడు స్థిరపరచు రుజువు ఇదే; ఏలయనగా ధర్మశాస్త్రముద్వారా దేవుని ఉగ్రత మనమీద ఎట్లు రగులుకొనునో, అది మరి స్పష్టపరచబడనియెడల, చూచుట కష్టమైయుండును. మరియు హేతువేమనగా, ధర్మశాస్త్రముచేత దేవుని నీతిని గూర్చిన జ్ఞానము బయలుపరచబడుచున్నది గనుక, మనకు అంత తక్కువ సాకు ఉండును, కాబట్టి మనము దేవునికి విరోధముగా అంత ఘోరముగా అపరాధము చేయుచున్నాము; ఏలయనగా దేవుని తెలిసిన చిత్తమును తృణీకరించువారు, అజ్ఞానమువలన అపరాధము చేయువారికంటె మరి కఠినమైన శిక్షను అనుభవించుటకు న్యాయముగా పాత్రులగుదురు.

అయితే అపొస్తలుడు న్యాయమైనదానిని కేవలము అతిక్రమించుటను గూర్చి మాటలాడుటలేదు, దానినుండి ఏ మనుష్యుడును తప్పించుకొనలేడు; దేవునికి ఏది ఇష్టమో ఏది అయిష్టమో బోధింపబడిన మనుష్యుడు, దేవుని వాక్యముచేత నియమింపబడిన సరిహద్దులను తెలిసి బుద్ధిపూర్వకముగా దాటిపోవునప్పుడు, దానిని అతడు అతిక్రమము అని పిలుచుచున్నాడు; లేక, మరియొక విధముగా చెప్పినయెడల, ఇక్కడ అతిక్రమము అనునది కేవలము పాపక్రియ కాదు గాని, న్యాయమైనదానిని భంగపరచవలెనను బుద్ధిపూర్వకమైన నిర్ణయము.

{οὖ}, ఎక్కడ, అను పదమును నేను క్రియావిశేషణముగా తీసికొనుచున్నాను; కొందరు దానిని దేనియొక్క అను సంబంధ సర్వనామముగా ఎంచుచున్నారు; అయితే మొదటి పాఠమే అత్యంత తగినదియు, అత్యధికముగా అంగీకరింపబడినదియునైయున్నది. మీరు ఏ పాఠమును అనుసరించినను భావము ఒక్కటే, — వ్రాయబడిన ధర్మశాస్త్రముచేత ఉపదేశింపబడనివాడు పాపము చేసినప్పుడు, దేవుని ధర్మశాస్త్రమును తెలిసి భంగపరచి అతిక్రమించువాడు చేయునంత గొప్ప అతిక్రమము చేసిన అపరాధి కాడు.

రోమీయులకు 4:16-17

16. ఈ హేతువుచేత ఆ వాగ్దానము కృపననుసరించినదగుటకై విశ్వాసమూలమైనదాయెను; ధర్మశాస్త్రము గలవారికి మాత్రమే గాక, అబ్రాహామునకున్నట్టి విశ్వాసము గలవారికి కూడ, అనగా సంతానమంతటికిని, ఆ వాగ్దానము దృఢము కావలెనని ఆలాగాయెను; అతడు మనకందరికి తండ్రి,

16. Propterea ex fide, ut secundum gratiam, quo firma sit promissio universo semini non ei quod est ex Lege solum, sed quod est ex fide Abrahæ, qui est pater omnium nostrum,

17. (నిన్ను అనేక జనములకు తండ్రినిగా నియమించితినని వ్రాయబడియున్నది,) మృతులను సజీవులనుగా చేయువాడును, లేనివాటిని ఉన్నట్టుగానే పిలుచువాడునైన దేవుని యెదుట, అనగా తాను నమ్మిన దేవుని యెదుట, అతడు మనకందరికి తండ్రియైయున్నాడు.

17. (sicut scriptum est. Quod patrem multarum gentium posui te,) coram Deo, cui credidit, qua vivificat mortuos et vocat ea quæ non sunt tanquam sint.

16. ఈ హేతువుచేత అది విశ్వాసమూలమైనదాయెను మొదలైనవి. — ఇది వాదముయొక్క ముగింపు; దానినంతటిని మీరు సంక్షేపముగా ఈ వాక్యములో ఇమిడ్చవచ్చును, — "రక్షణయొక్క వారసత్వము క్రియలవలన మనకు వచ్చినయెడల, దానియందలి విశ్వాసము అదృశ్యమగును, దాని వాగ్దానము నిరర్థకమగును; అయితే ఈ రెండును దృఢమైనవియు నిశ్చయమైనవియునై యుండుట ఆవశ్యకము; కాబట్టి దాని స్థిరత్వము దేవుని మంచితనముమీద మాత్రమే ఆధారపడి భద్రపరచబడునట్లు, అది విశ్వాసమువలన మనకు వచ్చుచున్నది." అపొస్తలుడు విశ్వాసమును దృఢమును నిశ్చయమునైనదిగా ఎంచుచు, సంశయమును సందేహమును అవిశ్వాసముగా ఎట్లు ఎంచుచున్నాడో చూడుడి; దానిచేత విశ్వాసము నిరర్థకమగును, వాగ్దానము రద్దుచేయబడును. అయినను ఈ సందేహమునే స్కోలాస్టిక్ వేదాంతులు నైతికమైన ఊహ అని పిలుచుచున్నారు, మరియు అయ్యో! దానిని వారు విశ్వాసమునకు బదులుగా ఉంచుచున్నారు.

141 "ధర్మశాస్త్రము లేనియెడల అతిక్రమమును లేకపోవును" అను ఈ వాక్యమును దాని స్పష్టమైన అర్థము ప్రకారము తీసికొనుట మేలు; ఏలయనగా అది మొదటి వాక్యఖండముతో మరి బాగుగా పొసగుచున్నది. తర్కము ఇట్లున్నట్లు కనబడుచున్నది, — "వాగ్దానము విశ్వాసమువలననే గాని ధర్మశాస్త్రమువలన కాదు; ఏలయనగా ధర్మశాస్త్రము ఉగ్రతను, లేక శిక్షావిధిని తెచ్చును: అయితే ధర్మశాస్త్రము లేనియెడల ఉగ్రతను కలిగించుటకు అతిక్రమము లేదు." ఇదే భావము రోమీయులకు 4:16 వచనములో సారాంశముగా తెలుపబడుచున్నది; అక్కడ వాగ్దానము విశ్వాసమూలమును కృపచేతనునైనది గనుక అది దృఢమైనదని చెప్పబడెను. అది ధర్మశాస్త్రమువలన కలిగియుండినయెడల, అతిక్రమమును ఉగ్రతయు, దానివలన వాగ్దానము పోగొట్టుకొనుటయు సంభవించియుండును. ఈ వచనము 14వ వచనముతో కంటె రోమీయులకు 4:13తోనే సంబంధము కలిగియున్నది. రోమీయులకు 4:13లో చెప్పబడినదానిని స్థిరపరచుటకై రోమీయులకు 4:14 ఇచ్చు హేతువుకాక మరియొక హేతువు దీనియందు కలదు. కాబట్టి మెక్‌నైట్ ఈ వచనములోని {γὰρ} అను దానిని "ఇంకను" అని అనువదించుచున్నాడు; అది సంబంధమును మరి స్పష్టపరచుచున్నది. "ధర్మశాస్త్రము లేనిచోట అతిక్రమము లేదు, కాబట్టి ఉగ్రతయైనను శిక్షయైనను లేదు; అయితే ధర్మశాస్త్రమున్నచోట అతిక్రమమును ఉగ్రతయు శిక్షయు ఉన్నవి." — పరేయస్

ఆ వాగ్దానము కృపననుసరించినదగుటకై మొదలైనవి. — ఇక్కడ మొదట, కేవలమైన కృప తప్ప మరేదియు విశ్వాసము ఎదుట ఉంచబడదని అపొస్తలుడు చూపుచున్నాడు; మరియు వారు సాధారణముగా చెప్పునట్లు, ఇదే దాని లక్ష్యము: ఏలయనగా అది యోగ్యతలవైపు చూచుచుండినయెడల, అది మనకొరకు పొందునదంతయు ఉచితమైనదని పౌలు అసంగతముగా నిర్ధారించియుండును. దీనిని నేను మరల మరియొక మాటలలో చెప్పెదను, — "విశ్వాసముచేత మనము పొందునదంతయు కృపయే అయినయెడల, క్రియలయెడల ఉండు ప్రతి లక్ష్యమును ధూళిలో పడద్రోయబడినది." అయితే తరువాత వచ్చునది సమస్త సందిగ్ధతను మరి సంపూర్ణముగా తొలగించుచున్నది, — వాగ్దానము కృపమీద ఆనుకొనియున్నప్పుడే అది స్థిరముగా నిలుచును: ఏలయనగా మనుష్యులు క్రియలమీద ఆధారపడియున్నంతకాలము వారు సందేహములచేత వేధింపబడుదురు అను ఈ సత్యమును పౌలు ఈ మాటచేత స్థిరపరచుచున్నాడు; ఏలయనగా వాగ్దానములలో ఇమిడియున్నదానిని వారు తమకు లేకుండ చేసికొనుచున్నారు. దీనినిబట్టి, కృపను కొందరు ఊహించునట్లు పునర్జన్మయను వరముగా కాక, ఉచితమైన దయగా తీసికొనవలెనని కూడ మనము సులభముగా నేర్చుకొనవచ్చును: ఏలయనగా పునర్జన్మ ఎన్నడును పరిపూర్ణమైనది కాదు గనుక, అది ఆత్మలను శాంతపరచుటకు ఎన్నడును చాలదు, అది తనంతట తాను వాగ్దానమును నిశ్చయమైనదిగా చేయనులేదు.

ధర్మశాస్త్రము గలవారికి మాత్రమే గాక మొదలైనవి. — ఈ మాటలు మరియొక చోట ధర్మశాస్త్రమునుగూర్చి అసంగతమైన ఆసక్తిపరులై, దాని కాడికి తమ్మును తాము బంధించుకొని, దానియందు తమ నమ్మికను గూర్చి అతిశయించువారిని సూచించుచున్నను, ఇక్కడ అవి ప్రభువు ధర్మశాస్త్రము ఎవరికి అప్పగింపబడెనో ఆ యూదజనమును మాత్రమే సూచించుచున్నవి. ఏలయనగా ధర్మశాస్త్రముయొక్క అధికారమునకు బద్ధులైయుండువారందరును శాపమునకు లోనైయున్నారని పౌలు మరియొక వాక్యభాగములో మనకు బోధించుచున్నాడు; కాబట్టి వారు కృపయందు పాలుపొందుటనుండి మినహాయింపబడిరనుట నిశ్చయము. కాబట్టి క్రియల నీతిని హత్తుకొని క్రీస్తును విసర్జించువారిని అతడు ఇక్కడ ధర్మశాస్త్రమునకు దాసులని పిలుచుటలేదు; అయితే వారు ధర్మశాస్త్రములో పెంచబడినను క్రీస్తు నామమును ఒప్పుకొనిన యూదులైయుండిరి. అయితే ఈ వాక్యము మరి స్పష్టమగునట్లు, దానిని ఈ విధముగా పలుకుదము, — "ధర్మశాస్త్ర సంబంధులకు మాత్రమే గాక, ఇంతకుముందు ధర్మశాస్త్రమును కలిగియుండకపోయినను అబ్రాహాము విశ్వాసమును అనుసరించువారందరికిని."

అతడు మనకందరికి తండ్రి మొదలైనవి. — ఇక్కడ సంబంధ సర్వనామమునకు కారణార్థక అవ్యయముయొక్క భావము కలదు; ఏలయనగా అన్యజనులు ఈ కృపయందు పాలివారైరని అతడు రుజువుచేయ నుద్దేశించెను; ఏ దైవోక్తిచేత అబ్రాహామునకును అతని సంతానమునకును వారసత్వము అనుగ్రహింపబడెనో, అదే దైవోక్తిచేత అన్యజనులును అతని సంతానముగా నియమింపబడిరి: ఏలయనగా అతడు ఒక్క జనమునకు కాక అనేక జనములకు తండ్రిగా చేయబడెనని చెప్పబడెను; దీనిచేత, అప్పుడు ఇశ్రాయేలునకు మాత్రమే పరిమితమైయున్న కృపయొక్క భావి విస్తరణ ముందుగా సూచింపబడెను. ఏలయనగా వాగ్దానము చేయబడిన ఆశీర్వాదము వారికి విస్తరింపబడియుండనియెడల, వారు అబ్రాహాము సంతతిగా ఎంచబడియుండలేరు. లేఖనముయొక్క సాధారణ వాడుక ప్రకారము, క్రియాపదముయొక్క భూతకాలము దైవసంకల్పముయొక్క నిశ్చయతను సూచించుచున్నది; ఏలయనగా అప్పుడు దానికంటె తక్కువగా కనబడినదేదియు లేకపోయినను, దేవుడు ఆలాగున నిర్ణయించెను గనుక, అతడు అనేక జనములకు తండ్రిగా చేయబడెనని సరిగానే చెప్పబడుచున్నది. "అతడు మనకందరికి తండ్రి" అను ఈ వాక్యఖండము "దేవుని యెదుట" మొదలైన రెండవదానితో కలుపబడునట్లు, మోషే సాక్ష్యమును కుండలీకరణములో ఉంచవలెను: ఏలయనగా యూదులు తమ శరీర సంబంధమైన వంశమునుబట్టి అతిగా అతిశయింపకుండునట్లు, ఆ సంబంధము ఎట్టిదో వివరించుట కూడ ఆవశ్యకమైయుండెను. కాబట్టి అతడు, "అతడు దేవుని యెదుట మనకు తండ్రి" అని చెప్పుచున్నాడు; దీని భావము, "అతడు మనకు ఆత్మీయ తండ్రి" అని అతడు చెప్పినట్లే; ఏలయనగా ఈ ఆధిక్యతను అతడు తన సొంత శరీరమువలన కాక దేవుని వాగ్దానమువలననే పొందెను.

17. తాను నమ్మిన దేవుని, మృతులను సజీవులనుగా చేయువాని మొదలైనవి. — అబ్రాహాము మాదిరిచేత అన్యజనులకు ఒక ద్వారము తెరువబడునట్లు, ఈ చుట్టుతిరిగిన రూపములో అబ్రాహాము విశ్వాసముయొక్క సారము వ్యక్తపరచబడుచున్నది. ప్రభువు నోటినుండి తాను వినిన వాగ్దానమును అతడు ఆశ్చర్యకరమైన విధముగా పొందవలసివచ్చెను; ఏలయనగా అప్పుడు దానికి ఏ సూచనయు లేకుండెను. అతడు బలమును శక్తియు కలిగియున్నవాడైనట్టు అతనికి సంతానము వాగ్దానము చేయబడెను; అయితే అతడు ఒక విధముగా మృతుడైయుండెను. కాబట్టి మృతులు సజీవులుగా చేయబడు దేవుని శక్తివైపునకు అతడు తన తలంపులను లేవనెత్తుట ఆవశ్యకమైయుండెను. కాబట్టి గొడ్డువారును మృతులునైయున్న అన్యజనులు అదే సహవాసములోనికి చేర్చబడుట వింతకాదు. కాబట్టి వారు కృపను పొందుటకు యోగ్యులు కారని నిరాకరించువాడు అబ్రాహామునకు అన్యాయము చేయుచున్నాడు; ఏలయనగా ప్రభువుచేత పిలువబడినవాడు మృతుడైనను కాకపోయినను అది ఏమియు భేదము కాదు, తన సొంత శక్తిచేత ఒక్క మాటచేతనే మృతులను లేపుట ఆయనకు సులభమైనకార్యము అను ఈ తలంపుచేత అబ్రాహాము విశ్వాసము నిలుపబడెను.

మనందరి పిలుపునకు ఒక ఛాయారూపమును మాదిరియు ఇక్కడ మనకు కలదు; దానిచేత మన ఆరంభము, మన మొదటి జన్మను బట్టి కాదు గాని భావి జీవమును గూర్చిన నిరీక్షణను బట్టి, మన కన్నుల ఎదుట ఉంచబడుచున్నది, — మనము ప్రభువుచేత పిలువబడినప్పుడు శూన్యమునుండి బయలుదేరుచున్నాము; ఏలయనగా మనము ఏమైయున్నట్టు కనబడినను, దేవుని రాజ్యమునకు మనలను యోగ్యులనుగా చేయగల మంచిదేదియు, అవును, ఒక్క కణమైనను మనకు లేదు. మరియొక ప్రక్క, దేవుని పిలుపును వినుటకు మనము తగిన స్థితిలో ఉండవలెనంటే, మనము మనయందు పూర్తిగా మృతులమైయుండవలెను. దైవిక పిలుపుయొక్క స్వభావమేమనగా, మృతులైనవారు ప్రభువుచేత లేపబడుదురు, ఏమియు కానివారు ఆయన శక్తిచేత ఏదో ఒకటిగా ఉండనారంభింతురు. పిలుచుట అను మాటను బోధకు మాత్రమే పరిమితము చేయకూడదు, అయితే లేఖనముయొక్క వాడుక ప్రకారము దానిని లేపుట అను భావములో తీసికొనవలెను; మరియు తాను ఎవరిని కోరునో వారిని ఒక విధముగా తలయూపుట మాత్రముచేతనే లేపు దేవుని శక్తిని మరి సంపూర్ణముగా కనుపరచుటకే అది ఉద్దేశింపబడెను.

142 కొందరు సంఘపితరులు, అనగా క్రిసోస్టము, థియోఫిలాక్ట్ వంటివారు, {κατέναντι} అను దానిని {ὁμοίως}, వలె, అను భావములో ఎంచి, ఆ వాక్యభాగమును, "తాను నమ్మిన దేవునివలె" అని అనువదించిరని పరేయస్ వలనను హమ్మండ్ వలనను తెలియుచున్నది; అనగా దేవుడు పక్షపాతి కాక అందరికి తండ్రియైయున్నట్లే అబ్రాహామును ఉండెనని భావము. అయితే ఈ భావము {κατέναντι} యొక్క అర్థముతోను సందర్భముతోను పొసగదు. ఈ విభక్తి ప్రత్యయము మరి నాలుగు చోట్ల, మార్కు 11:2; మార్కు 12:41; మార్కు 13:3; లూకా 19:30లో కనబడుచున్నది, మరియు అది ఎల్లప్పుడు ఎదుట, లేక ఎదురుగా, అని అర్థమిచ్చును. సెప్టువజింట్ దీనిని సంఖ్యాకాండము 25:4లో ఎదుట అను భావములో వాడుచున్నది, {κατέναντι} {τοῦ} {ἡλίου} — "సూర్యుని ఎదుట," మన అనువాదములో ఉన్నట్లు "సూర్యునికి ఎదురుగా" కాదు; ఏలయనగా హెబ్రీ భాషలో ఆ మాట {נגד}, Coram, in conspectu. సందర్భము కూడ ఈ భావమునే కోరుచున్నది: అబ్రాహాము దేవుని యెదుట, లేక దేవుని దృష్టియందు లేక అంచనాయందు, అనేక జనములకు తండ్రియైయుండెను, మనుష్యుల దృష్టియందు లేక అంచనాయందు కాదు; ఏలయనగా ఆ వచనము చివర చెప్పబడినట్లు, దేవుడు లేనివాటిని ఉన్నవాటివలె ఎంచుచున్నాడు. కాబట్టి అబ్రాహాము ఆయన సంకల్పము ప్రకారము దేవుని దృష్టియందు అప్పటికే అనేక జనములకు తండ్రియైయుండెను. ఈ మాటల అమరిక అట్టిక్ శైలికి ఒక ఉదాహరణయని వోల్ఫియస్ చెప్పుచున్నాడు; ఏలయనగా {θεοῦ} అను మాట దాని విభక్తి ప్రత్యయమునుండి వేరుచేయబడెను: మరియు ఆకర్షణ అను వ్యాకరణ నియమముచేత {ᾧ} కు బదులుగా {οὗ} ఉంచబడెను; మరియు సంబంధ సర్వనామము వాక్యములో తన నామవాచకమునకు ముందు వచ్చినను దాని విభక్తిచేత నియంత్రింపబడు మూడు ఇట్టి ఉదాహరణలను స్టువర్ట్ చూపుచున్నాడు, మార్కు 6:16, అపొస్తలుల కార్యములు 21:16; మరియు రోమీయులకు 6:17

143 ఉనికిలోనికి వచ్చునట్లు ఆజ్ఞాపించుట, లేక కలుగజేయుట అను భావమును అనేకమంది వ్యాఖ్యాతలు {καλοῦντος} అను మాటకు ఇచ్చుచున్నారు; అయితే ఇది అవసరమని తోచదు. పిలుచుట, పేరుపెట్టుట, ఎంచుట, లేక సూచించుట అను సామాన్యమైన భావమే ఈ వాక్యభాగముతోను వాక్యనిర్మాణముతోను మరి పొసగుచున్నది: మరియు విమర్శకులు ప్రతిపాదించిన దీని వివిధ అనువాద విధానములు, ఆ మాటను దాని అత్యంత స్పష్టమైన అర్థములో తీసికొనకపోవుటవలననే పుట్టినవి. "అక్షరశః అనువాదము ఇది, మరియు లేనివాటిని ఉన్నవాటినిగా పిలుచువాడు," — {και} {καλοῦντος} {τὰ} {μὴ} {ὄντα} {ὡς} {ὄντα}. ఇది స్పష్టముగా "నిన్ను అనేక జనములకు తండ్రినిగా నియమించితిని" అను ప్రకటనను సూచించుచున్నది. ఇది అప్పుడు వాస్తవముగా ఉనికిలో లేకుండెను; అయితే దేవుడు దానిని అప్పటికే ఉనికి కలిగియున్నదానిగా సూచించుచున్నాడు. అత్యంత సరళమైనదియు అత్యంత స్పష్టమైనదియునైన భావము విడిచిపెట్టబడినప్పుడు, కొన్నిసార్లు దూరమునుండి లాగబడిన అర్థములు అంగీకరింపబడుచున్నవి. — సం.

రోమీయులకు 4:18

18. నీ సంతానము ఈలాగుండునని చెప్పబడిన ప్రకారము తాను అనేక జనములకు తండ్రి యగునట్లు, నిరీక్షణకు ఆధారములేనప్పుడు అతడు నిరీక్షణ కలిగి నమ్మెను.

18. Qui præter (vel supra) spem super spe credidit, ut esset pater multarum gentium, secundum quod dictum erat, Sic erit semen tuum.

18. నిరీక్షణకు ఆధారములేనప్పుడు మొదలైనవి. మనము ఈ విధముగా చదివినయెడల, దాని భావమేమనగా, సంభావ్యమైన కారణమేదియు లేనప్పుడు, అవును, సమస్తమును అతనికి విరోధముగా ఉన్నప్పుడు, అతడు ఇంకను నమ్ముచునే యుండెను. నిశ్చయముగా, మనము చూచువాటినుండి మన నిరీక్షణకు కారణమును వెదకునట్లు మన మనస్సులను మన కన్నులకు బిగించుకొనుటకంటె విశ్వాసమునకు ఎక్కువ హానికరమైనది మరేదియు లేదు. మనము "నిరీక్షణకు మించి" అనియు చదువవచ్చును, మరియు అది బహుశ మరింత తగినదై యుండవచ్చును; అనగా అతడు తన విశ్వాసముచేత తాను ఊహింపగలిగిన సమస్తమును బహుగా అతిక్రమించెనని ఆయన చెప్పినట్టే; ఏలయనగా విశ్వాసము శరీరసంబంధమైన సమస్త గ్రహణశక్తులను బహు క్రిందనున్న వస్తువులనువలె క్రిందికి చూచునట్లు పరలోకపు రెక్కలతో పైకి ఎగురనియెడల, అది లోకపు బురదలో అంటుకొనిపోవును. అయితే పౌలు ఈ వచనములో నిరీక్షణ అను మాటను రెండుసార్లు వాడుచున్నాడు: మొదటిసారి, స్వభావమునుండియు శరీరసంబంధమైన తర్కమునుండియు పొందదగిన, నిరీక్షించుటకు సంభావ్యమైన ఆధారమును ఆయన ఉద్దేశించుచున్నాడు; రెండవసారి దేవుడు అనుగ్రహించిన విశ్వాసమును సూచించుచున్నాడు; ఏలయనగా నిరీక్షించుటకు అతనికి ఏ ఆధారమును లేనప్పుడు అతడు నిరీక్షణతో దేవుని వాగ్దానముమీద ఆనుకొనెను; మరియు ఆ విషయము దానియంతట అది ఎంత నమ్మశక్యముకానిదైనను, ప్రభువు వాగ్దానము చేసెను అనుదే నిరీక్షించుటకు చాలిన కారణమని అతడు తలంచెను.

చెప్పబడిన ప్రకారము మొదలైనవి. ఇది అబ్రాహాము కాలమునకు అన్వయింపబడునట్లు నేను దీనిని ఈ విధముగా అనువదించుటకు ఇష్టపడితిని; ఏలయనగా అనేక శోధనలు అబ్రాహామును నిరాశలోనికి ఈడ్చుచుండగా, అతడు తప్పిపోకుండునట్లు, తనకు వాగ్దానము చేయబడినదానివైపు, అనగా "నీ సంతానము ఆకాశ నక్షత్రములంతగాను సముద్రపు ఇసుకంతగాను ఉండును" అను దానివైపు తన తలంపులను మరల్చుకొనెనని పౌలు చెప్పగోరెను; అయితే లేఖనములను చదువుటకు మనలను ప్రేరేపించుటకై ఆయన ఈ ఉల్లేఖనమును ఉద్దేశపూర్వకముగా అసంపూర్ణముగా ఉదహరించెను. నిజముగా అపొస్తలులు, లేఖనములను ఉదహరించునప్పుడెల్లను, వాటిని మరింత శ్రద్ధగా చదువుటకు మనలను మేల్కొలుపుటయందు జాగ్రత్తగా శ్రద్ధవహించిరి.

రోమీయులకు 4:19-22

144 "Ut esset:" దీనిని నిజముగా మన అనువాదము ప్రకారము "తాను అగునట్లు" అని అనువదింపవచ్చును; అయితే వ్యాఖ్యానపు ధోరణి మరియొక అభిప్రాయమునకు, అనగా అతడు అనేక జనములకు తండ్రి యగుటకై, లేక తండ్రి యగునట్లు నమ్మెనని కాదుగాని, తాను తండ్రి యగునని నమ్మెను అను దానికి అనుకూలముగా ఉన్నట్టు కనబడుచున్నది. {εἰς} {τὸ} {γενέσθαι} {ἀυτὸν}, "అతడు అగునని" అనునది హమ్మండ్, డాడ్రిడ్జ్, స్టువర్ట్ అనువారి అనువాదము; మరియు నిజముగా అది వాక్యభాగపు ధోరణితోను, ఆదికాండములో వ్రాయబడినదానితోను పొందికగా ఉన్నది. ఇక్కడ {εἰς} అంతిమ కారణమును సూచింపదుగాని, విశ్వాసమునకును నిరీక్షణకును విషయమును లేక గురిని సూచించునని వోల్ఫియస్ చెప్పుచున్నాడు; తాను అనేక జనములకు తండ్రి యగునను వాగ్దానమును అబ్రాహాము నమ్మెను. — సం.

145 కొన్ని మాటలకు లేఖనములో ఉన్న అర్థవిస్తృతికి ఇది ఒక గమనార్హమైన దృష్టాంతము. ఇక్కడ నిరీక్షణ అనునది, మొదటిసారి, నిరీక్షణకు ఆధారమును సూచించును; రెండవసారి, నిరీక్షణ విషయమును సూచించును. అట్లే రోమీయులకు 4:5లోను ఇతర స్థలములలోను విశ్వాసము అనునది దాని విషయమును, అనగా దేవుని కృపగల వాగ్దానమును, కలుపుకొనునదిగా ఎంచవలెను; లేనియెడల అది యోగ్యతగల క్రియ అగును, మనుష్యుడు నీతిమంతుడుగా తీర్చబడుటను గూర్చి అపొస్తలుడు ఆద్యంతము నిరాకరించునది సరిగా అదే. ఉచితమైన అంగీకారమును పాపక్షమాపణను గూర్చిన దేవుని వాగ్దానమును పట్టుకొనునంతవరకు విశ్వాసము మాత్రమే, విషయముల స్వభావమును బట్టియే, నీతిగా ఎంచబడగలదు: అంగీకారమునకును పాపక్షమాపణకును మార్గమైనను, సాధనమైనను, యోగ్యమైన కారణమైనను స్పష్టముగా తెలిసికొనబడుటయు విశదముగా చూడబడుటయు అత్యవసరము కాదు; విశ్వాసము నీతిమంతులుగా తీర్చు విశ్వాసము అగుటకు దేవుని కృపగల వాగ్దానమే చాలును.

19. మరియు అతడు విశ్వాసమునందు బలహీనుడు కాక, ఇంచుమించు నూరేండ్ల వయస్సుగలవాడై యుండి, అప్పటికి మృతతుల్యమైన తన శరీరమునైనను, శారా గర్భము మృతతుల్యమైనట్టునైనను ఆలోచింపలేదు:

19. Ac fide minime debilitatus, non consideravit suum ipsius corpus jam emortuum, centenaries quum fere esset, nec emortuam vulvam Saræ:

20. అవిశ్వాసమువలన దేవుని వాగ్దానమును గూర్చి సందేహింపక, దేవుని మహిమపరచి, విశ్వాసమువలన బలము పొందెను;

20. Nec vero in Dei promissionem nec emortuam vulvam Sarre: per incredulitatem disquisivit; sed roboratus est fide, tribuens gloriam Deo;

21. మరియు దేవుడు వాగ్దానము చేసినదానిని నెరవేర్చుటకు సమర్థుడని రూఢిగా నమ్మెను.

21. Ac certe persuasus, quod ubi quid promisit, possit etiam præstare. 22. అందుచేత అది అతనికి నీతిగా ఎంచబడెను. 22. Ideo et imputatum illi est in justitiam. 19. విశ్వాసమునందు మొదలైనవి. నిషేధార్థకములలో ఒకదానిని విడిచిపెట్టుటకు నీవు ఇష్టపడినయెడల, "విశ్వాసమునందు బలహీనుడై, అతడు తన శరీరమును ఆలోచింపలేదు" మొదలైనవి అని నీవు అనువదింపవచ్చును; అయితే దీనికి అర్థమేమియు లేదు. వాగ్దానమును అంగీకరించుటనుండి అబ్రాహామును ఆటంకపరచగలిగినదానిని, అవును, అతనిని పూర్తిగా దారి మళ్లింపగలిగినదానిని ఆయన ఇప్పుడు మరింత విపులముగా చూపుచున్నాడు. అతడు స్వభావరీత్యా సంతానము కనుటకు యోగ్యుడు కానప్పుడును, శారా గర్భము ధరించుటకు యోగ్యురాలు కానప్పుడును, శారావలన సంతానము అతనికి వాగ్దానము చేయబడెను. తన్ను గూర్చి అతడు చూడగలిగినదంతయు వాగ్దానము నెరవేరుటకు విరోధముగా ఉండెను. కాబట్టి, అతడు దేవుని సత్యమునకు లోబడునట్లు, తన స్వంత దృష్టికి కనబడిన విషయములనుండి తన మనస్సును మరల్చుకొని, తన్ను తానే మరచిపోయినట్టుండెను.

అయినను, మృతతుల్యమైన తన శరీరమును అతడు ఏమాత్రమును లక్ష్యపెట్టలేదని నీవు తలంచకూడదు, ఏలయనగా లేఖనము దానికి విరుద్ధముగా సాక్ష్యమిచ్చుచున్నది; ఏలయనగా అతడు, "నూరేండ్ల వానికి సంతానము కలుగునా? తొంబదియేండ్ల శారా కనునా?" అని తనలో తాను తర్కించుకొనెను. అయితే అతడు వీటన్నిటిని గూర్చిన ఆలోచనను ప్రక్కన పెట్టి, తన స్వంత తీర్పును ప్రభువునకు అప్పగించినందున, అతడు ఆలోచింపలేదు మొదలైనవి అని అపొస్తలుడు చెప్పుచున్నాడు; మరియు నిజముగా, అట్టి విషయము అతని మనస్సులోనికి వచ్చుటకంటె, దానియంతట అది తన కన్నులకు ఎదురైనదానినుండి తన తలంపులను మరల్చుకొనుట మరి గొప్ప ప్రయాసము.

మరియు ప్రభువు ఆశీర్వాదమును పొందిన సమయమున అబ్రాహాము శరీరము వృద్ధాప్యమువలన సంతానము కనుటకు అశక్తమైపోయెనని ఈ వాక్యభాగమునుండియు, ఆదికాండము 17, 18 అధ్యాయములనుండియు సుస్పష్టమగుచున్నది; కాబట్టి ఆటంకము శారాయందు మాత్రమే యుండెనని ఒకచోట చెప్పిన అగస్టీను అభిప్రాయము ఏమాత్రమును అంగీకరింపదగినది కాదు. ఆయనను ఈ పరిష్కారమును ఆశ్రయించునట్లు ప్రేరేపించిన ఆక్షేపణయొక్క అసంబద్ధత మనలను ప్రభావితము చేయకూడదు; ఏలయనగా అబ్రాహాము తరువాత అనేకమంది పిల్లలను కనినందున, తన నూరవయేట అతడు సంతానము కనుటకు అశక్తుడని తలంచుట పొసగదని ఆయన తలంచెను. అయితే ఈ విషయముచేతనే దేవుడు తన శక్తిని మరింత ప్రత్యక్షపరచెను; ఏలయనగా ఇదివరకు ఎండిన గొడ్డు చెట్టువలె నుండినవాడు పరలోకపు ఆశీర్వాదముచేత ఎంతగా బలపరచబడెనంటే, అతడు ఇస్సాకును కనుట మాత్రమే గాక, యౌవనబలము మరల అతనికి తిరిగి ఇయ్యబడినట్టు, తరువాత ఇతరులను కనుటకును బలము కలిగియుండెను. అయితే ఎవడైనను, ఆ వయస్సులో మనుష్యుడు పిల్లలను కనుట ప్రకృతి క్రమమునకు అతీతమైనది కాదని ఆక్షేపించి చెప్పవచ్చును. అట్టి విషయము వింత కాదని నేను ఒప్పుకొనినను, అది అద్భుతమునకు కొంచెము మాత్రమే తక్కువైనది. మరియు అంతేగాక, ఆ పరిశుద్ధుడు తన జీవితకాలమంతయు ఎన్ని ప్రయాసములచేత, దుఃఖములచేత, సంచారములచేత, శ్రమలచేత అభ్యసింపబడెనో ఆలోచించుము; అతడు వృద్ధాప్యముచేత బలహీనపడినదానికంటె ప్రయాసములచేత అరిగిపోయి క్షీణించిపోయెనని ఒప్పుకొనవలసియున్నది. చివరిగా, అతని శరీరము కేవలము గొడ్డుదని కాదుగాని, పోల్చిచూచినప్పుడు గొడ్డుదని చెప్పబడుచున్నది; ఏలయనగా యౌవనపు పూర్ణబలమునందు సంతానము కనుటకు అయోగ్యుడైనవాడు, ప్రకృతి క్షీణించిన ఇప్పుడు మాత్రమే మొదలుపెట్టుట సంభావ్యము కాదు.

విశ్వాసమునందు బలహీనుడు కాక అను మాటను ఈ భావములో గ్రహించుము — కష్టపరిస్థితులలో మనము సాధారణముగా చేయునట్లు అతడు తడబడలేదు, ఊగిసలాడలేదు. నిజముగా విశ్వాసము యొక్క బలహీనత రెండు విధములు — ఒకటి, శోధించు కష్టములకు లొంగిపోవుటచేత దేవుని ఆదరించు శక్తినుండి తొలగిపోవుటకు కారణమగునది — మరియొకటి అసంపూర్ణతనుండి పుట్టునది, అయితే అది విశ్వాసమునే ఆర్పివేయదు: ఏలయనగా మనస్సు అజ్ఞానపు అనేక శేషములు మిగిలియుండనంతగా ఎన్నడును వెలిగింపబడదు; హృదయము అనేక సందేహములు దానికి అంటుకొనియుండనంతగా ఎన్నడును బలపరచబడదు. కాబట్టి శరీరసంబంధమైన ఈ దుర్గుణములతో, అనగా అజ్ఞానముతోను సందేహముతోను, విశ్వాసులకు నిరంతర పోరాటము కలదు, మరియు ఈ పోరాటములో వారి విశ్వాసము తరచుగా భయంకరముగా కదిలింపబడి బాధింపబడును, అయినను చివరికి అది జయముతో బయటికి వచ్చును; కాబట్టి వారు బలహీనతయందు సహా బలవంతులని చెప్పబడవచ్చును.

20. అవిశ్వాసమువలన అతడు విచారణ చేయలేదు మొదలైనవి. నేను పాత అనువాదమును గాని ఎరాస్మస్‌ను గాని అనుసరింపకపోయినను, నా అనువాదము కారణము లేకుండ ఇయ్యబడలేదు. అపొస్తలుడు దీనిని దృష్టిలో ఉంచుకొనెనని కనబడుచున్నది, — అనగా ప్రభువు తాను వాగ్దానము చేసినదానిని నెరవేర్చుటకు సమర్థుడో కాడో, ఆ విషయమును అవిశ్వాసపు త్రాసులో తూచుచు తెలిసికొనుటకు అబ్రాహాము ప్రయత్నింపలేదు. దేనినైనను సరిగా విచారించుట లేక శోధించుట అనగా, అపనమ్మికతో లేక సంశయముతో దానిని పరీక్షించుటయు, నమ్మశక్యముకానిదిగా కనబడుదానిని పూర్తిగా జల్లించకుండ అంగీకరించుటకు ఇష్టపడకుండుటయు. ఇది ఎట్లు జరుగునని అతడు నిజముగా అడిగెను, అయితే అది ఆశ్చర్యపడినవాని అడుగుట; కన్యకయైన మరియ దూత ప్రకటించినది ఎట్లు జరుగునని అతనిని అడిగినప్పుడు ఆ విధముగానే యుండెను; మరియు ఇటువంటి ఇతర దృష్టాంతములును కలవు. కాబట్టి పరిశుద్ధులు, తమ గ్రహణశక్తిని మించిన గొప్పతనముగల దేవుని కార్యములను గూర్చిన వర్తమానము తమయొద్దకు తేబడినప్పుడు, నిజముగా ఆశ్చర్యపు మాటలతో బయలుపడుదురు; అయితే ఈ ఆశ్చర్యమునుండి వారు త్వరలోనే దేవుని శక్తిని పట్టుకొనుటకు దాటిపోవుదురు: అందుకు విరుద్ధముగా దుష్టులు, ఒక వర్తమానమును పరీక్షించునప్పుడు, దానిని అపహసించి కల్పనకథ అని త్రోసివేయుదురు. తన శరీరమును తినుటకు ఆయన ఎట్లు ఇయ్యగలడని యూదులు క్రీస్తును అడిగినప్పుడు వారి విషయము ఆ విధముగానే యుండెనని నీవు కనుగొందువు. ఈ కారణముచేతనే, నూరేండ్లవానికిని తొంబదియేండ్ల స్త్రీకిని సంతానము ఎట్లు కలుగునని అబ్రాహాము నవ్వి అడిగినప్పుడు అతడు గద్దింపబడలేదు; ఏలయనగా తన ఆశ్చర్యములో అతడు దేవుని వాక్యపు శక్తిని పూర్తిగా అంగీకరించెను. మరియొక వైపున, శారా విషయములో అటువంటి నవ్వును విచారణయు గద్దింపు లేకుండ పోలేదు, ఏలయనగా ఆమె వాగ్దానమును స్థిరమైనదిగా ఎంచలేదు.

ఈ విషయములను మన ప్రస్తుత అంశమునకు అన్వయించినయెడల, అబ్రాహాము నీతిమంతుడుగా తీర్చబడుటకు అన్యజనులది తప్ప మరి ఏ ఆరంభమును లేదని స్పష్టమగును. కాబట్టి అన్యజనుల పిలుపును అన్యాయమైన విషయమని యూదులు ఎదిరించి కేకలువేసినయెడల, వారు తమ స్వంత తండ్రినే నిందించుచున్నారు. మనందరి స్థితియు అబ్రాహాము స్థితివంటిదేనని మనము జ్ఞాపకముంచుకొందము. మన చుట్టునున్న సమస్తమును దేవుని వాగ్దానములకు విరోధముగా ఉన్నది: ఆయన అమర్త్యతను వాగ్దానము చేయుచున్నాడు; మనము మర్త్యత్వముచేతను క్షయముచేతను ఆవరింపబడియున్నాము: మనలను నీతిమంతులుగా ఎంచుచున్నానని ఆయన ప్రకటించుచున్నాడు; మనము పాపములచేత కప్పబడియున్నాము: తాను మనయెడల కరుణగలవాడును దయగలవాడునని ఆయన సాక్ష్యమిచ్చుచున్నాడు; బాహ్యమైన తీర్పులు ఆయన ఉగ్రతను బెదిరించుచున్నవి. అట్లయితే ఏమి చేయవలెను? దేవుడు సత్యవంతుడని నమ్ముటనుండి ఏదియు మనలను ఆటంకపరచకుండునట్లును అడ్డగింపకుండునట్లును, మనము కన్నులు మూసికొని మనలను మనమును మనకు సంబంధించిన సమస్తమును దాటిపోవలెను.

146 ఆ క్రియాపదము {διεκρίθη}, దీనిని కాల్విన్ "disquisivit" అని అనువదించుచున్నాడు. ఆ క్రియాపదమునకు అతి సాధారణమైన అర్థము సంకోచించుట, సందేహించుట: కర్తరి ప్రయోగములో, 1 కొరింథీయులకు 11:31లోవలె, అది పరిశోధించుట పరీక్షించుట అను భావమును కలిగియున్నది, అయితే కర్మణి ప్రయోగములో కాదు — మత్తయి 21:21, మార్కు 11:23, అపొస్తలుల కార్యములు 10:20 చూడుము. పరేయస్ అనువాదము "non disceptavit — అతడు వాదింపలేదు," మరియు మెక్‌నైట్ అనువాదమును అదే. అయితే సంఘపితరులును, బేజా, హమ్మండ్, స్టువర్ట్ మొదలైన అనేకమంది ఆధునికులును ఆ వాక్యమును "అతడు సందేహింపలేదు" అని అనువదించిరి: పూల్ ఉదహరించినట్లు, {διακρίνεσθαι} అనగా సందేహించుట, సంకోచించుట, వాదించుట, అపనమ్మిక కలిగియుండుట (diffidere) అని ఫవోరినస్ చెప్పుచున్నాడు. — సం.

అయితే విశ్వాసమువలన బలము పొందెను మొదలైనవి. అతడు విశ్వాసమునందు బలహీనుడు కాలేదని చెప్పబడిన మునుపటి వాక్యఖండముతో ఇది సమానార్థము గలది. అతడు విశ్వాసముయొక్క స్థిరత్వముచేతను దృఢత్వముచేతను అవిశ్వాసమును జయించెనని ఆయన చెప్పినట్టే యున్నది.

దేవుని వాక్యమునుండి ఆయుధములను బలమును ఎరవు తెచ్చుకొనువాడు తప్ప మరి ఎవడును ఈ పోరాటమునుండి జయశాలిగా బయటికి రాడు. దేవుని మహిమపరచి అని ఆయన చేర్చుదానినుండి, విశ్వాసముచేత ఆయన సత్యమునకు ముద్రవేయుటకంటె దేవునికి ఎక్కువ ఘనత ఇయ్యబడజాలదని గమనింపవలెను; అట్లే మరియొక వైపున, ఆయన అర్పించిన కటాక్షమును నిరాకరించుటకంటెను, ఆయన వాక్యమును నమ్మకపోవుటకంటెను ఆయనకు ఎక్కువ అవమానము చేయబడజాలదు. కాబట్టి దేవుని ఘనపరచుటలో ముఖ్యమైనది ఆయన వాగ్దానములను విధేయతతో హత్తుకొనుటయే: మరియు నిజమైన భక్తి విశ్వాసముతో ఆరంభమగును.

21. దేవుడు వాగ్దానము చేసినదానిని మొదలైనవి. మనుష్యులందరు దేవుని శక్తిని ఒప్పుకొనుచున్నందున, అబ్రాహాము విశ్వాసమును గూర్చి పౌలు అంత విశేషమైనదేదియు చెప్పుచున్నట్టు కనబడదు; అయితే దేవుని శక్తికి దానికి తగిన ఘనతను ఆరోపించుటకంటె అరుదైనది గాని కష్టమైనది గాని మరేదియు లేదని అనుభవము నిరూపించుచున్నది. ఎంత చిన్నదైనను అల్పమైనదైనను, దానిచేత దేవుని హస్తము కార్యము చేయకుండ నిరోధింపబడునని శరీరము ఊహింపని ఆటంకమేదియు లేదు. కాబట్టి అతి స్వల్పమైన శోధనలలోనే దేవుని వాగ్దానములు మననుండి జారిపోవుచున్నవి. పోరాటము లేనప్పుడు, నిజమే, నేను చెప్పినట్లు, దేవుడు సమస్తమును చేయగలడని ఎవడును నిరాకరింపడు; అయితే దేవుని వాగ్దానపు గమనమునకు ఆటంకము కలిగించుటకు ఏదైనను అడ్డము వచ్చిన వెంటనే, మనము దేవుని శక్తిని దాని ఉన్నత స్థానమునుండి పడద్రోయుచున్నాము. కాబట్టి అది మనయొద్దనుండి దాని హక్కును దాని ఘనతను పొందునట్లు, పోరాటము వచ్చినప్పుడు, మనము ఈ విధముగా నిర్ధారించుకొనవలెను, — సూర్యుని బలమైన కిరణములు పొగమంచును చెదరగొట్టుటకు ఎంత సమర్థములో, లోకపు ఆటంకములను జయించుటకు అది అంతకు ఏమాత్రమును తక్కువ సమర్థమైనది కాదు. ఆయన వాగ్దానములను గూర్చి మనము సంకోచించునప్పుడెల్లను, దేవుని శక్తినుండి మనము ఏమియు తీసివేయుటలేదని మనలను మనము సమర్థించుకొనుట మనకు ఎల్లప్పుడు అలవాటే; మరియు మనము సాధారణముగా ఇట్లు చెప్పుదుము, "దేవుడు తాను నెరవేర్చగలిగినదానికంటె ఎక్కువ తన వాక్యములో వాగ్దానము చేయుచున్నాడను తలంపు (అది ఆయనకు విరోధముగా అబద్ధమును దూషణయు అగును) మన సంకోచమునకు ఏమాత్రమును కారణము కాదు; మనలో మనము అనుభవించు లోపమే దానికి కారణము." అయితే దేవుని శక్తి మన బలహీనతకంటె గొప్పదని మనము తలంచితేనే తప్ప, మనము దానిని తగినంతగా హెచ్చించుటలేదు. కాబట్టి విశ్వాసము మన బలహీనతను, దుర్దశను, లోపములను లక్ష్యపెట్టక, దేవుని శక్తియందు మాత్రమే తన దృష్టిని పూర్తిగా నిలుపవలెను; ఏలయనగా అది మన నీతిమీదగాని యోగ్యతమీదగాని ఆధారపడినయెడల, అది దేవుని శక్తిని ధ్యానించుటకు ఎన్నడును ఎక్కజాలదు. మరియు మనము ప్రభువు శక్తిని మన స్వంత కొలతతో కొలిచినప్పుడు, ఆయన మునుపు చెప్పిన ఆ అవిశ్వాసమునకు అది రుజువు. ఏలయనగా దేవుని ఊరక కూర్చుండనిచ్చుచు ఆయన సమస్తమును చేయగలడని విశ్వాసము తలంచదు గాని, అందుకు విరుద్ధముగా, ఆయన శక్తిని నిరంతరము కార్యము చేయుచున్నదిగా ఎంచి, దానిని విశేషముగా ఆయన వాక్యము నెరవేరుటకు అన్వయించునప్పుడే అట్లు తలంచును: ఏలయనగా దేవుడు తన నోటిద్వారా ప్రకటించిన దేనినైనను నెరవేర్చుటకు ఆయన హస్తము ఎల్లప్పుడు సిద్ధముగా ఉన్నది.

147 "సందేహమునకు," అని పరేయస్ చెప్పుచున్నాడు, "రెండు వాదములు కలవు — దేవుడు దీనిని చేయునా? దేవుడు దీనిని చేయగలడా? విశ్వాసమునకును రెండు వాదములు కలవు — దేవుడు దీనిని చేయును, ఏలయనగా ఆయన వాగ్దానము చేసెను; మరియు ఆయన దీనిని చేయగలడు, ఏలయనగా ఆయన సర్వశక్తిగలవాడు."

ఎరాస్మస్ పుంలింగములోని సంబంధవాచక సర్వనామమును ఆమోదించుట నాకు వింతగా తోచుచున్నది; ఏలయనగా భావము మారకపోయినను, పౌలు యొక్క గ్రీకు మాటలకు మనము మరింత దగ్గరగా రావచ్చును. ఆ క్రియాపదము కర్మణి రూపమని నాకు తెలియును; అయితే కొంచెము మార్పుచేత ఆ కాఠిన్యమును తగ్గింపవచ్చును.

22. అందుచేత అది ఎంచబడెను మొదలైనవి. విశ్వాసము అబ్రాహామునకు ఏ విధముగా, ఏ రీతిగా నీతిని తెచ్చెనో అది ఇప్పుడు మరింత స్పష్టమగుచున్నది; అదేమనగా, అతడు దేవుని వాక్యముమీద ఆనుకొని, వాగ్దానము చేయబడిన కటాక్షమును త్రోసివేయలేదు. విశ్వాసమునకు వాక్యముతో ఉన్న ఈ సంబంధము బాగుగా గ్రహింపబడి జాగ్రత్తగా జ్ఞాపకముంచుకొనబడవలెను; ఏలయనగా విశ్వాసము వాక్యమునుండి తాను పొందుదానికంటె ఎక్కువ దేనిని మనకు తేజాలదు. కాబట్టి దేవుడు సత్యవంతుడను సాధారణమైన అస్పష్టమైన భావము మాత్రమే కలిగినవాడు, ఆయన కటాక్షపు వాగ్దానముమీద ఆనుకొననియెడల, వెంటనే నీతిమంతుడు కాడు.

రోమీయులకు 4:23-25

23. అది అతనికి ఎంచబడెనని అతని నిమిత్తము మాత్రమే వ్రాయబడలేదు; 23. Non est autem scriptum propter ipsum tantum, imputatum fuisse illi; 24. మన ప్రభువైన యేసును మృతులలోనుండి లేపినవానియందు మనము విశ్వాసముంచినయెడల, మనకును ఎంచబడునని మన నిమిత్తమును వ్రాయబడెను;

24. Sed etiam propter nos, quibus imputabitur credentibus in eum, qui excitavit lesum Dominum nostrum ex mortuis:

25. ఆయన మన అపరాధముల నిమిత్తము అప్పగింపబడి, మనము నీతిమంతులముగా తీర్చబడుట నిమిత్తము లేపబడెను.

25. Qui traditus fuit propter delicta nostra, et excitatus propter nostram justificationem.

23. అది వ్రాయబడలేదు మొదలైనవి. నేను మునుపు మీకు జ్ఞాపకము చేసినట్లు, ఉదాహరణనుండి వచ్చు రుజువు ఎల్లప్పుడు చెల్లునది కాదు; దీనిని గూర్చి ప్రశ్న రాకుండునట్లు, అందరికి సమానముగా చెందు సర్వసాధారణమైన నీతికి ఉదాహరణము అబ్రాహాము వ్యక్తియందు చూపబడెనని పౌలు స్పష్టముగా దృఢపరచుచున్నాడు.

లేఖనములో వ్రాయబడిన ఉదాహరణములనుండి ప్రయోజనమును వెదకవలసిన కర్తవ్యమును గూర్చి ఈ వాక్యభాగముచేత మనకు జ్ఞాపకము చేయబడుచున్నది. జీవితము ఎట్లుండవలెనో దానికి చరిత్ర బోధకురాలని అన్యజనులు సత్యముగా చెప్పిరి; అయితే అది వారిచేత అందింపబడినట్లు, దానినుండి ఎవడును సరియైన ఉపదేశమును పొందజాలడు. ఈ విధమైన పనిని లేఖనము మాత్రమే న్యాయముగా తనకు ఆపాదించుకొనుచున్నది. ఏలయనగా మొదటిది, అది సాధారణ నియమములను నిర్ణయించుచున్నది, వాటిచేత మనము ప్రతి ఇతర చరిత్రను మనకు ప్రయోజనకరమగునట్లు పరీక్షింపవచ్చును: రెండవది, ఏ విషయములను అనుసరింపవలెనో ఏ విషయములను విసర్జింపవలెనో అది స్పష్టముగా చూపుచున్నది. అయితే అది విశేషముగా బోధించు సిద్ధాంతము విషయములో, దానికి ఈ ప్రత్యేకత కలదు, — అది దేవుని సంరక్షణను, తన స్వంత ప్రజలయెడల ఆయన న్యాయమును మంచితనమును, దుష్టులమీద ఆయన తీర్పులను స్పష్టముగా బయలుపరచుచున్నది.

148 ఆ క్రియాపదము {ἐπήγγελται}, ఇది ఇక్కడను, బహుశ మరియొక స్థలమైన హెబ్రీయులకు 12:26లోను కర్తరి భావములో వాడబడినది. వాగ్దానము చేయుట అను భావములో అది సాధారణముగా ఆత్మనేపద (middle) రూపములో కనబడును, మార్కు 14:11; అపొస్తలుల కార్యములు 7:5; హెబ్రీయులకు 6:13 మొదలైన స్థలములలోవలె. ఇది గ్రీకు రచయితలలో అప్పుడప్పుడు కనబడు ఒక క్రమవిరుద్ధ ప్రయోగము. — సం. 149 రోమీయులకు 4:3లోని మునుపటి సందర్భమువలె, ఈ క్రియాపదమునకు కర్తృపదము లేదు: అది వాక్యముచేత పూరింపబడుచున్నది. పురుషుడు క్రియాపదములోనే ఇమిడియుండు గ్రీకు హెబ్రీ వంటి భాషలలో ఇది తరచుగా జరుగును. వెల్ష్ అనువాదములో కర్తృపదము లేదు, మరియు దాని అవసరమును ఉన్నట్టు కనబడదు, Amhyny y cyvrivwyd iddo yn gyviawnder "అబ్రాహాము విధేయతవలన కాదుగాని విశ్వాసమువలన నీతిమంతుడుగా తీర్చబడెనని పౌలు రోమీయులకు చెప్పునది అత్యంత సత్యము: అయితే అబ్రాహాము విధేయుడాయెనని విశ్వాసమువలననే అని ఆయన హెబ్రీయులకు చెప్పునదియు అంతే సత్యము." — చాల్మర్స్.

కాబట్టి అబ్రాహామును గూర్చి వ్రాయబడినది అతని నిమిత్తము మాత్రమే వ్రాయబడలేదని పౌలు నిరాకరించుచున్నాడు; ఏలయనగా ఇక్కడి విషయము ఒకని యొక్క లేక ఏదైనను ఒక ప్రత్యేక వ్యక్తియొక్క విశేష పిలుపునకు చెందునది కాదు; అందరి విషయములో ఎల్లప్పుడు ఒకే విధముగా నుండు నీతిని పొందు మార్గము వర్ణింపబడుచున్నది; మరియు అది అందరి కన్నులు నిలుపబడవలసిన విశ్వాసుల సాధారణ తండ్రికి చెందినది.

కాబట్టి మనము పరిశుద్ధ చరిత్రలను సరిగాను యుక్తముగాను వినియోగింపగోరినయెడల, వాటినుండి సరియైన సిద్ధాంతమును గ్రహించునట్లు వాటిని వినియోగింపవలెనని జ్ఞాపకముంచుకొనవలెను. అవి కొన్ని భాగములలో మన జీవితమును ఎట్లు రూపించుకొనవలెనో, మరికొన్నిటిలో విశ్వాసమును ఎట్లు బలపరచుకొనవలెనో, మరియు ప్రభువును సేవించుటకు మనము ఎట్లు ప్రేరేపింపబడవలెనో మనకు బోధించుచున్నవి. మన జీవితమును రూపించుకొనుటలో పరిశుద్ధుల మాదిరి ప్రయోజనకరముగా ఉండవచ్చును; మరియు వారినుండి మనము మితత్వమును, పవిత్రతను, ప్రేమను, ఓర్పును, నిగ్రహమును, లోకమును తృణీకరించుటను, ఇతర సద్గుణములను నేర్చుకొనవచ్చును. విశ్వాసమును స్థిరపరచుటకు ఉపయోగపడునది, దేవుడు వారికి ఎల్లప్పుడు అనుగ్రహించిన సహాయమును, కష్టములలో ఆదరణ కలిగించిన సంరక్షణయు, ఆయన వారిమీద ఎల్లప్పుడు చూపిన తండ్రివంటి శ్రద్ధయునే. దేవుని తీర్పులును దుష్టులమీద విధింపబడిన శిక్షలును, హృదయమును భయభక్తులతో నింపు ఆ భయముతో అవి మనలను నింపినయెడల, మనకు సహాయము చేయును.

అయితే అతని నిమిత్తము మాత్రమే కాదు అని చెప్పుటచేత, అది కొంతవరకు అతని నిమిత్తము వ్రాయబడెనని ఆయన సూచించుచున్నట్టు కనబడుచున్నది. కాబట్టి ప్రభువు తన సేవకులు నిత్యము జ్ఞాపకము చేసికొనబడవలెనని కోరుచున్నందున, వారి పేరు ఆశీర్వదింపబడునని సొలొమోను చెప్పినప్రకారము, (సామెతలు 10:7.) అబ్రాహాము విశ్వాసముచేత పొందినది అతని కీర్తికై జ్ఞాపకార్థముగా వ్రాయబడెనని కొందరు తలంచుచున్నారు. అయితే అతని నిమిత్తము మాత్రమే కాదు అను మాటలను నీవు మరింత సరళమైన రీతిలో, అనగా అది మాదిరిగా చేయబడుటకు తగని ఏదో ఒక విశిష్టమైన ఆధిక్యత అయినట్టును, అయినను అదే విధముగా నీతిమంతులుగా తీర్చబడవలసిన మనకు బోధించుటకు తగినదైనట్టును తీసికొనినయెడల ఏమి? నిశ్చయముగా ఇది మరింత యుక్తమైన భావము.

24. ఆయనయందు విశ్వాసముంచిన మొదలైనవి. ఈ పరోక్ష వర్ణనల ఉద్దేశమును గూర్చి నేను ఇదివరకే మీకు జ్ఞాపకము చేసితిని: వాక్యభాగములు కోరునదానిని బట్టి, విశ్వాసముయొక్క నిజస్వభావమును వివిధరీతులుగా వర్ణించుటకై పౌలు వాటిని ప్రవేశపెట్టెను — క్రీస్తు పునరుత్థానము దానిలో అల్పమైన భాగము కాదు; ఏలయనగా నిత్యజీవమును గూర్చిన మన నిరీక్షణకు అదే ఆధారము. మనము దేవునియందు విశ్వాసముంచుచున్నామని మాత్రమే ఆయన చెప్పియుండినయెడల, ఇది నీతిని పొందుటకు ఎట్లు ఉపయోగపడునో అంత సులభముగా గ్రహింపబడియుండదు; అయితే క్రీస్తు బయలుపడి తన స్వంత పునరుత్థానమునందు జీవమునకు నిశ్చయమైన సంచకరువును మనకు అందించినప్పుడు, నీతి ఆరోపింపబడుట ఏ ఊటనుండి ప్రవహించుచున్నదో అప్పుడు స్పష్టముగా కనబడుచున్నది.

25. ఆయన మన అపరాధముల నిమిత్తము అప్పగింపబడెను మొదలైనవి. నేను ఇప్పుడే ప్రస్తావించిన సిద్ధాంతమును ఆయన మరింత విపులముగా విస్తరించి విశదపరచుచున్నాడు. మన మనస్సులు క్రీస్తువైపు మళ్లింపబడుట మాత్రమే గాక, ఆయన మనకొరకు రక్షణను ఎట్లు సంపాదించెనో అది స్పష్టముగా తెలియజేయబడుటయు మనకు ఎంతో ప్రాముఖ్యము. మరియు లేఖనము మన రక్షణను గూర్చి చర్చించునప్పుడు క్రీస్తు మరణమునందు విశేషముగా నిలిచియున్నను, అపొస్తలుడు ఇప్పుడు మరింత ముందుకు సాగుచున్నాడు: ఏలయనగా మన రక్షణకు కారణమును మరింత స్పష్టముగా తెలియజేయుట ఆయన ఉద్దేశమైయుండినందున, ఆయన దాని రెండు భాగములను పేర్కొనుచున్నాడు; మొదటిది, క్రీస్తు మరణముచేత మన పాపములకు ప్రాయశ్చిత్తము చేయబడెను, — రెండవది, ఆయన పునరుత్థానముచేత మన నీతి సంపాదింపబడెను అని ఆయన చెప్పుచున్నాడు. అయితే దాని భావమేమనగా, క్రీస్తు మరణ పునరుత్థానముల ప్రయోజనమును మనము కలిగియున్నప్పుడు, సంపూర్ణ నీతి పరిపూర్తి అగుటకు ఏదియు కొదువగా లేదు. ఆయన మరణమును ఆయన పునరుత్థానమునుండి వేరుపరచుటచేత, ఆయన నిస్సందేహముగా తాను చెప్పుదానిని మన అజ్ఞానమునకు అనుగుణముగా చేయుచున్నాడు; ఏలయనగా అపొస్తలుడు తానే తరువాతి అధ్యాయములో మనకు బోధించునట్లు, క్రీస్తు తన మరణమునందు కనుపరచిన ఆ విధేయతచేత మనకొరకు నీతి సంపాదింపబడెను అనునదియు సత్యమే. అయితే క్రీస్తు మృతులలోనుండి లేచుటచేత తన మరణముచేత తాను ఎంత సాధించెనో తెలియజేసినందున, మన పాపములకు ప్రాయశ్చిత్తము చేయబడిన బలిచేత మన రక్షణ ఆరంభింపబడి, చివరికి ఆయన పునరుత్థానముచేత పరిపూర్తి చేయబడెనని మనకు బోధించుటకు ఈ భేదము తగియున్నది: ఏలయనగా నీతికి ఆరంభము దేవునితో సమాధానపరచబడుట, మరియు దాని పరిపూర్తి మరణము నిర్మూలము చేయబడుటచేత జీవమును పొందుట. కాబట్టి మన పాపములకు సంతృప్తి సిలువమీద చెల్లింపబడెనని పౌలు భావము: ఏలయనగా క్రీస్తు మనలను తండ్రి కటాక్షమునకు తిరిగి చేర్చునట్లు, మన పాపములు ఆయనచేత నిర్మూలము చేయబడుట అవసరమైయుండెను; మనము సహింపలేని శిక్షను ఆయన వాటి నిమిత్తము అనుభవింపకపోయినయెడల అది జరిగియుండజాలదు. కాబట్టి మన సమాధానార్థమైన శిక్ష అతనిమీద పడెనని యెషయా చెప్పుచున్నాడు. (యెషయా 53:5.) అయితే ఆయన మరణించెనని కాదుగాని, అప్పగింపబడెనని ఆయన చెప్పుచున్నాడు; ఏలయనగా ప్రాయశ్చిత్తము, ఈ విధముగా శాంతింపజేయబడవలెనని సంకల్పించిన దేవుని నిత్యమైన దయాసంకల్పముమీద ఆధారపడియుండెను.

150 అది {διὰ} {τὰ} {παραπτώματα} {ἡμων}, "మన అపరాధముల నిమిత్తము," మరియు {διὰ} {τὴν} {δικαίωσιν} {ἡμων}, "మనము నీతిమంతులముగా తీర్చబడుట నిమిత్తము." {διὰ} అను విభక్తిప్రత్యయమునకు ఇక్కడ స్పష్టముగా రెండు అర్థములు కలవు: మొదటిది కారణమును, అనగా ఎందుకు అనుదానిని సూచించును, రెండవది అంతమును, అనగా దేని నిమిత్తము అనుదానిని సూచించును. ఇది ఎట్లు తెలిసికొనబడవలెను? వాక్యపు స్వభావముచేతను, ఇతర స్థలములలో బోధింపబడినదానిచేతను. ఏలయనగా జాన్సన్ నలుబది అర్థములను ఆరోపించు "for" అను మాట, ఇక్కడ సాధారణముగా భిన్నమైన భావము గలదిగా గ్రహింపబడుచున్నది, మరియు దానితో జతచేయబడినదానిచేత ఇది చాలినంతగా సూచింపబడుచున్నది. అయితే సందేహము పుట్టినయెడల, ఈ విషయము చర్చింపబడిన ఇతర వాక్యభాగములను మనము సంప్రదించుటయే చాలును. మొదటి దృష్టాంతమును తీసికొనుము — "మన అపరాధముల నిమిత్తము." ఇక్కడ {διὰ} అనగా వలన, లేక కారణముచేత అని అర్థమని చెప్పువారు కలరు; మరియు ఇది ప్రాయశ్చిత్తము అను భావమును తప్పించుకొనుటకే. ఆ విభక్తిప్రత్యయమునకు నిస్సందేహముగా ఈ భావము కలదు; అయితే ఇక్కడ దాని భావము ఇదేనా? ఆ ప్రశ్నను నిర్ణయించుటకు వాక్యమే చాలదని ఎంచబడినయెడల, (సామాన్య పాఠకునికి అది చాలినను,) మన పాపములను లేక అపరాధములను గూర్చి క్రీస్తు మరణమును గూర్చి ఇతర స్థలములలో ఏమి చెప్పబడినదో చూతము. "అనేకులకు ప్రతిగా విమోచన క్రయధనముగా ({λύτρον} — విమోచించు వెల) తన ప్రాణము ఇచ్చుటకు" తాను వచ్చెనని ఆయనే చెప్పెను, మత్తయి 20:28. ఆయన "అందరికొరకు విమోచన క్రయధనముగా ({ἀντίλυτρον} — మరియొకనికొరకు విమోచించు వెల) తన్ను తాను అర్పించుకొనెను" అని చెప్పబడినది, 1 తిమోతికి 2:6. "క్రీస్తు అనేకుల పాపములను భరించుటకు ఒక్కసారే అర్పింపబడెను" అని స్పష్టముగా ప్రకటింపబడినది, హెబ్రీయులకు 9:28. మరియు సాధ్యమైనయెడల ఇంకను ఎక్కువ సందర్భోచితమైనది యోహాను సాక్ష్యము, క్రీస్తు "మన పాపములకు శాంతికరమైన బలి ({ἱλασμός} — ప్రాయశ్చిత్తము)" అని ఆయన చెప్పుచున్నాడు, 1 యోహాను 2:2. దేవుడు మన అపరాధముల నిమిత్తము తన కుమారుని బలిగా అప్పగించెను అను దానికంటె మరి ఏ అర్థమునైనను ఈ వచనమునకు మనము ఇయ్యగలమా? లేఖనమంతటను బోధింపబడు సిద్ధాంతము ఇదే. — సం.

మనము నీతిమంతులముగా తీర్చబడుట నిమిత్తము లేపబడెను. క్రీస్తు దేవుని ఉగ్రతను తీర్పును అనుభవించి, మన పాపములకు రావలసిన శాపమును సహించినను, తన విజ్ఞాపనచేత దేవుని మనతో సమాధానపరచునట్లు ఆయన జయశాలిగా బయటికి రాకుండను, పరలోక మహిమలోనికి చేర్చుకొనబడకుండను ఉండినయెడల అది చాలదు గనుక, నీతిమంతులుగా తీర్చబడుటయొక్క సాఫల్యము మరణము జయింపబడిన ఆయన పునరుత్థానమునకు ఆరోపింపబడుచున్నది; మనము దేవునితో సమాధానపరచబడిన సిలువ బలి మనము నీతిమంతులుగా తీర్చబడుటకు ఏమియు తోడ్పడదని కాదు గాని, ఆయన కటాక్షముయొక్క సంపూర్ణత ఆయన మరల జీవమునకు వచ్చుటచేత మరింత స్పష్టముగా కనబడుచున్నది.

అయితే ఈ రెండవ వాక్యఖండమును నూతన జీవమునకు అన్వయించువారితో నేను ఏకీభవింపలేను; ఏలయనగా దానిని గూర్చి అపొస్తలుడు ఇంకను చెప్పనారంభింపలేదు; మరియు అంతేగాక, రెండు వాక్యఖండములును ఒకే విషయమునకు చెందినవని నిశ్చయము. ఏలయనగా నీతిమంతులుగా తీర్చబడుట అనగా నూతనపరచబడుట అయినయెడల, ఆయన మన పాపముల నిమిత్తము మరణించెను అనునదియు అదే భావములో, అనగా శరీరమును చంపుటకు ఆయన మనకు కృపను సంపాదించెను అను అర్థములో, తీసికొనబడవలసివచ్చును; దీనిని ఎవడును ఒప్పుకొనడు. కాబట్టి, మన పాపములకు శిక్షగా మరణమును అనుభవించుటచేత ఆయన మరణపు కీడునుండి మనలను విడిపించినందున ఆయన మన పాపముల నిమిత్తము మరణించెనని చెప్పబడినట్లే, తన పునరుత్థానముచేత మనకు జీవమును పూర్తిగా తిరిగి ఇచ్చినందున ఆయన మనము నీతిమంతులముగా తీర్చబడుట నిమిత్తము లేపబడెనని ఇప్పుడు చెప్పబడుచున్నది: ఏలయనగా పాపి స్థానములో పాపపు దుర్దశను భరించునట్లు ఆయన మొదట దేవుని హస్తముచేత కొట్టబడెను; మరియు తన ప్రజలకు నీతిని జీవమును ఉచితముగా అనుగ్రహించునట్లు ఆయన తరువాత జీవమునకు లేపబడెను. కాబట్టి ఆయన ఇంకను ఆరోపిత నీతిని గూర్చియే, అనగా నీతి ఆరోపింపబడుటచేత నీతిమంతులుగా తీర్చబడుటను గూర్చియే మాటలాడుచున్నాడు; మరియు ఇది తరువాతి అధ్యాయములో వెంటనే వచ్చుదానిచేత స్థిరపరచబడును.

151 క్రీస్తు మరణమునకు అప్పగింపబడినట్లే, దేవునిచేత మృతులలోనుండి లేపబడెనని ఇక్కడ చెప్పబడుచున్నది. "దీని భావము సాధారణ పాఠకుని గమనమునుండి ఎంతగా తప్పించుకొనియుండినను," అని చాల్మర్స్ చెప్పుచున్నాడు, "అది అత్యంత ప్రాముఖ్యమైన భావముతో నిండియున్నది. ఒక నేరస్థునికి చెరసాల తలుపు తెరువబడినప్పుడు, అదియు అతనిని అక్కడ ఉంచిన అధికారముచేతనే తెరువబడినప్పుడు, అతని అపరాధపు ఋణము చెల్లింపబడెననియు, అతడు దాని శిక్షలన్నిటినుండి విముక్తుడై నిలుచుచున్నాడనియు అది తెలియజేయునని మీకు తెలియును. యేసు మరణమునకు అప్పగింపబడినదియు, ఆయన శరీరము సమాధి చెరలోనికి అప్పగింపబడినదియు ఆయన స్వంత అపరాధముల నిమిత్తము కాదుగాని మన అపరాధముల నిమిత్తమే. మరియు ఒక దూత పరలోకమునుండి దిగివచ్చి, సమాధి ద్వారమునుండి ఆ పెద్ద రాతిని పొర్లించినప్పుడు, దేవుని న్యాయము తృప్తిపొందెననియు, మన దోషమునకు విమోచన క్రయధనము చెల్లింపబడెననియు, దేవునికిని తనయందు విశ్వాసముంచు పాపులకును మధ్య గొప్ప పూటకాపుగా తాను బాధ్యత వహించిన ఋణమంతటిని క్రీస్తు పూర్తిగా తీర్చివేసెననియు ఇది మనకు తెలియజేయుచున్నది." — సం.

152 "కాబట్టి మన ప్రతినిధిగా ఆయన పొందిన శ్రమ అంగీకరింపబడెను అనుదానికి నిదర్శనముగా గాని, వాటి యోగ్యతను మన ప్రయోజనమునకు అన్వయింపజేయుటకు అవసరమైన మెట్టుగా గాని, క్రీస్తు పునరుత్థానము మనము నీతిమంతులముగా తీర్చబడుటకు అత్యావశ్యకమైయుండెను." — ప్రొఫెసర్ హాడ్జ్