ఈ పుస్తకములో వెతకండి
దేవుడు తన సృష్టిని సృష్టించుటలోను నిలుపుటలోను ఎల్లప్పుడు క్రియాశీలుడు (యోహాను 5:17). ఆయన కార్యములు ఎన్నడును ఆగవు. జీవులలో నిరంతరము సాగు రక్త ప్రసరణలోను శ్వాసలోను వాటిని మనము చూతుము. మరియు ఆయన నిర్జీవ సృష్టిలో వాటిని చూతుము. గాలి, నీరు, భూమి, సూర్యుడు, నక్షత్రములలో సృష్టికర్త ఉద్దేశమును నెరవేర్చుచు నిరంతర క్రమబద్ధ చలనము ఉన్నది. అట్టప్పుడు దేవుని కుమారులమని పిలువబడి, వాస్తవముగా ఆయన నిర్జీవ సృష్టి అంతటికంటె ప్రతి విధముగా శ్రేష్ఠులమైన మనము, మన సృష్టికర్త తన కనికరములోను పరమాధికారములోను మనకు కేటాయించిన నిశ్చిత కార్యమును నిర్లక్ష్యము చేసి అజాగ్రత్తగా తక్కువపడుట ఎందుకు?
నీతియుక్తమైన కారణము యొక్క ప్రేరణ సాతానుకు ఏమియు లేదు గాని అతడు నిరంతరము పనిచేయును. ప్రజలను తప్పుదారి పట్టించుటలో అతడు పగలు రాత్రి తీరికలేకుండ ఉండును. హవ్వ పతనమును కలుగజేసిన సర్పము చేతులు పాదములు లేకుండనే ఇప్పటికిని ఎట్లు పాకుచున్నది! అట్టప్పుడు సత్యము అనుచరులమై, దేవుని అధికారమును ఆత్మ శక్తిని పొందిన మనము మన ధన్యమైన పనిని నిర్లక్ష్యము చేసినయెడల, మనము నిజముగా తక్కువవారము, సాతానుకంటెను సర్పముకంటెను చెడ్డవారము (ఎఫెసీయులకు 6:10–18). కాబట్టి మెలకువగాను జాగ్రత్తగాను ఉండి, సాతానును చెడును జయించుటకును మన నిశ్చిత కార్యమును నమ్మకముగా నెరవేర్చి పూర్తి చేయుటకును దేవుని నుండి శక్తి పొందుదము (2 తిమోతి 4:4–5; యాకోబు 4:7).
ప్రయాణములో ఒక సూఫీ లేక రహస్యవాది వెంట కొంత గోధుమ ఉండెను. అనేక దినములు దారిలో ఉన్న తరువాత సంచులు తెరచి అందు అనేక చీమలు కనుగొనెను. కూర్చుండి వాటి దురవస్థను ఆలోచించి, తప్పిపోయిన ఆ చిన్న జీవులపై జాలి మీరి, తన అడుగులు వెనుకకు తిప్పి వాటిని సురక్షితముగా వాటి మూల నివాసమునకు తిరిగి చేర్చెను. అశక్తమైన కీటకములపై ఒకడు ఇట్టి సానుభూతి చూపుట సాధ్యమేమో. అయితే దేవుని స్వరూపములో చేయబడి, తప్పిపోయిన కుమారునివలెను తప్పిపోయిన గొఱ్ఱెవలెను తప్పిపోయిన మనుష్యులతో మన వ్యవహారములో మనము ఎందుకు ఇంత దయనీయముగా సానుభూతిని సహభావమును కోల్పోయియున్నాము? వారు నీతి మార్గమునకు తిరిగి తీసికొనిరాబడి తండ్రి నిత్య నివాసమునకు చేర్చబడవలెననునది నిశ్చయముగా కట్టుబడిన కర్తవ్యము.
ఒకసారి కొండలలో ఆహారము వెదకుచు తిరుగు ఒక చీమను చూచితిని. అది ఒక విత్తనము కనుగొని కేవలము తాకి వెంటనే మరల వెళ్లిపోయెను. ఆ విత్తనము ఒకవేళ చెడ్డది లేక పుల్లనిదని తలంచితిని గాని కాదు! కొద్ది సేపటికి అది తన అనేక సహచరులతో తిరిగి వచ్చెను. ఆహారమును తనకే ఉంచుకొనవలెనని దానికి తలంపు లేదు గాని, వారు కూడా దానిలో పాలు పొందవలెనని కోరెను.
స్వార్థపరుడైన మనుష్యుడు చీమ పాఠము నేర్చుకొనవలెను. దేవునితో జీవించుటవలన సమస్త విధములైన ఆత్మీయ ఆశీర్వాదము పొందినవారు, ఆయనను గూర్చి విననివారికి ఆయన వాక్యమును తీసికొనిపోవలెను, తద్వారా వారు కూడా దేవుని సహవాసమును ఆశీర్వాదములను నిత్య ఆనందమును పొందుదురు.
ఒక పేద ఫ్రెంచి శిల్పి అప్పుడే ఒక అతి సుందరమైన మట్టి నమూనాను పూర్తి చేసియుండెను. ఆ రాత్రి మిక్కిలి చల్లగాను తడిగాను అయ్యెను, మంచుచే నమూనా హాని పొందునేమోనని అతడు భయపడెను. చివరకు తన దుప్పట్లు తీసికొని నమూనాచుట్టు చుట్టి మరల పండుకొనెను. ఉదయము అతడు చనిపోయి కనుగొనబడెను గాని నమూనా చెక్కుచెదరకుండ ఉండెను. తమ చేతుల పని కొరకు, నిర్జీవ వస్తువుల కొరకు ప్రాణములు ఇయ్య సిద్ధమైన ఇట్టి ప్రజలు మనలో ఉన్నప్పుడు, దేవుడు తన స్వంత స్వరూపములో సృష్టించిన ఆ సజీవ ఆత్మల కొరకు మన జీవితములను వ్యయము చేయుటకు మనమెంత మరింత సిద్ధముగా ఉండవలెను (1 యోహాను 2:16).
ఉప్పు ముద్ద కరిగిపోవువరకు ఒక్క పప్పు గింజను కూడా ఉప్పగా చేయలేదు, పర్వతముల మంచు సూర్యుని వేడిచే కరిగిపోవువరకు సూర్యునిచే ఎండిన దాహముగల మైదానమును తడిపి సేద్యము చేయలేదు, ఆ మంచు ఆవిరిగా ఎత్తబడి మేఘములను ఏర్పరచి వర్షముగా దిగి దాహముగల భూమిని పచ్చగాను ఫలవంతముగాను చేయలేదు. కాబట్టి నీతిసూర్యుని వేడిచేను పరిశుద్ధాత్మ అగ్నిచేను మనము కరగనియెడల (అనగా స్వయం-త్యాగముచేను బలిదానముచేను మనము పరీక్షింపబడనియెడల), ఏ ఆకలిగొనిన ఆత్మ దాహమును తీర్చలేము, అతనిని జీవఊటయొద్దకు తీసికొనిపోలేము, అక్కడ అతడు తృప్తిపొంది నిత్యము జీవింపజేయబడును.
కష్టమును శోధనను ఎదుర్కొనకుండ సృష్టికర్తను ఆయన సృష్టములను మనము సేవింపలేము గాని, వాటిని ఎదుర్కొనకుండ ఆత్మీయ అభివృద్ధి చెందలేము. లోకములో ఎవడును వాటి నుండి విముక్తుడు కాడు, శోధనను భరింపనివాడు అరిస్టాటిల్ చెప్పినట్లు “మృగము లేక దేవుడు.”
కష్టములు ఇబ్బందులు మనము మోయవలసిన సిలువ గాని, వాటిని మోయుటవలన జీవమును లెక్కలేని ఆశీర్వాదములు మనకు వచ్చును. ఏలయనగా పక్షులు రెక్కలను మోయును రెక్కలు పక్షులను మోయునట్లు, సంతోషముతో తన సిలువను ఎత్తుకొనువాడు తాను దానిచే ఎత్తబడి సురక్షితముగా మోయబడి తన అంతిమ గమ్యమును చేరునని అనుభవము మనకు చెప్పును.
కుటుంబ కర్తవ్యములు ఇతర కర్తవ్యములు ఈ కష్టములలో చేరినవని మనము ఎంచవలెను. కొందరు దీనిని గ్రహింపలేక వాటిని భారముగాను అడ్డుగాను చూచెదరు. ఫోలిగ్నో నగరపు ఏంజెలా తన తల్లి, భర్త, పిల్లల మరణమున “తనను తాను అభినందించుకొనెను,” వారు “దేవుని మార్గములో గొప్ప అడ్డులు” అని ఎంచెను. ఈ సమస్త కర్తవ్యములను స్వయం-త్యాగముతో నెరవేర్చుట, ప్రార్థనలు ఉపవాసములు జాగరణలలో దినములు గడుపుట అంతే మన కొరకు దేవుని చిత్తము.
ఇతరులను ముందుకు సహాయము చేయుటలో మనము మనలను మనము సహాయము చేసికొని, మన స్వంత ఆత్మలలో ఆశ్చర్యకరమైన తృప్తిని చేరుదుమని అనుభవము మనకు నేర్పును — ఇది మనకు ఇతరులతో సన్నిహిత సంబంధము ఉన్నదనియు, సమస్త అభివృద్ధి పరస్పర సహాయము సేవపై ఆధారపడియున్నదనియు స్పష్టముగా చూపును. దీనిని మన ఉనికి యొక్క నియమముగా ఎంచవచ్చును, ఏలయనగా మనము స్వయం-కేంద్రితులమై ఈ నియమమునకు విరోధముగా చరించినయెడల, మనము మన పొరుగువారు జీవితములో తక్కువ ఆనందము కనుగొందుము, మన స్వార్థముల పోరాటముచే ఒకరినొకరు నాశనము చేసికొందుము. సేవ యొక్క ఈ సూత్రమును మన జీవితముల బంగారు నియమముగా తీసికొని, “ప్రేమతో ఒకరికొకరు సేవచేసికొందము.”
స్వయం-త్యాగము లేకుండ దేవుని సేవించుట అసాధ్యము, మొదటి అధ్యాయములో ఇదివరకు చెప్పినట్లు, మొదట రహస్యముగా ప్రభువుతో జీవించుట నేర్చుకొని, ఆయన పాదములయొద్ద కూర్చుండి ప్రేమ పాఠము నేర్చుకొనవలెను. పిమ్మట బయలుదేరి మన తోటి జీవులను మనలను మనము ప్రేమించునట్లు ప్రేమించి సేవింతము. ఇట్లు చేయుటలో మన సృష్టికర్తయు ప్రభువును యొక్క ఉద్దేశమును చిత్తమును ఇప్పుడు మన జీవితములలో నెరవేర్చుదుము, సమస్త నిత్యత్వము గుండా నెరవేర్చుచుందుము.