ఈ పుస్తకములో వెతకండి
లోకములో శరీరపు నొప్పితో పాటు ఆత్మీయ నొప్పియు ఉన్నది. ఆత్మీయ నొప్పి పాపము యొక్కయు దేవుని నుండి వేరుపడుట యొక్కయు ఫలితము, శరీరపు నొప్పి ఏదో శారీరక వ్యాధి లేక గాయము నుండి వచ్చును. సమస్త జీవులు తమ ఇంద్రియముల అభివృద్ధి ప్రకారము బాధపడును గాని, మనుష్యుని అంతగా కాదు; అతని భావములు ఉన్నత బౌద్ధిక శక్తులు అతని వేదన శక్తిని అపారముగా పెంచును, ఏలయనగా తనకు నొప్పి ఉన్నదని అతడు ఊహించినప్పుడల్లా అతని నిజమైన వేదనలు అంతవరకు పెరుగును.
సాధారణముగా పక్షుల పళ్లు, గోళ్లు, ముక్కులు, ఆహారము పట్టు మృగములవి అట్టివి గనుక వాటి బలిపశువులు తప్పించుకొనుట దాదాపు అసాధ్యము, కాబట్టి బలి వెంటనే అధిక నొప్పి లేకుండ చంపబడి, గాయపడి తప్పించుకొనినయెడల వచ్చు వేదన నుండి రక్షింపబడును. మరియు పాముల విషము విషపు కీటకముల విషము రక్తములోనికి చేరి అట్టి తిమ్మిరిని కలుగజేయును గనుక నొప్పి లేకుండ మరణము సంభవించును. ప్రకృతిలో, కొన్ని అసాధారణ పరిస్థితులు తప్ప, మరణము సాధారణముగా అధిక నొప్పి లేకుండ సంభవించును, ఏలయనగా మరణ సమయమున బలిపశువులు విషపు ప్రభావముచే గాని గాయపు దెబ్బచే గాని అర్ధచైతన్యములో మాత్రమే ఉందురు. సంక్షేపముగా, వారి స్థితి మనము తరచుగా ఊహించునంత చెడ్డది కాదు గాని, శారీరకమైనదిగాని ఆత్మీయమైనదిగాని కీడు యొక్క ఫలితమైన నొప్పియు వేదనయు నిజముగా యాతనాకరము.
నొప్పియు వేదనయు మన జీవితపు ఆత్మీయ అభివృద్ధికిని ఎదుగుదలకును తరచుగా అవసరము, వాటి నుండి మనము ఎల్లప్పుడు తప్పించుకొనవలెనని దేవుని చిత్తము కాదు. రుచికి చేదుగాను చెడ్డవిగాను కనబడు అనేక వస్తువులు నిజముగా మనకు మిక్కిలి ఉపయోగకరము. ప్రతి విషమును రుచికి చేదైన ప్రతి వస్తువును ఏదో ఒక వ్యాధిలో ఔషధముగాను నిర్దిష్ట చికిత్సగాను పనిచేయునని చెప్పవచ్చును. వాటి నిజమైన ఔషధ గుణములను ఎరుగక అజ్ఞానముచే వాటిని విషములని పిలుతుము గాని, దేవుడు ప్రతి వస్తువును ఏదో ప్రత్యేక ఉద్దేశము నెరవేర్చుటకై సృష్టించెను, ఆ ఉద్దేశమునకు అవి చాలును; అయితే వాటి ఖచ్చితమైన వినియోగమును మనము ఎరుగము గనుక మనము వాటిని వాడుట తరచుగా హానికి దారితీయును. సరిగా వాడినయెడల తన సృష్టములలో ఏదైనను హాని చేయగల, స్వయముగా హానికరమైనదిగాని చెడ్డదిగాని దేవుడు ఏదియు సృష్టింపలేదు. అట్లే సమస్త నొప్పియు వేదనయు ఆత్మీయ జీవితముల అభివృద్ధికిని లోతుకును సాధనము (రోమీయులకు 7:18). మన జీవితములలో విషపు హానికర ప్రభావములు, దేవుడిచ్చిన శక్తులను సామర్థ్యములను వక్రముగా వాడుటవలన, ప్రత్యేకముగా అవిధేయతవలన కలుగును.
నొప్పియు వేదనయు మనుష్యుని తన ఆత్మీయ స్థితికి మేల్కొలుపుటకు అత్యంత ఉపయోగకరమైన సాధనమేకాక, అతని ఇబ్బందిలో సహాయము చేయువారికిని లాభకరము, ఏలయనగా పరిపూర్ణతవైపు తమ స్వంత ఎదుగుదలకు అవసరమైన ఆ ప్రత్యేక గుణములను అభ్యసించుటకు అది వారికిని అవకాశమిచ్చును. నిజమైన జయము నొప్పి వేదన మరణము కీడు నుండి మనము రక్షింపబడుట కాదు గాని, దేవుని కృపచే నొప్పిని సుఖముగాను, సిలువను మరణమును జీవముగాను, కీడును మేలుగాను మార్చుటయే. ఈ కారణము చేతనే మనము ఈ యుద్ధములోను పోరాటములోను నెట్టబడుచున్నాము, ఏలయనగా “అనేక శ్రమల ద్వారా మనము దేవుని రాజ్యములోనికి ప్రవేశింపవలెను” (అపొస్తలుల కార్యములు 14:22). నొప్పి ఎరుగకుండ సుఖము యొక్క నిజమైన విలువను గ్రహింపలేము, చేదు రుచిచూడకుండ మాధుర్యమును, కీడు చూడకుండ మేలును, మరణము గుండా వెళ్లకుండ జీవమును కూడా గ్రహింపలేము. కాబట్టి ఆయనతో కూడా ఆయన రాజ్యములోనికి ప్రవేశించి ఆయనను నిత్యము అనుభవించకమునుపు వీటన్నిటి గుండా వెళ్లి, మన అనుభవము నుండి నిత్యమునకు ఒక పాఠము నేర్చుకొనవలెనని దేవుని చిత్తము.
ముత్యము నెమ్మదిగా ఏర్పడకమునుపు ముత్యపు చిప్ప గొప్ప వేదనను భరింపవలెను. “ముత్యపు తల్లి, లేక నేకర్, ఏదో జీవముగల వస్తువు — రంధ్రము చేయు పరాన్నజీవి, పురుగు, లేక చిన్న చేప — లేక ఇసుక రేణువు లేక ఇతర నిర్జీవ పదార్థము చొచ్చుకొనుటచే యాతనపడి, తనను తాను విడిపించుకొను మార్గము లేక, ఆ చికాకు కలిగించు పదార్థమును సౌందర్య వస్తువుగా మార్చి దానిని నిర్వీర్యము చేయవలసివచ్చును.” ముత్యములు నొప్పి వేదన యొక్క ఫలము; అయినను నిర్లక్ష్యముగా చూడబడినప్పుడు వాటి కాంతి నశించును. “కాంతి యొక్క విశేష ఉపరితల విన్యాసముచే కలుగు వాటి ఆకర్షణ, కొవ్వు, సిరా, లేక అట్టి పదార్థముతో కలుషితమైనయెడల నశింపవచ్చును.” కొన్నిసార్లు పురాతన సమాధులలో మృతదేహముతో ముత్యములు ఉంచబడెను గాని అవియు క్షయమై చనిపోయినవాని ధూళితో కలిసిపోయెను. కాబట్టి నొప్పి నుండి పుట్టిన ముత్యమువలె, ఆత్మీయ జీవితము నొప్పి వేదన లేకుండ సుందరము కాలేదు. ఆ సౌందర్య స్థితికి చేరిన తరువాత కూడా, దీనమైన కృతజ్ఞతగల హృదయములతో ప్రేమతో ప్రభువును ఎల్లప్పుడు హత్తుకొనకుండినయెడల, ఆ ఉన్నత స్థితి నుండి పడి మన కాంతిని కోల్పోవుదుమను భయమింకను ఉన్నది (1 కొరింథీయులకు 10:12). కాబట్టి మనకు ఎల్లప్పుడు మెలకువగా ఉండుటయు ప్రార్థించుటయు అవసరము.
వజ్రములు ఇతర అమూల్య రత్నములు ప్రకృతి ప్రయోగశాలలో వేడిలోను చలిలోను ఒత్తిడిలోను లక్షల సంవత్సరములు గడిపిన తరువాతనే తమ సౌందర్య పరిపూర్ణతను చేరునట్లు, మనము పరిపూర్ణులగుటకు ముందు నొప్పి వేదన గుండా వెళ్లవలెను. రసాయన శాస్త్రజ్ఞులు వజ్రములను ఇతర అమూల్య రత్నములను కృత్రిమముగా చేయగలరు గాని, వాటికి జాగ్రత్తగల పరీక్షలు వర్తింపజేసినప్పుడు వాటి లోపములు కనబడును. కాబట్టి ఒక్క దినములో మనలో లోపములు లేనంత పరిపూర్ణతను మనము చేరలేము గాని, పరలోకపు తండ్రికి సమీపముగాను ఆయన సన్నిధిలోను నిరంతరము జీవించుటవలన, ఆయన పరిపూర్ణుడై యున్నట్లు మనము పరిపూర్ణులమగుదుము.
వర్షము గాలి తుఫానులు నాశనకరముగా కనబడవచ్చును గాని నిజముగా అవి మారువేషములోని ఆశీర్వాదములు, ఏలయనగా అవి మహమ్మారుల వ్యాధుల సమస్త మరణకరమైన క్రిములను తొలగించి మనకు ఆరోగ్యము తెచ్చును. అట్లే, పరిశుద్ధాత్మ యొక్క గాలి (యోహాను 3:8), నొప్పి వేదన తుఫాను యొక్క దెబ్బ, మనకు ఆత్మీయ ఆరోగ్యమును ఆశీర్వాదమును తెచ్చును.
మరియు, సూర్యుని వేడి నీటి ఆవిరిని పైకి లాగి మేఘములను ఏర్పరచును, అవి వర్షముగా మనకు తిరిగి వచ్చును; అట్లే, నీతిసూర్యుడు జీవజల ప్రవాహములను మన ఆత్మీయ జీవితములలోనికి ప్రవహింపజేసి మనకు జీవము తెచ్చును.
ఈ లోకములోను రాబోవు లోకములోను హృదయపు దాహము దేవునియందే తీరగలదని అనేకులకు తెలియదు. వారిలో కొందరు — తత్త్వవేత్తలు మాత్రమేగాక అనైతికులు నేరస్థులు కూడా — లోకములో ఏ విధమైన తృప్తిని కనుగొనలేక నిరాశ చెంది, తమ ప్రాణములు తీసికొని సమస్తమును అంతము చేయ జూచిరి. దీనికి విరుద్ధమైన కొనను మనము నిజమైన క్రైస్తవ విశ్వాసులలో చూతుము. ఈ లోకములో వారు అనేకము బాధపడుదురు, ఏలయనగా ఆత్మీయ అనుభవములో వారు ఎంత ఎత్తుకు ఎదుగుదురో అంత గొప్ప కష్టములు ఎదురగును. లోకమనస్సుగలవాడు దీనిని పూర్తిగా గ్రహింపలేడు గనుక సహాయమిచ్చుటకు బదులు తరచుగా వారిని ఎదిరించి హింసించును. అయినను నిరాశ యొక్క ఆత్మహత్యకు వారు దిగజారరు, ఏలయనగా తమ లోకాశలను కాదను చర్యలోనే దేవునితో సహవాసములో సమాధానము కనుగొందురు. అయితే మనుష్యుని సమస్త ఆత్మీయ దాహము దేవునియందు తీరినను, తన తోటి మనుష్యుల స్నేహమును సానుభూతిని అతడింకను కోరును; ఈ సామాజిక సహవాస వాంఛ తీరని చోట, దేవుడును మనుష్యుడునైన క్రీస్తు అతని సామాజిక స్వభావపు దాహమును ఆత్మీయ స్వభావపు దాహమును తీర్చును. ఏలయనగా మనుష్యుని కష్టములను వేదనలను ఆయన గ్రహించుట ఆయన దైవస్వభావము నుండి మాత్రమే కాదు గాని, తాను మనుష్యునిగా బాధపడినప్పుడు పొందిన వ్యక్తిగత అనుభవము నుండి; అది ఇప్పుడు కలవరపడు మనుష్యపుత్రులందరికి పరిపూర్ణ సహాయమును సానుభూతిని ఇచ్చుటకు ఆయనను సమర్థుని చేయును.
ఈ లోకములో ఆత్మీయ మనస్సుగలవారు బాధపడుదురు (2 తిమోతి 3:12), ఏలయనగా సత్యమును గ్రహింపలేని ఇతరులు వారిని తప్పుగా అర్థము చేసికొందురు, తమలోని పాపముచే వారి స్వభావములు వక్రమై, వారి ఆత్మీయ వివేకము మృతమాయెను. ఈ తరగతి మనుష్యులు ఒక మంచివానిని కలిసినప్పుడు, అతని స్వభావము తమ స్వభావములకు సరిపడదని కనుగొని, అతనికి విరోధమైన వైఖరి తీసికొనవలెనని సహజముగా ప్రేరేపింపబడుదురు. అయితే దేవునికి సజీవమైన భావములు మనస్సాక్షి గలవాడు, తనవంటి మనస్సుగలవానిని కలిసినప్పుడు, అతనిలోనున్న దైవజీవమును గుర్తించి అతనివైపు ఆకర్షింపబడును.
నిజమైన క్రైస్తవుని జీవితము చందనమువలె ఉన్నది, అది తనను నరుకు గొడ్డలికి తన సువాసనను అందించును, దానికి ఏ హానియు చేయకుండ. హెన్రీ సూసోకు దేవుని హెచ్చరిక — “నీ మంచి పేరు బహిరంగముగా నీవు కోల్పోవుదువు, ప్రేమను నమ్మకమును నీవు చూచు చోట అక్కడనే ద్రోహమును వేదనను కనుగొందువు” — కోట్లకొలది క్రైస్తవుల అనుభవములో పునరావృతమైనది. భక్తిగల ప్రవక్తలు అపొస్తలులు, ప్రభువు తాను కూడా బాధపడవలసి వచ్చిన ఈ లోకములో, ఒకడు వేదనను తప్పించుకొనగోరినయెడల సత్యమును కాదని, దేవుని నుండి తన ముఖమును త్రిప్పి, లోకముతో స్నేహము చేయవలసి వచ్చును. దానికి విరుద్ధముగా, ప్రభువుతోనే “ఆయన శ్రమల సహవాసము”లో పాలు పొందు గౌరవము (ఫిలిప్పీయులకు 3:10) గొప్ప భాగ్యము. చివరకు నియమిత కాలము వచ్చినప్పుడు, తన ప్రభువు శ్రమలలో నిజముగా పాలు పొందువాడు నిత్య మహిమలోనికి ప్రవేశించి ఆయనతో కూడా పరిపాలించును (2 తిమోతి 2:12).
మన నియమిత గమ్యమును చేరుటకు ముందు నొప్పి, వేదన, శోధన గుండా మనము వెళ్లవలసి వచ్చును. ఈ స్థితులన్నియు మన ఆత్మీయ జీవితముల ఎదుగుదలకును మన భవిష్యత్తు మేలుకును అవసరము, కాబట్టి వాటి గుండా మనము వెళ్లవలెనని దేవుని చిత్తము. ఇది మన కొరకు దేవుని పథకము కాకుండినయెడల, ఆయన దీనిని మన నుండి కోరి యుండేవాడు కాదు. అయితే ఆయన కోరినయెడల, ఆయనను ఎదిరించుటకు మనమెవరము? చెప్పుటకు మరేమియు లేదు. మన వంతుకు వచ్చినదానిని సంతోషముగా అంగీకరింపవలెను; మనకును దేవునికిని మధ్య అడ్డు గోడ ఎత్తి, ఆయన సన్నిధిని సహవాసమును అనుభవించు మన శక్తిని నాశనము చేయు ఏ విధమైన సందేహమునకు మన హృదయములలో స్థానమియ్యరాదు.
మనము లోకములో ఉన్నంతవరకు నొప్పిని వేదనను భరింపవలసి వచ్చును. తేనెటీగ తేనెను సమకూర్చుటయేగాక, తన ప్రత్యేక ఉద్దేశము కొరకు కుట్టు కూడా కలిగియున్నది. అందమైన సువాసనగల గులాబీపైని ముళ్లు ఉద్దేశము లేకుండ ఉంచబడలేదు. పౌలు శరీరములోని ముల్లు కూడా ఏదో గొప్ప జ్ఞానమైన పథకము నెరవేర్చుటకై ఇయ్యబడెను. మనము సృష్టింపబడిన ఆ నిత్య ఉద్దేశము నెరవేర్చుటకు ఈ పరీక్షా కాలముల గుండా మనము వెళ్లుటయు మిక్కిలి అవసరము.