ఈ పుస్తకములో వెతకండి
మన అనుభవము నుండి మన హృదయములలో పుట్టు దేవుని కొరకు కోరిక ఎంత బలమైనదో మనకు తెలియును. అడవిలో నీటి ఊట దొరుకువరకు లేడి వ్యాకులపడునట్లు, మనుష్యుని హృదయము దేవుని కొరకు దాహముగొని, ఆయనను కనుగొనువరకు నిశ్చలము కాదు. అనేక మార్గములలో మనుష్యుడు తన హృదయము యొక్క ఈ సహజ వాంఛను తీర్చుకొన జూచును గాని, దేవుని కనుగొనువరకు ఈ కోరిక ఎన్నడును తీరదు. హృదయమును దాని కోరికను సృష్టించిన ఆయనయందే పూర్ణ తృప్తి ఉండును. హోమర్ ఇట్లు చెప్పెను: “పిల్లపక్షులు ఆహారము కొరకు నోళ్లు తెరచునట్లు, మనుష్యులందరును దేవతల కొరకు ఆశపడుదురు.”
ఒకసారి కొండలలో ప్రయాణములో ఒక రాతిపై విశ్రమించుటకు కూర్చుంటిని. రాతిక్రింద ఒక పొదలో పక్షి గూడు ఉండెను, అందులోనుండి పిల్లపక్షుల కేక వింటిని. తల్లిపక్షి వాటికి ఆహారముతో వచ్చినది చూచితిని; దాని రెక్కల చప్పుడు వినగానే అవి కేకవేయ మొదలుపెట్టెను, అయితే తల్లి వాటికి ఆహారమిచ్చి ఎగిరిపోయిన తరువాత అవన్నియు మరల నిశ్శబ్దమాయెను. గూడును చూచుటకు క్రిందికి వెళ్లి, వాటి కన్నులు తెరుచుకొనునంత వయస్సు రాలేదని కనుగొంటిని; అయినను తల్లిని చూడకుండనే ఆమె రాకడకు అవి నోళ్లు తెరచెడివి. “మా తల్లిని గాని మా ఆహారమును గాని చూచువరకు మేము నోళ్లు తెరువము, ఏలయనగా అది మా తల్లియో శత్రువో మాకు తెలియదు; ఆమె నోట ఆహారమో విషమో మాకు తెలియదు” అని అవి చెప్పినయెడల, వాటికి అవకాశము దొరకకపోయెడిది, ఏలయనగా కన్నులు తెరుచుకొనకమునుపే ఆకలిచే చచ్చియుండెడివి. అయితే తల్లి ప్రేమను గూర్చి వాటికి ఏ విధమైన సందేహము లేదు; కొన్ని దినముల తరువాత కన్నులు తెరుచుకొనినప్పుడు, ప్రియమైన తల్లిని చూచి సంతోషించి, ఆమె పోలికలో బలము పొందుచు, కొద్ది కాలములోనే విశాలమైన ఆకాశములో ఎగురగలవు.
సర్వ సృష్టికి శ్రేష్ఠులమని పిలువబడు మనము ఈ అల్పమైన గూడు పిల్లలకంటె తక్కువవారమా కామా అని ఆలోచింతము; ఏలయనగా తరచుగా మన పరలోకపు తండ్రి ఉనికిని గూర్చియు ప్రేమను గూర్చియు మన మనస్సులలో సందేహము కలిగియుండెను. యేసు చెప్పెను, “చూడకయే నమ్మినవారు ధన్యులు” (యోహాను 20:29). దేవుని కొరకు మన హృదయములను తెరచువారమైన మనము ఆయన నుండి ఆత్మీయ ఆహారము పొందుదుము, కాలక్రమమున పూర్ణ వయస్సునకు చేరుదుము, ఆయనను ముఖముతో ముఖము చూచినప్పుడు ఆయన సన్నిధిలో నిత్యము సంతోషింతుము.
ఒక జ్ఞాని మార్గమున ముగ్గురిని కలిసెనని ఒక కథ చెప్పబడును. మొదటివాడు పాలిపోయి వాడిపోయి భయముతో కొట్టుకొనుచుండెను. అతనిని అడిగెను, “ఇంత దురవస్థలో నీవెట్లు ఉన్నావు?” అతడు జవాబిచ్చెను, “నేను నరకాగ్నిలో పడవేయబడుదునేమో అను తలంపు ఎల్లప్పుడు నన్ను కలవరపరచును.” ఆ జ్ఞాని చెప్పెను, “జ్ఞానమునకు ఆరంభమైన దేవుని భయముకు బదులు, సృష్టింపబడిన వస్తువు (నరకాగ్ని) యొక్క భయము నీకు ఉండుట మిక్కిలి విచారకరము. నీ ఆరాధన నిజమైనది కాదు. నరకాగ్ని నుండి నిన్ను తప్పించుకొనుదునను నిరీక్షణతో నీవు అర్పించు ఒక విధమైన లంచము.”
రెండవవాడు దుఃఖముతోను ఆందోళనతోను క్షీణించుచు కూర్చుండెను. జ్ఞాని అడిగెను, “నీవెందుకు ఇంత విచారముగాను దుఃఖముతోను ఉన్నావు?” అతడు జవాబిచ్చెను, “పరలోకపు ఆనందమును విశ్రాంతిని నేను కోల్పోదునేమోనని భయపడుచున్నాను.” జ్ఞాని జవాబిచ్చెను, “సృష్టికర్తను ఆయన ఆశ్చర్యకరమైన ప్రేమను విడిచి, ఆయన సృష్టించిన పరలోకమును పొందవలెనను కోరికతో మాత్రము దేవుని ఆరాధించుట నీకు సిగ్గు.”
ఈ ఇద్దరితో మాట్లాడిన తరువాత అతడు మూడవవానిని కలిసెను, అతడు మిక్కిలి సంతోషముగాను తృప్తిగాను ఉండెను. అతనిని అడిగెను, “నీ ఆనందమునకు సమాధానమునకు రహస్యమేమి?” అతడు చెప్పెను, “ఆత్మతోను సత్యముతోను దేవుని ఆరాధించుట నాకు నేర్పిన ఆయనకు నా నిరంతర ప్రార్థన ఇది — హృదయముతోను ప్రాణముతోను ఆయనను ప్రేమించుటకును, ప్రేమతో మాత్రము ఆయనను సేవించి ఆరాధించుటకును నాకు దయచేయుమని. నరకభయముచే ఆయనను ఆరాధించినయెడల, నేను అందులో పడవేయబడుదును గాక. పరలోకము పొందవలెనను కోరికతో ఆయనను సేవించినయెడల, ఆయన నన్ను వెలుపలనే ఉంచును గాక; అయితే ప్రేమతో మాత్రము ఆయనను ఆరాధించినయెడల, నా పూర్ణ హృదయము ఆయన ప్రేమతోను సన్నిధితోను నిండునట్లు ఆయన తనను తాను నాకు ప్రత్యక్షపరచును గాక.”
దేవుని వెదకుటకు బదులు ఆయన సృష్టించిన వస్తువులను పొందుటపై మన హృదయములను నిలిపి, ఆయనకు బదులు భౌతిక వస్తువులను సంపాదింప జూచినయెడల, సమస్తమును సృష్టించినవానిని మనము నిజముగా విడిచిపెట్టినవారము. అయితే సృష్టింపబడిన వస్తువులను కూడా మనము విడిచిపెట్టు కాలము వచ్చును, పాపముచే చెడిపోయిన నిష్ప్రయోజనమైన మన జీవితములు తప్ప మరేమియు మిగులదు. అయితే సమస్త భౌతిక వస్తువులనుండి మన హృదయములను త్రిప్పి దేవునివైపు తిరిగినయెడల, ఆయనతో కూడా మిగిలిన సమస్తమును మనము పొందుదుము. దేవుని కాక తనను తాను వెదకు లోకమనస్సుగలవాడు, చివరకు తన శిక్షయు ఆశీర్వాదములేని జీవితము తప్ప తనకు మరేమియు మిగులదని కనుగొనును. తనను తాను వెదకుటలో సమస్తమును కోల్పోవును. దేవుని కనుగొనడు, తనను తాను కూడా కనుగొనడు.