ఈ పుస్తకములో వెతకండి
“అనంతుడును నిరపేక్షుడునైన ఒక సత్త్వము ఉనికి నమ్మవలసినట్లు మన మనస్సుల నిర్మాణము మనలను బలవంతపెట్టును” (మాన్సెల్).
చకమకరాయిలో అగ్ని ఉన్నట్లు, మనుష్యుని హృదయములో దేవునితో సహవాసము కొరకు వాంఛ ఉన్నది. ఈ కోరిక పాపము అజ్ఞానము యొక్క గట్టి కాఠిన్యము క్రింద దాగియుండవచ్చును గాని, దేవుని మనుష్యుని సంపర్కమునకు వచ్చినప్పుడు, లేక దేవుని ఆత్మచే స్పృశింపబడినప్పుడు, ఉక్కు తగిలినప్పుడు చకమకరాయి మండునట్లు అతనిలోని కోరిక వెంటనే జ్వాలగా రగులును.
మానవ ఆత్మలో ఒక దాహము ఉన్నది, అది ఈ లోకములోను రాబోవు లోకములోను తీరదు గాని దేవునియందే తీరును. కాబట్టి మనుష్యుడు తన వాంఛలచే ఇటు అటు త్రోయబడిన తరువాత చివరకు మారుమనస్సు పొందినప్పుడు, దేవునియొద్దకే అతడు తిరిగి వచ్చును.
మన పరిమిత బుద్ధుల బలహీన వాదములచే తన ఉనికిని నిరూపింప జూచవలెనని దేవుడు కోరడు. ఆయన ఇట్లు కోరినయెడల తాను మౌనముగా ఉండి యుండేవాడు కాదు. మనము ఊహింపగల దానికంటె అతీతమైన నమ్మదగిన నిదర్శనములను ఆయన ఏ కాలమునైనను ఇయ్యగలడు. అయితే ఆయన మధురమైన జీవప్రదమైన సన్నిధిని అనుభవించిన తన ప్రజలు ఆయనను గూర్చి సాక్ష్యమియ్యవలెనని ఆయన చిత్తము, ఏలయనగా వారి వ్యక్తిగత అనుభవము వారి హేతుబద్ధ నిదర్శనములకంటె మిక్కిలి నమ్మదగిన సాక్షి.
ఆయన స్వయముగా ఎట్లున్నాడో అట్లు దేవుని ఎవడును ఎన్నడును చూడలేదు వినలేదు, అయినను అపొస్తలుల ద్వారాను ప్రవక్తల ద్వారాను సమస్త యుగములలో ఆయన మాట్లాడుచు వచ్చెను, చివరకు తన కుమారుని ద్వారా మనతో మాట్లాడెను (హెబ్రీయులకు 1:1–2). ఫిలో చెప్పినట్లు: “మనుష్య స్వరము వినబడుటకు చేయబడినది, దేవుని స్వరము చూడబడుటకు చేయబడినది. దేవుడు చెప్పునది క్రియలే, మాటలు కాదు.” అనగా, ప్రకృతి గ్రంథము ద్వారాను తన సృష్టి ద్వారాను ఆయన మాట్లాడును గాని, ప్రజలు ఈ గ్రంథమును తామే చదువుటకు శ్రమపడరు అనునది విచారకరము. హెర్బర్ట్ స్పెన్సర్ వ్రాయును: “మనుష్యులు తుచ్ఛమైన విషయములతో తమను తాము నిమగ్నము చేసికొని, అత్యంత గొప్ప దృశ్యములకు నిర్లక్ష్యులై, ఆకాశముల నిర్మాణమును గ్రహింపగోరక, భూమి పొరలపై దేవుని వేలుచే వ్రాయబడిన ఆ గొప్ప మహాకావ్యమును ఒక చూపు కూడా చూడకుండ దాటిపోవుట చూచుట నిజముగా విచారకరము.”
దేవునికి బదులు రాతిని ఆరాధించు విగ్రహారాధకుడు ఒక విధమైన సమాధానము అనుభవించినయెడల, రాతిలో ఏ ఆదరణ శక్తి ఉన్నదని దీని అర్థము కాదు. అయినను కొందరికి అది దేవునిపై ఏకాగ్రతకు సాధనము కావచ్చును; వారి విశ్వాసము ప్రకారము దేవుడు వారికి ఆదరణను ఇచ్చును. అయితే ఆరాధకుడు ఆత్మీయముగా ముందుకు సాగక, భౌతిక పరిసరముచే ప్రభావితుడై తాను రాతి మృతత్వమునకు తగ్గింపబడు ప్రమాదమున్నది. ఆ స్థితిలో తన సృష్టికర్తను గాని రాతి సృష్టికర్తను గాని అతడు గుర్తింపడు, ఆయన దాని వెనుక దాగి అతని హృదయపు సమస్త వాంఛలను నెరవేర్చగలడు.
ఒకడెంత చెడ్డవాడైనను దుష్ట జీవితము గలవాడైనను, మనుష్యుని స్వభావములో పాపమువైపు ఎన్నడును మొగ్గని ఒక దైవిక స్ఫులింగము లేక అంశము ఉన్నది. అతని మనస్సాక్షియు ఆత్మీయ భావములును మొద్దుబారి మృతము కావచ్చును గాని, ఈ దైవిక స్ఫులింగము ఎన్నడును ఆరిపోదు. అందుచేతనే చెడిపోయిన నేరస్థులలో కూడా ఎల్లప్పుడు కొంత మంచి దొరుకును. అత్యంత హింసతోను క్రూరత్వముతోను హత్యలు చేసినవారిలో కొందరు పేదలకు బాధితులకు తరచుగా ధారాళముగా సహాయము చేసిరని గమనింపబడినది. ఈ దైవిక స్ఫులింగము లేక అంశము నాశనము కాలేనియెడల, ఏ పాపి కొరకైనను మనము నిరాశపడలేము. అది నాశనము కాగలదని మనము చెప్పినయెడల, పాపముచే దేవుని నుండి వేరుపడుట యొక్క దుఃఖమును నరకపు పశ్చాత్తాపమును ఎన్నడును అనుభవింపబడవు, ఏలయనగా ఈ దుఃఖపు నొప్పిని పశ్చాత్తాపమును అనుభవించుటకు మనుష్యునిలో ఈ స్ఫులింగము తప్ప మరేమియు లేదు — ఈ భావము లేకుండ నరకము నరకము కాదు. అతడు ఆ నొప్పిని అనుభవించినయెడల, దానిచే యాతనపడుచు త్వరలోగాని తరువాతగాని పునరుద్ధరణ కొరకు దేవునియొద్దకు రావలసినట్లు అది నిశ్చయముగా అతనిని బలవంతపెట్టును.
మనుష్యుడు స్వతంత్ర కర్త, తన స్వాతంత్ర్యమును తప్పుగా వాడి తనకును ఇతరులకును గొప్ప హాని చేయగలడు. అయితే తన ఉనికిని గాని తనలోని దైవిక స్ఫులింగమును గాని నాశనము చేయునంతవరకు తనను తాను హాని చేసికొనలేడు. సృష్టికర్త తప్ప ఎవనికిని అట్లు చేయు శక్తి లేదు. సృష్టికర్త తాను కూడా దానిని నాశనము చేయడు, ఏలయనగా ఆయన దానిని నాశనము చేయగోరినయెడల దానిని ఎన్నడును సృష్టింపి యుండేవాడు కాదు. ఆయన చేసినను, పూర్వజ్ఞానము లేకుండ లేక ఫలితము యొక్క పూర్ణ గ్రహణము లేకుండ ఆయన చరించెనని మాత్రమే నిరూపించును. దేవునిలో దీనిని ఊహించుట అసాధ్యము.
మనుష్యుడు తన ఆత్మను సృష్టింపలేదు, దానిని నాశనము చేయజాలడు. సృష్టికర్త ప్రతి సృష్టమును ఏదో ప్రత్యేక ఉద్దేశము కొరకు ఉనికిలోనికి తెచ్చెను; మనుష్యుడు చేయలేనప్పుడు, దేవుడు చేయనప్పుడు, మనుష్యుని ఆత్మను అతనిలోని దైవిక స్ఫులింగమును నాశనము చేయనప్పుడు, మనుష్యుడు సృష్టింపబడిన ఉద్దేశము ఏదో ఒక కాలమున నిశ్చయముగా నెరవేరును. అనేకులు తిరుగుచు తప్పిపోయినను చివరకు తాము ఎవని స్వరూపములో సృష్టింపబడిరో ఆయనయొద్దకు తిరిగి వచ్చెదరు; ఏలయనగా ఇదియే వారి అంతిమ గమ్యము.
ఈ దైవిక స్ఫులింగమును గూర్చి గీసెలర్ ఇట్లు చెప్పెను: “ఈ స్ఫులింగము సమస్త మనుష్యులలో ఆత్మతో కూడా సృష్టింపబడెను, అది వారికి నిర్మలమైన వెలుగు, పాపమునకు ప్రతి విధముగా విరోధముగా పోరాడును, నిరంతరము సద్గుణమువైపు ప్రేరేపించును, తాను పుట్టిన మూలమునకు ఎల్లప్పుడు తిరిగి నొక్కును.” శరీరము ఆత్మ ద్వారా జీవించునట్లు, ఆత్మ దేవుని ద్వారా జీవించును. “నేను భూమి నుండి పైకెత్తబడినయెడల అందరిని నాయొద్దకు ఆకర్షించెదను” (యోహాను 12:32).
దేవుడు మనుష్యుని తన స్వంత సహవాసము కొరకు సృష్టించెను గనుక, అతడు ఆయన నుండి నిత్యము వేరుగా ఉండలేడు.