←113
←113
Witsius’ spirit on entering upon the duties of his professorship was full of encouragement—‘Quidni ergo jucundissima mihi illa Domini verba applicem, quibus servum suum Josuam quondam affatus est? ‘Nonne ego precepi tibi? Confirmare igitur et fortis esto; quia tecum est Dominus Deus tuus quocunque iveris.’ Licet infirmitatis me meae conscientia anxium reddat, reficit tamen Divinae gratise, nunquam suos deserentis, ad sustentandum prompta facilitas—illius autem gratiae cui lubitum est virtutem suam in infirmitate confirmare, quaeque abjectissimis saepe et rei gerendae minime idoneis instruments utitur, ut totius operis gloria in solidum ac illibata sibi remaneat.’ Oratio De Vero Theologo. Misc. Sacra, ii. 851, 852.