“విశ్వాసమునకు కర్తయు దాని పరిపూర్ణ కర్తయునైన యేసువైపు చూచుచు.” (హెబ్రీయులు 12:2)
మన ఆరవ అధ్యాయంలో ప్రస్తావించిన బుద్ధిమంతుడైన సామాన్యుడు మొదటిసారి లేఖనాలను చదవడానికి వచ్చినట్టు ఆలోచిద్దాం. అతడు దానిలో ఏమి ఉందో ముందుగా ఏమీ తెలియకుండానే బైబిలును సమీపిస్తాడు. అతనికి ఎలాంటి పక్షపాతం లేదు; నిరూపించవలసినదీ లేదు, సమర్థించవలసినదీ లేదు.
అలాంటివాడు ఎక్కువసేపు చదవకముందే అతని మనస్సు పేజీలో నిలిచి కనిపించే కొన్ని సత్యాలను గమనించడం మొదలుపెడుతుంది. అవి మనుష్యులతో దేవుని వ్యవహారాల గురించిన వృత్తాంతం వెనుక ఉన్న ఆధ్యాత్మిక సూత్రాలు, “పరిశుద్ధాత్మవలన ప్రేరేపింపబడిన” పరిశుద్ధ మనుష్యుల రచనలలో అల్లబడినవి. అతడు చదువుతూ పోయేకొద్దీ ఈ సత్యాలు తనకు స్పష్టమవుతున్న కొద్దీ వాటిని లెక్కించి ప్రతి సంఖ్య కింద ఒక చిన్న సారాంశం రాయాలనుకోవచ్చు. ఈ సారాంశాలే అతని బైబిలు విశ్వాస సిద్ధాంతాలు అవుతాయి. తరువాతి పఠనం ఈ అంశాలను విస్తరింపజేసి బలపరచడం తప్ప మరేమీ మార్చదు. మన వ్యక్తి బైబిలు వాస్తవానికి ఏమి బోధిస్తుందో కనుగొంటున్నాడు.
బైబిలు బోధించే విషయాలలో పైస్థానంలో ఉండేది విశ్వాసం అనే సిద్ధాంతం. బైబిలు విశ్వాసానికి ఇచ్చే ప్రాముఖ్యతను అతడు తప్పక గమనిస్తాడు. అతడు ఇలా నిర్ధారణకు రావచ్చు: ఆత్మ జీవితంలో విశ్వాసం అన్నిటికన్నా ప్రాముఖ్యమైనది. విశ్వాసం లేకుండా దేవుని సంతోషపెట్టడం అసాధ్యం. విశ్వాసం నాకు దేనినైనా సంపాదించి పెడుతుంది, దేవుని రాజ్యంలో ఎక్కడికైనా నన్ను తీసుకువెళ్తుంది, కానీ విశ్వాసం లేకుండా దేవుని యొద్దకు రాకపోవడం, క్షమాపణ లేకపోవడం, విడుదల లేకపోవడం, రక్షణ లేకపోవడం, సహవాసం లేకపోవడం, ఏ ఆధ్యాత్మిక జీవితమూ లేకపోవడం జరుగుతుంది.
మన స్నేహితుడు హెబ్రీయుల పదకొండవ అధ్యాయానికి చేరుకునేసరికి అక్కడ విశ్వాసం గురించి పలికిన అద్భుతమైన స్తుతి వాక్యాలు అతనికి కొత్తగా అనిపించవు. అతడు రోమా, గలతీయుల పత్రికలలో పౌలు చేసిన విశ్వాసపు శక్తివంతమైన సమర్థనను చదివి ఉంటాడు. తరువాత సంఘ చరిత్రను అధ్యయనం చేస్తే, క్రైస్తవ మతంలో విశ్వాసానికి కేంద్ర స్థానం చూపిస్తూ సంస్కర్తలు బోధించిన అద్భుతమైన శక్తిని అతడు అర్థం చేసుకుంటాడు.
ఇప్పుడు విశ్వాసం ఇంత ప్రాముఖ్యమైనదైతే, దేవుని వెంబడించే మన అన్వేషణలో అది తప్పనిసరి అయితే, మనకు ఈ అమూల్యమైన వరం ఉందో లేదో అనే విషయమై మనం లోతుగా శ్రద్ధ వహించడం సహజమే. మన మనస్సులు అలాంటివి కాబట్టి, ఎప్పటికైనా మనం విశ్వాసం స్వభావం గురించి విచారించడం అనివార్యం. విశ్వాసం అంటే ఏమిటి? అనే ప్రశ్న, నాకు విశ్వాసం ఉందా? అనే ప్రశ్నకు దగ్గరగా ఉంటుంది, అది ఎక్కడైనా దొరికితే జవాబు కోరుతుంది.
విశ్వాసం అనే విషయంపై బోధించే లేదా రాసేవారు దాదాపు అందరూ దాని గురించి దాదాపు ఒకే మాటలు చెబుతారు. అది ఒక వాగ్దానాన్ని నమ్మడం, దేవుని మాటను పట్టుకోవడం, బైబిలును సత్యంగా భావించి దానిపై అడుగు పెట్టడం అని వారు చెబుతారు. తరువాత ఆ పుస్తకంలో లేదా ప్రసంగంలో ఎక్కువ భాగం, తమ ప్రార్థనలకు విశ్వాసం వలన జవాబు దొరికినవారి కథలతో నింపబడి ఉంటుంది. ఈ జవాబులు చాలావరకు ఆరోగ్యం, డబ్బు, శారీరక రక్షణ లేదా వ్యాపారంలో విజయం వంటి ప్రత్యక్షమైన, లౌకిక స్వభావం గల నేరుగా ఇవ్వబడిన బహుమానాలే. లేదా బోధకుడు తాత్విక మనస్తత్వం కలవాడైతే మరో మార్గం తీసుకుని, విశ్వాసమనే సన్నని వెంట్రుకను మరింత మరింత సన్నగా చీలుస్తూ, చివరికి అది సూక్ష్మమైన పొట్టు వలె మాయమయ్యేలా దానిని నిర్వచిస్తూ, మళ్ళీ నిర్వచిస్తూ, తత్వశాస్త్ర గందరగోళంలో మనలను ముంచెత్తవచ్చు లేదా మానసిక శాస్త్ర పరిభాషతో మనలను కప్పివేయవచ్చు. అతడు ముగించేసరికి మనం నిరాశతో లేచి, “మనం ప్రవేశించిన అదే ద్వారం గుండా” బయటకు వెళ్ళిపోతాము. దీనికన్నా మెరుగైనది ఏదో ఖచ్చితంగా ఉండాలి.
లేఖనాలలో విశ్వాసాన్ని నిర్వచించే ప్రయత్నం దాదాపుగా లేదు. హెబ్రీయులు 11:1లోని పధ్నాలుగు మాటల చిన్న నిర్వచనం తప్ప, నాకు తెలిసినంతవరకు మరే బైబిలు నిర్వచనం లేదు, అక్కడ కూడా విశ్వాసం తత్వరీత్యా కాక కార్యరీత్యా నిర్వచించబడింది; అంటే, అది విశ్వాసం సారాంశంలో ఏమిటో కాక, అది కార్యాచరణలో ఏమిటో తెలిపే ప్రకటన, సారాంశంలో ఏమిటో కాదు. అది విశ్వాసం ఉనికిని ఊహించి, అది ఎలాంటి ఫలితాన్ని ఇస్తుందో చూపిస్తుంది తప్ప అది ఏమిటో చెప్పదు. మనం అంతవరకే వెళ్ళి, ఇంకా ముందుకు వెళ్ళకుండా ఉండటం జ్ఞానయుక్తం. అది ఎక్కడ నుండి, ఏ విధంగా వస్తుందో మనకు చెప్పబడింది: “విశ్వాసం దేవుని వరము,” మరియు “వినికిడివలన విశ్వాసము కలుగును, వినికిడి దేవుని వాక్యమువలననే కలుగును.” ఇది స్పష్టమే, మరియు తోమా అకెంపిస్ మాటను కొద్దిగా మార్చి చెప్పాలంటే, “దాని నిర్వచనం తెలుసుకోవడం కంటే విశ్వాసాన్ని ఆచరించడమే నాకు ఇష్టం.”
ఇక్కడ నుండి, ఈ అధ్యాయంలో “విశ్వాసం అంటే” లేదా దానికి సమానమైన మాటలు వచ్చినప్పుడు, అవి నమ్మే వ్యక్తి ఆచరణలో చూపే విశ్వాసాన్ని సూచిస్తాయని దయచేసి అర్థం చేసుకోండి. ఇక్కడ నుండి మనం నిర్వచన భావనను వదిలిపెట్టి, ఆచరణలో అనుభవించగల విశ్వాసం గురించి ఆలోచిద్దాం. మన ఆలోచనల స్వభావం ఆచరణాత్మకమే తప్ప సైద్ధాంతికం కాదు.
సంఖ్యాకాండము గ్రంథంలోని ఒక నాటకీయ కథలో విశ్వాసం ఆచరణలో కనిపిస్తుంది. ఇశ్రాయేలీయులు నిరుత్సాహపడి దేవునికి విరోధంగా మాట్లాడారు, కాబట్టి ప్రభువు వారి మధ్యకు అగ్ని సర్పాలను పంపాడు. “అవి ప్రజలను కరచెను; ఇశ్రాయేలీయులలో అనేకులు చనిపోయిరి.” అప్పుడు మోషే వారి కోసం ప్రభువును వేడుకొనగా, ఆయన విని సర్పం కాటుకు విరుగుడు ఇచ్చాడు. ప్రజలందరికీ కనిపించేలా ఒక ఇత్తడి సర్పమును చేసి కర్రమీద ఎత్తి ఉంచమని మోషేకు ఆజ్ఞాపించాడు, “కరవబడిన ప్రతివాడును దానిని చూచినయెడల బ్రదుకును.” మోషే విధేయుడై చేయగా, “సర్పము ఎవనినైనను కరచినయెడల వాడు ఆ యిత్తడి సర్పమును చూచినప్పుడు బ్రదికెను” (సంఖ్యాకాండము 21:4–9).
కొత్త నిబంధనలో ఈ ముఖ్యమైన చారిత్రక సంఘటనను మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు కంటే గొప్ప అధికారం కలవాడు వ్యాఖ్యానిస్తాడు. తాము ఎలా రక్షింపబడగలరో ఆయన తన శ్రోతలకు వివరిస్తున్నాడు. నమ్మడం వలననే అని వారికి చెబుతాడు. దానిని స్పష్టం చేయడానికి సంఖ్యాకాండములోని ఈ సంఘటనను ప్రస్తావిస్తాడు. “మోషే అరణ్యములో సర్పమును ఎత్తినట్టుగా, నరపుత్రుడు కూడ ఎత్తబడవలెను; ఆయనయందు విశ్వాసముంచు ప్రతివాడును నశింపక నిత్యజీవము పొందునట్లు” (యోహాను 3:14–15).
దీన్ని చదివితే మన సామాన్యుడు ఒక ముఖ్యమైన సంగతిని కనుగొంటాడు. “చూడటం” మరియు “నమ్మడం” అనేవి పర్యాయపదాలుగా ఉన్నాయని అతడు గమనిస్తాడు. పాత నిబంధనలోని సర్పమును “చూడటం” కొత్త నిబంధనలోని క్రీస్తును “నమ్మడం”తో సమానం. అంటే, చూడటం మరియు నమ్మడం ఒకటే. ఇశ్రాయేలీయులు తమ బాహ్య నేత్రాలతో చూసినా, నమ్మడం హృదయంతో జరుగుతుందని అతడు అర్థం చేసుకుంటాడు. విశ్వాసం అంటే రక్షించే దేవునిపై ఆత్మ నిలిపే దృష్టి అని అతడు నిర్ధారించుకుంటాడు.
ఇది చూసిన తరువాత అతడు గతంలో చదివిన వాక్యభాగాలను జ్ఞాపకం చేసుకుంటాడు, వాటి భావం అతనిపై ప్రవాహంలా వచ్చిపడుతుంది. “వారు ఆయనవైపు చూచి వెలుగు పొందిరి; వారి ముఖములు సిగ్గుపడలేదు” (కీర్తనలు 34:5). “పరలోకమందు నివసించు నీ వైపు నేను నా కన్నులెత్తుచున్నాను. దాసుల కన్నులు తమ యజమానుని చేతివైపు, దాసి కన్నులు తన యజమానురాలి చేతివైపు చూచునట్లు, మనకు కరుణ చూపువరకు మన కన్నులు మన దేవుడైన యెహోవావైపు కనిపెట్టుకొని యున్నవి” (కీర్తనలు 123:1–2). ఇక్కడ కరుణ కోరు వ్యక్తి కరుణగల దేవుని వైపు నేరుగా చూస్తూ, కరుణ లభించేవరకు తన కన్నులను ఆయనపై నుండి తీయడు. మన ప్రభువు కూడా ఎల్లప్పుడూ దేవుని వైపే చూశాడు. “ఆకాశము వైపు కన్నులెత్తి ఆశీర్వదించి రొట్టెలు విరిచి తన శిష్యులకిచ్చెను” (మత్తయి 14:19). నిజానికి యేసు తన అంతరంగ నేత్రాలను తన తండ్రిపై ఎల్లప్పుడూ నిలిపి ఉంచడం ద్వారానే తన కార్యములు జరిగించానని బోధించాడు. ఆయన శక్తి దేవునిపై నిరంతరం ఆయన నిలిపిన చూపులోనే ఉంది (యోహాను 5:19–21).
మనం ఉదహరించిన కొద్దిపాటి వాక్యభాగాలతో దైవప్రేరిత వాక్యము మొత్తం ధోరణి పూర్తిగా ఏకీభవిస్తుంది. హెబ్రీయుల పత్రికలో మనకు ఇవ్వబడిన ఉపదేశంలో అది సంక్షిప్తం చేయబడింది: “విశ్వాసమునకు కర్తయు దాని పరిపూర్ణ కర్తయునైన యేసువైపు చూచుచు” జీవిత పరుగును పరుగెత్తాలని. దీనినుండి విశ్వాసం ఒక్కసారి చేసే కార్యం కాదని, త్రిత్వ దేవునిపై హృదయం నిరంతరం నిలిపే దృష్టి అని మనం తెలుసుకుంటాము.
కాబట్టి నమ్మడం అంటే హృదయ శ్రద్ధను యేసువైపు మళ్ళించడమే. “దేవుని గొఱ్ఱెపిల్లను చూడాలని” మనస్సును పైకి ఎత్తడం, జీవితాంతం ఆ చూపును ఆపకుండా కొనసాగించడం. మొదట్లో ఇది కష్టంగా అనిపించవచ్చు, కానీ ఆయన అద్భుత వ్యక్తిత్వాన్ని ప్రశాంతంగా, ఒత్తిడి లేకుండా స్థిరంగా చూస్తుండగా అది సులభతరమవుతుంది. మనసు మరల్చే విషయాలు అడ్డుపడవచ్చు, కానీ హృదయం ఒకసారి ఆయనకు అంకితమైతే, ప్రతి చిన్న పరధ్యానం తరువాత శ్రద్ధ మళ్ళీ తిరిగివచ్చి, తన కిటికీకి తిరిగివచ్చే సంచార పక్షిలా ఆయనపై నిలుస్తుంది.
యేసువైపు శాశ్వతంగా చూస్తూ ఉండాలని హృదయ సంకల్పాన్ని స్థిరపరిచే ఈ ఒక్క గొప్ప నిశ్చయమైన కార్యాన్ని నేను నొక్కిచెప్పాలనుకుంటున్నాను. దేవుడు ఈ సంకల్పాన్నే మన ఎంపికగా స్వీకరించి, ఈ దుష్ట లోకంలో మనలను చుట్టుముట్టే వేలాది పరధ్యానాలకు అవసరమైన మినహాయింపులు ఇస్తాడు. మనం మన హృదయాల దిశను యేసువైపు నిర్ణయించుకున్నామని ఆయనకు తెలుసు, మనకు కూడా అది తెలుసు, ఇక కొంతకాలానికి ఇది మన వైపు నుండి ఎలాంటి చేతన ప్రయత్నం అవసరం లేని ఒక రకమైన ఆధ్యాత్మిక ప్రతిస్పందనగా మారే ఆత్మ అలవాటుగా రూపుదిద్దుకుంటుందని తెలుసుకుని ఓదార్పు పొందవచ్చు.
విశ్వాసం సద్గుణాలలో అతి తక్కువ స్వీయ-దృష్టి కలిగినది. అది స్వభావరీత్యా తన స్వంత ఉనికిని కూడా అరుదుగానే గుర్తిస్తుంది. తన ముందున్న ప్రతిదానినీ చూస్తూ, తనను తాను ఎన్నడూ చూడని కన్నులాగా, విశ్వాసం తాను ఆధారపడిన వస్తువుతోనే నిమగ్నమై ఉంటుంది, తనపై తాను ఎలాంటి శ్రద్ధ చూపదు. మనం దేవుని వైపు చూస్తున్నప్పుడు మనలను మనం చూడము—అది ఒక ధన్యమైన విముక్తి. తనను తాను శుద్ధిచేసుకోవాలని పోరాడి, పదే పదే విఫలమైన వ్యక్తి, తన ఆత్మతో కుస్తీ పట్టడం మానేసి పరిపూర్ణుడైన ఆయనవైపు చూసినప్పుడు నిజమైన ఉపశమనం అనుభవిస్తాడు. అతడు క్రీస్తువైపు చూస్తుండగానే, అతడు చాలాకాలంగా చేయాలని ప్రయత్నించిన విషయాలు అతనిలో నెరవేరుతూ ఉంటాయి. అది దేవుడే అతనిలో పని చేసి, తలంచేలా చేసి, జరిగించేలా చేయడమే.
విశ్వాసం స్వతహాగా యోగ్యతగల కార్యం కాదు; యోగ్యత దానికి లక్ష్యమైన వ్యక్తిలో ఉంది. విశ్వాసం అంటే మన దృష్టిని మళ్ళించడం, మన స్వంత దృష్టి కేంద్రం నుండి బయటపడి దేవుని దృష్టి కేంద్రంలోకి తీసుకురావడం. పాపం మన దృష్టిని లోపలికి తిప్పి స్వీయ-కేంద్రితంగా చేసింది. అవిశ్వాసం దేవుడు ఉండవలసిన స్థానంలో స్వీయాన్ని ప్రతిష్ఠించింది, “నా సింహాసనమును దేవుని సింహాసనము పైన స్థాపింతును” అని చెప్పిన లూసిఫర్ పాపానికి అది ప్రమాదకరంగా దగ్గరగా ఉంది. విశ్వాసం లోపలికి చూడకుండా బయటికి చూస్తుంది, అప్పుడు జీవితం మొత్తం సరైన క్రమంలోకి వస్తుంది.
ఇదంతా మరీ సరళంగా అనిపించవచ్చు. కానీ దీనికి క్షమాపణ చెప్పవలసిన అవసరం లేదు. సహాయం కోసం పరలోకమునకు ఎక్కిపోవడానికి లేదా పాతాళంలోకి దిగిపోవడానికి ప్రయత్నించేవారితో దేవుడు ఇలా చెబుతున్నాడు, “వాక్యము నీకు సమీపముగా ఉన్నది, అదే విశ్వాసవాక్యము.” ఆ వాక్యమే మన కన్నులను ప్రభువువైపు ఎత్తమని ప్రేరేపిస్తుంది, అప్పుడు విశ్వాసం అనే ధన్యమైన కార్యం మొదలవుతుంది.
మనం మన అంతరంగ నేత్రాలను దేవుని వైపు ఎత్తినప్పుడు, మనవైపు చూస్తున్న స్నేహపూర్వక కన్నులను మనం తప్పకుండా కలుసుకుంటాము, ఎందుకంటే ప్రభువు కన్నులు భూమి అంతటా సంచరిస్తాయని వ్రాయబడి ఉంది. “దేవుడు నన్ను చూచుచున్నాడు” అనేది అనుభవంలోని మధురమైన భాష. ఆత్మ కన్నులు బయటికి చూస్తూ దేవుని కన్నులు లోపలికి చూస్తూ కలుసుకున్నప్పుడు, పరలోకం ఈ భూమిపైనే మొదలవుతుంది.
“నా ప్రయత్నమంతా నీవైపు మళ్ళినప్పుడు, ఎందుకంటే నీ ప్రయత్నమంతా నావైపు మళ్ళినది; నా మనస్సు కన్నులను ఎన్నడూ మరల్చకుండా నీవైపే నా పూర్తి శ్రద్ధతో చూసినప్పుడు, ఎందుకంటే నీవు నన్ను నీ నిరంతర దృష్టితో ఆవరించియున్నావు; నా ప్రేమను నీవైపు మాత్రమే మళ్ళించినప్పుడు, ఎందుకంటే ప్రేమ స్వరూపివైన నీవే నన్ను మాత్రమే నీవైపు తిప్పుకొంటివి. ప్రభూ, నీ మధురమైన ఆనందము నన్ను ఇంత ప్రేమగా ఆవరించియున్న ఆ కౌగిలింత తప్ప నా జీవితమేమి?”[1] ఇలా నాలుగు వందల సంవత్సరాల క్రితం నికొలస్ ఆఫ్ క్యూసా వ్రాశాడు.
దేవుని ఈ వృద్ధ భక్తుని గురించి మరింత చెప్పాలని నాకు అనిపిస్తుంది. నేటి క్రైస్తవ విశ్వాసులలో అతడు ఎక్కడా అంతగా తెలియడు, ప్రస్తుత మౌలికవాదులలో అయితే అస్సలు తెలియదు. అతని ఆధ్యాత్మిక వైఖరి గల, అతడు ప్రాతినిధ్యం వహించే క్రైస్తవ ఆలోచనా విధానం గల మనుష్యులతో కొద్దిపాటి పరిచయం మనకెంతో ప్రయోజనం చేకూర్చగలదని నేను భావిస్తున్నాను. మన కాలపు సువార్తిక నాయకులచే ఆమోదం పొందాలంటే, క్రైస్తవ సాహిత్యం ఒకే రకమైన ఆలోచనా ధోరణిని అనుసరించవలసి ఉంటుంది, అక్కడి నుండి తప్పుకోవడం అంత సురక్షితం కాదు అనే ఒక రకమైన “పార్టీ లైన్.” అమెరికాలో అర్ధశతాబ్దం పాటు సాగిన ఇలాంటి ధోరణి మనలను ఆత్మసంతృప్తితో నింపివేసింది. మనం ఒకరినొకరు బానిసలవలె అనుకరిస్తాము, మన చుట్టూ ఉన్న ప్రతివారు చెప్పేదే మనం కూడా చెప్పడానికి, అయినా దానికి ఏదో సాకు వెతుక్కోవడానికి—ఆమోదించబడిన అంశంపై ఏదో చిన్న సురక్షితమైన మార్పు, లేదా అంతకన్నా ఏమీ లేకపోతే కనీసం ఒక కొత్త ఉదాహరణ—మన అత్యంత తీవ్రమైన ప్రయత్నాలన్నీ వెచ్చిస్తాము.
నికొలస్ క్రీస్తు నిజమైన అనుచరుడు, ప్రభువును ప్రేమించువాడు, యేసు వ్యక్తిత్వం పట్ల భక్తిలో ప్రకాశవంతంగా, తేజోమయంగా ఉండేవాడు. అతని వేదాంతం సనాతనమైనది, కానీ యేసు గురించిన ప్రతిదానికీ సముచితంగా ఉండవలసినట్టు సుగంధభరితం, మధురమైనదిగా ఉండేది. ఉదాహరణకు, నిత్యజీవం గురించిన అతని భావన అది స్వతహాగా సుందరమైనది, నేను తప్పు చేయకుంటే, నేటి మనలో సాధారణంగా ఉన్నదానికన్నా యోహాను 17:3 ఆత్మకు మరింత దగ్గరగా ఉంది. నిత్యజీవం, నికొలస్ చెప్పినట్టు, “నీవు నన్ను ఎన్నడూ చూడటం మానకుండా ఉండే ఆ ధన్యమైన దృష్టి తప్ప మరేమీ కాదు, అవును, నా ఆత్మలోని రహస్య స్థలాలను సైతం చూసే దృష్టి. నీ విషయంలో, చూడటమే జీవితాన్ని ఇవ్వడం; అది నిరంతరంగా నీ మధురమైన ప్రేమను అందించడం; అది నాకు ఆ ప్రేమను అందించడం ద్వారా నీ ప్రేమకై నన్ను రగిల్చడం, రగిల్చడం ద్వారా నన్ను పోషించడం, పోషించడం ద్వారా నా ఆరాటాన్ని రగిల్చడం, రగిల్చడం ద్వారా ఆనంద మంచును నేను తాగేలా చేయడం, తాగడం ద్వారా నాలో జీవపు ఊటను నింపడం, నింపడం ద్వారా దానిని వృద్ధిచేసి శాశ్వతం చేయడం.”[2]
ఇప్పుడు, విశ్వాసం అనేది దేవునిపై హృదయం నిలిపే దృష్టి అయితే, ఈ దృష్టి కేవలం సర్వదర్శియైన దేవుని కన్నులను కలుసుకోవడానికి అంతరంగ నేత్రాలను పైకెత్తడమే అయితే, అది సాధ్యమయ్యే వాటిలో అతి సులభమైనది అని తేలుతుంది. అత్యంత ప్రాముఖ్యమైన విషయాన్ని సులభతరం చేసి, మనలో బలహీనుడైన, పేదవాడైన వానికి కూడా అందుబాటులో ఉంచడం దేవునికి తగినట్టుగానే ఉంటుంది.
దీని నుండి పలు నిర్ధారణలు న్యాయంగా తీసుకోవచ్చు. ఉదాహరణకు, దీని సరళత. నమ్మడం అంటే చూడటమే కాబట్టి, ప్రత్యేక సామగ్రి లేదా మతపరమైన వస్తువులు లేకుండానే దీన్ని చేయవచ్చు. ప్రాణాధార ప్రాముఖ్యమైన ఈ ఒక్క విషయం ఎన్నడూ యాదృచ్ఛిక సంఘటనలకు లోబడకుండా దేవుడు జాగ్రత్త వహించాడు. సామగ్రి పాడైపోవచ్చు లేదా పోగొట్టుకోవచ్చు, నీరు లీకవ్వవచ్చు, రికార్డులు అగ్నికి ఆహుతి కావచ్చు, పరిచారకుడు ఆలస్యం కావచ్చు లేదా చర్చి కాలిపోవచ్చు. ఇవన్నీ ఆత్మకు బాహ్యమైనవి, ప్రమాదానికి లేదా యాంత్రిక వైఫల్యానికి లోబడి ఉంటాయి; కానీ చూడటం హృదయానికి సంబంధించినది, నిలబడి, మోకరిల్లి, లేదా ఏ చర్చికైనా వేయి మైళ్ళ దూరంలో తన చివరి యాతనలో పడుకున్న ఏ మనిషైనా దీన్ని విజయవంతంగా చేయగలడు.
నమ్మడం అంటే చూడటమే కాబట్టి, దీన్ని ఏ సమయంలోనైనా చేయవచ్చు. ఈ మధురమైన కార్యానికి ఒక కాలం మరొక కాలం కంటే ఎక్కువ శ్రేష్ఠమైనది కాదు. దేవుడు రక్షణను నెలవంకలపైనో పండుగలపైనో విశ్రాంతి దినాలపైనో ఆధారపడేలా చేయలేదు. ఈస్టర్ ఆదివారం నాడు ఒక మనిషి క్రీస్తుకు, ఉదాహరణకు ఆగస్టు 3వ శనివారం లేదా అక్టోబరు 4వ సోమవారం కంటే దగ్గరగా ఉండడు. క్రీస్తు మధ్యవర్తిత్వ సింహాసనంపై కూర్చుని ఉన్నంతకాలం, ప్రతి రోజూ మంచి రోజే, అన్ని రోజులూ రక్షణ దినాలే.
దేవుని నమ్మే ఈ ధన్యమైన కార్యంలో స్థలం కూడా ప్రాముఖ్యం కాదు. నీ హృదయాన్ని పైకెత్తి యేసుపై నిలుపు, అది రైలు పడక గదైనా, కర్మాగారమైనా, వంటగదైనా అయినా నీవు తక్షణమే ఒక పరిశుద్ధ స్థలంలో ఉంటావు. నీ మనస్సు ఆయనను ప్రేమించి విధేయత చూపడానికి నిర్ణయించుకుంటే, ఎక్కడి నుండైనా నీవు దేవుని చూడగలవు.
ఇప్పుడు, ఎవరైనా అడగవచ్చు, “మీరు చెప్పేది నిశ్శబ్ద ధ్యానానికి ఎక్కువ సమయం ఉన్న సన్యాసులు లేదా పరిచారకుల వంటి ప్రత్యేక వ్యక్తులకు మాత్రమేనా? నేను బిజీగా ఉండే పనివాడిని, ఒంటరిగా గడపడానికి నాకు కొద్దిపాటి సమయమే ఉంటుంది.” నేను వర్ణించే ఈ జీవితం పిలుపుతో సంబంధం లేకుండా దేవుని ప్రతి బిడ్డకూ చెందినది అని చెప్పడానికి నేను సంతోషిస్తున్నాను. వాస్తవానికి, కష్టపడి పనిచేసే అనేకమంది ప్రతిరోజూ దీన్ని సంతోషంగా ఆచరిస్తున్నారు, ఇది ఎవరికీ అందనిది కాదు.
నేను చెబుతున్న ఈ రహస్యాన్ని అనేకులు కనుగొన్నారు, తమలో ఏమి జరుగుతుందో పెద్దగా ఆలోచించకుండానే, దేవునివైపు అంతరంగంగా చూసే ఈ అలవాటును నిరంతరం ఆచరిస్తారు. తమ హృదయాలలోని ఏదో ఒక భాగం దేవుని చూస్తుందని వారికి తెలుసు. లౌకిక వ్యవహారాలలో నిమగ్నం కావడానికి తమ చేతన శ్రద్ధను ఉపసంహరించుకోవలసి వచ్చినప్పుడు కూడా, వారిలో ఒక రహస్య సహవాసం ఎల్లప్పుడూ కొనసాగుతూనే ఉంటుంది. అవసరమైన వ్యాపారం నుండి వారి శ్రద్ధ ఒక్క క్షణం విడుదల కాగానే అది వెంటనే దేవుని వైపు ఎగిరిపోతుంది. ఇది అనేకమంది క్రైస్తవుల సాక్ష్యంగా ఉంది, నేను దీన్ని ఇలా చెబుతున్నప్పుడు కూడా, నేను ఎవరినో, ఎంతమందినో ఉదహరిస్తున్నానేమో అనే భావన నాకు కలుగుతుంది, కానీ ఎవరిని లేదా ఎంతమందిని అనేది నాకు ఖచ్చితంగా తెలియదు.
కృపా సాధనాల సాధారణ మార్గాలకు విలువ లేదు అనే అభిప్రాయం నేను వదిలిపెట్టదలచుకోలేదు. వాటికి తప్పకుండా విలువ ఉంది. ప్రతి క్రైస్తవుడు ఏకాంత ప్రార్థన చేయాలి. దీర్ఘకాలం బైబిలు ధ్యానం మన దృష్టిని శుద్ధిచేసి దిశానిర్దేశం చేస్తుంది; చర్చి హాజరు మన దృక్పథాన్ని విస్తృతం చేసి ఇతరులపై మన ప్రేమను పెంచుతుంది. సేవ, పని, కార్యాచరణ; ఇవన్నీ మంచివే, ప్రతి క్రైస్తవుడు వీటిలో నిమగ్నం కావాలి. కానీ వీటన్నిటి అడుగున, వాటికి అర్థాన్ని ఇస్తూ, దేవుని దర్శించే అంతరంగ అలవాటు ఉంటుంది. మన బాహ్య నేత్రాలు గతించిపోతున్న ఈ లోకపు దృశ్యాలను చూస్తుండగానే, దేవుని చూడగలిగే ఒక కొత్త దృష్టి (అలా చెప్పాలంటే) మనలో అభివృద్ధి చెందుతుంది.
మనం వ్యక్తిగత భక్తిని అనవసరంగా ఎక్కువ చేసి చూపిస్తున్నామని, కొత్త నిబంధనలోని “మనం” అనేది స్వార్థపూరిత “నేను”చే స్థానభ్రంశం చెందుతోందని ఎవరైనా భయపడవచ్చు. ఒకే ట్యూనింగ్ ఫోర్క్కు శృతి చేయబడిన నూరు పియానోలు, స్వయంచాలకంగా ఒకదానితో ఒకటి శృతి చేయబడతాయని మీరెప్పుడైనా గమనించారా? అవి ఒకదానితో ఒకటి కాక, ప్రతి ఒక్కటీ లొంగవలసిన మరో ప్రమాణానికి శృతి చేయబడటం వల్ల ఏకత్వం సాధిస్తాయి. అలాగే క్రీస్తువైపు చూస్తూ కలిసిన నూరుమంది ఆరాధకులు, “ఏకత్వం” గురించి స్పృహ కలిగి, దేవుని నుండి తమ కన్నులు మరల్చి సన్నిహిత సహవాసం కోసం ప్రయత్నించడం కంటే, హృదయరీత్యా ఒకరికొకరు ఎక్కువ దగ్గరగా ఉంటారు. వ్యక్తిగత భక్తి పరిశుద్ధపరచబడినప్పుడు సామాజిక భక్తి పరిపూర్ణమవుతుంది. దాని అవయవాలు ఆరోగ్యవంతంగా మారేకొద్దీ శరీరం బలంగా మారుతుంది. దానిని కూర్చిన సభ్యులు ఉత్తమమైన, ఉన్నతమైన జీవితాన్ని వెతకడం మొదలుపెట్టినప్పుడు దేవుని సంఘం మొత్తం లాభం పొందుతుంది.
పైన చెప్పినదంతా నిజమైన మారుమనస్సు, జీవితాన్ని దేవునికి పూర్తిగా అప్పగించడం అనే వాటిని ముందుగానే ఊహిస్తుంది. దీన్ని ప్రస్తావించవలసిన అవసరం లేదు, ఎందుకంటే అలాంటి అప్పగింత చేసినవారు మాత్రమే ఇంతవరకు చదివి ఉంటారు.
దేవునివైపు అంతరంగంగా చూసే అలవాటు మనలో స్థిరపడినప్పుడు, దేవుని వాగ్దానాలకు, కొత్త నిబంధన స్వభావానికి మరింత అనుగుణమైన ఆధ్యాత్మిక జీవితపు కొత్త స్థాయికి మనం చేర్చబడతాము. మన పాదాలు ఇక్కడ మనుష్యుల మధ్య సాధారణ కర్తవ్యపు అల్ప మార్గంలో నడుస్తున్నప్పటికీ, త్రిత్వ దేవుడే మన నివాస స్థలంగా ఉంటాడు. నిజంగా మనం జీవితపు పరమ శ్రేయస్సును కనుగొంటాము. “కోరదగిన ప్రతి ఆనందానికీ మూలం అక్కడే ఉంది; మనుష్యులు గానీ దేవదూతలు గానీ దీనికన్నా మెరుగైనదాన్ని ఆలోచించలేరు, ఉనికి రూపంలో దీనికన్నా మెరుగైనది ఏదీ ఉండజాలదు! ఎందుకంటే అది ప్రతి వివేకవంతమైన కోరికకు పరమ పరాకాష్ఠ, దానికన్నా గొప్పది ఏదీ ఉండజాలదు.”[3]
ప్రభూ, నీవైపు చూసి తృప్తి పొందమని ఆహ్వానించే ఒక మంచి మాట నేను విన్నాను. నా హృదయం స్పందించాలని కోరుకుంటుంది, కానీ పాపం నా దృష్టిని కప్పివేసి నిన్ను మసకగా మాత్రమే చూడనిస్తుంది. దయచేసి నన్ను నీ అమూల్యమైన రక్తంతో శుద్ధిచేసి, నన్ను అంతరంగంలో పవిత్రునిగా చేయుము, తద్వారా నా భూలోక యాత్రా దినములన్నిటిలో నేను తెరలేని కన్నులతో నిన్ను దర్శించగలను. అప్పుడు నీ పరిశుద్ధులలో మహిమపరచబడి, నమ్మువారందరిలో ఆశ్చర్యపరచబడటానికి నీవు ప్రత్యక్షమయ్యే దినమున, పరిపూర్ణ తేజస్సుతో నిన్ను దర్శించడానికి నేను సిద్ధంగా ఉంటాను. ఆమేన్.