నా ప్రాణము నిన్ను హత్తుకొని వెంబడించుచున్నది; నీ కుడిచెయ్యి నన్ను ఆదుకొనుచున్నది. (కీర్తనలు 63:8)
క్రైస్తవ వేదాంతశాస్త్రము “ముందుగా వచ్చు కృప” (prevenient grace) అను సిద్ధాంతమును బోధించుచున్నది. సంక్షిప్తముగా చెప్పాలంటే, మనుష్యుడు దేవుని వెదకుటకు ముందు, దేవుడే మొదట ఆ మనుష్యుని వెదకి యుండవలెననునదే దీని భావము.
పాపియైన మనుష్యుడు దేవుని గూర్చి సరైన తలంపు తలచుటకు ముందు, అతని అంతరంగములో ఒక వెలుగు కలిగించు కార్యము జరిగియుండవలెను; అది అసంపూర్ణమైనదే అయినను, నిజమైన కార్యమే, మరియు తరువాత కలుగు ప్రతి కోరికకును, వెదకుటకును, ప్రార్థనకును రహస్య కారణము.
మనము దేవుని వెంబడించుటకు కారణము, ఆయనే మొదట మనలో ఆ వెంబడింపుకు పురికొల్పు ఒక ఆరాటమును ఉంచుట మాత్రమే. “నన్ను పంపిన తండ్రి ఒకని ఆకర్షించని యెడల ఎవడును నా యొద్దకు రాలేడు” అని మన ప్రభువు పలికెను; మరియు ఈ ముందుగా వచ్చు ఆకర్షణ మూలముననే, రాక అను క్రియకు మనకు దక్కవలసిన ఘనతనంతటిని దేవుడు మననుండి తీసివేయుచున్నాడు. దేవుని వెంబడించవలెనను ప్రేరణ దేవునినుండియే పుట్టును, అయితే ఆ ప్రేరణ కార్యరూపము దాల్చుటయే ఆయనను హత్తుకొని వెంబడించు మన వెంబడింపు; మరియు మనమాయనను వెంబడించు ప్రతిక్షణమున మనమిదివరకే ఆయన హస్తములో ఉన్నాము: “నీ కుడిచెయ్యి నన్ను ఆదుకొనుచున్నది.”
ఈ దైవిక “ఆదుకొనుట”లోను, మానవుని “వెంబడించుట”లోను ఏ విరోధాభాసము లేదు. సమస్తమును దేవుని వలననే కలుగును; ఏలయనగా వాన్ హ్యూగెల్ బోధించినట్లు, దేవుడు ఎల్లప్పుడు ముందుగానే ఉండును. అయితే ఆచరణలో (అనగా దేవుని ముందస్తు కార్యము మనుష్యుని ప్రస్తుత ప్రతిస్పందనను కలిసికొను చోట) మనుష్యుడు దేవుని వెంబడింపవలెను. దేవుని ఈ రహస్య ఆకర్షణ, దేవునితో గుర్తింపదగిన అనుభవముగా పరిణమించవలెనన్న, మన తరపున తప్పక సానుకూల ప్రతిస్పందన ఉండవలెను. వ్యక్తిగత అనుభూతియొక్క వెచ్చని భాషలో ఇది నలుబది రెండవ కీర్తనలో పలుకబడినది: “జింక నీటి కాలువలకొరకు ఆశపడునట్లు, దేవా, నీకొరకు నా ప్రాణము ఆశపడుచున్నది. నా ప్రాణము దేవుని కొరకు, జీవముగల దేవుని కొరకే దప్పికగొనుచున్నది; నేనెప్పుడు వచ్చి దేవుని సన్నిధిని కనబడుదునా?” ఇది అగాధము అగాధమును పిలుచుటయే, మరియు ఆరాటపడు హృదయము దీనిని గ్రహించును.
విశ్వాసమూలముగా నీతిమంతులగుట అను సిద్ధాంతము — ఇది బైబిలు సత్యమే, నిష్ఫలమైన ధర్మశాస్త్రవాదమునుండియు, ఫలింపని స్వీయప్రయత్నమునుండియు కలుగు ధన్యమైన ఉపశమనమే — నేటి కాలములో దుష్ట సాంగత్యములో పడిపోయి, మనుష్యులను దేవుని జ్ఞానమునుండి నిజముగా అడ్డగించునట్లుగా అనేకులచే భాష్యము చేయబడినది. మతసంబంధమైన మారుమనస్సు అను క్రియ మొత్తము యాంత్రికముగా, ఆత్మలేనిదిగా చేయబడినది. నైతిక జీవితమునకు ఏ కుదుపు లేకుండగా, ఆదాము సంబంధమైన అహంకారమునకు ఏ ఇబ్బంది కలుగకుండగా ఇప్పుడు విశ్వాసమును కనపరచవచ్చును. క్రీస్తును “అంగీకరించువాని” ఆత్మలో ఆయనయెడల ఏ ప్రత్యేక ప్రేమయు కలుగకుండగనే ఆయనను “అంగీకరించవచ్చును.” ఆ మనుష్యుడు “రక్షింపబడెను” గాని, దేవుని కొరకు అతనికి ఆకలిగాని దప్పికగాని లేదు. వాస్తవానికి తృప్తిపడవలెననియు, కొంచెముతోనే సంతృప్తి చెందవలెననియు అతనికి ప్రత్యేకముగా బోధింపబడుచున్నది.
నేటి శాస్త్రజ్ఞుడు దేవుని లోకపు అద్భుతముల మధ్య దేవుని కోల్పోయెను; మనము క్రైస్తవులమో, ఆయన వాక్యపు అద్భుతముల మధ్య దేవుని కోల్పోవు నిజమైన ప్రమాదములో ఉన్నాము. దేవుడు ఒక వ్యక్తి అనియు, అట్టి వ్యక్తిగా, మరి ఏ వ్యక్తినైనను వృద్ధిపరచుకొనునట్లు ఆయనను వృద్ధిపరచుకొనవచ్చుననియు మనమించుమించు మరచిపోయితిమి. ఇతర వ్యక్తిత్వములను ఎరుగగలుగుట వ్యక్తిత్వమునందు అంతర్భాగము, కాని ఒక వ్యక్తిత్వమును మరియొక వ్యక్తిత్వము పూర్తిగా ఒక్క సమావేశములోనే ఎరుగలేదు. దీర్ఘకాలిక, ప్రేమపూర్వక మానసిక సాంగత్యము తరువాతనే ఇరువురియొక్క పూర్తి సాధ్యతలు అన్వేషింపబడగలవు.
మనుష్యుల మధ్యనున్న సాంఘిక సాంగత్యమంతయు వ్యక్తిత్వమునకు వ్యక్తిత్వము చూపు ప్రతిస్పందనయే — మనుష్యునికిని మనుష్యునికిని మధ్య అత్యల్ప స్పర్శనుండి, మానవాత్మ చెందగలిగిన అత్యంత సన్నిహిత సహవాసమువరకు క్రమముగా హెచ్చుచుండును. మతము, అది నిజమైనదైనంతమేరకు, తన సారాంశములో, సృష్టింపబడిన వ్యక్తిత్వములు సృష్టికర్తయైన వ్యక్తిత్వమునకు, అనగా దేవునికి చూపు ప్రతిస్పందనయే. “అద్వితీయ సత్యదేవుడవైన నిన్నును, నీవు పంపిన యేసుక్రీస్తును ఎరుగుటయే నిత్యజీవము.”
దేవుడు ఒక వ్యక్తి; తన మహోన్నత స్వభావపు లోతులలో మరి ఏ వ్యక్తి వలెనైనను ఆయన ఆలోచించును, సంకల్పించును, ఆనందించును, భావించును, ప్రేమించును, కోరును, బాధను కూడ అనుభవించును. తనను మనకు తెలియజేయుటలో ఆయన పరిచితమైన వ్యక్తిత్వపు రీతినే అనుసరించును. మన మనసుల, మన సంకల్పముల, మన భావోద్వేగముల మార్గములద్వారానే ఆయన మనతో సంభాషించును. దేవునికిని విమోచింపబడిన మనుష్యుని ఆత్మకును మధ్యనున్న నిరంతర, నిస్సందేహమైన ప్రేమానుభూతుల, తలంపుల మార్పిడియే నూతన నిబంధన మతము యొక్క స్పందించు హృదయము.
దేవునికిని ఆత్మకును మధ్యనున్న ఈ సాంగత్యము మనకు స్పృహతో కూడిన వ్యక్తిగత ఎరుకద్వారా తెలియబడును. ఇది వ్యక్తిగతమైనది: అనగా ఇది విశ్వాసుల సమూహముద్వారా, ఆ సమూహముగా రాదు గాని, ప్రతి వ్యక్తికిని తెలియబడును, మరియు ఆ సమూహమును కూర్చు వ్యక్తులద్వారానే ఆ సమూహమునకును తెలియబడును. మరియు ఇది స్పృహతో కూడినది: అనగా ఇది స్పృహకు దిగువన ఉండి, ఆత్మకు తెలియకుండగనే పనిచేయదు (కొందరు శిశుబాప్తిస్మము గూర్చి తలంచునట్లు), గాని మనుష్యుడు అనుభవముయొక్క మరి ఏ వాస్తవమునైనను “ఎరిగినట్లుగానే” దీనిని “ఎరుగగల” ఎరుక పరిధిలోనికి వచ్చును.
దేవుడు గొప్పస్థాయిలో ఎట్టివాడో, నీవును నేనును చిన్నస్థాయిలో అట్టివారమే (మన పాపములు తప్ప). ఆయన స్వరూపమందు చేయబడిన వారమగుటచేత, ఆయనను ఎరుగగల సామర్థ్యము మనలో ఉన్నది. మన పాపములలో మనకు లోపించునది శక్తి మాత్రమే. పునర్జన్మలో ఆత్మ మనలను జీవముకొరకు తిరిగి రేపిన క్షణమే, మన సర్వస్వము దేవునితో తనకున్న బాంధవ్యమును గ్రహించి, ఆనందముతో గుర్తింపుతో ఎగసిపడును. దానిని బట్టియే మనము దేవుని రాజ్యమును చూడగలుగుదుము — ఆ పరలోక జననము లేకుండా అది అసాధ్యము. అయితే ఇది అంతము కాదు, ఆరంభము మాత్రమే; ఏలయనగా ఇప్పుడు ఆ మహిమాన్విత వెంబడింపు, దేవత్వముయొక్క అనంతమైన ఐశ్వర్యములను హృదయము ఆనందముతో అన్వేషించుట ఆరంభమగును. ఇక్కడనే మనము ఆరంభింతుమని నేను చెప్పుచున్నాను గాని, ఎక్కడ ఆగుదుమో ఇంతవరకు ఏ మనుష్యుడును కనుగొనలేదు; ఏలయనగా త్రిత్వముగల దేవుని భయంకరమైన, రహస్యమైన లోతులలో హద్దుగాని అంతముగాని లేదు.
అంచులేని సముద్రమా, నిన్నెవడు కొలువగలడు?
నీ స్వీయ నిత్యత్వమే నిన్ను చుట్టియున్నది,
దివ్య మహారాజ్యమా!
దేవుని కనుగొనియు ఇంకను ఆయనను వెంబడించుచుండుటయే ప్రేమయొక్క ఆత్మసంబంధమైన విరోధాభాసము — సులభముగా తృప్తిచెందు మతజీవులచే నిజముగా అలక్ష్యము చేయబడినదే గాని, రగులుచున్న హృదయముగల పిల్లలచే వారి ఆనందకరమైన అనుభవములో సమర్థింపబడినది. సెయింట్ బెర్నార్డ్ ఈ పరిశుద్ధ విరోధాభాసమును, ఆరాధించు ప్రతి ఆత్మ తక్షణమే గ్రహించగల ఒక మధురమైన చతుష్పదిలో పలికెను:
జీవాహారమా, నిన్ను రుచిచూతుము,
ఇంకను నీపై విందు చేయ ఆశపడుతుము;
ఊటకు మూలమా, నీలో దాహము తీర్చుకొందుము,
నీతో నింపుకొనుటకే మా ఆత్మలు దప్పికగొనుచున్నవి.
గతకాలపు పరిశుద్ధులైన స్త్రీపురుషులకు సమీపించి చూడుడి, వెంటనే దేవుని కొరకు వారికున్న కోరిక వేడిమిని మీరు గ్రహింతురు. వారు ఆయనకొరకు దుఃఖించిరి, రేయింబవళ్లు, తగిన సమయమందును తగనప్పుడును ప్రార్థించిరి, పోరాడిరి, వెదకిరి; మరియు వారు ఆయనను కనుగొనినప్పుడు, ఆ దీర్ఘకాలిక వెదకుటనుబట్టి ఆ దొరకుట మరింత మధురమాయెను. తాను దేవుని ఎరిగియుండుట అనుదానినే మోషే ఆయనను మరింత బాగుగా ఎరుగుటకు వాదనగా వాడుకొనెను. “కావున నేను నీ దృష్టిలో దయపొందినయెడల, నేను నిన్ను ఎరిగి నీ దృష్టిలో దయపొందునట్లు, ఇప్పుడు నీ మార్గమును నాకు తెలియజేయుమని వేడుకొనుచున్నాను”; అక్కడనుండి ఆయన సాహసముతో “నీ మహిమను నాకు దయచేసి కనుపరచుము” అను మనవి చేయుటకు లేచెను. ఈ ఆర్తి ప్రదర్శనవలన దేవుడు నిజముగా సంతోషించెను, మరుసటిదినమున మోషేను కొండమీదికి పిలిచి, అక్కడ గంభీరమైన ఊరేగింపులో తన మహిమనంతటిని అతని ఎదుట గుండ వెళ్లజేసెను.
దావీదు జీవితము ఆధ్యాత్మిక కోరికయొక్క ప్రవాహము, మరియు అతని కీర్తనలు వెదకువాని మొఱ్ఱతోను, దొరకినవాని ఆనంద ధ్వనితోను మారుమ్రోగుచున్నవి. తన జీవితపు మూలవసంతము క్రీస్తు కొరకైన తన రగులుచున్న కోరికయే అని పౌలు ఒప్పుకొనెను. “ఆయనను ఎరుగుటయే” అతని హృదయపు లక్ష్యమాయెను, మరియు దీనికొరకు అతడు సమస్తమును బలిపెట్టెను. “నిశ్చయముగా నా ప్రభువైన క్రీస్తుయేసును గూర్చిన జ్ఞానముయొక్క శ్రేష్ఠతనుబట్టి నేను సమస్తమును నష్టముగానే ఎంచుకొనుచున్నాను; ఆయననిమిత్తము నేను సమస్తమును పోగొట్టుకొని, క్రీస్తును సంపాదించుకొనునట్లు వాటిని పెంటవలె ఎంచుచున్నాను.”
కీర్తనలు దేవుని కొరకైన ఆరాటముతో మధురముగా ఉండును — పాడువాడు వెదకుచున్నప్పుడే, తానిదివరకే కనుగొంటినని ఎరిగియుండు ఆ దేవుని కొరకు. “ఆయన అడుగుజాడ నాకు కనబడుచున్నది, నేను వెంబడింతును” అని మన పూర్వికులు కేవలము ఒక తరము క్రితమే పాడిరి, కాని ఆ పాట ఇప్పుడు గొప్ప సభలో వినబడదు. ఈ చీకటి దినములలో మన బోధకులు మనకొరకు వెదకుటను చేసివేసిరనుట ఎంత దుఃఖకరము! క్రీస్తును “అంగీకరించు” తొలి క్రియపైననే సమస్తము కేంద్రీకరింపబడుచున్నది (సందర్భవశాత్తు, ఈ మాట బైబిలులో ఎక్కడను కానరాదు), మరియు దానితరువాత మన ఆత్మలకు దేవుని మరింత ప్రత్యక్షతను ఆశింపవలెనని మనమెంత మాత్రము ఆశింపబడము. మనము ఆయనను కనుగొంటిమేని ఇక ఆయనను వెదకనక్కరలేదను కపట తర్కపు వలలో చిక్కుకొనియున్నాము. ఇదియే సనాతన సిద్ధాంతపు తుది మాటగా మనయెదుట పెట్టబడుచున్నది, మరియు బైబిలుచే బోధింపబడిన ఏ క్రైస్తవుడును దీనికి వేరుగా ఎన్నడును నమ్మలేదని తీసికొనబడుచున్నది. ఆ విషయమై ఆరాధించు, వెదకు, పాడు సంఘముయొక్క సాక్ష్యమంతయు ఇట్లు కరకుగా పక్కకు నెట్టివేయబడుచున్నది. సుగంధభరితమైన సాధువుల మహాసైన్యముయొక్క అనుభవపూర్వక హృదయవేదాంతము, అగస్టీన్కుగాని, రూథర్ఫర్డ్కుగాని, బ్రెయినర్డ్కుగాని నిశ్చయముగా వింతగా వినిపించియుండు లేఖనముల ఆత్మసంతృప్తికరమైన భాష్యమునకు అనుకూలముగా త్రోసిపుచ్చబడుచున్నది.
ఈ మహా చల్లదనము మధ్యను, నిస్సారమైన తర్కముతో తృప్తిపడని కొందరు ఉన్నారని ఒప్పుకొనుటకు నేను సంతోషించుచున్నాను. వారు ఆ వాదన బలమును ఒప్పుకొందురు, తరువాత కన్నీళ్లతో వెనుదిరిగి ఏకాంత స్థలము వెదకి, “ఓ దేవా, నీ మహిమను నాకు కనుపరచుము” అని ప్రార్థింతురు. దేవుడు అను ఆశ్చర్యమును వారు తమ హృదయములతో స్పృశింపవలెననియు, తమ అంతరంగపు కన్నులతో చూడవలెననియు, రుచిచూడవలెననియు కోరుకొందురు.
దేవుని కొరకైన ఈ మహోన్నత ఆరాటమును నేను ఉద్దేశపూర్వకముగా ప్రోత్సహింపగోరుచున్నాను. దీని కొరత మనలను నేటి అధమస్థితికి తీసికొనివచ్చినది. మన మతసంబంధమైన జీవితములలోని బిగుసుకుపోయిన, మ్రొద్దుబారిన లక్షణము మనలోని పరిశుద్ధమైన కోరిక కొరతయొక్క ఫలితమే. ఆత్మసంతృప్తి ఆధ్యాత్మిక ఎదుగుదలకు ప్రాణాంతకమైన శత్రువు. తీక్షణమైన కోరిక ఉండియే తీరవలెను, లేనియెడల క్రీస్తు తన ప్రజలకు తనను ప్రత్యక్షపరచుకొనుట జరుగదు. తనను కోరుకొనవలెనని ఆయన కనిపెట్టుకొనియున్నాడు. మనలో అనేకులయెడల ఆయన ఇంత దీర్ఘకాలము, ఇంత వ్యర్థముగా కనిపెట్టుకొనియుండుట ఎంత విచారకరము.
ప్రతి యుగమునకు తనదైన ప్రత్యేక లక్షణములు ఉండును. ప్రస్తుతము మనము మతసంబంధమైన సంక్లిష్టత గల యుగములో ఉన్నాము. క్రీస్తునందున్న సరళత మనమధ్య అరుదుగా కానవచ్చును. దాని స్థానములో కార్యక్రమములు, పద్ధతులు, సంస్థలు, మరియు కాలమును శ్రద్ధను ఆక్రమించుకొనియు హృదయపు ఆరాటమును ఎన్నడును తృప్తిపరచలేని ఆందోళనభరిత కార్యకలాపముల లోకమే ఉన్నది. మన అంతరంగ అనుభవముయొక్క పలుచదనము, మన ఆరాధనయొక్క డొల్లతనము, మన ప్రచార పద్ధతులకు గుర్తుగా ఉన్న లోకపు దాస్య అనుకరణ — ఇవన్నియు, ఈ దినములలో మనము దేవుని అసంపూర్ణముగా మాత్రమే ఎరుగుదుమనియు, దేవుని సమాధానమును దాదాపు ఎరుగమనియు సాక్ష్యమిచ్చుచున్నవి.
మతసంబంధమైన బాహ్యవిషయములన్నిటి మధ్యను దేవుని కనుగొనవలెనన్న, మనము మొదట ఆయనను కనుగొనుటకే నిశ్చయించుకొని, తరువాత సరళతయను మార్గములో సాగవలెను. ఎప్పటివలెనే ఇప్పుడును దేవుడు తనను “పసిపిల్లలకు” వెల్లడించుకొనును, జ్ఞానులకును వివేకులకును చిక్కని చీకటిలో తనను దాచుకొనును. ఆయనను సమీపించు మన విధానమును సరళము చేసికొనవలెను. అత్యవసరమైన వాటికే కుదించుకొనవలెను (అవి ధన్యకరముగా చాలా కొద్దిగా ఉన్నట్లు తెలియబడును). ఇతరులను మెప్పించు ప్రతి ప్రయత్నమును విడనాడి, బాల్యపు నిష్కపట నిజాయితీతో రావలెను. ఇట్లు చేసినయెడల, నిస్సందేహముగా దేవుడు శీఘ్రముగా స్పందించును.
మతము తన తుది మాట పలికిన తరువాత, దేవుని తప్ప మనకు అవసరమైనది మరేదియు లేదు. దేవుని-మరియు వెదకు దుష్టపు అలవాటు, దేవుని పరిపూర్ణ ప్రత్యక్షతలో కనుగొనకుండా మనలను సమర్థవంతముగా అడ్డగించుచున్నది. ఆ “మరియు” లోనే మన మహా దురవస్థ దాగియున్నది. ఆ “మరియు”ను తొలగించితిమేని, మనము శీఘ్రముగా దేవుని కనుగొందుము, మరియు ఆయనలో, మన జీవితమంతయు రహస్యముగా ఆరాటపడుచున్నదానిని కనుగొందుము.
దేవుని మాత్రమే వెదకుటలో మన జీవితములను సంకుచితము చేసికొందుమేమో, విస్తరించుచున్న మన హృదయముల చలనములను నిర్బంధించుకొందుమేమో అని మనము భయపడనక్కరలేదు. దీనికి వ్యతిరేకమే సత్యము. దేవునినే మన సర్వస్వముగా చేసికొనుటకు, మనలను మనము కేంద్రీకరించుకొనుటకు, అనేకములను ఆ ఒక్కనికొరకు బలిపెట్టుటకు మనము తప్పక సిద్ధపడవచ్చును.
పురాతనమైన ఆంగ్ల సాహిత్య గ్రంథమైన ‘ద క్లౌడ్ ఆఫ్ అన్నోయింగ్’ రచయిత దీనిని ఎట్లు చేయవలెనో మనకు బోధించుచున్నాడు. “వినయముతో కూడిన ప్రేమయొక్క కదలికతో నీ హృదయమును దేవునివైపు ఎత్తుము; మరియు ఆయననే తలపెట్టుము, ఆయన వరములనుగాక. మరియు దానికి తోడుగా, దేవుని స్వయముగా తప్ప మరి దేనిని గూర్చియు తలచుటకు అయిష్టతను చూపుము. తద్వారా నీ బుద్ధిలోగాని నీ సంకల్పములోగాని దేవుడు తప్ప మరేదియు పనిచేయకుండునట్లు. దేవుని అత్యధికముగా సంతోషపెట్టు ఆత్మయొక్క కార్యము ఇదియే.”
ఇంకను, ప్రార్థనలో మనము సమస్తమును, మన వేదాంతమునుకూడ, మరింత కుదించుకొనవలెనని ఆయన సూచించుచున్నాడు. “ఏలయనగా దేవుని తప్ప మరి ఏ కారణము లేకుండ, దేవునివైపు నేరుగా మళ్లిన నగ్నమైన సంకల్పమే చాలును.” అయినను ఆయన ఆలోచన మొత్తము క్రింద నూతన నిబంధన సత్యముయొక్క విశాలమైన పునాదియే ఉన్నది; ఏలయనగా “ఆయననే” అనగా, “నిన్ను చేసిన, నిన్ను కొనుక్కొనిన, కృపతో నిన్ను నీ స్థాయికి పిలిచిన దేవుడు” అని తాత్పర్యమని ఆయన వివరించుచున్నాడు. మరియు ఆయన సంపూర్ణముగా సరళతను సమర్థించుచున్నాడు: మతమును “ఒకే మాటలో చుట్టబెట్టి మడిచిపెట్టవలెనన్న, దానిని బాగుగా పట్టుకొనగలుగుటకు, ఒక్క అక్షరముగల ఒక చిన్న మాటను మాత్రమే తీసికొనుము; అది రెండు అక్షరములుగలదానికంటె మేలు, ఏలయనగా అది ఎంత చిన్నదైతే ఆత్మయొక్క కార్యమునకు అంత ఎక్కువగా సరిపడును. అట్టి మాట దేవుడు అను ఈ మాటయే, లేక ప్రేమ అను ఈ మాటయే.”
ప్రభువు ఇశ్రాయేలు గోత్రములమధ్య కనానును పంచిపెట్టినప్పుడు, లేవీ గోత్రమునకు భూమిలో భాగము దక్కలేదు. దేవుడు అతనితో సరళముగా, “నేనే నీ భాగము, నీ స్వాస్థ్యము” అని పలికెను; ఆ మాటలద్వారా అతనిని తన సహోదరులందరికంటెను, లోకములో ఎన్నడైనను జీవించిన రాజులందరికంటెను, చక్రవర్తులందరికంటెను ఐశ్వర్యవంతునిగా చేసెను. ఇందులో ఒక ఆధ్యాత్మిక సూత్రము ఇమిడియున్నది — సర్వోన్నత దేవుని ప్రతి యాజకునికి నేటికిని వర్తించు సూత్రము.
దేవుని తన నిధిగా కలిగియున్న మనుష్యుడు, ఆ ఒక్కనిలోనే సమస్తమును కలిగియున్నాడు. అనేక సాధారణ నిధులు అతనికి నిరాకరింపబడవచ్చును; లేదా అవి అతనికి అనుమతింపబడినను, వాటి ఆనందము, అవి అతని సంతోషమునకు ఎన్నడును అవసరము కానంతగా అదుపులో ఉండును. లేదా అవి ఒక్కొక్కటిగా తొలగిపోవుటను అతడు చూడవలసివచ్చినను, అతడు నష్టభావమును కొంచెముకూడ చెందడు; ఏలయనగా సమస్తమునకు మూలమైనవానిని కలిగియున్నందున, ఆ ఒక్కనిలోనే సర్వసంతృప్తిని, సర్వానందమును, సర్వసంతోషమును అతడు కలిగియున్నాడు. అతడు ఏమి కోల్పోయినను వాస్తవానికి అతడేమియు కోల్పోలేదు; ఏలయనగా ఇప్పుడు అతడు దానినంతటిని ఆ ఒక్కనిలోనే కలిగియున్నాడు, మరియు దానిని పవిత్రముగా, న్యాయబద్ధముగా, శాశ్వతముగా కలిగియున్నాడు.
ఓ దేవా, నీ మంచితనమును నేను రుచిచూచితిని; అది నన్ను తృప్తిపరచుటయేగాక, మరింతటి కొరకు నన్ను దప్పికగొనజేసినది. మరింత కృప నాకు అవసరమని బాధాకరముగా నేను ఎరుగుచున్నాను. నా కోరిక కొరతకు నేను సిగ్గుపడుచున్నాను. ఓ దేవా, త్రిత్వముగల దేవా, నిన్ను కోరుకొనవలెనని నేను కోరుకొనుచున్నాను; ఆరాటముతో నింపబడవలెనని ఆరాటపడుచున్నాను; ఇంకను దప్పికగొనవలెనని దప్పికగొనుచున్నాను. నీ మహిమను నాకు కనుపరచుము, నిన్ను వేడుకొనుచున్నాను, తద్వారా నిన్ను నిజముగా ఎరుగుదును గాక. నాలో ప్రేమయొక్క నూతన కార్యమును కృపతో ఆరంభింపుము. నా ఆత్మతో, “నా ప్రియురాలా, నా సుందరీ, లెమ్ము, రమ్ము” అని పలుకుము. అప్పుడు నేనింతకాలము తిరుగులాడిన ఈ పొగమంచు లోయనుండి లేచి నిన్ను వెంబడించుటకు నాకు కృపనిమ్ము. యేసు నామమున, ఆమేన్.