ఈ పుస్తకములో వెతకండి
మొదటి అధ్యాయము: జీవమును మరణమును. 1926 మాక్మిలన్ ప్రతి పాఠము; సుందర్ సింగ్ అసలు ఉర్దూ నుండి రెవ. టి. ఇ. రిడిల్ అనువదించెను. క్రింది ఉపశీర్షికలు అసలు పుస్తకములోనే ముద్రింపబడినవి.
జీవమునకు ఒక్కటే ఊట—అనంతమైన సర్వశక్తిగల జీవము; ఆయన సృజనాత్మక శక్తియే సమస్త జీవులకు జీవమిచ్చెను. సమస్త సృష్టి ఆయనయందు జీవించుచున్నది, ఆయనయందే నిత్యము నిలుచును. మరల ఈ జీవము అసంఖ్యాకమైన వేరు వేరు జీవములను సృజించెను; వాటి అభివృద్ధి స్థాయులలో మనుష్యుడు ఒకడు—దేవుని స్వరూపమందు సృజింపబడి, ఆయన పరిశుద్ధ సన్నిధిలో ఎల్లప్పుడు సంతోషముగా ఉండునట్లు.
ఈ జీవము రూపము మారవచ్చును, అయితే నాశనము కాజాలదు; ఒక ఉనికి రూపమునుండి మరొకదానిలోనికి మారుటను మరణమని పిలుచుదురు, అయినను మరణము జీవమును అంతము చేయదు, దానికి ఏమియు కలుపదు, ఏమియు తీసివేయదు. అది జీవమును ఒక ఉనికి రూపమునుండి మరొకదానికి మాత్రమే మార్చును. మన కన్నులకు కనబడకపోయినది అంతరించినది కాదు. అది మరొక రూపములోను స్థితిలోను మరల కనబడును.
ఈ విశ్వములో ఏదియు ఎన్నడు నాశనము కాలేదు, కాజాలదు కూడా; ఎందుకనగా సృష్టికర్త నాశనము కొరకు ఏదియు సృజించలేదు. ఆయన దానిని నాశనము చేయగోరియుంటే సృజించి ఉండెనా? సృష్టిలో ఏదియు నాశనము కానియెడల, సృష్టికి కిరీటమును సృష్టికర్త స్వరూపమునైన మనుష్యుడు ఎట్లు నాశనమగును? దేవుడు తన స్వరూపమును తానే నాశనము చేయగలడా, లేక మరి ఏ సృష్టియు చేయగలదా? ఎన్నడు కాదు!
మనుష్యుడు మరణమందు నాశనము కానియెడల, వెంటనే ఈ ప్రశ్న లేచును: మరణానంతరము మనుష్యుడు ఎక్కడ ఉండును, ఏ స్థితిలో ఉండును?
నా దర్శన అనుభవములనుండి సంక్షిప్త వివరణ ఇయ్య ప్రయత్నించెదను; అయితే ఆత్మీయ లోకపు దర్శనములలో నేను చూచినవన్నియు వర్ణింపశక్యము కాదు, ఎందుకనగా ఈ లోకపు భాషయు ఉపమానములును ఆ ఆత్మీయ వాస్తవములను చెప్పుటకు చాలవు; కనబడిన మహిమను సాధారణ భాషలోకి దించుటయే అపార్థమునకు దారితీయవచ్చును. అందుచేత ఆత్మీయ భాషకే తగిన సూక్ష్మ ఆత్మీయ సంగతులను విడిచిపెట్టి, అందరికి ప్రయోజనకరమైన కొన్ని సరళమైన బోధాత్మక సంఘటనలను మాత్రమే తీసికొనితిని. ఎప్పటికైనను ప్రతివాడును ఈ కనబడని ఆత్మీయ లోకములోనికి ప్రవేశింపవలసియున్నందున, దానిని కొంతవరకు తెలిసికొనుట నిష్ప్రయోజనము కాదు.