పిగియస్ వ్రాసిన మూడవ గ్రంథమునకు కాల్విన్ ఇచ్చు ప్రత్యుత్తరము

ఇప్పుడు మనము పిగియస్ వ్రాసిన మూడవ గ్రంథమునకు వచ్చుచున్నాము; దానినంతటిని అతడు అగస్టీనును గూర్చి చర్చించుటకే వినియోగించెను. మా అభిప్రాయమునకు ముఖ్య సమర్థకునిగా నేను అగస్టీనును ఉదహరించియుండుటచేత, అగస్టీనును నా పక్షమునుండి లాగివేయుటయే కాక, అతనిని తన పక్షమునకు చేర్చుకొనుటయే పిగియస్ ఇక్కడ ఉద్దేశించుచున్నాడు. కనీసము ఆరంభములో అతడు చెప్పుకొనునది ఇదే. అయితే విషయములోనికి దిగిన కొలదిని అతడు ఎల్లప్పుడును తడబడుచుండును; కొన్నిసార్లు అగస్టీను స్పష్టమైన బోధలనుండి తప్పించుకొను మార్గములను వెదకును, మరికొన్నిసార్లు తాను మొదట తన మిత్రునిగా చేసికొనగోరిన ఆ అగస్టీనునే బహిరంగముగా తిరస్కరించును. అట్లయినచో సమస్తమును అందింతుమని గొప్ప వాగ్దానములు చేసి, చివరకు పాఠకులను నిరాశపరచుటలో అర్థమేమి?

ఇక్కడ నా ఉద్దేశ్యము రెండు విధములైనది. మొదటిది, సత్యమును వివేకయుక్తమైన తీర్పును అపేక్షించు పాఠకులు పిగియస్ యొక్క నిజమైన ఉద్దేశ్యములను గ్రహింపవలెననుట. అతడు ఈ వాదములోనికి ప్రవేశించినది యథార్థమైన ఉపదేశేచ్ఛతో కాదు, మా యెడల గల తీవ్రమైన అసభ్యమైన ద్వేషముచేతనే. అతని వాదములను నడిపించునది సత్యమును నిజముగా వెదకు ప్రయత్నము కాదు, గర్వమును కలహప్రియత్వమును. అతడు ప్రదర్శించు దానిలో ఏదియు యథార్థమైనది గాని నిజాయితీగలది గాని కాదు; పాఠకులను మోసపుచ్చి, తన తెలివికిని కపటమునకును మెప్పును పొందగలిగినచో అతడు తృప్తిచెందును.

రెండవది, ప్రాచీన సంఘపితరులలో ఒకరైన అగస్టీను స్పష్టముగా మా అభిప్రాయములతో ఏకీభవించుచున్నాడని నేను చేయు వాదనలోని నిజాయితీని, నిష్కపటత్వమును పాఠకులు గుర్తింపవలెననుట.

నేను అగస్టీనును సందర్భమునుండి వేరుచేసి ఉదహరించుచున్నానని, తద్వారా అతని ఉద్దేశ్యమును నేను తప్పుగా అర్థము చేసికొనుచున్నానని పిగియస్ నన్ను నిందించును. అయితే దీనిని పరిశీలింతము. నేను ఉదహరించిన ఒక భాగము అగస్టీను వ్రాసిన అనస్తాసియస్‌కు వ్రాసిన పత్రిక (పత్రిక 145) లోనిది; అందులో బలమైన కోరికలచేత మానవ చిత్తము బంధింపబడియున్నందున ఆత్మ సహాయము లేకుండా అది స్వతంత్రము కాదని అగస్టీను వ్రాయుచున్నాడు. ఇందులో అస్పష్టమైనదేదైనను, సందర్భమునుండి వేరుచేయబడినదేదైనను ఉన్నదా?

నీతి యొక్క పరిపూర్ణత అను గ్రంథములోని ఒక భాగమును నేను వినియోగించుటను కూడ పిగియస్ ప్రశ్నించును. ఇక్కడ పెలాగియస్ పెట్టిన చిక్కుప్రశ్నను అగస్టీను ఎదుర్కొనుచున్నాడు; పెలాగియస్ ఇట్లు వాదించెను: “మనుష్యుడు అవశ్యతచేత పాపము చేయునా, స్వేచ్ఛాఎంపికచేత చేయునా? అవశ్యతచేత అయినచో అతడు నిందార్హుడు కాడు; ఎంపికచేత అయినచో, ఈ సామర్థ్యమును అతనికి ఇచ్చినవాడెవడు? మంచివాడైన దేవుడే గదా. అట్లయినచో అది చెడుతనమువైపే ఎక్కువగా మొగ్గుచూపుట ఎందుకు?” అగస్టీను యొక్క సమాధానము స్పష్టము: లోకములోనికి పాపము ప్రవేశించిన తరువాత మానవ స్వేచ్ఛ బంధింపబడెను. అందువలన మన చిత్తము “భ్రష్టమైనది”, స్వేచ్ఛ ఒక విధమైన బానిసత్వముగా మారెను. ఈ భ్రష్టత్వమునుబట్టి మానవుడు ఇప్పుడు దేవునికి మొరపెట్టుచు, “నా అవశ్యతలనుండి నన్ను విడిపింపుము” అనుచున్నాడని అతడు వివరించును. అందువలన దేవుని సహాయము లేకుండా మంచిని పూర్తిగా గ్రహింపను, చేయను మనకు సాధ్యము కాదు.

మన చిత్తము దేవునినుండి తొలగిపోయినప్పుడు నిజమైన స్వేచ్ఛ పోయినదని అగస్టీను తరువాత పేర్కొనును. మనము పాపమునకు దాసులమైతిమి; విడుదల మనకు అవసరమాయెను. రోగులకు వైద్యుడు అవసరమైనట్లే, బంధింపబడిన చిత్తమునకు విమోచకుడు అవసరమని అగస్టీను మాటలు నొక్కిచెప్పును. మన నిజమైన స్వేచ్ఛ, అనగా ఆత్మీయ ఆరోగ్యము, దేవుని కృపవలనను స్వస్థతవలనను మాత్రమే పునరుద్ధరింపబడును.

ఇప్పుడు నేను వాక్యభాగములను సందర్భమునుండి వేరుచేసి ఉదహరించితినని పిగియస్ చెప్పజూచుగాక! ఇక్కడ అగస్టీను బోధ నిస్సందేహమైనది: పాపముచేత భ్రష్టమైన మన చిత్తము దేవుని కృపచేతనే విముక్తి పొందగలదు.

మానవ స్వేచ్ఛను గూర్చియు పాపమును గూర్చియు అగస్టీను అభిప్రాయమును ఇంకను పరిశీలింతము. లారెన్షియస్‌కు వ్రాసిన పత్రికలో అగస్టీను ఇట్లు వ్రాయుచున్నాడు: “మనుష్యుడు తన స్వేచ్ఛాఎంపికను దుర్వినియోగపరచి, తనను తానును దానిని కూడ పోగొట్టుకొనెను.” ఈ వాక్యము అస్పష్టమైనది కానేకాదు; పాపమును ఎన్నుకొనుటచేత మానవుడు తన ఆది స్వేచ్ఛను పోగొట్టుకొనెనని మాత్రమే దీని భావము. బోనిఫేసుకు వ్రాసిన తన రచనలలో అగస్టీను దీనిని ఇంకను వివరించును: నిజమైన విధేయత మానవ శక్తినుండి మాత్రము కలుగదు, ఆత్మ సహాయమువలననే కలుగును. మానవ చిత్తము నీతిగా ప్రవర్తించవలెనన్నచో అది దేవుని కృపచేత విడిపింపబడవలెను; ఎందుకనగా ఉన్న స్థితిలో దేవుడు లేని స్వేచ్ఛాఎంపిక పాపము చేయుటకు మాత్రమే సమర్థమైనది. దైవసహాయము లేనిచో నీతిని అనుసరించు శక్తి మన చిత్తమునకు లేదని అతడు మరియు చేర్చును.

పతనమైన స్థితిలో నిజమైన స్వేచ్ఛ మనకు సహజము కాదని అగస్టీను స్పష్టముగా చెప్పుచున్నాడు. తన గద్దింపును కృపయు అను గ్రంథములో అతడు కొంచెము వ్యంగ్యమును కూడ వాడి, “స్వేచ్ఛాఎంపిక నీతినుండి స్వేచ్ఛగా ఉన్నది, పాపమునకు బంధింపబడియున్నది” అనును. దీనివలన, దేవుడు లేనప్పుడు మనము “స్వేచ్ఛ” అని పిలుచునది కేవలము పాపమునకు దాసత్వమే అని అతని భావము. నిజమైన స్వేచ్ఛ కృప యొక్క విముక్తిశక్తివలననే వచ్చునని అతడు చెప్పును.

మరియొక చోట అగస్టీను మానవ చిత్తమును గూర్చి నేరుగా మాటలాడి, దానిని “బంధింపబడినది” అని వర్ణించును. అతడు ఇట్లు వ్రాయును: “ఆహా, మనుష్యుడు తన చిత్తము యొక్క స్వేచ్ఛాఎంపికచేత, లేక బంధింపబడిన ఎంపికచేత, కాక దేవుని వరముచేత పరిపూర్ణుడగునట్లు ఉండిన ఎంత బాగుండును!” ఇక్కడ మానవ ఎంపిక దేవునిచేత బలపరచబడనిచో పాపముచేత బంధింపబడియే యుండునని అగస్టీను అంగీకరించుచున్నాడు.

అగస్టీను మాటలను నేను తప్పుగా వ్యాఖ్యానించుచున్నానని పిగియస్ చెప్పును, కాని సత్యము స్పష్టము. నిజమైన స్వేచ్ఛ దైవకృపపై ఆధారపడునని, అది లేనిచో మానవ చిత్తము పాపమునకు బద్ధమై యుండునని అగస్టీను చూచెను. ఈ వాక్యభాగములే విషయమును పరిష్కరించునని నేనెన్నడును వాదింపలేదు; “స్వేచ్ఛ” గల ఎంపికకు గల పరిమితులను గూర్చి అగస్టీను అభిప్రాయమును అవి కేవలము తెలియజేయుచున్నవి. ఈ కొన్ని మాటలపై ఆధారపడి నేను వాదమంతటిని తేల్చివేయజూచుచున్నానని నటించుచు పిగియస్ నా ఉద్దేశ్యమును వక్రీకరించుచున్నాడు. వాస్తవమునకు అవి చిత్తమును గూర్చిన అగస్టీను దృక్పథమును తెలియజేయును: పాపమునందు అది బంధింపబడియున్నది, నిజమైన స్వేచ్ఛ దేవుని వరము మాత్రమే.

అగస్టీనును తన వాదములోనికి తెచ్చుటకు ముందు, అగస్టీను తన రచనలను వ్రాసిన వివిధ కాలములను పరిగణింపవలెనని పిగియస్ సూచించి, వాటిని మూడు దశలుగా విభజించును: మొదటిది పెలాగియస్ వివాదమునకు ముందు, రెండవది పెలాగియస్‌తో జరిగిన వివాదకాలమున, మూడవది ఆ కలహము ఆరిన తరువాత. ఈ విభజనను అంగీకరించుటకు నేను సిద్ధముగా ఉన్నాను; కాని వివాదకాలపు రచనలు వాదోపవాదపు వేడిలో వ్రాయబడినందున అవి తక్కువ నమ్మదగినవను పిగియస్ యొక్క అంతర్గత ఊహతో నేను ఏకీభవింపజాలను. మరింత ప్రశాంతతతో వ్రాయబడిన అగస్టీను తరువాతి రచనలు అతని నిజమైన విశ్వాసమును స్పష్టముగా చూపునని పిగియస్ ధ్వనించుచున్నాడు.

అయితే పెలాగియస్ వివాదపు తీవ్రతవలన సత్యమునందు అగస్టీను నిబద్ధత దెబ్బతినెనను భావనతో నేను ఏకీభవింపను. ఈ రచనల కాలమున అగస్టీను ఆవేశపూరితుడైన యువకుడు కాడు; అనుభవ పరిపక్వతతో అతడు వాటిని సమీపించెను. అంతేగాక, స్వేచ్ఛాఎంపికను గూర్చిన తన ప్రశంసను అతడు తరచు తగ్గించుకొనినను, దానిపై తాను పెట్టిన పరిమితులను ఎన్నడును ఉపసంహరింపలేదు, పశ్చాత్తాపపడలేదు. ఈ స్థిరత్వము అతని రచనలన్నిటిలో కనబడుటవలన, వివాదము ముగిసిన తరువాత అతని అభిప్రాయములు మారలేదని, అతడు మొదటినుండి అవే నమ్మకములను కలిగియున్నాడని తెలియును. కాలమేదైనను అగస్టీను రచనల లక్ష్యము సత్యమును నమ్మకముగా వివరించుటయే, అతని వైఖరి మొదటినుండి తుదివరకు స్థిరముగా ఉండెను.

అగస్టీను తొలి రచనలను గూర్చిన పిగియస్ వాదమునకు వచ్చెదము. అతడు మనిఖేయులకు వ్యతిరేకముగా వ్రాయబడిన స్వేచ్ఛాచిత్తమును గూర్చిన అగస్టీను గ్రంథమును ఉదహరించుటతో ఆరంభించును; అందులో ప్రజలు నీతిగా జీవించుటకై మానవునికి స్వేచ్ఛాచిత్తము అవశ్యమని అగస్టీను వాదించును. దీనిని మనము నిరాకరించినచో దేవుని తీర్పు యొక్క న్యాయమును బలహీనపరచుదుమని పిగియస్ అనును. కాని స్పష్టపరచుటకై చెప్పవలసినదేమనగా, ఈ రచనల ఉద్దేశ్యము చెడుతనము యొక్క మూలమును గూర్చి చర్చించుటయే, మానవుడు మంచితనమునకు ఎట్లు తిరిగి రాగలడో, ఆత్మీయముగా ఎట్లు ముందుకు సాగగలడో చర్చించుట కాదని అగస్టీనే తన పునఃపరిశీలనలు అను గ్రంథములో చెప్పుచున్నాడు. పాపము దేవుని సృష్టినుండి కాక, మానవుడు తిరుగుబాటు చేయుటకు చేసిన ఎంపికనుండి వచ్చెనని చూపుటయే అగస్టీను లక్ష్యము. కావున అగస్టీను స్వేచ్ఛాచిత్తమును ప్రశంసించుటను పిగియస్ ఎత్తిచూపజూచినప్పుడు, అగస్టీను ఈ మాటలను కూడ అతడు జ్ఞాపకముంచుకొనవలెను: స్వేచ్ఛాచిత్తము అఖండముగా ఉన్నప్పుడు ఉండెను; ఇప్పుడు అది గాయపడి బలహీనమైనది, అది గర్వముతో కూడిన సమర్థనను కాక వినయముతో కూడిన ఒప్పుకోలును కోరుచున్నది.

పిగియస్ అగస్టీను వ్రాసిన స్వేచ్ఛాఎంపికను గూర్చి అను గ్రంథమునుండి మరియొక నిదర్శనమును చూపును; అందులో మానవుడు నిత్యమైన మంచిని ఎన్నుకొనుటనుండి తక్కువ వస్తువులను ఇష్టపడుటకు మారిన ఆ మార్పు స్వచ్ఛందమైనదేనని అగస్టీను వాదించును. ఈ స్వచ్ఛంద ఎంపిక లేనిచో మానవుడు తన క్రియలకు న్యాయముగా పొగడబడను, నిందింపబడను నేరడని అతడు వివరించును. అయినను తాను వర్ణించినది సృష్టింపబడినప్పటి మానవ స్వభావమునే గాని, ఇప్పుడు భ్రష్టమైనదాని కాదని అగస్టీను స్పష్టపరచుచున్నాడు. నేడు మన పతనస్థితి కారణముగా, చిత్తమును పాపబంధమునుండి విడిపించు దేవుని కృప లేకుండా మనము నీతిగా జీవింపజాలమని అతడు వాదించును. చిత్తము మొదట దేవుని కృపచేత విముక్తి పొందవలెను, లేనిచో అది ఎన్నడును నీతిగా ప్రవర్తింపజాలదని అగస్టీను పట్టుబట్టును. కృప లేకుండా మానవ చిత్తము పాపమునకు బందీగానే యుండును.

మనిఖేయులను ఉద్దేశించి మాటలాడుటలో అగస్టీను నిజమైన ఉద్దేశ్యము, పాపము దేవునినుండి ఉద్భవించునను వారి నమ్మకమును త్రోసివేయుటయే. దానికి బదులుగా, పాపము మానవుడు స్వేచ్ఛాచిత్తమును దుర్వినియోగపరచుటనుండి వచ్చినదని అగస్టీను ధృవీకరించును. మానవుడు నిజముగా స్వేచ్ఛగానే సృష్టింపబడెను; అయినను పాపమువలన బంధమునకు పడిపోయిన తరువాత, మనము ఒకప్పుడు ఎట్లుంటిమో అను జ్ఞాపకము కంటె ఎక్కువే మనకు అవసరము; మన నష్టస్థితినుండి మనలను లేవనెత్తుటకు దేవుని హస్తము మనకు కావలెను.

సూటిగా చెప్పవలెనన్నచో, మానవుని ఆది స్వభావమును గూర్చి మనకును వారికిని మధ్య భేదాభిప్రాయము లేదు. మానవుడు స్వేచ్ఛాచిత్తముతో సృష్టింపబడెనని పిగియస్ నొక్కిచెప్పును; దానికి మనము హృదయపూర్వకముగా అంగీకరింతుము, మనము ఎల్లప్పుడును దానినే పట్టుకొనియున్నాము. పతనము కాని ఆది స్థితిలోని మానవునికిని, పాపమువలన భ్రష్టమైన అతని ప్రస్తుత స్థితికిని మధ్యగల గొప్ప భేదమును గూర్చి అగస్టీను మాటలాడును. మన వివాదము మానవుని ఆది స్వభావమును గూర్చి కాదు, అతని ప్రస్తుత పతన స్థితిని గూర్చియే. అయినను, మంచిని చేయుటకు స్వతంత్రమైన చిత్తమును గూర్చి తాను మాటలాడునప్పుడు సృష్టికాలమున ఉన్న చిత్తమునే తాను ఉద్దేశించుచున్నానని అగస్టీను చేసిన వివరణను విడిచిపెట్టి, పతనము కాని మానవుని గూర్చి అగస్టీను పలికిన మాటలపై పిగియస్ విస్తారముగా దృష్టి నిలుపును.

మనుష్యుని చిత్తముకంటె అతని అధీనమందున్నది మరేదియు లేదని అగస్టీను స్పష్టముగా బోధించుచున్నాడని పిగియస్ ఆర్భాటము చేయును. కాని అతడు ఇంకను చదివినచో, మంచిని చేయలేకపోవుట ఇప్పుడు పతనమువలన కలిగిన మానవ శిక్షలో భాగమై యున్నదని అగస్టీను చెప్పుటను కనుగొనును. అగస్టీను ఇట్లు వివరించును: “మానవుడు ఇప్పుడు సృష్టింపబడినట్లే, అనగా మంచితనమునందు మార్పులేనివాడుగా ఉండినచో, పాపము అసాధ్యమగును. కాని మానవుడు ఒకప్పుడు ఉండినట్లు లేడు గనుక తనను తాను మంచివానిగా చేసికొనజాలడు. ఇది అతని శిక్షలో భాగము.” మానవుడు తన స్వంత ఎంపికచేత పడిపోగలిగినను, తనంతట తాను తిరిగి లేవలేడని, పునరుద్ధరింపబడుటకు దేవుని కృప అతనికి అవసరమని అగస్టీను చేర్చును.

పిగియస్ తన బలమైన నిదర్శనములని భావించు ఈ వాక్యములు అగస్టీనును మా పక్షమునుండి ఏ విధముగాను తొలగింపవు. అగస్టీనును నేను అసత్యముగా నా అభిప్రాయముతో జతచేసితినని పిగియస్ ఆరోపించును, కాని దానిని నిరూపించుట కష్టము. వాస్తవమునకు నేను ఎన్నడును చేయని వాదనలకు వ్యతిరేకముగా అగస్టీనును సమర్థించుటలో పిగియస్ తనను తాను అలసట పెట్టుకొనుచున్నాడు. పిగియస్ అగస్టీనునుండి ఉదహరించిన వాక్యములన్నిటిని నేను అంగీకరించుచున్నాను; ఏలయనగా కృప కొరకైన మానవుని అవసరమును గూర్చిన మా దృక్పథమును అవి పూర్తిగా సమర్థించును. స్వేచ్ఛాచిత్తమును అవశ్యతయును కలిసి యుండగలవా అనునది వేరొక ప్రశ్న; దానిని మనము వేరొకచోట పరిశీలింతుము; ఏలయనగా ఓడ ముక్కలైన దృశ్యపు చిత్రమునకు వెనుకభాగమున సరళవృక్షము అవసరము లేనట్లే, అది ఇక్కడ చెందదు.

పాపము చేయకుండ ఉండలేనివారు పాపమునకు దోషులు కాజాలరని అగస్టీను నిరాకరించెనని పిగియస్ వాదించును. అయితే అగస్టీను మాటలను జాగ్రత్తగా పరిశీలించువారు, అతడు పాపము యొక్క ఆరంభమును గూర్చి, అనగా మొదటి మానవుడు స్వేచ్ఛగాను స్వచ్ఛందముగాను పడిపోయినప్పుడు పాపము చేయవలసిన ఈ బంధకమైన అవశ్యత ఎట్లు మొదలయ్యెనో దానిని గూర్చి మాటలాడుచున్నాడని చూతురు. అగస్టీను స్థానమును గ్రహించుటకు ముఖ్యమైన ఈ అంశమును పిగియస్ విడిచిపెట్టెను. మనిఖేయులు లేఖనమును, ముఖ్యముగా అట్టి నిదర్శనములు తీసికొనదగిన పాత నిబంధనను తిరస్కరించినందున, వారితో తన వాదములో ఆది పాపమును గూర్చి గాని, మన భ్రష్ట స్వభావమును గూర్చి గాని తాను బహిరంగముగా చర్చింపలేదని అగస్టీనే తన పునఃపరిశీలనలు అను గ్రంథములో స్పష్టపరచుచున్నాడు. ఇక్కడ అగస్టీను చెప్పు అనేక విషయములు మానవ స్వభావమును గూర్చిన అతని అంతిమ అభిప్రాయముగా కాక, తన ప్రతిపక్షులకు ఇచ్చిన రాయితీగా చెప్పబడినవి.

తన వాదమును నిరూపించుటకు అగస్టీనులో ఒక్క వైరుధ్యము మాత్రమే తనకు కావలెనని పిగియస్ విజయగర్వముతో చెప్పి, ఈ విషయమున అగస్టీను సంపూర్ణముగా పొందికగలవాడని నేను నమ్ముచున్నానని సూచించును. కాని నేను ఎప్పుడైనను అట్లు చెప్పితినని అతనికి ఎందుకు తోచెను? కాలక్రమమున అగస్టీను అభిప్రాయములు పరిపక్వమయ్యెనని నేను బాగుగా ఎరుగుదును. మనిఖేయులను ఖండించిన యువకునిగా అగస్టీను ఆత్మీయ జ్ఞానముకంటె తన సహజ తర్కముపై, తత్వశాస్త్రముపై ఎక్కువగా ఆధారపడెను. అప్పట్లో మానవుని నాశనము అతని స్వంత ఎంపికనుండియే వచ్చెనని చూపుటయే అతని ప్రధాన లక్ష్యము. కాని తరువాత పెలాగియనులు ఎదురైనప్పుడు, కృపను గూర్చియు దేవునిపై మానవుని ఆధారమును గూర్చియు లోతైన గ్రహింపునకు అగస్టీను ప్రేరేపింపబడెను. ఆ పోరాటమునుండి కృపను గూర్చిన స్పష్టమైన, గంభీరమైన ప్రతిపాదన పుట్టెను; అగస్టీను దీనిని మనతో పంచుకొనుచున్నాడని నేను విశ్వసించుచున్నాను. దేవుడు పెలాగియనుల ధిక్కారమును అగస్టీనును సత్యములోనికి మరింత లోతుగా నడిపించుటకు వాడుకొని, తన కృపను మహిమపరచి మానవ గర్వమును అణచివేసినట్లుండెను.

తరువాత పిగియస్ అగస్టీను రచించిన రెండు ఆత్మలు అను గ్రంథమునుండి మరియొక వాక్యభాగమును తెచ్చును; అందులో అగస్టీను చిత్తమును “ఏదైనను ఉంచుకొనుటకు లేక సంపాదించుకొనుటకు మనస్సు యొక్క బలవంతము లేని కదలిక” అని వర్ణించును. ఇది మన స్థానమును బలహీనపరచునని పిగియస్ తలంచుచున్నట్లున్నది, కాని అది కాదు. ఇష్టపూర్వకముగా ఎంచుకొనువారిని (పరదైసులో మానవుని మొదటి పాపమువలె) బాహ్య బలవంతమువలన నడిపింపబడువారినుండి వేరుపరచుటకే తాను దీనిని వ్రాసితినని అగస్టీనే స్పష్టపరచును. అగస్టీను ఇంకను ఇట్లు చెప్పును: “చిత్తము కృపచేత విడిపింపబడినప్పుడు మాత్రమే స్వతంత్రమైనది; లేనిచో అది నిజముగా చిత్తము కాదు, కేవలము మోహమే, పాపసేవలోని భ్రష్టత్వమే; దానినుండి క్రీస్తు మాత్రమే మనలను విడిపింపగలడు.” కాబట్టి భ్రష్టమైన చిత్తమునకు నిజమైన స్వేచ్ఛ లేదనియు, అది పాపముచేత బంధింపబడియున్నదనియు అగస్టీను ఇక్కడ నొక్కిచెప్పును; ఇది మన దృక్పథమునకు పూర్తిగా అనుగుణమైనది.

పిగియస్ తరువాత పాపమును గూర్చిన అగస్టీను నిర్వచనమును ప్రస్తావించును: “నీతి నిషేధించు దానిని అనుసరించుటకు ఉండు చిత్తము, దానిని విడిచిపెట్టుటకు మనకు స్వేచ్ఛ ఉన్నది.” మనము స్వతంత్రులము కానిచో అది నిజముగా “చిత్తము” కాదని అతడు వాదించును. ఈ నిర్వచనము మొదటి పాపమునకు, అనగా ఆదాము యొక్క ఆది అతిక్రమమునకు మాత్రమే వర్తించునని అగస్టీనే వివరించుచున్నాడు. అతడు స్పష్టపరచును: “ఈ నిర్వచనము పాపమును మాత్రమే వర్ణించునప్పుడు సత్యము, పాపమునకు శిక్షను కూడ వర్ణించునప్పుడు కాదు. పాపమే శిక్షగా మారినప్పుడు, పాపపు మోహములకు దాసత్వములో ఉన్న చిత్తమునకు ఎంత స్వేచ్ఛ మిగులును?” పాపము బంధము లేకుండా స్వేచ్ఛగా ఎన్నుకొనబడిన పతనమునకు ముందటి మానవుని ఆది స్థితినే అతడు ప్రత్యేకముగా సూచించుచున్నాడని అగస్టీను మాటలు స్పష్టముగా తెలుపును.

“పాపమును తప్పించుకొనలేనివారు విమర్శకు గాని శిక్షకు గాని అర్హులు కారు” అని అగస్టీను బోధించుచున్నాడని చెప్పి పిగియస్ దీనిని తోసివేయజూచును. అయినను ఈ తర్కము ఆదాము స్వేచ్ఛాచిత్తముతో పడిపోయిన ఆది పాపమునకు మాత్రమే వర్తించునని అగస్టీనే హెచ్చరించును. ఇప్పుడు మానవుని చిత్తము దేవుని న్యాయమైన శిక్షలో భాగముగా పాపమునకు బందీయైయున్నది; క్రీస్తు కృపచేత మాత్రమే అది విడిపింపబడగలదు. స్వేచ్ఛ లేకుండా మనము చేయు దానినిబట్టి మనము శిక్షింపబడజాలమని అగస్టీను ధృవీకరించును; అయితే పతనము తరువాత ఈ స్వేచ్ఛ పోయినది, దేవుని కనికరముచేత విడుదల కలుగువరకు మన చిత్తము బంధింపబడియే యుండును.

అగస్టీను ఆలోచన తన ఆలోచనతో ఎంతగా ఏకీభవించునంటే, అట్లు కానిచో అగస్టీనును “మందబుద్ధి” అనవలసివచ్చునని పిగియస్ సూచించును. కాని అట్లు చేయుటలో, మానవ స్వేచ్ఛను గూర్చియు కృపను గూర్చియు అగస్టీను బోధలు పిగియస్ వ్యాఖ్యానమునకు ప్రత్యక్షముగా వ్యతిరేకమైనవని విస్మరించి పిగియస్ అగస్టీను మాటలను వక్రీకరించుచున్నాడు. పతనము తరువాత మానవుని చిత్తము సంపూర్ణ స్వేచ్ఛతో ఉండునని అగస్టీను ఎన్నడును ఒప్పుకొనడు.

చివరికి పిగియస్ నిజమైన మతము అను గ్రంథమును ఉదహరించును; అందులో స్వచ్ఛందమైన చిత్తము లేనిదే పాపము ఉండజాలదని, స్వేచ్ఛాఎంపిక చిత్తమునందు నివసించునని అగస్టీను చెప్పును: “ఏలయనగా తన సేవకులు అవశ్యతచేత కాక, చిత్తముచేత స్వేచ్ఛగా తనను సేవించినచో వారు మేలైనవారగుదురని దేవుడు నిర్ణయించెను.” అయితే ఈ ప్రకటన పాపము మన శిక్షగా మారకముందటి దాని ఆది రూపమునకు మాత్రమే వర్తించునని అగస్టీను తరువాత తన పునఃపరిశీలనలు లో స్పష్టపరచును. మన క్రియలు ఇప్పుడు స్వచ్ఛందమైనవని చెప్పబడినప్పుడు, అవి దుష్ట చిత్తమునుండి, అనగా ప్రభువు స్వస్థపరచి సిద్ధపరచనిదే మంచిదిగా మారలేని చిత్తమునుండి వచ్చుట వలననే అని అగస్టీను వివరించును. పిగియస్‌తో ఏకీభవించుటకు బదులు, మానవ చిత్తము ఇప్పుడు బంధింపబడియున్నదనియు, దానిని మంచివైపు వంచుటకు దైవ జోక్యము అవసరమనియు అగస్టీను చూపుచున్నాడు.

అగస్టీను రచనలు సరిగా వ్యాఖ్యానింపబడినప్పుడు, మానవ చిత్తము దాని ప్రస్తుత పతన స్థితిలో సంపూర్ణ స్వతంత్రమైనదను భావనను స్థిరముగా తిరస్కరించును; అగస్టీను మాటలను తన స్వంత లోపభూయిష్ట వాదమునకు సేవచేయునట్లు బలవంతము చేయుటవలన పిగియస్ ఈ అంశమును గుర్తింపనిరాకరించుచున్నాడు.

అగస్టీను “స్వచ్ఛందము” అనుదానిని “స్వేచ్ఛ” తో సమానముగా చూచుననియు, అవశ్యత స్వేచ్ఛాచిత్తమునకు వ్యతిరేకమనియు పిగియస్ వాదించును. చిత్తము సంపూర్ణముగా చెడకుండ స్వభావసిద్ధముగా స్వతంత్రమై యుండినచో దీనిపై నాకు అభ్యంతరము ఉండదు. ఇది మనుష్యులు రెండు కాళ్లు గలవారు కనుక నడువగలరని చెప్పుటవంటిది. కాని పక్షవాతముగలవానికి దీనిని అన్వయించినచో, పక్షవాతము అతనిని అడ్డగించుట వలన ఈ వాదము నిలువదు. చిత్తము విషయమును అంతే: స్వేచ్ఛగా సృష్టింపబడినను అది భ్రష్టత్వముచేత దాసురాలాయెను. దేవుడు దానిని విడిపించువరకు అది బంధింపబడియే యుండును. అగస్టీనే స్పష్టముగా చెప్పుచున్నాడు: “మనము స్వేచ్ఛాఎంపికను సమర్థింపగోరినచో, అది చెడును విడిచి మంచిని చేయునట్లు దానిని విడిపించు కృపను తిరస్కరింపవద్దు” (విటాలిస్‌కు వ్రాసిన పత్రిక). లేక మరింత సంక్షిప్తముగా: “ఈ వివాదములో మనము స్వభావమును మాత్రమే కాక, దాని భ్రష్టత్వమును కూడ పరిగణింపవలెను” (సెలెస్టియస్‌కు వ్యతిరేకముగా దేవుని కృప). ఇక్కడ అగస్టీను చిత్తము యొక్క సహజ స్థితినిగూర్చి మాటలాడుచున్నాడు, కాని పాపమువలన దాని బంధనమును అతడు గుర్తించుచున్నాడు.

పిగియస్ వాదనలోని రెండవ భాగమునకు వచ్చినచో, అగస్టీను ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: “స్వేచ్ఛాఎంపికచేత మనుష్యుడు పాపియాయెను, కాని ఇప్పుడు శిక్షగా భ్రష్టత్వము స్వేచ్ఛను అవశ్యతగా మార్చివేసెను.” పాపము చిత్తమునుండి వచ్చినదా, అవశ్యతనుండి వచ్చినదా అని పెలాగియస్ అడిగినప్పుడు, అగస్టీను కీర్తనను ఉదహరించి, “నా అవశ్యతలనుండి నన్ను విడిపింపుము” అని ప్రత్యుత్తరమిచ్చెను (నీతి యొక్క పరిపూర్ణత). ఈ ఉదాహరణములు మాత్రమే చాలునని నేను నమ్ముచున్నాను. అయినను మరింత స్పష్టత కొరకు, “మనము స్వేచ్ఛాఎంపికతో సృష్టింపబడితిమి, సద్గుణమువైపుగాని దుర్గుణమువైపుగాని అవశ్యతచేత బలవంతము చేయబడము” అను జెరోమ్ మాటలను ఉదహరించిన పెలాగియస్ అనుచరులను ఉద్దేశించి అగస్టీను ఇట్లు జవాబిచ్చెను: “మన స్వభావము ఇప్పుడున్న స్థితికంటె భిన్నమైన స్థితిలో సృష్టింపబడెనని ఎవడు కాదనును? సరియైనది చేయుటలో అవశ్యత యొక్క సంకెల లేదు, ఏలయనగా స్వేచ్ఛ ప్రేమనుండి ప్రవహించును. అయితే గమనింపుము: ‘మనకు అనుగ్రహింపబడిన పరిశుద్ధాత్మద్వారా దేవుని ప్రేమ మన హృదయములలో కుమ్మరింపబడియున్నది.’ ఉన్నతమునకు ఎక్కి చెరను చెరగా కొనిపోయినవాడు తప్ప ఈ ప్రేమను అనుగ్రహించువాడెవడు? పాపము చేయవలసిన అవశ్యత స్వభావము యొక్క సృష్టినుండి కాక, దాని భ్రష్టత్వమునుండి వచ్చునని మానవుడు గ్రహించుగాక; ‘నా అవశ్యతలనుండి నన్ను విడిపింపుము’ అని మనము దేవుని వేడుకొందుము.”

ఆత్మ యొక్క మహత్త్వము అను గ్రంథమునుండి పిగియస్ చేసిన ఉదహరణకు ప్రత్యుత్తరమే అవసరము లేదు. అగస్టీను స్వేచ్ఛాఎంపికను ప్రశంసించునప్పుడెల్ల, అతడు మానవుని ఆది సృష్టినే సూచించుచున్నాడు, మనము మన స్వంత ఎంపికచేత కూలియున్న దుర్దశను కాదు అనుట స్పష్టము. ఈ వివరణను పిగియస్ అంగీకరింపనిచో, అగస్టీనే తరువాత తాను అట్లు కాక వేరుగా చెప్పిన ప్రకటనలను ఉపసంహరించుకొనెనని లేక సరిదిద్దుకొనెనని అతడు గమనింపవలెను.

ఇదంతయు చూచిన పిమ్మట, పాఠకుడా, పిగియస్ వాదముల ఊహాత్మక బలమువలన మనము కలవరపడకుండుట ఆశ్చర్యమా?

ముందుకు సాగుదము. మనిఖేయుడైన ఫౌస్టస్‌కు వ్యతిరేకముగా అను గ్రంథములో, మానవుడు మొదట పాపపు కోరికలను ఎదిరించు సామర్థ్యముతో సృష్టింపబడెనని అగస్టీను పేర్కొనును. అతడు మన ఆది పతనము కాని స్థితిని గూర్చి మాటలాడుచున్నందున ఈ అంశము వివాదాస్పదము కాదు. అయితే అప్పుడు అగస్టీను మన ప్రస్తుత స్థితికి సంబంధించిన దానిని చేర్చును: “మనుష్యుడు ఎంచుకొని ఉండినచో పడిపోకుండ ఉండగలిగిన ఆ సామర్థ్యముద్వారా అతడు నూతనపరచబడును.” ఈ “సామర్థ్యము” స్వేచ్ఛాచిత్తమును సూచించునని, అగస్టీను తన అభిప్రాయమును సమర్థించుచున్నాడని పిగియస్ వాదించును. కాని ఇది అగస్టీను ఉద్దేశ్యమునకు చాల దూరము; అట్టి వ్యాఖ్యానమును అతడు పదేపదే తిరస్కరించెను, దానిని ఖండింపవలెనని ఆఫ్రికా బిషపులను కూడ ప్రోత్సహించెను.

అగస్టీను ఇక్కడ వాస్తవముగా అర్థమేమి? దేవుని కనికరముచేత మనము పాపబంధమునుండి లోకసంబంధమైన కోరికలను, శరీర సంబంధమైన శోధనలను, భ్రష్టమైన మోహములను ఎదిరించుటకు వీలగు స్వేచ్ఛలోనికి పునరుద్ధరింపబడుదుమని అతడు చెప్పుచున్నాడు. అగస్టీను ప్రశంసించు “సామర్థ్యము” ఇదే—ప్రభువునందు స్థిరముగా నిలుచు బలము. ఆ వాక్యభాగములో అగస్టీను దీనిని స్పష్టముగా ఎందుకు చెప్పలేదు? అతడే వివరించును: “మనిఖేయులకు వ్యతిరేకముగా వ్రాయునప్పుడు నేను దీనిని ‘కృప’ అనక ‘స్వభావము’ అందును; ఏలయనగా వారితో వివాదము ప్రత్యేకముగా స్వభావమును గూర్చినదే. అయినను కృప మన పతన స్వభావమును, అది తనంతట తాను సాధింపజాలనిదానిని చేయునట్లు పునరుద్ధరించును” (పునఃపరిశీలనలు 1.16). మనిఖేయులను ఎదుర్కొనుటకు తాను “స్వభావము” అను పదమును వాడెనని అగస్టీను అంగీకరించును, కాని మన భ్రష్ట స్వభావమును పునరుద్ధరించి దానిని మరల నిలుచునట్లు చేయునది వాస్తవముగా కృపయే అని స్పష్టపరచును.

పిగియస్ తరువాత ఉదహరించు ఫెలిక్స్‌కు వ్యతిరేకముగా అను గ్రంథములోని వాక్యభాగము ఇంకను తక్కువ సంబంధముగలది. అక్కడ అగస్టీను మన స్వభావము యొక్క ఆది నిష్పాపస్థితిని మాత్రమే చర్చించుచున్నాడు. వాస్తవమునకు, ఆ రచనలో మన పతనస్వభావమునకు విమోచనయు నూతనీకరణయు అవసరమగుటను తాను ప్రస్తావింపలేదు, ఏలయనగా వాదమునకు అది అవసరము కాలేదని అగస్టీను తరువాత తన పునఃపరిశీలనలు లో (గ్రంథము 2) వివరించును. పిగియస్ తనకును ఇతరులకును కలవరము రేపు తన అనవసర గందరగోళము లేకుండినచో అతని అపార్థము ఏ సమస్యను కలిగింపదు.

అగస్టీను రెండవ రచనల సమూహమును పరీక్షించుటలో, అగస్టీను తన యౌవనమున వ్రాసిన కొన్ని విషయములను తరువాత విచారించెనని లేక ఉపసంహరించెనని నేను చెప్పుదునేమో అని పిగియస్ ఆందోళన పడినట్లున్నాడు. దీనిని ముందుగానే అడ్డుకొనుటకు, ప్రతి అంశములోను అగస్టీను పొందికగలవాడని నేను ఒకప్పుడు చెప్పితినని చెప్పి, అందువలన నా వాదము అసత్యమని నిరూపింపబడునని అతడు ప్రకటించును. అయినను అగస్టీను రచనలు ప్రతి వివరములోను పూర్తిగా ఏకరూపముగా ఉన్నవని నేను ఎన్నడును చెప్పలేదు. కాని నేను నిలకడగా వాదించినదేమనగా, ముఖ్యముగా అతని పరిపక్వ రచనలలో అగస్టీను సాధారణముగా మా వైఖరిని సమర్థించుచున్నాడు.

నిజమునకు, పెలాగియస్ వివాదమును దేవుడు ఎట్లు ఉపయోగించి, అన్యమత తత్వశాస్త్రముచేత ప్రభావితమైన మానవ స్వేచ్ఛాచిత్తమును గూర్చిన సాధారణ తప్పిదములను ఎదుర్కొని సరిదిద్దునట్లు అగస్టీనును కదలించెనో నేను తరచు పేర్కొంటిని. జనాభిప్రాయముచేత తప్పుగా అర్థము చేసికొనబడి దాదాపు మరుగుపరచబడిన, మానవ సామర్థ్యముకంటె దేవుని కృపను గౌరవించుటకు ఈ వివాదము అగస్టీనునకు తోడ్పడెను. అయినను అగస్టీను ఏ విధముగాను తడబడలేదని నేను చెప్పితినని పిగియస్ పట్టుబట్టినచో, ఆ భావముగల నా మాటలను అతడు కనుగొని తన వాదమును స్పష్టముగా చూపుగాక.

అగస్టీను మన అభిప్రాయమునకు దృఢమైన విరోధియని నిరూపింతునని పిగియస్ తరువాత గొప్పలు చెప్పుకొనును. అయినను అదే ఊపిరిలో, అతడు అగస్టీను విశ్వసనీయతను దెబ్బతీసి, అతనిని కలహప్రియునిగాను, నిజాయితీకంటె తెలివైన వాదములపైనే ఎక్కువ దృష్టి గలవానిగాను చిత్రించును. అగస్టీను తన ప్రతిపక్షులను ఎదుర్కొనుటకు సూక్ష్మమైన ఉపాయములపై ఆధారపడెనని, కొన్నిసార్లు ప్రభావము కొరకు సత్యమును వంచెనని పిగియస్ సూచించును. కాని అగస్టీను నిజముగా పిగియస్ వైఖరిని సమర్థించినచో, అతని పద్ధతులను, విశ్వసనీయతను విమర్శించవలసిన అవసరము పిగియస్‌కు ఎందుకు కలుగును?

నిదర్శనముగా, అవశ్యత నిజమైన ఎంపికను తుడిచివేయునని వాదించిన పెలాగియస్‌కు అగస్టీను ఇచ్చిన ప్రత్యుత్తరమును పిగియస్ చూపును. సంతోషమును మనము సహజముగా కోరుదుమని, అయినను దానిని బలవంతముచేత కాక ఇష్టపూర్వకముగా కోరుదుమని అగస్టీను జవాబిచ్చెను. ఈ జవాబు కేవలము చతురమైన వాక్చాతుర్యమేనని పిగియస్ అనును. అయినను అవశ్యతకును బలవంతమునకును మధ్య అగస్టీను చేసిన భేదమును అతడు గ్రహింపలేకున్నాడు; ఈ భేదమువలన ఒకదానిని (సంతోషమువలె) అవశ్యముగా కోరుచునే దానిని స్వేచ్ఛగా ఎన్నుకొనుట సాధ్యమగును.

పెలాగియస్ లేవనెత్తిన మరియొక అభ్యంతరమును కూడ పిగియస్ ప్రస్తావించును; దానిని అగస్టీను సమాంతర వాదముతో ఖండించును: “దుఃఖమును కోరుటను ఎన్నుకొనలేము గనుక, మనము దానిని ఇష్టపూర్వకముగా ఎన్నుకొనుచున్నామని అర్థము కాదు.” మాకు వ్యతిరేకముగా తాను చేయు వాదమునకు ఇది అసందర్భమని పిగియస్ కొట్టివేయును, కాని అగస్టీను స్పష్టమైన తర్కమును అతడు మెచ్చుకొనజాలడు. ఇక్కడ అగస్టీను తప్పించుకొనుటలేదు, కపటముగా లేడు, పెలాగియస్ యొక్క లోపభూయిష్ట తర్కముతో నేరుగా తలపడుచుండెను.

కావున పిగియస్ అభ్యంతరములు అగస్టీను విశ్వసనీయతను తగ్గింపవు, కృపను గూర్చియు మానవ చిత్తమును గూర్చియు అగస్టీను ప్రధాన బోధలకు వైరుధ్యమును కలిగింపవు. అవి తన ప్రతిపక్షులకు అగస్టీను ఇచ్చిన సూక్ష్మమైన సమాధానములను అతడు తప్పుగా అర్థము చేసికొనుటను మాత్రమే సూచించును.

అగస్టీను నిజమైన నమ్మకములను “వాదపు వేడి”చేత తక్కువగా ప్రభావితమై ఎక్కువ ఆలోచనాత్మకములని తాను చెప్పు కొన్ని గ్రంథములనుండి సేకరింపవలెనని పిగియస్ వాదించును. అయినను ఈ తర్కమునే అనుసరించినచో, అగస్టీను మనిఖేయులతో చేసిన వాదములనుండి అతడు ఉదహరించు రచనలన్నిటిని కూడ జాగ్రత్తగా పరిగణింపవలెను గదా? ఇక్కడ పిగియస్ అసంగతి గమనింపదగినది. అగస్టీను తొలి రచనలు, యౌవనపు ఆవేశములో, వక్తృత్వ శిక్షణ నుండి అప్పుడే వచ్చి, లేఖనముకంటె లౌకిక విద్యచేత ఎక్కువగా ప్రభావితమై వ్రాయబడినను, వాటిని నిశ్చయాత్మకములుగా పరిగణింపవలెనని అతడు పట్టుబట్టును. కాని అధిక జ్ఞానముతోను పరిపక్వతతోను లోతుతోను వ్రాయబడిన అగస్టీను తరువాతి రచనలు తన స్వంత అభిప్రాయములకు సరిపోవు కారణముచేత మాత్రమే అతడు వాటిని కొట్టివేయును.

పిగియస్ తరువాత అగస్టీను వ్రాసిన పెలాగియనుల రెండు పత్రికలకు వ్యతిరేకముగా అను గ్రంథమునుండి ఒక వాక్యభాగమును తెచ్చును; అందులో ఆదాము పాపమువలన మానవజాతి స్వేచ్ఛాఎంపికను పూర్తిగా పోగొట్టుకొనలేదని, పరదైసులో ఉండిన పరిపూర్ణ నీతిని అమరత్వమును మాత్రమే పోగొట్టుకొనెనని అగస్టీను చెప్పును. “స్వేచ్ఛాఎంపిక” అను పదమును అగస్టీను సాధారణముగా ఎట్లు వాడెనో పరిగణింపనిచో ఇది అయోమయముగా తోచవచ్చును. అగస్టీను ఈ పదమును తరచు వాడినను, అది తప్పుగా అర్థము చేసికొనబడకూడదని మనకు జ్ఞాపకము చేయుచు జాగ్రత్తగా వివరణతో వాడెనని నా సంస్థాపనలు లో నేను ఎత్తిచూపితిని.

ఆత్మయు అక్షరమును అను గ్రంథములో, ఎంపిక కృపచేత విడిపింపబడినప్పుడు మాత్రమే “స్వతంత్రము”; లేనిచో అది పాపమునకు దాసత్వములోనే యుండునని అగస్టీను పేర్కొనును. ఇక్కడ మానవ చిత్తము సంపూర్ణ స్వయంప్రతిపత్తి గలదని అగస్టీను చెప్పుటలేదు. బదులుగా, చిత్తము ఆ వైపు మొగ్గుచూపుటవలన చెడును స్వేచ్ఛగా ఎంచుకొనగలదని, కాని దేవుని కృప లేకుండా నీతిని ఎంచుకొనుటకు శక్తిలేనిదని అతడు అంగీకరించుచున్నాడు.

కావున చిత్తము పరిమితమైన భావములో “స్వతంత్రము” అని అగస్టీను నిజముగా అంగీకరించును: అది తన పతన మొగ్గులను అనుసరించి పాపమువైపు స్వేచ్ఛగా వెళ్లును. కాని మంచిని తనంతట తాను ఎంచుకొనుటకు అది స్వతంత్రము కాదు; ఈ స్వేచ్ఛ క్రీస్తు కృపచేత మాత్రమే పునరుద్ధరింపబడును. ఇక్కడ అగస్టీను మాటలు మా బోధలకు సమర్థనగా ప్రత్యేకముగా వ్రాయబడినవా అనిపించునంత దగ్గరగా వాటితో ఏకీభవించును. పతనమైన సంకల్పశక్తి పాపమును ఎంచుకొనుటలో “స్వతంత్రము” కావచ్చును, కాని దైవ జోక్యము లేకుండా నిజమైన నీతిని ఎంచుకొనుటకు అది పూర్తిగా అసమర్థమని అతని వివరణ చూపును.

మనుష్యులు తమ క్రియలను పూర్తిగా తామే నిర్దేశించు స్వేచ్ఛాచిత్తమును సహజముగా కలిగియున్నారని పిగియస్ వాదించును. అతని ప్రకారము, ప్రతి వ్యక్తికి ఏ క్రియనైనను చేయుటకు లేక చేయకుండుటకు శక్తి గలదు; చిత్తము ప్రయత్నించినప్పుడు దానికి విధేయత చూపవలసిన శరీరావయవములపై అతనికి సంపూర్ణ అధికారము ఉన్నది. శరీర సుఖములకు లొంగు స్వభావమువలన మానవ ప్రయత్నము కొన్నిసార్లు బలహీనపడుచు, చిత్తము ఈ శక్తిని పూర్తిగా వినియోగించుట కష్టమగునని అతడు అంగీకరించును. అయినను చిత్తము ఇంకను శరీరముపై అధికారమును నిలుపుకొనునని అతడు నమ్ముచున్నాడు. అంతేగాక, చిత్తము శరీరపు కోరికలను ఎదిరించి నీతివైపు ప్రయత్నించినప్పుడు, అది పోరాటమైనను, దైవకృప అవసరమైనను, తిరిగి అధికారమును పొందగలదని పిగియస్ వాదించును.

ఈ పోరాటమునకు అతడు చిత్తము యొక్క సోమరితనము, పాపము చేయు అలవాటు అను రెండు అదనపు “చెడుతనములను” ఆపాదించును; ఇవి స్వయంగా విధించుకొన్న బంధనమును కలిగించునని అతడు చెప్పును. అయినను ఈ బంధనము చిత్తము యొక్క సహజ స్వేచ్ఛను తొలగింపదని అతడు పట్టుబట్టును; అది తన సంకెళ్లతో “సౌకర్యముగా” అలవాటుపడును అంతే. చిత్తము నిజముగా అసంతృప్తి చెందినప్పుడు, ఈ అంతర్గత సంఘర్షణ, నాటుకొనిపోయిన అలవాట్ల కారణముగా కష్టముతోనైనను అది విడివడి విజయమును పొందగలదు.

అయినను ఈ అభిప్రాయము స్పష్టముగా పెలాగియస్ ధోరణిగలది, పెలాగియస్ భావములను పూర్తిగా స్వీకరించునది. చిత్తము ప్రాథమికముగా స్వతంత్రమై తనలో తాను శక్తిగలదై, ఆది పాపముచేత హాని పొందనిదని చెప్పుటవలన పిగియస్ సత్యమును విస్మరించుచున్నాడు. దీనికి భిన్నముగా, దైవ జోక్యము లేకుండా మన చిత్తము మంచివైపు తిరుగజాలదని అగస్టీను స్పష్టముగా బోధించును. ఉదాహరణకు, విటాలిస్‌కు వ్రాసిన పత్రికలో, దేవుని కృప మన కోరికకు బహుమానముగా రాదని, దానికి బదులుగా అది మొదటి స్థానములో మన చిత్తమును దేవునివైపు కదలించునదని అగస్టీను వివరించును. దేవుడు “రాతి హృదయమును తీసివేసి” కృపచేత మన చిత్తమును సిద్ధపరచునని, మనలో పూర్వపు యోగ్యతనుబట్టి గాని మొగ్గునుబట్టి గాని కాదని అతడు చెప్పును.

అగస్టీను దేవుని కృపపై ఈ ఆధారమును అనేక రచనలలో నిలకడగా నొక్కిచెప్పును. దేవుని పట్టణము లో, మానవ చిత్తము చెడును ఆరంభించునని, కాని నిజమైన మంచితనమును సృష్టించుటద్వారా గాని, కోల్పోయినదానిని పునరుద్ధరించుటద్వారా గాని ఆరంభించునది దేవుని చిత్తము మాత్రమేనని అతడు పేర్కొనును. పాపముల యోగ్యతలు క్షమాపణయు అను గ్రంథములో, కృపను వదలి మన చిత్తములో ఏ మంచి కనబడగలదని అతడు ప్రశ్నించి, ఏదియు లేదని ముగించును. అదే విధముగా తన పత్రికలలో, మనలోని మంచి ఉద్దేశ్యము లేక సంకల్పము కూడ దేవుని కనికరము మొదట మన హృదయములను కదలించినప్పుడే కలుగునని అగస్టీను వివరించును.

అనేక సందర్భములలో అగస్టీను తన పూర్వపు మాటలను మరల పరిశీలించి, దేవుని అనుసరించు చిత్తముతో సహా మనలోని ప్రతి మంచియు ఆయన నుండియే వచ్చునని స్పష్టపరచును. ఉదాహరణకు, మన చిత్తము మన అధీనమందున్నదని అతడు ఒకసారి వ్రాసినప్పుడు, తరువాత దీనిని సరిదిద్దుకొని, నీతిగా జీవించు శక్తిని మనము దేవునినుండి పొందుదుమని, తనను వెదకుటకు మన చిత్తమును సిద్ధపరచువాడు ఆయన మాత్రమేనని చెప్పెను.

కాబట్టి పిగియస్ వాదమునకు విరుద్ధముగా, మానవ చిత్తము సహజముగా స్వతంత్రమై కృప లేకుండా మంచిని ఎన్నుకొనగలదని అగస్టీను చూడడు. బదులుగా, దేవుడు విడిపించువరకు మన చిత్తము బంధింపబడియుండునని, దేవుని వెదకు మన కోరిక కూడ ఆయన కృపచేత సిద్ధపరచబడి సమర్థము చేయబడవలెనని అగస్టీను నిలకడగా ధృవీకరించును.

ఈ స్పష్టమైన ప్రకటనలను తన తప్పుడు అభిప్రాయములకు అనుగుణముగా వక్రీకరించుటకు పిగియస్ ఎట్లు ఉద్దేశించుచున్నాడు? ఆది పాపము శరీరముపై చిత్తము యొక్క అధికారమును మాత్రమే బలహీనపరచెనని, మంచిని గాని చెడును గాని ఎన్నుకొను దాని సామర్థ్యమును తాకకుండ విడిచెనని అతడు సూచించును. చెడువైపు ఏ మొగ్గయినను సోమరితనమునుండియు చెడు అలవాట్లనుండియు మాత్రమే వచ్చునని, పాపమును ఎదిరించు బలమును కోల్పోవుటనుండి కాదని అతడు చెప్పును. కాని చిత్తము చెడుచేత బంధింపబడియున్నదని, దేవునిచేత విడిపింపబడువరకు మంచిని చేయజాలదని ప్రకటించుచు అగస్టీను దీనిని తీవ్రముగా తిరస్కరించును.

పిగియస్ ధైర్యముగా అగస్టీనును తన సమర్థకునిగా చెప్పుకొనును, కాని ఆత్మచేత శక్తి పొందువరకు మానవ చిత్తము చెడును మాత్రమే ఎన్నుకొనగలదని అగస్టీను నిలకడగా ధృవీకరించును. ఆరెంజ్ సభ దీనినే ప్రతిధ్వనించును: “పాపమునుండి శుద్ధి పొందవలెనను మన కోరిక కొరకు దేవుడు కనిపెట్టుచుండునని, ఆ కోరికను కలిగించునది పరిశుద్ధాత్మయని ఒప్పుకొనకయుండువాడు ఆత్మను ఎదిరించుచున్నాడు.” సంఘమునకు విధేయతను ప్రకటించు పిగియస్ ఇప్పుడు ఈ సనాతన సభ తీర్పువలన ఆత్మను ఎదిరించువానిగా శిక్షావిధి పొందియున్నాడు.

చిత్తము శరీరమునకు వ్యతిరేకముగా పోరాడునని, తీవ్రముగా ప్రయత్నించినచో గెలువగలదని, కృపను తన అధికారమును బలపరచుకొనుటకు మాత్రమే వాడునని పిగియస్ ఇంకను వాదించును. కాని ఈ అభిప్రాయమును కూడ సంఘము ఖండించెను. మిలేవిస్ సభ ఇట్లు ప్రకటించెను: “దేవుని ఆజ్ఞలను మరింత సులభముగా నెరవేర్చుటకు మాత్రమే కృప మనకు సహాయపడునని, మనము కష్టముతోనైనను మన స్వేచ్ఛాఎంపికచేత వాటిని నెరవేర్చగలమన్నట్లు చెప్పువాడు శాపగ్రస్తుడగును గాక.” పిగియస్ వాడు తీవ్ర భాష నాకు లేకపోయినను, అగస్టీను మద్దతు తనకున్నదను అతని ధైర్యమైన వాదము ఉన్నను, అతని అభిప్రాయము అగస్టీను బోధకు పూర్తిగా దూరమైనదని స్పష్టమగునని నేను ఆశించుచున్నాను.

స్థలము చాలినచో, పిగియస్ భావములు లేఖనమంతటి బోధకు ఎట్లు వ్యతిరేకములో చూపుట ప్రయోజనకరము. ఆది పాపమును గూర్చిన అతని అభిప్రాయములను నేను తరువాత మరింత పూర్తిగా చర్చించెదను; అయినను హైపోగ్నోస్టికాన్ యొక్క మూడవ గ్రంథమును ఉదహరించుటద్వారా అగస్టీను తన అభిప్రాయములను సమర్థించునని అతడు చెప్పుచున్నాడని గమనింపవలెను. మొదటిది, అగస్టీను పదేపదే దీనికి విరుద్ధమును బోధించును. రెండవది, హైపోగ్నోస్టికాన్ అగస్టీను రచన కాదని పండితులు విస్తారముగా అంగీకరింతురు. మూడవది, అతడు ఉదహరించు వాక్యభాగమును పిగియస్ వక్రీకరించును; వాస్తవమునకు అది, మనము తర్కబద్ధమైన ఎంపికను నిలుపుకొనినను, ఈ ఎంపిక దేవుని సహాయము లేకుండా ఏ దైవిక కార్యమును ఆరంభింపజాలదు, పూర్తిచేయజాలదు—మానవ చిత్తమువలన మాత్రము లౌకిక జీవిత కార్యములే సాధ్యమని చెప్పును.

బహుశా పిగియస్ ఇంకను తృప్తిచెందకపోవచ్చు. అతనికి మరిన్ని అభ్యంతరములకు ఆధారమును నేను విడువను.

గ్రంథకర్త ఇంకను ఇట్లు చెప్పును: “మనము స్వేచ్ఛాఎంపికను గూర్చి చర్చించునప్పుడు, మనుష్యుని సమస్తమును గూర్చి చెప్పుచున్నాము, ఏలయనగా మొదటి మానవుడు పాపము చేసినప్పుడు, అతడు ఒక భాగమును కాదు, తన స్వభావమంతటిని భ్రష్టము చేసెను.” పిగియస్ ఊహించినట్లు మానవ స్వభావము యొక్క ఒక భాగమునే కాక, మానవుని సమస్తమును భ్రష్టత్వము ప్రభావితము చేసెనని మీరు ఇక్కడ చూడగలరు. అతడు కొనసాగించును: “స్వేచ్ఛాఎంపిక భ్రష్టమైనందున, మనుష్యుడు సమస్తము భ్రష్టమాయెను; అందువలన దేవుని కృప లేకుండా, దేవునికి ఇష్టమైనదానిని పూర్తిచేయుట అటుండగా, ఆరంభించుటకును మనుష్యుడు సమర్థుడు కాడు.” శరీరము మాత్రమే కళంకమైనట్లు, చిత్తము చెడకుండ ఉన్నట్లు భ్రష్టత్వము శరీరమునకే పరిమితమను పిగియస్ అభిప్రాయమును ఇది దృఢముగా ఖండించును.

అంతేగాక, గ్రంథకర్త ఇట్లు స్పష్టపరచును: “స్వస్థత మొదట కలుగును, తద్వారా క్రీస్తునందు భ్రష్టమైన చిత్తము నూతనపరచబడి, స్వస్థపరచబడి, సిద్ధపరచబడును.” భ్రష్టత్వము ఉన్నచోటు చిత్తమేనని, అది దేవుని కృపచేత స్వస్థపరచబడి సిద్ధపరచబడువరకు ఏ మంచినైనను పుట్టింపజాలదనియు ఇక్కడ మనము చూచుచున్నాము.

ఆ గ్రంథము ఇంకను ఇట్లు చెప్పును: “స్వేచ్ఛాఎంపిక భ్రష్టత్వమువలన చిత్తము బలహీనమైన మనుష్యుడు తన స్వంత చిత్తముచేత గాని యోగ్యతలచేత గాని దేవుని కృపను వెదకడు. దానికి బదులుగా, దేవుడు తన కనికరముచేత ముందుగా క్రియ చేసి, తనను ఎరుగుటకును వెదకుటకును మనుష్యుని కదలించును.” ఈ ప్రకటన దైవ జోక్యము లేకుండా చిత్తమును మానవుడు సిద్ధపరచుకొనుటకు ఏ అవకాశమును విడువదు. అవిశ్వాసులను గూర్చి గ్రంథకర్త తరువాత ఇట్లు చెప్పును: “దేవుడు తమ హృదయములలో ప్రకాశింపజేయనిదే వారు నిజమైన వెలుగును గ్రహింపజాలరు. అయితే వారు ఆత్మను పొందిన తరువాత, ఆయన ఆజ్ఞలను అనుసరించు స్వేచ్ఛ వారికి కలుగును.” ఇది ఒక ముఖ్యమైన ప్రశ్నను రేకెత్తించును: దేవుని కృప లేకుండా వ్యక్తి సరిగా చూడజాలనప్పుడు, ఎంచుకొనజాలనప్పుడు, “స్వతంత్ర” చిత్తమును గూర్చి ఎట్లు మాటలాడగలము?

ఇప్పటికే విశ్వాసులైనవారిని గూర్చి ఆ గ్రంథము ఇట్లు చెప్పును: “కనికర కృపచేత వారు తామే కోరనివి, వెదకనివియునైన సత్క్రియలను పొందుదురు.” చివరకు ముగింపు ఇది: “మనుష్యుడు ఏది చిత్తగించునో ఏది చేయునో అది ప్రభువునుండియే వచ్చును.”

మనుష్యుడు స్వతంత్రముగా మంచిని చిత్తగింపగలడని, దానిని సాధించుటకు దేవుని పాక్షిక సహాయము మాత్రమే అతనికి అవసరమని పిగియస్ వాదించును. అయినను దీనిని చెప్పుటకు అతడు “అగస్టీను” అధికారముపై ఆధారపడును; అయితే చిత్తమును మంచిని చేయు శక్తియు రెండును పూర్తిగా దేవుని వరములేనని, పిగియస్ వ్యాఖ్యానమునకు ఏ ఆస్కారమును విడువకుండ అగస్టీనే బోధించును. మనుష్యుని చిత్తము దేవుని దయను ఆరంభించునను భావనను అగస్టీను ఖండించుచు, “దేవునికి ఇష్టమైనప్పుడు ఆయన నన్ను పిలిచెను—నేను కోరినప్పుడు కాదు, ఆయన నన్ను ఏర్పరచుకొనినప్పుడు; నా యోగ్యతచేత కాదు, ఆయన కృపచేత” అని పట్టుబట్టును. మంచి కొరకైన ఆరంభ కోరిక కూడ మానవ ప్రయత్నమువలన గాని యోగ్యతవలన గాని కాక, దేవుని కృపచేతనే అనుగ్రహింపబడునని ఇది స్పష్టము చేయును.

ఇంత స్పష్టతయెదుట తన వాదమును నిలబెట్టుకొను ధైర్యము పిగియస్‌కు ఉండునని నాకు సందేహము. ఇక్కడ సత్యము తిరుగులేనిది: ఒక వ్యక్తి చిత్తగించు, చేయు ప్రతి మంచియు పూర్తిగా దేవుని కృపనుండియే వచ్చును.

పాపమును గూర్చిన పౌలు స్పష్టమైన సందేశమును తప్పించుకొనుటకు ప్రయత్నించుచు, పిగియస్ ఒక గంభీర సత్యమును వక్రీకరించుచున్నాడు. “నీతినుండి స్వతంత్రులైనవారిని” పౌలు పాపమునకు దాసులని పిలుచును; అనగా దేవుడు విడిపించువరకు వారు పాపశక్తి క్రింద జీవింతురని భావము. ఈ వాస్తవమును పిగియస్ ఉపరితల వాదములతో కొట్టివేయజూచును, కాని పౌలు మాటలను తేలికగా తీసికొనజాలము.

అదే విధముగా, కృపను గూర్చిన అగస్టీను అభిప్రాయములను పిగియస్ వక్రీకరించును. ప్రతి సత్క్రియను అగస్టీను స్పష్టముగా దేవుని కృపకు ఆపాదించును. అయినను పిగియస్ దీనిని వాస్తవముగా కాక, కేవలము ఒక సాధ్యతగా పరిగణించును. “తిరుగుబాటు” ను “బలహీనత” గా మార్చుటద్వారా అగస్టీను బోధను అతడు వక్రీకరించును, ఇది కృప కొరకైన మానవుని అవసరమును మెత్తపరచునట్లు. అగస్టీను వైఖరి పెలాగియనులను వ్యతిరేకించుటకే గాని తనను కాదని పిగియస్ వాదింపజూచును. కాని అగస్టీను దృఢముగా ఉండెను: నిజమైన స్వేచ్ఛ దేవుని ఆత్మ క్రిందనే కనబడును, దేవుని కృపకు వెలుపల ఉన్నవారు పాపమునకు దాసులుగానే యుందురు.

ఇట్లు వాదించుటలో, అగస్టీను బోధ యొక్క మూలమును, అనగా మంచిని చేయు చిత్తము మానవ ప్రయత్నమువలన కాక, దేవుని కృపనుండి మాత్రమే వచ్చునను దానిని పిగియస్ విస్మరించుచున్నాడు. అగస్టీను కేక స్పష్టము: దేవుని జోక్యము లేనిచో మన చిత్తము చెడువైపు మాత్రమే వంగియుండును. కాబట్టి మంచిని చేయవలెనను కోరిక కూడ దేవునిచేత అనుగ్రహింపబడవలెను. ప్రజలు ఇష్టపూర్వకముగా దేవునియొద్దకు వచ్చునప్పుడు, వారిని ఇష్టపడునట్లు చేయుటకై దేవుడు ముందుగా వారి హృదయములలో కార్యము చేసియుండుట వలననే అని అగస్టీను అందముగా వివరించును.

దేవుని పాత్రను తగ్గించుటకు, అనగా అది సంపూర్ణము కాక ప్రక్రియలో ఒక భాగమేనని సూచించుటకు పిగియస్ చేయు ప్రయత్నములు సత్యమును పూర్తిగా కోల్పోవును. మానవ చిత్తము తనంతట తానుగా విడువబడినచో పాపములో చిక్కుకొనియుండును. మన హృదయములను మార్చి, మంచిని కోరునట్లు మనలను రూపాంతరపరచగలవాడు దేవుడు మాత్రమే.

మనిఖేయుని బోధలలోను పెలాగియస్ బోధలలోను సనాతన సంఘము ఖండించిన దానిని అగస్టీను స్పష్టపరచెనని పిగియస్ చెప్పును. మానవుడు, వివాహము, ధర్మశాస్త్రము మంచివాడైన దేవునిచేత సృష్టింపబడలేదని చెప్పినందుకు మనిఖేయుడు ఖండింపబడెను. దేవుని కృపను వ్యతిరేకించినందుకు, అది ఉచితముగా కాక మానవ యోగ్యతనుబట్టి ఇవ్వబడునని చెప్పినందుకు, ప్రజలు తమ స్వంత చిత్తముతో మంచి ఎంపికలు చేయుటద్వారా కృపను సంపాదించుకొందురని సూచించినందుకు పెలాగియస్ ఖండింపబడెను. పిల్లలు క్రీస్తు రక్షణ అవసరము లేకుండానే సురక్షితముగా ఉందురని కూడ పెలాగియస్ వాదించెను.

ఇట్లుండగా, మానవుడు, వివాహము, ధర్మశాస్త్రము అన్నియు దేవునినుండి వచ్చినవని మనము ధృవీకరించుచుండగా, మనిఖేయుని బోధలను మనము అనుసరించుచున్నామని పిగియస్ మనలను ఎట్లు నిందింపగలడు? మనిఖేయులు ఇతర నమ్మకములను కలిగియున్నను, ఈ నింద కూలిపోవును. పెలాగియస్ ప్రధాన తప్పిదములలో స్వేచ్ఛాచిత్తమును ధృవీకరించుట చేరదని పిగియస్ అనును. అయితే అదే తర్కముచేత, మనిఖేయుని ప్రధాన తప్పిదములకును పిగియస్ మనపై మోపు దానికిని ఏ సంబంధమును లేదు.

దీనిని స్పష్టపరచుటకు: పిగియస్ వాదములు నిజమైన తర్కముకంటె చతురమైన ఉపాయములపై ఎక్కువగా ఆధారపడుటవలన కూలిపోవుచున్నవి.

ఇప్పుడు నేను నేరుగా ప్రత్యుత్తరమిచ్చెదను. ఈ సారాంశము పెలాగియస్ తప్పిదములను స్పృశించినను, వాటిని పూర్తిగా చేర్చుకొనలేదు. పెలాగియనిజము నుండి తనను దూరపరచుకొనగోరు ఎవరైనను తిరస్కరింపవలసిన పన్నెండు ముఖ్యాంశములను అగస్టీనే పట్టికగా వ్రాసెను. వీటిలో పరిపూర్ణ నీతి యొక్క సాధ్యతను గూర్చిన వాదనలు, జీవితపు ప్రతి క్రియలో కృప అవసరము, విశ్వాసుల విషయమై దేవుని ఏర్పాటు, దుష్టుల విషయమై పూర్వనిర్ణయము చేరియున్నవి. ఇవన్నియు అగస్టీనునకును పెలాగియనులకును మధ్య ప్రధాన వివాదాంశములు, పిగియస్ అజాగ్రత్తగా వాదించుచున్నాడని ఇవి చూపును.

ఇంకను, అగస్టీను రచించిన క్రీస్తు కృపయు ఆది పాపమును గూర్చి అను గ్రంథములో, మన సామర్థ్యములు మాత్రమే కాక, మంచిని చేయవలెనను మన కోరిక, మన క్రియలు కూడ దేవునినుండి వచ్చునని పెలాగియస్ ఒప్పుకొనినచో అతడు వివాదమును తప్పించుకొనగలడని అగస్టీను స్పష్టముగా చెప్పుచున్నాడు. క్రీస్తుద్వారా వచ్చు దేవుని కృప లేకుండా మనము నిజముగా మంచిదైనదేదియు ఎంచుకొనజాలము, చేయజాలము. మన నీతి క్రీస్తునుండి మాత్రమే వచ్చును, మననుండి కాదు.

ఇవే అగస్టీను నిజమైన మాటలు—పిగియస్ చూపు వక్రీకృత రూపము కాదు.

ఈ సంక్లిష్టమైన విషయమును చర్చించుటలో అగస్టీను అభిప్రాయము అంతర్దృష్టిగలదని నేను కనుగొనుచున్నాను: మూడు ప్రధానాంశములలో మనము ఏకీభవించినచో మన మధ్య భేదాభిప్రాయమే ఉండదు. మానవ సామర్థ్యమునకు దేవుని కృప సహాయపడునని పెలాగియస్ అంగీకరించెను, అయినను నిర్ణయమును మంచిని చేయుటయు చివరకు మనుష్యుని అధీనమందే ఉన్నవని పట్టుబట్టెను. అయితే అగస్టీను దీనిని ఛేదించి, మంచిని కోరుటకును సాధించుటకును మనలను సమర్థులను చేయునది దేవుని కృపయేనని దృఢముగా చెప్పెను. దేవుడు మనకు సామర్థ్యమును మాత్రమే ఇవ్వడు; కోరికను, క్రియను కూడ ఆయనే ఇచ్చును.

అగస్టీను దీనిని ఇంకను వివరించును: “దేవుడు తన ఆత్మద్వారా బోధించునప్పుడు, మనము గ్రహించునట్లు మాత్రమే కాక, ఆ గ్రహింపును కోరునట్లును దానిప్రకారము క్రియ చేయునట్లును కదలించు విధముగా బోధించును. సామర్థ్యము మాత్రమే విషయమైనచో, క్రీస్తు ‘విని నేర్చుకొనిన ప్రతివాడును రాగలడు’ అని చెప్పి యుండును. కాని ఆయన ఇంకను ముందుకు పోయి, ‘విని నేర్చుకొనిన ప్రతివాడును వచ్చును’ అని చెప్పుచున్నాడు.” దేవుని కృప మన సామర్థ్యమునకు సహాయపడునని, కాని క్రియ చేయుట మనపై ఆధారపడునని పెలాగియస్ చెప్పెను. కాని వాస్తవమునకు, నిజమైన విశ్వాసము సాధ్యము మాత్రమే కాక వాస్తవమైనదని అగస్టీను పట్టుబట్టును—మన చిత్తమును క్రియను ఫలవంతము చేయుటకు మనలో కార్యము చేయువాడు దేవుడే.

అట్లయినచో పిగియస్ ఇంకను ఏమి కోరగలడు? మనమందరము ఈ సిద్ధాంతమును గూర్చి ఏకీభవించినచో అట్టి నిబంధనను నేను హృదయపూర్వకముగా అంగీకరించెదను. అయితే పిగియస్ మానవ సామర్థ్యము మాత్రమే బలహీనమని, కృప దానికి సహాయపడును మాత్రమేనని నమ్ముచున్నాడు. కృప కార్యము యొక్క సంపూర్ణ విస్తృతి ప్రమాదకరమైనట్లు అతడు దానిని తప్పించుకొనుచున్నాడు.

“స్వేచ్ఛాఎంపిక” విషయమై మనకు విరోధము లేదు. తరచు అగస్టీనుగా పొరపడబడు ఒక రచయిత, దేవుని కృప లేకుండా ఏ సత్కార్యమును ఆరంభించుటకు గాని పూర్తిచేయుటకు గాని మన చిత్తము శక్తిహీనమని పేర్కొనును. దేవుడు మొదట క్రియ చేసి, మనకు మంచి చిత్తమును ఉచితముగా ఇచ్చునని అతడు ధృవీకరించును. మనలో ఉన్నదేదియు మనలను బలవంతులనుగా గాని, జ్ఞానులనుగా గాని, నీతిమంతులనుగా గాని చేయదు—వీటిని దేవునియందే మనము కనుగొందుము. కావున భావమునకు మనము ఏకీభవించినచో, లేఖనమునకు అనుగుణముగా నిర్వచింపబడినంతవరకు “స్వేచ్ఛాఎంపిక” అను పదమును వాడుటకు నాకు అభ్యంతరము లేదు.

మానవ ఎంపికకు ఏ పాత్రనైనను అగస్టీను ఆపాదించుటను మనము నిరాకరించుచున్నామని పిగియస్ మనలను ఎగతాళి చేయును. అయితే మనము ఇట్లు నిలబెట్టుచున్నాము: మొదటిది, దేవుడు తన కృపచేత మనలను మంచివైపు నడిపించనిచో, దేవుడు కోరు నిజమైన నీతికి మనలో ఉన్నదంతయు శూన్యము, శక్తిహీనము. రెండవది, మన చిత్తము సహజముగా చెడువైపు మొగ్గియున్నది, మంచిని ఎంచుకొనుటకు ఆరంభించుటకైనను దేవునిచేత మార్చబడవలెను. కృప అనునది మనము వాడుకొనవచ్చు లేక తిరస్కరింపవచ్చు అను కేవలము ఒక సాధనము కాదు—అది సరిగా ఎంచుకొనునట్లు మన చిత్తమును చురుకుగా కదలించి నడిపించును. దేవుడు కృపను అందించుటతో ఆగడు; స్పందించుటకు మనలను సమర్థులను చేసి, మన మనస్సులను మంచివైపు త్రిప్పి, మనలను నిరంతరము నిలబెట్టును.

సారాంశమేమనగా, కృప ఒకసారి సహాయపడి మనలను విడిచిపోదు; అది మనతోనే నిలిచి, ప్రతి అడుగులోను మనలను నడిపించును.

అగస్టీను ఏమి చెప్పుచున్నాడు? అతని అనేక అభిప్రాయములను మనము ఇంతకుముందే పంచుకొంటిమి, కాని ఇక్కడ ఏదియు అతనిని ఆశ్చర్యపరచరాదని పిగియస్ చూచునట్లు ఇంకను వినుట మంచిది. అగస్టీను ఇట్లు వ్రాయును: “దేవునినుండి రాని ఏదైనను మంచిని మన చిత్తములో కనుగొనుటకు ప్రజలు కష్టపడుదురు, కాని వారు అదెట్లు చేయగలరో నాకు కనబడదు.” మంచిదిగాని చెడుదిగాని కాగల స్వేచ్ఛాచిత్తమును దేవునినుండి మనము పొంది, ఆయన లేకుండా స్వతంత్రముగా మంచిని ఎంచుకొనినచో, మనలోని ఆ మంచి దేవునినుండి మనము పొందిన దానికంటె శ్రేష్ఠమైనదగును.

కృపయు స్వేచ్ఛాచిత్తమును రెండును అవసరమని అగస్టీను నమ్మెనని పిగియస్ వాదించును. నేను అంగీకరింతును, కాని దేవుడు రాళ్లవంటి వస్తువులలో కాక మనుష్యులలో కార్యము చేయునని అగస్టీను చెప్పు భావము. మనుష్యులకు ఎంచుకొను సామర్థ్యముతో సృష్టింపబడిన చిత్తము ఉన్నది, దేవుడు ఆ చిత్తమును మంచివైపు నడిపించును. సహజముగా భ్రష్టమైన మన చిత్తము దేవుని కృప కార్యముచేత మాత్రమే మంచిని కోరగలదు. చిత్తము లేనిదే మనుష్యుడు మంచిని ఎంచుకొనజాలడని మాత్రమే అగస్టీను చెప్పుచున్నాడు; అయినను ఈ చిత్తము మన స్వంత బలముచేత కాక కృపచేతనే రూపుదిద్దుకొనును. సహజముగా చెడువైపు మొగ్గు మానవ చిత్తము పరిశుద్ధాత్మ కార్యముచేత మాత్రమే మంచిదగును.

పిగియస్ గందరగోళ వాదనలను కొనసాగించును. దేవుని కృపచేత సిద్ధపరచబడిన తరువాత స్వేచ్ఛాఎంపికచేత చేయబడిన సత్క్రియలను అగస్టీను తోసివేయలేదని, అది నా అభిప్రాయమునకు వ్యతిరేకమైనట్లు అతడు వాదించును. కాని ఈ సత్క్రియలు మన చిత్తము యొక్క ఏ యోగ్యత లేకుండా దేవుని కృపచేత సిద్ధపరచబడి, నడిపింపబడి, పూర్తి చేయబడునని అగస్టీను చెప్పును. దేవుని కృప మొదట వచ్చి మనము చేయు ప్రతి మంచిని నడిపించినచో, దీనితో పిగియస్ ఎందుకు వాదించును?

అవును, అగస్టీను సత్క్రియలను స్వచ్ఛందములని పిలుచును, దీనిని నేను కాదనను; అయినను స్వేచ్ఛాఎంపిక స్వయముగా ఏమియు సాధింపజాలదు. అది దేవునిచేత క్రియ చేయబడినప్పుడు మాత్రమే క్రియ చేయును. మన నీతి కృపచేతనే గాని, సహజసిద్ధమైన స్వేచ్ఛాచిత్తముచేత కాదనియు, మనకు ఇవ్వబడిన పరిశుద్ధాత్మద్వారానే కలుగుననియు అగస్టీను స్పష్టముగా బోధించును.

పిగియస్ ఇప్పుడు అగస్టీను రచనలలో మూడవ సమూహమును తెచ్చి, తాను ఇప్పటికే వాదమును గెలిచినట్లు, లాంఛనము కొరకే ముగించుచున్నట్లు తనను తాను అభినందించుకొనును. తన స్వంత మాటలను తనను సవాలు చేయువారు లేకుండా చదువుకొనుటవలన బహుశా అతడు తన విజయమును గూర్చి తనకు నమ్మకము కలిగించుకొనెను. ఇప్పుడు మా ప్రత్యుత్తరము అతనికి లభించినందున, అతని స్వీయ ప్రశంస అకాలమైనదని అతడు గ్రహించునని నేను ఆశించుచున్నాను.

పిగియస్ అగస్టీను రచించిన పాపముల యోగ్యతలు క్షమాపణయు అను గ్రంథమును చూపును; అందులో అగస్టీను పెలాగియనులను స్వేచ్ఛాచిత్తమును ధృవీకరించినందుకు కాక, దాని శక్తిని అతిశయోక్తి చేసినందుకు విమర్శించును. భాషను గూర్చి అనవసర వివాదమును తప్పించుటకు “స్వేచ్ఛాచిత్తము” అను పదమును ఉపయోగించుటకు అగస్టీను అనుమతించెను, కాని దీని మాత్రముచేత పిగియస్ మన వైఖరిని సవాలు చేయజాలడు. అగస్టీను సనాతనులును ఎవరును ఇష్టపూర్వకముగా ఎంచుకొనకుండ పాపము చేయరని నమ్మిరి; “స్వేచ్ఛగా” అనగా తన స్వంత ఎంపికచేత ఇష్టపూర్వకముగా క్రియ చేయుట అని అర్థమైనంతవరకు మనము దీనితో ఏకీభవింతుము.

మనము నెరవేర్చగల శక్తికి మించిన దేనిని దేవుడు ఆజ్ఞాపింపడని అగస్టీను నమ్మెనని పిగియస్ తరువాత చెప్పును. మానవుని చిత్తము భ్రష్టము కానిచో ధర్మశాస్త్రమునకు మనము పరిపూర్ణముగా విధేయులము కాగలమని అగస్టీను బోధించెను. అయితే పాపము మనలోని ప్రతి భాగమును భ్రష్టము చేసినందున, ధర్మశాస్త్ర కోరికలను నెరవేర్చు బలము దేవునినుండి మాత్రమే రావలెను. ఇవి నా మాటలు కావు, అగస్టీను మాటలే.

అగస్టీను “సహాయము” అను పదమును తరచు వాడుట, దేవుడు సమస్తమును చేయక కొంత పనిని మనకు విడిచిపెట్టునని సూచించునని కూడ పిగియస్ వాదించును. ఇక్కడ పిగియస్ సందర్భమును కోల్పోవుచున్నాడు: అగస్టీను స్వేచ్ఛాచిత్తమును గూర్చి వివరణాత్మక విశ్లేషణ వ్రాయుటలేదు; మరణము సహజ కారణములనుండి వచ్చునా పాపమునుండి వచ్చునా అనునదియు, ఆది పాపము యొక్క భావనయు వంటి ఇతర అంశములను ఉద్దేశించి మాటలాడుచుండెను. ఈ సందర్భములో స్వేచ్ఛాచిత్తము క్లుప్తముగా పరోక్షముగా మాత్రమే కనబడును.

అగస్టీను సర్వసమ్మతమైన ముగింపును పరిశీలించినచో, అది మా దృక్పథమునకు అనుగుణమని మనము చూచెదము: దేవుడు తన కృపచేత ధర్మశాస్త్రములో తాను ఆజ్ఞాపించినదానిని నెరవేర్చును. ప్రార్థన మాత్రమే చాలదని అగస్టీను చెప్పెనని పిగియస్ గమనించును, అది సత్యమే; దేవుడు మన చిత్తములను ఉపయోగింపకుండా బాహ్యశక్తివలె మనలో కార్యము చేయునను తప్పు భావనను అగస్టీను ఎదుర్కొనుచుండెను.

చివరిగా, నేను ఇంతకుముందు అగస్టీనునుండి ఉదహరించిన వాక్యభాగములను జ్ఞాపకముంచుకొను పాఠకులు, అతని వాదము పిగియస్ అంగీకరించిన దానికంటె మరింత ముందుకు పోవునని చూచెదరు. మనము అసలు పనిచేయుచుండగా దేవుడు తోడ్పడునన్నట్లు అగస్టీను దేవుని “సహాయము” ను కేవలము వర్ణింపడు. బదులుగా, మనస్సు యొక్కయు చిత్తము యొక్కయు నీతి పూర్తిగా దేవుని కార్యమని అతడు బోధించును. మానవ చిత్తములోనే ఏ మంచియు తనకు కనబడదని, దేవుడు పుట్టించునదే తప్ప మరేదియు లేదని అగస్టీను బహిరంగముగా అంగీకరించును.

అగస్టీను ఆత్మయు అక్షరమును అను గ్రంథమునుండి పిగియస్ ఉదహరించు వాక్యభాగములను సరళముగా వ్యాఖ్యానించినచో వాటికి సుదీర్ఘ విశ్లేషణ అవసరము లేదు. అగస్టీను మాటలను వంచుటకు పిగియస్ తీవ్రముగా ప్రయత్నించును, కాని నమ్ముటకును నమ్మకుండుటకును మనకు ఎంపిక ఉన్నందున విశ్వాసము మన స్వేచ్ఛాఎంపికయందున్నదని అగస్టీను చెప్పును అంతే. అగస్టీను వాదము అక్కడే ముగిసినచో, పిగియస్‌కు నిజముగా ఒక అంశము ఉండెడిది. అయితే నమ్ముటకు సామర్థ్యము స్వయముగా దేవుని వరమని, మనము స్వయముగా పుట్టించునది కాదని అగస్టీను స్పష్టపరచును. నమ్ముటకు చిత్తము మనకు సహజముగా ఉన్న గుణము కాదు, పరిశుద్ధాత్మచేత సృష్టింపబడునది. కాబట్టి మన విశ్వాసమును నమ్ము సామర్థ్యమును “మనవి” అని అగస్టీను చెప్పునప్పుడు, దేవుడు మొదట వాటిని మనకు ఇచ్చుటవలననే అవి మనవి అని అతని భావము.

అగస్టీను బాధ్యతను దేవునికిని మనుష్యులకును విభజించునని, దేవుని పిలుపును అంగీకరించుటయో తిరస్కరించుటయో మన శక్తిలోనే ఉన్నదని సూచించునని పిగియస్ తరువాత వాదించును. అయితే పిగియస్ విడిచిపెట్టిన, అగస్టీను తరువాత చెప్పినదానిని మనము పరిగణించినచో, విషయము పరిష్కారమగును. ఒక వ్యక్తి ఎందుకు నమ్మునో మరొకడు ఎందుకు నమ్మడో తాను పూర్తిగా వివరింపజాలనని, అది దేవుని మర్మమైన చిత్తమనుట తప్ప మరేమియు చెప్పజాలనని అగస్టీను అంగీకరించును. మనలను విశ్వాసమునకు నడిపించు దేవుని కార్యమే మన విశ్వాస ఎంపిక కూడ అని అగస్టీను గుర్తించెనని ఇది చూపును. దేవుడు మన చిత్తమును మేల్కొల్పుటయే కాదు; సత్యమును పూర్తిగా స్వీకరించునట్లు దానిని బలపరచును.

సువార్తను అంగీకరించు సహజ సామర్థ్యము మనకు ఉన్నదని తాను ఒకప్పుడు తలంచితినని, కాని మన హృదయములను నమ్మునట్లు వంచునది దేవుడేనని తరువాత గ్రహించితినని అగస్టీను అంగీకరించెనని పిగియస్ కూడ ఒప్పుకొనును. విశ్వాసము “మనది” అని సరిగానే పిలువబడినను, అది దేవునియందు పుట్టును. దేవుడు మనలో విశ్వాసమును “కనుగొనునది” ఆయన మొదట దానిని మనకు ఇచ్చుట వలననే అని అగస్టీను వేరొకచోట చెప్పును.

కృప యొక్క అవసరమును నిరాకరించు విధముగా ఎవడును స్వేచ్ఛాచిత్తమును సమర్థింపరాదని, పాపమును క్షమించు విధముగా మానవ ఎంపికను నిరాకరింపరాదని అగస్టీను చెప్పెనని పిగియస్ ఉదహరించును. అయితే స్వేచ్ఛాఎంపికను నిరాకరించుట పాపమును క్షమించునని అగస్టీను భావింపలేదు; దానిని ధృవీకరించుట కృపను నిరాకరించునని కూడ భావింపలేదు. మనవలెనే, ప్రజలు దేవుని కృపను తమ పాపములను సమర్థించుకొనుటకు ఒక సాకుగా వాడకుండ అగస్టీను నిరోధింపగోరెను. ప్రతి పాపమును వ్యక్తి తన స్వంత ఎంపికచేత చేయుననియు, అందువలన అతడు పూర్తిగా బాధ్యుడనియు మనము బోధింతుము.

పాపమును క్షమింపకూడదను అగస్టీను హెచ్చరిక మా వైఖరికి అనుగుణమైనది. స్వేచ్ఛాఎంపిక యొక్క శక్తిని మనము నిరాకరించునప్పుడు కూడ, అగస్టీను ఉద్దేశించినట్లే పాపమునకు మానవ జవాబుదారీతనమును మనము నొక్కిచెప్పుదుము. ఇట్లు చేయుటద్వారా దేవుని కృపను, ఆయన యెదుట మన బాధ్యతను రెండింటిని మనము నిలబెట్టుదుము.

వాలెంటినస్‌కు అగస్టీను వ్రాసిన రచనలనుండి తనకు బలమైన వాదము ఉన్నదని పిగియస్ నమ్ముచున్నాడు; అక్కడ అగస్టీను కృపను బలహీనపరచకుండ స్వేచ్ఛాచిత్తమును సమర్థించును. కృపయు స్వేచ్ఛాచిత్తమును కలిసి పనిచేయునని, లేఖనము బోధించునట్లును దేవుని ఆజ్ఞల ద్వారా వెల్లడియగునట్లును స్వేచ్ఛాచిత్తమును అగస్టీను ధృవీకరించునని అతడు వాదించును.

ఎప్పటివలెనే, అగస్టీనునే తన గూర్చి మాటలాడనిచ్చుట ఉత్తమము. స్వేచ్ఛాచిత్తమును వర్ణించునప్పుడు అగస్టీను ఇట్లు వివరించును: “మానవ చిత్తము ఎల్లప్పుడును స్వతంత్రమే, కాని ఎల్లప్పుడును మంచిది కాదు. అది నీతినుండి స్వతంత్రమై, పాపమునకు సేవచేయుచు, అందువలన చెడ్డదై యుండును; లేక పాపమునుండి స్వతంత్రమై, నీతికి సేవచేయుచు, అందువలన మంచిదై యుండును.” చెడ్డదైన చిత్తము దేవుని కృపచేత మాత్రమే మంచిదిగా చేయబడునని, ఆ కృపచేత మంచి చిత్తము మరింత బలపడగలదని అతడు చేర్చును. మరొక విధముగా చెప్పవలెనన్నచో, చిత్తము తన స్వంత ఎంపికచేత కదులును గనుక అది స్వతంత్రమని పిలువబడును, అయినను దేవునిచేత నడిపింపబడినప్పుడు మాత్రమే అది మంచిని ఎంచుకొనగలదు.

అయితే పిగియస్ ఇంకను ఎక్కువ ఆశించును—చిత్తము ఏ సమయమందైనను మంచిని గాని చెడును గాని స్వేచ్ఛగా ఎంచుకొనగలదని. స్వేచ్ఛాచిత్తమనగా అది పాపమును తనంతట తాను ఎంచుకొనగలదనియు, దేవుని సహాయముతో మాత్రమే మంచిని ఎంచుకొనగలదనియు అగస్టీను స్పష్టపరచును. అగస్టీను ముగింపు సరళమైనది: “కృప మానవ చిత్తమును తొలగింపదు, దానిని చెడునుండి మంచిదిగా మార్చి, అది మంచిదైన తరువాత దానిని ఆదుకొనును.”

అగస్టీను ప్రకారము, మనుష్యులకు సహజమైన చిత్తము ఉన్నది, కాని అది స్వభావసిద్ధముగా చెడ్డది, తనంతట తాను మంచిని ఎంచుకొనజాలదు. దేవుని కృప ఈ చిత్తమును నాశనము చేయదు, అది మంచిని కోరునట్లు దానిని రూపాంతరపరచును. చిత్తగించువారమును క్రియ చేయువారమును నిజముగా మనమే అయినను, మంచిని కోరుటకు మొదట మనలను సమర్థులను చేయునది, తరువాత దానిని సాధించుటకు మనకు సహాయపడునది దేవుడేనని అగస్టీను చెప్పును. మన క్రియలను కలిగించుటలోను ఆదుకొనుటలోను దేవుని సహాయము లేనిచో, ఆయన మననుండి కోరు సత్క్రియలను మనము చేయజాలము.

ఈ కృప కొరకు మనకు ఎట్టి సహజమైన సిద్ధత లేదని అగస్టీను ఇంకను వివరించును. “రాతి హృదయము”—కఠినమైన చిత్తము—దేవునికి ఎదురుతిరుగును, కాబట్టి ఏ మంచి చిత్తమైనను దేవునిచేత సృష్టింపబడవలెను. “నా కట్టడల ప్రకారము మీరు నడుచునట్లు చేయుదును” అని దేవుడు వాగ్దానము చేసినట్లు, దేవుని కృప మనలను మంచివైపు మొగ్గునట్లు మాత్రమే చేయదు, మంచిని చిత్తగించునట్లును చేయునట్లును చురుకుగా కలిగించును.

మనము మొదట ఆయన కృపను పొందిన తరువాత దేవునితో సహకరింతుమని అగస్టీను సూచించునని ఎవరైనను వాదింపవచ్చును. పరిశుద్ధాత్మ మన చిత్తమును మంచిని కోరునట్లు రూపాంతరపరచిన తరువాత, దేవుడు మనకు ఇచ్చిన ఆ చిత్తముతో మనము క్రియ చేయుదుము అను భావములో ఇది సత్యమే. మన గత పాపత్వమునకు ప్రత్యుత్తరముగా కృపను అనుగ్రహించుటద్వారాను, మనము ఇప్పటికే పొందిన కృపకు ప్రత్యుత్తరముగా మన ఎదుగుదలను పెంచుటద్వారాను దేవుడు విశ్వాసులకు ప్రతిఫలమిచ్చునని అగస్టీను కూడ చెప్పును. ఇక్కడ దేవుడు “మనము లేకుండా”, “మనతో” క్రియ చేయుట యొక్క అర్థమును మనము నేర్చుకొందుము: దేవుడు మొదట మనలను విశ్వాసమునకు తెచ్చినప్పుడు, మనలను ఫలములేని “రాళ్లనుండి” ఫలవంతమైన “ఒలీవ చెట్లుగా” రూపాంతరపరచునప్పుడు, ఈ కార్యమంతయు ఆయనదే. అయితే ప్రతి సత్కార్యము కొరకు ఆయన మనకు సహాయపడుచు బలపరచుచు కొనసాగునప్పుడు, అక్కడ ఆయన “మనతో” క్రియ చేయును, విశ్వాసపూర్వక పట్టుదల కొరకు తాను ఇచ్చిన శక్తిని ఆయన ఆదుకొనును.

పౌలు ఉపమానమును తలంచినచో, దేవుడు ఒక తోటమాలివలె తాను ఇప్పటికే ఫలవంతముగా చేసిన ఒలీవ చెట్లను పోషించును. స్వభావసిద్ధముగా మనము అడవి, ఫలములేని ఒలీవలము, ఏ మంచికిని పనికిరానివారము. కాని దేవుడు మనలను పునర్జన్మింపజేసినప్పుడు, ఆయన మన ఫలములేని జీవితములను రూపాంతరపరచి, మన మనస్సులను సత్యముతో ప్రకాశింపజేసి, మన చిత్తములను చెడునుండి విధేయతవైపు మరల్చును. ఇందులో దేనికైనను మనము ఘనతను పొందగలమా? లేదు; ఆయనయందు వేరుపారియుండుటవలననే మనము జీవించుచున్నాము. ఇప్పుడు కూడ, మనము ఫలించుచుండగా, మన జీవమును ఎదుగుదలయు పూర్తిగా ఆ వేరునుండియే వచ్చును; అది కృప యొక్క వరము, మనకు సహజముగా ఉన్నదేదియు కాదు. మరియు ఈ వేరు వర్ధిల్లుటకు దేవుని నిరంతర పోషణ అవసరము.

అగస్టీను బోధ పూర్తిగా మా అభిప్రాయమునకు అనుగుణమైనది. స్వేచ్ఛాచిత్తమును అతడు అంగీకరించినను, దేవుని కృప లేకుండా దానికి మంచి కొరకైన శక్తి లేదని చూపును. స్వచ్ఛందమైన పాపము మాత్రమే నిజముగా పాపమని, ఇది మా బోధకు విరుద్ధమైనట్లు పిగియస్ చెప్పును. కాని ప్రతి పాపము స్వేచ్ఛగా ఎంచుకొనబడునని తరచు పేర్కొనుచు మనము అదే ధృవీకరింతుము. మన యోగ్యతలు ప్రతిఫలములను సంపాదించునని కూడ అతడు చెప్పును—కాని ఈ “యోగ్యతలు” దేవుడు మనకు ఇచ్చిన వరములని గ్రహించినచో మాత్రమే.

అంతిమముగా, మాపై విజయమును గూర్చి పిగియస్ చేయు బిగ్గర గొప్పలు స్వీయ అభినందన యొక్క డొల్ల శబ్దము కంటె ఎక్కువేమియు కావు. సరిగా గ్రహింపబడిన స్వేచ్ఛాచిత్తము యొక్క పాత్రను అగస్టీను అంగీకరించుచునే, దేవుని కృపను పూర్తిగా గౌరవించును.

తన వాదము బలహీనమగుచున్నదని గ్రహించి, పిగియస్ అగస్టీనునకు అసత్యముగా ఆపాదింపబడిన సంఘ సిద్ధాంతములు అను వేరొక గ్రంథమునకు మారును. ఈ రచన నిజముగా అగస్టీనుదికాదని పిగియస్‌కు కూడ, అనేకులకువలె, తెలియును. ఇది అగస్టీను రచనల జాబితాలో చేర్చబడలేదు, అతని సాధారణ స్పష్టతయు క్రమమును దీనిలో లేవు; దానికి బదులుగా ఇది ఉదహరణల యొక్క అస్తవ్యస్తమైన సంకలనమును చూపును. అయినను తన వైఖరిని సమర్థించుటకు పిగియస్ ఈ రచనను ఉపయోగించుటకు ప్రయత్నించును.

ఈ సందేహాస్పదమైన గ్రంథమును ఆశ్రయించుటద్వారా పిగియస్ ఏమి సాధింపగోరుచున్నాడో చూతము. స్వేచ్ఛాఎంపికను అగస్టీను వ్యక్తిగత అభిప్రాయముగా కాక, క్రైస్తవులందరు అంగీకరింపవలసిన నమ్మకముగా సమర్థించెనని ఇది చూపునని అతడు వాదించును. అయితే ఈ గ్రంథము వాస్తవముగా ఏమి చెప్పును? పతనము తరువాత కూడ ఎంచుకొను కొంత శక్తి మనకు ఇంకను ఉన్నదని, మూడు షరతులతో అది సూచించును: (1) ఈ సామర్థ్యము దేవుడు మనలను రక్షణకు పిలుచునప్పుడు మాత్రమే ఉండును; (2) దైవప్రభావమునకు అంగీకరించు శక్తి మనకు ఉన్నది; (3) నమ్మకముగా నిలిచియుండుట మన స్వంత జాగరూకతయు దేవుని సహాయమును కలిసి చేయు ప్రయత్నము.

అయినను ఈ ఆరోపిత “అగస్టీను” తనకు తానే విరుద్ధముగా మాటలాడును. ఉదాహరణకు, పాపమునుండి శుద్ధి పొందవలెనను కోరికను మనలో కలిగించునది దేవుడేనని, స్వతంత్ర ఎంపికకు ఆస్కారము లేదని ప్రకటించిన మిలేవిస్ సభను అతడు ఉదహరించును. మనము ఆయన చిత్తప్రకారము చిత్తగించునట్లును క్రియ చేయునట్లును దేవుడు మనలో కార్యము చేయునని కూడ అతడు చెప్పును; ఇది మంచిని గాని చెడును గాని ఎంచుకొను స్వతంత్ర శక్తి మనకు ఉన్నదను భావనతో సరిపడదు. కృపను గూర్చిన అగస్టీను నిజమైన బోధలతో ఈ ప్రకటనలు పొసగవు.

చివరికి, “మనము పాపము చేయకుండుటకును చేయుటకును సమర్థులము” అని చెప్పుటద్వారా స్వేచ్ఛాఎంపికకు మద్దతు చూపునని పిగియస్ అగస్టీనునకు ఆపాదింపబడిన ఒక బహిరంగ ప్రసంగమును ప్రస్తావించును. కాని ఇది సందేహాస్పదము. నిజమైన అగస్టీను పండితులు ఇది అతని పరిపక్వ అభిప్రాయములతో సరిపడదని చూచెదరు. పాపమును కేవలము మన ఎంపికచేత తప్పించుకొనగలమని రచయిత ఉద్దేశించినచో, అగస్టీను ప్రమాణములనుబట్టి కూడ అతడు పొరపడుచున్నాడు. అయితే పాపము చేయకుండు ఈ సామర్థ్యము దేవుని కృపవలన అయినచో, అది అగస్టీను నమ్మకములకు సరిపోవును. సిద్ధాంతరీత్యా దేవుడు మనలను పాపమునుండి కాపాడగలడని అగస్టీను అంగీకరించెను, కాని లేఖనముప్రకారము ఇది వాస్తవములో జరుగదు.

తాను దృఢమైనవని నమ్ము వాదములను సమర్పించిన తరువాత, పిగియస్ గొప్ప విజయము సాధించినట్లు సంబరపడును. దేవుని సత్యమును ఓడింపజాలమని ఎరిగియుండియు, దానిని ఆలస్యము చేయుటకో ఎదిరించుటకో మార్గములు వెదకు కొద్దిమంది యొక్క చప్పట్లను పొందుటతో అతడు తృప్తిచెందినట్లున్నాడు. సత్యమును సవాలు చేయు ఏ ప్రయత్నమైనను, గ్రుడ్డిగా చేయబడినను, ఈ ప్రజలు ఆతురతతో హర్షధ్వానములు చేయుదురు.

అయినను, ఈ విషయమును నేను చాలినంతగా స్పష్టపరచితినని నాకు నమ్మకము ఉన్నది; వివేకము గల ప్రతివాడును పిగియస్ అతిశయోక్తి వాదములను గ్రహించును. అగస్టీనును మాకు వ్యతిరేకిగా తప్పుగా చూపుటకు అతడు వాడిన అసత్యపు రంగులను నేను పూర్తిగా తొలగించితినని నమ్ముచున్నాను.

అగస్టీను మా స్థానమును సమర్థించునను నా వాదమును నేను ఇంకను నిరూపింపవలెనని కొందరు కోరవచ్చును. నిదర్శనము సమృద్ధిగా ఉన్నను, అదంతయు సమకూర్చుటకు పెద్ద సంపుటము అవసరమగును—బోనిఫేసు, ప్రాస్పర్, హిలరీ, వాలెంటినస్‌లకు అగస్టీను వ్రాసిన గ్రంథములు, స్వభావమును కృపయు, నీతి యొక్క పరిపూర్ణత అను గ్రంథములు, ఇతర పత్రికలు మా బోధలకు అనుగుణమైన ఉపదేశములతో నిండియున్నవి. అయినను సుదీర్ఘ ఉదహరణలకు బదులుగా, కొన్ని ముఖ్యమైన వాక్యభాగముల నుండి సంక్షిప్త సారాంశమును నేను ఇచ్చెదను. అగస్టీను మాతో ఏకీభవించుటను గూర్చిన ఏ సందేహమునైనను ఇవి తొలగింపవలెను; ముఖ్యముగా పిగియస్ స్వయముగా నమ్మదగినవని భావించు రచనలను వాడుట ద్వారా, అగస్టీను ప్రకటనలు తొందరపాటుతో గాని గంభీరమైన ఉద్దేశ్యము లేకుండా గాని చేయబడినవని అతడు చెప్పజాలడు.

మొదటిది, మానవ గ్రహణశక్తి గ్రుడ్డితనముచేత మసకబారియున్నదని, కాబట్టి సత్యమును తనంతట తాను ఎరుగుట అసాధ్యమని, మన చిత్తము భ్రష్టమైనదని, కాబట్టి దేవుని ప్రేమింపను ఆయనకు విధేయులము కానులేమని మనము ధృవీకరింతుము. పిగియస్ ఈ బోధలను తిరస్కరించును, కాని అగస్టీను ఏమి చెప్పునో చూతము. పరిశుద్ధుల పూర్వనిర్ణయము అను గ్రంథములో, సువార్తను వినినప్పుడు అంగీకరించుట మన శక్తిలోనే ఉన్నదని తాను ఒకప్పుడు నమ్మితినని అగస్టీను అంగీకరించును. తరువాత “నీకు కలిగిన దానిలో పొందనిది ఏది?” అను పౌలు మాటలచేత ఒప్పింపబడి, విశ్వాసము యొక్క ఆరంభము, పరిపూర్తి రెండును దేవుని వరములని అతడు గ్రహించెను. మనము నమ్ముటకు సామర్థ్యము అటుండగా, మంచిని గూర్చిన మన తొలి తలంపులు కూడ దేవునినుండియే వచ్చునని అగస్టీను వాదించును.

విశ్వాసము కేవలము సాధారణ దైవ ప్రేరణ ఫలితమను సూచన యొక్క ప్రతి సందుగొందును మూయుటకు, ఈ వరము కొందరికి ఇవ్వబడి మరికొందరికి నిలిపివేయబడునని అగస్టీను స్పష్టముగా చెప్పును. ఈ భేదము మానవ చిత్తమువలననే అని కొందరు వాదించినను, అది కేవలము దేవుని కృపచేతను పూర్వనిర్ణయముచేతను అని అగస్టీను పట్టుబట్టును. నమ్మవలెనని దేవుడు ఆజ్ఞాపించినను, ఈ విశ్వాసము కూడ తాను ఆజ్ఞాపించిన దానిని మనలో కలుగజేయుదునని వాగ్దానము చేయు దేవుని వరమేనని అగస్టీను అంగీకరించును.

మనుష్యులు తమ స్వంత ప్రయత్నములచేత దేవుని కృపను పొందుటకు తమను సిద్ధపరచుకొనగలరని అనేకులు నమ్ముదురు—పిగియస్ దీనిని బలముగా సమర్థించును. అయితే “నీకు కలిగిన దానిలో పొందనిది ఏది?” అను పౌలు మాటలను చూపుచు అగస్టీను దీనిని ఎదుర్కొనును. ఒకప్పుడు విశ్వాసమునకు శత్రువైన పౌలు తన స్వంత చిత్తముచేత కాక, దేవుని శక్తివంతమైన కృపచేత మార్పు పొందెనని, ఆ కృప అతనిని హింసకునినుండి హింసను సహించుటకు ఇష్టపడు విశ్వాసిగా మార్చెనని అగస్టీను పేర్కొనును.

ఆయన ఆజ్ఞాపించినదానిని చేయుటకు దేవుడు మనలో కార్యము చేయుదునని వాగ్దానము చేయునది మనలోని ఏ యోగ్యతవలన కాక కృపాకార్యముగానే అని అగస్టీను వివరించును. క్రీస్తు మధ్యవర్తి పాత్ర కూడ దీనిని చూపును: మానవ స్వభావము క్రీస్తునందు తన స్థానమును ఏ యోగ్యతవలనను సంపాదించుకొనలేదు, దానిని వరముగా పొందెను. అదే విధముగా అగస్టీను ఇట్లు చెప్పును: “యేసును విశ్వాసమునకు కర్తగాను దానిని సంపూర్ణము చేయువానిగాను చేసిన దేవుడే, ఆయనయందు విశ్వాసము యొక్క ఆరంభమును పరిపూర్తిని కూడ మనలో కలుగజేయును.”

కృపను పొందుటకు అడుగుట, వెదకుట, తట్టుట అను వాటికి మన చిత్తమే బాధ్యతయను భావనను అగస్టీను ఖండించును. దానికి బదులుగా, మొదటి స్థానములో మనలను అడుగునట్లును వెదకునట్లును కదలించునది దేవుని ఔదార్యమేనని అతడు వాదించును.

మంచిని గాని చెడును గాని ఎంచుకొను స్వేచ్ఛ మనకు సహజముగా ఉన్నదా అని అడుగబడినప్పుడు, మనకు స్వేచ్ఛాచిత్తము ఉన్నను, దేవుని కుమారునిచేత విడిపింపబడనిచో అది చెడు కొరకు మాత్రమే స్వతంత్రమని అగస్టీను అంగీకరించును. అతడు ఇట్లు చెప్పును: “మానవ చిత్తము స్వేచ్ఛచేత కృపను పొందదు; బదులుగా, కృపచేత స్వేచ్ఛను పొందును.” దేవుని కృప లేకుండా, ఆలోచనలోగాని కోరికలోగాని క్రియలోగాని మనము నిజమైన మంచిని చేయజాలము.

దేవుడు వెలుగును అందించునని, దానిని అంగీకరించుటయో తిరస్కరించుటయో మన చిత్తమే అంతిమ నిర్ణయము చేయునన్నట్లు మనపై ఆధారపడునని కొందరు సూచింతురు. కాని అగస్టీను దీనిని దృఢముగా తిరస్కరించును; మనలో విశ్వాసమును ఆరంభించువాడు దేవుడైనచో, దానిలో ఏ భాగమును మనకు మనము చెప్పుకొనరాదని అతడు అనును. విశ్వాసమును దేవునికిని తమకును పంచుకొనగోరి, విశ్వాస ఆరంభమునకు ఘనతను తాము తీసికొని మిగిలినదానిని దేవునికి విడుతురని అతడు విమర్శించును. దానికి బదులుగా, అగస్టీను పట్టుబట్టునదేమనగా, విశ్వాస కార్యమంతయు దేవుని వరమే, కొంత మననుండి కొంత ఆయననుండి కాదు.

ప్రజలను క్రీస్తునందు విశ్వాసమునకు తెచ్చుటలో దేవుని కృప యొక్క పాత్రను అగస్టీను వివరించును. “క్రీస్తునొద్దకు రావుట” అనగా ఆయనయందు విశ్వసించుట అని, ఈ విశ్వాసము తండ్రిచేత అనుగ్రహింపబడునని అతడు వ్రాయును. తండ్రివలన నేర్చుకొనువాడు ఎవడును క్రీస్తునొద్దకు రాకుండా ఉండడు, ఏలయనగా వారిని ఇష్టపడునట్లు చేయువాడు దేవుడే. విశ్వాసము దేవుని వరమని, ఆయన కఠిన హృదయమును తీసివేసి, నమ్ముటకు సామర్థ్యమును మనలో సృష్టించునని అగస్టీను నొక్కిచెప్పును.

దేవుడు అందరికి ఎందుకు బోధింపడని కొందరు అడుగవచ్చును. నమ్మకము కేవలము మానవ చిత్తమునకు సంబంధించిన విషయమైనచో, సంఘము తన శత్రువుల కొరకు ప్రార్థించుటకు అవసరమే ఉండదని మనకు జ్ఞాపకము చేయుచు అగస్టీను జవాబిచ్చును. నమ్ముచున్నవారు దేవుడు వారిని లోపలనుండి సమర్థులను చేయుట వలననే నమ్ముదురు; నమ్మనివారు సువార్తను బయటినుండి మాత్రమే, గ్రహింపు లేకుండ వినుదురు. కొందరికి నమ్మికను అనుగ్రహించువాడును మరికొందరికి అనుగ్రహింపనివాడును దేవుడే, తండ్రిచేత ఆకర్షింపబడనిదే ఎవడును క్రీస్తునొద్దకు రాజాలడు.

విశ్వాసము ఆరంభమునుండి ముగింపువరకు పూర్తిగా దేవుని వరము. అగస్టీను ఇట్లు చెప్పును: “మననుండి తాను కోరునదానిని చేయుదునని దేవుడు వాగ్దానము చేసెను, తద్వారా ఆయన వాగ్దానములు మన శక్తిపై కాక ఆయన శక్తిపై ఆధారపడును.” “వారు నాయందు భయము కలిగియుండునట్లు నా భయమును వారి హృదయములో ఉంచుదును” అని దేవుడు చెప్పునప్పుడు, వారు ఆయనయందు నమ్మకముగా నిలిచియుండునంతగా ఈ భయము బలముగా ఉండునట్లు ఆయన చూచునని భావము.

మన క్రియలకు మనము బాధ్యులమైనను, విధేయులగుటకు చిత్తమును ఇచ్చువాడు దేవుడేనని అగస్టీను ఇంకను స్పష్టపరచును. దేవుడు మనలను శక్తిమంతులను చేయుటవలననే మనము క్రియ చేసి కోరుదుము. ఉదాహరణకు, పేతురు విశ్వాసము తప్పిపోకుండ క్రీస్తు ప్రార్థించెను; విశ్వాసులు తమ స్వంత బలహీనతలోను స్థిరముగా నిలుచునట్లు దేవుని కృప వారిని కాపాడునని ఇది చూపును.

ఆదామును క్రీస్తును పోల్చుటలో అగస్టీను రెండు విధముల కృపను చూపును. ఆదామునకు ఇవ్వబడిన కృప, అతడు దేవుని ప్రభావము క్రింద నిలిచియుండుటను ఎంచుకొనినచో మంచివాడుగా నిలిచియుండుటకు వీలు కలిగెను. అయినను ఈ కృప అతడు నమ్మకముగా నిలిచియుండగోరునట్లు నిశ్చయపరచలేదు, దానిని విడిచిపెట్టుటకు అతడు స్వతంత్రుడు. దీనికి విరుద్ధముగా, క్రీస్తునందు విశ్వాసులకు ఇవ్వబడిన కృప ఎంతో గొప్పది. ఈ కృప మంచిని కోరుటకును చేయుటకును సామర్థ్యమును ఇచ్చుటయే కాక, చిత్తమునే కదలించి, విశ్వాసులు నిజముగా దేవుని కోరునట్లు చేయును. పరిశుద్ధాత్మద్వారా విశ్వాసులు శరీర కోరికలను జయింతురు.

దేవుడు కేవలము ఆసరా ఇచ్చువాడు కాదు; మనము విశ్వాసమునందు కొనసాగునట్లు ఆయన మనలో చురుకుగా కార్యము చేయును. దేవుని కృప మన చిత్తమును రగుల్కొల్పి, పట్టుదలతో సాగుటకు శక్తిని కోరికను రెండింటిని ఇచ్చును. ఈ కృప లేనిచో మన బలహీన చిత్తములు శోధనక్రింద తడబడును, కాని దీనివలన మనము బలపరచబడి నిలబెట్టబడుదుము. దేవుని కృప మనలను పూర్తిగా ఆదుకొనుటవలన, మన బలహీనతలోను ఆయన అచంచల సహాయమువలన మనము స్థిరముగా నిలుతుమని అగస్టీను ముగించును.

దేవుడు మానవ చిత్తములను ప్రభావవంతముగా నడిపించునని మనము చెప్పుటకు పిగియస్ మనలను ఇంకను నిందించునా? మనము కేవలము అగస్టీను బోధను అనుసరించుచున్నాము. దేవుని కోరుకొనుటయు ఆయనను అనుసరించు పట్టుదలయు అను భావములను అగస్టీను జతచేసి ఇట్లు చెప్పును: “ఆదాము పతనము తరువాత, మనుష్యుని తనయొద్దకు తెచ్చునది తన కృప మాత్రమేనని, అతడు విడిచిపోకుండ కాపాడునది తన కృప మాత్రమేనని దేవుడు నిర్ణయించెను.” విశ్వాసము యొక్క ఆరంభమును అంతమును రెండును పూర్తిగా దేవుని కృపచేతనే అని, మానవ అతిశయమునకు ఆస్కారము లేదని అగస్టీను నొక్కిచెప్పును; పిగియస్ మాత్రము మానవ ప్రయత్నమును ప్రధాన కారకముగా చేయజూచును.

అంతేగాక, జీవితమంతట మనము పొందు కృపయంతయు ఉచితముగా ఇవ్వబడును, మునుపటి వరములకు మనము బాగుగా స్పందించుటవలన మనము దానిని సంపాదించుట వలన కాదు. అగస్టీను దీనిని ధృవీకరించుచు ఇట్లు చెప్పును: “ఆరంభించుటకును అంతమువరకు పట్టుదలతో సాగుటకును కృప మన యోగ్యతలపై ఆధారపడదు, ఆయన తన స్వంత జ్ఞానయుక్తమైన దయగల చిత్తముపై ఆధారపడును; ఏలయనగా ఆయన పూర్వనిర్ణయము చేసినవారిని పిలిచెను కూడ.”

దీనికి వ్యతిరేకముగా పిగియస్ ఏమి వాదింపగలడు? అగస్టీను మాటలను నేను వక్రీకరించితినని అతడు నిందింపవచ్చును, కాని నేను ప్రత్యక్షముగా ఉదహరణలను ఇచ్చితిని; కృపను గూర్చియు స్వేచ్ఛాచిత్తమును గూర్చియు అగస్టీను వ్రాసిన నాలుగు ముఖ్య గ్రంథములనుండి ఎవరైనను సందర్భమును పరిశీలింపవచ్చును. ఎవరికైనను సందేహమున్నచో, కృపయు స్వేచ్ఛాఎంపికయు, గద్దింపును కృపయు, పరిశుద్ధుల పూర్వనిర్ణయము, పట్టుదల అను వరము అను వాటిని పరిశీలించుదురుగాక. అగస్టీను బోధ పిగియస్ అభిప్రాయమును కాక మన అభిప్రాయమును సమర్థించునని ఈ రచనలు నిర్ధారించునని నాకు నమ్మకము ఉన్నది.

మానవ చిత్తము నిజముగా “స్వతంత్రము” అయినను, అది పాపమునకు బంధింపబడియున్నందున చెడును ఎన్నుకొనుటకు మాత్రమే స్వతంత్రమని అగస్టీను బోధించును. క్రీస్తు మనలను విడిపించువరకు మన చిత్తము భ్రష్టమై బందీయై యుండును. ఈ భ్రష్టత్వము ఎంత విస్తారమైనదనగా, దేవుని జోక్యము లేనిచో మంచిని చేయవలెనని తలంచుటకును మనము సమర్థులము కాము. అందువలన కృపను పొందుటకు మనము మనలను సిద్ధపరచుకొనుటకై దేవుడు కనిపెట్టడు; తన కనికరమువలననే సంపూర్ణముగా ఆయన ఆరంభించును.

ఈ కృప సార్వత్రికముగా ఇవ్వబడదు, దేవుడు ఏర్పరచుకొనినవారికి మాత్రమే ఇవ్వబడును. దానిని పొందనివారు పాపమునకు బద్ధులుగానే యుండి, తమంతట తాము మంచిని వెదకు ఏ సామర్థ్యమును లేనివారుగా ఉందురు. మరియు దేవుని కృప మనము ఎంచుకొనగల లేక తిరస్కరింపగల ఒక ఐచ్ఛికము మాత్రమే కాదు; అది మన హృదయములను మార్చి, ఒకప్పుడు చెడ్డదైన మన చిత్తమును మంచిదిగా చేయును, తద్వారా మంచిని మనము అవశ్యముగా కోరుదుము. దేవుడు ఈ కృపను ఒకసారి ఇచ్చి మనలను మన మానాన విడిచిపెట్టడు—ఆయన మనలను నిరంతరము నడిపించును; మన పట్టుదల మన ఆరంభ విశ్వాసమువలెనే ఒక వరము.

విశ్వాసము యొక్క ఆరంభమునుండి మన జీవిత అంతము వరకు దేవుడు తన ఆత్మద్వారా మనలను నడిపించును; ఈ నడిపింపు మన యోగ్యత ఏదియు లేకుండా కేవలము ఆయన మంచితనముపైనే ఆధారపడును. మన క్రియలలోను, మన చిత్తములోను, మన తలంపులలోను కూడ మనకు యోగ్యత లేదు.

ఈ సారాంశములో ఏదైనను అగస్టీను స్వంత మాటలను ప్రతిబింబింపకపోయినచో, తీర్పును నేను స్వాగతింతును. అయితే మా బోధ అగస్టీను బోధకు అనుగుణమైనదని స్పష్టము. పిగియస్ నిరసన తెలుపవచ్చును, కాని అగస్టీను అభిప్రాయములు మమ్ములను సమర్థించుననుదానిని అతడు కాదనజాలడు.