పిగియస్ ఆరవ గ్రంథమునకు కాల్విన్ ఇచ్చిన ప్రత్యుత్తరము

తన ఆరవ గ్రంథమునందు పిగియస్, మన సిద్ధాంతమును సమర్థించుటకై మనము ఉపయోగించిన బలమైన ప్రతివాదములకు సమాధానమిచ్చుటకు ప్రయత్నించుచున్నాడు. ఆ వాదములను ఖండించుటయే తన ఉద్దేశ్యమని అతడు చెప్పుచున్నాడు; అయినను అతడు వెంటనే తన పాఠకులు వాటిని నిజముగా పరిశీలింపకుండునట్లు వారి దృష్టిని మళ్ళించుటకు పూనుకొనుచున్నాడు. మనము ముందుకు తెచ్చు లేఖన భాగములన్నిటిని సంఘ ఏకాభిప్రాయమను “కంచె” లోపలనే ఉంచి, వాటిని పట్టించుకొనవద్దని అతడు తన పాఠకులను ప్రేరేపించుచున్నాడు; ఆ కంచెనుండి ఏ కొంచెము తొలగినను ప్రమాదకరమని అతని భావము. అయితే లేఖనమే స్పష్టముగా భిన్నమైనదానిని బోధించినయెడల ఏమి? లేఖనము సంఘ ఏకాభిప్రాయమునకు విరుద్ధముగా కనబడినయెడల, వచనమునందు దానిని స్పష్టముగా చూచుచున్నను పాఠకులు చలింపక నిలిచియుండవలెననియు, తమ స్వంత కన్నులనే సందేహింపవలెననియు పిగియస్ పట్టుపట్టుచున్నాడు.

తరువాత అతడు తన ధైర్యమును తిరిగి పొంది, నా వాదములకు నిజమైన బలమేమియు లేదని చూపుటకు పూనుకొనుచున్నాడు. మంచి చెడు అను సమస్త విషయములయందును మనుష్యునికి స్వేచ్ఛాచిత్తము కలదని శతాబ్దములుగా సామాన్యముగా నమ్మబడుచున్నదనియు, అనగా ఎవడును పాపము చేయుటకు బలవంతము చేయబడడనియు, దేవుని ఆత్మను విడిచి సహజముగా ఎవడును మంచివైపునకు మొగ్గడనియు నేను ఇన్‌స్టిట్యూట్స్లో ముందుగా గమనించియుంటిని. ఇది సంఘము యొక్క చిరకాల అభిప్రాయమని రుజువుచేయుటకు పిగియస్ ప్రాచీన గ్రంథకర్తల సమూహమును రంగమునకు తెచ్చుచున్నాడు. కాని అతని ప్రయాసమంతయు వ్యర్థము; ఏలయనగా ఆ గ్రంథకర్తలను గూర్చి నేను నా పూర్వ వాదములయందే ప్రస్తావించి, వారితో సమాధానపడియున్నాను.

పిగియస్ నా బోధలను వక్రీకరించి, ఒక క్రియ నిజముగా మంచిదిగాని చెడ్డదిగాని కావలెనన్న అది స్వచ్ఛందమైనదై యుండవలెనని నేను తరచుగా నొక్కి చెప్పుచున్నను, నేను బలవంతమును సమర్థించుచున్నట్లు కనబడునట్లు చేయుచున్నాడు. మన క్రియలు బలవంతముగా చేయబడునవి కావనియు, మనయందు దేవుడు చేయు కార్యముచేత రూపొందింపబడునవనియు స్పష్టపరచుటకు నేను శ్రద్ధగా కృషిచేసియున్నాను. పిగియస్కును నాకును మధ్యగల నిజమైన వివాదమిది: మనయందున్న ఏ మంచికైనను ఘనత దేవునికే చెందవలెనని మన ఇద్దరమును అంగీకరించుచున్నాము. అయినను, దేవుడే మన హృదయములను మంచివైపునకు చురుకుగా రూపొందించుచు నడిపించుచున్నాడని నేను వర్ణించినప్పుడు పిగియస్ అభ్యంతరపెట్టుచున్నాడు. మనయందు మంచి ఆరంభమగుటకు దేవుడే బాధ్యుడైనను, ఆ బాధ్యతలో కొంతభాగము మనయందే నిలిచియుండవలెనని అతడు వాదించుచున్నాడు.

“మీలో ఈ మంచి కార్యమును ఆరంభించినవాడు దానిని కొనసాగించి సంపూర్ణము చేయును” అను పౌలు మాటలను (ఫిలిప్పీయులకు 1:6) నేను ఉదాహరించి, నీతియందు మన ప్రేమను రేకెత్తించి మన హృదయములను దానివైపు నడిపించుటద్వారా దేవుడు ఈ కార్యమును ఆరంభించునని వివరించినప్పుడు, పిగియస్ మొదట నా మాటలను అంగీకరించుచున్నాడు. అయితే దేవుడు మన హృదయములను “వంచుచున్నాడు” మరియు “నడిపించుచున్నాడు” అని నేను చెప్పుటను అతడు ఆక్షేపించి, ఈ పదములు పరాయివని భావించుచున్నాడు. కాని ఇవి క్రొత్త పదములు కావు; ఇవి లేఖనమునందు వేరుపారినవి, చరిత్ర అంతటను విశ్వాసులచే వాడబడినవి. కీర్తన 119లో దావీదు, “నీ శాసనముల తట్టు నా హృదయమును త్రిప్పుము” అని ప్రార్థించుచున్నాడు. అదే విధముగా సొలొమోనును, “రాజు హృదయము యెహోవా చేతిలో నీటికాలువలవలె నున్నది; ఆయన తన ఇష్టము వచ్చిన వైపునకు దానిని త్రిప్పును” అని ప్రకటించుచున్నాడు (సామెతలు 21:1).

విశ్వాసులకు పరిచయములేని క్రొత్త, వింత భాషను నేను ప్రచారము చేయుచున్నానని పిగియస్ నన్ను మరల నిందించుచున్నాడు; కాని అతని ఆక్షేపణ అజ్ఞానమునుండి పుట్టినదిగా కనబడుచున్నది. లేఖనమే తరచుగా వాడు పదప్రయోగములను, సంఘ పితరులు, విశేషముగా అగస్టీను వాడిన పదప్రయోగములను చూచి అతడు అభ్యంతరపడుచున్నాడు. అయినను అతని ఫిర్యాదు లేఖన బోధపై ఆధారపడినది కాదు, తన స్వంత అపార్థములపైననే ఆధారపడినది. హృదయము దేవుని నడిపింపు క్రింద ఉన్నదని వర్ణించు భాషను పౌలే ఉపయోగించుచున్నాడు; ఇది క్రొత్త బోధ కాదు, ఆత్మ యొక్క స్వరమే.

మనుష్యుల హృదయములపై దేవుని ప్రభావమును, దయ్యములు పట్టబడినవారిపై చూపు అధికారము వంటి ఒక విధమైన స్వాధీనముగా నేను చిత్రించుచున్నానని పిగియస్ చెప్పునంతవరకు పోవుచున్నాడు. ఈ ఆరోపణకు ఆధారము లేదు. మనుష్యులకు సహజముగా కార్యము చేయు చిత్తము కలదనియు, అయితే పాపభ్రష్టత్వము వలన మనము స్వయముగా చెడువైపునకే మొగ్గుచున్నామనియు నేను స్పష్టముగా చెప్పియున్నాను. కావున సరిగా కోరగల సామర్థ్యము దేవుని వరమే; అది మన ఇష్టమునకు వ్యతిరేకముగా మనలను బలవంతపెట్టునది కాదు, మన కోరికలను ప్రేమతో రూపాంతరపరచునది.

మానవ చిత్తము అనుగ్రహముయొక్క కొంత సహాయముతోనైనను స్వయముగా మంచిదిగా ఉండగలదనుటను నేను నిరాకరించుచున్నానని పిగియస్ నన్ను నిందించుచున్నాడు. మానవ హృదయమునందు ఏ మంచినైనను పుట్టించుటకు దేవుడు దానిని పూర్తిగా రూపాంతరపరచవలెనని చెప్పుటద్వారా నేను ఈ అభిప్రాయమును మితిమీరి పోనిచ్చుచున్నానని అతడు ఆరోపించుచున్నాడు. నేను యెహెజ్కేలు ప్రవక్తను ప్రస్తావించుచున్నాను; అక్కడ దేవుడు, “నేను మీకు నూతన హృదయము ఇచ్చి, మీలో నూతన ఆత్మను ఉంచుదును; మీ శరీరములో నుండి రాతి గుండెను తీసివేసి, మాంసపు గుండెను మీకు ఇచ్చెదను” అని చెప్పుచున్నాడు (యెహెజ్కేలు 36:26). దీనిచేత నేను భావించునదేమనగా, స్వభావరీత్యా బలహీనమైనను మంచివైపునకు మొగ్గుచూపు మానవ చిత్తమును దేవుడు కేవలము ఆదుకొనడు; ఆయన దానిని సంపూర్ణముగా నూతనపరచును, ఏలయనగా ఈ రూపాంతరము లేనిదే మానవ హృదయము నిజమైన మంచిని ఫలింపజేయజాలదు.

అయితే పిగియస్ ఈ అభిప్రాయమును త్రోసివేసి, నేను ప్రజలను త్రోవ తప్పించుచున్నానని, లేఖనమును వక్రీకరించుచున్నానని నన్ను నిందించుచున్నాడు. “మీ దోషములను విడిచిపెట్టుడి”, “నూతన హృదయమును చేసికొనుడి” అని యెహెజ్కేలులో ప్రజలకు ఇయ్యబడిన ఆజ్ఞ (యెహెజ్కేలు 18:31) మానవ సామర్థ్యమును బాధ్యతను సూచించుచున్నదని అతడు వాదించుచున్నాడు. ఈ ఆజ్ఞలు, కృపతో సహకరించుచు ప్రజలు తమ రూపాంతరమును కొంతవరకు తామే సాధింపగలరని సూచించుచున్నవని అతడు పట్టుపట్టుచున్నాడు. దేవుడు దేనినైనను ఆజ్ఞాపించినయెడల అది కృప సహాయముతోనైనను మానవ ప్రయత్నముచేత సాధ్యమై యుండవలెనని అతడు ఊహించుచున్నాడు.

అయినను పిగియస్ ఒక కీలకమైన సత్యమును విస్మరించుచున్నాడు: దేవుని ధర్మశాస్త్రము యొక్క ఉద్దేశ్యము మానవ సామర్థ్యమును స్థిరపరచుట కాదు, మానవ అసమర్థతను బయలుపరచుటయే. పౌలు బోధించినట్లు, దేవుని ఆత్మ లేకుండా దానిని నెరవేర్చుటకు మనకు శక్తిలేదు గనుక ధర్మశాస్త్రము అంతిమముగా “చంపును” (2 కొరింథీయులకు 3:6). ధర్మశాస్త్రము యొక్క ఆజ్ఞలు మనలను తగ్గించుటకును, మన వైఫల్యమును అవసరమును చూచినప్పుడు కృపను వెదకునట్లు మనలను నడిపించుటకును ఉద్దేశింపబడినవి.

అందుచేతనే యిర్మీయా క్రొత్త నిబంధనను ప్రవచించుచున్నాడు; అందులో దేవుడు తన ఆజ్ఞలను కేవలము బాహ్యముగా ప్రకటింపక, వాటిని నేరుగా మన హృదయములపై వ్రాయును (యిర్మీయా 31:33). బాహ్య ఆజ్ఞలపై ఆధారపడిన పాత నిబంధన, మానవుల తిరుగుబాటు కారణముగా పాటింపబడజాలకపోయెను. అయితే క్రొత్త నిబంధన, దేవుడు తన ధర్మశాస్త్రమును మనలో వ్రాయుననియు, తన ఆత్మద్వారా మనలను లోపలినుండి బయటికి రూపాంతరపరచుననియు వాగ్దానము చేయుచున్నది.

మానవ బలహీనతయొక్క లోతును, దేవునిపై మనకున్న ఆధారపడుటను పిగియస్ గ్రహించియుండినయెడల, కేవలము ఆజ్ఞాపింపబడుటయే సామర్థ్యమును సూచించునని అతడు భావించియుండడు. దానికి బదులుగా, లేఖనము చూపునట్లు, దేవుని ఆత్మచేత రూపాంతరము చెందిన హృదయముద్వారా మాత్రమే నిజమైన విధేయత సాధ్యమని అతడు గుర్తించియుండును.

దేవుని వాగ్దానములు మారుమనస్సు కేవలము దేవుని కార్యమేనని చూపినయెడల, ఆజ్ఞలు మనపై కృపను స్పష్టముగా ప్రస్తావింపకుండానే అవసరములను ఉంచుచున్నవి గనుక, దేవుని సహాయము లేకుండానే మనము పూర్తిగా విధేయులము కాగలమని ఆ ఆజ్ఞలు సూచించుచున్నవని పిగియస్ వాదించుచున్నాడు. కాని అతడు దేవుని ఆజ్ఞల ఉద్దేశ్యమునే పూర్తిగా గ్రహింపకున్నాడు. ధర్మశాస్త్రమును మన బలముచేత నెరవేర్చగలమని సూచించుటకు అది ఇయ్యబడలేదు; మన బలహీనతను మనకు చూపి, దేవుని కృపపై ఆధారపడునట్లు మనలను నడిపించుటకే అది ఇయ్యబడినది. దీనికి భిన్నముగా, వాగ్దానములు దేవుడొక్కడే మనయందు తన కార్యమును నెరవేర్చునని చూపుచున్నవి. ఆయన, “నేను మీకు నూతన హృదయము ఇచ్చెదను; మీరు నా విధులను అనుసరించి నడుచునట్లు చేయుదును” అనుచున్నాడు (యెహెజ్కేలు 36:26-27). ఈ వాగ్దానములు సమస్త బాధ్యతను దేవునిపైననే ఉంచుచున్నవి; అవి నెరవేరుటకు మానవ ప్రయత్నముపై ఆధారపడవు.

ఆజ్ఞలనిచ్చుటద్వారా దేవుడు మనకు క్రొత్త బలమును అనుగ్రహింపడు, మనయందున్న ఏ సామర్థ్యమును ప్రశంసింపడు. దానికి బదులుగా, మన అసమర్థతను ఆయన మనకు చూపును; అప్పుడు మనకు కావలసిన సహాయమును మన వెలుపలనుండియే వెదకవలెనని మనము గ్రహింతుము. దేవుని కార్యమునకును మన ప్రయత్నములకును మధ్య “మితమైన” సమతుల్యమును నిర్ణయించుటకు పిగియస్ చేయు ప్రయత్నము త్రోవతప్పినది. వాగ్దానములు దేవుని కృపాకార్యమువైపు మనలను చూపుచున్నవి; ధర్మశాస్త్రము మన సంపూర్ణ అసమర్థతను బయలుపరచుటద్వారా ఆయన కృపను వెదకునట్లు మనలను తరుముచున్నది.

మన ఆత్మీయ నూతనత్వమునందు మనము దేవునితో కలిసి పనిచేయుచున్నామను పిగియస్ ఆలోచన ఒక ప్రమాదకరమైన మిశ్రమము. మన ఆత్మ రూపాంతరమను కార్యమునందు దేవునికిని మనుష్యునికిని సమానమైన పాత్ర ఉన్నదని అతడు సూచించుచున్నాడు. అతని మాటల ప్రకారము, దేవుడు మనలను మార్చును, అయినను మనలను మనమే మార్చుకొనుచున్నాము; మన పాప స్వభావమును మనము సిలువవేయుచున్నాము, అయినను దేవుడు మనలను నూతనపరచుచున్నాడు. తాను చేయుదునని ఆయన వాగ్దానము చేయువాటినే చేయవలెనని ఆయన మనకు ఆజ్ఞాపించుచున్నాడను వాస్తవమునుండి అతడు ఈ ఊహాత్మక సమానత్వమును రాబట్టుచున్నాడు. అయితే దేవుని వాగ్దానములు ఆయన ఒక్కడే చేయబోవు కార్యమును గూర్చి మనకు నిశ్చయతనిచ్చుచున్నవి. ఆజ్ఞలు అయితే మన శక్తిహీనతను బయలుపరచుచున్నవి; అవి మన ఊహాత్మక సామర్థ్యముపై కాక, దేవుని బలముపైననే మనము పూర్తిగా ఆధారపడునట్లు మనలను తరుమునవిగా ఇయ్యబడినవి.

మానవ హృదయమును “రాతివంటిది” అని వర్ణించుటయనగా, దానినుండి ఏ మంచియైనను రావలెనన్న అది సంపూర్ణముగా రూపాంతరము చెందవలెనని అర్థమని నేను చెప్పినప్పుడు, పిగియస్ అవిశ్వాసముతో కొట్టబడినవానివలె తీవ్రముగా ప్రతిస్పందించుచున్నాడు. నేను హృదయము యొక్క స్వభావమును లేక గుణమును గూర్చి కాక, దాని సారమును గూర్చియే మాట్లాడుచున్నానని అతడు ఊహించుచున్నాడు. దేవుడు దానిని మార్చకమునుపు హృదయము అక్షరాలా రాయియైయుండెనని నేను సూచించుచున్నానని అతడు భావించుచున్నాడు. కాని “రాతి గుండె” “మాంసపు గుండెగా” మారునను ప్రవక్త ఉపమానము, దాని పదార్థ సారమందలి మార్పును కాక, దాని స్వభావమందలి లేక స్వభావగుణమందలి మార్పునే స్పష్టముగా సూచించుచున్నది.

పిగియస్ తాను తెలివైన తర్కమని తలచుదానితో నన్ను చిక్కించుకొనుటకు ప్రయత్నించుచున్నాడు. లేఖనమునందు హృదయము తరచుగా చిత్తమును సూచించునని నేను ఒప్పుకొనుచున్నందున, నేను చిత్తమను శక్తియందు లేక సామర్థ్యమునందే రూపాంతరము కలుగునని చెప్పుచున్నానని అతడు వాదించుచున్నాడు. కాని పిగియస్ కోరగల సామర్థ్యమును ఆ కోరికయొక్క నైతిక స్వభావముతో పొరపాటుగా సమానము చేయుచున్నాడు. నా ప్రత్యుత్తరమునందు, తత్త్వశాస్త్రమును ఆరంభించినవాడైనను గ్రహింపవలసిన ఒక తార్కిక భేదమును నేను చూపుచున్నాను: చిత్తము యొక్క సారమునకును (ఎంపిక చేయు సామర్థ్యము) దాని నైతిక మొగ్గునకును (అది ఎట్లు కోరునో) మధ్యగల భేదము.

సరళమైన వర్గీకరణలను ఉపయోగించుచు, చిత్తము అను శక్తి మనుష్యులందరిలో ఒకటిగానే ఉండునని, అయితే దాని స్వభావము వేరుగా ఉండునని నేను వివరించితిని. చిత్తము సహజముగా భ్రష్టమైనదా లేక దేవుని ఆత్మచేత నూతనపరచబడినదా అనుదానినిబట్టి అది మంచివైపునకుగాని చెడువైపునకుగాని మొగ్గవచ్చును. ఈ భేదమును గ్రహించుట కష్టము కాదు; హృదయ రూపాంతరమును గూర్చిన లేఖన బోధకు ఇది పునాది.

“దేవా, నాయందు శుద్ధహృదయమును సృష్టించుము” అను దావీదు విన్నపము (కీర్తన 51:10) ఇదే అవగాహనను ప్రతిబింబించుచున్నది. దావీదు క్రొత్త భౌతిక హృదయమును గాని, కోరుటకు క్రొత్త శక్తిని గాని కోరుటలేదు; నీతివైపునకు మొగ్గు చూపు నూతనపరచబడిన ఆత్మనే ఆయన కోరుచున్నాడు. దేవునికి విధేయత చూపుటకు మొగ్గు చూపు హృదయము, అను ఈ లోతైన మార్పునే లేఖనము కొనియాడుచున్నది. అంతిమముగా, లేఖనము యొక్క ఉద్దేశ్యమును, నిజమైన ఆత్మీయ నూతనత్వము యొక్క స్వభావమును అతడు గ్రహింపకున్నందున పిగియస్ యొక్క ఆక్షేపణలు నిలువక కూలిపోవుచున్నవి.

సంక్షేపముగా, మానవ చిత్తము దేవుని ఏర్పాటుచేత చెడ్డదైనది కాదనియు, పాపముచేత భ్రష్టమైనదనియు నేను వాదించుచున్నాను. దేవుని కృప పరిశుద్ధాత్మద్వారా దానిని రూపాంతరపరచువరకు ఈ భ్రష్టత్వము నిలిచియుండును. ఈ మార్పు చిత్తమునే మార్చివేయుట కాదు, దాని స్వభావమును నూతనపరచుటయే; అది తిరుగుబాటువైపునకు కాక నీతివైపునకు మొగ్గునట్లు చేయును. దావీదు “నూతన హృదయమును” కొరకు ప్రార్థించినప్పుడు (కీర్తన 51:10), ఆయన ఈ అంతరంగ రూపాంతరమును అడుగుచున్నాడు గాని తన హృదయ సారమును మార్చుమని కాదు. అయితే పిగియస్ దీనిని అపార్థముచేసికొని, హృదయము యొక్క నిజమైన సారమే మార్చబడునని నేను సూచించుచున్నానని నన్ను నిందించుచున్నాడు.

“రాతి గుండె” “మాంసపు గుండెగా” మారునను లేఖన ఉపమానమును (యెహెజ్కేలు 36:26), మనలను ఆత్మీయముగా స్పందించువారినిగా చేసికొనగల శక్తి మనకున్నట్లు, మన హృదయములను మృదువుగా చేసికొనవలెనను పిలుపుగా మాత్రమే పిగియస్ అర్థము చెప్పుచున్నాడు. కాని మన కఠిన హృదయములను దేవుడొక్కడే రూపాంతరపరచునని లేఖనములు చూపుచున్నవి. యెహెజ్కేలులో ప్రభువు “రాతి గుండెను” — దేవునిపట్ల మనకున్న సహజమైన మొండి వ్యతిరేకతకు ఉపమానము — తీసివేయుటను గూర్చియు, ఆయన ఆజ్ఞలకు ఇష్టపూర్వకముగా స్పందించు క్రొత్త స్వభావమైన “మాంసపు గుండెను” ఇచ్చుటను గూర్చియు మాట్లాడుచున్నాడు. కేవలము ఒక ఎంపికను మనకు ఇచ్చెదనని కాక, తన విధులను అనుసరించి నడుచునట్లు మనలను “చేయుదునని” దేవుడు వాగ్దానము చేయుచున్నాడు. కృపచేత కలుగు ఈ రూపాంతరము, ఆయన ఆజ్ఞలను పాటించగల సామర్థ్యము మాత్రమే కాక, వాటిని వాస్తవముగా పాటించునట్లు మనలను నడిపించుచున్నది.

ఈ దైవకార్యమును తగ్గించి చూపుటద్వారా పిగియస్ కృప యొక్క శక్తిని, అవసరమును తగ్గించుచున్నాడు. దేవుని వాగ్దానమును కేవలము సామర్థ్యమును కలిగించుటకు మాత్రమే అతడు పరిమితము చేయుచున్నాడు; అనగా విధేయతను మనయందు స్థిరపరచకయే, విధేయులగుటకు మనలను సమర్థులనుగా చేయుటయే దేవుని పాత్ర అని సూచించుచున్నాడు. కాని ఆయన తన ధర్మశాస్త్రమును మన హృదయములపై వ్రాయుదునని దేవుడు ప్రకటించుచున్నాడు (యిర్మీయా 31:33); అనగా తన నీతిని ప్రేమించునట్లు ఆయన మనలను వాస్తవముగా రూపొందించును. ఇది చిత్తము యొక్క స్వభావమును మార్చు రూపాంతరము; దేవుని మార్గములను అనుసరించి కోరుటకును ప్రవర్తించుటకును అది మనలను సమర్థులను చేయుచున్నది.

ఆత్మీయ కఠినత్వము కేవలము ఒక చెడు అలవాటని పిగియస్ చేయు వాదనకు భిన్నముగా, మన భ్రష్ట స్వభావము కారణముగా అది మానవజాతి అంతటియందును జన్మతః ఉన్న తిరుగుబాటని లేఖనము బయలుపరచుచున్నది. ఈ స్థితిని దేవుని కృప మాత్రమే మార్చగలదు; మన సహజ వ్యతిరేకతను తనను అనుసరించుటకు సిద్ధమైన హృదయముతో అది మార్చివేయును. ఈ రూపాంతరమును మనము స్వయముగా సాధింపజాలము; అది సంపూర్ణముగా దైవ కృపా కార్యమే.

నా మాటను స్పష్టపరచుటకు: మానవ చిత్తము కేవలము బలహీనమైనదై, మంచిని కోరుటకు అదనపు సహాయము అవసరమైనదని కాదు, ప్రవక్త స్పష్టము చేయుచున్నాడు. అగస్టీను కృప మరియు స్వేచ్ఛా ఎంపిక గ్రంథమునందును, విటాలిస్‌కు వ్రాసిన తన లేఖయందును దీనిని వివరించుచు, దేవుడు కేవలము సహాయపడు ఏదో ఒక మంచి ప్రేరణతో మన చిత్తము ఆరంభము కాదనియు, దేవుడు దానిని రూపాంతరపరచువరకు అది సంపూర్ణముగా భ్రష్టమైనదై దేవునికి వ్యతిరేకముగా ఉండుననియు వాదించుచున్నాడు.

పునర్జన్మయందు “మనకు చెందిన సమస్తమును” తొలగింపబడవలెనని నేను చెప్పినప్పుడు, మనము దేవునివైపు తిరిగినప్పుడు శరీరము ఆత్మ రెండును నిర్మూలమగునని నా భావమని పిగియస్ తప్పుగా అర్థము చేసికొనుచున్నాడు. కాని ఇది నా భావము కాదు. మనకున్న ఏ నీతియైనను దేవునివలననే కలిగినదనియు, మనదని మనము చెప్పుకొనదగినది పాపమే తప్ప మరేమియు కాదనియు అగస్టీను చక్కగా చెప్పెను (యోహాను సువార్తపై ప్రసంగము 49). “మనకు చెందిన సమస్తమును” అనుటచేత, పతనము ఫలితముగా మన స్వభావమందంతటను వ్యాపించి మనలోని ప్రతి భాగమును ప్రభావితము చేయు పాపభ్రష్టత్వమునే నేను సూచించుచున్నాను.

మన వివేచనకును చిత్తమునకును సంపూర్ణ నూతనత్వము అవసరమైనయెడల, వివేచనయు కోరికయు ఆత్మనుండి వేరుపరపబడజాలనివి గనుక, మన ఆత్మనే మార్చవలెనని అర్థమగునని పిగియస్ తరువాత వాదించుచున్నాడు. అయితే పాపమువలన ఈ సామర్థ్యములు భ్రష్ట గుణములను పొందగలవనుటను అతడు విస్మరించుచున్నాడు. ఆత్మను మార్చవలసిన అవసరము లేదు; కాని దాని వివేచనయు కోరికయు పాపముచేత కలుషితమైనవి, నూతనపరచబడవలసినవి. కావున, పాపము మన ఆత్మ శక్తులను సంపూర్ణముగా కలుషితము చేసియున్నందున, మనయందు భ్రష్టమైనదంతయు తిరిగి నిర్మింపబడవలెనని నేను స్థిరపరచుచున్నాను. దీని అర్థము క్రొత్త ఆత్మ అని కాదు; మనయందు క్రొత్తదియు శుద్ధమైనదియునైన స్వభావమని అర్థము.

నా వాదమును సంగ్రహించుటకు: స్వభావరీత్యా దేవునినుండి తిరిగిపోయిన చిత్తము, దేవుని శక్తిచేత మాత్రమే ఆయన యొద్దకు తేబడునని నేను ధృవీకరించుచున్నాను. దేవుని ఆత్మచేత నడిపింపబడుట తప్ప, చిత్తమునకు చురుకైన పాత్ర ఏదియు లేదు. చిత్తము నడిపించునదికాక అనుసరించునదియే అని చెప్పుచు అగస్టీను ఈ సత్యమును పట్టుకొనెను. ఈ దృష్టిలో, మన చిత్తమునందలి ఏ మంచి కోరికయైనను ఆత్మ చేయు నూతనత్వమునుండియే ఉద్భవించును.

భ్రష్ట స్వభావము కారణముగా చిత్తము దేవునినుండి వేరుపడుటకే కట్టుబడియున్నదని ఇది సూచించుచున్నదని చెప్పుచు, పిగియస్ నా అభిప్రాయమును దేవునికి అవమానముగా చూచుచున్నాడు. కాని మానవుని పాపస్థితి మన స్వంత చేతిపనియే గాని దేవుని తప్పు కాదని నేను ఇదివరకే వివరించియున్నాను. నా ప్రమేయము లేకయే, మానవ హృదయములలోని చెడును లేఖనము నిరంతరము ధృవీకరించుచున్నది.

చిత్తము నూతనపరచబడితేనే తప్ప తన స్వంత మారుమనస్సునకు దోహదము చేయదను నా వాదమును కూడ పిగియస్ ప్రశ్నించుచున్నాడు. అతడు ఇట్లు అడుగుచున్నాడు: “మారుమనస్సు కేవలము దేవుని చిత్తముపైననే — ఆయన కోరిన చోట, కోరిన సమయమున, కోరిన విధమున — ఆధారపడినయెడల, తన వైపునకు తిరుగుమని ఆయన మనలను పదేపదే ఎందుకు పిలుచుచున్నాడు?” చెల్లింపలేని అప్పును తీర్చుమని పేదవానిని అడుగుటవలె అది అన్యాయము కాదా అని అతడు వాదించుచున్నాడు.

అయితే పిగియస్ సూచించు రీతికి భిన్నముగా దేవుడు మనలను మారుమనస్సునకు పిలుచుచున్నాడు. తన వైపునకు తిరుగుమని దేవుడు మనకు ఆజ్ఞాపించునప్పుడు, ఆయన వ్యర్థమైన కోరికలను కోరుట లేదు; ఆయన తన ఆజ్ఞద్వారా తన వాగ్దానమును స్వీకరించుటకు మనలను సిద్ధపరచుచున్నాడు. తన ఆత్మద్వారా దేవుడు తన మాటలను మన హృదయములపై వ్రాయును; కాబట్టి తన వైపునకు తిరుగుమను పిలుపు కేవలము వినబడునదిగా కాక, ఆత్మచేత ఫలప్రదమగునదిగా చేయబడుచున్నది. కావున ఈ కార్యము దేవుని చేతనే పలుకబడి, ఆయనచేతనే సాధింపబడుచున్నది; ఆయన తన పిలుపును ఉపయోగించి మనలను అంతరంగమున రూపాంతరపరచుచున్నాడు (2 కొరింథీయులకు 3). దేవుడు ఎట్లు కార్యము చేయవలెనో ఆయనకు నిర్దేశించుట మనకు తగదు; ఆయన కోరినట్లు మనలను పిలుచుటలోను మార్చుటలోను ఆయన జ్ఞానమునకు లోబడుటయే మనకు తగినది.

కేవలము నిజమైన విశ్వాసము కాక “మృతమైన అక్షరము” మాత్రమే పొందు తిరస్కరింపబడినవారికి దేవుడు తన వాక్యమును ఎందుకు అందించును అను పిగియస్ ప్రశ్నకు నా సమాధానమిది: దేవుని బోధ ఎల్లప్పుడును విశ్వసించువారికి రక్షణ కలిగించుటకై ఉద్దేశింపబడినది. దానిని త్రోసిపుచ్చువారికైతే అది కృపకు బదులుగా తీర్పునకు సాధనమగును. అయితే ప్రజలందరును సమానముగా తన వైపునకు తిరుగవలెనని దేవుడు కోరుచున్నాడనియు, అందువలన ఏ భేదమును లేకుండా అందరికిని కృపను అందించుచున్నాడనియు, రక్షణను స్వీకరించుటయా తిరస్కరించుటయా అను వారి ఎంపికపై ఆధారపడునట్లు చేయుచున్నాడనియు పిగియస్ ఊహించుచున్నాడు. “తిరిగి రండి, నేను మిమ్మును స్వస్థపరచెదను” (యిర్మీయా 3:22) లేక “తిరిగి రండి, నేను మీనుండి నా ముఖమును త్రిప్పుకొనను” (యిర్మీయా 18:11) వంటి పశ్చాత్తాపమునకు ప్రవక్తలు చేయు పిలుపులను, దేవుడు కార్యము చేయుటకు ముందుగా మనుష్యులు తమ స్వంత చొరవతో తిరుగవలెనని అవి సూచించుచున్నట్లుగా అతడు వ్యాఖ్యానించుచున్నాడు.

ఈ పశ్చాత్తాప పిలుపులను నేను వేరుగా చూచుచున్నాను. ఒకని హృదయము దేవుని వైపునకు తిరిగినయెడల ఆయన వానిని క్షమించి పునరుద్ధరించునను హామీలే అవి. అయితే పశ్చాత్తాపము సారమునందు “ఆత్మీయ పునరుత్థానము” గనుక, ఈ మార్పును తనంతట తానే కలిగించుకొనుట, తనకు తానే ప్రాణమునిచ్చుకొనుటకంటె ఎక్కువగా మనుష్యుని శక్తిలో లేదని నేను విశ్వసించుచున్నాను. నిజమైన పశ్చాత్తాపము దేవుని కార్యము; అది ఆయన మాత్రమే సాధింపగల రూపాంతరము.

అది మానవ సామర్థ్యమునకు అతీతమైనదైనయెడల ప్రవక్తలు ప్రజలను పశ్చాత్తాపమునకు ఎందుకు పిలుచుచున్నారని పిగియస్ తరువాత అడుగుచున్నాడు. కారణమేమనగా, ఈ అంతరంగ మార్పును తన ఆత్మచేత మాత్రమే సంపూర్ణముగా సాధింపగలవాడైనను, బాహ్య ప్రసంగముద్వారా కార్యము చేయుటకు దేవుడు ఎన్నుకొనెను. ఆయన వాక్యము ప్రకటింపబడినప్పుడు, దేవుడు తరచుగా ఈ సత్యములనే ప్రజల హృదయములపై వ్రాసి, పరిశుద్ధాత్మద్వారా తన సందేశమును ఆత్మీయముగా సజీవమైనదిగాను ఫలప్రదమైనదిగాను చేయును.

“దీనులును నలిగిన ఆత్మ గలవారునైనవారిని తప్ప మరి ఎవరిని నేను చూచెదను?” (యెషయా 66:2) అను యెషయా మాటను ఉదహరించుచు, దేవుడు తన దయను చూపకమునుపు వినయమును పశ్చాత్తాపమును కోరునని కూడ పిగియస్ వాదించుచున్నాడు. అయితే ఈ కోరిక దేవుని సర్వాధిపత్య కృపకు విరుద్ధము కాదు. నా ఇన్‌స్టిట్యూట్స్లో నేను వివరించినట్లు, దేవుడు రెండు విధములుగా మనుష్యులను లక్ష్యపెట్టును: ఒక భావమున, ప్రజల పశ్చాత్తాపమును వినయమును చూచినప్పుడు ఆయన దయ చూపును; మరియొక భావమున, వారు ఇంకను ఆయనకు ఎదురు తిరిగియుండగనే ఆయన కృపను అనుగ్రహించును. ఉదాహరణకు, రోమీయులును ఎఫెసీయులును ఇంకను ఆయనకు శత్రువులై, పాపమందు నిరీక్షణ లేనివారై జీవించుచుండగనే దేవునితో సమాధానపరచబడిరని పౌలు మనకు తెలియజేయుచున్నాడు. దేవుని కనికరము యొక్క ఈ రీతి పౌలు పత్రికలన్నిటియందును స్పష్టముగా కనబడుచున్నది. పౌలు స్వయముగా దమస్కు మార్గమున దేవుని జోక్యముచేత రూపాంతరము పొందెను; అది అతడు దేవుని వెదకినందున కాదు, అతడు ఆయనను చురుకుగా ఎదిరించుచుండగనే. దేవుడు పౌలు చెవులకు మాత్రమే పిలువలేదు; పరిశుద్ధాత్మద్వారా తన విధేయతా ధర్మమును పౌలు హృదయముపై వ్రాసి, అతడు ఇష్టపడక యుండిన చోట అతనిని ఇష్టపడువానినిగా చేసెను.

కావున, దేవుడు తన కృపచేత హృదయములను రూపాంతరపరచి మనుష్యులను తన వైపునకు ఆకర్షించునని, అది వారు తమను తాము సిద్ధపరచుకొనుటవలన కాక, ఆయన సర్వాధిపత్య చొరవవలననే అని నేను నిర్ధారించుచున్నాను.

“నన్ను వెదకనివారికి నేను దొరకితిని” అను ప్రవక్త మాటయు, అన్యజనులు వెదకకయే నీతిని పొందిరను పౌలు వివరణయు (రోమీయులకు 10:20), తన కొరకు మునుపు ఏ అన్వేషణయు లేనివారిని దేవుడు తరచుగా చేరుకొనునని స్పష్టము చేయుచున్నవి. ఇది ఆదినుండియు నిజమే; అబ్రాహామునకును అతని సంతానమునకును కూడ ఇది వర్తించును; వారు మొదట దేవుని వెదకువారు కారు, ఆయనచేత కృపతో సమీపమునకు ఆకర్షింపబడినవారు. దీనినిబట్టి దేవుడు మనుష్యులను అంగీకరించుట రెండు విధములుగా జరుగునని తెలియుచున్నది. మొదటిది, తన ఏర్పరచబడిన ప్రజలు తన యొద్దకు పిలువబడక ముందే ఆయన వారిని ప్రేమించి దయచూపును; ఈ ప్రేమ క్రీస్తుద్వారా ఇయ్యబడును. తరువాత, ఆయన వారిని పిలిచినప్పుడు, వారు దీనిని గుర్తించి అనుభవించునట్లు ఈ ప్రేమను ఆయన బయలుపరచును.

దేవుడు ప్రజలను తన యొద్దకు పిలిచినప్పుడు అది వారి పశ్చాత్తాపమునందును విశ్వాసమునందును కనబడును. పశ్చాత్తాపము యొక్క ఆరంభము తనపట్ల తనకు కలుగు వినయపూర్వకమైన అసంతృప్తి; అది మెత్తబడిన, బోధకు లోబడు ఆత్మకు నడిపించును. ఈ సమయమున దేవుడు మనుష్యులు వ్యక్తిగతముగా గ్రహింపగల రీతిలో వారిపట్ల తన లక్ష్యమును చూపును; తాను వారి తండ్రినని ఆయన తనను బయలుపరచుకొని, వారిపట్ల తన దయను స్థిరపరచును.

అయితే పాపిని తిరుగుమని దేవుడు కేవలము ప్రోత్సహించుననియు, తన స్వంత శక్తిచేత అతనిని తిరుగునట్లు చేయడనియు పిగియస్ వాదించుచున్నాడు. పిగియస్ ప్రకారము, దేవుని యొద్దకు తిరిగి రావలసినది మనమే; మనము తిరిగిన తరువాత మాత్రమే దేవుడు మనలను స్వీకరించి జీవము ఇచ్చును. ఈ దృష్టిలో, మనలను చురుకుగా సమర్థులనుగా చేయకయే ఆయన కేవలము మనలను ప్రోత్సహించునట్లుగా, దేవుని పాత్ర కేవలము హెచ్చరికకు తగ్గింపబడుచున్నది. ఈ బోధ సారమున పెలాజియస్ ప్రచారము చేసినదియే — మనుష్యులు దేవుని యొద్దకు తిరిగి రావుటలో చొరవ తీసికొనవలెననియు, దేవుడు తరువాత మాత్రమే సహాయపడుననియు చెప్పుట. దేవుడు సహాయమును అనుగ్రహించునని పిగియస్ ఒప్పుకొనినను, మనుష్యుడే ముందుగా ప్రయత్నము చేయవలెనని అతడు పట్టుపట్టుచు, ముఖ్యమైన పాత్రను మనుష్యునికిని ద్వితీయ పాత్రను దేవునికిని ఇచ్చుచున్నాడు.

కొంత తరువాత, దేవుడు మనలను ఎట్లు మారుమనస్సునకు తెచ్చునను విషయములో పిగియస్ పెలాజియస్ కంటెను ఇంకా ముందుకు పోవుచున్నాడు. ప్రజలను మారుమనస్సునకు తెచ్చుటలో దేవుని పద్ధతి బాహ్యమైన చర్యలను మాత్రమే కలిగియున్నదని అతడు వాదించుచున్నాడు — శిక్షను నిలిపివేయుటద్వారా సహనము చూపుట, పశ్చాత్తాపమునకు సమయమిచ్చుట, ప్రోత్సాహము, ఆశీర్వాదములు, చివరకు శిక్షణ వంటి వివిధ సాధనములను ఉపయోగించుట. ఈ దృష్టిలో, మారుమనస్సునందు దేవుని కృపాకార్యమంతయు బాహ్య ప్రభావములకు పరిమితమై, హృదయమును నూతనపరచి మార్చు పరిశుద్ధాత్మ యొక్క అంతరంగ కార్యమును గూర్చిన ప్రస్తావనయే లేకుండా పోవుచున్నది.

మారుమనస్సును ఈ విధముగా నిర్వచించుటద్వారా, దేవుని ప్రభావము సంపూర్ణముగా బాహ్యమైనదని, ఆత్మ శక్తిద్వారా హృదయమునందు అంతరంగ రూపాంతరముగాని నూతనత్వముగాని ఉన్నదనుటను అది వాస్తవముగా నిరాకరించుచున్నదని పిగియస్ సూచించుచున్నాడు. పరిశుద్ధాత్మ కార్యమును గూర్చి అతని మౌనము, లోపల మార్పు లేకయే బాహ్య సాధనముల ప్రయోగమే నిజమైన పశ్చాత్తాపమును విశ్వాసమును కలిగింపగలదన్నట్లు, మారుమనస్సునకు ఈ ముఖ్యమైన అంశమును అతడు త్రోసివేయుచున్నాడని సూచించుచున్నది. ఆత్మ పాత్రయందలి ఈ నిర్లక్ష్యము కేవలము ఒక విస్మరణ మాత్రమే కాదు; విశ్వాసి హృదయమునందు కృప ఎంత లోతుగా కార్యము చేయునను విషయమున ఒక మౌలికమైన అపార్థమును అది బయలుపరచుచున్నది.

ప్రజలే తమ స్వంత మారుమనస్సును ఆరంభింతురను తన వాదమునకు ఆధారముగా లేఖనమును ఉపయోగించుటకు పిగియస్ ప్రయత్నించుచున్నాడు. ఉదాహరణకు, “నీవు తిరిగినయెడల నేను నిన్ను తిరిగి రప్పించెదను” అను యిర్మీయా మాటను అతడు ఉదహరించుచున్నాడు (యిర్మీయా 15). కాని పిగియస్ సందర్భమును తప్పుగా అర్థము చేసికొనుచున్నాడు. ఈ భాగమునందు దేవుడు యిర్మీయా ప్రవక్తతో మాట్లాడుచున్నాడు; నిరాశచేత కృంగిపోయిన ఆయన తన పిలుపును సందేహింపనారంభించెను. దేవుడు ఆయనను నమ్మకమునకును విధేయతకును తిరిగి రమ్మని ప్రోత్సహించుచు, యిర్మీయా విశ్వాసమును సంకల్పమును తాను పునరుద్ధరించెదనని వాగ్దానము చేయుచున్నాడు.

“నీవు తిరిగినయెడల నేను నిన్ను తిరిగి రప్పించెదను” అని చెప్పుటలో, యిర్మీయా తనంతట తానే మార్పును ఆరంభించునని దేవుడు సూచించుటలేదు; నమ్మకమునకు ఏ తిరుగుబాటైనను అంతిమముగా దేవుని స్వంత సమర్థతచేతనే కలుగునని ఆయన సూచించుచున్నాడు. ఈ మాట దేవుని కృపను సున్నితముగా జ్ఞాపకము చేయుచున్నది — యిర్మీయా తిరిగి వచ్చినయెడల, దేవుడు కృపతో అతనిని తిరిగి రప్పించినందునే అది కలుగును.

తన దయను ఎదిరించు ప్రజల మొండితనమును దేవుడు గద్దించు ఇతర లేఖన ప్రస్తావనలను కూడ పిగియస్ కూడబెట్టి, ప్రజలు తిరుగనందుకు శిక్షింపబడినయెడల, దేవుని యొద్దకు తిరుగుట వారి స్వంత సాధనయే అయి యుండవలెనని వాదించుటకు దీనిని ఉపయోగించుచున్నాడు. అయితే ప్రజలు తమ స్వంత పాప స్వభావముచేత దేవుని ఎదిరించుదురని లేఖనము బయలుపరచినను, నిజమైన మారుమనస్సు పరిశుద్ధాత్మ కార్యమని అది స్పష్టముగా చెప్పుచున్నది. కావున మొండితనము మానవ హృదయమునుండి వచ్చినను, పశ్చాత్తాపపడి దేవుని యొద్దకు తిరిగి వచ్చు సామర్థ్యము సంపూర్ణముగా దేవుని వరమే గాని మానవ బలముయొక్క కార్యము కాదు.

పిగియస్ ఆక్షేపణ చెల్లునదైనయెడల, “మా పాపములు మామీద ఉన్నవి; వాటిలో మేము క్షీణించుచున్నాము” అని ఇశ్రాయేలు విలపించినట్లు (యెహెజ్కేలు 33:10), నా బోధ మనుష్యులను నిరాశకు నడిపించుచున్నదని అతడు రుజువుచేయవలసియుండును. దేవుడొక్కడే మన హృదయములను త్రిప్పినయెడల, దేవుడు తనను లేపుటకు ఎన్నుకొననియెడల నశించుటకే తాను శిక్షింపబడినట్లు భావించి పాపి నిరాశపడవచ్చునని అతడు వాదించుచున్నాడు. కాని ఇది ఘోరమైన అపార్థము. మన స్వంత బలహీనతను అసమర్థతను మనము గుర్తించినప్పుడు, అది నిస్పృహకు కాక, దేవుని కనికరమును వెదకుటకు మనలను నడిపించును. దేవుని ఏర్పరచబడినవారికి ఈ సత్యము నిరీక్షణకు మూలము; ఏలయనగా వారు తమ వైపు కాక, దేవుడు అనుగ్రహింతునని వాగ్దానము చేసిన కృపను బలమును చూచెదరు. కఠినులైయున్న తిరస్కరింపబడినవారి విషయమైతే, వారి నాశనము దేవుని నిర్లక్ష్యమువలన కలిగినది కాదు; అది వారి స్వంత దోషమునకును దైవ పిలుపును వారు త్రోసివేసినందులకును సాక్ష్యమే.

యెహెజ్కేలునుండి పిగియస్ ఉదహరించు భాగము యొక్క సందర్భమును పరిశీలించుడి. ప్రజల ఫిర్యాదు నిజమైన వినయమునుండి గాని పశ్చాత్తాపమునుండి గాని పుట్టినది కాదు; అది దేవుని తీర్పులపై ఆగ్రహించు కఠిన హృదయములనుండి కలిగినది. “దేవుడు మన నాశనమును ఇదివరకే నిర్ణయించినయెడల మనము ఎందుకు పశ్చాత్తాపపడవలెను?” అను వారి ప్రశ్న తిరుగుబాటు స్వభావమును బయలుపరచుచున్నది, పశ్చాత్తాపమును కాదు. “దుష్టుడు చనిపోవుట వలన నాకు సంతోషము లేదు” అను దేవుని ప్రత్యుత్తరము (యెహెజ్కేలు 33:11) రక్షణపై మానవునికి అధికారమున్నదను ప్రకటన కాదు. అది దేవుని కనికరమును, దారితప్పినవారికి ఆయన సమాధానమును నిరంతరము అందించుటను చాటు ప్రకటన. తన గ్రుడ్డితనమునందు, ఇది రక్షణ ఏదో విధముగా మన అధీనములో ఉన్నదని అర్థమని పిగియస్ ఊహించుచున్నాడు. అయినను పశ్చాత్తాపమునకు ఆయన పిలుపు ఫలప్రదమగునట్లు, హృదయమును మెత్తపరచగలిగినది దేవుని ఆత్మ మాత్రమేనని లేఖనమంతటినుండి స్పష్టమగుచున్నది.

యోనా హెచ్చరికకు ప్రతిస్పందనగా నీనెవే రాజు చేసిన శాసనమును గూర్చి కూడ పిగియస్ ప్రస్తావించుచు, “చెడునుండి తిరుగుడి” అను ఆజ్ఞ పశ్చాత్తాపము మన స్వంత పట్టులోనే ఉన్నదని సూచించునన్నట్లు వాదించుచున్నాడు. ఇక్కడ కూడ అతడు వచనమును తప్పుగా అర్థము చేసికొనుచున్నాడు. రాజు చేసిన పశ్చాత్తాప పిలుపు వాస్తవముగా అతని కర్తవ్యమే; కాని మానవ బలము మాత్రమే మారుమనస్సును కలిగింపగలదని దీని అర్థము కాదు. ప్రవక్తలును, కాపరులును, రాజులును కూడ పాపులను పశ్చాత్తాపమునకు పిలువవలెను; అయినను మృతమైన ఆత్మకు జీవమునిచ్చువాడు దేవుడొక్కడే. కేవలము సంకల్ప బలముచేత తనను తానును ప్రజలును దేవుని వైపునకు తిరుగగలరని రాజు శాసనము సూచించలేదు; అది దైవ కనికరము కొరకైన విన్నపము, దానికి దేవుడు కృపతో ఉత్తరమిచ్చెను. పశ్చాత్తాపపడు కృపను దేవుడు అనుగ్రహించునట్లే, ఆ పశ్చాత్తాపమును మానవ యోగ్యతగా కాక, మనయందు తన ఆత్మ చేసిన కార్యముగా అంగీకరించుటకును ఆయన ఎన్నుకొనును.

చివరకు, నీనెవీయుల పశ్చాత్తాపము వారి స్వంత శక్తి ఫలమైనట్లుగా దేవుడు దానికి ప్రతిఫలమిచ్చెననియు, మానవ ప్రయత్నమొక్కటే ఆ పట్టణమును కాపాడినట్లనియు పిగియస్ చెప్పుచున్నాడు. అయినను వారి పశ్చాత్తాపము కూడ దేవుని వరమే; ఆయన వారి హృదయములలో కార్యము చేసి, పరిపూర్ణ కనికరముగా తన ఉగ్రతను నిలిపివేసెను. ఇక్కడ నేను అగస్టీనుతో ఏకీభవించుచున్నాను; ఆయన ఇట్లనెను: “మన యోగ్యతలు మన నుండియే కలిగినయెడల అవి చెడ్డవి; అవి మంచివి కావలెనన్న అవి దేవుని వరములై యుండవలెను” (కృప మరియు స్వేచ్ఛా ఎంపిక, అధ్యా. 6). మనయందు తన స్వంత కార్యమునకు ప్రభువు కిరీటము ధరింపజేయును; తాను మన హృదయములలో జీవింపజేసిన మంచితనమును ఆయన గుర్తించును. కావున దేవుని కనికరము మానవ ప్రయాసకు ప్రతిఫలము కాదు; తనపైననే సంపూర్ణముగా ఆధారపడువారిపట్ల ఆయన మంచితనము పొంగి పొర్లుటయే అది. పిగియస్ అగస్టీను నుండి నేర్చుకొనును గాక: మనయందున్న మంచితనము మనము గర్వపడదగినది కాదు; దానిని ఇచ్చి, నిలుపుచు, కిరీటము ధరింపజేయు దేవునికే అది చెందినది.

“తూరు సీదోనులలోగాని సొదొమలోగాని మీలో జరిగిన అద్భుతములు జరిగియుండినయెడల అవి గోనెపట్టయు బూడిదయు ధరించి ఎప్పుడో మారుమనస్సు పొందియుండును” అని యేసు కపెర్నహూముతో చెప్పినప్పుడు (మత్తయి 11:21-23), దేవుడు ఆ పట్టణములకు అవే అద్భుతములను చూపియుండినయెడల వాటికి మారుమనస్సును అనుగ్రహించియుండెనని దీని అర్థమని పిగియస్ వాదించుచున్నాడు. అదే నిజమైనయెడల, వారు మారుమనస్సు పొందుదురని ఆయన ఎరిగియుండగా అక్కడ దేవుడు అద్భుతములను ఎందుకు చేయలేదని అతడు అడుగుచున్నాడు. మరియు కపెర్నహూము వాటిని త్రోసివేయబోవుచుండగా వారికి అద్భుతములను ఎందుకు ఇచ్చెను?

దీనికి ప్రత్యుత్తరముగా నేను చెప్పునదేమనగా, కొందరికి మారుమనస్సు అనుగ్రహింపబడి మరికొందరికి అనుగ్రహింపబడకపోవుటకు గల కారణమును యేసు ఇక్కడ చర్చించుటలేదు. కపెర్నహూము తాను పొందిన విస్తార సూచకక్రియలును బోధలును ఉన్నను ఎంత కఠినమైపోయెనో ఆయన ఎత్తి చూపుచున్నాడు. ఆయన వారిని ఇతర పట్టణములతో పోల్చి, అదే అద్భుతములను చూచినయెడల అత్యంత మొండి హృదయములు కూడ మారుమనస్సు పొందియుండునని చెప్పుచున్నాడు. తూరు, సీదోను, సొదొమలు మారుమనస్సు పొందకుండునట్లు దేవుడు అద్భుతములను నిలిపి ఉంచెనని యేసు సూచించుటలేదు. దానికి బదులుగా, సువార్తను వినుచు దేవుని కార్యములను చూచుచున్నను చలించనివారికున్న విశేష హక్కును బాధ్యతను ఆయన నొక్కి చెప్పుచున్నాడు.

“వారు మారుమనస్సు పొందియుండిరి” అను మాటను పిగియస్ ఒత్తిపట్టి చెప్పనెంచినయెడల, అతడు ఈ ప్రశ్నకు సమాధానము చెప్పవలెను: ఆ పట్టణములు తన సందేశమునకు స్పందించునని దేవుడు ఎరిగియుండినయెడల, కపెర్నహూమునకు ఇచ్చిన అవకాశములనే వాటికి ఆయన ఎందుకు ఇయ్యలేదు? పిగియస్ వాదనా విధానము అతనిని తన స్వంత వాదములలోనే చిక్కుకొనునట్లు చేయుచున్నది.

తరువాత, మన హృదయములను సిద్ధపరచుకొని దేవుని పిలుపునకు స్పందించు శక్తి మనకు ఉండి తీరవలెనను దానికి రుజువుగా పిగియస్ దేవుని ఆజ్ఞలను పట్టికగా చూపుచున్నాడు. నెరవేర్చుటకు మన శక్తికి మించినవాటిని దేవుడు ఆజ్ఞాపించుట “పిచ్చితనము” అగునని అతడు వాదించుచున్నాడు. అతడు యిర్మీయా మాటలను ఉదహరించుచున్నాడు: “మన మార్గములను పరిశీలించి పరీక్షించుకొని యెహోవా వైపునకు తిరుగుదము; ఆకాశమందున్న దేవునివైపు మన హృదయములను చేతులను ఎత్తుదము: ‘మేము పాపము చేసితిమి…’” (విలాపవాక్యములు 3:40-41). ఆత్మపరీక్షద్వారాను పశ్చాత్తాపముద్వారాను ప్రజలు కృపకు సిద్ధపడగలరని ఇది చూపుచున్నదని పిగియస్ చెప్పుచున్నాడు. అతని దృష్టిలో “మన హృదయములను ఎత్తుట” అనగా భూసంబంధమైన కోరికలనుండి తిరుగుట, “మన చేతులను ఎత్తుట” అనగా సత్క్రియలు చేయుట.

అయితే ఈ వాదము తన ప్రయోజనమునకు అనుగుణముగా లేఖనమును వక్రీకరించుచున్నది. “మన హృదయములను చేతులను ఎత్తుట” అనగా వినయముతోను ప్రార్థనతోను దేవుని వైపునకు తిరిగి, ఆయన కనికరము మనకు అవసరమని అంగీకరించుట అని మాత్రమే అర్థము. ఇక్కడ పిగియస్ చేయు విపులమైన వ్యాఖ్యానము అనవసరమైన సంక్లిష్టత తప్ప మరేమియు కాదు — సరళమైన పదబంధములను తన స్వంత దైవశాస్త్రమునకు అనుకూలమైన ఊహాత్మక అర్థములతో నింపుట.

వాస్తవమునందు, దేవుని ఆజ్ఞలు మన స్వంత శక్తి యొక్క అవసరమును కాక, ఆయన కృప యొక్క అవసరమును బయలుపరచుచున్నవి. ఆజ్ఞలు, మన అసమర్థతను అంగీకరించునట్లును దేవుని ఆత్మపై ఆధారపడునట్లును మనలను నడిపించుటయే వాటి పని. మానవ సామర్థ్యమును రుజువుచేయుటకు బదులుగా, దేవుని కనికరముపైనను మనయందు ఆయన ఆత్మ చేయు కార్యముపైనను మనము ఎంతగా ఆధారపడియున్నామో అవి మనకు చూపుచున్నవి.

పశ్చాత్తాపమునకు సిద్ధపడుటను గూర్చి చర్చించిన వెంటనే, పిగియస్ తరువాతి దశకు మారి, దానిని “మారుమనస్సు” అనియు, పశ్చాత్తాపము యొక్క ప్రధాన భాగమనియు పిలుచుచున్నాడు. పశ్చాత్తాపమే సంపూర్ణముగా మన స్వంత శక్తిలో ఉన్నదని అతడు చెప్పుచున్నాడు. కాని అతడు పశ్చాత్తాపము యొక్క ఆరంభముగా వర్ణించునది — తన స్వంత తప్పిదమును గుర్తించినప్పుడు పాపికి కలుగు సిగ్గును అసౌఖ్యమును — వాస్తవమునందు దేవుని కృపా కార్యమే. యెహెజ్కేలులో దేవుడు తన ప్రజలతో ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: “మీరు నా నిబంధనను భంగము చేసినను, నేను దానిని జ్ఞాపకము చేసికొని మీతో నూతనమైన నిత్య నిబంధనను చేయుదును. అప్పుడు మీరు మీ మార్గములను జ్ఞాపకము చేసికొని సిగ్గుపడుదురు” (యెహెజ్కేలు 16:60-63). ఇక్కడ దేవుడే చొరవ తీసికొని, తమ పాపములను గుర్తించి వాటికొరకు విచారించునట్లు తన ప్రజలను రేకెత్తించుచున్నాడు. దేవుని వైపు మొదటి అడుగు మనుష్యుడే వేయునని పిగియస్ ఊహించుచున్నాడు; కాని హృదయమునందు ఈ మార్పును ఆరంభించువాడు తానేనని ప్రభువు చూపుచున్నాడు.

తరువాత ప్రార్థనను గూర్చి, ప్రజలు తమ స్వంత బలముచేత దేవుని ప్రార్థించుటద్వారా మొదటి అడుగు వేసి, ఆయన కృపను ముందుగానే పొందుదురని పిగియస్ చెప్పుచున్నాడు. కాని పౌలు స్పష్టముగా ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: “తాము నమ్మని వానిని ఎట్లు ప్రార్థించెదరు?” (రోమీయులకు 10:14). దేవుని ప్రార్థించుట విశ్వాసమునుండి ప్రవహించునని పౌలు చూపుచున్నాడు; ఆ విశ్వాసమే దేవుని వరము. విశ్వాసము మూలము, దేవుని ప్రార్థించుట ఫలము. అయితే దేవునినుండి కాకుండా ఈ విశ్వాసము ఎక్కడనుండి వచ్చును? విశ్వాసమునే మనము స్వయముగా సిద్ధపరచుకొనుచున్నామని చెప్పునంతవరకు కూడ పిగియస్ పోవచ్చును. అయినను అగస్టీను మనకు జ్ఞాపకము చేయుచున్నాడు: “మన ప్రార్థన ఆలకింపబడునట్లు ప్రార్థించుటకును, మనము కనుగొనునట్లు వెదకుటకును, తలుపు తెరవబడునట్లు తట్టుటకును విశ్వాసము మనలను బలపరచును” (నీతి యొక్క పరిపూర్ణత).

“హృదయ సంకల్పములు మనుష్యునివి” అను సొలొమోను మాటలను ఉపయోగించుచు (సామెతలు 16:1), ప్రజలు స్వయముగా తమ హృదయములను సిద్ధపరచుకొను శక్తి కలవారని కూడ పిగియస్ వాదించుచున్నాడు. కాని ఈ వచనము మనుష్యుడు తన హృదయమును అదుపు చేయుననుట కాదు; ఇది ఒక సున్నితమైన వ్యంగ్యము. సొలొమోను మానవ అహంకారమును ఎత్తి చూపుచున్నాడు; అందులో ప్రజలు తమ నాలుకలను నడిపించుకొనుట వంటి అతి చిన్న విషయములను కూడ అదుపు చేసికొనజాలకున్నను, తమ హృదయములు తమ అధీనములో ఉన్నట్లు గొప్ప కార్యములను చేపట్టుదురు. ఈ వచనము మానవ గర్వమును హెచ్చరించుచు, దేవుని వెలుపల అతి చిన్న ప్రయత్నములు కూడ నిష్ఫలమని చూపుచున్నది. అయినను మనుష్యుడు ఏదోవిధముగా దేవుని కృపకంటె ముందుండగలడని సూచించుటకు పిగియస్ దీనిని వక్రీకరించుచున్నాడు.

ప్రజలు దేవునికి ఇష్టమైన రీతులలో తమ హృదయములను సిద్ధపరచుకొనగలరని పిగియస్ వాదించుచు, దావీదును తప్పుగా ఉదహరించుట ద్వారా దీనిని సమర్థించుటకు ప్రయత్నించుచున్నాడు: “దీనుల విన్నపమును దేవుడు ఆలకించెను; వారి హృదయ సిద్ధపాటును నీ చెవి వినెను” (కీర్తన 10:17). కాని మూల పాఠము వాస్తవముగా ఇట్లు చెప్పుచున్నది: “నీవు వారి హృదయమును సిద్ధపరచెదవు; నీ చెవి ఆలకించును.” హృదయమును సిద్ధపరచువాడు మనుష్యుడు కాదు, దేవుడేనని దావీదు ఇక్కడ ధృవీకరించుచున్నాడు. పిగియస్ ఒక చెడ్డ అనువాదమును ఉపయోగించి, మానవ ప్రయత్నము ఏదోవిధముగా దేవుని కృపతో పోటీపడునని సూచించుటకై ఈ వచనమును వక్రీకరించుటకు ప్రయత్నించుచున్నాడు.

దేవుని వెదకుటకు ప్రజలు తమ హృదయములను సిద్ధపరచుకొనగలరనుటకు రుజువుగా రెహబాము వైఫల్యమును కూడ పిగియస్ చూపుచు, రెహబాము “యెహోవాను వెదకుటకు తన హృదయమును సిద్ధపరచుకొనలేదు” గనుక తన రాజ్యమును పోగొట్టుకొనెనని చెప్పుచున్నాడు (2 దినవృత్తాంతములు 12:14). ప్రజలు తమ హృదయములను దేవునికొరకు సిద్ధపరచుకొనజాలనియెడల, లేఖనము రెహబాములోని ఈ వైఫల్యమును ప్రత్యేకముగా ఎందుకు పేర్కొనెనని పిగియస్ అడుగుచున్నాడు. ఇక్కడ అతని పొరపాటు ఏమనగా, ప్రతి మనుష్యునికి సహజముగా ఆత్మ ప్రభావము లేకయే దేవుని వైపునకు తిరుగగల “లొంగు హృదయము” ఉన్నదని ఊహించుట. అసలు భావము ఏమనగా, రెహబాము తన హృదయమును దేవుని వైపునకు నడిపింపలేదు; ఆయనకు విరోధముగా కఠినపడిన వారందరికి ఇది సామాన్య లక్షణము.

లేఖనము రెండు విధములైన హృదయముల మధ్య భేదము చూపుచున్నది: ఒకటి పాపముచేతను తిరుగుబాటుచేతను కఠినపడినది; మరొకటి దేవుని ఆత్మచేత మెత్తపరచబడి విధేయతగలదిగా చేయబడినది. దేవుని జోక్యము లేనిదే మానవ హృదయములన్నియు కఠినమైనవి, చెడువైపునకు మొగ్గునవి, మంచిని వెదకజాలనివి. అయితే దేవుడు “రాతి గుండెను” “మాంసపు గుండెతో” (యెహెజ్కేలు 36:26) మార్చినప్పుడు, ఆయన దానిని తన ధర్మశాస్త్రమునకు గ్రహణశీలమైనదిగాను విధేయమైనదిగాను చేసి, దానిని హృదయముపైననే వ్రాయును. దేవుడు నూతనపరచినవారు ఆయనను సేవించుటకు ఇష్టపడువారును సమర్థులునై యుందురు; పాపమందు కఠినులై నిలిచినవారు తమ స్వంత మొండితనముచేత ఆయనను ఎదిరింతురు. ఈ విధముగా, దేవుని వెదకుటయందు స్వభావముచేత అసమర్థతలో సమానులైన మనుష్యులు, దేవుని కృపచేత మాత్రమే రూపాంతరము పొందుదురు, లేక ఆయన తీర్పుచేత ప్రతిఘటించువారై నిలిచియుందురు. ఇది నా కల్పన కాదు; ఈ విషయమున ఏ సందిగ్ధతకును తావీయని లేఖనము యొక్క స్పష్టమైన బోధ.

దేవుని కృపకు సిద్ధపడు మానవ సామర్థ్యమునకు రుజువును “దీనుల విన్నపమును దేవుడు ఆలకించెను; వారి హృదయ సిద్ధపాటును నీ చెవి వినెను” అను దావీదు మాటలలో తాను కనుగొనినట్లు పిగియస్ చెప్పుచున్నాడు. అయినను చెడ్డ అనువాదమునుబట్టి అతని వ్యాఖ్యానము దోషభూయిష్టము. మూల పాఠము అక్షరాలా ఇట్లు చదువబడును: “నీవు వారి హృదయమును సిద్ధపరచెదవు.” ఇది వ్యక్తి నుండి ఉద్భవించు ఏ సిద్ధపాటును గూర్చి కాక, దేవుడే హృదయమును సిద్ధపరచుటను గూర్చి మాట్లాడుచున్నది. మానవ ప్రయత్నము దేవుని కృపా కార్యముతో సమానమగునన్నట్లు పిగియస్ ధ్వనింపజేయుటకు ప్రయత్నించుచున్నాడు; కాని అతడు వచనమును తప్పుగా చదువుట ద్వారానే ఇది చేయుచున్నాడు.

అతడు రెహబాము పతనమును కూడ చూపి, దేవుని వైపునకు తన హృదయమును “నడిపించుటలో” రాజు విఫలమగుట, ప్రజలకు సహజముగా ఈ సామర్థ్యము ఉన్నదనుటకు రుజువని వాదించుచున్నాడు. మనుష్యులు దేవుని కొరకు తమ హృదయములను సిద్ధపరచుకొనజాలనియెడల, రెహబాము వైఫల్యమును లేఖనము ఎందుకు పేర్కొనెనని పిగియస్ అడుగుచున్నాడు. కాని అతడు అసలు విషయమును విస్మరించుచున్నాడు: దేవుని జోక్యము లేకయే తన హృదయమును సిద్ధపరచుకొను సహజమైన భక్తి మొగ్గు రెహబామునకు ఉండెనని ఆ భాగము సూచించుటలేదు. అతడు దేవుని వైపునకు తిరుగలేదని — అది అతని భక్తిహీన స్వభావమునకు గుర్తని — మాత్రమే అది గమనించుచున్నది.

ఈ గందరగోళము పిగియస్ వాదములలో సర్వసాధారణము; ఏలయనగా పాపమువైపునకు మొగ్గు చూపు మనుష్యుల సహజ స్థితికిని, దేవుని ఆత్మచేత నడిపింపబడువారి రూపాంతర స్థితికిని మధ్య భేదమును అతడు తరచుగా గుర్తింపజాలడు. దేవుడే తన ఆత్మచేత “చికిత్స”ను ప్రయోగించువరకు మానవజాతి అంతటికిని దేవునికి ఎదురు తిరుగు సహజమైన రాతి గుండె ఉన్నదని లేఖనము బోధించుచున్నది (యెహెజ్కేలు 36:26). దేవుడు హృదయమును రూపాంతరపరచి దానిని “మాంసపు గుండెగా” చేసినప్పుడు, అది ఆయనను కోరుటకును ఆయనకు విధేయమగుటకును సమర్థమగును.

ఈ విధముగా, దేవుని కృపచేత మెత్తబడిన హృదయములు గలవారు ఆయనకు విధేయులై జీవింతురు; తమ సహజ స్థితిలో విడువబడినవారు కఠినులుగాను మొండివారుగాను ఎదిరించువారుగాను నిలిచియుందురు. మార్పు చెందని స్థితిలో ప్రజలు దేవుని ఆజ్ఞలను సరిగా అనుసరింపజాలరు. అయితే దేవుడు హృదయమునకు క్రొత్త స్వభావమునిచ్చిన తరువాత, ఆ వ్యక్తి ఆయన చిత్తమును అనుసరించుటకు మొగ్గు చూపును. సంక్షేపముగా, భక్తిపరుల విధేయత సంపూర్ణముగా దేవుని కార్యము; భక్తిహీనుల తిరుగుబాటు వారి స్వంత చేతిపని. ఇందులో, ఏర్పరచబడినవారికిని తిరస్కరింపబడినవారికిని గల భేదము మానవ యోగ్యతయందు కాక దేవుని కృపయందే ఉన్నది.

కావున లేఖనము స్పష్టముగా ఉన్నది: దేవుని వెదకుటకు మనలను సమర్థులను చేయు హృదయ పరివర్తన ఆయననుండియే వచ్చును; ఈ కార్యమును కృపకు మానవ సిద్ధపాటుగా చెప్పుకొనజాలము. అదంతయు దేవుని జోక్యముపైనను, మనయందు కార్యము చేయు ఆయన ఆత్మపైనను ఆధారపడియున్నది.

పిగియస్ తరచుగా చేయునట్లు, మరల ఆజ్ఞలవైపునకు తిరిగి, చరిత్ర అంతటను విశ్వాసులైన ప్రజలు దేవుని ఆజ్ఞలను నెరవేర్చగలిగిరని సూచించుచున్నాడు. ప్రజలు తమ హృదయములను దేవునికి సమర్పించవలెనని దావీదు ప్రేరేపించుటను, మొండిగా ఉండక ప్రభువునకు లోబడవలెనని హిజ్కియా ఇశ్రాయేలును ప్రోత్సహించుటను అతడు చూపుచున్నాడు. ఇశ్రాయేలు అంతటినుండి ప్రజలు కూడి తమ హృదయములను దేవునికి అప్పగించిరని లేఖనము కూడ నమోదు చేయుచున్నది. దీనిని ఎవడు కాదనగలడు? అయితే పిగియస్ ఒక ముఖ్యాంశమును విస్మరించుచున్నాడు: “ప్రభువు హృదయములను తాకినవారు” మాత్రమే ఆయనకు నిజముగా లొంగిరని కూడ లేఖనము గమనించుచున్నది. అసలు ప్రశ్న ఏమనగా, ఇట్టి భక్తి కార్యములు కేవలము మానవ ప్రయత్నమునుండి పుట్టునవా, లేక పరిశుద్ధాత్మచేత నడిపింపబడి ప్రేరేపింపబడునవా అనునది.

స్వేచ్ఛాచిత్తమును కృపతో ఏకము చేయు ప్రయత్నమున, జ్ఞానము వంటి దేవుని వరములు వినయముతో వాటిని వెదకువారికి మాత్రమే ఇయ్యబడునని పిగియస్ వాదించుచున్నాడు. అతని ప్రకారము, జ్ఞానమును దేవుడు బలవంతముగా ఇయ్యడు; దాని కొరకు తమ హృదయములను సిద్ధపరచుకొనినవారే దానిని పొందుదురు. కాని ఇక్కడ అతడు ఒక మౌలిక సత్యమును విస్మరించుచున్నాడు: వినయము కూడ దేవుని వరమే. వినయము తనంతట తానే పుట్టునని అతడు నిజముగా చెప్పగలడా? వినయముతో సహా సమస్త మంచియు దేవుని కృపనుండియే వచ్చునని విశ్వాసులు బాగుగా ఎరుగుదురు.

దేవుడు ఒకని సిద్ధపాటును లెక్కింపకయే కృపను అనుగ్రహించినయెడల, ఆయన విడిచిపెట్టినవారి పట్ల ఆయన అన్యాయముగా ప్రవర్తించుచున్నాడని పిగియస్ సూచించుచున్నాడు. పిగియస్ ప్రమాణములనుబట్టి దేవుడు విచారణకు నిలిచినయెడల, ఆయన అన్యాయస్థుడని తీర్పు పొందును. అయినను తన ప్రజలను వేరుపరచునది తన స్వంత కృప మాత్రమేనని దేవుడే ప్రకటించుచున్నాడు; అది లేనిదే అందరును సమానముగా పాపమందే నిలిచియుందురు. కావున పిగియస్ వాదము “ఆకాశముపై రాళ్లు విసురుట” వంటి నిష్ఫలమైనది; ఆ రాళ్లు తనమీదనే తిరిగి పడును.

అతడు ఎడతెగక నిరసన తెలుపవచ్చును; దేవుని కృపను సంపాదించుటకు మానవునికి సామర్థ్యము లేదనువారిపై శాపములను కూడ ప్రకటించవచ్చును. కాని లేఖనమునుండి బలమైన వాదములు లేకుండా, అతని ఆక్షేపణలు “గాలికి మొరుగుట” వలె బలహీనమైనవి. తన సర్వాధిపత్యముపైనను కృపపైనను స్థాపింపబడిన దేవుని సత్యము, ఇట్టి వ్యర్థ తర్కముచేత కదలింపబడజాలనంత దృఢముగా స్థిరపడియున్నది.

తన తదుపరి అంశమునకు వెళ్లుచు, పిగియస్ నా వాదములను, లేఖన ప్రస్తావనలను ఖండించుటకు ప్రయత్నించుచున్నాడు. మానవ చిత్తము దేవుని కృప నడిపింపును స్వతంత్రముగా అనుసరించునదిగా, అనగా తన స్వంత ప్రత్యేక శక్తిచేత సహకరించునదిగా చూడబడజాలదని నేను ఇన్‌స్టిట్యూట్స్లో వ్రాసియుంటిని. దానికి బదులుగా, ఆత్మను స్వీకరించి అనుసరించుటకు చిత్తమునకు గల సిద్ధపాటు, దేవుడు దానిని నూతనపరచి ఆయన ప్రభావమునకు ఇష్టపడునదిగాను స్పందించునదిగాను చేసిన తరువాత మాత్రమే కలుగును. పిగియస్ దీనిని అసంబద్ధమని త్రోసివేసి, నా స్వంత అభిప్రాయమునే నేను గ్రహింపలేదని చెప్పుచున్నాడు. అంతేకాక, అగస్టీనును నిర్లక్ష్యముగా తప్పుగా చదివి ఆయన మద్దతును అనుచితముగా ఆశ్రయించితినని ఆరోపించుచు, నన్ను స్పష్టమైన భక్తిహీనతతో నిందించుచున్నాడు. నాకు లేదని అతడు చెప్పుకొను శ్రద్ధతోనే పిగియస్ లేఖనములను సమీపించియుండినయెడల ఎంత బాగుండెడిది! ఆ విషయమున సాక్ష్యమే మాట్లాడనిత్తును.

చర్చలోని విషయమును గూర్చి మాట్లాడుచు, ఒకదాని సహాయము లేకుండా కేవలము కృప గాని కేవలము మానవ చిత్తము గాని ఏ మంచిని పుట్టింపజాలదని క్రిసోస్టము చెప్పిన మాటను నేను విమర్శించియుంటిని. ఈ అభిప్రాయమును క్రిసోస్టమునకు మాత్రమే అన్యాయముగా ఆపాదించుచున్నానని పిగియస్ నన్ను నిందించుచు, ఇది సంఘమునందు విస్తారముగా అంగీకరింపబడిన అభిప్రాయమనియు, అగస్టీను కూడ దీనిని ధృవీకరించెననియు పట్టుపట్టుచున్నాడు. అతడు అగస్టీనునకు తరచుగా ఆపాదింపబడు హైపోగ్నాస్టికాన్ అను గ్రంథమునుండి ఒక భాగమును ఉదహరించుచున్నాడు. ఇక్కడి భాష క్రిసోస్టము భాషను కొంతవరకు పోలియున్నను, భావము మౌలికముగా భిన్నమైనది. సత్క్రియలు కృపవలనను స్వేచ్ఛాచిత్తమువలనను కలుగునని హైపోగ్నాస్టికాన్ రచయిత సూచించుచు, ఈ ప్రక్రియను గుఱ్ఱమును నడిపించు రౌతుతో పోల్చుచున్నాడు: పరుగెత్తునది గుఱ్ఱమే అయినను, అది రౌతు నడిపింపువలననే సరియైన మార్గమున నిలుచును. ఇంకను అతడు వివరించునదేమనగా, దారితప్పిన జంతువువలె చిత్తము, దేవుని ఆత్మ ప్రవేశించి దానిని నీతి మార్గమునకు తిరిగి నడిపించువరకు లౌకిక వ్యవహారములలో గమ్యము లేక తిరుగులాడును. ఒకసారి నడిపింపబడిన తరువాత, ఆత్మ యొక్క నిరంతర నడిపింపుచేత మాత్రమే అది సరియైన త్రోవలో కొనసాగును.

ఈ విధముగా, చిత్తము “పరుగెత్తును” అయినను, దానిని మార్గమున నిలిపి, ఉద్దేశింపబడిన గమ్యమునకు చేర్చునది దేవుడేనని అతడు నిర్ధారించుచున్నాడు.

చిత్తము, అనగా ఎంపిక చేయు సామర్థ్యము, మనయందు చెక్కుచెదరకుండా నిలిచియున్నదని నేను ఎల్లప్పుడును చెప్పుచున్నాను. అయితే మంచిని కోరి చేయగల సామర్థ్యము మనకు స్వభావసిద్ధమైనది కాదు; అది దేవుని కృప యొక్క వరము మాత్రమే. దీనినిబట్టి, మన చిత్తము తన సహజ స్థితిలో ఎంపిక చేయగలదైనను, అది ఎంతగా భ్రష్టమైనదనగా చెడునే ఎంచుకొనును అని చెప్పుటలో ఏ విరోధమును నేను చూడను. దేవుని ఆత్మ చిత్తమును నూతనపరచినప్పుడు అది నీతివైపునకు క్రొత్త మొగ్గును పొందును; ఈ రూపాంతరము సంపూర్ణముగా దేవుని కార్యమే. కావున చిత్తము మనుష్యునికి చెందినదే; అయితే దేవుని పూర్వకార్యము చేతనే అది మంచివైపునకు తిరుగును.

పదార్థము రూపమునకు అనుగుణమగునట్లు, చిత్తము కృపతో “కలిసి నడుచును” అని చెప్పుటలో నాకు ఏ ఇబ్బందియు లేదు. కుమ్మరి చేత మట్టి పదార్థము రూపుదిద్దుకొనునట్లు, మన చిత్తము కూడ దేవుని ఆత్మచేత రూపుదిద్దుకొనును. సరిగా కోరగల మన సామర్థ్యము మననుండి రాదు; మన స్వభావమును సంస్కరించి మంచివైపునకు క్రొత్త మొగ్గును ఇచ్చునది ఆత్మయే. అయినను కృప తన ఫలప్రదత్వము కొరకు మానవ సహకారముపై ఆధారపడునని సూచించుటద్వారా క్రిసోస్టము అభిప్రాయము ఈ సత్యమును వక్రీకరించుచున్నది. పిగియస్ తన వంతున క్రిసోస్టము దోషమును అంటిపెట్టుకొని, మాటలను వాటి ఉద్దేశ్యార్థమునుండి వేరుపరచలేకపోవుటవలన తనను తానును, ఇతరులను కూడ మోసపరచుకొనుచున్నాడు.

దేవుని కనికరము మన చిత్తమునుండి సహాయమును పొందకుండినయెడల నిష్ఫలమగునను భావనను అగస్టీను అసంబద్ధమని సరిగానే త్రోసివేసెను. ఆయన వ్రాసినట్లు, “అది ఇష్టపడువానిదిగాని పరుగెత్తువానిదిగాని కాదు, కనికరించు దేవునిదే” (రోమీయులకు 9:16). చిత్తము కృపను స్వీకరించగలుగునట్లు దానిని సిద్ధపరచువాడు దేవుడొక్కడే; అది సిద్ధపరచబడిన తరువాత కూడ ఆయన దానికి తోడ్పడును. ఇష్టపడని ఆత్మను ఇష్టపడునదిగా చేయుటకు ఆయన దాని ముందు నడచును; అది వ్యర్థముగా కోరకుండునట్లు దానిని ఆదుకొనుచునే యుండును. నేను ధృవీకరించు బోధ ఇదే: దేవుని కృప సంపూర్ణముగా చాలును.

అయినను స్వేచ్ఛాచిత్తమునంతటిని నేను నాశనము చేయుచున్నానని, చిత్తము యొక్క సారమే నిర్మూలమగునని నేను బోధించినట్లు పిగియస్ వాదించుచున్నాడు. ఇది అర్థరహితము. చిత్తము యొక్క సారము నాశనము కావలెనని నేను ఎన్నడును చెప్పలేదు. దానికి బదులుగా, దాని గుణము యొక్క భ్రష్టత్వమును గూర్చియు, దేవునికి విరోధమైన మొగ్గును గూర్చియు నేను ఎల్లప్పుడును మాట్లాడియున్నాను; కృపచేత అది రూపాంతరము చెందవలెను. స్వేచ్ఛాచిత్తమును మంచి చేయుటకు సిద్ధపరచు “పూర్వగామి కృప”ను గూర్చి అగస్టీను మాట్లాడినప్పుడు, మానవ ప్రయత్నము దేవుని కృపకు ముందుండునని ఆయన చెప్పలేదు; దానికి బదులుగా, స్వేచ్ఛాచిత్తము అనుసరించుచుండగా, మనయందలి మంచిని ఆరంభించునది పూర్తిచేయునది కూడ కృపయే అని ఆయన చూపెను.

అయితే పిగియస్ అగస్టీను మాటలను వక్రీకరించి, ఆయన నా బోధను ఖండించుచున్నాడని ఊహించుకొనుచున్నాడు. “కృప కార్యము చేయును, దానిని నడిపించును, చిత్తమును నిమగ్నము చేయుచుండగనే దానిని సంపూర్ణము చేయును” అను అగస్టీను మాటలను నేనే వ్రాసియుండవచ్చును; ఏలయనగా మన సత్క్రియలన్నియు మన స్వంత బలమునుండి కాక, దేవుని కృపాపూర్వక చొరవనుండియే ప్రవహించునను నా స్వంత నమ్మకమునే అవి ప్రతిబింబించుచున్నవి. పిగియస్ దీనిని చూడజాలనియెడల, అది గ్రుడ్డితనము వలన మాత్రమే కాదు, ద్వేషము వలన కూడ.

పిగియస్ ముందు ఉపయోగించిన అదే దోషభూయిష్ట తర్కముతో నా వాదములపై తన విమర్శను కొనసాగించుచున్నాడు. మొదట, యిర్మీయా నుండి నేను ఉదహరించినదానికి తాను ఇదివరకే తగిన ప్రత్యుత్తరము ఇచ్చితినని అతడు చెప్పుచున్నాడు; అక్కడ దేవుడు ఇట్లనుచున్నాడు: “వారు నన్ను విడిచి తొలగిపోకుండునట్లు నా పేరుపట్ల భయభక్తులను వారి హృదయములలో ఉంచెదను” మరియు “వారు తమ జీవితకాలమంతయు నాయందు భయభక్తులు కలిగియుండునట్లు నేను వారికి నూతన హృదయమును ఇచ్చెదను” (యిర్మీయా 32:40, యెహెజ్కేలు 11:19). అయితే పిగియస్ ప్రత్యుత్తరమని పిలువబడునది కేవలము ఒక విరోధోక్తియే. తనయందు మనలను నమ్మకముగా నిలుపువాడు తానేనని ప్రభువు స్పష్టముగా ప్రకటించుచున్నాడు. మనకు నూతన హృదయమునిచ్చి, తనపట్ల భక్తిని మనలో నాటుదునని చెప్పుటద్వారా దీనిని ఆయన స్పష్టపరచుచున్నాడు.

అయితే దేవుని కృప, మనము ఎన్నుకొనినయెడల నమ్మకముగా నిలుచుటకు సామర్థ్యమును మాత్రమే ఇచ్చునని పిగియస్ పట్టుపట్టుచున్నాడు. అంతేకాక, కృపను పొందకమునుపు మనము మొదట మన స్వంత చొరవతో దేవుని వెదకవలెనని అతడు సూచించుచున్నాడు. ఇట్టి భావనకు లేఖన ఆధారము లేదు; అయినను దీనిని ప్రశ్నింపకయే అంగీకరింపవలెనని పిగియస్ ఆశించుచున్నట్లు కనబడుచున్నాడు.

పరిశుద్ధులు దేవునిని తమ హృదయములను “నడిపింపుము” అనియు, తమయందు “శుద్ధహృదయమును సృష్టింపుము” అనియు వేడుకొను ప్రార్థనలను (కీర్తన 51:10) నేను ప్రస్తావించినప్పుడు, మన హృదయములను మనమే నడిపించుకొనవలెనను దేవుని ఆజ్ఞలను ఉదహరించి అతడు ప్రతివాదించుచున్నాడు. కాని ఇందులో ఏ గందరగోళమునకు తావు లేదు: ఈ విధముగా ప్రార్థించుటద్వారా, మంచి చేయు తమ సామర్థ్యము అంతిమముగా దేవునినుండియే వచ్చునని పరిశుద్ధులు అంగీకరించుచున్నారు. ఆజ్ఞలు అయితే మన కర్తవ్యమును బయలుపరచునవి గాని, దైవ సహాయము లేకుండా దానిని నెరవేర్చు మన సామర్థ్యమును కాదు.

పరిశుద్ధుల ప్రార్థనలు కృప కొరకైన వారి కోరికను మాత్రమే ప్రతిబింబించునని, ఇది కృపను స్వీకరించుటకు మనము సిద్ధపడమను నా అభిప్రాయమునకు విరుద్ధమని పిగియస్ వాదించుచున్నాడు. అయినను ఈ ప్రార్థనలు, దేవుడు ఆరంభించిన కార్యమును ఆయన నిలుపుటపై పరిశుద్ధులకు గల ఆధారపడుటను స్పష్టముగా ప్రతిబింబించుచున్నవి. దావీదును సొలొమోనును, “దేవా, మా హృదయములను నడిపింపుము” అని మొఱ్ఱపెట్టినప్పుడు, తాను ఆరంభించిన నూతనత్వమును పూర్తిచేయవలసినవాడు దేవుడేనని వారు అంగీకరించుచున్నారు. ఈ ప్రార్థనలలో వారు తమ స్వంత సామర్థ్యమును ఏదియు చెప్పుకొనుటలేదు; ఆయన మాత్రమే పూర్తిచేయగలదానిని దేవుడు నెరవేర్చవలెనని వేడుకొనుచున్నారు.

మానవ హృదయములను నీతివైపునకు నడిపించుట కేవలము దేవుని కార్యమను బోధను బలహీనపరచుటలో పిగియస్ ఇంకను కృతకృత్యుడు కాలేదు. మనము ఆయన విశ్రాంతి దినమును ఆచరించుటకంటె అత్యవసరమైనదేదియు దేవుడు మననుండి కోరడని నేను ఎత్తి చూపితిని — ఆ నిజమైన విశ్రాంతి దినమనగా మన స్వంత క్రియలనుండి విశ్రమించుట (యెషయా 58:13-14). దేవుడు కేవలము “దాస్య” క్రియలనుండి మాత్రమే మనలను విరమింపజేయగోరును గాని, భక్తి విధేయతల కార్యములనుండి కాదని పిగియస్ ప్రతివాదించుచున్నాడు. అయినను విశ్రాంతి దినమును నేను పేర్కొనుటలోని ఉద్దేశ్యము, దేవునియందు భయభక్తులు కలిగియుండుటయు ఆయన మార్గములను అనుసరించుటయు కూడ మనము స్వయముగా సాధించు పనులు కావని నొక్కి చెప్పుటయే. మన క్రియలనుండి విశ్రమించుమని దేవుడు ఆజ్ఞాపించినప్పుడు, మనలో మనకు మన క్రియలు పాపము తప్ప మరేమియు కావని ఆయన ఎత్తి చూపుచున్నాడు. విశ్రాంతి దినముపై మన స్వంత చిత్తమును మోపినప్పుడు అది అపవిత్రమగునని యెషయా దీనిని ధృవీకరించుచున్నాడు. పౌలు రోమీయులకు 6లో ఎత్తి చూపినట్లు, విశ్రాంతి దినము యొక్క నిజమైన అర్థము ఏమనగా, మన పాప స్వభావము — “పాత మనుష్యుడు” — సిలువవేయబడుట; దీనిని పిగియస్ పూర్తిగా విస్మరించుచున్నాడు.

తరువాత నేను క్రీస్తు మాటలను ప్రస్తావించితిని: “నేను నిజమైన ద్రాక్షావల్లిని, మీరు తీగెలు. తీగె ద్రాక్షావల్లిలో నిలిచియుండనియెడల తనంతట తానే ఫలింపజాలనట్లు, మీరును నాలో నిలిచియుండనియెడల ఫలింపజాలరు; నేను లేకుండ మీరేమియు చేయజాలరు” (యోహాను 15:1-5). ఇందులో పిగియస్ తన స్వంత అభిప్రాయమునకు మద్దతును చూచుచు, ద్రాక్షావల్లికిని తీగెలకును గల సంబంధము స్వేచ్ఛా ఎంపికను కృపను రెండింటిని వివరించునని వాదించుచున్నాడు. అతని ప్రకారము, ద్రాక్షావల్లి జీవమునిచ్చును; తీగె (మనము) తన స్వంత ప్రయత్నముచేత ఫలమును ఫలించును — ఇది భాగస్వామ్యమును సూచించుచున్నది. కాని క్రీస్తు భావము మరింత సరళమైనది, మరింత లోతైనది. ద్రాక్షావల్లినుండి వేరైన తీగె సంపూర్ణముగా నిర్జీవమైనట్లు, క్రీస్తుతో ఐక్యము కానిదే ఆత్మీయ జీవమును ఫలింపజేయుటకు మనము పూర్తిగా శక్తిహీనులము. ఆయనతో ఐక్యమై యున్నప్పుడు కూడ, ఫలవంతులగుటకు మనము దేవుని నిరంతర సంరక్షణపై ఆధారపడియున్నాము. క్రీస్తు ఉద్దేశించినట్లు ఈ ఉపమానమును గ్రహించువారు, పిగియస్ ప్రవేశపెట్టుటకు ప్రయత్నించు గందరగోళముచేత త్రోవ తప్పరు.

అయితే ఈ స్పష్టమైన బోధను కూడ పిగియస్ వక్రీకరించుటకు ప్రయత్నించుచున్నాడు. ఆ జీవము దేవునినుండి వచ్చినను, తీగెవలె మనమును మన స్వంత జీవమునిచ్చు సామర్థ్యముచేత ఫలించుదుమని అతడు పట్టుపట్టుచున్నాడు. చిత్తము, వివేచన, కార్యము చేయు బలము వంటి శక్తులను దేవుడు మనకు ఇచ్చియున్నాడని మాత్రమే అతని భావమైనయెడల నేను ఏకీభవించుచున్నాను. కాని మనము చేయు ఏ మంచియైనను సంపూర్ణముగా దేవుని వలన కాక, కొంతవరకు మన వలన కూడ కలుగునని అతడు సూచించినయెడల, అతడు స్పష్టముగా పొరబడుచున్నాడు. మంచి చెడు రెండు రకముల క్రియలును “ఫలము” అని పిలువబడునని లేఖనము చెప్పుచున్నది; అయితే క్రీస్తును విడిచి, మనము పాపము మరణము అను ఫలమును మాత్రమే ఫలింపజేయగలము. మంచి ఫలమును ఫలించుటకు మనకు కృప అవసరము. మనకు విడిచిపెట్టబడినయెడల, మనము ఏ మంచికిని బంజరులమై, చెడుతనమునందు సమృద్ధిగా ఫలించువారమై యుందుము.

ప్రతి ఒక్కరును సహజముగా క్రీస్తుతో ఐక్యమైయున్నారని పిగియస్ నమ్ముచున్నాడా, లేక ఈ ఐక్యత సహజ సామర్థ్యమునకు అతీతమైన కృప యొక్క విశేష ఆశీర్వాదమని అతడు అంగీకరించుచున్నాడా అని కూడ నేను తెలిసికొనగోరుచున్నాను. అతడు దీనిని అంగీకరించినయెడల — అంగీకరింపక తప్పదు — కృపకు మనలను సిద్ధపరచుటలో స్వేచ్ఛా ఎంపికకు పాత్ర ఉన్నదను అతని భావన ఏమగును? క్రీస్తును విడిచినవారిని అడవి ఒలీవ కొమ్మలతో పోల్చుటద్వారా పౌలు ఈ విషయమును తేల్చివేయుచున్నాడు (రోమీయులకు 11:17); క్రీస్తునందు అంటుకట్టబడకుండా, దేవుడు కోరు ఫలమును మనము ఎన్నడును ఫలింపజాలమని ఇది చూపుచున్నది.

తీగె ద్రాక్షావల్లిలో నిలిచియుండనిదే ఫలింపజాలనియెడల, అది అక్కడ నిలిచియున్నప్పుడు సహజముగా ఫలించవలెనని వాదించుటద్వారా తన వాదమును స్థాపించితినని పిగియస్ తలంచుచున్నాడు. అతని దృష్టిలో, మనము క్రీస్తునందు ఉన్నప్పుడు మన చిత్తము “తనంతట తానే” ఫలమును ఫలించును. అతడు ఈ అంశమును ఘనముగా చెప్పుకొనుచున్నాడు; కాని అతని తర్కమునందలి లోపమును ఎవరైనను చూడగలరు. తీగె తన స్వంత శక్తిచేత ఫలవంతము కాదనియు, ద్రాక్షావల్లిలో నిలిచియున్నప్పుడు మాత్రమే అది ఫలించుననియు క్రీస్తు మాటల భావము స్పష్టము. పిగియస్ అర్థమును వక్రీకరించుటకు ప్రయత్నించును; కాని అతని విధానము విఫలమగును. క్రీస్తు “తనంతట తానే” అనుదానిని “ద్రాక్షావల్లిలో” అనుదానితో పోల్చుచున్నాడు; “తనంతట తానే” అనగా ద్రాక్షావల్లినుండి వేరై యుండుట అని దీనివలన తెలియుచున్నది. క్రీస్తు లేకుండా మనము బంజరులము, ఫలహీనులము.

“తన ఇష్టానుసారముగా సంకల్పించుటకును కార్యము చేయుటకును మీయందు కార్యసిద్ధి కలుగజేయువాడు దేవుడే” అని పౌలు చెప్పినప్పుడు (ఫిలిప్పీయులకు 2:13), చిత్తము కూడ కార్యము చేయునని చెప్పుచు పిగియస్ ప్రతివాదించుచున్నాడు; ఆ మాట ఏదో మార్పు తెచ్చినట్లు. అవును, చిత్తము కార్యము చేయును; ప్రశ్న ఏమనగా అది స్వతంత్రముగా చేయునా లేక దేవుని నడిపింపు క్రింద చేయునా అనునది. పౌలు యొక్క అభిప్రాయమేమనగా, ఆత్మచేత నడిపింపబడిన మన చిత్తము, మన స్వంత కార్యముచేత కాక దేవుని కార్యముచేతనే మంచివైపునకు త్రిప్పబడును. కావున పిగియస్ ప్రత్యుత్తరమునకు సారము లేదు.

“సమస్తమును అందరియందును జరిగించువాడు దేవుడే” అను పౌలు మాట విషయమై (1 కొరింథీయులకు 12:6), దేవుడు అంతిమ కారణమైనను ఆయన సృష్టులు తమ కార్యములను స్వతంత్రముగా నిర్వహించునని పిగియస్ వాదించుచున్నాడు. అయితే దేవుడు సమస్తమును జరిగించునని చెప్పుటలో పౌలు ఉద్దేశ్యము, ఆయనను విడిచి ఏదియు జరుగదని నొక్కి చెప్పుటయే. ఇది సృష్టిపై దేవుని సాధారణ పరిపాలనను కాక, విశ్వాసులను పరిశుద్ధాత్మద్వారా విధేయతలోనికి నడిపించుటలో ఆయన కార్యమును ప్రత్యేకముగా సూచించుచున్నది. ఈ భేదమును విస్మరించుటచేత పిగియస్ ఉపరితలమైన, తగని అవగాహనను అందించుచున్నాడు.

దేవుడు ప్రజలను వారి ఇష్టముద్వారా తన యొద్దకు ఆకర్షించునను క్రిసోస్టము మాటను ఉదహరించుచు, ప్రజలు తమ స్వంత సమ్మతితో మాత్రమే క్రీస్తు యొద్దకు వచ్చుదురని పిగియస్ వాదించుటకు ప్రయత్నించుచున్నాడు. శతాబ్దములుగా సంఘమునకు ఉన్నట్లు చెప్పబడు ఏకాభిప్రాయముతోను, దేవుడు కేవలము “తలుపునొద్ద నిలిచి” మనము దానిని తెరచుటకై వేచియున్నాడని చెప్పుటతోను దీనిని బలపరచుటకు అతడు ప్రయత్నించుచున్నాడు. కాని రక్షణయందు దేవుని పాత్రను గూర్చి లేఖనము బోధించు లోతును ఈ వాదము విస్మరించుచున్నది. క్రీస్తును సాతానును కూడ అనుచరులను చేర్చుకొందురని అంబ్రోసు సరిగా గమనించెను; అయితే క్రీస్తు అనుచరులు ఆయన ఆత్మచేత రూపాంతరము పొందుదురని మనకు తెలియును. అగస్టీను చెప్పినట్లు, దేవుడు బలవంతము లేకుండా మనలను ఆకర్షించును; అయితే మన చిత్తమును రూపొందించుటద్వారా ఆయన దీనిని చేయును. దేవునిచేత ఆకర్షింపబడినవారు ఇష్టపూర్వకముగా వచ్చుదురని నేను అంగీకరించుచున్నాను; అయితే దేవుడు వారి చిత్తమును నూతనపరచినందువలననే వారు అట్లు చేయుదురు.

తరువాత, “తండ్రివలన విని నేర్చుకొనిన ప్రతివాడును నాయొద్దకు వచ్చును” అను క్రీస్తు మాటలను (యోహాను 6:45) నేను ఉపయోగించుటను పిగియస్ విమర్శించుచు, ఈ “నేర్చుకొనుట” అనగా వినుటకు అంగీకరించుట మాత్రమే అని పట్టుపట్టుచున్నాడు. దేవుని బోధను అంగీకరించుట లేక తిరస్కరించుట ఒకని ఎంపిక అని అతడు సూచించుచున్నాడు. కాని ఇక్కడ క్రీస్తు ఉద్దేశ్యము, చెవికి మాత్రమే చేరు కేవలము బాహ్యమైన బోధకును, హృదయమును ప్రకాశింపజేయు ఆత్మ యొక్క అంతరంగ కార్యమునకును గల భేదమును చూపుటయే. ఆయన మాటలను వినినవారిలో అనేకులు ఆత్మీయముగా గ్రుడ్డివారును ఎదిరించువారునై యుండినందున యేసు ఇట్లు మాట్లాడుచున్నాడు. కావున దేవుడు అవగాహనను, అనుసరించు చిత్తమును అనుగ్రహించినప్పుడు మాత్రమే బోధ ఫలించును.

సిరిల్ అభిప్రాయమును ఆశ్రయించుటద్వారా నా వ్యాఖ్యానమును బలహీనపరచుటకు పిగియస్ ప్రయత్నించుచున్నాడు; అదొక్కటే నా వాదమును చెల్లకుండా చేయునన్నట్లు. కాని చారిత్రక మద్దతును పరిగణించినయెడల, అగస్టీను దృఢముగా నా పక్షమున ఉన్నాడు; తండ్రిచేత అంతరంగమున బోధింపబడినవారు మాత్రమే క్రీస్తు యొద్దకు నిజముగా వచ్చుదురని క్రీస్తు మాటలు ప్రకటించుచున్నవని ఆయన చూచెను. ఈ బోధ ఫలప్రదమైనది, ఐచ్ఛికమైనది కాదు. నేర్చుకొనుట వ్యక్తిగత ఎంపికపై ఆధారపడునని పిగియస్ ప్రతివాదించుచున్నాడు; అయినను విశ్వాసమునకు రావుట దేవుడు అనుగ్రహించు వరమని నొక్కి చెప్పు క్రీస్తు బోధ యొక్క ఉద్దేశ్యమునకు ఇది స్పష్టముగా విరుద్ధము. వచ్చువారు బలవంతము చేయబడరను సిరిల్ అభిప్రాయమును నేను వివాదపరచుటలేదు; నా వాదము బలవంతమను ఏ భావనపైనా కాక, మనలను ఇష్టపూర్వకముగా నడిపించు దేవుని అంతరంగ కార్యము యొక్క స్వభావముపైననే ఆధారపడియున్నది.

“తనకు సాధ్యమైనది చేయువానికి దేవుడు తన కృపను నిరాకరింపడు” అను పెలాజియన్ ఆలోచనతో నిండిన విలియం ఆఫ్ ఓకమ్ మాటను సమర్థించుటద్వారా పిగియస్ తన వాదమును ముగించుచున్నాడు. ఆత్మ ప్రేరేపింపకుండా ఎవడును దేవుని కృపను వెదకడను నా బోధ, మనుష్యులను “నిర్జీవ మొద్దులవలె” చేయుచున్నదని అతడు భావించుచున్నాడు. అతని తర్కమేమనగా, దేవుని ఆరంభము లేకుండా కృపను వెదకజాలనియెడల, ఒకడు దానిని వెదకుటకు ముందే కృప అక్కడ ఉన్నదని అర్థము. కాని నేను చూపిన రెండు విధముల కృపల మధ్య భేదమును అతడు విస్మరించుచున్నాడు: దేవుని వెదకు భక్తిపూర్వకమైన కోరికయు, ఆయన కృపను వాస్తవముగా పొందుటయు. “అడుగుటకును వెదకుటకును తట్టుటకును నిన్ను నడిపించునది విశ్వాస సౌఖ్యమే” అని అగస్టీను చక్కగా చెప్పెను; అది అంతిమముగా దేవునినుండియే వచ్చునదిగాని, వెదకువానినుండి మాత్రమే కాదు.

స్థిరత్వమను వరమును గూర్చి, అది ఉచితముగా ఇయ్యబడినదియు మన స్వంత యోగ్యతలకు ప్రతిఫలమునైయున్నదనియు పిగియస్ చెప్పుచున్నాడు. అయినను పౌలు స్పష్టమైన బోధ ఈ భావనకు విరుద్ధము: “అది కృపచేత అయినయెడల ఇక క్రియల మూలముగా కాదు” (రోమీయులకు 11:6). ఏదైనను ప్రతిఫలముగా ఇయ్యబడినయెడల అది అప్పే గాని కృప కాదని పౌలు వాదించుచున్నాడు (రోమీయులకు 4:4). కృపను సంపాదించుకొనుచున్నామని చెప్పుట, అది ఉచితమను భావనకే విరుద్ధమని పిగియస్ గ్రహింపకున్నట్లు కనబడుచున్నది.

తరువాత పిగియస్ క్రీస్తు తలాంతుల ఉపమానమును ఉపయోగించి, పూర్వపు కృపలను సరిగా వినియోగించుటకు దేవుడు మరింత వరములతో ప్రతిఫలమిచ్చునను భావనకు అది మద్దతిచ్చునని చెప్పుచున్నాడు. నేను కొంతవరకు ఏకీభవించుచున్నాను; తన వరములను నమ్మకముగా వినియోగించుటకు ప్రతిస్పందనగా దేవుడు నిజముగా గొప్ప కృపలను అనుగ్రహించును. అయితే నేను రెండు ముఖ్యాంశములను నొక్కి చెప్పుచున్నాను: మొదటిది, మన స్వంత ప్రయత్నములు కృపను ఫలప్రదము చేయునని మనము తలంపకూడదు. రెండవది, కృప ఉచిత వరముగా ఉండుట మానునని మనము ఎన్నడును ఊహింపకూడదు. మనము వాటిని ఉపయోగించు విధానమునుబట్టి దేవుడు తన వరములను నిశ్చయముగా వృద్ధిచేయును; అయితే ఈ నమ్మకత్వము కూడ ఆయన కృపచేతనే సాధ్యమగును. దేవుడు మన నమ్మకత్వమును ప్రశంసించి ప్రతిఫలమిచ్చునప్పుడు, ఆయన మనయందున్న తన స్వంత వరములకే కిరీటము ధరింపజేయుచున్నాడని ఇన్‌స్టిట్యూట్స్లో నేను స్పష్టముగా చెప్పియున్నాను. తన ఇష్టానుసారముగా సంకల్పించుటకును కార్యము చేయుటకును మనయందు కార్యసిద్ధి కలుగజేయువాడు దేవుడే అని పౌలు కూడ చెప్పుచున్నాడు (ఫిలిప్పీయులకు 2:13).

ఉపమానమునకు పిగియస్ చెప్పు వ్యాఖ్యానము నా స్వంత బోధకు విరుద్ధము కాదు. మనము సేవకులము, దేవుని వరములు తలాంతులు, దేవుడే యజమానుడు. విశ్వాసులు దేవుని కృపకు చక్కగా ప్రతిస్పందించినకొలది ఆయన కృపతో ఇంకను అధికముగా చేర్చునని వారు ఆశింపవలెను. అయితే నమ్మకముగా ప్రతిస్పందించు వారి సామర్థ్యమే దేవుని మరొక వరము.

మన చిత్తము దేవుని కృపతో సహకరించునని వాదించుటకు పిగియస్ పౌలు మాటలను ఉపయోగించుచు, తాను “అందరికంటె అధికముగా” ప్రయాసపడితినని పౌలు చేసిన ప్రకటనను ఉదహరించుచున్నాడు (1 కొరింథీయులకు 15:10). అయితే పౌలు వెంటనే, “నేను కాదు, నాతో కూడ ఉన్న దేవుని కృపయే” అని స్పష్టపరచుచున్నాడు. పౌలు దేవుని సహాయముతో ప్రయాసపడితినని మాత్రమే అనుచున్నాడని పిగియస్ చెప్పుచున్నాడు. కాని దేవుని సహాయముతో తాను పనిచేసితినని చెప్పుట పౌలు ఉద్దేశ్యమైనయెడల, తాను కృపతో కలిసి ప్రయాసపడితినని అతడు చెప్పియుండును. అలా కాక, తన ప్రయాస సంపూర్ణముగా దేవుని కృప ఫలితమని పౌలు చేసిన సవరణ నొక్కి చెప్పుచున్నది. పౌలు వెచ్చించిన బలమంతయు ప్రయత్నమంతయు తనవలన కాక, దేవుని సమర్థవంతము చేయు కృపవలననే కలిగినదని ఈ సవరణ చూపుచున్నది.

క్రైస్తవ జీవితమునందలి మానవ ప్రయత్నము మనదేనని, దేవుడు కేవలము దానికి బలమును సమకూర్చునని పిగియస్ పట్టుపట్టుచున్నాడు. అయినను దేవుడు కేవలము సహాయము చేయువాడు కాక, సంకల్పమునకును కార్యమునకును కూడ మూలమై యున్నాడని ధృవీకరించు పౌలు మాటలు (ఫిలిప్పీయులకు 2:13) ఈ అభిప్రాయమును సవాలు చేయుచున్నవి. ప్రజలు విశ్వాసమునందు ప్రయాసపడునప్పుడు, దేవుడు తన సంకల్పమునకు అనుగుణముగా వారిని కార్యము చేయునట్లు చేయుటవలననే అది. పిగియస్ ఈ వ్యాఖ్యానమును వాదించగోరినయెడల, అట్టి కార్యమునకు ఘనతను దేవునికి మాత్రమే ఇచ్చు పౌలు స్వంత మాటలను అతడు ఎదుర్కొనవలెను.

తరువాత పిగియస్ ద్రాక్షతోటలోని పనివారిని గూర్చిన యేసు ఉపమానమును చూపి, మానవ శ్రమకు దేవుని కృపకు వెలుపల తనదైన విలువ ఉన్నదని వాదించుచు, పనివారి ప్రతిఫలమునకు కారణము కృప మాత్రమేనని చెప్పుట తప్ప మనకు మరొక సమాధానము లేదని తలంచుచున్నాడు. కాని నమ్మకమైన పనివారి వాస్తవికతను మనము నిరాకరింపము. దానికి బదులుగా, వారి పని చేయు సామర్థ్యము, వారి కోరిక, వారి శ్రమ కూడ దేవుని కృప యొక్క వరములని మనము ధృవీకరించుచున్నాము. ఈ బోధయందు ఏ విరోధమును లేదు: పనివారికి ప్రతిఫలము ఇయ్యబడినను, తన ద్రాక్షతోటలో సేవ చేయుటకు వారిని సమర్థులనుగా చేయు దేవునికే వారు తమ సంసిద్ధతకును బలమునకును ఋణపడియున్నారు. ఈ ఉపమాన అవగాహన, సమస్త మానవ మంచితనము దేవుని సమృద్ధియైన కృపనుండియే ప్రవహించునను సత్యమును కాపాడుచున్నది.

స్వేచ్ఛాచిత్తమును కృపను గూర్చి అగస్టీను అభిప్రాయము

మన స్థానమునకు మద్దతుగా, అగస్టీను నుండి, విశేషముగా వాలెంటీనుకు ఆయన వ్రాసిన లేఖలనుండి, నేను భాగములను ఉదహరించియుంటిని. అయితే ఈ భాగములను నేరుగా పరిష్కరింపక, పిగియస్ తన పాఠకులను సుదీర్ఘమైన, అసంబద్ధమైన అపమార్గములకు నడిపించుచు, అగస్టీను మాటల స్పష్టమైన సత్యమును మరుగుపరచుటకు ప్రయత్నించుచున్నట్లున్నాడు. అగస్టీను కృపతో కూడ “స్వేచ్ఛా ఎంపిక” గూర్చి మాట్లాడుచున్నందున, అదొక్కటే తన వాదమును రుజువు చేయునని అతడు చెప్పుచున్నాడు. కాని ఈ పదముచేత అగస్టీను ఏమి సూచించునో మనము ఇదివరకే చూపియున్నాము. “స్వేచ్ఛా ఎంపిక” అనుటచేత అగస్టీను చిత్తమునే సూచించును; అది కృపచేత విడిపింపబడువరకు పాపముచేత బంధింపబడియున్నదని ఆయన బహిరంగముగా అంగీకరించును. ఈ అభిప్రాయము మన బోధకు విరుద్ధము కాదు.

చిత్తము “కృపచేత రద్దు చేయబడదు, చెడునుండి మంచికి మార్చబడును; మంచిదిగా చేయబడిన తరువాత కృపచేత సహాయము పొందును” అని అగస్టీను చెప్పినప్పుడు, ఆయన మన అవగాహనతో సన్నిహితముగా ఏకీభవించుచున్నాడు. చిత్తము నిలిచియుండును; కాని దేవుడు దానిని రూపాంతరపరచువరకు అది మంచికి శక్తిహీనమైనది. పిగియస్ పదములను గూర్చి వాదించుచున్నాడు; కాని అగస్టీను బోధ యొక్క సారము మన అభిప్రాయమునే ధృవీకరించుచున్నది: మానవ చిత్తము వాస్తవమైనదైనను, పాపమునకు బందీయై, దేవుని కృప లేనిదే మంచికి శక్తిహీనమై యున్నది.

“కృపను కోరుటయే ఇప్పటికే కృప యొక్క ఆరంభము” అని అగస్టీను చెప్పిన ఒక వాక్యమును పిగియస్ ఎత్తి చూపి, ఇది మన సిద్ధాంతమునకు విరుద్ధమని సూచించుచున్నాడు. అయినను ఇక్కడ వాస్తవమైన విరోధమేమియు లేదు. ఈ వాక్యము, దేవుని వెదకు ఏ మొగ్గు అయినను దేవుని కృప యొక్క వరమే అని మాత్రమే చెప్పుచున్నది — దీనిని మనము సంతోషముగా ధృవీకరించుచున్నాము. విడ్డూరమేమనగా, తాను ఇదివరకు అపసిద్ధాంతమని ఖండించిన భావననే ఇప్పుడు పిగియస్ “సనాతనము” అని ప్రశంసించుచున్నాడు. ఈ సత్యమును అంగీకరించుటద్వారా తన వాదమంతటిని తానే బలహీనపరచుకొనుచున్నాడని అతడు గ్రహింపకున్నాడు; ఏలయనగా దేవుని వెదకుట యొక్క మొదటి అడుగులు కూడ మనయందున్న ఏ సహజ సామర్థ్యముచేత కాక, ఆయన కృపచేతనే ప్రేరేపింపబడునని ఇది సూచించుచున్నది.

కృపను నొక్కి చెప్పుట ఉపదేశమును నిష్ఫలము చేయునని చెప్పువారిని అగస్టీను గద్దించుచున్నాడని పిగియస్ చెప్పుచున్నాడు. కాని మన పక్షమున ఎవరైనను అట్టిది ఎప్పుడైనను సూచించిరా? కృప లేకుండా ఎవడును చెడును ఎదిరింపజాలడు, మంచిని చేయజాలడు గనుక, ఈ కార్యమును మనయందు కృప మాత్రమే చేయుచున్నది గనుక, మంచి చేయుమని ప్రజలను పిలుచుట గ్రుడ్డివానిని చూడుమని చెప్పుటవలె నిష్ఫలమని మన బోధ ఈ నిర్ణయమునకు నడిపించునని పిగియస్ పట్టుపట్టుచున్నాడు. అయినను అగస్టీను దాదాపు ఇదే మాటను చెప్పుచున్నాడు: “క్రీస్తు కృపచేత మాత్రమే మనుష్యులు చెడునుండి విడిపింపబడుదురు. అది లేకుండా వారు తలంచుటయందుగాని, కోరుటయందుగాని, ప్రేమించుటయందుగాని, కార్యము చేయుటయందుగాని ఏ మంచిని చేయరు” (అధ్యా. 2). ఆయన ఇట్లును చెప్పుచున్నాడు: “మానవ చిత్తము తన స్వేచ్ఛచేత కృపను పొందదు; కృపచేతనే స్వేచ్ఛను పొందును” (అధ్యా. 8). ఇంకను అగస్టీను ధృవీకరించుచున్నాడు: “దేవుడు లోపల ఉండి, హృదయములను అదుపుచేయుచు, వాటిని కదిలించుచు, తాను వారిలో కార్యసిద్ధి చేసిన వారి ఇష్టములద్వారానే ప్రజలను ఆకర్షించుచున్నాడు” (అధ్యా. 14).

ఉపదేశమును స్వీకరించుట ప్రతి మనుష్యుని శక్తిలో ఉన్నదని అగస్టీను చూపుచున్నాడని పిగియస్ తరువాత చెప్పుచున్నాడు. ఇది అగస్టీను మాటలను పూర్తిగా తప్పుగా చదువుటయే. గద్దింపువలన కలుగు ఏ ప్రయోజనమైనను దేవునిపై మాత్రమే ఆధారపడునని అగస్టీను పదేపదే స్పష్టము చేయుచున్నాడు. ఆయన ఇట్లు వ్రాయుచున్నాడు: “గద్దింపు లేకయే మేలు కలిగింపగల దేవుడు కనికరించి సహాయము చేసినప్పుడు మాత్రమే మనుష్యుడు గద్దింపువలన ప్రయోజనము పొందును” (అధ్యా. 5). ఇంకను, “శిక్షకు పాత్రులైన జనసమూహము గద్దింపబడవలెను; అప్పుడు గద్దింపు బాహ్యముగా వినబడినను దేవుడు అంతరంగమున కార్యము చేయును” (అధ్యా. 6). ఆయన ఇట్లును చెప్పుచున్నాడు: “ప్రజలు గద్దింపునకు స్పందించి నీతివైపునకు తిరిగినప్పుడు, వారి హృదయములలో దీనిని కలిగించువాడెవడు? వృద్ధి నిచ్చు దేవుడే” (అధ్యా. 14).

అగస్టీను ఇట్లు ముగించుచున్నాడు: “పూర్వనిర్ణయము చేయబడినవాడెవడో చెప్పజాలని మనము, అందరిని గద్దింపవలెను; అప్పుడు వారు నశింపకుందురు, ఇతరులను తప్పుదారి పట్టింపకుందురు. అయితే తన కుమారుని స్వరూపమునకు సారూప్యము పొందుటకు ఆయన పూర్వనిర్ణయము చేసినవారికి దీనిని ప్రయోజనకరముగా చేయువాడు దేవుడొక్కడే” (అధ్యా. 16). ఈ విధముగా, గద్దింపులు సాధనములుగా ఉపయోగపడవచ్చును గాని హృదయమును త్రిప్పువాడు దేవుడొక్కడేనని అగస్టీను స్పష్టము చేయుచున్నాడు. ఇదంతటిలో అగస్టీను అభిప్రాయము మన బోధతో పూర్తిగా ఏకీభవించుచున్నది: మనము గద్దింపును అందించినను, దాని నిజమైన శక్తి సంపూర్ణముగా దేవుని సర్వాధిపత్య కార్యమునందే ఉన్నది.

మారుమనస్సు, మంచితనమందు వృద్ధి, అంతము వరకు స్థిరత్వము అనునవి సంపూర్ణముగా దేవుని కృప యొక్క వరములనియు, ఈ కృప అందరికిని అందింపబడదనియు అగస్టీను బోధించునని పిగియస్ అంగీకరించుచున్నాడు, అయినను తరువాత తనకు తానే విరుద్ధముగా మాట్లాడుచున్నాడు. ఈ విషయములు దేవుని చిత్తముచేత మాత్రమే అనుగ్రహింపబడునవనియు, మానవ ప్రయత్నముచేతగాని కోరికచేతగాని పొందబడజాలవనియు అగస్టీను వాదించుచున్నాడు. పిగియస్ దీనిని అంగీకరించినను, మారుమనస్సును స్థిరత్వమును దేవుని వరములైనను, అవి ఏదోవిధముగా ఒక మనుష్యుని పూర్వపు స్వేచ్ఛా ఎంపికకు ప్రతిఫలములని చెప్పుచు అగస్టీను భావమును వక్రీకరించుటకు ప్రయత్నించుచున్నాడు. ఇట్లు చేయుటలో అతడు అగస్టీనుతో బహిరంగముగా విభేదించుచున్నాడు. కొన్ని తెలివైన మాటలతో ఈ విరోధములను పరిష్కరింపగలనని పిగియస్ తలంచుచున్నాడు; కాని స్పష్టమైన వివేచన గలవారెవరైనను అతని వాదము యొక్క అసంబద్ధతను గుర్తింతురు.

అగస్టీను ఈ మాటలను కూడ నేను ఉదహరించితిని: “ఆదాము దానిని ఎన్నుకొనినయెడల అతనికి స్థిరపడు కృప ఇయ్యబడియుండెడిది; మన ఇష్టముచేత మనము ఎన్నుకొని, మన పాప కోరికలను జయించునట్లు అది మనకు ఇయ్యబడినది. ఆదామునకు ఎన్నుకొను సామర్థ్యము ఉండెను గాని, తనను సమర్థునిగా చేయు ఇష్టము లేకుండెను; మనకు ఇష్టమును సామర్థ్యమును రెండును ఇయ్యబడినవి.” ఇక్కడ అగస్టీను ఒక భేదమును చూపుచున్నాడు: ఆదాము స్వేచ్ఛ పాపము చేయకుండుటకు గల సామర్థ్యము; క్రీస్తునందు మన స్వేచ్ఛ అంతకంటె గొప్పది, ఏలయనగా పాపమును జయించుటకు ఇష్టమును సామర్థ్యమును మనకు ఇయ్యబడుచున్నవి. పునరుత్థానము తరువాత పరిపూర్ణమైన స్థితికి మాత్రమే ఇది వర్తించునని చెప్పుచు, దీనిని పరిశుద్ధుల ప్రస్తుత జీవితమునకు నేను తప్పుగా అన్వయించుచున్నానని పిగియస్ తరువాత నన్ను నిందించుచున్నాడు.

అగస్టీను వర్ణించు సంపూర్ణ స్వేచ్ఛ పునరుత్థానము తరువాతనే పరిపూర్ణమగునను దానిని నేను నిరాకరింపను. అయినను ఈ స్వేచ్ఛ యొక్క ఆరంభములు నేడు పరిశుద్ధుల జీవితములలో ఇదివరకే వేరుపారుచున్నవని అగస్టీను స్పష్టముగా భావించుచున్నాడు. ఆదాము విధేయుడై నిలిచియుండినయెడల, తమ నమ్మకత్వమునకు ప్రతిఫలముగా ఇప్పుడు పరిశుద్ధ దూతలకు ఇయ్యబడిన స్థిరముగా నిలుచు బలము మానవజాతికి కూడ కలిగియుండెడిదని అగస్టీను వ్రాయుటలో ఇది స్పష్టమగుచున్నది. అయితే అతని పతనము కారణముగా, ఇప్పుడు మనము ఈ వరమును ప్రతిఫలముగా కాక కృపగా పొందుచున్నాము.

అంతేకాక, దేవుని కృప మనలను మంచిని కోరుటకు మాత్రమే కాక, దానియందు నిలుచుటకు కూడ సమర్థులనుగా చేయునని అగస్టీను వివరించుచున్నాడు. “పాపము చేయకుండగల సామర్థ్యము”నకును “పాపము చేయలేకుండుట”కును మధ్యను, “చావకుండగల సామర్థ్యము”నకును “చావలేకుండుట”కును మధ్యను ఆయన భేదము చూపుచున్నాడు. మన స్వేచ్ఛను పునరుద్ధరించుటకు మాత్రమే కాక, మంచితనమునందు ఎన్నుకొని స్థిరపడు ఇష్టమును మనయందు నాటుటకు కూడ ఒక గొప్ప కృప మనకు ఇయ్యబడినదని అగస్టీను వాదించుచున్నాడు. ఈ రూపాంతరము ఒక వరము; మహిమయందు సంపూర్ణముగా బయలుపరచబడబోవునట్లే, ఇప్పుడిక్కడ మనయందు దేవుని కార్యమును ఇది చూపుచున్నది.

అగస్టీను మాటలలో, మన ప్రస్తుత స్వేచ్ఛయు భవిష్యత్ నిరీక్షణయు దేవుని వరములు; మన చిత్తము కార్యశీలమైనను, అది దేవుని కృపచేత మాత్రమే సమర్థము చేయబడి నిలుపబడునని ఇది స్పష్టము చేయుచున్నది.

సంపూర్ణ స్వేచ్ఛను వర్ణించునప్పుడు అగస్టీను భవిష్యత్ కాలమును ఎందుకు ఉపయోగించునని పిగియస్ ప్రశ్నించుచున్నాడు. అగస్టీను సమాధానము స్పష్టము: ఈ జీవితమునందు పునర్జన్మద్వారా అనుగ్రహింపబడిన పాక్షిక స్వేచ్ఛను మాత్రమే మనము అనుభవించుచున్నాము; అయితే పాపమునుండి సంపూర్ణ స్వేచ్ఛ పునరుత్థానమునకు నిల్వచేయబడినది. అగస్టీను ఇట్లు వివరించుచున్నాడు: “మొదటి మనుష్యుడు స్వేచ్ఛాచిత్తముతో, పాపము లేకుండా సృష్టింపబడెను; అయినను అతడు తనను తానే పాపమునకు దాసునిగా చేసికొనెను. కాని ‘కుమారుడు మిమ్మును స్వతంత్రులనుగా చేసినయెడల మీరు నిజముగా స్వతంత్రులగుదురు’ అని చెప్పిన క్రీస్తుద్వారా, ఒకప్పుడు పాపమునకు దాసమైన మన చిత్తము ఇప్పుడు విడిపింపబడినది. ఈ జీవితమునందు ఉన్నప్పుడు మనము పాపమునకు విరోధముగా పోరాడుచున్నాము; కాని మరణమునకు నడిపించు దాసులవలె ఇక దానిచేత బంధింపబడము” (అధ్యా. 12). ఈ విధముగా, మనము పాపము చేయజాలనివారమగు కాలమును గూర్చి అగస్టీను చెప్పునప్పుడు, పునరుత్థానము తరువాత క్రీస్తు రాజ్యమునందు సంపూర్ణముగా సిద్ధించు స్వేచ్ఛ యొక్క అంతిమ స్థితిని ఆయన సూచించుచున్నాడు.

స్వేచ్ఛను గూర్చి అగస్టీను చేసిన ప్రకటనను పునరుత్థానము తరువాత మన పరిపూర్ణ స్థితికి సంబంధించినదిగా ఎవరైనను అర్థము చేసికొనుటకు నేను అనుమతింపనని పిగియస్ పట్టుపట్టుచున్నాడు. కాని ఇది సరికాదు. స్వేచ్ఛ యొక్క సంపూర్ణత మహిమయందు మనకొరకు వేచియున్నను, పునర్జన్మ కృప ఇప్పుడే కార్యశీలమై యున్నదని అగస్టీను స్పష్టముగా చెప్పుచున్నాడు.

ఈ విషయమున ఏ సందేహమును లేకుండునట్లు అగస్టీను మాటలను నేను ఉదహరించితిని. అగస్టీను ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: “పరిశుద్ధుల చిత్తములు పరిశుద్ధాత్మచేత ఎంతగా కదిలింపబడునంటే, వారు ఇష్టపడుచున్నందున కార్యము చేయగలరు; మరియు సంకల్పించుటకు దేవుడు వారియందు కార్యసిద్ధి కలుగజేయుచున్నందున వారు ఇష్టపడుదురు. దైవ కృప వారి బలహీన చిత్తములను ఆదుకొని, వారు ఆయనను విడిచి తొలగిపోకుండునట్లు, తమను తాము ఆయనతో తెంచుకొనకుండునట్లు వాటికి స్థిరత్వమునిచ్చును.” నా ఉదహరణ అసంబద్ధమని పిగియస్ ఎగతాళి చేయుచున్నాడు. అయినను మన ప్రస్తుత ఆత్మీయ సహాయమును, భవిష్యత్ నిరీక్షణను సూచించు ఒక ఖచ్చితమైన భేదమును అగస్టీను ఇక్కడ చూపుచున్నాడు.

అగస్టీను రెండు విధములైన దైవ సహాయమును గూర్చి మాట్లాడుచున్నాడు. మొదటిది, ఆదామునకు ఇయ్యబడిన సహాయము; అది అతడు స్థిరపడుటకు వీలు కల్పించినను, అలా చేయుటకు అతనిని బలవంతపెట్టలేదు. ఆదామునకు సరిగా ఎన్నుకొను సామర్థ్యము ఇయ్యబడెను గాని, స్థిరపడు శాశ్వత శక్తి లేకుండెను. దీనికి భిన్నముగా, క్రీస్తు రాజ్యమునకు నియమింపబడిన పరిశుద్ధులు మరింత సమర్థవంతమైన కృపను పొందుదురని అగస్టీను వివరించుచున్నాడు. దేవుని కృప ఇప్పుడు స్థిరత్వమునకు తోడ్పడుట మాత్రమే కాక, దానిని నిశ్చయపరచుచున్నది. “నేను లేకుండ మీరేమియు చేయజాలరు” అనియు, “మీరు నన్ను ఏర్పరచుకొనలేదు, నేను మిమ్మును ఏర్పరచుకొని, మీరు వెళ్లి ఫలించునట్లును మీ ఫలము నిలుచునట్లును మిమ్మును నియమించితిని” అనియు యేసు ప్రకటించెను. రక్షణకు అవసరమైన నీతిని మాత్రమే కాక, దానిని నిలుపుటకు స్థిరత్వమను వరమును కూడ దేవుడు అనుగ్రహించునని ఇది చూపుచున్నది.

ఈ విధముగా, విశ్వాసుల స్థిరత్వము దేవుని కృపచేత భద్రపరచబడినదని అగస్టీను ధృవీకరించుచున్నాడు. క్రీస్తునందు, మనము భరించగల అవకాశము మాత్రమే కాక, చివరకు తొలగిపోకుండునట్లు ఆదుకొనబడుచున్నాము. అగస్టీను బోధ స్పష్టము: విశ్వాసమందు మన ప్రయాణమును దేవుని కృప ఆరంభించును, నిలుపును, పూర్తిచేయును; అంతము వరకు మన స్థిరత్వమును నిశ్చయపరచును.

అగస్టీను భిన్న పదములను ఉపయోగించినను, ఆయన బోధలు నేను వివరించినదానితో సన్నిహితముగా ఏకీభవించునని ఎవడు నిరాకరింపగలడు? అగస్టీను ఇంత దృఢముగా కలిపిన భావనలను వేరుపరచుటకు ప్రయత్నించుటవలన పిగియస్ ఏమి లాభము పొందును? దేవుని కృప మనలను విశ్వసించుటకు సమర్థులనుగా చేయుట మాత్రమే కాదు, విశ్వసించు ఇష్టమును కూడ మనకు ఇచ్చునని అగస్టీను స్పష్టముగా బోధించుచున్నాడు. విశ్వాసము కలిగియుండు అవకాశమును లేక దానిని పట్టుకొని యుండు సామర్థ్యమును మనకు ఇచ్చుటయందు మాత్రమే ఆయన కృప ఫలప్రదము కాదు; మనము విశ్వసించి స్థిరపడునట్లు అది వాస్తవముగా నిశ్చయపరచును. మంచిని అంటిపెట్టుకొనుటకు స్థిరమైన చిత్తమును, దానిని విడువకుండుటకు దృఢ సంకల్పమును అది మనకు అనుగ్రహించును.

అయితే పిగియస్ దీనిని వక్రీకరించుచున్నాడు. మనకు మనమే విఫలము కానియెడల విజయము నిశ్చయమగునంతగా మనము “సహాయము” పొందుదుమని మాత్రమే అగస్టీను చెప్పుచున్నాడని అతడు పట్టుపట్టుచున్నాడు. అతని దృష్టిలో, మనము భ్రష్టత్వమునందుగాని నిర్లక్ష్యమునందుగాని పడనంతవరకు నరకమును ఎదుర్కొనగలము, సాతాను శక్తిని ఎదిరింపగలము. కాని ఏర్పరచబడినవారిలో ఒకడు తొలగిపోయినయెడల, కృపను నిర్లక్ష్యము చేసినయెడల, లేక బలహీనతవలన దానిని పోగొట్టుకొనినయెడల, చలింపని దృఢ సంకల్పముతో మనలను భద్రపరచునని అగస్టీను చెప్పు ఆ కృప ఏమగును? కృప మనకు విశ్వసించు శక్తిని ఇచ్చుట మాత్రమే కాక, మనలను వాస్తవముగా విశ్వాసులనుగా చేయునని అగస్టీను బోధించుచున్నాడు. అది మనకు స్థిరత్వమును కేవలము అందించదు; మనలను స్థిరపడునట్లు బలవంతపెట్టు నిలకడను మనయందు నాటును. మంచిని గట్టిగా పట్టుకొను “జయింపజాలని చిత్తము”ను గూర్చియు, విడువని “జయింపజాలని నిలకడ”ను గూర్చియు అగస్టీను మాట్లాడుచున్నాడు.

అయినను పిగియస్ ఇదంతయు, అగస్టీను స్పష్టముగా నాకు విరుద్ధమని చెప్పుచు, బిగ్గరగా తప్పుదారి పట్టిన ఆత్మవిశ్వాసముతో త్రోసివేయుచున్నాడు. అగస్టీను మాటలు నా బోధతో ఏకీభవించుచున్నవను విషయమును చూచుటకు అతడు నిరాకరించుచున్నాడు: కృప అనునది మన చిత్తమును దాని మానాన విడిచిపెట్టు కేవలము ఒక అర్పణ కాదు; అది విశ్వాసమునందు మన స్థిరత్వమును రూపాంతరపరచి, నిలిపి, నిశ్చయపరచు శక్తిమంతమైన బలము.

ముగింపుగా, పిగియస్ రచన పది గ్రంథములుగా విభజింపబడినది: మొదటి ఆరు మానవ స్వేచ్ఛాచిత్తమును చర్చించును; మిగిలిన నాలుగు దేవుని పూర్వనిర్ణయమును దైవసంరక్షణను వివరించును. ఇవి భిన్నమైన అంశములు గనుక, పరిమిత సమయములో నా శక్తి కొలది స్వేచ్ఛాచిత్తమును గూర్చిన ప్రశ్నకు సమాధానమిచ్చుటపైననే ఇంతవరకు నేను దృష్టి నిలిపితిని. పూర్వనిర్ణయమును దైవసంరక్షణను గూర్చిన అంశములను తరువాత పరిష్కరింపదలచియున్నాను; ఏ తొందరయు లేదు, ప్రభువు చిత్తమైనయెడల అది ప్రచురింపబడినప్పుడు జాగ్రత్తగా చేయు చర్చ మరింత ప్రయోజనకరముగా ఉండును.

అయినను నేను ఎక్కువకాలము మౌనముగా నుండినయెడల, పిగియస్ తన మామూలు ఆడంబర వాక్చాతుర్యముచేత కొందరు పాఠకులను త్రోవ తప్పించునేమోయని నేను ఆందోళన చెందితిని. కావున అతని అహంకారమును అణచుటకును, భక్తిపరులను ప్రోత్సహించుటకును ఈ భాగమును ఒక ముందస్తు ప్రదర్శనగా విడుదల చేయుటకు నిర్ణయించితిని. పిగియస్ దాడుల తీవ్రతయందును దేవుని సత్యము అపజయము లేనిదిగానే నిలిచియున్నదని వారు చూచుదురుగాక; వారు తమ విశ్వాసమునందు బలపరచబడుదురుగాక.