వృథా సమస్య

వృథా సమస్య

“వారు తిని తృప్తిపొందిన తరువాత ఆయన తన శిష్యులతో, ఏమియు నశింపకుండునట్లు మిగిలిన ముక్కలను కూర్చుకొనుడి అనెను. కాబట్టి వారు వాటిని కూర్చి, జనులు తినగా మిగిలిన ఐదు యవల రొట్టెల ముక్కలతో పండ్రెండు గంపలు నింపిరి,” John 6.12,13).

ఇక్కడ చెప్పబడిన “ముక్కల” గురించి మీరొక సంగతి గమనించాలని కోరుతున్నాను. ముక్కలను కూర్చుకొమ్మని ప్రభువు తన శిష్యులకు ఆ ఆజ్ఞ ఎందుకిచ్చాడు? శిష్యులు దోనెలో ఎక్కగా, ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు తానే కొండపైకి వెళ్లాడు. మరి ఆ ముక్కలేమయ్యాయి? అవి ఆ జనసమూహంలోని ప్రజలచేత తీసుకొనబడి ఉండవచ్చు, తాము ప్రభువైన యేసుక్రీస్తుతో కూడ ఉన్నామనీ, ఆశీర్వాదం పొందామనీ తమ ఇంటివద్ద ఉన్న స్నేహితులకు, ప్రియులకు రుజువు చూపడానికి.

అయితే ఈ రాత్రి నేను చెప్పదలచుకున్నది ఏమిటంటే, మన ప్రభువుకు వృథా అంటే ఇష్టం లేదు, అందుకే ఏమియు నశింపకూడదని ఆజ్ఞాపించాడు. మిగిలిన ఆ ముక్కల విషయంలో ఆయన అంత జాగ్రత్తగా ఉన్నప్పుడు, మన కాలము, డబ్బు, శక్తి విషయంలో ఆయన ఎంత ఎక్కువగా జాగ్రత్త వహిస్తాడో కదా! మన జీవితాలను చూసినప్పుడు, మన కాలములో చాలా భాగం వృథా అవుతున్నదని, మన డబ్బులో చాలా భాగం తప్పుగా ఖర్చు చేయబడుతున్నదని, మన శక్తిలో చాలా భాగం వ్యర్థమవుతున్నదని ఒప్పుకోవలసి ఉంటుంది. మనలను మనం పరిశీలించుకుందాం,

1933లో నేను భారతదేశంలో నా పరిచర్యను ప్రారంభించినప్పుడు, నేను వెళ్లిన ప్రతిచోటా వీలైనంత ఎక్కువ కాలము సువార్త ప్రకటించడంలో గడపడం ద్వారా దేవుడిని సంతోషపెడతానని అనుకున్నాను. నా జేబులను సువార్త పత్రికలతోను, కరపత్రాలతోను నింపుకొని, చేతినిండా పుస్తకాలు పట్టుకొని, తెల్లవారుజామునే బయలుదేరి, ఒక దుకాణం నుండి మరొక దుకాణానికి, ఒక వీధి నుండి మరొక వీధికి, ఒక వ్యక్తి నుండి మరొక వ్యక్తికి వెళ్లి వాటిని ఉచితంగా పంచిపెట్టేవాడిని. రోజుకు రెండుసార్లు బహిరంగ సభలు జరిపేవాడిని మరియు ప్రతి సాయంత్రం ఇంటింటి సభలు జరిపేవాడిని. చాలా కష్టపడి పనిచేసేవాడిని. ఇది ఆరు నెలలపాటు కొనసాగింది. కానీ ఫలితాలేమీ కనిపించలేదు. నేను నా బాధ్యతను నెరవేర్చానని, అలా చేస్తూ తరచుగా భోజనం, టీ కూడా మానుకున్నానని నన్ను నేను ఓదార్చుకున్నాను, కానీ నేను ఎక్కడ వేసిన అక్కడే ఉన్నాను, ఆత్మీయంగా ఎదగడం లేదు. కాబట్టి నేను “ప్రభువా, నాలో లోపమేమిటి?” అని ప్రార్థించినప్పుడు, నేను నా స్వశక్తితోను, స్వజ్ఞానముతోను ఆయనను సేవిస్తున్నానని, కాలము వృథా చేస్తున్నానని ప్రభువు నాకు చూపించాడు. సేవకు బయలుదేరడం కోసం ఉదయము, సాయంత్రము నా నిశ్శబ్ద సమయాన్ని ఎలా కుదించుకున్నానో ఆయన నాకు చూపించాడు. నా అశ్రద్ధను గూర్చి పశ్చాత్తాపపడి, బయలుదేరే ముందు ప్రభువు ప్రణాళిక కోసం ఎదురుచూస్తానని నిశ్చయించుకున్నాను. నాకు ఫలం కనబడాలని కోరుకున్నాను.

నేను మూడు గంటలుగా ప్రార్థన చేస్తుండగా, “సోల్జర్స్ బజార్”కు వెళ్లాలని ప్రభువు నాతో చెప్పాడు. నేను నా స్నేహితులను పిలిచి, దేవుడు ఆ రోజుకు మనకు ప్రణాళిక ఇచ్చాడని, ఆ రోజు మనం సోల్జర్స్ బజార్‌కు వెళ్లాలని చెప్పాను. వారు, “అది ఎంత దూరమో మీకు తెలుసా? నాలుగు మైళ్లు దూరం.. ఇప్పుడు పది గంటలైంది.. మధ్యాహ్నపు ఎండ.. రేపు వెళదాం” అని వాదించారు. నేను, “వద్దు, దేవుడు ఇప్పుడే వెళ్లమన్నాడు—సోల్జర్స్ బజార్‌లో ప్రభువు కోసం ఎదురుచూస్తున్న ఎవరో ఒకరు ఉన్నారు” అని చెప్పాను.

బస్సులు లేవు, కాబట్టి మేము నడిచి వెళ్లాము. గంటన్నర తరువాత ఆ స్థలానికి చేరుకొని, ఒక ఖాళీ స్థలంలో పాడటం, ప్రకటించడం మొదలుపెట్టాము. ఒక వ్యక్తి తన దుకాణం నుండి బయటకు వచ్చి, “చూడండి, నేను మహమ్మదీయుడిని—ఇది నా దుకాణం—మీరు క్రైస్తవులు ఇక్కడ ప్రకటించడానికి నేను ఒప్పుకోను” అన్నాడు. అందులో ఏ బలవంతమూ లేదని, ఆయనను తిరస్కరిస్తే తీర్పు దినమున అతడు దేవునికి లెక్క అప్పగించుకోవలసి ఉంటుందని నేను అతనితో చెప్పాను. మేము మరొక స్థలానికి వెళ్లి, పాడటం, ప్రకటించడం మొదలుపెట్టాము. అప్పుడు ఒక పోలీసు వచ్చాడు. అతను కూడా అక్కడ నిలబడి ప్రకటించడానికి మాకు అనుమతి ఇవ్వలేదు.

అప్పుడు నేను, ‘ప్రభువా, నీవు మమ్మల్ని సోల్జర్స్ బజార్‌కు పంపావు, కానీ ఎవరూ మమ్మల్ని కోరుకోవడం లేదు’ అని ప్రార్థించాను. మళ్లీ ప్రభువు, ‘ఇంకా ముందుకు వెళ్లు’ అన్నాడు. మేము ఇంకా ముందుకు వెళ్లి సందేశం ముగించగానే, పంజాబ్ నుండి కళాశాల పట్టభద్రుడైన ఒక యువ హిందువు నా వద్దకు వచ్చాడు. అతడు గత నాలుగు సంవత్సరాలుగా శాంతి కోసం వెతుకుతూ తిరుగుతున్నట్లు నేను తెలుసుకున్నాను. అతడు భారతదేశంలోని అనేక ప్రాంతాలకు తీర్థయాత్రలు చేసినా నిరాశ చెందాడు. “నిన్ననే నేను, ‘నాకు సహాయం చేయగల మంచి క్రైస్తవుడు ఎవరైనా కలిస్తే బాగుండు’ అని అనుకున్నాను. ఈ రోజు దేవుడు మిమ్మల్ని ఇక్కడికి పంపాడని నాకు తెలుసు” అన్నాడు.

ప్రభువు మాకు ప్రతిరోజూ ఆత్మలను ఇచ్చాడు—ఒకరిని మాత్రమే కాదు, సిక్కులలోను, హిందువులలోను, అలాగే మహమ్మదీయులలోను చాలామందిని. ఆ విధంగా దేవుడు నాకు ఫలం ఇవ్వడం మొదలుపెట్టాడు. మనం ఫలం చూడాలని ఆయన కోరుకుంటున్నాడు.

ఇదే సూత్రం మనం డబ్బు వాడే విషయంలో కూడా వర్తిస్తుంది. మనం మన డబ్బును దుర్వినియోగం చేస్తున్నామా?

పూర్వం రోజుల్లో, నా జేబుల్లో చాలా నాణేలు తీసుకువెళ్లేవాడిని, ఎందుకంటే నన్ను డబ్బు అడిగిన ప్రతి ఒక్కరికీ ఇచ్చే అలవాటు నాకుండేది. కానీ ఒకరోజు, నేను ఇస్తుండగా, దేవుడు నాతో, “ఇది నీ డబ్బు కాదు, ఇది నాది. నా డబ్బు ఖర్చుపెట్టడానికి నీవు ఎవరు?” అని పలికాడు. ఆ రోజు నుండి, దేవుని అనుమతి అడగకుండా ఒక్క పైసా కూడా ఖర్చుపెట్టకూడదని నిశ్చయించుకున్నాను.

నీ కాలము, నీ డబ్బు రెండూ దేవునికి చెందినవి. నేను ఎప్పుడూ డబ్బును నాదిగా భావించను, నా డబ్బు ఖర్చుపెట్టడంలో దేవునికి ఒక ఉద్దేశం ఉందని నిశ్చయమయ్యేవరకు నేను దేనినీ కొనను.

అమెరికాలో నాకు క్షవరం చేయించుకోవాల్సిన అవసరం వచ్చిందని గుర్తు. నా వద్ద డబ్బు ఉంది, కానీ ప్రభువు దానిని చేయించుకోవడానికి నాకు ఎన్నడూ స్వేచ్ఛ ఇవ్వలేదు. నా జుట్టు చాలా పొడవుగా పెరుగుతూ ఉండగా, మూడు వారాలపాటు ప్రార్థిస్తూనే ఉన్నాను.

నేను మిన్నియాపొలిస్‌కు వచ్చాను, మంచి క్షవరం చేయించుకోగల క్షురశాలకు క్రిందికి వెళ్లమని ప్రభువు నాతో చెప్పాడు. క్షురకుడు నా జుట్టు కత్తిరిస్తుండగా, నేను అతనితో, “మిస్టర్ బ్రూస్, మీరు మరల జన్మించారో లేదో చెప్పగలరా?” అని అడిగాను. అతడు, “లేదు, కానీ నేను కావాలనుకుంటున్నాను” అన్నాడు. అతడు పని ముగించిన తరువాత, నేను నా బైబిలు తీసుకొని ఆ మార్గాన్ని అతనికి వివరించాను. అతడు మోకరించి ప్రభువును అంగీకరించాడు. అతడు నా బిల్లు తీసుకోవడానికి నిరాకరించాడు; అలా ప్రభువు నాకు క్షవరం చేయించడమే గాక, ఆ క్షురకుడిని తన వద్దకు నడిపించే భాగ్యాన్ని కూడా నాకు అనుగ్రహించాడు,

మన కాలము, మన డబ్బు గురించి మనం లెక్క అప్పగించవలసి ఉంటుందని దేవుని వాక్యము నుండి నేను నమ్ముతున్నాను.

1936వ సంవత్సరం పంజాబులోని ఏడు స్థలాలలో సంభవించిన ఆత్మ యొక్క ఒక మహాశక్తివంతమైన కదలికకు ఆరంభం. వీటిలో మొదటిది పఠాన్‌కోటలో మొదలైంది: ఇంతటి ఆత్మల సమకూర్పు జరుగుతున్నప్పటికీ, వృథా గురించి దేవుడు నాకు ఇంకా బోధించవలసినది ఉంది.

పఠాన్‌కోటలో నేను ఐదు సభలు జరపాలని ఏర్పాటు చేయబడింది. నాకు ఆరోగ్యం బాగోకున్నప్పటికీ అందుకు ఒప్పుకున్నాను. నిజానికి, నాకు జ్వరము, తలనొప్పి, దగ్గు ఉన్నాయి. ఆ రాత్రి నా గదికి వచ్చినప్పుడు, నేను చాలా అలసిపోయి, ఇంకా బాగా అనారోగ్యంగా ఉన్నాను; అందుకే ఎక్కువ ప్రార్థన లేకుండా నిద్రపోయాను. అర్ధరాత్రి తలుపుపై చాలా స్పష్టంగా తట్టడం వినిపించింది. ఈ చప్పుడు నేను మూడుసార్లు వేర్వేరుగా విన్నాను, కానీ నా పిలుపుకు ఎవరూ జవాబివ్వలేదు. అప్పుడు నేను, ‘ప్రభువా, ఇదేమిటో నాకు చెప్పు’ అని ప్రార్థించాలని అనిపించింది. ప్రభువు నాకు స్పష్టంగా, ‘లేచి ప్రార్థించు.. లేచి ప్రార్థించు’ అని జవాబిచ్చాడు. నేను చాలా అలసిపోయి ఉన్నా, లేచి ప్రార్థించాను. ఇది ఐదు రాత్రులు కొనసాగింది. ఆదివారం సాయంత్రపు సభ తరువాత, ప్రజలు ఇళ్లకు వెళుతుండగా, నేను వారిని తిరిగి పిలిచి, “ఇక్కడ ఎవరో ఒకరు సాక్ష్యం ఇవ్వాలనుకుంటున్నారని నేను నమ్ముతున్నాను, దేవుడు మీతో మాట్లాడితే దయచేసి మాట చెప్పడానికి సంకోచించకండి” అన్నాను. సుమారు 10 సంవత్సరాల వయస్సున్న ఒక చిన్న అమ్మాయి లేచి, ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు తనను కలిసి, తనను మార్చి, తన పాపాలను క్షమించాడని చాలా స్పష్టంగా, సరళంగా చెప్పింది. తరువాత రెండవది, మూడవది, ఆ విధంగా అదే వయస్సు గల సుమారు పది మంది అమ్మాయిలు దేవుడు తమ పాపాలను ఎలా బయటపెట్టాడో, తమకు క్షమాపణ గురించి ఎలా నమ్మకం కలిగించాడో సాక్ష్యమిచ్చారు. వారంతా సమీపంలోని ఒక బాలికల పాఠశాల నుండి వచ్చినవారు.

ఈ బాలికల పాఠశాల ఉపాధ్యాయురాలు నాతో, “సహోదరా, ఇది నిజం కాదేమో అనిపించేంత మంచిది. ఈ ఆశీర్వాదం కొనసాగేలా దయచేసి ప్రార్థించండి!” అని చెప్పింది. మేము ప్రార్థించడం మొదలుపెట్టగానే, ప్రజలు తోలు కొరడాతో కొట్టబడుతున్నట్లు కనిపించింది—వారు కన్నీళ్లతో కరుణ కోసం మొరపెడుతూ ఉన్నారు, మరికొందరు కుర్చీలు, బెంచీల క్రింద దాక్కుంటూ వణుకుతున్నారు! ప్రజలు పాప విషయమై ఒప్పింపబడుతున్నారు.

ఇది కొంతకాలం కొనసాగింది. అప్పుడు నేను, “ఇక్కడ ఎంతమంది ఇంకా మరల జన్మించలేదు?” అని అడిగాను. దాదాపు ముప్పై నలభై మంది చేతులు పైకి లేపారు. “మీరందరూ మరల జన్మించే వరకు మేము ఇంటికి వెళ్లం” అని నేను చెప్పాను. మేము ప్రార్థిస్తూ, పాడుతూ తెల్లవారుజామున 3 గంటల వరకు కొనసాగించాము—ఆ సభ ఆ మధ్యాహ్నం 4 గంటలకు మొదలైంది. అప్పటికి మిగిలినవారు కూడా వెలిగే ముఖాలతో దేవుడు తమకు చేసినది గురించి సాక్ష్యమివ్వడం మొదలుపెట్టారు.

ఇది పునరుజ్జీవానికి ఆరంభం, పటమాలు, సియాల్‌కోట్, మాంట్‌గోమెరీ, సర్గోధాలలో దేవుడు శక్తితో పని చేయడం కొనసాగించాడు. తరువాత పంజాబులోని యాంగ్స్‌తాబాద్‌లో ఆరు రోజుల సభలు జరిగాయి.

అక్కడ ఉండగా, సమీపంలోని మార్టిన్‌పూర్ నుండి ఒక వ్యక్తి వచ్చి, కనీసం ఒక రోజైనా వారితో గడపమని నన్ను ఒప్పించాడు. అది ఒక క్రైస్తవ గ్రామం, అక్కడ కొన్ని సభలు జరపాలని అతడు కోరుకున్నాడు. నేను క్షమాపణ చెప్పి, వెళ్లడానికి నాకు తీరిక లేదని అతనితో అన్నాను.

అసలు సంగతి ఏమిటంటే, ఈ స్థలం చెడ్డ పేరు గురించి, స్థానిక సంఘం పాపభరిత స్థితి గురించి నేను విని ఉన్నాను. పాస్టరుకు వ్యతిరేకంగా నిలబడిన సుమారు నూట పది కుటుంబాలు ఉన్నాయి; అతనితో ఉన్న సుమారు తొంభై ఐదు కుటుంబాలు, మిగిలిన యాభై ఐదు తటస్థంగా ఉన్నాయి—అలా మూడు వర్గాలు ఉన్నాయి. ఒక వర్గం లోపల ఆరాధన జరుపుకుంటుండగా, మరొక వర్గం సంఘ భవనం బయట ఆరాధన జరుపుకునేది. ప్రజలను సరైన సభకు నడిపించడానికి పొడవాటి కర్రతో ఒకరిని నియమించేవారు! ఆ వివాదాన్ని తీర్చడానికి పంపబడిన ప్రెస్బిటరీ సభ్యులు కొందరు తీవ్రంగా అనారోగ్యానికి గురయ్యారని, విషం తిన్నారని అనుమానించారని నేను విన్నాను. అందుకే వారు వెళ్లిపోయారు! నేను వెళ్లడానికి భయపడి, ఇది నా పని కాదని, ఆ విషయాలలో అనుభవం ఉన్న ఎవరినైనా పిలవడం మంచిదని అతనితో చెప్పాను. కానీ చివరకు నేను వెళ్లాను.

మేము ఏడు రోజులు ఖాళీ పొలంలో సభలు జరిపాము, ప్రజలు వచ్చారు, కానీ ఎక్కువగా అపహాస్యం చేయడానికే. వారి పాపాన్ని నేను చూశాను: మద్యం తయారుచేయడం, అమ్మడం, బాలికలను ఎత్తుకుపోయి అమ్మడం—అది అత్యంత హీనమైన పాపం. నేను ఏడు నిద్రలేని రాత్రులు దేవునికి మొరపెడుతూ గడిపాను: ‘దేవా, ఇలాంటి ప్రజలకు ఏదైనా నిరీక్షణ ఉందా?’ నేను నిరుత్సాహపడ్డానని ఒప్పుకుంటున్నాను, ఆ రాత్రి పొలంలో నిలబడి, “ఇది నా చివరి సభ—రేపు నేను వెళ్లిపోతున్నాను” అని వారితో చెప్పాను.

మేము చివరి ప్రార్థన చేస్తుండగా, నేను ప్రార్థిస్తుండగానే, ఒక తేలు కుట్టినట్లుగా ఎవరో ఒకరు అకస్మాత్తుగా నా ముందు సాష్టాంగపడ్డారు. తరువాత ఒకరి తరువాత ఒకరు, ప్రజలు నేలపై పడి కరుణ కోసం మొరపెడుతూ కనిపించారు. ప్రజలు తమ ముఖాలపై దుమ్ము పోసుకోవడం, తమ ఛాతీలను బాదుకోవడం, తమ జుట్టు పీక్కోవడం నా కళ్లారా చూశాను. ఇది మూడు గంటలు జరిగిన తరువాత, పెద్దలు వచ్చి దానిని ఆపమని నన్ను వేడుకున్నారు. నేను, “దీనిని నేను మొదలుపెట్టలేదు.. దీనిని ఆపమని దేవుడిని అడగండి” అన్నాను.

పంజాబు నుండి పూనా, కెడ్గావ్, ఇండోర్, మౌ, ఝాన్సీ, ఆగ్రాలకు వ్యాపించిన పునరుజ్జీవన స్వభావం ఇదే. వందలాదిమంది ఆత్మ ద్వారా ఒప్పింపబడి, తమ పాపాలను ఒప్పుకొని రక్షింపబడడం మేము చూశాము. ప్రతి స్థలంలో మేము మూడు నుండి ఐదు వారాలు ఉండి, ఇంటింటి సభలు, బైబిలు అధ్యయనాలు జరిపి, ఊరేగింపులలో వెళ్లి సువార్త పత్రికలు అమ్మేవాళ్లం. కానీ కొన్ని నెలల తరువాత ఆ స్థలాలకు తిరిగి వెళ్లినప్పుడు, చాలా తక్కువమంది మాత్రమే నిజంగా ప్రభువుతో కొనసాగుతున్నారని, మెజారిటీ వెనుకకు వెళ్లిపోయారని నాకు గొప్ప నిరాశ కలిగింది.

ఇది చూసినప్పుడు, నా మొదటి ఆలోచన: ఇందుకు తప్పు ఎవరిది? ఎందుకంటే నేను కేవలం సువార్తికుడిని మాత్రమే కదా. నేను వారికి సువార్త ఇచ్చాను. నా బాధ్యత నెరవేర్చాను. వాక్యాన్ని ఎలా అనుసరించాలో వారికి బోధించాను. స్థానిక ప్రజలు తమ బాధ్యతలో విఫలమైతే, వారు దేవునికి లెక్క అప్పగించుకోవలసి ఉంటుంది! కొంతకాలం, ప్రజలు దుఃఖకరంగా వెనుకకు జారిపోతున్నా, ఆ పనిని కొనసాగించడానికి నేను ఇతరులకు వదిలేశాను.

కానీ సువార్తికులముగా, వారి మారుమనస్సుకే గాక వారి ఎదుగుదలకు కూడా మనం బాధ్యులమని దేవుడు నాకు చూపించడం మొదలుపెట్టాడు. వారు మన పిల్లలు కారా, అలాగైతే వారిని కాయడానికి మనం సిద్ధపడాలి కదా? ప్రార్థనలో, బైబిలు అధ్యయనంలో కష్టపడి మేమిచ్చిన బోధన అంతటికీ, మేము పెద్దగా ఎదుగుదల చూడలేదు. అక్కడ వృథా ఉంది.

నేను వారికి విఫలమయ్యానని, తప్పు నాదేనని ఒప్పుకోవలసి వచ్చింది. ఈ ప్రజలు నిజంగా మరల జన్మించినవారు, సహజంగానే వారు మార్గదర్శకత్వం కోసం మా వైపు చూస్తారు. వారిని ముందుకు నడిపించి, పరిపక్వతలోకి, దేవుని ప్రణాళికలోకి తీసుకురావడం మా బాధ్యత. ఈ సత్యాన్ని నేను ఎఫెసీయులు 4:11-14 నుండి చాలా స్పష్టంగా చూశాను.

“పరిశుద్దులను సంపూర్ణులనుగా చేయుటకును, పరిచర్యపనికిని, క్రీస్తు శరీరమును క్షేమాభివృద్ధి పరచుటకును... మనము ఇక మీదట పసిపిల్లలమై యుండి, మనుష్యుల మాయోపాయముచేతను, మోసము చేయుటకై పన్నిన కుయుక్తిచేతను, ఏ ఉపదేశమను గాలి వీచినను, తెరచాప తెప్పవలె కొట్టుకొనిపోవుచు త్రిప్పబడకుండునట్లు,”

అనేకమంది క్రొత్త మారినవారు తప్పుడు ఉపదేశము వల్లనో లేక లోకసంబంధమైన ఆకర్షణల వల్లనో మోసగించబడ్డారని, లేదా వారి బంధువులచేత దేవుని నుండి దూరం చేసే వివాహాల్లోకి మోసగించబడ్డారని నేను చూశాను. కానీ ఈ లేఖనభాగం ప్రకారం, క్రొత్త మారినవారు సరిగా చూసుకోబడి పరిపక్వతలోకి తీసుకురాబడేలా చూడడం అపొస్తలుల, ప్రవక్తల, సువార్తికుల, బోధకుల బాధ్యత.

1940వ సంవత్సరం వరకు, మన బాధ్యత సువార్త ప్రకటించడమే, ఫలితాలను దేవుడు వారిని నడిపించడానికి తగినట్లు ఇతరులకు వదిలివేయడమేనని నేను భావించాను. కానీ ఇది దేవుని క్రమం కాదు, దేవుని క్రమాన్ని మనం విస్మరిస్తే గొప్ప వృథా కలుగుతుంది.

మళ్లీ ఒకసారి చూద్దాం Ephesians 4.8-12, ఎందుకంటే ఇక్కడ దేవుని భారము సంఘం దాని పూర్తి వ్యక్తీకరణలోనే అని మనకు స్పష్టంగా అర్థమవుతుంది. ఐదు రకాల వరాలు మన ప్రభువుచేత సంఘానికి ఇవ్వబడ్డాయి, కేవలం ఒక నిర్దిష్ట సమూహానికి కాదు. ఈ వరాల కోసం అడగడం మన సౌభాగ్యం. పునరుజ్జీవనం కోసం దేవుడు కదలాలని మనం అడిగినట్లే, అపొస్తలులు, ప్రవక్తలు, సువార్తికులు, కాపరులు, బోధకులు వంటి ఆశీర్వాదాల కోసం మనం ఆయనను అడగాలి, వారు కలిసి పనిచేసినప్పుడు విశ్వాసులను బలమైన పునాదిపై స్థిరపరుస్తారు.

కాబట్టి మరల జన్మించినవారిలో ఈ వరాలు వ్యక్తమవడం మనం చూడకపోవడం మన తప్పేనని నేను గ్రహించడం మొదలుపెట్టాను. మనం ఈ వరాల కోసం దేవుడిని అడగలేదు.

సంఘాలను స్థాపించడానికి, పరిచర్య పనికి దేవునిచేత పిలువబడినవారిని నియమించడానికి అపొస్తలులకు అధికారం ఇవ్వబడింది.

దేవుని మనసును తెలుసుకొని దానిని సంఘానికి ప్రకటించేవారే ప్రవక్తలు.

సువార్త ప్రకటించడం, అవిశ్వాసులను పశ్చాత్తాపము, రక్షణలోకి తీసుకురావడం సువార్తికుల ముఖ్య బాధ్యత.

బోధకులు అన్ని వర్గాల ప్రజలను చేరుకొని, ఓర్పుతో, సానుభూతితో, దయతో వారికి వాక్యంలో బోధిస్తారు,

కాపరులు తండ్రులు, తల్లుల వంటివారు, సేవకులు, గొర్రెల కాపరుల వంటివారు. వారికి దేవుని మందను చూసుకొను, పర్యవేక్షించు బాధ్యత ఉంది.

ఈ వరాలన్నీ కలిసి పనిచేసినప్పుడే సమర్థవంతంగా పనిచేస్తాయి, వేరువేరుగా కాదు,

మొదట్లో నేను ఒక స్వతంత్ర సువార్తికునిగా తిరుగుతూ ఉండేవాడిని. మా బృందంలో సుమారు పన్నెండుమంది ఉండేవారు, ఆ సమయంలో మేము కూనూరులో ఉన్నాం. తేయాకు తోటలను సువార్తతో సందర్శించాలని ప్రణాళిక వేసుకున్నాము. అంతా సిద్ధమైంది, మేము బయలుదేరబోతుండగా ప్రభువు మళ్లీ నాతో మాట్లాడాడు I Corinthians 3.10,

“నాకు అనుగ్రహింపబడిన దేవుని కృపచొప్పున జ్ఞానముగల నిర్మాణకుడనై నేను పునాది వేసితిని, మరియొకడు దానిమీద కట్టుచున్నాడు. అయితే తానేలాగు కట్టుచున్నాడో ప్రతివాడును జాగ్రత్తగా చూచుకొనవలెను.”

“నీవు బలమైన పునాదిపై కడుతున్నావా?” అని దేవుడు నాతో పదేపదే చెప్పాడు. కాబట్టి రెండు నెలలకు పైగా మాకు ఏ ప్రచార కార్యక్రమం లేదు. మేము పద్ధతిలేకుండా, ‘ప్రభువా, నీ ప్రణాళిక మాకు చూపించు’ అని ప్రార్థిస్తూ ఉన్నాం. ఇప్పుడు ఆయన మాకు ఎలా బోధించాడో, ప్రజలు పరిపక్వతలోకి వచ్చి తమ వివేకాన్ని ఎలా ఉపయోగిస్తున్నారో చూసి దేవునికి కృతజ్ఞతలు చెప్పగలను,

అపొస్తలుల కార్యములు 11:19-26లో, సంఘం కొరకైన దేవుని క్రమం క్రమేపీ బయలుపడుతున్నట్లు మనం చూడవచ్చు. అది అంతియొకయలో మొదలైంది. అప్పటివరకు సువార్త యూదులకు మాత్రమే ప్రకటించబడింది. కురేనే, కుప్రస్ నుండి వచ్చిన అపరిచితులు అంతియొకయకు వచ్చి గ్రీసు వారికి ప్రకటించడం మొదలుపెట్టారు. దాని ఫలితంగా చాలామంది నమ్మి ప్రభువు వైపు తిరిగారు, ఎందుకంటే ప్రభువు హస్తం వారిపై ఉంది,

అప్పుడు యెరూషలేములోని సంఘం, ప్రవక్తలలో, బోధకులలో ఒకనిగా ఎంచబడిన బర్నబాను అక్కడికి వెళ్లమని పంపింది. అతడు అక్కడికి వెళ్లినప్పుడు, దేవుని కృప శక్తివంతంగా పనిచేస్తుండడం చూశాడు. కానీ బర్నబా వెంటనే తనకు సహాయం చేయడానికి మరొకరు అవసరమని గ్రహించాడు: కాబట్టి అతడు వెళ్లి అపొస్తలుడైన సౌలును అంతియొకయలో తనతో పనిచేయడానికి తీసుకువచ్చాడు. అయితే పని ఎంత శక్తివంతంగా మొదలైనా, అది తనంతట తానే స్థిరపడలేదు. దానికి అపొస్తలుల, ప్రవక్తల, బోధకుల పూర్తి కార్యనిర్వహణ అవసరమైంది: 27వ వచనం నుండి, ప్రవక్తలు, అపొస్తలులు క్రీస్తు శరీరము యొక్క పని కోసం కూడి రావడం మనం చూస్తాము.

కరవు మాత్రమే గాక, యెరూషలేములో గొప్ప హింస కూడా వచ్చింది. వారికి సహాయం అందించడానికి బర్నబా, సౌలు సంఘంచేత పంపబడినప్పుడు, యాకోబు చంపబడ్డాడని, పేతురు చెరసాలలో ఉన్నాడని వారు తెలుసుకున్నారు. పేతురు విడుదల కావాలని సంఘం ఎడతెగకుండా ప్రార్థిస్తూ ఉంది,

సౌలు, బర్నబా ఇద్దరూ ఆ ప్రార్థనా సమావేశంలో చేరారని నేను ఊహించగలను—ఎంత అద్భుతమైన ప్రార్థనా సమావేశం! ప్రార్థనలో ఉన్న సంఘం గురించి వారికి క్రొత్త ప్రత్యక్షత ఇవ్వబడి ఉంటుంది. అంతియొకయకు తిరిగి వెళ్లినప్పుడు, అక్కడి విశ్వాసులకు వారు ఇదే ప్రార్థనా భారాన్ని అందించగలిగారు.

ఇక్కడ నుండి ఒక మార్పు వస్తుంది, మనం దీనిని చూస్తాము Acts 13.23. అంటే, మార్గదర్శకత్వపు బాధ్యత ఇక పౌలు, బర్నబాలకు చెందినది కాదు, వారు తమను తాము పరిపాలించుకొనేలా వదిలివేయబడలేదు. ఇప్పుడు బర్నబా, పౌలుల విషయమై దేవుని మనసు సంఘం యొక్క భారంగా మారింది, పరిశుద్ధాత్మ ద్వారా అది సంఘానికి బయలుపరచబడుతూ ఉంది. వారి కొరకు ప్రార్థించడం, వారిపై చేతులుంచడం, వేరొక పరిచర్య కొరకు వారిని పంపడం సంఘం యొక్క బాధ్యత అయ్యింది.

మనం ముందుకు వెళ్లి జరిగిన దానిని చూస్తున్నప్పుడు, దేవుని క్రమం ఎంత చక్కగా నెరవేరుతుందో చూస్తాము Acts 14.21-28. అపొస్తలులు ఒక స్థలం నుండి మరొక స్థలానికి తిరుగుతూ ఉన్నారు, ప్రతి తరగతి ప్రజలు లేవనెత్తబడుతున్నారు: అపొస్తలులు ప్రతి సంఘంలో పెద్దలను నియమించారు.

వారు యెరూషలేముకు కాక, అంతియొకయకు తిరిగివెళ్లారు, ఎందుకంటే దేవుని క్రమం మొదట బయలుపరచబడింది అక్కడే, వారు నెరవేర్చిన పనికొరకు మొదట “దేవుని కృపకు అప్పగింపబడింది” కూడా అక్కడే. వారు వచ్చినప్పుడు, సంఘాన్ని సమకూర్చి, దేవుడు చేసినదంతా వివరించారు.

కాబట్టి, హింస, పరీక్షలు, కష్టాలు ఉన్నప్పటికీ, సంఘాలు స్థాపించబడ్డాయి. అవి మానవ అర్హతలపైనో, మార్గదర్శకత్వాలపైనో ఆధారపడలేదు, పరిశుద్ధాత్మపైనే ఆధారపడ్డాయి.

మనం దేవుని ప్రణాళికలోకి రావాలనుకున్నప్పుడల్లా, సాతాను తీవ్రంగా పోరాడతాడు. దీనికి రుజువు మనం చూస్తాము Exodus 32.1-8లో, పర్వతం మీద దేవుడు మోషేకు మందిరపు నమూనా ఇస్తున్నప్పుడు, ప్రజలు పాపంలో పడి తమ కొరకు వేరే దేవుళ్లను చేసుకొని తిరుగుబాటు చేశారు.

దేవుడు అద్భుతాలు చేసినప్పుడు, సాతాను నిశ్శబ్దంగా ఉన్నాడు, కానీ దేవుడు తన పరలోక నమూనాను చూపిస్తున్నప్పుడు, సాతాను ఆగ్రహించాడు.

మనం పరలోక ప్రణాళికలోకి వచ్చినప్పుడు సాతాను మనలను అడ్డగించి, దాడి చేయడానికి ప్రయత్నిస్తాడు. మనకు ఉత్తమమని తోచినది చేస్తూ పోతే అతనికి అభ్యంతరం లేదు. దేవుని పరిపూర్ణ క్రమంలో పని చేయాలనుకున్నప్పుడే, సాతాను అధిగమించడానికి కష్టతరమైన కష్టాలను సృష్టిస్తాడు.

సంఘ జీవితంలోకి ఎన్నడూ రాకపోవడం వల్ల చాలామంది క్రొత్త మారినవారు దారితప్పిపోవడం నేను చూశాను. వారు కొద్దిమంది వ్యక్తులచేత మాత్రమే తండ్రిగా చూసుకోబడ్డారు. మనలో ఎవరూ ఈ భారాన్ని ఒంటరిగా మోయలేరు. దేవుడు ఈ భారాన్ని సంఘానికి ఇచ్చాడు.

ఇప్పుడు మీరు దీనిలో ఇవ్వబడిన ఉదాహరణను చూడాలని కోరుతున్నాను Revelation 1.10-16. మీకు తెలిసినట్లుగా, ప్రకటన గ్రంథం ప్రభువైన యేసుక్రీస్తుచేత అపొస్తలుడైన యోహానుకు ఇవ్వబడిన సందేశం. సుమారు క్రీ.శ. 95లో, వృద్ధుడైన దైవజనుడైన యోహాను, దేవుని వాక్యము కొరకు, యేసుక్రీస్తు సాక్ష్యము కొరకు పత్మాసు ద్వీపంలో బంధించబడ్డాడు.

అపొస్తలునిగా, హింసింపబడిన దేవుని ప్రజలు చెదరిపోవడం చూసి, చంపబడినవారు అనేకమందిని గుర్తుచేసుకొని అతడు దుఃఖితుడయ్యాడు. అతడు అయోమయంతో ప్రశ్నించాడు: ‘ప్రభువా, ఇక ఏమిటి? నీవు ఏర్పరచుకున్న అపొస్తలులలో చాలామంది చెరసాలలో ఉన్నారు, నీ సంఘానికి ఏమి జరగనున్నది?’

అప్పుడు, ప్రభువు దినమున, యోహాను ఆత్మలో ప్రార్థిస్తుండగా, తన వెనుక నుండి ఒక స్వరం విన్నాడు; మాట్లాడుతున్నదెవరో చూడడానికి అతడు వెనుకకు తిరిగాడు.

ప్రభువు ఎందుకు యోహాను వెనుక నుండి కాక వేరొక దిక్కు నుండి మాట్లాడలేదు? ఇదే నా ప్రశ్న: యోహాను తప్పు దిక్కుకు చూస్తున్నాడు కనుకనేనా? నిస్సందేహంగా అందుకే అతడు నిరుత్సాహపడ్డాడు. ప్రభువైన యేసు యోహానుతో ఇలా చెప్పుచున్నాడు: ‘యోహానూ, నీవు తప్పు దిక్కుకు చూస్తున్నావు: వెనుకకు తిరిగి, క్రొత్త దృష్టిని పొందుము’.

యోహాను మొదట చూసినది ఏడు బంగారు దీపస్తంభాలు. అతడు మొదట ప్రభువైన యేసుక్రీస్తును చూడాలని మీరు అనుకోవచ్చు. కానీ కాదు! 12, 13వ వచనాలలో అతడు మొదట ఏడు బంగారు దీపస్తంభాలను చూశాడని, ప్రధాన యాజక వస్త్రధారియై, ఆ దీపస్తంభాల మధ్య నడుస్తున్న ప్రభువైన యేసుక్రీస్తును తరువాత చూశాడని మనకు చెప్పబడింది. ప్రభువు ఇలా చెప్తున్నట్లుగా ఉంది: ‘యోహానూ, నేను నడుస్తూ, పనిచేస్తూ ఉండడం నీవు చూడాలంటే, దానిని నా సంఘంలో మాత్రమే చూడగలవు. సూచనలు, అద్భుతాల ద్వారా నీవు నన్ను చూడవు: నా సంఘంలో మాత్రమే నన్ను చూస్తావు’.

ప్రభువు తెగలను నిర్మించడం లేదు. ఆయన సంఘటనలను నిర్మించడం లేదు, ఆయన ఒక సమూహాన్ని గానీ, ఒక సహవాసాన్ని గానీ నిర్మించడం లేదు. ఆయన తన సంఘాన్ని నిర్మిస్తున్నాడు.

తెగల ఆచారాలు, కర్మలు, సాంప్రదాయాల గురించి విశ్వాసులను పదేపదే హెచ్చరించాలి. అవి గుడ్డితనాన్ని తెచ్చిపెడతాయి. మనలను రక్షించి, ఒకే కుటుంబముగా, ఒకే సంఘముగా చేయడంలో దేవుని ఉద్దేశాన్ని అవి మనకు తెలియజేయవు. ఆయన మనం ఒకే సంఘముగా ఉండాలని కోరుకుంటున్నాడు, కేవలం కొద్దిమంది చెదిరిన విశ్వాసులుగా కాదు.

ప్రభువు దినమున, మనం ప్రభువు బల్లయొద్ద కూడుకుంటాము, మన దృష్టి ప్రభువుపైనే నిలిచి ఉంటుంది. మనం ఆయనను ఆరాధిస్తాము. ఆయనను హెచ్చిస్తాము. అయినప్పటికీ, తెగలలో, ఇదే బల్ల వివాదానికి, కలహాలకు, పోరాటానికి సాధనమవుతుంది!

సంఘ నేలపై నిలవాలంటే, సంఘం అంటే ఏమిటో మనం స్వయంగా తెలుసుకోవాలి. ఇంగ్లండులో, అమెరికాలో తమ మిషనరీల కొరకు ప్రార్థించే క్రైస్తవులు చాలా తక్కువమంది; కొందరు వ్యక్తులు చేయవచ్చు, కానీ తమనుండి పంపబడినవారి కొరకు ప్రార్థించాలనే భారం సంఘానికి లేదు. వారు ఎంత డబ్బునైనా ఇస్తారు, క్రిస్మసు సమయంలో పార్సెళ్లు పంపిస్తారు; కానీ వారికొరకు ప్రార్థించడానికి సమయం చిక్కదు, అందుకే విదేశీ క్షేత్రంలో ఇంతమంది మిషనరీలు సాతానుచేత దాడి చేయబడుతున్నారు. కొందరు, “ప్రభువా, వారిని కనిపెట్టుకొనుము, వారిని కాపాడుము, వారికి మంచి ఆరోగ్యమిచ్చి, వారి అవసరాలు తీర్చుము” అని సాధారణంగా ప్రార్థించవచ్చు. కానీ వారిపై దాడి చేయడానికి సాతాను ఎన్ని ఉపాయాలు వాడుతున్నాడో వారు గ్రహించలేరు. వారు నిస్సహాయులుగా ఉన్నారని సాతానుకు తెలుసు కనుక అతడు చాలా సూక్ష్మంగా వస్తాడు.

శత్రువు దాడి నుండి రక్షింపబడాలంటే మనం సంఘ నేలపైకి రావాలి. ఆత్మీయ శక్తి, పరిపూర్ణత సంఘంలోనే ఉన్నాయి (ఎఫె.1:22,23). పరలోకమందున్న ప్రధానులకు, అధికారులకు దేవుని విభిన్న జ్ఞానాన్ని చూపించేది సంఘమే (ఎఫె.3:10). సాతానును బంధించే శక్తి సంఘానికి ఇవ్వబడింది (మత్తయి 18:19), సంఘంగా మనం సాతానును గద్దించి బంధించగలము: అందుకే మనకు మన వెనుక ప్రార్థించే సంఘం అవసరం!

అంత్యదినములలో, సాతాను దేవుని సేవకులపై మరింత క్రోధముతో ఉంటాడని లేఖనము నుండి మనం చూస్తాము, మనం సంఘ నేలపైనే నిలిచి ఉండడానికి ప్రయత్నించాలని నేను గట్టిగా భావిస్తున్నాను, లేకపోతే మనం విభజింపబడతాము, మన శ్రమ వృథా అవుతుంది.