ఆరవ ప్రసంగము

ఆరవ ప్రసంగము

యెషయా, అధ్యాయము 53

11. ఆయన తన ఆత్మ యొక్క వేదనను చూచి తృప్తిపొందును; నా నీతిమంతుడైన సేవకుడు తన జ్ఞానముచేత అనేకులను నీతిమంతులుగా తీర్చును; ఆయన వారి దోషములను భరించును.

***

ప్రవక్త ఈ మాటను తాను అంతకుముందే చెప్పినదానిని — అనగా దేవుని కుమారుని మరణము నిష్ప్రయోజనము కాక లోకరక్షణకొరకు శ్రేష్ఠమైన ఫలమును ఇచ్చునని చెప్పినదానిని — స్థిరపరచుటకై చేర్చియున్నను, అయినను ఇంతకుముందుకంటె ఎక్కువగా వ్యక్తపరచుచున్నాడు; ఏలయనగా మొదటిగా, ఆయన తృప్తిపొందునని చెప్పుటవలన మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు మనపై చూపిన ప్రేమను మనకు కనుపరచుచున్నాడు, ఏలయనగా తన మరణముచేత ఆయన మనకు నిత్యజీవమును సంపాదించియుండును; తరువాత రెండవదిగా, ఆయన శరీరమునందు మాత్రమే కాక తన ఆత్మయందును బాధపడునని చూపుచున్నాడు. “తృప్తిపొందుట” లేక “సంతుష్టిచెందుట” అను ఈ మాట గొప్ప కోరికను తనతో కూడ కలిగియుండునని మనకు తెలియును. ఏలయనగా అనేక సంగతులు జరుగును, అవి మనలను ఏ మాత్రమును స్పృశింపవు; అవి మనకు లాభకరమైనవైనను, వాటియందు మనము సంపూర్ణముగా విశ్రమించెదమని దీని అర్థము కాదు.

ఒక మనుష్యునికి అనేకములు ఉండవచ్చును, అయినను అతడు తృప్తిపొందకయుండును; ఏలయనగా బహుశః ముఖ్యమైనది అతనికి లేకపోవచ్చును, లేక సమస్తము అతనికి లేకపోవచ్చును. కాని దేవుని కుమారుడు తన విషయమై ఏ లక్ష్యమును లేనివాడై, తన సంఘము తనకొరకు సంపాదింపబడుటయు, పేద పాపులు తాము ఉన్న శాపములోనుండి లాగబడి దేవునితో సమాధానపరచబడి పరలోక స్వాస్థ్యమును పొందుటయు చూచినప్పుడు సంపూర్ణముగా తృప్తిపొందునని ప్రవక్త చూపుచున్నాడు. సంక్షేపముగా, మన ప్రభువైన యేసు తన స్వంత వ్యక్తిని గూర్చి ఏ లక్ష్యమును ఉంచుకొనక, మనపై తాను కలిగియున్న ప్రేమచేత పరవశుడై, మరి ఏ ఇతర కోరికయైనను, అనురాగమైనను, చింతయైనను లేనట్లు అందులోనే తన సంతృప్తి అంతయు వెదకెనని ఇచ్చట మనము చూచుచున్నాము.

ఇప్పుడు ఇచ్చట మరల మనము గమనింపవలసినదేమనగా — మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునందు మనకొరకు సంపాదింపబడినదియు, ప్రతిదినము సువార్తద్వారా మనకు అర్పింపబడుచున్నదియునైన మేలును విశ్వాసముచేత మనము వెదకినయెడల, మన నిరీక్షణలో మనము భంగపడము. ఏలయనగా ప్రవక్త “ఆయన చూచును” అని చెప్పుచున్నాడు; దీనిద్వారా, దేవుడు తన కుమారుని మన కొరకు మరణమునకు అప్పగించినప్పుడు, ఆయన వ్యక్తియందు తన కనికరమును మనకు ప్రకటింపగోరెను అనుట మాత్రమే కాక, ఈ మరణము నిష్ఫలము కాకుండునట్లు తన పరిశుద్ధాత్మద్వారా ఆయన దానిని నెరవేర్చునని, అనేకులు ఆయన అంత శ్రమ అనుభవించుట కారణములేకయు వ్యర్థముగాను కాదని చూచి దానిని అనుభవముచేత తెలిసికొందురని వ్యక్తపరచుచున్నాడు. కాబట్టి మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునకు ప్రవేశమిచ్చెదము; ఆయన తన మరణము మరియు శ్రమల ఫలమునందు మనలను పాలివారిగా చేయునట్లు విశ్వాసముచేత ఆయన యొద్దకు చేరెదము; మనము ఇట్లు మన హృదయములను తెరచినప్పుడు దేవుడు ఈ మేలును కూడ అదనముగా చేర్చునని సందేహింపకుందము — అదేమనగా, ఆయన తన కుమారుని మన విమోచకునిగా ఉండనిచ్ఛయించినట్లే, ఆయన మనకు తెచ్చిన మేలును మనము నిజముగా అనుభవింతుము, ఆయన మన కొరకు అంత శ్రమ అనుభవించుట వ్యర్థమైన సంగతి కాదని తెలిసికొందుము. కాబట్టి ఈ వాక్యభాగమునుండి మనము గ్రహింపవలసినది ఇదియే.

మనము ప్రతిపాదించిన రెండవ విషయమును గూర్చి చెప్పవలెనన్న, యేసుక్రీస్తు తన తండ్రి హస్తముచేత కొట్టబడి, దెబ్బలుతిని, బాధింపబడి, మనము పాత్రులమైన శిక్షను భరింపవలసియుండుట మాత్రమే కాక, ఆయన తన ఆత్మయందును వేదనపొందవలసియుండెనని ఇచ్చట చూపబడుచున్నది. ప్రవక్త ఇంతకుముందు చెప్పినట్లు, ఆయన తన దెబ్బల యొక్క, తన శ్రమ యొక్క, తన మరణము యొక్క ఫలమును చూచునని మాత్రమే ఇచ్చట చెప్పబడలేదు, గాని తన ఆత్మ యొక్క వేదనను, ఆవేదనను చూచునని చెప్పబడినది. ఏలయనగా ఆయన వాడిన మాట ఈ అర్థమును కలిగియున్నది. కాబట్టి యేసుక్రీస్తు తన శరీరమునందు గొప్ప హింసలను సహించిన తరువాత సిలువవేయబడుట మాత్రమే కాక, ఇంకను ముందునకు సాగవలసియుండెనని — అనగా ఆయన మనకొరకు దుఃఖమునందుండి మరణ వేదనలను సహించి, మనలను నీతిమంతులుగా తీర్చుటకై దానికిని లోనుకావలసియుండెనని — ఆయన వ్యక్తపరచగోరుచున్నాడు. నిజముగా, మన ప్రభువైన యేసు బాహ్యరూపమునకు మాత్రమే, మనుష్యుల యెదుట మాత్రమే బాధపడినట్లయిన అది ఏమగును? ఏలయనగా ఆయన తన శరీరమునందు మాత్రమే బాధపడినయెడల, ఆయన శరీరములకు మాత్రమే విమోచకుడగును. కాని మనము ఆయనవలన ఆశింపవలసిన ముఖ్యమైనది ఏదనగా, మరణము ఇకమీదట మనకు ప్రాణాంతకము కాదని మనము గ్రహించి ఒప్పుకొనుటయు, దేవుని శాపమునుండి మనము విడిపింపబడియున్నామనుటయు కనుక, మన ప్రభువైన యేసు ఈ సంగతులనే తనయందు అనుభవింపవలసియుండెను, దేవుని సన్నిధికి వచ్చి అచ్చట తన న్యాయాధిపతి యెదుట ఒక పేద నేరస్థునివలె నిలువవలసియుండెను. మనుష్యుని పాపము శరీరము ఆత్మనుండి వేరగుటయైన తాత్కాలిక మరణమును మాత్రమే కాక, దేవుడు మనకు విరోధియనెడి భావమును, ఆయన తీర్పు యొక్క భయంకరత్వమును తనతో కూడ తెచ్చునని మనకు తెలియును. అది ఏమిటి? అన్నిటికంటె సహింపరానిదియు భయంకరమైనదియునైనది. కాబట్టి మనలను విడిపించుటకై మన ప్రభువైన యేసు ఈ స్థితికి రావలసియుండెను; ప్రవక్త ఇప్పుడు ప్రకటించునది ఇదియే. ఇచ్చట దేవుడు మనలను ఎంతగా ప్రేమించెనో, తన కృప యొక్కయు అనంతమైన మంచితనము యొక్కయు ఏ నిధులను ఆయన మనయెడల ప్రదర్శించెనో మరింత స్పష్టముగా మనము చూచుచున్నాము; మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు మన రక్షణ విషయమై ఎట్టి శ్రద్ధను ఎట్టి ఆసక్తిని కలిగియుండెనో కూడ మనము తప్పక గుర్తింపవచ్చును — ఏలయనగా ఆయన తన్ను తాను కనికరింపలేదు, మన పాపముల పరిహారముకొరకు తన శరీరము మాత్రమే సమాధానము చెప్పవలెనని కాక, దేవుని తీర్పును అనుభవింపనైయున్నవానివలెను, దేవుడు తన నోటితో ప్రకటించు ఆ శాపము ఎట్టి దానికి పాత్రమైనదో — అనగా అది మనలను నరకములో మ్రింగివేయునదనియు, మనలను పూర్తిగా ముంచివేయు అగాధమనియు — భయపడినవానివలెను, ఆయన తానే భీతినొందవలెనని ఇచ్చయించెను. కాబట్టి, యేసుక్రీస్తు దీనిని అనుభవింపవలసియుండెను. నిజముగా, దీనినిబట్టి ఆయన రక్తమును నీళ్లును చెమటగా చిందించెననియు, ఆయనను ఓదార్చుటకు దేవదూతలు దిగివచ్చవలసివచ్చెననియు మనము చూచునప్పుడు, లోకములో ఇట్టి ఉదాహరణ ఎన్నడును లేదు గనుక ఈ దుఃఖము అపారమైనదని మనము నిజముగా చెప్పవలసినదే.

కాబట్టి, మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు ఆత్మ యొక్క “వేదన” లేక “ఆవేదన” అను ఈ మాట సూచించునది ఇదియే. ఇప్పుడు (పేతురు చెప్పినట్లు) ఆయనను పాతాళ వేదనలు పట్టి ఉంచలేకపోయెనన్నది నిజమే, కాని వాటితో ఆయన పోరాడవలసియుండెను; ఆయన జయమొందెను, కాని అది గొప్పదియు కఠినమైనదియునైన పోరాటము లేకుండ కాదు. ఇంకను, మనము చనిపోవలసియున్నను, మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు మరణము తన ఫలమును ఇయ్యదనియు, మనకు తగినంత ప్రయోజనకరము కాదనియు దీని అర్థము కాదని ఈ వాక్యభాగమునుండి మనము ఇప్పుడు గ్రహింపవలెను; ఏలయనగా ఇప్పుడు మనము లోనైయున్న మరణము దేవుని శాపమును జ్ఞాపకము చేయునదియే. మనము మరణమునుండి పూర్తిగా మినహాయింపబడినయెడల, మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు మనకొరకు సంపాదించిన కృపను మనము ఎరుగకయుందుము. మనము దీనమనస్సు కలిగియుండుట ఎంత అవసరమో, దేవుడు తన ఉగ్రతను మనకు ఎల్లప్పుడును తెలియజేయవలసియుండుట ఎంత అవసరమో మనకు తెలియును; ఏలయనగా ఆయన దాని నుండి మనలను తప్పింపగోరినను, మన పాపములనుబట్టి మూల్గుచు ఆయన కనికరమును మరింత ఘనపరచునట్లు మనము దానిని తలంచవలసియుండును. కావున ఇప్పుడు మనుష్యులందరికి సామాన్యమైన మరణము, యేసుక్రీస్తునందు విశ్వాసము గలవారి విషయమై చెప్పవలెనన్న, నిజమునకు ప్రాణాంతకము కాదు; ఏలయనగా వారు దేవునికొరకు జీవించుటకై మాత్రమే ఈ లోకమునుండి వెళ్లుదురు. కాబట్టి మనము చనిపోవునప్పుడు ఆదరణ పొందుటకు మనకు ఏదో ఉన్నదని తెలిసికొందము — అదేమనగా దేవుడు మనకు అనుకూలుడై యుండునని, ఈ కీడును మేలుగా మార్చునని, (ఇంతకుముందు ప్రాణాంతకమైన గాయమును కలిగియుండిన) మరణమును ఔషధమువలె సేవచేయునట్లు చేయునని తెలిసికొందము. అదెట్లు? మన మధ్య యేసుక్రీస్తు ఉండి, ఆయన మన కొరకు పరిహారము చేసియున్నాడని చూపుచుండగా, దేవుడు సంపూర్ణ కఠినత్వముతో మనకు న్యాయాధిపతిగా ఉండగోరునని, మనకు విరుద్ధముగా తన ప్రతీకారమును చూపగోరునని మనము భయపడము గనుక. కాబట్టి మనలను కలవరపరచి నిరాశలోనికి కూడ ముంచివేయుచుండిన ఆ భయంకరమైన భీతి మరణమునందు ఇక ఉండదు — కాని మనము స్వేచ్ఛగా వచ్చి మనలను దేవుని హస్తములకు అప్పగించుకొందుము. ఏలయనగా యేసుక్రీస్తు తన ఆత్మను తన తండ్రియైన దేవునికి అప్పగించెనని చెప్పబడినట్లు, ఇది మన ఆత్మలకు ఆయన సంరక్షకుడగుటకే అని తెలిసికొందము; కాబట్టి మనము వాటిని ఆయన హస్తమునకు నిర్భయముగా అప్పగింపవచ్చును, ఏలయనగా తనకు ఇయ్యబడినవాటన్నిటిలో ఏదియు నశింపదని ఆయన ప్రమాణపూర్వకముగా చెప్పియున్నాడు. కాబట్టి మన ప్రభువైన యేసు ఇట్లు వేదనపొందుటవలనను, మరణమును ఇతర హింసలను సహించుటయే కాక, నరక వేదనలను సహింపవలసినట్లు దేవుని తన న్యాయాధిపతిగా అనుభవించు ఈ భీతిని కూడ ఆయన కలిగియుండుటవలనను మనకు కలుగు ప్రయోజనము ఏదో చూడుడి.

ఇప్పుడు, ఇది దేవుని కుమారుని మహిమను తగ్గించుట కాకపోగా, ఆయన మన రక్షణను ఎంతగా విలువైనదిగా ఎంచెనో, మనము మన ఆత్మలు ఆయనకు ఎంత ప్రియమైనవో మనము మరింత బాగుగా తెలిసికొనునట్లు ఇట్లు జరిగెను. కాబట్టి ఆయన (మనము పైన చూచినట్లు) ఎంతగా శూన్యునిగా చేయబడినను, మనుష్యులలో కోరదగిన రూపమైనను సౌందర్యమైనను ఎంతగా ఆయనకు లేకపోయినను, అయినను ఈ శూన్యీకరణమే ఆయనను మరింతగా హెచ్చించుటకు కారణమాయెను. నిజముగా, దేవుడు లోకసృష్టియందు తన ఉన్నతత్వమును, తన అనంతమైన మహిమను చూపియున్నను, అయినను మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు మరణము మరియు శ్రమలయందు దేవుని మహిమపరచుటకు మనకు మరింత సంపూర్ణమైన ఆధారము కలదు; ఏలయనగా మనకొరకును మన రక్షణకొరకును యేసుక్రీస్తు తన్ను తాను తగ్గించుకొని తగ్గించుకొనెను; ఆయన తన దైవ మహిమను విడిచిపెట్టకపోయినను, అది కొంతకాలము మరుగుపరచబడి మనుష్యులలో గ్రహింపబడకపోయెను. మన ప్రభువైన యేసు ఎట్లు వేదనపొందెనను విషయమై ప్రవక్త ఇచ్చట చెప్పునదియు, సంక్షేపముగా ఇదియే. ఇందులో ఆయన తన్ను తాను మరచినట్లును, తన విషయమై ఏ లక్ష్యమును ఉంచుకొనకుండెననియు మనము చూచుచున్నాము. దీనికి కారణమేమనగా ఆయన సంపూర్ణముగా మన రక్షణకు అంకితమైయుండెను; కావున ఆయన శరీరమునందును ఆత్మయందును మన పక్షమున సమాధానము చెప్పి, పూర్తిగా మన పూటకాపు ఆయెను. ఇందులో, ఈ సిద్ధాంతమును నేడు రద్దుచేయగోరు దౌర్భాగ్యులు, ఎందుకు మొరుగుచున్నవో తెలియక మొరుగు మస్తిఫ్ కుక్కలవలె, మతమును విశ్వాసమును లేనివారని మనము చూచుచున్నాము. పోపు మతమునకు చెందిన వేషధారులు దీనిని కొంతవరకు మాత్రమే గ్రహించినను, ఏమైనను యేసుక్రీస్తు భయంకరమైన భీతులను అనుభవించెనని ఒప్పుకొనక తప్పదు. అవి ఏమిటో వారు పూర్తిగా నిర్వచింపలేరన్నది నిజమే, కాని ఎట్లయినను వాటిని గూర్చి వారు వదరుచున్నారు.

కాని ఇచ్చట, తాము వచ్చిన ఆ గుహలు మరియు వేశ్యాగృహముల అగాధములలో నివసించువారికంటె మరింత సన్యాసిస్వభావముగల దుష్టులు కలరు; వారు తమ కంపును తమ వ్యాధిని దేవుని సంఘములోనికి తెచ్చిరి. కాబట్టి నేడు పరిచారకుల పేరు ధరించుచు, ఆ స్థానమును కూడ ఆక్రమించుచు, అయినను దేవుని సంఘమును పందుల దొడ్డిగా చేయు ఈ దౌర్భాగ్యులు మతము లేని కుక్కలనియు, దేవుని కృప అంతటిని, మన ప్రభువైన యేసు మనకొరకు చేసినదానిని మనుష్యుల జ్ఞాపకములోనుండి ఆర్పివేసి తుడిచివేయుటయే వారు వెదకుచున్నారనియు నిశ్చయము.

ఇప్పుడు సాతాను వారిని ఇట్లు తరుముచుండుటయు, వారు వేశ్యలవలె సిగ్గులేనివారై యుండుటయు మనము చూచునప్పుడు, ఈ విశ్వాస సూత్రమును మరింత గట్టిగా పట్టుకొనవలెను — అదేమనగా, మనము తన తండ్రియైన దేవుని యెదుట నిర్దోషులముగా తీర్చబడునట్లు యేసుక్రీస్తు భూలోక న్యాయాధిపతియైన పిలాతుచేత ఖండింపబడెను అనుట మాత్రమే కాదు; మనము శాపమునుండి విడిపింపబడునట్లు ఆయన సిలువవేయబడెను అనుట మాత్రమే కాదు; మనము దానినుండి విముక్తులమగునట్లు ఆయన మరణమును సహించెను అనుట మాత్రమే కాదు — గాని నేడు మన మనస్సాక్షులలో మనకు సమాధానము కలుగునట్లును, మన దేవుని తండ్రి ప్రేమను అనుభవించుచు మనము ఆనందించునట్లును, ఆయన మనలను స్వీకరించునని, మనము ఆయనకు ఇష్టులమగుదుమని నిశ్చయత కలిగి నిండు నోటితో ఆయనకు మొఱ్ఱపెట్టునట్లును కూడ. యేసుక్రీస్తు, తాను అనుభవించిన ఈ భయంకరములలో ముంచివేయబడవలసియుండెను, ఒక పేద నేరస్థునివలె ఉండవలసియుండెను — ఆయన దేవుని నిష్కళంకమైన గొఱ్ఱపిల్ల, సమస్త పరిశుద్ధతకును సంపూర్ణతకును దర్పణమును ఆదర్శమునైనవాడు — ఆయన తాను నరకపు అగాధములవరకు ఖండింపబడవలసినవానివలె ఆ స్థితివరకు సమాధానము చెప్పి మన పూటకాపు కావలసియుండెను. ఇంకను (మనము ఇప్పటికే చెప్పినట్లు) ఆయన ఆ వేదనలను జయించి అధిగమించెను, కాని ఆయన మొదట పోరాడవలసియుండెను. కాబట్టి, యేసుక్రీస్తు తన ఆత్మయందు వేదనలను కలిగియుండునని యెషయా చెప్పినదానికి అర్థము ఇదియే; కాని మనము ఈ విధముగా విమోచింపబడినయెడల చాలునని ఆయన అయినను తృప్తిపొందెనని మనము చూచుచున్నాము. నేడు మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు మన కొరకు సంపాదించిన అమూల్యమైన మేలును పొందుటకు మనకు విశ్వాసము యొక్క నిజమైన విధేయత ఉన్నయెడల, ఆయన మన కొరకు అంత శ్రమ అనుభవించుట వ్యర్థము కాదని మనము గ్రహించెదమని తెలిసికొని మనము మరింతగా ధైర్యము తెచ్చుకొనవలెను. ఆయన ప్రవేశించి మన పేరట స్వాధీనపరచుకొనిన ఈ అమూల్యమైన మేలును అనుభవించుటకు మనము మండు ఆసక్తితో ఆయన యొద్దకు రాకపోయినయెడల, ఆయన మనలను తన తండ్రియైన దేవునితో సమాధానపరచెనని, మనలను తన పిల్లలుగా స్వీకరించుటకు సిద్ధముగా ఉన్నాడని ఆయన మనకు ప్రకటించుచుండగా, మన కృతఘ్నత మరింత క్షమింపరానిదగును. కాబట్టి ఈ వాక్యభాగమునుండి మనము గ్రహింపవలసినది సంక్షేపముగా ఇదియే.

ఇప్పుడు ప్రవక్త, ఆయన తన జ్ఞానముచేత అనేకులను నీతిమంతులుగా తీర్చునని — నా నీతిమంతుడైన సేవకుడు అని — చేర్చుచున్నాడు. “సేవకుడు” అను మాటను గూర్చి చెప్పవలెనన్న, ఇది మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు మహిమను తగ్గించదని మనము పైన చూచితిమి; ఏలయనగా ఆయన సమస్త సృష్టికి యజమానుడైనను, అయినను మధ్యవర్తి వ్యక్తియందును మన స్వభావమునందును ఆయన ఇంకను క్రొత్త సామ్రాజ్యమును సంపాదించెను, ఫిలిప్పీయులకు రెండవ అధ్యాయమునందు పౌలు వివరించినదానిని బట్టియు, మనము దానిలో కొంత ఇప్పటికే చూచియున్నాము: అయినను ఆయన తన్ను తాను సేవకునిగా చేసికొని ఈ స్థితిలో తన్ను తగ్గించుకొనగోరెను. కాబట్టి ఆయన దేవుని సేవకుడని పిలువబడుట నిష్కారణము కాదు. మనము దీనిని వింతగా ఎంచకూడదు, ఏలయనగా దేవుని కుమారుడును, తన తండ్రితో సమానమైన మహిమను కలిగినవాడును (యోహాను సువార్త పదునేడవ అధ్యాయమునందు చెప్పబడినట్లు), అయిన యేసుక్రీస్తు మనుష్యులకు సేవకుడగుట మరింత వింత; ఆయన మనకు సేవచేయగోరి ఈ స్థితికి తన్ను తగ్గించుకొనెను; అయినను అది ఆ ప్రకారమే. అందువలననే ఆయన ఇట్లు చెప్పెను: “నేను మీ మధ్య ఉన్నాను, యజమానునిగా కాక సేవచేయువానిగా మీ మధ్య సంచరించుచున్నాను.” ఇప్పుడు యేసుక్రీస్తు మనుష్యులకు సేవకుడగునంతగా దిగివచ్చెను గనుక, ఆయన ఇచ్చట దేవుని సేవకుడని పిలువబడుట నిష్కారణము కాదు. నిజముగా, ఆయన మరి ఏ విధముగాను మనలను విమోచింపలేకపోయెను — అనగా తన తండ్రియైన దేవుని నిర్ణయము ప్రకారము, మనము పైన ఇప్పటికే ప్రకటించినట్లు. ఏలయనగా ఏ సాధనమును లేకయే దేవుడు మనలను రక్షింపగలిగెను, కాని యేసుక్రీస్తుద్వారా మనకొరకు జీవము సంపాదింపబడవలసియుండెనని మనము ఎల్లప్పుడును ముందుగా అంగీకరింపవలెను. ఇప్పుడు దీనిని చేయుటకు ఆయన అదే సమయమున సేవకుడై యుండవలసియుండెను, ఏలయనగా ఆయన మరి ఏ విధముగాను తన తండ్రియైన దేవునికి విధేయత చూపలేకపోయెను; ఆ విధేయత లేకుండ ఆయన మన అతిక్రమములను అపరాధములను సరిచేయలేకపోయెను. కాబట్టి ఆయన విశేషముగా సేవకుడనియు, నీతిమంతుడనియు ఏల పిలువబడెనో చూడుడి.

సంక్షేపముగా, మనము దేవునికి విరోధులుగా ఉండినందున, ఆయన తన పరిశుద్ధాత్మచేత మనలను సంస్కరించువరకు ఇంకను ఉన్నందున — ఆయన మనలను మంచి మనస్సుతో స్పృశించిన తరువాత కూడ మనము నిష్ప్రయోజనమైన సేవకులమై, అడుగడుగునకు తడబడుచున్నందున, మనము ఆయనకు చేయు సేవ ఆయనచేత అంగీకరింపబడవలెనని అనిపించినప్పుడు కూడ, దానియందు ఎల్లప్పుడును ఏదో తప్పు కనబడును, నిజముగా అది త్రోసివేయబడుటకు పాత్రమైనది — మన లోపములను తుడిచివేయుటకై మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు సేవయు విధేయతయు దేవునికి ఇష్టమైనవి కావలసియుండెనని ప్రవక్త సూచించుచున్నాడు — అది తగిన పరిహారమును కూడ తనతో కూడ కలిగియున్నది. ఆయన చెప్పగోరినది సంక్షేపముగా ఇదియే. దీనినుండి మనము గ్రహింపవలసినదేమనగా, యేసుక్రీస్తు మనలను నీతిమంతులుగా తీర్చినది కేవలము ఆయన దేవుడైనందున కాదు, గాని మన స్వభావమును ధరించి, అందులో మనకు అసాధ్యమైనదియు, మనందరిని నలుగగొట్టి మన మెడలను విరుగగొట్టు భారముగా ఉండినదియునైన ధర్మశాస్త్రమును నెరవేర్చగోరిన తన విధేయత యొక్క శక్తిచేతనే. కాబట్టి మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు మన రక్షణకొరకు తన్ను తాను తగ్గించుకొని తన తండ్రియైన దేవునికి విధేయుడాయెను గనుక, మనము ఆయనచేత నీతిమంతులుగా తీర్చబడు విధము అదియే.

ఇప్పుడు ఆయన విశేషముగా “జ్ఞానమును” గూర్చియు చెప్పుచున్నాడు; దీనిద్వారా, మన ప్రభువైన యేసు మన రక్షణకు అవసరమైనదంతయు తన వ్యక్తియందు నెరవేర్చియుండుట చాలదనియు, మనము దానిని విశ్వాసముచేత గ్రహింపవలెననియు వ్యక్తపరచుచున్నాడు. కాబట్టి జ్ఞానము అవసరము. ఏలయనగా అనేకులైన అవిశ్వాసులు నశించుట మనము చూచుచున్నాము; వారికి మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు మరణము మరియు శ్రమలు వారి అధిక శిక్షావిధికి మాత్రమే ఉపయోగపడుచున్నవి, ఏలయనగా వారు ఆయన పవిత్ర రక్తమును కాళ్లక్రింద త్రొక్కి తమకు అర్పింపబడిన కృపను తిరస్కరించుచున్నారు. కాబట్టి మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు, రోగులందరికి స్వస్థత ఇచ్చుటకై అరణ్యమునందు ఎత్తబడిన సర్పమువలె ఉన్నను, మన పక్షమున ఆయనను గూర్చిన జ్ఞానముచేత తప్ప ఆయనవలన మనకు ప్రయోజనము కలుగదు. ఏలయనగా అరణ్యమునందు ఇత్తడి సర్పమును చూడవలసియుండినట్లు, ఆ చూపు లేకుండ సర్పముల కాటు ఎల్లప్పుడును ప్రాణాంతకమైనట్లు, నేడు సువార్త మనకు ఒక వేదికవలె ఉన్నది, మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తును ఎత్తి చూపుటకు — లేదా అది ఒక జెండావలె ఉన్నది, ఆయనను మన కన్నుల యెదుటనే మనకు చూపి, దూరమునుండి ఆయనను చూచునట్లు చేయుటకు. సంక్షేపముగా, (పౌలు చెప్పినట్లు) సువార్త ప్రకటింపబడునప్పుడు ఏ మరుగును ఉండదు; అచ్చట మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునందు ప్రకాశించు దేవుని కృపను ఒకడు ధ్యానించును; లేనియెడల సాతానుచేత తన కన్నులు కట్టబడియుండవలెను. ఏమైనను, ఇచ్చట చెప్పబడినదానిని — యేసుక్రీస్తు తన జ్ఞానముచేత మాత్రమే నీతిమంతులుగా తీర్చునని — మనము బాగుగా గమనింపవలెను. మన రక్షణ యొక్క సారము ముందుగా ఉండవలెనన్నది నిజమే; ఏలయనగా మనము విశ్వాసముచేత నీతిమంతులమని చెప్పబడునప్పుడు, ఇది యేసుక్రీస్తును బహిష్కరించుటకును, దేవుని కనికరమును బహిష్కరించుటకును కాదు, గాని దానిని మనకు చూపి దానియొద్దకు నడిపించుటకే.

కాని వీటన్నిటిని మరింత సులభముగా గ్రహించుటకు, మనము ముందుగా గమనింపవలసినదేమనగా, మనలోనే మనము నీతిమంతులము కాము, ఏలయనగా మన నీతిని మరెక్కడినుండియో అప్పుతెచ్చుకొనవలెను; ఏలయనగా మన జీవితమును ప్రతి విషయములోను ధర్మశాస్త్రమునకును దేవుని చిత్తమునకును సరిపోవునట్లు క్రమపరచుకొనగలిగినయెడల, అప్పుడు మనము ఆయనచేత అంగీకరింపబడుటకు యోగ్యులమగుదుము. ఎందుకు? ఆయన మంచితనమునకు ఊటయైయున్నందున ఆయన మంచిని తప్పక అంగీకరింపవలెను — లేనియెడల ఆయన తన్ను తానే నిరాకరించుకొనును. కాబట్టి మనము మన జీవితమును దేవుని ధర్మశాస్త్రమునకు అనుగుణముగా చేసికొని, ఆయన కోరు సంపూర్ణతను కలిగియుండగలిగినయెడల, మనము మన స్వకీయ క్రియలచేత నీతిమంతులమగుదుమనుట నిశ్చయము, అప్పుడు యేసుక్రీస్తు మనకు నిష్ప్రయోజనుడగును — పౌలు కూడ వాదించినట్లు. అందువలన దీనికి విరుద్ధముగా, మన నీతిని మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునుండి అప్పుతెచ్చుకొని అచ్చట వెదకవలసివచ్చినప్పుడు, మనకు అది లేదని దీని అర్థము. కాబట్టి లోకమంతయు పాపమునుబట్టి ఖండింపబడియున్నదని, మనము యేసుక్రీస్తు యొద్దకు రావలెనని చెప్పబడినప్పుడు మనయందు శాపము తప్ప మరేమియు లేదని దేవుడు మనకు చూపుచున్నాడని నిర్ణయింతము. ఇది ఒక విషయము. ఇప్పుడు ప్రాచీన తత్వజ్ఞానులు ధర్మమును గూర్చి విస్తారముగా మాట్లాడిరన్నది నిజమే; మంచిగా జీవించుటచేత దేవునికి ఇష్టులమగుదుమనునది కూడ సామాన్యాభిప్రాయమే — కాని ఇదంతయు ఏమి ప్రయోజనము కలిగించెను? ఏలయనగా మనుష్యులలో శ్రేష్ఠులును, పూర్తిగా నిందారహితులని ఎంచబడినవారును వేషధారణ తప్ప మరేమియు కలిగియుండలేదు, మరికొందరు సమస్త కీడునకు అప్పగింపబడిరి; ఇతరులకంటె సమర్థులనియు మిక్కిలి ప్రసిద్ధులనియు ఎంచబడినవారు సయితము ఘోరమైన దుర్గుణములను కలిగియుండిరి. కాబట్టి మనుష్యులు తమకిష్టమైనంత గర్వపడవచ్చును, ధర్మముగా జీవించుటను గూర్చి తమకిష్టమైనట్లు తలంచవచ్చును; వారు చేయగలిగినదంతయు చేసినప్పుడును, వారిని నడిపించుటకు అనేక చట్టములును నియమములును ఏర్పరచబడినప్పుడును, అయినను ఆ విధముగా వారు దేవుని యెదుట ఎన్నడును నీతిమంతులు కాజాలరు. ఎందుకు? ఏలయనగా పాపము మనయందు వేరుపారియున్నది, మానవ ఔషధములచేత శుద్ధిచేయబడజాలదు. సంక్షేపముగా, మనుష్యులు ధర్మమును ఎంత బోధించినను, వారి పాఠశాలకు వెళ్లుటచేత మనము నీతిమంతులుగా తీర్చబడము. అంతేగాక, ఇదిగో దేవుడు తన ధర్మశాస్త్రమును ప్రకటించుచున్నాడు, దానియందు నిజమైన సంపూర్ణమైన నీతి ఇమిడియున్నది — మోషే ప్రమాణముగా చెప్పునట్లు: “ఇదిగో, నేడు నేను నీ యెదుట మేలును కీడును ఉంచుచున్నాను; జీవమార్గమును మరణమార్గమును నీకు చూపుచున్నాను.” కాని ఈ లోపల అది మనలను నీతిమంతులుగా తీర్చగలదా? దేవుడు మన జీవితమును మంచిదిగాను పరిశుద్ధమైనదిగాను అంగీకరించునట్లు అది మనలను నడిపింపగలదా? దీనికి విరుద్ధముగా — ఏలయనగా ధర్మశాస్త్రము మరణమును తప్ప మరేమియు పుట్టించదు; అది మన శిక్షావిధిని రెట్టింపుచేయును; అది దేవుని ఉగ్రతను రగిలించును. పరిశుద్ధ లేఖనమునందు దానికి ఆపాదింపబడిన బిరుదులు ఇవియే.

ఇట్లుండగా, ధర్మశాస్త్రమే మనలను నీతిమంతులుగా తీర్చలేనియెడల, మనుష్యులు తమ సిద్ధాంతముచేతను తమ శాసనములచేతను నియమములచేతను మనలను నిజమైన నీతికి ఎట్లు తేగలరు? ఇప్పుడు దేవుని ధర్మశాస్త్రము నీతిమంతులుగా ఎట్లు తీర్చలేదని, ఎందుకని ఒకడు అడిగినయెడల — కారణము నేను ఇప్పటికే స్పృశించినదే. మనవైపున ఏ అడ్డంకియు లేనివారమైనయెడల, మనము జీవమును ఎట్లు పొందగలమో పొందవచ్చునో దేవుడు తన ధర్మశాస్త్రమునందు మనకు చాలినంతగా చూపుచున్నాడన్నది నిజమే. కాబట్టి దేవుని ధర్మశాస్త్రము మాట్లాడును, కాని మన హృదయములను సంస్కరింపదు. “నేను మీనుండి కోరునది ఇదియే” అని దేవుడు మనకు చూపినను, మన కోరికలన్నియు, మన అనురాగములును, మన తలంపులును ఆయన ఆజ్ఞాపించుదానికి విరుద్ధముగా ఉన్నయెడల, మనము శిక్షావిధి పొందుట మాత్రమే కాదు, నేను చెప్పినట్లు ధర్మశాస్త్రము దేవుని యెదుట మనలను మరింత అపరాధులనుగా చేయును. ఏలయనగా ఇంతకుముందు మనము అజ్ఞానముచేత పాపము చేసియుందుము; కాని ఇప్పుడు తెలిసియే మనము దేవుని ఎదిరించుచున్నాము, ఎంతగాననగా ఆయనను ధిక్కరింపగోరుచున్నట్లు కనబడును. ఏలయనగా తన యజమానుని చిత్తమెరిగియు దానిని చేయని సేవకుడు రెట్టింపు దెబ్బలు పొందునని మనకు తెలియును. అందువలననే ధర్మశాస్త్రము ఉగ్రతను తప్ప మరేమియు పుట్టించదని చెప్పబడినది — అనగా దానిచేత మనము బోధింపబడిన తరువాత అది మనకు విరోధముగా దేవుని ఉగ్రతను ఇంకను రగిలించును. అది మనకు మరణమును తెచ్చును, ఎట్లు? ఏలయనగా అందులో మనము పూర్తిగా శపింపబడినవారమనియు నశించినవారమనియు ధ్యానించుదుము. అది జీవమును ఏ మాత్రమును ప్రకటింపదా? ప్రకటించును — కాని ఈ లోపల మనము దానిని పొందలేము. కాబట్టి నీతిమంతులుగా తీర్చబడుటకు మరియొక మార్గము ఉండవలెను — అది సువార్తయందే. ఏలయనగా సువార్తయందు దేవుడు “ఇదిగో, మీరు ఇది అది చేయవలెను” అని చెప్పడు, గాని “నా అద్వితీయ కుమారుడు మీ విమోచకుడని నమ్ముడి; మీ సమస్త రోగములకు ఔషధముగా ఆయన మరణమును శ్రమలను అంగీకరించుడి; ఆయన రక్తములో మిమ్ములను ముంచుకొనుడి, అది మీకు శుద్ధీకరణమగును, దానిచేత మీరు శుద్ధులగుదురు; ఆయన నాకు అర్పించిన బలిపై ఆధారపడుడి, ఇదిగో మీరు ఎట్లు నీతిమంతులగుదురో చూడుడి” అని చెప్పును.

కాబట్టి సువార్త మనలను మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునొద్దకు తిరిగి తెచ్చి, దేవుని ఉచిత కనికరముచేత ఆయన మన పక్షమున పరిహారము చేసియున్నాడు గనుక సమస్త నీతిని ఆయనయందు వెదకుడని ఆజ్ఞాపించుచున్నది — ఇదిగో, ఆయనను గూర్చిన జ్ఞానముచేత మనము ఎట్లు నీతిమంతులుగా తీర్చబడుదుమో చూడుడి. రోమీయులకు పదియవ అధ్యాయమునందు పౌలు వివరించునది ఇదియే; ఏలయనగా అచ్చట ఆయన రెండు నీతులను పోల్చుచున్నాడు, ఒకటి ధర్మశాస్త్రమునకు చెందినది, రెండవది విశ్వాసమునకు చెందినది. ధర్మశాస్త్రమునకు నీతి ఉన్నదని ఆయన చెప్పుచున్నాడు — నిజముగా “ఈ క్రియలను చేయువాడు వాటివలన బ్రదుకును” అని అది చెప్పునప్పుడు. ఏలయనగా దేవుని ఆజ్ఞలన్నిటిని మనము నెరవేర్చగలిగి, మన జీవితము ఎంత చక్కగా క్రమపరచబడియుండిన యెడల అందులో దోషమైనను కళంకమైనను ఉండకపోవునో, అప్పుడు ఆయన మనలను నీతిమంతులనుగా అంగీకరించునని, ప్రతిఫలము పూర్తిగా నిశ్చయమై యుండునని, మనము దానిని పొందక భంగపడమని దేవుడు మనకు వాగ్దానము చేసియున్నాడన్నది నిజమే. కాబట్టి ధర్మశాస్త్రము యొక్క నీతి విషయమై ఇది ఒక నిశ్చయమైన సంగతి; కాని ఈ లోపల ధర్మశాస్త్రము ఆజ్ఞాపించినదానిని ఎవడు చేయుచున్నాడు? మనము పూర్తిగా వ్యతిరేక మార్గమున పోవుచున్నాము, (నేను ఇప్పటికే చెప్పినట్లు) దేవుని ధిక్కరింపగోరుచున్నట్లు కనబడును. కాబట్టి ధర్మశాస్త్ర నీతి విషయమై ద్వారము మనకు మూయబడినది, దేవుని శాపము తప్ప మనకు మరేమియు మిగిలి లేదు. కాని సువార్తయందు ఇట్లు చెప్పబడినది: “ఇదిగో వాక్యము నీ హృదయములోను నీ నోటిలోను ఉన్నది.” ఇది ఎట్లు? పౌలు ఇట్లు మాట్లాడుచు, వాక్యము మన హృదయమునందును మన నోటియందును ఉండవలెనన్న మనము యేసుక్రీస్తు యొద్దకు రావలెనని మనకు చూపుచున్నాడు; ఏలయనగా ఆయనే తన పరిశుద్ధాత్మచేత రక్షణ సిద్ధాంతమును వ్రాసి చెక్కువాడు; లేనియెడల మన చెవులు మాత్రమే వ్యర్థముగాను ఏ ప్రయోజనము లేకయు దెబ్బతినియుండును. కాబట్టి మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు తన వాక్యమును హృదయమునందు ఉంచుచున్నాడు గనుక, ఆయనయందు మనకు కొదువగానున్న దానినంతటిని వెదకుటకు నిర్మలమును యథార్థమునైన అనురాగమును మనకు అనుగ్రహింపవలెనని ఆయనను వేడుకొందము. ఇదిగో, ఆయనను గూర్చిన జ్ఞానముచేత మనము ఎట్లు నీతిమంతులుగా తీర్చబడుదుమో చూడుడి — ఏలయనగా దేవుని సంతృప్తిపరచు ఏదో పరిహారమును తెచ్చుట ఇక్కడ విషయము కాదు; “ప్రభువా, నీవు మమ్ములను స్వీకరించుటకు మేము అర్హులమైతిమి” అని లెక్క చెప్పుటకు రావలసిన విషయము కాదు; గాని, “మేము పేద పాపులమనియు, నీ తీర్పునకు లోనైనవారమనియు, మా వైపున దానిని తీర్చుట అసాధ్యమనియు, దానిని తీర్చుటకు యేసుక్రీస్తు మాత్రమే చాలినవాడని గుర్తింపవలెననియు ఒప్పుకొనుచున్నాము” అని చెప్పవలసిన విషయము. కాబట్టి దీనిని పూర్తి దీనత్వముతో ఒప్పుకొందము; మన ప్రభువైన యేసు తన హస్తమును చాపి మనలను నరకపు అగాధములనుండియు లోతులనుండియు లాగువరకు మనము నశించినవారమనియు, శూన్యులుగా చేయబడినవారమనియు అంగీకరింతము. ఇప్పుడు, మనము దీనిని ఒప్పుకొంటిమా? మన ప్రభువైన యేసు మన లోపములన్నిటిని పూరించునని కూడ గుర్తింతము. మనము మలినపడి మురికితో నిండియుండినయెడల, ఆయన రక్తము మన కడుగుట, దానిచేత మనము శుద్ధులగుదుము; మనము దేవునికి మాత్రమే కాక మన విరోధియైన సాతానునకు కూడ అప్పులలో మునిగియుండినయెడల, దేవుని కుమారుని మరణము మరియు శ్రమలయందు చెల్లింపు జరిగిపోయినది; మనము అపవిత్రులమును అసహ్యులమునైయుండినయెడల, మన ప్రభువైన యేసు అర్పించిన బలి సువాసనగల సుగంధముగా ఉన్నది, తద్వారా మనయందున్న కీడంతయు తుడిచివేయబడును. కాబట్టి మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తును గూర్చిన జ్ఞానముచేత మనము ఎట్లు నీతిమంతులుగా తీర్చబడుచున్నామో చూడుడి.

ఇప్పుడు ఈ సిద్ధాంతమును అనుసరించి, మొదటిగా మనము మన నీతిని దూరమున వెదకకూడదని చూచుచున్నాము, ఏలయనగా మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు వ్యక్తియందు మనము దానిని కనుగొందుము, ఆయన మన స్వభావమును ధరించి మనకు సహోదరుడాయెను. ఇది గొప్ప ప్రాముఖ్యము గలది, ఏలయనగా మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు దైవ సారముచేత మనము నీతిమంతులుగా తీర్చబడినయెడల, మనము ఆయన నీతికి దూరముగా ఉండవలసివచ్చును, దానిని ఎన్నడును చేరజాలము. కాని ఆయన మనకిచ్చు నీతి ఆయన మానవ స్వభావమునందు నెరవేర్చబడినదని చెప్పబడినప్పుడు, మనము ఆయన యొద్దకు మరింత సన్నిహితముగా ఎట్లు రాగలమో చూడుడి. అందువలననే సాతాను ఈ సిద్ధాంతమును కలవరపరచగోరెను; మన ప్రభువైన యేసు తన విశ్వాసులను నీతిమంతులుగా తీర్చుట ఆయన దేవుడైనందువలననే అని కలగన్న ఉన్మాదులు కలిగిరి. కాని దీనిని బట్టి (నేను ఇప్పటికే చెప్పినట్లు) మనము మన నీతిని దూరమున వెదకవలసివచ్చును, ఇది మనలను ధైర్యహీనులుగా చేయుటకును, మనము ఆయన యొద్దకు రాకమునుపే మూర్ఛిల్లునట్లు చేయుటకును ఉపయోగపడును. కాని దీనికి విరుద్ధముగా, ఆయన మనలను తన యొద్దకు పిలుచుచున్నాడు, ఏలయనగా ఆయన తన్ను తాను మర్త్యుడైన మనుష్యునిగా చేసికొని మధ్యవర్తిగా నియమించుకొనెను, తద్వారా మనము అచ్చట మన నీతిని వెదకునట్లు.

కాబట్టి మనము గమనింపవలసిన ఒక విషయము ఇదిగో; మిగిలినదానికి ఎల్లప్పుడును ఈ జ్ఞానమునకే వచ్చెదము. అవిశ్వాసులు తమకు తామే ద్వారమును మూసికొని, మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తుద్వారా తాము పొందవలసిన మేలును కోల్పోవుచున్నారు గనుక, సువార్తయందు మనకు ఇయ్యబడిన సాక్ష్యమును స్వీకరించుటకు మన చెవులను జాగ్రత్తగా ఉంచుకొందము. నిన్న మనము ఉదహరించిన వాక్యభాగమునందు పౌలు చెప్పునది ఇదియే: పాపమెరుగని యేసుక్రీస్తు మన కొరకు పాపముగా చేయబడెనని, నేడు ఇది సువార్తయందు నెరవేరుచున్నదని. “మేము యేసుక్రీస్తు పేరట రాయబారమును వహించుచున్నాము” (అని పౌలు చెప్పుచున్నాడు), “మీరు దేవునితో సమాధానపడుడని వేడుకొనుచున్నాము.” పౌలు అచ్చట రెండు సమాధానపరచుటలను ఉంచుచున్నాడు. ఒకటి మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు వ్యక్తియందు, ఆయన మన కొరకు బలిగా అర్పింపబడినప్పుడు జరిగినది. రెండవది మనము ప్రతిదినము విశ్వాసముచేత పొందునది; అనగా మనము ఆయనకు కోపము రేపినను, ఆయన మన తప్పిదములన్నిటిని మరచి వాటిని తన పాదముల క్రింద ఉంచుటకు ఎల్లప్పుడును సిద్ధముగా ఉన్నాడని, ఆయన అర్పించు మేలును మనము అంగీకరించినయెడల చాలునని దేవుడు మనకు ప్రకటించునప్పుడు. కాబట్టి మనము సువార్త జ్ఞానమును ఇప్పటికంటె ఎక్కువగా విలువైనదిగా ఎంచుటయు, అది మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు మరణము మరియు శ్రమలయందు మనలను పాలివారినిగా చేయుటకేనని గుర్తించుటయు నేర్చుకొందము. ఏలయనగా మనము ఆయన శరీరములో అంటుకట్టబడినాము, ఆయన అవయవములుగా చేయబడినాము, ఆయనకు కలిగినదంతయు మనకు సామాన్యముగా చేయబడి సువార్తద్వారా మనకు స్వకీయముగా చేయబడినది; అందువలననే పౌలు సువార్త విశ్వసించు ప్రతివానికి రక్షణ కలుగజేయు దేవుని శక్తియని చెప్పుచున్నాడు — దీని ద్వారా, మనము సువార్తద్వారా రక్షింపబడుటను నిరాకరించినయెడల, దేవుడు తన కుమారుని వ్యక్తియందు మనకొరకు సంపాదింపగోరిన రక్షణను, ఆయన ప్రతిదినము మనలను ఆహ్వానించుచు హెచ్చరించుచున్న రక్షణను మనము తిరస్కరించినట్లేనని ఆయన చూపుచున్నాడు. కాబట్టి మనము గమనింపవలసినది సంక్షేపముగా ఇదియే.

ఇప్పుడు పోపు మతమునందు సువార్త మరుగుపరచబడి, నిజముగా పూర్తిగా తుడిచివేయబడినందున పేద ఆత్మలు ఎల్లప్పుడును ఆకలితో ఉండిపోవుచున్నవని మనము చూచునప్పుడు సువార్తను మరింతగా విలువైనదిగా ఎంచవలెను. ఏలయనగా అచ్చట ఒక విధముగా ప్రసంగము జరుగుచున్నను, అయినను పేద ప్రజలు ఎల్లప్పుడును సందేహమునందును సంశయమునందును విడువబడుదురు; దేవుడు దయగలవాడని ఎవనికిని ఎన్నడును నిశ్చయత కలుగదు. పైగా దేవుని ప్రేమను గూర్చి మనకు నిశ్చయత ఉండుట అహంకారమగునని, దానిని గూర్చి మనకు ఏదో ఊహ మాత్రమే ఉండవలెనని పోపు మతస్థులు చెప్పుదురు. కాని ఇది మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు మరణము మరియు శ్రమల ఫలమును శూన్యము చేయుటయే. కాబట్టి దేవుడు మనలను ప్రేమించుచున్నాడని, మనలను తన స్వంత పిల్లలుగా అంగీకరించుచున్నాడని మనకు నిశ్చయత కలుగునంతగా సువార్తవలన లాభము పొందుట నేర్చుకొందము. కావున (నేను ఇప్పటికే చెప్పినట్లు) లోకములో అధికభాగము దీనికి ఇంత దూరముగా ఉన్నదని మనము చూచునప్పుడు ఈ కృపను మరింతగా విలువైనదిగా ఎంచి ఘనపరచెదము.

ఇప్పుడు ప్రవక్త చేర్చిన మాట కూడ మిగిలియున్నది — ఆయన అనేకుల కొరకు తన ప్రాణమును ఇచ్చెనని. దీనిద్వారా, దేవుడున్నాడని నమ్ముటకు ఒక వ్యర్థమైన భావన కలిగియుండుటవలనను, యేసుక్రీస్తు మరణమును శ్రమలను అనుభవించెనని అస్పష్టముగాను సాధారణ గ్రహింపుచేతను తెలిసికొనుటవలనను విశ్వాసముచేత మనము నీతిమంతులుగా తీర్చబడమని — గాని దేవుడు మనకు అనుకూలుడై మన తప్పిదములను అపరాధములను ఇకమీదట మనకు ఆపాదింపకుండునట్లు, అర్పింపబడిన బలియందు విశ్వాసముచేత మనము పాలివారమగుదుమని — ఆయన సూచించుచున్నాడు. పోపు మతస్థులు మిక్కిలి మందబుద్ధులును పశుప్రాయులునై యుండుటవలన, మనము విశ్వాసముచేత మాత్రమే నీతిమంతులుగా తీర్చబడమని చూపగోరునప్పుడు వారు ఇట్లు వాదింతురు: మనము దేవుని కనికరముచేత నీతిమంతులుగా తీర్చబడుచున్నాము — కాబట్టి అది విశ్వాసముచేత మాత్రమే కాదు; తరువాత, మనము మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు మరణము మరియు శ్రమలచేత నీతిమంతులుగా తీర్చబడుచున్నాము — కాబట్టి అది ఇక విశ్వాసముచేత మాత్రమే కాదు; అనగా ఒకడు, మనము వేడిమిచేత వెచ్చబడుచున్నాము, కాబట్టి అది సూర్యునిచేత కాదు; మనము వెలుగుచేత ప్రకాశింపబడుచున్నాము, కాబట్టి అది సూర్యునిచేత కాదు అని చెప్పునట్లు ఉన్నది. ఇప్పుడు విశ్వాసమును గూర్చి చెప్పబడినప్పుడు, అది మనలను సువార్తయొద్దకు తిరిగి తెచ్చుటకే అని గమనింతము; ఏలయనగా (నేను చెప్పినట్లు) ఇచ్చట రెండు విధములైన నీతులు కలవు. ధర్మశాస్త్రమువలన, దేవుడు అందులో మనకు ఆజ్ఞాపించినదంతయు మనము నెరవేర్చినప్పుడు మనము నీతిమంతులమగుదుమని చెప్పబడినది. ఇప్పుడు దానిని పొందుట అసాధ్యము — కాబట్టి మనము ఈ నీతినుండి దిగంబరులమైయున్నాము; దానినుండి పూర్తిగా ఛేదింపబడియున్నాము. మరియొక నీతి కలదు, అనగా యేసుక్రీస్తునందు మనము కనుగొనునది; మనలను మనము బాగుగా పరిశీలించుకొని మన దుష్టత్వమునుబట్టి దోషులుగా నిర్ధారింపబడి, దేవుడు మనకు విరోధముగా ప్రతీకారముతో ఆయుధధారియై యున్నాడని మనకు తోచుటవలన, ఆయన మనలను కొట్టి నాశనము చేయుట తప్ప మరేమియు మిగిలి లేదని భయము తప్ప మరేమియు మనకు లేనప్పుడు. కాబట్టి మనము ఈ స్థితికి, ఇంతటి ఆపత్కాలమునకు వచ్చినప్పుడు, మన దుఃఖములన్నిటిని మెత్తపరచు ఔషధమును మనకిచ్చు యేసుక్రీస్తును చూడుడి — అనగా ఆయన మన కొరకు సంపాదించిన రక్షణను పొందుటకు ఆయన ఒక్కడే మనకు చాలునని ఆయన మనకు నిశ్చయపరచుచున్నాడు. విశ్వాసముచేత మనము ఎట్లు నీతిమంతులుగా తీర్చబడుదుమో చూడుడి.

కాబట్టి ప్రవక్త తరువాత పౌలు మాట్లాడిన విధముగానే మాట్లాడుచున్నాడని మనము చూచుచున్నాము. అదేమనగా, మొదటిగా మనము మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు మరణము మరియు శ్రమల యొద్దకు వచ్చి, ఆయన మన కొరకు సిలువవేయబడియుండుటను అచ్చట ధ్యానింపవలెను; తరువాత, యేసుక్రీస్తు చేసినదియు అనుభవించినదియు నేడు మనకు చెందినదనియు మనకు అన్వయింపబడుచున్నదనియు సువార్తద్వారా మనము నిశ్చయత పొందవలెను, ఏలయనగా ఈ మరణము నిష్ప్రయోజనమై యుండకూడదనియు, అది సంపూర్ణ శక్తియు ఫలితమునుగల బలియై ప్రతిదినము మనయందు ఫలించవలెననియు తండ్రి కోరుచున్నాడు. కాబట్టి ఈ వాక్యభాగమునుండి మనము గ్రహింపవలసినది సంక్షేపముగా ఇదియే.

ఈ లోపల, మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తును గూర్చిన ఈ జ్ఞానము వ్యర్థమైన సంగతి కాదని గమనింతము — సువార్త జ్ఞానమును గూర్చి చెప్పబడినప్పుడు అనేకులు, బోధింపబడినదానిని ఏదో క్షణికమైన తలంపుచేత గ్రహించిన చాలునని అర్థము చేసికొనునట్లు కాదు; గాని మనము మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తును మన రక్షణకు ఏకైక కారణముగా ఎంచుకొనవలెనని. మనము మనలో మనము నశించినవారమని అంతరంగమున తీవ్రముగా గ్రహించితేనే గాని, తరువాత దేవుడు తాను ఒకప్పుడు మనలను కనికరమునకు స్వీకరింపనిచ్ఛయించినట్లే నేడు దీనిని మనయందు ప్రబలము చేయునని గ్రహించితేనే గాని ఇది చేయబడజాలదు. నిజముగా, పరిశుద్ధాత్మచేత మనము ప్రకాశింపబడితేనే గాని ఈ జ్ఞానమును పొందుట మనకు అసాధ్యము — దానిని మనము కలిగియున్నప్పుడు, దేవుడు మనయందు కార్యము చేయగోరుచున్నాడనుటకు, మనము ముందు ఎంతో దూరముగా ఉండిన తన నీతిని మనకు స్వాధీనపరచుటకు ఇచ్ఛయించుచున్నాడనుటకు అది ఇప్పటికే తప్పిపోని గుర్తు. కాబట్టి దేవుడు సువార్తను ప్రకటింపజేయును గాని; ఇది చాలదు — మనము ఆయన పరిశుద్ధాత్మచేత లోపల స్పృశింపబడువరకు (ఒకడు చెప్పునట్లు) అర్థరహితమైన వదరును తప్ప మరేమియు గ్రహింపము (విశ్వాసము ఎచ్చటినుండి వచ్చునో చూడుడి); అప్పుడు మనము ఈ సిద్ధాంతము యొక్క ఫలమును అనుభవించుటకు యేసుక్రీస్తునకు మంచి నిజమైన శిష్యులమగుదుము. ప్రవక్త ఇచ్చట మనకు చూపునది ఇదియే.

ఇప్పుడు ఆయన యేసుక్రీస్తు పాపములను ఎట్లు భరించెనో మరల చెప్పుచున్నాడు; ఆయనయందే పరిహారము ఉన్నదని చూపుటకును, మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తుద్వారా మనము దానినుండి విడిపింపబడకపోయినయెడల మన పాపములు మనలను నరకపు అగాధములలోనికి ముంచివేయు భారమగునని చూపుటకును. ఏలయనగా పాపము దేవుని ఉగ్రతను తప్ప మరేమి తనతో తెచ్చును? దేవుడు తన వ్రేలు మాత్రమే ఎత్తినను, లోకమంతటిని నాశనము చేసి పాడుచేయుటకు అది చాలును — ఆయన ఊపిరికే కొండలు కరిగిపోవును, పర్వతములు మైనమువలె కరిగి ప్రవహించిపోవునని చెప్పబడినట్లు. కాబట్టి దేవుడు తన కోపమునకును ఉగ్రతకును అతి చిన్న సూచన ఇచ్చినను, లోకములో కరిగిపోనంత స్థిరమైనది ఏదియు లేదు; దేవుడు న్యాయాధిపతిగా మనకు కఠినమైన ముఖమును చూపి లెక్క చెప్పుటకు మనలను పిలిచినప్పుడు, ఇంతటి బలహీన ప్రాణులమైన మనకు ఏమగును? ఆయన నోటి స్వరమును వినవలసిన అవసరము కూడ మనకు ఉండదు — మనలను పిలుచుటకు ఆయన ఇచ్చు సూచన మాత్రమే మనలను మ్రింగివేయు అగాధమగును. కాబట్టి మన పాపములు నిజముగా మనకు సహింపరాని భారమై యుండవలెను. ఇప్పుడు వాటి సంఖ్య మనయందు అనంతము, వాటిని మోయుటకును వాటిక్రింద నిలిచియుండుటకును మనకు భుజములు లేవు. కాని యేసుక్రీస్తు విషయమై చెప్పవలెనన్న, ఆయన తన శరీరము యొక్క బలహీనతయందు బాధపడినను, తనకు ఇయ్యబడిన ఆత్మ శక్తిచేత ఎల్లప్పుడును ఆదరింపబడెను. కొలొస్సయులకు పౌలు దీనిని గూర్చి చెప్పినట్లు ఆయన సిలువపైనే తన విజయోత్సవములను ఎట్లు జరిపెనో చూడుడి. కాబట్టి ప్రవక్త చెప్పిన దానికే మనము ఎల్లప్పుడును తిరిగి రావలెను — పేతురు కూడ తన మొదటి పత్రికయందు దీనికి మంచి వ్యాఖ్యాత, ఆయన మ్రానుపై మన పాపములను భరించెనని చెప్పుచున్నాడు. మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు మన పాపములను భరించుటకు మ్రాను యొక్క శక్తి ఆయనకు సహాయపడెనన్నది కాదు; కాని సిలువవేయబడినప్పుడు ఆయన దేవునిచేత శపింపబడినవానివలె ఉండి, మనము ముంచివేయబడవలసిన శాపమంతటిని పొందెనని తెలుపుటకే ఆయన వాటిని మ్రానుపై భరించెనని చెప్పుచున్నాడు. కాబట్టి దాని ఫలమును మనకు అనుభవింపజేయుటకును, నేడు ఆయన మనలను పాలివారినిగా చేసిన విజయమును మనము అనుభవించునట్లు చేయుటకును ఆయన ఇదంతయు పొందెను. కాబట్టి మనలో మనము భారముతో ఉండినయెడల, విముక్తి పొందుటకు యేసుక్రీస్తు యొద్దకు వచ్చెదము; ఆ సాధనమును గుర్తింతము — అనగా ఆయనచేత మన ఋణములన్నిటినుండి మనము విడుదల పొందియున్నాము, కాబట్టి దేవుని యెదుట లెక్క చెప్పవచ్చునప్పుడు ఏదైనను పరిహారమును చెల్లింపును తేగలమని ఇక ఊహింపకూడదు. కాబట్టి మనము ఎల్లప్పుడును ఈ చివరినుండి — పూర్తిగా కలవరపడుటనుండి — ఆరంభింపవలెను; ఇక మిగిలిన దానికి, మన ప్రభువైన యేసు మన భారమును భరించియున్నాడు గనుక మనము ఇప్పుడు విడుదల పొందియున్నామని సందేహింపకుందము; మనము దేవుని తీర్పునుండి విడిపింపబడియున్నామని తెలిసికొని తలలెత్తుకొని ఉండెదము.

కాబట్టి ఇచ్చట మనము గ్రహింపవలసినది సంక్షేపముగా ఇదియే — యేసుక్రీస్తు తన్ను తాను దేవుని సేవకు సమర్పించుకొనినప్పుడు, ఆయన అప్పుడు ప్రమాణపూర్వకముగా చెప్పినట్లు, ఆయన అర్పించిన బలిచేత మనము ఒకసారి పరిశుద్ధపరచబడియున్నాము గనుక — నేడు మన పాపములను ఆయనపై మోపి, ఆయనయందు సంపూర్ణ నీతిని వెదకవలెను; దీనిని చేయుటకు మనము సువార్తకు చెవి యొగ్గవలెను, అచ్చట దేవుడు కృపగల స్వరముతో మనలను తన యొద్దకు పిలుచుచున్నాడని, మనకు అసాధ్యమైనదియు నిరాశకు మాత్రమే నడిపింపగలదియునైనదానిని ఆయన మననుండి కోరడని తెలిసికొనవలెను — ధర్మశాస్త్రమువలన “ఇవన్నియు నెరవేర్చనివాడు శపింపబడినవాడు” అని చెప్పబడినట్లు (ఇది మనలను రక్షణనుండి పూర్తిగా బహిష్కరించుటయే) — కాని ఇచ్చట మనము పేద పాపులమైనయెడల తగిన ఔషధమును దేవుడు మనకు అన్వయించునని ప్రకటింపబడుచున్నది — అనగా మనము మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునందు నీతిమంతులుగా తీర్చబడుదుము, మనము ఉన్న అటువంటి కొరతయందు విముక్తి పొందుటకు పేద భిక్షకులవలె అచ్చటికి వచ్చి. ఇంకను, మన ప్రభువు “నీతిమంతుడు” అని పేర్కొనబడినప్పుడు, ఆయన మన స్వభావమును ధరించినందున మనలను నీతిమంతులుగా తీర్చుచున్నాడని చూపుటకే అది అని తెలిసికొందము, తద్వారా అట్టి మేలును అనుభవించుటకు దేవునియొద్దకు మనకు స్వకీయ ప్రవేశము కలుగును; “మేఘములకు పైగా ఎవడు ఎక్కును?” అని మనము చెప్పకుందము; పౌలు మోషే నుండి ఈ వాక్యభాగమును ఉదహరించుచు, సువార్త మనకు ప్రకటింపబడినప్పుడు దేవుడు మనకు సమీపముగా ఉన్నాడా అని తెలిసికొనుటకు మనము ఇక దీర్ఘ చర్చలు చేయకూడదని చూపుచున్నాడు. ఏలయనగా అది యేసుక్రీస్తును ఆయన పరలోక సింహాసనమునుండి లాగివేయుటయే. అదే విధముగా “అగాధములోనికి ఎవడు దిగును?” అని మనము ఇక వాదింపకుందము. ఏలయనగా యేసుక్రీస్తు అచ్చటికి దిగెను, తద్వారా ఆయన మనలను దానినుండి లాగివేసెనని మనము నిశ్చయత పొందునట్లు; ఇప్పుడును ఆయన మధ్యవర్తి పరిచర్యను నెరవేర్చుచున్నాడు; తన నీతియందు మనలను ఎంత సంపూర్ణముగా పాలివారినిగా చేయగోరుచున్నాడనగా, మనము దానిని ధరించుకొనవలెనని, దానిని స్వాధీనపరచుకొనవలెనని, అది మనయందు నివసింపవలెనని, దాని ద్వారా మనము ఎట్టి సందేహమును లేకుండ ఆయనను పిలుచునట్లు ఆయన తండ్రియైన దేవునియందు సంపూర్ణ నమ్మకముతో లేవనెత్తబడవలెనని ఆయన ఇచ్ఛయించుచున్నాడు.

ఇప్పుడు మన మంచి దేవుని మహిమ యెదుట మన తప్పిదములను అంగీకరించుచు సాగిలపడుదము, ఆయనను ప్రార్థించుచు, ఇత్యాది.