ప్రార్థనలో పాటింపవలసిన నియమములు, అనుభాగములు 4-16

III.

ప్రార్థనలో పాటింపవలసిన నియమములు

4. కాబట్టి యథార్థమైన ప్రార్థనకు మొదటి నియమము ఏదనగా, దేవునితో సంభాషించుటకు ప్రవేశించువారికి తగినట్లుగా మన హృదయమును మనస్సును సిద్ధపరచుకొనుట. మనస్సు విషయములో దీనిని మనము సాధించునది ఎట్లనగా, దేవుని ప్రత్యక్షమైన నిర్మలమైన ధ్యానమునకు అడ్డుపడగల శరీర సంబంధమైన తలంపులను చింతలను విడిచిపెట్టి, అది పూర్తిగా ప్రార్థనయందే లగ్నమగుటయేగాక, సాధ్యమైనంత వరకు తన్ను తానే మించి ఎత్తబడి నడిపింపబడినయెడల. చింత యొక్క కొరుకుడును ఏ మాత్రమును అనుభవింపనంతగా విముక్తమైన మనస్సును ఇక్కడ నేను కోరుట లేదు; దానికి విరుద్ధముగా, విస్తారమైన చింతవలననే ప్రార్థన యొక్క ఆసక్తి రగుల్కొనును. దేవుని పరిశుద్ధ సేవకులు లోతైన అగాధము నుండియు మరణపు దవడల నుండియు ప్రభువునకు మొఱ్ఱ యొక్క స్వరమును పైకి పంపునప్పుడు, వ్యాకులత అని చెప్పకున్నను, గొప్ప వేదనను వెల్లడించుచున్నారని మనము చూచుచున్నాము. నేను చెప్పునదేమనగా, మనస్సు అస్పష్టమైన సందిగ్ధతలో ఇటు అటు త్రోయబడుటకును, పరలోకము నుండి క్రిందికి లాగబడుటకును, భూమిపై పాకుచుండునట్లు నిలిపి ఉంచబడుటకును కారణమగు పరాయివియు బాహ్యమైనవియునగు చింతలన్నియు పారదోలబడవలెను. అది తన్ను మించి ఎత్తబడవలెనని నేను చెప్పునప్పుడు, మన గ్రుడ్డిదియు మందబుద్ధియునైన వివేకము కల్పించుటకు అలవాటుపడిన వాటిలో దేనిని దేవుని సన్నిధికి తేకూడదనియు, తన వ్యర్థత్వము యొక్క అల్పమైన పరిమితిలో తన్ను తాను బంధించుకొనియుండక, దేవునికి తగిన పవిత్రతకు ఎదుగవలెననియు నా భావము.

5. ఈ రెండు విషయములును విశేషముగా గమనింపదగినవి. మొదటిది: ప్రార్థించుచున్నానని చెప్పుకొను ప్రతివాడును తన తలంపులన్నిటిని భావములన్నిటిని అటువైపే త్రిప్పవలెను; (సాధారణముగా జరుగునట్లు) తిరుగులాడు తలంపులచే చెదరిపోకూడదు; ఏలయనగా, మితిమీరిన స్వేచ్ఛకును భయరాహిత్యమునకును లోనైన మనస్సును సూచించు ఆ చపలత్వము కంటె దేవునికి చెల్లింపవలసిన భక్తిభావమునకు విరుద్ధమైనది మరేదియును లేదు. ఈ విషయములో అది ఎంత కష్టమని మనకు అనుభవమగునో అంత ఎక్కువ శ్రద్ధతో మనము ప్రయాసపడవలెను; ఏలయనగా, ఎన్నో తలంపులు దూరి వచ్చి, ప్రార్థన యొక్క ధారను భంగపరచుటయో, ఏదో తిరుగుడు ద్వారా లేక పక్కదారి ద్వారా దానిని ఆలస్యము చేయుటయో చేయుచున్నట్లు అనుభవింపనంతగా ప్రార్థనయందు లగ్నమైనవాడు ఎవడును లేడు. దేవుడు మనలను సన్నిహిత సంభాషణకు చేర్చుకొనునప్పుడు, ఆయన యెడల భక్తి మన మనస్సులను అదుపులో ఉంచకుండగా, పవిత్రమైనవాటిని అపవిత్రమైనవాటితో కలిపి, ఆయన గొప్ప దయను దుర్వినియోగపరచుట ఎంత అనుచితమో ఇక్కడ ఆలోచింతము; ప్రార్థనలో మనవంటి వానితో సంభాషించుచున్నట్లుగా, ఆయనను మరచి, మన తలంపులను ఇటు అటు పరుగెత్తనిచ్చుట ఎంత తగనిది. కాబట్టి, దేవుని మహిమ చేత ఎంతగా ముద్రింపబడినవారై, సమస్త లౌకిక చింతలును అనురాగములును లేనివారై ప్రార్థనలో ప్రవేశించుచున్నారో వారే తప్ప మరెవరును ప్రార్థనకు యథోచితముగా సిద్ధపడరని తెలిసికొందము. ప్రార్థనలో మన చేతులెత్తు ఆచారము, మన తలంపులు పైకి లేవనియెడల మనము దేవునికి ఎంతో దూరమున ఉన్నామని మనకు జ్ఞాపకము చేయుటకే ఉద్దేశింపబడినది: కీర్తనలో చెప్పబడినట్లు, "యెహోవా, నీ తట్టు నా ప్రాణమును ఎత్తుచున్నాను" (కీర్తన 25:1). మరియు లేఖనము మన ప్రార్థనను ఎత్తుట అను పదమును పలుమారు వాడుచున్నది; దేవునిచే ఆలకింపబడగోరువారు బురదలో పొర్లకూడదని దాని భావము. సారాంశమేమనగా, దేవుడు మనయెడల ఎంత ఉదారముగా వ్యవహరించి, మన చింతలను ఆయన రొమ్మున దించుకొనుటకు దయతో ఆహ్వానించునో, ఈ ఆశ్చర్యకరమును అనుపమానమునైన ఆశీర్వాదము మన అంచనాలో ఇతర సమస్తమునకంటె ఎక్కువ తూగి, మన అనురాగమును గెలుచుకొని, ప్రార్థన మన ప్రతి తలంపును ప్రతి భావమును గంభీరముగా లగ్నము చేయకున్నయెడల, మనకు అంతగా క్షమార్హత తక్కువ. మన మనస్సు సమస్త అడ్డంకులకు వ్యతిరేకముగా గట్టిగా ప్రయత్నించి పైకి లేచినగాని ఇది జరుగదు. మన రెండవ ప్రతిపాదన ఏదనగా, దేవుడు అనుమతించినంత మేరకే మనము అడుగవలెను. ఏలయనగా, మన హృదయములను కుమ్మరింపుడని ఆయన ఆజ్ఞాపించినను (కీర్త. 62:8) అవివేకమైనవియు భ్రష్టమైనవియునగు కోరికలకు ఆయన విచక్షణ లేకుండ కళ్లెమును వదలిపెట్టడు; మరియు విశ్వాసుల కోరికను తీర్చెదనని ఆయన వాగ్దానము చేయునప్పుడు, ఆయన దయ వారి ఇష్టారాజ్యమునకు లోబడునంతగా సాగదు. ఈ రెండు విషయములలోను ఘోరమైన తప్పిదములు అంతటను జరుగుచున్నవి. ఏలయనగా, అనేకులు వినయము లేకుండను భక్తి లేకుండను తమ వ్యర్థమైన విషయములను గూర్చి దేవుని ప్రార్థించుటకు సాహసించుటయేగాక, తమ కలలను, అవి ఎట్టివైనను, దేవుని న్యాయపీఠము ముందు సిగ్గు లేకుండ ఉంచుదురు. ఎంత నీచమైన కోరికలను తోటి మనుష్యులకు తెలుపుటకు వారు ఎంతగానో సిగ్గుపడుదురో, అట్టివాటిని దేవునిపై రుద్దుటకు ధైర్యపడునంతటి మూర్ఖత్వమో మందబుద్ధియో వారిని పీడించుచున్నది. లౌకిక రచయితలు ఈ సాహసమును ఎగతాళి చేసిరి, దానియెడల తమ అసహ్యమును సైతము వెలిబుచ్చిరి; అయినను ఈ దోషము ఎల్లప్పుడును ప్రబలియే యున్నది. కావున, ఆశాపరులు జూపిటరును, లోభులు మెర్క్యురీని, విద్యాభిలాషులు అపోలోను మినర్వాను, యుద్ధప్రియులు మార్సును, కామాతురులు వీనస్‌ను తమ పోషకులుగా స్వీకరించినట్లు, ఇప్పటి దినములలో కూడ, నేను ఇటీవల గమనించినట్లు, మనుష్యులు ప్రార్థనలో తమ సమానుల మధ్య పరిహాస కథలు చెప్పుకొనుటకంటె ఎక్కువ స్వేచ్ఛను తమ అక్రమమైన కోరికలకు ఇచ్చుచున్నారు. దేవుడు తన దయ ఈ విధముగా అపహసింపబడుటకు సహింపడు, గాని తన స్వంత హక్కును నిలుపుకొనుచు, మన కోరికలను తన అధికారము యొక్క నియంత్రణ క్రింద ఉంచును. కాబట్టి మనము యోహాను యొక్క మాటను గమనింపవలెను: "ఆయన చిత్తప్రకారము మనమేది అడిగినను ఆయన మన మనవి వినునని ఆయనయందు మనకు కలిగియున్న ధైర్యము" (1 యోహాను 5:14). అయితే మన సామర్థ్యములు అంత ఉన్నతమైన పరిపూర్ణతను చేరుటకు ఎంతో దూరములో ఉన్నందున, వాటికి సహాయపడు కొన్ని సాధనములను మనము వెదకవలెను. మన మనస్సు యొక్క కన్ను దేవునిపై లగ్నమై యుండవలసినట్లు, మన హృదయ భావమును అదే మార్గమును అనుసరింపవలెను. కాని ఈ రెండును దీనికంటె ఎంతో క్రిందనే ఉన్నవి, లేక అవి సొమ్మసిల్లి విఫలమై విరుద్ధ దిశలో కొనిపోబడుచున్నవి. ఈ బలహీనతకు సహాయముగా, ఏది యుక్తమో సూచించుటకును మన భావములను క్రమపరచుటకును దేవుడు మన ప్రార్థనలలో ఆత్మ యొక్క నడిపింపును మనకు అనుగ్రహించును. ఏలయనగా, "మనము తగినట్లుగా దేనిని గూర్చి ప్రార్థన చేయవలెనో మనకు తెలియదు," "ఆత్మ తానే వర్ణింపజాలని మూలుగులతో మన కొరకు విజ్ఞాపనము చేయుచున్నాడు" (రోమీ. 8:26) అని ఉన్నది; ఆయన నిజముగా ప్రార్థించునని గాని మూలుగునని గాని కాదు, గాని మన సహజ శక్తులు ఏ మాత్రమును ఊహింపజాలని నిట్టూర్పులను కోరికలను నమ్మకమును ఆయన మనలో రేకెత్తించును. పరిశుద్ధాత్మ నడిపింపు క్రింద విశ్వాసులు పంపు ప్రార్థనలకు పౌలు వర్ణింపజాలని మూలుగులు అను పేరు పెట్టుట నిష్కారణము కాదు. ఏలయనగా, ప్రార్థనయందు నిజముగా సాధన చేయువారు, గ్రుడ్డి చింతలు తమను ఎంతగా అదుపు చేసి కలవరపరచుననగా, తాము పలుకవలసినదేమో వారికి దాదాపు దొరకదనియు, నుడువుటకు ప్రయత్నించునప్పుడు తడబడి తటపటాయింతురనియు ఎరుగకుండరు. కాబట్టి సరిగా ప్రార్థించుట ఒక విశేష వరమని తేలుచున్నది. ప్రార్థన అను పనిని పరిశుద్ధాత్మకే వదలిపెట్టి, మనము అధికముగా మొగ్గు చూపు అశ్రద్ధకు చోటిచ్చునట్లు, మన సోమరితనమునకు అనుకూలముగా మనము ఇట్లు చెప్పుట లేదు. ఈ విధముగా, మనము ఇతర పనులలో ఉన్నప్పుడు ఆయన మన మనస్సులను స్వాధీనపరచుకొను వరకు అనిశ్చితిలో వేచియుండవలెనను భక్తిహీనమైన మాటను మనము కొన్నిసార్లు వినుచున్నాము. మన భావమేమనగా, మన స్వంత నిరుత్సాహమునకును సోమరితనమునకును విసిగినవారమై, ఆత్మ యొక్క సహాయమును మనము ఆశింపవలెను. ఆత్మలో ప్రార్థన చేయుడని పౌలు ఆజ్ఞాపించునప్పుడు (1 కొరింథీ. 14:15) అతడు మెలకువగా ఉండుటకు ప్రబోధించుట మానడు; ప్రార్థనను రూపొందించుటలో ఆత్మ యొక్క ప్రేరణ ప్రభావవంతమైనను, అది మన స్వంత ప్రయత్నములను ఏ మాత్రమును అడ్డగింపదు లేక ఆలస్యము చేయదని సూచించుచున్నాడు; ఏలయనగా, విశ్వాసము మన హృదయములపై ఎంత సమర్థవంతముగా పనిచేయునో పరీక్షించుటకు ఈ విషయములో దేవుడు ఇష్టపడుచున్నాడు.

6. ప్రార్థన యొక్క మరొక నియమమేమనగా, అడుగునప్పుడు మనము ఎల్లప్పుడును మన అక్కరలను నిజముగా అనుభవించి, మనము అడుగు సమస్తమును మనకు అవసరమని గంభీరముగా పరిగణించి, వాటిని పొందవలెనను యథార్థమైన, ఔను, తీవ్రమైన కోరికతో ప్రార్థనను కూడుకొనియుండవలెను. అనేకులు నిర్ణీత రూపము నుండి ప్రార్థనలను పైపైన, దేవునికి ఒక పని చేయుచున్నట్లుగా వల్లించుదురు; తాము వేడుకొను దైవసహాయము లేకుండుట వినాశకరమగును గనుక ఇది తమ స్థితి యొక్క కీడులకు అవసరమైన ఔషధమని వారు ఒప్పుకొనినను, వారి మనస్సులు ఈలోగా చల్లగా ఉండి, తాము అడుగుదానిని వారు యోచింపరు గనుక, వారు ఈ కర్తవ్యమును అలవాటు చేతనే చేయుచున్నట్లు కనబడుచున్నది. తమ అక్కర యొక్క సాధారణమును అస్పష్టమునైన భావము వారిని ప్రార్థనకు నడిపించును, కాని తమ అక్కరను తీర్చుకొనవలెనని వారు ప్రస్తుత ప్రాముఖ్యము గల విషయములో వలె శ్రద్ధ వహించునట్లు అది చేయదు. అంతేకాక, పాప క్షమాపణ అడుగుచున్నామను ఈ కల్పనకంటె దేవునికి మరింత అసహ్యమైనదియు, మరింత శాపార్హమైనదియు ఏదైనను ఉన్నదని మనము తలంపగలమా? అడుగువాడు ఆ సమయముననే తాను పాపిని కాదని తలంచుచున్నాడు, లేక కనీసము తాను పాపినని తలంపకయున్నాడు; అనగా దేవుడు స్పష్టముగా అపహాస్యమునకు గురియగు కల్పన ఇది. కాని నేను ఇటీవల చెప్పినట్లు, మనుష్యజాతి భ్రష్టత్వముతో నిండియున్నది; గనుక పైపై సేవ రూపములో వారు తరచు దేవుని యొద్ద అనేక వస్తువులను అడుగుదురు; అవి ఆయన దయ లేకుండగనే, లేక మరెక్కడ నుండియో తమకు వచ్చునని, లేక అప్పటికే తమ వద్ద నిశ్చయముగా ఉన్నవని వారు తలంచుదురు. తక్కువ ఘోరముగా కనబడునదియు, అయినను సహింపరానిదియునైన మరొక దోషము కలదు. కొందరు ధ్యానము లేకుండ ప్రార్థనలను గొణుగుదురు; ప్రార్థన వలన దేవుడు శాంతపరచబడునని మాత్రమే వారి సూత్రము. విశ్వాసులు ఏదైనను గంభీరమైన ముద్ర క్రింద ఉండి, అదే సమయమున దానిని పొందగోరినగాని, మనవి సమర్పించు ఉద్దేశ్యముతో దేవుని సన్నిధిలో ఎన్నడును కనబడకుండ విశేషముగా జాగ్రత్తపడవలెను. అంతేకాదు, మనము దేవుని మహిమ కొరకే అడుగు విషయములలో, మొదటి చూపున మన అక్కరను మనము లక్ష్యపెట్టుటలేదని కనబడినను, తక్కువ ఆసక్తితోను తక్కువ తీవ్రమైన కోరికతోను అడుగకూడదు. ఉదాహరణకు, ఆయన నామము పరిశుద్ధపరచబడవలెనని మనము ప్రార్థించునప్పుడు, ఆ పరిశుద్ధీకరణ కొరకు, చెప్పవలెనన్న, ఆసక్తితో ఆకలిదప్పులు కలిగియుండవలెను.

7. ప్రార్థించుటకు మనలను పురికొల్పు అక్కర ఎల్లప్పుడును సమానముగా ఉండదని ఎవరైనను అభ్యంతరము చెప్పినయెడల, నేను దానిని అంగీకరించుచున్నాను; ఈ భేదము యాకోబుచే మనకు ప్రయోజనకరముగా బోధింపబడినది: "మీలో ఎవడైనను శ్రమపడుచున్నాడా? అతడు ప్రార్థనచేయవలెను. ఎవడైనను సంతోషముగా ఉన్నాడా? అతడు కీర్తనలు పాడవలెను" (యాకోబు 5:13). కాబట్టి మనము అతి మందులమైనందున, సందర్భము కోరినప్పుడెల్లను శ్రద్ధగా ప్రార్థించుటకు దేవుని వలన మనము పురికొల్పబడవలెనని సాధారణ వివేకమే నిర్దేశించుచున్నది. దావీదు దీనిని దేవుడు "దొరకు" కాలము (అనుకూలమైన సమయము) అని పిలుచుచున్నాడు; ఏలయనగా, అతడు అనేక ఇతర స్థలములలో ప్రకటించుచున్నట్లు, బాధలును చికాకులును భయములును ఇతర విధములైన శోధనలును మనలను ఎంత తీవ్రముగా నొక్కునో, దేవుడే మనలను తన యొద్దకు ఆహ్వానించుచున్నట్లుగా, ఆయన యొద్దకు మన ప్రవేశము అంత స్వేచ్ఛగా ఉండును. అయినను "ఎల్లప్పుడును" ప్రార్థింపుడను పౌలు ఆజ్ఞ (ఎఫె. 6:18) ఏమాత్రమును తక్కువ సత్యము కాదు; ఏలయనగా, మన దృష్టికి కార్యములు ఎంత సమృద్ధిగా సాగుచున్నను, నలుదిశల సంతోషకారణములు మనలను ఎంత చుట్టుముట్టియున్నను, మన అక్కర మనలను ప్రార్థనకు ప్రబోధింపని క్షణమే లేదు. ఒకడు గోధుమలతోను ద్రాక్షారసముతోను సమృద్ధిగా ఉండవచ్చును; కాని దేవుని నిరంతరమైన ఉదారత లేనిదే అతడు ఒక్క రొట్టె ముక్కను అనుభవింపజాలడు గనుక, అతని ధాన్యపు కొట్లును సొరకొట్లును అనుదిన ఆహారము కొరకు అడుగకుండ అతనిని ఆపజాలవు. మరియు, ప్రతి క్షణము ఎన్ని ప్రమాదములు వ్రేలాడుచున్నవో మనము ఆలోచించినయెడల, ఏ సమయమును ప్రార్థన లేకుండ ఉండకూడదని భయమే మనకు నేర్పును. అయితే ఇది ఆత్మసంబంధమైన విషయములలో మరింత చక్కగా తెలియబడును. ఏలయనగా, మనము ఎరిగియున్న అనేక పాపములు, నేరము నుండియు శిక్ష నుండియు విడుదల కొరకు దీనముగా వేడుకొనకుండ నిశ్చింతగా కూర్చుండుటకు ఎప్పుడు మనలను అనుమతించును? శోధన మనకు విరామమిచ్చి, సహాయము కొరకు త్వరపడవలసిన అవసరము లేకుండ చేయునది ఎప్పుడు? అంతేకాక, దేవుని రాజ్యము కొరకును మహిమ కొరకును ఉన్న ఆసక్తి మనలను మధ్యమధ్య కుదుపులతో పట్టుకొనరాదు, గాని నిరంతరము పురికొల్పవలెను; అప్పుడు ప్రతి సమయమును అనుకూలముగా కనబడును. కాబట్టి ప్రార్థనలో పట్టుదల అంత తరచుగా ఆజ్ఞాపింపబడుట నిష్కారణము కాదు. నేను ఇప్పుడు స్థిరనిష్ఠను గూర్చి మాటాడుట లేదు, అది తరువాత పరిశీలింపబడును; కాని ఎడతెగని ప్రార్థన యొక్క అవశ్యకతను మనకు జ్ఞాపకము చేయుటలో, ఈ జాగ్రత్త యొక్కయు పట్టుదల యొక్కయు అవసరము మనకు ఎంతగా ఉన్నదో మనము గ్రహింపకున్నందున లేఖనము మనలను సోమరులని నిందించుచున్నది. ఈ నియమము చేత కపటమును, దేవునికి అబద్ధమాడు ఉపాయమును అదుపులో ఉంచబడును, కాదు, ప్రార్థన నుండి సంపూర్ణముగా వెలివేయబడును. దేవుడు తన్ను సత్యముగా పిలుచువారికి సమీపముగా ఉండెదనని వాగ్దానము చేయుచున్నాడు, తనను పూర్ణహృదయముతో వెదకువారు ఆయనను కనుగొందురని ప్రకటించుచున్నాడు; కాబట్టి తమ స్వంత అపవిత్రతయందు ఆనందించువారు నిశ్చయముగా ఆయనను ఆశింపజాలరు. యథార్థమైన ప్రార్థనకు అవసరములలో పశ్చాత్తాపము ఒకటి. కావుననే దేవుడు దుష్టుల మాట వినడనియు, వారి బలులవలెనే వారి ప్రార్థనలును ఆయనకు హేయమనియు లేఖనము సామాన్యముగా ప్రకటించుచున్నది. ఏలయనగా, తమ హృదయములకు ముద్ర వేసికొనువారు దేవుని చెవులు తమకు మూయబడియుండుట చూచుటయు, తమ కఠినత్వముచేత ఆయన కాఠిన్యమును రెచ్చగొట్టువారు ఆయనను వంగనివానిగా కనుగొనుటయు న్యాయము. యెషయాలో ఆయన ఇట్లు బెదిరించుచున్నాడు: "మీరు విస్తారముగా ప్రార్థనలు చేసినను నేను వినను; మీ చేతులు రక్తముతో నిండియున్నవి" (యెషయా 1:15). అదే విధముగా యిర్మీయాలో, "వారు నాకు మొఱ్ఱపెట్టినను నేను వారి మాట వినను" (యిర్మీయా 11:7, 8, 11); ఏలయనగా దుష్టుడు తన జీవితమంతటితో ఆయన పరిశుద్ధ నామమును అపవిత్రము చేయుచు ఆయన నిబంధనను గూర్చి అతిశయపడుట అత్యంత అవమానమని ఆయన పరిగణించుచున్నాడు. కావుననే యెషయాలో ఆయన ఇట్లు వాపోవుచున్నాడు: "ఈ ప్రజలు నోటి మాటతో నా దగ్గరకు వచ్చి, తమ పెదవులతో నన్ను ఘనపరచుదురు; కాని వారి హృదయము నాకు దూరముగా ఉన్నది" (యెషయా 29:13). నిజముగా, ఆయన దీనిని ప్రార్థనలకు మాత్రమే పరిమితము చేయక, తన సేవ యొక్క ప్రతి భాగములోను నటనను తాను అసహ్యించుకొనుచున్నానని ప్రకటించుచున్నాడు. కావుననే యాకోబు మాటలు: "మీరు అడుగుచున్నారు గాని పొందకున్నారు; ఏలయనగా మీ భోగముల కొరకు వ్యయపరచవలెనని చెడుగా అడుగుచున్నారు" (యాకోబు 4:3). భక్తిపరులు తాము చేయు ప్రార్థనలలో తమ స్వంత యోగ్యతయందు నమ్మిక యుంచరన్న మాట నిజమే (మనము కొంచెము తరువాత మరల చూడబోవునట్లు); అయినను యోహాను యొక్క హెచ్చరిక నిరర్థకము కాదు: "మనమేది అడిగినను ఆయన యొద్ద పొందుచున్నాము, ఏలయనగా ఆయన ఆజ్ఞలను గైకొనుచున్నాము" (1 యోహాను 3:22); చెడ్డ మనస్సాక్షి మనకు వ్యతిరేకముగా తలుపును మూయును. కాబట్టి దేవుని యథార్థ ఆరాధకులే తప్ప మరెవరును సరిగా ప్రార్థింపరనియు, ఆలకింపబడరనియు తేలుచున్నది. కాబట్టి ప్రార్థించుటకు సిద్ధపడు ప్రతివాడును తన స్థితిలో తప్పుగా ఉన్నదానిపట్ల అసంతృప్తి చెందవలెను; పశ్చాత్తాపము లేకుండ అతడు చేయలేని పనియైన, దీనుడైన విన్నపకుని స్వభావమును భావములను ధరించవలెను. 8. మూడవ నియమము ఇది: ప్రార్థించుటకు దేవుని సన్నిధికి వచ్చువాడు సమస్త వృథా అతిశయపు తలంపులను విడిచిపెట్టి, యోగ్యతను గూర్చిన ప్రతి భావమును ప్రక్కనపెట్టి, ఒక్క మాటలో చెప్పవలెనన్న, సమస్త స్వావలంబనను విసర్జించి, దీనముగా దేవునికి సర్వమహిమను ఇచ్చుచు, ఎంత స్వల్పమైనను ఏదైనను తనకే ఆపాదించుకొనుటచేత వ్యర్థమైన గర్వము తన ముఖమును త్రిప్పివేయునట్లు చేయకుండవలెను. అహంకారమంతటిని కూలద్రోయు ఈ లోబాటునకు దేవుని సేవకులలో అనేక ఉదాహరణములు మనకు కలవు. వారు ఎంత పరిశుద్ధులో అంత దీనముగా ప్రభువు సన్నిధికి వచ్చునప్పుడు సాగిలపడుదురు. ఆ విధముగా, ప్రభువే అంతటి ఉన్నతమైన ప్రశంసను ఇచ్చిన దానియేలు ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "మా నీతిని బట్టి కాదు, నీ గొప్ప కనికరములను బట్టి మా విజ్ఞాపనలను నీ యెదుట ఉంచుచున్నాము. ప్రభువా, ఆలకింపుము; ప్రభువా, క్షమింపుము; ప్రభువా, ఆలించి కార్యము చేయుము; నా దేవా, నీ నిమిత్తమే ఆలస్యము చేయకుము; నీ పట్టణమును నీ ప్రజలును నీ పేరు పెట్టబడినవారు." అతడు దీనిని సాధారణముగా పరోక్షముగా, జనసమూహములోని ఒకని వలె చేయలేదు: అతడు తన అపరాధమును వేరుగా ఒప్పుకొనెను; విన్నపకుడై క్షమాపణ యొక్క ఆశ్రయమునకు చేరి, తాను తన స్వంత పాపమును తన ప్రజయైన ఇశ్రాయేలు పాపమును ఒప్పుకొనుచున్నానని స్పష్టముగా ప్రకటించుచున్నాడు (దాని. 9:18-20). ఈ వినయమునకు దావీదు కూడ మనకు ఆదర్శము ఉంచుచున్నాడు: "నీ సేవకుని తీర్పులోనికి తేకుము; నీ దృష్టికి ఏ జీవియును నీతిమంతుడు కాడు" (కీర్తన 143:2). అదే విధముగా యెషయా ప్రార్థించుచున్నాడు: "నీవు కోపపడితివి; ఏలయనగా మేము పాపము చేసితిమి: వాటిలో కొనసాగింపు కలదు, మేము రక్షింపబడుదుము. అయితే మేమందరము అపవిత్రమైన వస్తువు వంటివారమైతిమి, మా నీతి క్రియలన్నియు మురికి గుడ్డల వలె ఉన్నవి; మేమందరము ఆకువలె వాడిపోవుచున్నాము; మా దోషములు గాలివలె మమ్ములను కొట్టుకొనిపోవుచున్నవి. నీ నామమును ప్రార్థించువాడును, నిన్ను పట్టుకొనుటకు తన్ను తాను రేపుకొనువాడును ఎవడును లేడు; ఏలయనగా నీవు మాకు నీ ముఖమును మరుగుచేసి, మా దోషములను బట్టి మమ్ములను క్షీణింపజేసితివి. అయితే ఇప్పుడు ప్రభువా, నీవే మాకు తండ్రివి; మేము మట్టి, నీవు మా కుమ్మరివాడవు; మేమందరము నీ చేతి పనియై యున్నాము. ప్రభువా, మిక్కిలి కోపపడకుము, దోషమును ఎల్లకాలము జ్ఞాపకము చేసికొనకుము: ఇదిగో, దయచేసి చూడుము, మేమందరము నీ ప్రజలము" (యెష. 64:5-9). వారు దీనికంటె మరి దేనిపైనను నమ్మిక యుంచరని మీరు చూచుచున్నారు: తాము ప్రభువుకు చెందినవారమని భావించి, తాము ఆయన కాపుదలకు పాత్రులమగుదుమను ఆశను వదులుకొనరు. అదే విధముగా యిర్మీయా చెప్పుచున్నాడు: "ప్రభువా, మా దోషములు మాకు విరోధముగా సాక్ష్యమిచ్చినను, నీ నామము నిమిత్తము నీవే కార్యము చేయుము" (యిర్మీయా 14:7). ఏలయనగా, ప్రవక్తయైన బారూకునకు ఆపాదింపబడిన గ్రంథమును వ్రాసిన అనిశ్చితుడగు రచయిత (అతడు ఎవడైనను) అతి సత్యముగాను భక్తితోను ఇట్లు వ్రాసెను: "అయితే మిక్కిలి వ్యాకులపడిన ప్రాణమును, వంగి బలహీనముగా నడుచువాడును, క్షీణించిన కన్నులును, ఆకలిగొనిన ప్రాణమును, ప్రభువా, నీకు స్తుతిని నీతిని ఇచ్చును. కాబట్టి మా దేవుడవగు ప్రభువా, మా పితరుల నీతిని బట్టియు, మా రాజుల నీతిని బట్టియు మేము నీ యెదుట దీనముగా విజ్ఞాపన చేయుట లేదు." "ప్రభువా, ఆలకించి కనికరింపుము; నీవు కనికరముగలవాడవు: మేము నీ యెదుట పాపము చేసియున్నాము గనుక మమ్ము కరుణింపుము" (బారూకు 2:18, 19; 3:2).

9. ముగింపుగా, అపరాధమును దీనముగాను నిష్కపటముగాను ఒప్పుకొనుటతో కూడిన క్షమాపణ విన్నపము యథార్థ ప్రార్థనకు సన్నాహమును ఆరంభమునై యున్నది. ఏలయనగా, అత్యంత పరిశుద్ధులైన మనుష్యులు సైతము దేవునితో ఉచితముగా సమాధానపరచబడిన వరకు ఆయన నుండి ఏదియును పొందుదునని ఆశింపజాలరు. దేవుడు తాను క్షమించువారికే తప్ప మరెవరికిని దయగలవాడు కాజాలడు. కాబట్టి కీర్తనల గ్రంథములోని అనేక భాగములలో మనము నేర్చుకొనునట్లు, విశ్వాసులు ప్రార్థన యొక్క తలుపును తెరచు తాళపుచెవి ఇదియే అగుట ఆశ్చర్యము కాదు. దావీదు వేరొక విషయమును గూర్చి మనవి సమర్పించునప్పుడు ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "నా యౌవనకాలపు పాపములను నా అతిక్రమములను జ్ఞాపకము చేసికొనకుము; నీ కనికరమునుబట్టి, యెహోవా, నీ మంచితనమునుబట్టి నన్ను జ్ఞాపకము చేసికొనుము" (కీర్తన 25:7). మరల, "నా బాధను నా వేదనను చూచి నా పాపములన్నియు క్షమింపుము" (కీర్తన 25:18). ఇక్కడ కూడ, గడచిన ప్రతిదినపు పాపములను గూర్చి మనలను మనము లెక్క అడుగుకొనుట చాలదనియు, చాలాకాలము క్రిందట మరపులో పూడ్చబడినట్లు కనబడు వాటిని కూడ మనము జ్ఞాపకమునకు తెచ్చుకొనవలెననియు మనకు కనబడుచున్నది. ఏలయనగా ఇంకొక చోట అదే ప్రవక్త ఒక ఘోరమైన నేరమును ఒప్పుకొనుచు తన జన్మము వరకు వెనుకకు వెళ్లుటకు అవకాశము తీసికొనుచున్నాడు: "నేను దోషములో పుట్టితిని, పాపములో నా తల్లి నన్ను గర్భమున ధరించెను" (కీర్తన 51:5); తన స్వభావ భ్రష్టత్వముచేత తప్పును తగ్గించుటకు కాదు, తన జీవితమంతటి పాపములను పోగుచేయుటకు, తనను తాను ఎంత కఠినముగా ఖండించుకొనునో అంత సులభముగా దేవుడు శాంతించునట్లు. అయినను పరిశుద్ధులు ఎల్లప్పుడును స్పష్టమైన మాటలతో పాపక్షమాపణ అడుగకున్నను, లేఖనములో ఇవ్వబడిన ఆ ప్రార్థనలను మనము జాగ్రత్తగా ఆలోచించినయెడల, నేను చెప్పు దాని సత్యము సులభముగా కనబడును; అనగా, ప్రార్థించుటకు వారి ధైర్యము దేవుని కనికరము నుండియే కలిగెననియు, వారు ఎల్లప్పుడును ఆయనను శాంతపరచుటతోనే ఆరంభించిరనియు. ఏలయనగా, మనుష్యుడు తన మనస్సాక్షిని ప్రశ్నించినప్పుడు, తన చింతలను చనువుగా దేవుని ముందు ఉంచుటకు సాహసించుట అటుండగా, కనికరమునందును క్షమాపణయందును నమ్మిక లేకున్నయెడల ఆయన యొద్దకు చేరు తలంపునకే అతడు వణకును. నిజముగా, మరియొక విశేష ఒప్పుకోలు కలదు. విశ్వాసులు శిక్ష నుండి విడుదల కొరకు ఆశించునప్పుడు, అదే సమయమున తమ పాపములు క్షమింపబడవలెనని ప్రార్థింతురు; ఏలయనగా కారణము నిలిచియుండగా ఫలితమును తొలగింపవలెనని కోరుట అసంబద్ధము. ఏలయనగా, యాదృచ్ఛిక లక్షణములను నయము చేయుట గూర్చి మాత్రమే చింతించి, వ్యాధి యొక్క మూలమును అలక్ష్యము చేయు మూర్ఖ రోగులను అనుకరింపకుండ మనము జాగ్రత్తపడవలెను. కాదు, దేవుడు బాహ్య చిహ్నముల ద్వారా తన అనుగ్రహమును సాక్ష్యమిచ్చుటకు ముందే ఆయన మనకు దయగలవాడగునట్లు చూచుకొనుటకు మన ప్రయత్నము ఉండవలెను; ఏలయనగా ఇదియే ఆయన స్వయముగా ఎన్నుకొను క్రమము, మరియు ఆయన శాంతించెనని మనస్సాక్షి గ్రహించి, ఆయనను పూర్తిగా ప్రేమాస్పదునిగా చూచునట్లు మనకు వీలు కల్పించనియెడల, ఆయన దయను అనుభవించుట వలన ప్రయోజనము స్వల్పమే. ఇది మన రక్షకుని ప్రత్యుత్తరము చేతను మనకు జ్ఞాపకము చేయబడుచున్నది. పక్షవాయువు గలవానిని స్వస్థపరచుటకు నిర్ణయించుకొని, ఆయన "నీ పాపములు క్షమింపబడినవి" అని చెప్పుచున్నాడు; మరియొక విధముగా చెప్పవలెనన్న, ఆయన మన తలంపులను విశేషముగా కోరదగిన వస్తువునకు ఎత్తుచున్నాడు—అనగా దేవుని అనుగ్రహములో ప్రవేశము—ఆ తరువాత మనకు సహాయము తెచ్చుట ద్వారా సమాధానపరచుటయను ఫలమును ఇచ్చుచున్నాడు. అయితే ప్రతి తప్పిదమునకును శిక్షకును క్షమాపణ వేడుకొనుటలో విశ్వాసులు ఉపయోగించు ప్రస్తుత అపరాధపు ఆ విశేష ఒప్పుకోలుతోపాటు, మన ప్రార్థనలకు అనుగ్రహమును సంపాదించు ఆ సాధారణ ప్రవేశికను ఎన్నడును విడిచిపెట్టకూడదు, ఏలయనగా ప్రార్థనలు ఉచిత కనికరముపై స్థాపింపబడనియెడల దేవుని చేరవు. యోహాను మాటలను దీనికి ఆపాదింపవచ్చును: "మన పాపములను మనము ఒప్పుకొనిన యెడల, ఆయన నమ్మకమైనవాడును నీతిమంతుడునైయుండి, మన పాపములను క్షమించి సమస్త దుర్నీతి నుండి మనలను పవిత్రులనుగా చేయును" (1 యోహాను 1:9). కావుననే ధర్మశాస్త్రము క్రింద ప్రార్థనలు అంగీకరింపబడుటకును, ప్రజలు తమ అపవిత్రతల నుండి శుద్ధి పొంది, ప్రార్థనయందు తమ నమ్మికను పూర్తిగా దేవుని కనికరముపై స్థాపించువరకు తాము ఆ ఉన్నత భాగ్యమునకు అయోగ్యులమని హెచ్చరింపబడుటకును, రక్త ప్రాయశ్చిత్తముచేత ప్రార్థనలను ప్రతిష్ఠించుట అవసరమాయెను.

10. అయినను కొన్నిసార్లు పరిశుద్ధులు దేవుని వేడుకొనునప్పుడు తమ స్వంత నీతిని ఆధారము చేసికొనుచున్నట్లు కనబడుదురు; దావీదు "నా ప్రాణమును కాపాడుము; ఏలయనగా నేను భక్తుడను" (కీర్త. 86:2) అని చెప్పినట్లు. హిజ్కియా కూడ, "ప్రభువా, నేను నీ యెదుట సత్యముతోను యథార్థ హృదయముతోను నడచుకొని, నీ దృష్టికి అనుకూలమైనదానిని చేసితినని దయచేసి జ్ఞాపకము చేసికొనుము" (యెష. 38:2). ఇట్టి మాటలన్నిటివలన వారు చెప్పునదేమనగా, పునర్జన్మ తమను, దేవుడు అనుగ్రహము చూపెదనని వాగ్దానము చేసిన సేవకులలోను పిల్లలలోను ఉన్నట్లు ప్రకటించుచున్నదని మాత్రమే. ఆయన కన్నులు "నీతిమంతులమీద నున్నవనియు, ఆయన చెవులు వారి మొఱ్ఱకు తెరువబడియున్నవనియు" (కీర్త. 34:16) ఆయన కీర్తనకారుని ద్వారా ఎట్లు ప్రకటించెనో, మరియు "మనమేది ఆయనను అడిగినను పొందుచున్నాము, ఏలయనగా ఆయన ఆజ్ఞలను గైకొనుచున్నాము" (యోహాను 3:22) అని అపొస్తలుని ద్వారా ఎట్లు ప్రకటించెనో మనము ఇదివరకే చూచితిమి. ఈ భాగములలో ఆయన ప్రార్థనకు యోగ్యతగల క్రియగా విలువ కట్టుట లేదు; విశ్వాసులందరికి ఉండవలసినట్లు, నిష్కపటమైన యథార్థతయు నిర్దోషత్వమును గల తెలివిడి గలవారి నమ్మికను స్థాపించుటకే ఆయన ఉద్దేశించుచున్నాడు. ఏలయనగా దృష్టి పొందిన గ్రుడ్డివాని మాట దైవసత్యమునకు పూర్తిగా అనుగుణమైనది: దేవుడు పాపుల మాట వినడు (యోహాను 9:31); అయితే పాపులు అను పదమును లేఖనము సాధారణముగా వాడు భావములో, అనగా నీతి యెడల ఏ ఆశయును లేకుండ తమ పాపములలో నిశ్చింతగా నిద్రించువారు అను అర్థములో మనము తీసికొనవలెను; ఏలయనగా పరిశుద్ధత కొరకు అదే సమయమున ఆశింపని హృదయము ఎన్నడును నిజమైన ప్రార్థనకు ఎదుగదు. పరిశుద్ధులు తమ నిర్మలతను యథార్థతను సూచించు ఆ విన్నపములు, దేవుని సేవకులందరు ఆశింపవలెనని చేయబడిన దానిని తమ స్వంత అనుభవములో ప్రత్యక్షతగా కలిగియుండుటకై, అట్టి వాగ్దానములకు అనుగుణముగా ఉన్నవి. కావున వారు దేవుని ముందు తమను తమ శత్రువులతో పోల్చుకొని, వారి అన్యాయము నుండి ఆయన హస్తముచే విడుదల పొందగోరునప్పుడు దాదాపు ఎల్లప్పుడును ఈ విధమైన ప్రార్థనను వాడుదురు. ఇట్లు పోల్చునప్పుడు, వారు తమ యథార్థతను హృదయ సరళతను ముందుకు తేవుటలో ఆశ్చర్యము లేదు; అట్లు తమ న్యాయమైన వ్యాజ్యము వలన ప్రభువు వారికి సహాయము చేయుటకు మరింత సిద్ధమనస్కుడగునని. ప్రభువు యెదుట నిర్మలత గూర్చిన తెలివిడిని అనుభవించు భాగ్యమును, ఆయన తన నిజమైన ఆరాధకులను ఓదార్చి ఆదరించు వాగ్దానములనుగూర్చి నిశ్చయముగా ఉండు భాగ్యమును భక్తిపరుల హృదయమునుండి మేము తీసివేయము; గాని వారు తమ స్వంత యోగ్యతల తలంపంతటిని ప్రక్కనపెట్టి, ప్రార్థనలో విజయము గూర్చిన తమ నమ్మికను దైవ కనికరముపైననే స్థాపింపవలెనని మేము కోరుచున్నాము.

11. ప్రార్థన యొక్క నాల్గవ నియమమేమనగా, మనము ఈ విధముగా తగ్గింపబడియు నిజముగా దీనులమైనను, సఫలమగుదుమను దృఢమైన ఆశతో ప్రార్థించుటకు ప్రేరేపింపబడవలెను. దేవుని న్యాయమైన ప్రతీకార భావమునకును ఆయన అనుగ్రహమందు దృఢమైన నమ్మికకును ఈ రెండు విషయములకును మధ్య విరుద్ధము ఉన్నట్లు కనబడును నిజమే; అయినను తమ స్వంత పాపములచే క్రుంగినవారిని లేవనెత్తునది దేవుని కేవల మంచితనమే అయినయెడల, ఇవి సంపూర్ణముగా సరిపడును. ఏలయనగా, పశ్చాత్తాపమును విశ్వాసమును విడదీయరాని బంధముచే కలిసి, ఒకటి భయమును మరియొకటి ఆనందమును కలిగించుచు చేయి చేయి కలిపి నడచునని మనము ఇదివరకు (అధ్యా. 3, అనుభా. 1, 2) చూపినట్లు, ప్రార్థనలో ఆ రెండును ఉండవలెను. ఈ కలయికను దావీదు కొద్ది మాటలలో వ్యక్తపరచుచున్నాడు: "నేనైతే నీ కృపాబాహుళ్యమును బట్టి నీ మందిరములో ప్రవేశించెదను; నీయందలి భయభక్తులు గలవాడనై నీ పరిశుద్ధాలయము తట్టు నమస్కారము చేసెదను" (కీర్త. 5:7). దేవుని మంచితనము క్రింద అతడు విశ్వాసమును చేర్చుచున్నాడు, అదే సమయమున భయమును మినహాయించుట లేదు; ఏలయనగా ఆయన మహిమ మన భక్తిని బలవంతపెట్టుటయేగాక, మన స్వంత అయోగ్యత కూడ మనలను సమస్త గర్వమునుండియు నమ్మికనుండియు తొలగించి, భయములో ఉంచును. నేను చెప్పు నమ్మిక మనస్సును సమస్త చింత నుండి విడిపించి, మధురమైన సంపూర్ణ విశ్రాంతితో ఓదార్చునది కాదు; అట్టి విశ్రాంతి తమ సమస్త కార్యములు కోరినట్లు సాగుచుండగా, ఏ చింతయు విసిగింపక, ఏ విచారమును కుట్టక, ఏ భయమును కదిలింపక ఉన్నవారికే ప్రత్యేకము. అయితే పరిశుద్ధులకు ప్రార్థన విషయములో ఉత్తమ ప్రేరణ ఏదనగా, తమ స్వంత అక్కరల వలన వారు అత్యధికమైన అశాంతిని అనుభవించి, విశ్వాసము తగిన సమయమున వారి సహాయమునకు వచ్చు వరకు దాదాపు నిరాశకు నెట్టబడినప్పుడు; ఏలయనగా అట్టి ఇరుకులలో దేవుని మంచితనము వారిపై ఎంతగా ప్రకాశించునననగా, వారు ప్రస్తుత విపత్తుల భారముచే నొక్కబడి, ఇంకా గొప్పవాటి భయముచే వేధింపబడి మూల్గుచున్నను, ఈ మంచితనమునే నమ్ముకొని, ఆ విధముగా సహించుట యొక్క కష్టమును తగ్గించుకొని, తుదకు విడుదల కలుగునను ఆశయందు ఓదార్పు పొందుదురు. కాబట్టి విశ్వాసి యొక్క ప్రార్థన ఈ రెండు భావముల ఫలితమై, ఆ రెండింటి ప్రభావమును కనబరచవలెను; అనగా అతడు ప్రస్తుత కీడులకు మూల్గుచు, క్రొత్త కీడులకు వ్యాకులముతో భయపడుచుండగా, అదే సమయమున దేవుడు తనకు సహాయ హస్తము చాపుటకు సిద్ధముగా ఉన్నాడని ఏ మాత్రమును సందేహింపక ఆయన యొద్దకు చేరవలెను. ఏలయనగా, మనము ఆయన మంచితనము వలన ఆశింపనిదానిని అడుగునప్పుడు, మన అపనమ్మకమునకు దేవుడు ఎంతగా కోపపడునో చెప్పుట సులభము కాదు. కాబట్టి ప్రార్థన యాదృచ్ఛికముగా బయలుదేరక, విశ్వాసము యొక్క అడుగుజాడలను అనుసరింపవలెనను నిర్ణీత నియమమును విధించుటకంటె ప్రార్థన స్వభావమునకు అనుగుణమైనది మరేదియును లేదు. ఈ సూత్రమునకు క్రీస్తు మనందరిని ఈ మాటలలో నడిపించుచున్నాడు: "కాబట్టి నేను మీతో చెప్పునదేమనగా, మీరు ప్రార్థనచేయునప్పుడు ఏవేవి అడుగుదురో అవి మీకు దొరికినవని నమ్ముడి, అప్పుడు అవి మీకు కలుగును" (మార్కు 11:24). మరియొక చోట ఆయన ఇదే ప్రకటించుచున్నాడు: "మీరు విశ్వాసముతో ప్రార్థనలో ఏది అడిగినను అది పొందెదరు" (మత్త. 21:22). దీనికి అనుగుణముగా యాకోబు మాటలు ఉన్నవి: "మీలో ఎవడికైనను జ్ఞానము కొదువగా ఉన్నయెడల, అందరికిని ధారాళముగా ఇచ్చువాడును నిందింపనివాడునైన దేవుని అడుగవలెను, అది అతనికి అనుగ్రహింపబడును. అయితే ఏమాత్రమును సందేహింపక విశ్వాసముతో అడుగవలెను" (యాకోబు 1:5). విశ్వాసము యొక్క శక్తిని ఆయన సందేహమునకు ఎదురుగా నిలిపి అత్యంత సముచితముగా వ్యక్తపరచుచున్నాడు. ఆయన చేర్చిన ప్రకటన కూడ అంతే గమనింపదగినది: సందేహముతోను తటపటాయించు మనస్సుతోను, తాము ఆలకింపబడుదురో లేదో నిశ్చయము లేకుండ దేవుని యొద్దకు వచ్చువారు తమ ప్రార్థనల వలన ఏమియును పొందరు. అట్టివారిని ఆయన గాలిచే త్రోయబడి కొట్టుకొనిపోవు సముద్రపు అలతో పోల్చుచున్నాడు. కావున మరియొక చోట ఆయన నిజమైన ప్రార్థనను "విశ్వాసముతో కూడిన ప్రార్థన" అని పిలుచుచున్నాడు (యాకోబు 5:15). మరల, ప్రతివానికి వాని విశ్వాసము చొప్పున ఇచ్చెదనని దేవుడు అంత తరచుగా ప్రకటించుచున్నాడు గనుక, విశ్వాసము లేకుండ మనము ఏదియును పొందజాలమని ఆయన సూచించుచున్నాడు. సంక్షిప్తముగా, ప్రార్థనకు ఇయ్యబడు ప్రతిదానిని సాధించునది విశ్వాసమే. మందబుద్ధులు చాలా తక్కువ శ్రద్ధ ఇచ్చు ఆ ప్రసిద్ధ భాగములో పౌలు భావమిదియే: "అయితే వారు నమ్మని వానిని ఎట్లు ప్రార్థించెదరు? వారు వినని వానియందు ఎట్లు నమ్మెదరు?" "కాబట్టి విశ్వాసము వినుట వలన కలుగును, వినుట క్రీస్తు వాక్యము వలన కలుగును" (రోమీ. 10:14, 17). ప్రార్థన యొక్క మూలమును విశ్వాసము నుండి క్రమముగా ఉద్భవింపజేయుచు, సువార్త ప్రకటన ద్వారా ఎవరికి దేవుని కనికరమును సంసిద్ధతయు తెలియబడెనో, కాదు, సన్నిహితముగా వివరింపబడెనో వారు తప్ప మరెవరును ఆయనను యథార్థముగా ప్రార్థింపజాలరని అతడు స్పష్టముగా నొక్కి చెప్పుచున్నాడు.

12. ఈ అవశ్యకతను మన ప్రత్యర్థులు ఏ మాత్రమును పరిగణింపరు. కాబట్టి విశ్వాసులు దృఢనిశ్చయత కలిగియుండవలెనని మనము చెప్పునప్పుడు, లోకములో అత్యంత అసంబద్ధమైన మాట చెప్పుచున్నామని వారు తలంచుదురు. అయితే నిజమైన ప్రార్థనయందు వారికి ఏ అనుభవమైనను ఉన్నయెడల, దైవకరుణ యొక్క ఈ దృఢమైన భావము లేకుండ దేవుడు యథోచితముగా ప్రార్థింపబడజాలడని వారు నిశ్చయముగా గ్రహింతురు. అయితే విశ్వాసము యొక్క శక్తిని దానిని తన హృదయములో అనుభవింపకుండ ఎవడును సరిగా గ్రహింపజాలడు గనుక, వ్యర్థమైన కల్పనకంటె ఎక్కువ తమకు ఎన్నడును లేదని స్పష్టముగా కనబరచు ఇట్టి మనుష్యులతో వాదించుటవలన ప్రయోజనమేమి? మనము వాదించు ఆ నిశ్చయత యొక్క విలువయు అవశ్యకతయు ముఖ్యముగా ప్రార్థన వలననే నేర్చుకొనబడును. దీనిని చూడని ప్రతివాడును మిక్కిలి మందమైన మనస్సాక్షికి రుజువు ఇచ్చుచున్నాడు. కాబట్టి ఇట్లు గ్రుడ్డివారైనవారిని విడిచిపెట్టి, సువార్త ద్వారా దేవుని కనికరమును గూర్చిన జ్ఞానము పొంది, ఆ కనికరము తమపై కుమ్మరింపబడుటకు సిద్ధముగా ఉన్నదని దృఢముగా నిశ్చయించినవారే తప్ప మరెవరును దేవుని ప్రార్థింపజాలరను పౌలు మాటలపై మన తలంపులను నిలుపుదము. ఇది ఎట్టి ప్రార్థన అగును? "ప్రభువా, నీవు నా మనవి వినుటకు ఇష్టపడుదువో లేదో నాకు నిజముగా సందేహమే; అయితే చింతచే నొక్కబడినవాడనై నేను యోగ్యుడనైనయెడల నీవు నాకు సహాయము చేయవలెనని నీ యొద్దకు పరుగెత్తుచున్నాను." లేఖనములో ప్రార్థనలు ఇయ్యబడిన పరిశుద్ధులలో ఎవరును ఇట్లు విజ్ఞాపన చేయలేదు. "మనము కనికరమును పొందుటకును అక్కరగా ఉన్న సమయములో సహాయమునకు కృపను కనుగొనుటకును ధైర్యముతో కృపాసనమునకు చేరుదము" (హెబ్రీ. 4:16) అని మనకు చెప్పు పరిశుద్ధాత్మ చేతను మనము ఇట్లు బోధింపబడలేదు; మరియు వేరొక చోట "క్రీస్తు యందలి విశ్వాసము ద్వారా మనకు ధైర్యమును నమ్మికతో కూడిన ప్రవేశమును కలిగియున్నాము" (ఎఫె. 3:12) అని బోధించుచున్నాడు. కాబట్టి మనము అడుగుదానిని పొందుదుమను ఈ నమ్మికను, ప్రభువు ఆజ్ఞాపించుచున్న, పరిశుద్ధులందరు తమ ఆదర్శముచేత బోధించుచున్న ఈ నమ్మికను, ప్రార్థనలో ఏమైన ప్రయోజనము కావలెనన్న రెండు చేతులతో గట్టిగా పట్టుకొనవలెను. దేవునికి అంగీకారమైన ప్రార్థన, (ఇట్లు చెప్పవచ్చునేమో) విశ్వాసము యొక్క ఈ ధైర్యమునుండి పుట్టి, ఆశ యొక్క సంపూర్ణ నిశ్చయతపై స్థాపింపబడినదే. అతడు విశ్వాసము అను సామాన్యమైన పేరుతో సంతృప్తిపడియుండవచ్చును, కాని నమ్మికను మాత్రమే గాక స్వేచ్ఛను లేక ధైర్యమును కూడ అతడు చేర్చుచున్నాడు; మనవలె దేవుని ప్రార్థించుచున్నను యాదృచ్ఛికముగా ప్రార్థించు అవిశ్వాసుల నుండి ఈ గుర్తు చేత మనలను వేరుపరచుటకే ఇది. కావుననే సంఘమంతయు ఇట్లు ప్రార్థించుచున్నది: "యెహోవా, మేము నీయందు నిరీక్షణ యుంచిన ప్రకారము నీ కనికరము మామీద ఉండును గాక" (కీర్త. 33:22). ఇదే నిబంధన కీర్తనకారునిచే మరియొక చోట నమోదు చేయబడినది: "నేను నీకు మొఱ్ఱపెట్టునప్పుడు నా శత్రువులు వెనుకకు తిరుగుదురు; దేవుడు నా పక్షమున ఉన్నాడని నేను ఎరుగుదును" (కీర్త. 56:9). మరల, "ప్రొద్దున నా ప్రార్థనను నీ సన్నిధికి సిద్ధపరచి కనిపెట్టుచుందును" (కీర్త. 5:3). ఈ మాటల నుండి మనము గ్రహించునదేమనగా, విశ్వాసము తోడు లేనిదే ప్రార్థనలు వ్యర్థముగా గాలిలో కుమ్మరింపబడును; విశ్వాసమందు, కావలి గోపురమునుండి వలె, మనము నెమ్మదిగా దేవునికొరకు కనిపెట్టగలము. పౌలు ప్రబోధ క్రమము దీనితో ఏకీభవించుచున్నది. ఏలయనగా విశ్వాసులను ఆత్మలో మెలకువతోను పట్టుదలతోను ఎల్లప్పుడు ప్రార్థింపుడని ప్రేరేపించుటకు ముందు, అతడు "విశ్వాసమను డాలును," "రక్షణ అను శిరస్త్రాణమును, దేవుని వాక్యమను ఆత్మ ఖడ్గమును" ధరించుకొనుడని ఆజ్ఞాపించుచున్నాడు (ఎఫె. 6:16-18). విశ్వాసము మన దుస్థితిని, దారిద్ర్యమును, అపవిత్రతను గుర్తించుటతో కూడియున్నను ఏమాత్రమును విఫలము కాదని నేను ఇదివరకు చెప్పినదానిని పాఠకుడు ఇక్కడ జ్ఞాపకము చేసికొనవలెను. విశ్వాసులు తాము అధికమైన దోషభారముచే నొక్కబడియున్నారనియు, దేవుని అనుగ్రహమును తమకు సంపాదింపగల దేనియు తమలో లేదనియు, ఆయనను భయమునకు కారణముగా చేయు అనేక పాపములచే న్యాయముగా భారము మోపబడినవారమనియు ఎంతగా భావించినను, వారు తమను ఆయన ముందు నిలుపుకొనుట మానరు; ఈ భావము ఆయన సన్నిధిలో కనబడకుండ వారిని ఆపదు, ఏలయనగా ఆయన యొద్దకు వేరొక మార్గము లేదు. నిజమైన ప్రార్థన అనగా మనము దేవుని ముందు గర్వముగా మనలను మనము పొగడుకొనునదియు, మన స్వంతమైన దేనినైనను గొప్పగా విలువ కట్టునదియు కాదు, గాని పిల్లలు తమ ఫిర్యాదులను తల్లిదండ్రుల ముందు చనువుగా ఉంచునట్లు, మన అపరాధమును ఒప్పుకొనుచు దేవుని ముందు మన దుఃఖములను వెల్లడించునదియే. కాదు, మన పాపముల అపారమైన రాశి మనలను ప్రార్థనకు పురికొల్పి ప్రేరేపింపవలెను. దీనికి కీర్తనకారుడు ఒక ఉదాహరణ ఇచ్చుచున్నాడు: "నేను నీకు విరోధముగా పాపము చేసితిని, నా ప్రాణమును స్వస్థపరచుము" (కీర్త. 41:4). దేవుడు సహాయము చేయనియెడల ఈ కుట్టులు ప్రాణాంతకమైన బాణములగునని నేను నిజముగా ఒప్పుకొనుచున్నాను; అయితే మన పరలోకపు తండ్రి వర్ణింపజాలని దయచేత ఒక ఔషధమును చేర్చియున్నాడు; దానిచేత సమస్త కలతను శాంతపరచి, మన చింతలను ఉపశమింపజేసి, మన భయములను పారదోలి, ఆయన దయతో మనలను తన వైపు ఆకర్షించుచున్నాడు; కాదు, అడ్డంకులని చెప్పనేల, సమస్త సందేహములను తొలగించి మన ముందు మార్గమును సమముగా చేయుచున్నాడు.

13. మొదట, ప్రార్థింపుడని మనకు ఆజ్ఞాపించుటలో, ఆ ఆజ్ఞ చేతనే మనము విధేయులము కానియెడల భక్తిహీనమైన మొండితనముచేత ఆయన మనలను నేరస్థులుగా నిర్ధారించుచున్నాడు. కీర్తనలలో ఉన్న దానికంటె స్పష్టమైన ఆజ్ఞను ఆయన ఇవ్వజాలడు: "ఆపత్కాలమందు నన్ను పిలువుము" (కీర్త. 50:15). అయితే లేఖనము దీనికంటె తరచుగా ఆజ్ఞాపించు భక్తి కర్తవ్యము మరేదియును లేదు గనుక, దీనిపై ఇక్కడ ఎక్కువసేపు నిలిచియుండనవసరము లేదు. "అడుగుడి, మీకియ్యబడును; వెదకుడి, మీకు దొరకును; తట్టుడి, మీకు తీయబడును" (మత్త. 7:7) అని మన దివ్య గురువు చెప్పుచున్నాడు. ఇక్కడ నిజముగా ఆజ్ఞతో పాటు వాగ్దానమును చేర్చబడినది, అది అవసరమే. ఏలయనగా మనము ఆజ్ఞను పాటింపవలెనని అందరు ఒప్పుకొనినను, ఆయన ఆలకించి జవాబిచ్చుటకు సిద్ధముగా ఉండెదనని వాగ్దానము చేయనియెడల, అధిక భాగము దేవుని ఆహ్వానమును తప్పించుకొనును. ఈ రెండు సూత్రములు విధింపబడిన పిమ్మట, తాము దేవుని యొద్దకు నేరుగా రానవసరము లేదని వితండముగా వాదించువారందరు తిరుగుబాటుదారులును అవిధేయులునైనవారేగాక, వాగ్దానములను అనుమానించుచున్నందున అవిశ్వాసులని కూడ నిర్ధారింపబడుదురు. దీనిని గమనించుటకు మరింత అవకాశము కలదు, ఏలయనగా కపటులు వినయము పేరుతోను నమ్రత పేరుతోను ఆజ్ఞను గర్వముగా తిరస్కరించి, దేవుని కృపాపూర్ణమైన ఆహ్వానమునకు ఏ విశ్వసనీయతను ఇవ్వరు; కాదు, ఆయన ఆరాధనలో ప్రధాన భాగమును ఆయన నుండి దోచుకొందురు. ఏలయనగా అప్పుడు సమస్త పరిశుద్ధత దానిలోనే ఉన్నట్లు కనబడిన బలులను ఆయన నిరాకరించినప్పుడు, ఆయన దృష్టిలో అన్నిటికంటె విలువైన ముఖ్య విషయము అక్కరగల దినమున తన్ను పిలుచుటయే అని ఆయన ప్రకటించెను. కాబట్టి ఆయన తనదైనదానిని కోరుచు, విధేయతలో శీఘ్రతకు మనలను పురికొల్పునప్పుడు, సందేహమునకు ఎంత నమ్మదగినవిగా కనబడు సాకులైనను మనలను క్షమింపజాలవు. కావున, ప్రార్థింపుడని మనకు ఆజ్ఞాపింపబడిన లేఖనమంతటిలోని భాగములన్నియు, మనకు ధైర్యము పుట్టించుటకు అనేక ధ్వజములవలె మన కన్నుల ముందు నిలుపబడినవి. దేవుడు తన ఆహ్వానముచేత మనకంటె ముందుగా రానియెడల, ఆయన సన్నిధికి ముందుకు వెళ్లుట దుస్సాహసమగును. కావున ఆయన తన స్వరముచేతనే మనకు మార్గము తెరచుచున్నాడు: "వీరు నా ప్రజలని నేను చెప్పెదను; యెహోవా నా దేవుడని వారు చెప్పెదరు" (జెక. 13:9). ఆయన తన ఆరాధకులకు ముందుగా వచ్చి, వారిని అనుసరింపవలెనని కోరుటను మనము చూచుచున్నాము; కాబట్టి ఆయనే నిర్దేశించిన రాగము అప్రియమగునని మనము భయపడజాలము. విశేషముగా, దైవ స్వభావమును గూర్చిన ఆ ఉదాత్త వర్ణనను జ్ఞాపకము చేసికొందము; దానిని నమ్ముకొనుట వలన మనము ప్రతి అడ్డంకిని సులభముగా జయింతుము: "ప్రార్థన ఆలకించువాడా, సమస్త శరీరులు నీ యొద్దకు వచ్చెదరు" (కీర్త. 65:2). విన్నపకుల ప్రార్థనలను ఆలకించుటకంటె ఆయన స్వభావమునకు తగినది మరేదియును లేదని మనకు నిశ్చయపరచు బిరుదుతో దేవుడు అలంకరింపబడియుండుట చూచుటకంటె ప్రియమైనది ఓదార్పునిచ్చునది ఏది? కావున, కొందరు వ్యక్తులకే కాదు, మనుష్యులందరికి స్వేచ్ఛాప్రవేశము ఇయ్యబడినదని కీర్తనకారుడు నిర్ధారించుచున్నాడు, ఏలయనగా "ఆపత్కాలమందు నన్ను పిలువుము; నేను నిన్ను విడిపించెదను, నీవు నన్ను మహిమపరచెదవు" (కీర్త. 50:15) అను ఈ మాటలతో దేవుడు అందరిని సంబోధించుచున్నాడు. కావున దావీదు తాను అడుగుదానిని పొందుటకు ఇట్లు ఇయ్యబడిన వాగ్దానమునే ఆధారము చేసికొనుచున్నాడు: "సైన్యములకధిపతివగు యెహోవా, ఇశ్రాయేలీయుల దేవా, నీవు నీ సేవకునికి ప్రత్యక్షపరచి, నేను నీకు ఇల్లు కట్టించెదనని చెప్పితివి; కాబట్టి నీ సేవకుడు ఈ ప్రార్థనను నీకు చేయుటకు తన హృదయములో ధైర్యము తెచ్చుకొనెను" (2 సమూ. 7:27). అతనికి ధైర్యమిచ్చిన వాగ్దానము లేకున్నయెడల అతడు భయపడియుండునని ఇక్కడ మనము గ్రహించుచున్నాము. అదే విధముగా మరియొక చోట అతడు సాధారణ సిద్ధాంతముతో తన్ను బలపరచుకొనుచున్నాడు: "తనయందు భయభక్తులు గలవారి కోరికను ఆయన తీర్చును" (కీర్త. 145:19). కాదు, కీర్తనలలో ప్రార్థన యొక్క అవిచ్ఛిన్నత విరుగుటయు, ఒక్కొక్కప్పుడు దేవుని శక్తి వైపునకును, మరొకప్పుడు ఆయన మంచితనము వైపునకును, ఇంకొకప్పుడు ఆయన వాగ్దానముల నమ్మకత్వము వైపునకును మార్పు జరుగుటయు మనము గమనింపవచ్చును. దావీదు ఈ భావములను ప్రవేశపెట్టుటవలన తన ప్రార్థనలను అకాలముగా ఖండించుచున్నాడని తోచవచ్చును; కాని క్రొత్త ఇంధనము చేర్చబడనియెడల తమ ఆసక్తి మందగించునని విశ్వాసులు అనుభవముచేత బాగుగా ఎరుగుదురు; కావున ప్రార్థన సమయములో దేవుని స్వభావమునుగూర్చియు ఆయన వాక్యమునుగూర్చియు ధ్యానించుట ఏమాత్రమును అనవసరము కాదు. దావీదు ఆదర్శమును అనుకరించుటకు మనము వెనుకాడరాదు; మన మందమైన మనస్సులను క్రొత్త బలముతో పునరుజ్జీవింపజేయగల తలంపులను ప్రవేశపెట్టుదము.

14. ఈ మనోహరమైన వాగ్దానములు మనపై చల్లగా, లేక దాదాపు ఏ ప్రభావమును చూపకుండ ఉండుట విచిత్రము; ఎంతగాననగా, తమకు స్వచ్ఛందముగా ఇయ్యబడిన దైవ ఔదార్యమును ఆలింగనము చేసికొనుటకంటె, జీవజలముల ఊటను విడిచి, తమకొరకు పగిలిన తొట్లను తొలుచుకొనుచు, మనుష్యులలో అధికులు అటు ఇటు తిరుగులాడుటను ఇష్టపడుదురు. "యెహోవా నామము బలమైన గోపురము; నీతిమంతుడు దానిలోనికి పరుగెత్తి సురక్షితముగా ఉండును" అని సొలొమోను చెప్పుచున్నాడు. సమీపించుచున్న భయంకరమైన విపత్తును ప్రవచించిన తరువాత యోవేలు ఈ స్మరణీయమైన వాక్యమును చేర్చుచున్నాడు: "యెహోవా నామమును బట్టి ప్రార్థన చేయు ప్రతివాడును రక్షింపబడును." ఇది సరిగా సువార్త గమనమును సూచించునని మనకు తెలియును. వారు పిలువకమునుపే నేను ఉత్తరమిచ్చెదను, వారు ఇంకను మాటలాడుచుండగానే నేను వినెదను అని యెషయా ద్వారా ఆయనే ప్రకటించినను, దేవుని సన్నిధికి వచ్చుటకు నూరుగురిలో ఒక్కడైనను కదలడు. ఈ గౌరవమును ఆయన వేరొక చోట క్రీస్తు అవయవములందరికి చెందినదిగా సంఘమంతటికి సాధారణముగా అనుగ్రహించుచున్నాడు: "అతడు నాకు మొఱ్ఱపెట్టును, నేను అతనికి ఉత్తరమిచ్చెదను; శ్రమలో నేను అతనితో ఉండెదను; నేను అతనిని విడిపించి ఘనపరచెదను." అయితే నా ఉద్దేశ్యము, నేను ఇదివరకే గమనించినట్లు, అన్నిటిని లెక్కించుట కాదు, దేవుడు మనలను ఎంత దయతో తన వైపు ఆకర్షించుచున్నాడో, అంతటి బలమైన ప్రేరణలతో కూడ మన సోమరితనము మనలను ఇంకను వెనుకకు లాగుచుండగా మన కృతఘ్నత ఎంత అపారమై యుండవలెనో చూపుటకు ఒక నమూనాగా కొన్ని అద్భుతమైన భాగములను మాత్రమే ఎన్నుకొనుట. కావున ఈ మాటలు ఎల్లప్పుడును మన చెవులలో మ్రోగుచుండవలెను: "యెహోవా తన్ను ప్రార్థించువారికందరికి, సత్యముగా తన్ను ప్రార్థించువారికందరికి సమీపముగా ఉన్నాడు" (కీర్త. 145:18). అదే విధముగా మనము యెషయా నుండియు యోవేలు నుండియు ఉదహరించిన భాగములు; వాటిలో దేవుడు తన చెవి మన ప్రార్థనలకు తెరువబడియున్నదనియు, మనము మన చింతలను ఆయనపై వేయునప్పుడు పరిమళ సువాసనగల బలివలె ఆయన సంతోషించుననియు ప్రకటించుచున్నాడు. ఈ వాగ్దానముల విశేష ప్రయోజనమును మనము పొందునది, మన ప్రార్థనను భయముతోను సందేహముతోను రూపొందింపక, లేకున్న తన మహిమ మనలను అడ్డగింపగలదైనను, ఆయన వాక్యమును నమ్మి, ఆయనను తండ్రి అని పిలుచుటకు ధైర్యము తెచ్చుకొని, ఈ అత్యంత మనోహరమైన నామమును ఆయనే దయతో సూచించుచుండినప్పుడు. ఇట్టి ఆహ్వానములచే బలపరచబడినవారమై, వాటిలో ప్రార్థనకు మనకు చాలినంత సామగ్రి ఉన్నదని తెలిసికొనుట మనకు మిగిలియున్నది; ఏలయనగా మన ప్రార్థనలు మన స్వంత యోగ్యతపై ఆధారపడవు, వాటి విలువయు సఫలతా నిరీక్షణయు సమస్తము దేవుని వాగ్దానములపై స్థాపింపబడి ఆధారపడియున్నవి; కావున వాటికి వేరొక ఆధారము అక్కరలేదు, ఇటు అటు ఈ ప్రక్కకును ఆ ప్రక్కకును చూడనవసరము లేదు. కాబట్టి మనము పితరుల, ప్రవక్తల, అపొస్తలుల ప్రశంసింపబడిన పరిశుద్ధతకు సమానులము కాకున్నను, ప్రార్థించవలెనను ఆజ్ఞ వారితో పాటు మనకును సామాన్యమైనది, విశ్వాసమును సామాన్యమైనది గనుక, దేవుని వాక్యముపై ఆధారపడినయెడల ఈ భాగ్యమును గూర్చి మనము వారి సహచరులమే అని మన మనస్సులలో నాటుకొనవలెను. ఏలయనగా, ఇదివరకు చూచినట్లు, అందరి మాట ఆలకించి అందరియెడల అనుగ్రహము చూపెదనని దేవుడు ప్రకటించుచున్నందున, అత్యంత దుర్దశలో ఉన్నవారిని కూడ తాము అడుగుదానిని పొందెదరని ఆశింపజేయుచున్నాడు; కావున సాధారణముగా చెప్పబడునట్లు మొదటి నుండి చివరి వరకు ఎవరిని మినహాయింపని సాధారణ వ్యక్తీకరణ రూపములను మనము గమనింపవలెను; హృదయమున యథార్థత, తన యెడల అసంతృప్తి, వినయము, విశ్వాసము మాత్రము ఉండవలెను; అట్లు కపటమైన ప్రార్థన యొక్క వేషధారణచేత మనము దేవుని నామమును అపవిత్రపరచకుందుము. రమ్మని ప్రోత్సహించుటయే కాక, సాధ్యమైన ప్రతి విధమున పురికొల్పుచున్న మన అత్యంత కనికరముగల తండ్రి వారిని త్రోసివేయడు. కావుననే నేను ఇటీవల ప్రస్తావించిన దావీదు ప్రార్థనా విధానము: "ప్రభువా, యెహోవా, నీవే దేవుడవు, నీ మాటలు సత్యములు, నీ సేవకునికి ఈ మేలును నీవు వాగ్దానము చేసితివి; అది నీ సన్నిధిని ఎల్లకాలము నిలిచియుండును గాక" (2 సమూ. 7:28). అట్లే మరియొక చోట, "నీ సేవకునికి నీవు చేసిన మాట ప్రకారము నీ కృప నన్ను ఆదరించును గాక" (కీర్తన 119:76). మరియు ఇశ్రాయేలీయులందరు నిబంధన జ్ఞాపకముతో తమను బలపరచుకొనునప్పుడెల్లను, దేవుడు ఇట్లు నిర్దేశించియుండగా తాము భయముతో ప్రార్థింపరాదని స్పష్టముగా ప్రకటించుచున్నారు (ఆది. 32:13). దీనిలో వారు పితరుల ఆదర్శమును, విశేషముగా యాకోబు ఆదర్శమును అనుకరించిరి; అతడు ప్రభువు హస్తము నుండి తాను పొందిన అనేక కనికరములకు తాను యోగ్యుడను కానని ఒప్పుకొనిన తరువాత, వాటిని దేవుడు అనుగ్రహించెదనని వాగ్దానము చేసియుండెను గనుక ఇంకను గొప్ప మనవులు చేయుటకు తాను ధైర్యము పొందెనని చెప్పుచున్నాడు. అయితే అవసరము పురికొల్పినప్పుడెల్లను అవిశ్వాసులు దేవుని యొద్దకు పరుగెత్తక, ఆయనను వెదకక, ఆయన సహాయమును వేడుకొనక ఉండునప్పుడు, వారు ఏ సాకులు ఉపయోగించినను, తమకొరకు క్రొత్త దేవతలను విగ్రహములను కల్పించుకొనినట్లే ఆయనకు చెందవలసిన ఘనతను వారు వంచించుచున్నారు; ఏలయనగా ఈ విధముగా తమ సమస్త ఆశీర్వాదములకు దేవుడే కర్త అని వారు నిరాకరించుచున్నారు. దీనికి విరుద్ధముగా, విధేయత కంటె తనకు ప్రియమైనది మరేదియును లేదని ప్రకటించు దేవుని ఆజ్ఞకు విధేయులగుచుండగా తమకు ఏ అడ్డంకియు అడ్డు కాదను తలంపుతో ఆయుధములు ధరింపబడుటకంటె భక్తిపరుల మనస్సులను ప్రతి సందేహము నుండి మరింత ప్రభావవంతముగా విడిపించునది మరేదియును లేదు. కావున, నేను ఇదివరకు చెప్పినది మరింత స్పష్టమగుచున్నది: అనగా ప్రార్థనలో ధైర్యమైన ఆత్మ భయభక్తులతోను వ్యాకులముతోను చక్కగా సరిపడును, సాగిలపడినవారిని దేవుడు లేపునప్పుడు ఏ అసంగతమును లేదు. ఈ విధముగా పైకి విరుద్ధముగా కనబడు వ్యక్తీకరణ రూపములు అద్భుతముగా సామరస్యము పొందును. యిర్మీయాయును దావీదును తమ విజ్ఞాపనలను దేవుని ముందు దీనముగా ఉంచుటను గూర్చి మాటాడుదురు. మరియొక చోట యిర్మీయా ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "మా విన్నపము నీ ముందు అంగీకరింపబడునుగాక, ఈ శేషమంతటి కొరకు నీ దేవుడైన యెహోవాను మా నిమిత్తము ప్రార్థింపుము." మరొక ప్రక్క, విశ్వాసులు ప్రార్థనను ఎత్తుదురని తరచుగా చెప్పబడుచున్నది. విజ్ఞాపన చేయు పరిచర్యను చేపట్టుమని ప్రవక్తను అడుగుచు హిజ్కియా ఇట్లే మాటాడుచున్నాడు. మరియు దావీదు ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "నా ప్రార్థన ధూపమువలె నీ సన్నిధిని సిద్ధపరచబడును గాక; నేను చేతులెత్తుట సాయంకాల బలివలె ఉండును గాక." దీని వివరణ ఏదనగా, విశ్వాసులు దేవుని తండ్రిప్రేమను గూర్చి ఒప్పింపబడి, ఆయన నమ్మకత్వముపై ఉల్లాసముగా ఆధారపడి, ఆయన స్వచ్ఛందముగా అర్పించు సహాయమును వేడుకొనుటలో ఏ సంశయమును లేకున్నను, వారు అలసత్వముతోను దుస్సాహసముతోను కూడిన నిశ్చింతచే ఉప్పొంగరు; గాని వాగ్దానముల నిచ్చెనపై ఎక్కుచు కూడ దీనులును తగ్గింపబడిన విన్నపకులునైయుందురు.

15. ఇక్కడ అభ్యంతరరూపముగా అనేక ప్రశ్నలు లేవనెత్తబడుచున్నవి. యుక్తముగా శాంతపరచబడని, క్రమపరచబడని మనస్సులచే నిర్దేశింపబడిన కొన్ని ప్రార్థనలకు దేవుడు కొన్నిసార్లు అనుగుణముగా స్పందించెనని లేఖనము వివరించుచున్నది. షెకెము నివాసులపై తరువాత వచ్చిన విపత్తును యోతాము శపించుటకు గల కారణము సముచితమైనదని నిజమే; అయినను అతడు కోపముతోను ప్రతీకారముతోను రగిలియుండెను (న్యాయా. 9:20); కావున దేవుడు ఆ శాపమునకు అనుగుణముగా స్పందించుటచేత ఆవేశపూరిత ప్రేరణలను ఆమోదించుచున్నట్లు కనబడును. సంసోనును అట్టి ఆసక్తియే ఆవహించెను; అతడు "దేవా, దయచేసి ఈ ఒక్కసారి మాత్రము నన్ను బలపరచుము, నా రెండు కన్నులకు బదులుగా ఫిలిష్తీయులపై ఒక్కసారే పగతీర్చుకొనెదను" (న్యాయా. 16:28) అని ప్రార్థించెను. ఏలయనగా కొంత మంచి ఆసక్తి కలిసియున్నను, అతని ప్రధానమైన భావము తీవ్రమైనదియు, అందువలన దోషయుక్తమైనదియునైన ప్రతీకార వాంఛయే. దేవుడు అంగీకరించెను; కావున వాక్య నియమమునకు అనుగుణముగా రూపొందింపబడకున్నను ప్రార్థనలు ఫలించునని పైకి అనుమానింపవచ్చును. అయితే నేను ఇట్లు సమాధానము చెప్పుచున్నాను: మొదట, శాశ్వతమైన నియమము ఒంటరి ఉదాహరణలచే రద్దు కాదు; రెండవది, కొద్దిమంది వ్యక్తులకు కొన్నిసార్లు విశేష ప్రేరణలు ఇయ్యబడినవి, కావున వారి స్థితి సామాన్య జనుల స్థితికంటె భిన్నమైనది. ఏలయనగా, ఏలీయా ఆదర్శమును అనుకరింపవలెనని శిష్యులు ఆలోచన లేకుండ కోరినప్పుడు మన రక్షకుడు వారికిచ్చిన జవాబును మనము గమనింపవలెను: "మీరు ఎట్టి ఆత్మ గలవారో మీకు తెలియదు" (లూకా 9:55). అయినను మనము ఇంకను ముందుకు వెళ్లి, దేవుడు అంగీకరించు కోరికలన్నియు ఆయనకు ప్రీతికరములు కావని చెప్పవలెను; అయితే ఆయన అంగీకరించుటకు కారణము, లేఖనము యొక్క సిద్ధాంతమునకు—అనగా ఆయన దీనులకు సహాయము చేయునని, అన్యాయముగా బాధింపబడి తన సహాయమును వేడుకొనువారి మూలుగులను వినునని—స్పష్టమైన సాక్ష్యము ఉదాహరణ రూపములో ఇయ్యవలసిన అవసరమే; కావున అక్కరగలవారి ఫిర్యాదులు స్వతహాగా దృష్టికి అయోగ్యమైనను, అవి ఆయన యొద్దకు ఎక్కినప్పుడు ఆయన తన తీర్పులను అమలుపరచును. ఏలయనగా క్రూరత్వము, దోపిడి, బలాత్కారము, కామము మొదలగు నేరముల కొరకు భక్తిహీనులను శిక్షించుటలోను, ధైర్యమును క్రోధమును అదుపు చేయుటలోను, నిరంకుశ అధికారమును కూలద్రోయుటలోను, తెలియని దేవతను సంబోధించుచు గాలిని కొట్టుచున్నను అన్యాయముగా పీడింపబడువారికి తాను సహాయము చేయుచున్నానని ఎన్నిసార్లు ఆయన ప్రకటించెను! విశ్వాసము ద్వారా పరలోకమునకు చొచ్చుకొనిపోకున్నను ప్రార్థనలు ప్రభావరహితములు కావని స్పష్టముగా బోధించు ఒక కీర్తన కలదు (కీర్త. 107:6, 13, 19). ఏలయనగా అది విశ్వాసులనుండివలె అవిశ్వాసులనుండియు సహజ స్వభావముచేత అక్కర బలవంతముగా రాబట్టు ప్రార్థనలను లెక్కించుచు, వాటికి దేవుడు అయినను దయగలవాడగుటను ఫలితము ద్వారా చూపించుచున్నది. ఈ ఆలకించు సంసిద్ధతచేత వారి ప్రార్థనలు తనకు ఇష్టమైనవని సాక్ష్యమిచ్చుటకా? కాదు; మొదటిది, అవిశ్వాసుల కోరికలు సైతము నిరాకరింపబడకుండుట అను సంగతి చేత తన కనికరమును గొప్పచేయుటకు లేక ప్రదర్శించుటకు; రెండవది, భక్తిహీనుల రోదనలు సైతము కొన్నిసార్లు నిష్ఫలము కావని చూచు తన నిజమైన ఆరాధకులను మరింత తీవ్రమైన ప్రార్థనకు పురికొల్పుటకు. అయినను ఇది విశ్వాసులు తమపై దేవునిచే విధింపబడిన నియమము నుండి తొలగుటకైనను, అవిశ్వాసులు తాము కోరినదానిని పొందుటలో ఎంతో లాభపడుచున్నట్లు వారిని ఈర్ష్యపడుటకైనను కారణము కాదు. అహాబు యొక్క కపట పశ్చాత్తాపమునకు దేవుడు ఈ విధముగా లొంగెనని (అధ్యా. 3, అనుభా. 25) మనము గమనించితిమి; తన ఏర్పరచబడినవారు నిజమైన పశ్చాత్తాపముతో తన అనుగ్రహమును వెదకినప్పుడు వారి మాట ఆలకించుటకు ఆయన ఎంత సిద్ధముగా ఉన్నాడో చూపుటకే ఇది. కావున తమ ప్రార్థనలను ఆలకించుటలో ఆయన సంసిద్ధతను అనుభవించిన కొంత కాలమునకే వారు తమ స్వంత వక్ర వాంఛలకు తిరిగి వెళ్లిరని ఆయన యూదులను నిందించుచున్నాడు. వారు ఏడ్చినప్పుడెల్లను, వారి కన్నీళ్లు కపటమైనను, శత్రువుల చేతుల నుండి విడిపింపబడిరని న్యాయాధిపతుల గ్రంథము నుండియు స్పష్టమగుచున్నది. కావున దేవుడు తన సూర్యుని చెడ్డవారిపైన మంచివారిపైన విచక్షణ లేకుండ ఉదయింపజేయునట్లు, న్యాయమైన వ్యాజ్యము గలవారి కన్నీళ్లను, ఉపశమనమునకు తగిన దుఃఖములు గలవారి కన్నీళ్లను ఆయన తృణీకరింపడు. ఈలోగా, ఆయన వారిని ఆలకించినను, తన మంచితనమును తృణీకరించు ఇతరులకు ఆయన ఇచ్చు ఆహార సరఫరాకంటె అది రక్షణతో ఎక్కువ సంబంధము లేదు. అబ్రాహామును గూర్చియు సమూయేలును గూర్చియు మరింత కఠినమైన ప్రశ్న ఉన్నట్లు కనబడును; వారిలో ఒకడు దేవుని వాక్యము ద్వారా ఏ ఉపదేశమును లేకుండ సొదొమ ప్రజల పక్షమున ప్రార్థించెను, మరొకడు స్పష్టమైన నిషేధమునకు విరుద్ధముగా సౌలు పక్షమున ప్రార్థించెను (ఆది. 18:23; 1 సమూ. 15:11). పట్టణము నాశనము కాకుండవలెనని ప్రార్థించిన యిర్మీయా స్థితియు ఇట్టిదే (యిర్మీ. 32:16). వారి ప్రార్థనలు నిరాకరింపబడెనన్న మాట నిజమే, కాని వారు విశ్వాసము లేకుండ ప్రార్థించిరని నొక్కి చెప్పుట కఠినముగా కనబడును. అనర్హులయెడల కూడ కనికరము చూపవలెనని దేవుడు మనకు ఆజ్ఞాపించు సాధారణ సూత్రముపై ఆనుకొని, ఈ ప్రత్యేక సందర్భములో వారి కోరిక భంగపడినను వారు విశ్వాసరహితులు కారనునదే ఈ పరిష్కారము; వినయశీలురైన పాఠకులు దీనితో తృప్తిపడుదురని నేను ఆశించుచున్నాను. అగస్టీను చతురముగా ఇట్లు వ్యాఖ్యానించెను: "పరిశుద్ధులు దేవుడు నిర్ణయించినదానికి విరుద్ధముగా ఆయనను అడుగునప్పుడు విశ్వాసముతో ఎట్లు ప్రార్థించుదురు? అనగా వారు ఆయన చిత్తప్రకారమే ప్రార్థించుదురు; ఆయన గుప్తమును మార్పులేనిదియునైన చిత్తము కాదు, గాని ఆయన వారికి సూచించు చిత్తము, ఆయన వారిని వేరొక విధముగా ఆలకించునట్లు; ఆయన జ్ఞానముతో భేదము చూపునట్లు" (అగస్టీను, De Civit. Dei, Lib. 22 c. 2). ఇది సత్యముగా చెప్పబడినది: ఏలయనగా, తన అగమ్యమైన సంకల్పములో ఆయన సంఘటనలను ఎట్లు క్రమపరచునంటే, పరిశుద్ధుల ప్రార్థనలు విశ్వాసము యొక్కయు దోషము యొక్కయు మిశ్రమమును కలిగియున్నను, నిష్ఫలములు కావు. అయినను ఇది పరిశుద్ధులను క్షమించుటకంటె అధికముగా అనుకరణను ఆమోదింపదు; వారు తగిన హద్దులను మీరిరని నేను కాదనను. కావున, నిశ్చయమైన వాగ్దానము లేనప్పుడెల్లను, దేవునికి మన మనవికి ఒక షరతు జోడింపబడవలెను. ఇక్కడ మనము దావీదు ప్రార్థనను సూచింపవచ్చును: "నా నిమిత్తము మేల్కొనుము, నీవు నియమించిన తీర్పును జరిగింపుము" (కీర్త. 7:6); ఏలయనగా ఐహిక ఆశీర్వాదము కొరకు ప్రార్థించుటకు తనకు విశేష ఉపదేశము లభించెనని అతడు మనకు జ్ఞాపకము చేయుచున్నాడు.

16. నేను చర్చించిన ప్రార్థన యొక్క నాలుగు నియమములు, పరిపూర్ణమైన విశ్వాసమును లేక పశ్చాత్తాపమును, తీవ్రమైన ఆసక్తియు యుక్తముగా రూపొందించిన కోరికలును కూడి ఉండని ప్రార్థనలను దేవుడు తిరస్కరించునంత కఠినముగా అమలుపరచబడునవి కావనియు గమనించుట ప్రాముఖ్యము. ప్రార్థన విశ్వాసుల యొక్క దేవునితో సన్నిహిత సంభాషణయే అయినను, భయభక్తులును వినయమును పాటింపవలెనని (అనుభా. 4) మనము చెప్పితిమి: మన కోరికలకు కళ్లెము వదలిపెట్టకూడదు, దేవుడు అనుమతించినదానికంటె మించి దేనినైనను ఆశింపకూడదు; అంతేకాక, దేవుని మహిమ తృణీకరింపబడకుండునట్లు, మన మనస్సులు నిర్మలమైన పవిత్రమైన భక్తిభావమునకు ఎత్తబడవలెను. దీనిని ఏ మనుష్యుడును యుక్తమైన పరిపూర్ణతతో ఎన్నడును నెరవేర్చలేదు. ఏలయనగా సామాన్య మనుష్యులను గూర్చి చెప్పనే వద్దు, దావీదు ఫిర్యాదులు ఎన్నిసార్లు అతిక్రమ స్వభావమును పోలియున్నవి? అతడు నిజముగా దేవునితో వాదింపవలెనని గాని ఆయన తీర్పులపై గొణుగవలెనని గాని ఉద్దేశించుట కాదు, గాని బలహీనతచేత తప్పిపోయి, తన దుఃఖములను తన పరలోకపు తండ్రి రొమ్మున కుమ్మరించుటకంటె మంచి ఓదార్పు అతనికి దొరకదు. కాదు, మన తడబాటును కూడ దేవుడు సహించును, ఏదైనను తొందరపడి మనకు దొర్లిపోయినప్పుడెల్లను మన అజ్ఞానమునకు క్షమాపణ అనుగ్రహింపబడును: నిజముగా, ఈ దయ లేకున్నయెడల ప్రార్థించుటకు మనకు స్వేచ్ఛ ఉండదు. అయితే తన్ను సంపూర్ణముగా దేవుని చిత్తమునకు లోపరచుకొనవలెననియే దావీదు ఉద్దేశ్యము, అతడు ఆసక్తితో సమానముగా ఓరిమితో ప్రార్థించెనైనను, క్రమరహితమైన భావోద్రేకములు కనబడుచున్నవి, కాదు, కొన్నిసార్లు ప్రజ్వరిల్లుచున్నవి—ఆ భావోద్రేకములు మనము మొదట ఉంచిన నియమమునకు తక్కువ కాకుండ విరుద్ధమైనవి. విశేషముగా ముప్పదితొమ్మిదవ కీర్తనలోని ఒక వాక్యములో ఈ పరిశుద్ధుడు తన దుఃఖ తీవ్రతచేత ఎట్లు కొట్టుకొనిపోబడి, హద్దులలో ఉండజాలకపోయెనో మనము చూడవచ్చును. "నేను ఇక్కడ నుండి వెళ్లిపోయి లేకుండ పోకముందు, నేను బలము తెచ్చుకొనునట్లు నా యెడల సుముఖముగా ఉండుము" (కీర్త. 39:13). దేవుడు తప్పుకొని, తన వేదనలలో తనను విడిచిపెట్టవలెననియే తప్ప మరి వాంఛ లేని నిరాశాగ్రస్తుని భాష ఇదని మీరు చెప్పుదురు. అతని భక్తిగల మనస్సు అట్టి అతిక్రమములోనికి పరుగెత్తుచున్నదనిగాని, లేక తిరస్కరింపబడినవారు చేయునట్లు దేవునితో సంబంధమును ముగించుకొనగోరుచున్నాడనిగాని కాదు; అతడు కేవలము దైవకోపము తాను సహింపగలదానికంటె అధికమని వాపోవుచున్నాడు. ఈ పరీక్షల కాలములో వాక్య నియమమునకు అనుగుణము కాని కోరికలు తరచు దొర్లిపోవును; వాటిలో పరిశుద్ధులు ఏది న్యాయమో, ఏది ప్రయోజనకరమో యుక్తముగా పరిగణింపరు. అట్టి దోషములచే కలుషితమైన ప్రార్థనలు నిజముగా తిరస్కరింపబడుటకు అర్హములు; అయినను పరిశుద్ధులు విలపించి, తమను తాము సరిదిద్దుకొని, తమ స్థితికి తిరిగి వచ్చినయెడల, దేవుడు క్షమించును. రెండవ నియమము విషయములో కూడ (దీనిని గూర్చి అనుభా. 6 చూడుడి) ఇట్టి దోషములు జరుగుచున్నవి; ఏలయనగా పరిశుద్ధులు తరచు తమ స్వంత చల్లదనముతో పోరాడవలసియుండును; వారి అక్కరయు దుస్థితియు గంభీరమైన ప్రార్థనకు వారిని తగినంతగా పురికొల్పవు. వారి మనస్సులు తిరుగులాడి దాదాపు తప్పిపోవుటయు తరచు జరుగును; కావున ఈ విషయములో కూడ క్షమాపణ అవసరము, లేకున్న వారి ప్రార్థనలు మందముగా ఉండుటచేతనో, ఖండింపబడుటచేతనో, లేక అంతరాయముతో తిరుగులాడుటచేతనో తిరస్కారమును పొందును. ప్రార్థన నిజమైనది కావలెనన్న తలంపులు పైకి తిరిగియుండవలెనన్నది దేవుడు మన మనస్సులో ముద్రించిన సహజ భావములలో ఒకటి. కావుననే మనము ప్రస్తావించిన చేతులు ఎత్తు ఆచారము, అన్ని యుగములకును జనములకును తెలిసిన, ఇంకను సామాన్య వాడుకలో ఉన్న ఆచారము. అయితే చేతులెత్తుచున్నప్పుడు హృదయము భూమికి అంటుకొనియుండగా సోమరితనమును గ్రహింపనివాడు ఎవడు? పాప క్షమాపణ మనవి విషయములో (అనుభా. 8), ఏ విశ్వాసియు దీనిని విడువకున్నను, ప్రార్థనయందు నిజముగా సాధన చేయువారందరు, దావీదు చెప్పిన బలిలో పదవ భాగమునైనను తాము తేవుటలేదని గ్రహింతురు: "దేవునికి ఇష్టమైన బలులు విరిగిన ఆత్మయే; దేవా, విరిగి నలిగిన హృదయమును నీవు తృణీకరింపవు" (కీర్త. 51:17). ఈ విధముగా ద్విగుణమైన క్షమాపణ ఎల్లప్పుడును అడుగబడవలెను; మొదట, తాము అనేక తప్పిదములను గూర్చి ఎరిగియున్నారు, అయినను వాటి గూర్చిన భావము వారిని తమ యెడల తాము అసంతృప్తి చెందవలసినంతగా తాకదు; రెండవది, పశ్చాత్తాపమునందును దేవుని భయమునందును వారు వృద్ధి చెందుటకు సమర్థులైనంత మేరకు, తమ అపరాధముల యెడల న్యాయమైన దుఃఖముతో వినయపడి, న్యాయాధిపతిచే శిక్ష క్షమింపబడుటకు ప్రార్థింతురు. దేవుడు దయతో అడ్డు రాకున్నయెడల ప్రార్థనను అన్నిటికంటె ఎక్కువగా చెరపునది విశ్వాసము యొక్క బలహీనత లేక అసంపూర్ణతయే; కాని తన ప్రజల విశ్వాసమును నిజముగా ఆర్పివేయగోరినట్లు వారిని కఠిన పరీక్షలతో తరచు సాధన చేయించు దేవుడు ఈ లోపమును క్షమించుట ఆశ్చర్యము కాదు. అట్టి పరీక్షలలో అత్యంత కఠినమైనది, తమ ప్రార్థనలే ఆయనను నొప్పించునట్లు, "సైన్యములకధిపతివగు యెహోవా దేవా, నీ ప్రజల ప్రార్థనపై ఎంతకాలము నీవు కోపపడుదువు?" (కీర్త. 80:4) అని విశ్వాసులు కేకలు వేయవలసి వచ్చునప్పుడు. అదే విధముగా యిర్మీయా "నేను మొఱ్ఱపెట్టి కేకలు వేసినను ఆయన నా ప్రార్థనను అడ్డగించును" (విలా. 3:8) అని చెప్పునప్పుడు, అతడు మిక్కిలి కలతలో ఉండెనని సందేహము లేదు. ఇట్టి అసంఖ్యాక ఉదాహరణలు లేఖనములలో కనబడుచున్నవి; వాటి నుండి పరిశుద్ధుల విశ్వాసము తరచు సందేహములతోను భయములతోను కలిసియుండెననియు, అందువలన నమ్ముచు ఆశించుచు ఉన్నను, వారు కొంత అవిశ్వాసమును కనబరచిరనియు స్పష్టమగుచున్నది. అయితే వారు కోరదగినంత దూరము చేరరు గనుక, తమ తప్పిదములను సరిదిద్దుకొనుటకు వారు శ్రమింపవలెననుటకు అది మరింత కారణమే; అట్లు వారు ప్రార్థన యొక్క పరిపూర్ణ నియమమునకు అనుదినము మరింత సమీపించి, అదే సమయమున తాము వాడు ఔషధములలోనే తమపై కొత్త వ్యాధులను తెచ్చుకొనువారు ఎట్టి కీడుల అగాధములో మునిగియున్నారో గ్రహింతురు: ఏలయనగా, అన్ని ప్రార్థనలును కలుషితమైయున్న మచ్చలను దేవుడు చూచీ చూడనట్లు విడువనియెడల, ఆయన న్యాయముగా తృణీకరింపని ప్రార్థన ఏదియును లేదు. విశ్వాసులు తాము చేయు ఏ తప్పిదములలోనైనను తమను తాము నిర్భయముగా క్షమించుకొనుటకు నేను ఈ సంగతులను చెప్పుట లేదు, గాని వారు తమను తాము కఠినముగా లెక్క అడుగుకొని, తద్వారా ఈ అడ్డంకులను అధిగమింప ప్రయత్నించుటకే; మరియు వారు ప్రార్థింపకుండునట్లు సాతాను సమస్త మార్గములను మూసివేయ ప్రయత్నించినను, అన్ని అడ్డంకులనుండి విముక్తులు కాకపోయినను, తమ ప్రయత్నములు దేవునికి ప్రీతికరములనియు, తమ కోరికలు ఆమోదింపబడుననియు, వారు తొందరపడి లక్ష్యమును విడువక సాగినయెడల, వెంటనే దానిని చేరకున్నను, దృఢముగా ఒప్పింపబడినవారై వారు నిశ్చయముగా చొచ్చుకొనిపోవుదురు.