దాని నిరీక్షణ

“మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు యొక్క తండ్రియైన దేవునికి మేము కృతజ్ఞతాస్తుతులు చెల్లించుచున్నాము… పరలోకమందు మీకొరకు ఉంచబడిన నిరీక్షణనుబట్టి.” — కొలొస్సయులకు 1:3, 5. పరలోకమును గూర్చి చెప్పబడు ప్రతిదియు కేవలము ఊహామాత్రమని అనేకులు తలంతురు. వారు పరలోకమును గూర్చి గాలిని గూర్చి మాట్లాడునట్లు మాట్లాడుదురు. దేవుడు మానవజాతిని ఈ విషయములో చీకటిలోనే ఉంచగోరినయెడల, లేఖనములో ఇంత విస్తారముగా దీనిని గూర్చి వ్రాయబడి యుండెడిది కాదు. “సమస్త లేఖనమును దేవుని ప్రేరణవలన కలిగినదై, బోధించుటకును ఖండించుటకును తిద్దుటకును నీతియందు శిక్షించుటకును ప్రయోజనకరమై యున్నది; దేవుని మనుష్యుడు సన్నద్ధుడై ప్రతి సత్కార్యమునకును సంపూర్ణముగా సిద్ధపడునట్లు” అని మనకు చెప్పబడినది. 2 తిమోతికి 3:16, 17. బైబిలు పరలోకమును గూర్చి చెప్పునది, అది మరేదానిని గూర్చి చెప్పునదానివలెనే సత్యము. బైబిలు దేవుని ప్రేరణవలన కలిగినది. పరలోకమును గూర్చి మనకు బోధింపబడినది ప్రేరణ తప్ప మరే మార్గమునను రాలేదు. దేవుడు తప్ప ఎవడును దానిని గూర్చి ఏమియు ఎరుగడు; కాబట్టి దానిని గూర్చి ఏమైనను తెలిసికొనగోరినయెడల ఆయన వాక్యమునకే తిరుగవలెను. ప్రిన్స్టన్ డా. హాడ్జ్ చెప్పును: బైబిలు దేవుని వాక్యమనుటకు అతి శ్రేష్ఠమైన రుజువు దాని రెండు అట్టల మధ్యనే ఉన్నది. అది తనను తానే రుజువు చేసికొనును. ఈ విషయములో అది క్రీస్తువలెనే — ఆయన స్వభావమే ఆయన వ్యక్తిత్వము యొక్క దైవత్వమును ప్రకటించెను. క్రీస్తు తాను చేసినదానివలన మనుష్యునికంటె అధికుడని చూపెను. బైబిలు తాను చెప్పునదానివలన మానవ గ్రంథమునకంటె అధికమని చూపును. అయితే బైబిలు మానవ నైపుణ్యమును మించి, షేక్స్‌పియరును ఏ ఇతర మానవ గ్రంథకర్తను అధిగమించి వ్రాయబడెననియు, దానిలోని స్వభావ పరిజ్ఞానమును వాక్పటిమయు మనుష్య శక్తికి అతీతమనియు చెప్పి మనము దానిని ప్రేరణగా నమ్మము. మానవ నైపుణ్యము ఎంతవరకు పోగలదని మనుష్యుల అభిప్రాయములు వేరు; అయితే బైబిలు ప్రేరణవలన కలిగినదని మనము నమ్ము కారణము అంత సరళము గనుక దేవుని అతి నమ్ర బిడ్డయైనను గ్రహింపగలడు. దాని దైవిక మూలమునకు రుజువు జ్ఞానము మాత్రమే అయినయెడల, సరళుడైన విద్యలేని మనుష్యుడు నమ్మలేకపోవచ్చును. మనము దానిని ప్రేరణగా నమ్ముదుము, ఏలయనగా దానిలో దేవునినుండి రాలేనిది ఏదియు లేదు. దేవుడు జ్ఞాని, దేవుడు మంచివాడు. బైబిలులో జ్ఞానము కానిది లేదు, మంచిది కానిది లేదు. బైబిలులో హేతువునకు లేక మన న్యాయభావమునకు విరోధమైనది ఏదైనను ఉన్నయెడల, కేవలము మనుష్యులు వ్రాసిన లోకపు గ్రంథములవలె అదియు ఉండవచ్చునని తలంచెదము. కేవలము మానవమైన గ్రంథములు, కేవలము మానవ జీవితములవలె, మూఢమైనది తప్పైనది విస్తారముగా కలిగి యుండును. క్రీస్తు జీవితము మాత్రమే పరిపూర్ణము, అది మానవమును దైవికమును. దైవిక మూలము క్లెయిము చేయు ఖురాన్ వంటి ఇతర గ్రంథములలో ఏదియు సామాన్య బుద్ధితో ఏకీభవింపదు. బైబిలులో సామాన్య బుద్ధికి లోబడనిది ఏమియు లేదు. లోకము జలప్రళయముచే నశించెననియు నోవహును అతని కుటుంబమును మాత్రమే రక్షింపబడిరనియు అది చెప్పునది, మనము ఇప్పుడు చూచు భూమియు దానిపైనున్న సమస్తమును అగ్నిగోళమునుండి వచ్చెనని పాఠశాలలు బోధించునదానికంటె అద్భుతము కాదు. మనుష్యుడు దేవుని పోలికలో చేయబడెనని నమ్ముట, కొందరు యౌవన స్త్రీపురుషులకు ఇప్పుడు బోధింపబడునట్లు అతడు కోతి సంతానమని నమ్ముటకంటె మిక్కిలి సులభము. దేవుని ఇతర అద్భుత క్రియలవలె ఈ గ్రంథమును తన కర్త యొక్క నిశ్చిత ముద్ర ధరించును. అది ఆయనవలెనే ఉన్నది. మనుష్యుడు విత్తనములు నాటును, అయితే దేవుడే పువ్వులను చేయును, అవి ఆయనవలె పరిపూర్ణమును సుందరమును. బైబిలులోనిది మనుష్యులు వ్రాసిరి, అయితే పని దేవునిది. సాధారణముగా మనుష్యులు ఎంత సంస్కృతులో అంతగా పువ్వులను ప్రేమించుదురు; సాధారణముగా వారు ఎంత మంచివారో అంతగా బైబిలును ప్రేమించుదురు. పువ్వుల అభిమానము మనుష్యులను సంస్కరించును, బైబిలు ప్రేమ వారిని మేలుగా చేయును. దేవుని గూర్చియు మనుష్యుని గూర్చియు విమోచనను గూర్చియు భవిష్యత్ స్థితిని గూర్చియు బైబిలులోనున్నదంతయు మన న్యాయభావముతోను సబబైన భయములతోను వ్యక్తిగత అనుభవములతోను ఏకీభవించును. చారిత్రక సంఘటనలన్నియు అవి వ్రాయబడిన కాలమున లోకము చూచు విధమునే వర్ణింపబడినవి. బైబిలు పరలోకమును గూర్చి చెప్పునది, సాధారణ దూరదర్శిని పరిధికి అవతలనున్న నక్షత్ర సమూహములను గూర్చి ప్రొఫెసర్ ప్రాక్టర్ చెప్పునదానిలో సగమైనను వింత కాదు; అయినను మనుష్యులు తరచుగా విజ్ఞానమంతయు వాస్తవమనియు మతము కేవలము ఊహయనియు తలంతురు. బృహస్పతియు మన చుట్టూ నున్న అనేక నక్షత్రములును నివాసములని తలంచు అనేకులు, ఈ భూమికి అవతల అమర ఆత్మలకు జీవమున్నదని నమ్మలేరు. నిజమైన క్రైస్తవుడు విశ్వాసమును హేతువుకంటె ముందుంచును, విశ్వాసము పక్కన పెట్టబడినప్పుడు హేతువు ఎల్లప్పుడు తప్పుమార్గము పట్టునని నమ్మును. మనుష్యులు తమ బైబిలులను ఎక్కువగా చదివి, అందు పరలోకమును గూర్చి దొరుకు దానిని అధ్యయనము చేసినయెడల, వారు ఇప్పుడున్నంత లౌకిక మనస్సు గలవారు కాకుందురు. వారి హృదయములు ఇక్కడి వస్తువులపై నిలుపక, పైనున్న అక్షయమైనవాటిని వెదకుదురు.

పాపమునకు నివాసమైన భూమి

దేవుడు భవిష్యత్తు యొక్క ఒక చూపును మనకిచ్చుట పూర్ణముగా సబబని తోచును, ఏలయనగా మనము నిరంతరము మరణమువలన స్నేహితులను పోగొట్టుకొనుచున్నాము, మొదట వచ్చు తలంపు — “వారు ఎక్కడికి వెళ్లిరి?” ప్రియులు మనయొద్దనుండి తీసికొనిపోబడినప్పుడు ఆ తలంపు ఎట్లు లేచును! మనము వారిని మరల చూచెదమా, ఎక్కడ, ఎప్పుడు అని ఎట్లు ఆశ్చర్యపడుదుము! అప్పుడే మనము ఈ ధన్య గ్రంథమునకు తిరుగుదుము, ఏలయనగా లోకములోని మరే గ్రంథమును అతి స్వల్ప ఓదార్పునైనను ఇయ్యజాలదు; ప్రియులు ఎక్కడికి వెళ్లిరో చెప్పగల మరే గ్రంథము లేదు. కొద్ది కాలము క్రితము ఒక పాత స్నేహితుని కలిసితిని, అతని చేయి పట్టుకొని కుటుంబమును గూర్చి అడిగినప్పుడు కన్నీళ్లు చెక్కిళ్లపై కారుచుండగా అతడు చెప్పెను: “ఇప్పుడు నాకెవరును లేరు.” “ఏమి,” అని నేను అడిగితిని, “నీ భార్య చనిపోయెనా?” “అవును అయ్యా.” “పిల్లలందరునా?” “అవును, అందరు పోయిరి,” అనెను, “నేను ఇక్కడ నిర్జనుడనై ఒంటరిగా మిగిలితిని.” ఆ మనుష్యునినుండి తన ప్రియులను మరల కలిసికొనునను నిరీక్షణను ఎవడు తీసికొనిపోవును? పోయినవారు కనుగొనబడు భవిష్యత్తు లేదని ఎవడు అతనిని ఒప్పించును? కాదు; మన ప్రియులను మరువనక్కరలేదు; సంకెళ్లు లేకుండ కలిసి, నిత్య సూర్యుని దేశములో ధన్యులమగు కాలము వచ్చునను నిలువైన నిరీక్షణను నిత్యము అంటిపెట్టుకొనవచ్చును — అక్కడ ఆత్మ దేవుని ఉన్నత సింహాసనము పక్కన పొర్లు ప్రేమ యొక్క జీవధారలనుండి త్రాగును. మన అంతరంగములలో భవిష్యత్తును గూర్చిన ప్రశ్నలు లేనివారము ఎవరము కాము. “చెప్పుము, నా రహస్య ఆత్మా, ఓ నిరీక్షణా విశ్వాసమా, దుఃఖము పాపము మరణము నుండి విశ్రాంతి స్థలము లేదా? మర్త్యులు ధన్యులగు సంతోష స్థలము లేదా, దుఃఖమునకు ఔషధము, అలసటకు విశ్రాంతి దొరుకు చోటు లేదా? విశ్వాసము, నిరీక్షణ, ప్రేమ — మర్త్యులకు శ్రేష్ఠ వరములు — తమ ప్రకాశ రెక్కలు ఆడించి గుసగుసలాడెను: అవును, పరలోకములో!” పరలోకము లేదని చెప్పు మనుష్యులున్నారు. ఒకనితో నేను మాట్లాడుచుండగా, భూమిపై మనము ఎరుగు దీనికంటె వేరు పరలోకమును నమ్ముటకు సమర్థన లేదని అతడు తలంచెను. ఇది పరలోకమైనయెడల అది మిక్కిలి వింతైనది — ఈ రోగము దుఃఖము పాపము గల లోకము. ఆ భావము గల స్త్రీపురుషుని నా హృదయాంతరములనుండి కనికరించుచున్నాను. కొందరు పరలోకమని తలంచు ఈ లోకము పాపమునకు నివాసము, దుఃఖమునకు ఆసుపత్రి, ఆత్మను తృప్తిపరచు ఏమియు లేని స్థలము. మనుష్యులు దీనినంతటిని తిరిగి చూచి బయటికి పోగోరుదురు. లోకమును ఎంత ఎక్కువగా చూచినను అంత తక్కువగా దానిని ఎంచుదురు. అది ఇచ్చు అతి శ్రేష్ఠ సుఖములను మనుష్యులు త్వరగా విసుగుదురు. ఎవడో చెప్పెను: లోకము తుఫాను సముద్రము, ప్రతి అలలో దానిలో నశించు మర్త్యుల నాశనశేషములు చెదరగొట్టబడును. మనము ఊపిరి పీల్చు ప్రతిసారి ఎవడో చనిపోవుచున్నాడు. మనము ఇక్కడ అతి కొద్ది కాలమే ఉందుమని అందరము ఎరుగుదుము. మన జీవితము ఆవిరి మాత్రమే. అది నీడ మాత్రమే. “మనము ఒకరినొకరు కలిసి,” అని ఎవడో చెప్పెను, “వందనము చేసి, ముందుకు పోయి, కనబడకుందుము.” మరొకడు చెప్పెను: “అది కేవలము ఒక అంగుళము కాలము, తరువాత నిత్య యుగములు పొర్లుచుండును;” కాబట్టి మనము ఎక్కడికి పోవుచున్నామో, ముందుగా వెళ్లిన స్నేహితులు ఎక్కడ ఉన్నారో కనుగొనుటకు ఈ గ్రంథమును అధ్యయనము చేయుట పూర్ణముగా సబబని నాకు తోచును. మనుష్యుడు బ్రతుకు అతి దీర్ఘ కాలమునకు నిత్యత్వముతో ఏ సంబంధమును లేదు — సముద్రముతో ఒక మంచు బొట్టునకు ఏ సంబంధమును లేదో అంతే.

గతకాలపు పట్టణములు

గతకాలపు పట్టణములను చూడుడి. బబులోను ఉన్నది. సెమిరామిస్ అను రాణి దానిని స్థాపించెననియు, సంవత్సరములు రెండు మిలియన్ల మనుష్యులను పనిచేయించెననియు చెప్పబడును. అది ఇప్పుడు ధూళి మాత్రమే. దాదాపు వెయ్యి సంవత్సరముల క్రితము ఒక చరిత్రకారుడు వ్రాసెను: నెబుకద్నెజరు నగరు శిథిలములు ఇంకను నిలిచియుండెను, అయితే తేలులు సర్పములు నిండియుండెను గనుక మనుష్యులు సమీపింప భయపడిరి. మన దినములలోను గొప్పతనము తరచుగా చేరు నాశనము అట్టిదే. నీనెవె పోయినది. దాని గోపురములు దుర్గములు కూలినవి. కర్కెమీషును చూడగోరు యాత్రికుడు ఎక్కువ కనుగొనలేడు. ఐశ్వర్యమునకును కళకును ఆసనమైన కొరింతు ఇప్పుడు ఆకారము లేని కుప్ప. ఆసియాకు చిరకాలము రాజధాని, ఆ దినముల పారిస్ అయిన ఎఫెసు, వాషింగ్టను రాజధాని భవనమంత పెద్ద భవనములతో నిండియుండెను. అది ఇప్పుడు నిర్లక్ష్యమైన సమాధి క్షేత్రమువలె కనబడునని నాకు చెప్పబడినది. పండ్రెండు ద్వారములు గోపురములు గల ఒకప్పటి మహా గ్రనడా ఇప్పుడు క్షయములో ఉన్నది. మహమ్మదీయ రాజుల నగరు అల్‌హంబ్రా అక్కడనే ఉండెను. హెర్క్యులేనియము పొంపేయి అను ఒకప్పటి మహా సుందర పట్టణముల చిన్న ముక్కలు ఇప్పుడు అంగడులలో స్మారకములుగా అమ్మబడుచున్నవి. ఒకప్పుడు సర్వభూమికి ఆనందమైన యెరూషలేము తన పూర్వ రూపమునకు నీడ మాత్రమే. క్రీస్తు రాకడ వరకు వేల సంవత్సరములు లోకపు అతి పెద్ద ఐశ్వర్యవంత పట్టణములలో ఒకటైన థీబ్సు ఇప్పుడు క్షయపు కుప్ప. ప్రాచీన ఏథెన్సులోను పూర్వకాలపు గర్వపు పట్టణములలోను వాటి పతన కథ చెప్పుటకు కొద్దియే మిగిలినది. దేవుడు తన నాగలిని పట్టణములగుండా నడుపును, అవి పొలములో సాళ్లవలె ఎగిసిపడును. “ఇదిగో,” అని యెషయా చెప్పును, “జనములు బాలపాత్రలోని బొట్టువలెను, త్రాసులోని స్వల్ప ధూళివలెను ఎంచబడుదురు; ఇదిగో, ఆయన ద్వీపములను అతి స్వల్పముగా ఎత్తును.… ఆయన ఎదుట సమస్త జనములు ఏమియు కారు; అవి ఆయనకు ఏమియు కాక శూన్యముగా ఎంచబడును.” అంతియొకె ఎట్లు పడెనో చూడుడి. పౌలు అక్కడ ప్రసంగించినప్పుడు అది మహా రాజధాని. పట్టణమంతటా మూడు మైళ్లకు మించిన విశాల వీధి స్తంభ వరుసలతోను కప్పబడిన మంటపములతోను అలంకరింపబడెను, ప్రతి మూలను తమ గొప్పవారి విగ్రహములు నిలిచియుండెను — వారి పేర్లు మనము విననివారు. ఆ మనుష్యులు ఇప్పుడు ఎవరికిని తెలియరు, అయితే ఆ ద్వారములలోనికి ప్రవేశించిన బీద గుడారము కుట్టు ప్రసంగికుడు చరిత్రలో అతి గొప్ప పాత్రగా నిలుచున్నాడు. గ్రీకు కళ యొక్క అతి శ్రేష్ఠ నమూనాలు దేవాలయ గర్భగుడులను అలంకరించెను, స్నానశాలలు జలమార్గములు ఇప్పుడు సమీపింపని సౌందర్యము గలవి. అప్పుడు, ఇప్పటివలెనే, మనుష్యులు ఘనతను ధనమును కీర్తిని వెదకి, తమ పేర్లను నమోదులను నశించు మంటిలో చెక్కిరి. అంతియొకె గోడలలోనికి ఏడు వందల అడుగుల ఎత్తైన కొండలు మూయబడెనని చెప్పబడును, రాతి శిఖరములు లోతైన లోయలు ఆధునిక పట్టణము ఏదియు ఇయ్యని అడవి రమ్యతను ఇచ్చెను. ఈ ఎత్తులు అద్భుతముగా దుర్గములుగా చేయబడెను, వింతైన ఆశ్చర్యకర దృశ్యములు కలిగెను. గ్రీసు కళను సంస్కృతిని ఆసియా తేలికదనముతోను వైభవముతోను మూఢవిశ్వాసముతోను కలిపిన ఈ ప్రకాశ పట్టణపు విస్తార జనసమూహము, ఈనాటి మన గొప్ప పట్టణముల ప్రజలవలెనే సుఖముపై నిలిచియుండెను. పౌరులకు ప్రదర్శనలు, ఆటలు, పందెములు, నర్తకులు, మాంత్రికులు, పొడుపుకథలవారు, విదూషకులు, అద్భుతకారులు ఉండిరి; ప్రజలు నాటకశాలలలోను ఊరేగింపులలోను మానవ స్వభావము యొక్క అతి చెడు వాంఛలను రేపి తృప్తిపరచు దానిని నిరంతరము వెదకిరి. ఇప్పుడు మన గొప్ప పట్టణములలోని జనసమూహములు చేయునది దాదాపు అదియే. అంతియొకె ఏథెన్సుకంటెను చెడ్డది, ఏలయనగా వారు అనుసరించిన ఆరాధన విగ్రహారాధనయే కాక మనుష్యుడు దిగు అతి స్థూల కామములతో కలిసియుండెను. క్రీస్తు సువార్త యొక్క సంతోష వర్తమానము ప్రకటించుటకు పౌలు ఇక్కడికే వచ్చెను; ఇక్కడే శిష్యులు మొదట క్రైస్తవులని — అపహాస్య నామముగా — పిలువబడిరి; అంతకు ముందు క్రీస్తు అనుచరులందరు “పరిశుద్ధులు” లేక “సహోదరులు” అని పిలువబడిరి. బాగుగా చెప్పబడినట్లు, అంతియొకెలోని ఆ ఊటనుండి లోకమును త్రాగించు మహా ప్రవాహము పారెను. వారు ఆరాధించిన “ఆకాశ రాణి” అస్తార్తే, దియానా, అపొల్లో, పరిసయ్యుడు సద్దూకయ్యుడు ఇక లేరు, అయితే తిరస్కరింపబడిన క్రైస్తవులు ఇంకను జీవించుచున్నారు. అయినను క్రైస్తవ్యమును హృదయములోనికి తీసికొని కాపాడని ఆ అన్య పట్టణము పడిపోయెను. క్రైస్తవ్యము యొక్క సంస్కరణ నియంత్రణ ప్రభావములు బాగుగా నాటబడని పట్టణములు దీర్ఘకాలమున అరుదుగా గొప్పవగును. అవి యుగముల వెలుగులో మసకబారును. ఈ దేశములోని మన గొప్ప పట్టణములలో కొన్నియైనను ఇంకను నూరు సంవత్సరములు కావు. దాదాపు వెయ్యి సంవత్సరములు ఈ పట్టణము వర్ధిల్లెను; అయినను అది పడిపోయెను.

వలసపోవుచున్నాము

పరలోకమును గూర్చి తలంచుటయు మాట్లాడుటయు తప్పని నేను తలంచను. పరలోకమును ఉంచి, దానిని గూర్చి నేను నేర్చుకొనగలిగినంత నేర్చుకొనగోరుచున్నాను. అక్కడ నిత్యమంతయు నివసించెదనని ఎదురుచూచుచున్నాను. ఈ దేశములో ఏ స్థలమునైనను నివసించి దానిని నా ఇంటిగా చేయబోవుచుంటినేని, ఆ స్థలమును గూర్చి, దాని వాతావరణమును గూర్చి, నాకుండు పొరుగువారిని గూర్చి, నేను నేర్చుకొనగల సమస్తమును గూర్చి విచారింపగోరెదను. మీలో ఎవరైనను వలసపోవుచుంటే అట్లే భావించెదరు. ఇదిగో, మనమందరము అతి కొద్ది కాలములోనే మిక్కిలి దూరమైన దేశమునకు వలసపోవుచున్నాము. దేవుడు పాలించు మరొక లోకములో — మహా మహిమగల లోకములో — నిత్యత్వము గడుపబోవుచున్నాము. అయితే అక్కడ ఎవరున్నారో, ఏ మార్గము పట్టవలెనో చూచి విని కనుగొన ప్రయత్నించుట సహజము కాదా? నేను మారుమనస్సు పొందిన కొద్ది కాలములోనే ఒక నాస్తికుడు నేను ప్రార్థించునప్పుడు ఎందుకు పైకి చూచుచున్నానని అడిగెను. పరలోకము మనకు క్రిందనున్నంతగానే పైన లేదనియు, పరలోకము అంతటా ఉన్నదనియు అతడు చెప్పెను. నేను మిక్కిలి కలవరపడితిని, మరుసటిసారి ప్రార్థించినప్పుడు గాలిలోనికి ప్రార్థించుచున్నట్లు అనిపించెను. అప్పటినుండి బైబిలును మరింత బాగుగా ఎరిగితిని, పరలోకము మనకు పైన ఉన్నదనియు, అది పైకి అనియు క్రిందికి కాదనియు చూచితిని. దేవుని ఆత్మ అంతటా ఉన్నాడు, అయితే దేవుడు పరలోకములో ఉన్నాడు, పరలోకము మన తలలపైన ఉన్నది. మనము భూగోళము యొక్క ఏ భాగమున నిలిచినను పరలోకము మనకు పైనే ఉన్నది. ఆదికాండము 17వ అధ్యాయములో దేవుడు అబ్రాహామునొద్దనుండి పైకి వెళ్లెనని చెప్పును; యోహాను 3వ అధ్యాయములో మనుష్యకుమారుడు పరలోకమునుండి దిగి వచ్చెనని చెప్పును. అట్లే అపొస్తలుల కార్యములు 1వ అధ్యాయములో క్రీస్తు పరలోకమునకు పైకి (క్రిందికి కాదు) వెళ్లెననియు, మేఘము ఆయనను కనుపరచకుండ తీసికొనెననియు కనుగొందుము. ఇట్లు పరలోకము పైన ఉన్నది. భూమి చుట్టూ ఆకాశమండల వ్యవస్థయే దేవుని మహిమాసనము మనకు పైన ఉన్నదని ప్రకటించును. యోబు చెప్పును: “దేవుడు పైనుండి దానిని లక్ష్యపెట్టకుండును గాక.” మరల ద్వితీయోపదేశకాండములో, “మనకొరకు పరలోకమునకు ఎవడు ఎక్కి పోవును?” అని కనుగొందుము. ఇట్లు లేఖనమంతటా పరలోకము యొక్క స్థానము పైకి, ఆకాశమండలమునకు అవతల అని మనకియ్యబడినది. అనేక ప్రకాశ లోకములు చెదరగొట్టబడిన ఈ ఆకాశమండలము అంత విశాలము గనుక పరలోకము విస్తారమైన రాజ్యమై యుండవలెను. అయినను ఇది ఆశ్చర్యపరచనక్కరలేదు. ఈ చిన్న లోకము యొక్క ఏ భాగమునుండియైనను దారిలోని దీపములు కనబడునంత విశాలముగా దేవుడు పరలోకమును ఎందుకు చేసెనో అడుగుట స్వల్ప దృష్టి గల మనుష్యునిది కాదు. యిర్మీయా 51:15లో చెప్పబడినది: “ఆయన తన శక్తిచేత భూమిని చేసెను; తన జ్ఞానముచేత లోకమును స్థిరపరచెను, తన అవగాహనచేత ఆకాశమును విశాలపరచెను.” అయినను ఆ శక్తిని జ్ఞానమును అవగాహనను గూర్చి మనము నిజముగా ఎంత కొద్దిగా ఎరుగుదుము! యోబులో చదువుదుము: “ఇదిగో, ఇవి ఆయన మార్గములలో కొన్ని భాగములు; అయితే ఆయనను గూర్చి వినబడునది ఎంత స్వల్ప భాగము? ఆయన శక్తి యొక్క ఉరుమును ఎవడు గ్రహింపగలడు?” ఇది దేవుని వాక్యము. యెషయా 42వ అధ్యాయములో కనుగొందుము: “యెహోవాయైన దేవుడు ఈలాగు చెప్పుచున్నాడు, ఆకాశములను సృజించి వాటిని విశాలపరచినవాడు; భూమిని దానినుండి వచ్చునదానిని పరచినవాడు; దానిపైనున్న ప్రజలకు ఆహారమును, దానిలో నడుచువారికి ఆత్మను ఇచ్చువాడు.” దేవుని శక్తి యొక్క గ్రహణము, పరలోకపు సందేశములు, ఎల్లప్పుడు గొప్పవాటిలో రావు. 1 రాజులు 19వ అధ్యాయములో చదువుదుము: “ఇదిగో, యెహోవా దాటిపోయెను, గొప్ప బలమైన గాలి పర్వతములను చీల్చి యెహోవా సన్నిధిని బండలను పగులగొట్టెను; అయితే యెహోవా ఆ గాలిలో లేడు; గాలి తరువాత భూకంపము; అయితే యెహోవా భూకంపములో లేడు; భూకంపము తరువాత అగ్ని; అయితే యెహోవా అగ్నిలో లేడు; అగ్ని తరువాత నిమ్మళమైన స్వరము.” దేవుడు తన పిల్లలతో నిమ్మళమైన స్వరముగా మాట్లాడును. కొందరు పరలోకము ఎంత దూరమున ఉన్నదో కనుగొన ప్రయత్నించుచున్నారు. మనకు తెలిసిన ఒక సంగతి ఉన్నది: అది అంత దూరము కాదు గనుక మనము ప్రార్థించునప్పుడు దేవుడు వినగలడు. ఏదెనులో ఆదాము పతనము నుండి ఈనాటి వరకు పాపమునకై ఒక కన్నీరైనను కారినది దేవుడు చూడనిది లేదని నేను నమ్ముచున్నాను. మనము ఆయనయొద్దకు పోలేనంత దూరమున ఆయన భూమికి లేడు; ఈనాడు భారమైన హృదయమునుండి నిట్టూర్పు వచ్చినయెడల దేవుడు ఆ నిట్టూర్పును వినును. పాపమునుబట్టి విరిగిన హృదయమునుండి కేక పైకి వచ్చినయెడల దేవుడు ఆ కేకను వినును. ఆయన అంత దూరము లేడు, పరలోకము అంత దూరము కాదు గనుక అతి చిన్న శిశువునకైనను అందనిది కాదు. 2 దినవృత్తాంతములలో చదువుదుము: “నా పేరట పిలువబడిన నా ప్రజలు తమ్మును తాము తగ్గించుకొని ప్రార్థించి నా సన్నిధిని వెదకి తమ దుష్టమార్గములనుండి తిరిగినయెడల, నేను పరలోకమునుండి విని వారి పాపమును క్షమించి వారి దేశమును స్వస్థపరతును.” నేను డబ్లినులో ఉన్నప్పుడు ఒక తండ్రి చిన్న కుమారుని పోగొట్టుకొనెనని చెప్పిరి. ఆ తండ్రి భవిష్యత్తును గూర్చి తలంపలేదు, ఈ లోకమును దాని వ్యవహారములను మాత్రమే పట్టుకొనియుండెను; అయితే ఆ చిన్న కుమారుడు, అతని ఏకైక బిడ్డ, చనిపోయినప్పుడు ఆ తండ్రి హృదయము విరిగెను, ప్రతి రాత్రి పనినుండి తిరిగి వచ్చినప్పుడు అతడు తన గదిలో కొవ్వొత్తితోను బైబిలుతోను, పరలోకమును గూర్చి అందులో దొరుకు సమస్తమును వెదకుచుండెను. ఎవడో అతడేమి చేయుచున్నాడని అడిగెను, తన బిడ్డ ఎక్కడికి వెళ్లెనో కనుగొన ప్రయత్నించుచున్నానని అతడు చెప్పెను; అతడు సబబైన మనుష్యుడని నేను తలంచుచున్నాను. ఈ పుట చదువు ఎవనికైనను పోయిన ప్రియులు లేరని నేను అనుకొనను. ఈ గ్రంథమును ఈనాడు మూసివేయుదుమా, లేక ప్రియులు ఎక్కడ ఉన్నారో కనుగొనుటకు దానిలోనికి చూచెదమా? కొంతకాలము క్రితము ఒక తండ్రి, ఒక పాదిరి, బిడ్డను పోగొట్టుకొనిన వృత్తాంతము చదివితిని. అతడు అనేక అంత్యక్రియలకు వెళ్లి దుఃఖములోనున్న ఇతరులను ఓదార్చెను, అయితే ఇప్పుడు ఇనుము అతని స్వంత ఆత్మలోనికి దిగెను, సహోదర పాదిరి వచ్చి అంత్యక్రియా ప్రసంగము చేసెను; ఆ పాదిరి మాట్లాడి ముగించిన తరువాత ఆ తండ్రి లేచి శవపేటిక తలవైపు నిలుచుండి చెప్పెను: కొన్ని సంవత్సరముల క్రితము తాను ఆ పరిషత్తులోనికి మొదట వచ్చినప్పుడు నది అవతలివైపు చూచుచు అక్కడి ప్రజలయందు ఆసక్తి లేకుండెను, ఏలయనగా వారందరు అతనికి పరాయివారు, అతని పరిషత్తుకు చెందినవారు అక్కడ లేరు. అయితే కొన్ని సంవత్సరముల క్రితము ఒక యౌవనుడు అతని ఇంటికి వచ్చి అతని కుమార్తెను పెండ్లాడెను, ఆమె నది అవతల నివసించుటకు వెళ్లెను; అతని బిడ్డ అక్కడికి వెళ్లినప్పుడు అతడు హఠాత్తుగా ఆ నివాసులయందు ఆసక్తి కలిగి, ప్రతి ఉదయము లేచి కిటికీనుండి నది అవతల ఆమె ఇంటిని చూచుచుండెను. “అయితే ఇప్పుడు,” అని అతడు చెప్పెను, “మరొక బిడ్డ తీసికొనిపోబడెను. ఆమె మరొక నది దాటి వెళ్లెను, పరలోకము ఇప్పుడు నాకు ఎన్నడును లేనంత ప్రియముగాను సమీపముగాను ఉన్నది.” నా స్నేహితులారా, ఈ మంచి పాత గ్రంథమును నమ్ముదము, పరలోకము మిథ్య కాదని నిశ్చయముగా ఉందము, ముందుగా వెళ్లిన ప్రియులను అనుసరించుటకు సిద్ధపడుదము. ఇట్లు, ఇట్లు మాత్రమే, మనము వెదకు సమాధానము దొరుకును.

మేలైన దేశమును వెదకుట

మానవ హృదయములో అతి బలమైన భావములలో ఒకటి ఇప్పటికిని ఏమై యుండెను? మనకు ఇప్పుడున్నదానికంటె మేలైన స్థలమును, రమ్యమైన చోటును కనుగొనుట కాదా? ఇందుకే మనుష్యులు అంతటా వెదకుచున్నారు; వారు కోరితే దానిని పొందగలరు; అయితే క్రిందికి చూచుటకు బదులు పైకి చూడవలెను. మనుష్యులు జ్ఞానములో ఎదుగుచుండగా తమ ఇండ్లను ఆకర్షణీయముగా చేయుటలో ఒకరినొకరు మించ ప్రయత్నించుదురు, అయితే భూమిపై అతి ప్రకాశమానమైన ఇల్లు ఆకాశపు నివాసముల ఎదుట ఖాళీ కొట్టువలెనే. జీవితాంతమును సమీపించునప్పుడు మనము ఎదురుచూచునది ఏమి? రక్షిత స్థలము కాదా, నిత్య విశ్రాంతి లేకపోయినను వచ్చు విశ్రాంతి యొక్క ముందస్తు రుచి దొరుకు నిమ్మళ చోటు కాదా? తన గతి ఏమగునో ఎరుగక కొలంబసును ఓడ నడుపబడని పడమటి సముద్రములు దాటించినది మేలైన దేశమును కనుగొను నిరీక్షణ కాకుండ ఏమి? హింసవలన స్వదేశమునుండి తరమబడి, ఇనుపవలె కఠినమైన అడవి తీరమును, అవతల అన్వేషింపబడని భూమిని ఎదుర్కొనిన తీర్థయాత్రిక పితరుల హృదయములను ఆదుకొనినది అదియే. స్వేచ్ఛగల ఫలవంతమైన దేశమును చేరి విశ్రాంతి పొంది సమాధానముగా దేవుని ఆరాధించెదమను నిరీక్షణ వారిని ఉత్సాహపరచెను. క్రైస్తవుని పరలోక నిరీక్షణ కొంతవరకు అట్టిదే, అయితే అది కనుగొనబడని దేశము కాదు, దాని ఆకర్షణలు భూమిపై మనము ఎరుగు దేనితోను పోల్చజాలము. మన దృష్టి పరిధి స్వల్పము కాకుండినయెడల పరలోక ద్వారములు మనకు తెరవబడి ఉండుట చూచెదము, మన చెవులు చెవుడు కాకుండినయెడల పరలోకపు గంటల సంతోష ధ్వని వినెదము. మన చుట్టూ నిరంతరము వినబడని ధ్వనులున్నవి, ఆకాశము మన కన్నులు చూడని ప్రకాశ లోకములతో నిండియున్నది. ఈ ప్రకాశ రమ్య దేశమును గూర్చి మనము కొద్దిగానే ఎరుగుదుము, అయినను దాని సౌందర్యపు చూపులు ఇప్పుడప్పుడు మనకు వచ్చును. “దాని సువాసన గాలి ఎంత మధురమో, దాని పువ్వులు ఎంత ప్రకాశమానమో మనము ఎరుగము; ఆ మంత్రిత వనములలో ప్రతిధ్వనించు పాటలు మనము వినము. మన మసక భూలోక దృష్టితో పట్టణపు ప్రకాశ గోపురములు చూడలేము, ఏలయనగా మౌన కావలివాడైన మరణము ఏలీసియన్ ద్వారములు తెరచు తాళపు చెవిని కాయును. అయితే కొన్నిసార్లు పడమటి ఆకాశమున అగ్నిమయ సూర్యాస్తమయము నిలుచునప్పుడు, దాని బంగారు ద్వారము శబ్దము లేకుండ లోపలికి తిరుగును, కనబడని వేళ్లచే తాళము తీయబడును. అవి క్షణము సగము తెరవబడి నిలుచుండగా, లోపలి మహిమ యొక్క కాంతులు నీలి విశాలముగుండా దూరమున ప్రకాశించి, కథను సగము బయలుపరచును.” యాత్రికులు చెప్పుదురు: ఆల్ప్సు ఎక్కుచుండగా మిక్కిలి దూరపు గ్రామముల ఇండ్లు అంత స్పష్టముగా కనబడును గనుక కొన్నిసార్లు ఒక దేవాలయ కిటికీలోని అద్దపు పలకల సంఖ్యను లెక్కింపవచ్చును. దూరము అంత స్వల్పముగా కనబడును గనుక యాత్రికుడు పోవు స్థలము దాదాపు చేతిలోనే ఉన్నట్లు తోచును, అయితే గంటలు గంటలు ఎక్కిన తరువాతను అది ఇంకను సమీపము కాదు. అది వాతావరణపు నిర్మలతవలన. అయినను పట్టుదలతో చివరకు ఆ స్థలము చేరబడును, అలసిన యాత్రికుడు విశ్రాంతి పొందును. అట్లే కొన్నిసార్లు మనము కృప యొక్క ఉన్నత శిఖరములలో నివసించుదుము; పరలోకము మిక్కిలి సమీపముగా కనబడును, బయూలా కొండలు పూర్ణ దృష్టిలో ఉండును. మరికొన్ని సార్లు శ్రమయు పాపమువలన కలుగు మేఘములు పొగమంచు మన దృష్టిని కప్పును. ఒక స్థితిలోను మరొక స్థితిలోను మనము పరలోకమునకు అంతే సమీపమున ఉన్నాము, క్రీస్తు చూపిన మార్గములో నిలిచినయెడల దానిని పొందుట అంతే నిశ్చయము. అడ్రియాటిక్ సముద్ర తీరమున జాలరుల భార్యలు, తమ భర్తలు లోతునకు వెళ్లినప్పుడు, రాత్రి సముద్రతీరమునకు వెళ్లి తమ మధుర స్వరములతో అందమైన కీర్తన మొదటి పద్యము పాడుట అలవాటని చదివితిని. పాడిన తరువాత వారు వినుదురు, గాలిపై సముద్రము దాటి రెండవ పద్యము తమ ధైర్యవంతులైన భర్తలచే పాడబడుట విని — తుఫానుచే కొట్టబడుచు — ఇద్దరును సంతోషించుదురు. బహుశా మనము వినినయెడల, ఈ తుఫాను కొట్టబడు లోకమునను, మన ఇల్లు పరలోకమని చెప్పు ఏదో ధ్వని, ఏదో గుసగుస, దూరమునుండి మనకు చేరవచ్చును; భూమి తీరమున మన కీర్తనలు పాడినప్పుడు, వాటి మధుర ప్రతిధ్వనులు కాలపు ఇసుకపై సంగీతముగా విరిగి, మార్గమున తీర్థయాత్రికులును పరదేశులునైనవారి హృదయములను ఉత్సాహపరచవచ్చును. అవును, మనము పైకి చూడవలెను — ఈ తగ్గిన భూమికి అవతలికి, ఇక్కడే మన తలంపులలోను క్రియలలోను ఎత్తుగా కట్టవలెను! మనుష్యుడు బెలూనులో పైకి పోవునప్పుడు ఇసుకను బరువుగా తీసికొనునని మీకు తెలుసు; కొంచెము ఎత్తుగా ఎక్కగోరితే కొంత విసిరివేయును, అప్పుడు కొంచెము ఎత్తుగా ఎక్కును; మరికొంత బరువు విసిరివేసి ఇంకను ఎత్తుగా ఎక్కును; ఎంత ఎక్కువ విసిరివేసినను అంత ఎత్తుగా ఎక్కును; అట్లే ఈ లోకపు వస్తువులను ఎంత ఎక్కువ విసిరివేసినను దేవునికి అంత సమీపముగా చేరుదుము. వాటిని విడువుడి; వాటిపై హృదయమును ప్రేమను నిలుపక, యజమానుడు చెప్పినట్లు చేయుదము — పరలోకములో మనకొరకు నిధులు కూర్చుకొనుదము. ఇంగ్లాండులో సంవత్సరములు పడకపై పడి యున్న ఒక స్త్రీని గూర్చి నాకు చెప్పిరి. ఆమె దేవుడు రాజ్యమునకై మెరుగుపరచు పరిశుద్ధులలో ఒకతె; ఏలయనగా ఈ లోకములో మనము వినని అనేక పరిశుద్ధులున్నారని నేను నమ్ముచున్నాను; వారి పేర్లు పత్రికలలో ప్రకటింపబడవు; వారు యజమానునికి మిక్కిలి సమీపముగా జీవించుదురు; పరలోకమునకు మిక్కిలి సమీపముగా జీవించుదురు; దేవుని చిత్తము చేయుటకంటె ఆయన చిత్తమును ఓపికగా భరించుటకు ఎక్కువ కృప అవసరమని నేను తలంచుచున్నాను; ఒకడు రోగశయ్యపై పడి సంతోషముగా భరించినయెడల, అది ఆయన ద్రాక్షతోటలో పనిచేయుటవలెనే దేవునికి అంగీకారము.

ఈ స్త్రీ అట్టి పరిశుద్ధులలో ఒకతె. తన కిటికీ దగ్గర గూడు కట్టు ఒక పక్షిని చూచుటలో చిరకాలము ఆమెకు గొప్ప ఆనందముండెనని చెప్పెను. ఒక సంవత్సరము అది గూడు కట్టుటకు వచ్చి అంత తక్కువగా కట్ట నారంభించెను గనుక పిల్లలకు హాని కలుగునని ఆమె భయపడెను; ఆ పక్షి గూడు కట్టుచు పనిలో ఉండుట చూచు ప్రతి దినము ఆమె, “ఓ పక్షీ, ఎత్తుగా కట్టుము!” అని చెప్పుచుండెను. ఆ పక్షికి దుఃఖమును నిరాశయు రాబోవుచున్నవని ఆమె చూడగలిగెను. చివరకు పక్షి గూడు ముగించి గుడ్లు పెట్టి పిల్లలను పొదిగెను; ప్రతి ఉదయము ఆమె గూడు ఉన్నదా చూచుచు, పాత పక్షి చిన్నవాటికి ఆహారము తెచ్చుట చూచి గొప్ప ఆనందము పొందెను. అయితే ఒక ఉదయము మేల్కొని చూచినప్పుడు చుట్టూ ఈకలు మాత్రమే చెదరగొట్టబడి యుండెను, ఆమె చెప్పెను: “ఆహా, పిల్లి పాత పక్షిని పిల్లలను పట్టుకొనెను.” ఆ గూడును పడగొట్టుట దయయై యుండెను. దేవుడు మనకు తరచుగా చేయునది అదియే — మిక్కిలి ఆలస్యమగుటకు ముందు వస్తువులను లాగివేయును. ప్రకటించుకొను క్రైస్తవులతో మనము చెప్పవలసినది ఇదియే — కాలమునకు కట్టినయెడల నిరాశపడెదరు. దేవుడు చెప్పును: పైన కట్టుడి. దేవునియందు క్రీస్తుతో దాగియున్న జీవము మరెక్కడిదానికంటె మిక్కిలి మేలు. ఆదాము ఏదెనులో ఉన్నట్లు ఉండుటకంటె నా జీవము దేవునియందు క్రీస్తుతో దాగియుండుట నాకిష్టము. ఆదాము పదునారు వేల సంవత్సరములు పరదైసులో ఉండి ఆ తరువాత పడిపోవచ్చును, అయితే మన జీవము క్రీస్తునందు దాగియున్నయెడల ఎంత సురక్షితము!

ఇంటి తలంపులు

—అన్నా షిప్టన్. ప్రభువా, నా నిమిత్తము ప్రయాసపడి ముండ్లు ధరించుట నీది; నా దుఃఖములన్నిటిలో నీవు పాలుపంచుకొనుచున్నావు; తండ్రి మహిమను చూచుట, అక్కడ నీ స్వాగతము వినుట ఎట్లుండునో నీవే ఎరుగుదువు — అక్కడ సిలువగాని భారముగాని మనకు మిగులదు. ప్రకాశ వీధిని నడుచుచు బంగారు సితారాలు వినుచున్నట్లు నాకు తోచును, ఎన్నడును పాతగాని క్రొత్త పాట యొక్క ప్రతిధ్వని; ప్రభువా యేసూ, నా జీవమా నా ప్రభువా నా రాజా, నీ స్తుతి వినుచు నా అలసిన హృదయము పరలోకపు రాగములు పాడగోరును. మేలైన ఆ దేశములో నా ప్రియులను సురక్షితముగా కనుగొందును, ఆ ప్రకాశ సమూహములో వెనుక ఉండిపోయిరని భయపడిన కొందరును; అప్పుడు స్ఫటిక గోడలోపల మన స్తుతులు బిగ్గరగా మ్రోగును, కెరూబులు సెరాపులు అతి పరిశుద్ధుని ఎదుట సాగిలపడునప్పుడు. రెక్కలు మడచి ఎదురుచూచుచు దూత సమూహములు వచ్చి, బిడ్డలను ఇంటికి పిలిచిన కృపా కథను వినును; ప్రభువా, నీ పాదములయొద్ద కూర్చుండి నా సంతోష పెదవులు చెప్పును — “సమస్తమును బాగుగా చేయువాడు” ఎంత క్షమించెనో. ఈ లోయ దేశమును నాకు ఉత్సాహపరచు ధన్య ఆత్మా, త్వరలోనే రాబోవు మహిమ యొక్క చూపులతో; మసకబారి విరిగిన ప్రతి తీగ నీ మృదు ఊపిరికి ఎదురుచూచును; అప్పుడు బంగారు ద్వారములవరకు యేసును గూర్చి పాడనిమ్ము.

“కొద్ది దూరము” — అజ్ఞాతుడు. “కొద్ది దూరము! నా ప్రియులున్న ఆ ఇల్లు అంత దూరము కాదని ఎరుగుదును; అయినను నా హృదయము పక్షివలె ఖాళీ గూటిపై కూర్చుండి పోయిన నిధులను దుఃఖించును, ఎగురుటకు ఈకలు కట్టుకొని పూర్తిగా కనబడకుండ పోయినవి. ఆహా నేను! ఓదార్పు ఎక్కడ? వారు కొద్ది దూరము మాత్రమే ప్రయాణించిరని చెప్పినను. కొద్ది దూరము! కొన్ని సార్లు వారు అంత సమీపముగా తోచుదురు, వారి స్వరములు నా చెవిలో గుసగుసలాడును, నా కర్తవ్యములన్నిటికి ప్రేమగల సన్నిధి ఇచ్చి మధుర సేవతో నా అడుగులను అనుసరించును. ఇక్కడనే మనము కలిసి విడిపోతిమి; వారి లాభము నాకు ఇంత దుఃఖమెందుకు? ఈ నష్ట భావము! ఈ భారపు సిలువ! ప్రియ రక్షకుడా, ఈ భారము తీసివేయుము, పరలోకము కేవలము — కొద్ది దూరమని చూపుము. కొద్ది దూరమా? ఈ వాక్యమును మరల చెప్పుకొనుచు, చేదుతో కలుపుటకు ఏదో మధురము పిండగోరుచున్నాను; నీ చేతినుండి నేను గ్రహింపలేని పాత్రను తీసికొని, నా బలహీనతలో నన్ను నీకు అప్పగించుచున్నాను. నా ప్రియులున్న ఆ ఇల్లు అంత దూరముగా, అంత దూరముగా తోచినను, నేను ఎరుగుదును, ఎరుగుదును, అది అట్లు కాదు; నేను చెప్పునప్పుడు నమ్ముటకు విశ్వాసము ఇమ్ము — వారు పోయిరి, అయితే కొద్ది దూరము మాత్రమే పోయిరి.”