అధ్యాయము 1: విషాదపు చీకటి

సమీక్ష

చీకటినుండి ఆనందపు వెలుగులోనికి బయటపడలేనట్లు కనబడు క్రైస్తవులకు మనమెట్లు సహాయము చేయగలము? పైపర్ ఉద్దేశపూర్వకముగా వారిని క్రైస్తవులని పిలుచును: నిజ విశ్వాసులకు ఇట్టివి జరుగును. కారణములు అనేకము—పాపము, సాతాను దాడి, బాధాకర పరిస్థితులు, వంశపారంపర్యమైన లేక ఇతర శారీరక కారణములు—తరచుగా అనేకము కలిసి పనిచేయును. పురాతన ప్యూరిటను గ్రంథములు విశేషమైనవి ఏలయనగా అవి ఈ కారణములన్నిటిని లెక్కించి, ప్రతిదానికి తగినట్లు సంభాషించి, నిరుత్సాహపు చీకటి నిమిత్తము ఎవరినైనను విడిచిపెట్టనట్లు కనబడును.

మనోవైద్యమునకు చిరకాలము ముందు రిచర్డ్ బాక్స్టర్ ఈ సంక్లిష్టతను గుర్తించెను. «విషాదమునకు కారణములును స్వస్థతయు ఏవి?» అను ప్రశ్నకు అతడు పేర్కొను మొదటి కారణము శరీర సంబంధము: అత్యధికులకు కారణములో గొప్ప భాగము «శరీరపు అస్వస్థత, బలహీనత, రోగము»యందు ఉండును, దానిచే ఆత్మ ఏ ఆదరణ స్పృహకైనను అశక్తమగును. అట్టి సహజ అవసరమునుండి ఎంత ఎక్కువగా పుట్టునో, అంత తక్కువ పాపముగాను ఆత్మకు తక్కువ ప్రమాదముగాను ఉండునని అతడు చెప్పును—అయినను బాధ తక్కువ కాదు. అతని ప్రసంగములో «మందును ఆహారమును» అను భాగము కూడ ఉన్నది; రోగపు ఆలోచనా శక్తిని మండు కన్నుతోను బెణికిన పాదముతోను పోల్చును.

ఆత్మీయ చీకటి యొక్క శారీరక పక్క

విషాదము యొక్క లేక దాని తీవ్ర రూపమైన మనోనిరాశ యొక్క శారీరక చికిత్సను చర్చించుటకు పైపర్ ప్రయత్నింపడు; అది వైద్యుని పని, అతడు వైద్యుడు కాడు. అయితే ఒక సంగతి స్పష్టమగువలెను: మన శరీర స్థితి స్పష్టముగా ఆలోచించు మనస్సు సామర్థ్యమును, నిరీక్షణ ఇచ్చు సత్యపు సౌందర్యమును చూచు ఆత్మ సామర్థ్యమును ప్రభావితము చేయును.

వెస్ట్‌మినిస్టర్ చాపెల్ ప్రసంగికుడగుటకు ముందు వైద్యుడైన మార్టిన్ లాయ్డ్-జోన్స్ తన గ్రంథము ఆత్మీయ నిరుత్సాహమును శారీరకమును విస్మరించుటకు విరోధముగా హెచ్చరించుచు ఆరంభించెను. సర్వకాలములలో అతి గొప్ప ప్రసంగికులలో ఒకడైన చార్లెస్ హెచ్. స్పర్జన్‌ను అతడు చూపెను; అతని తీవ్ర ఆత్మీయ నిరుత్సాహము చివరకు అతనిని చంపిన వంశపారంపర్య వాతరోగముతో గాఢముగా కట్టబడియుండెను. అలసట, అతిశ్రమ, ప్రతి విధమైన రోగము తమ పాత్ర పోషించును, ఏలయనగా మనము శరీరము మనస్సు ఆత్మము, ఒకదానిని ఇతరులనుండి వేరుపరచలేము; గొప్ప క్రైస్తవులు శారీరకముగా బలహీనులైనప్పుడు ఆత్మీయ నిరుత్సాహ దాడులకు అత్యధికముగా లోనగుదురు. లాయ్డ్-జోన్సును బాగుగా ఎరిగిన మనోవైద్యుడు గాయస్ డేవీస్, 1950ల మధ్యని క్రొత్త విషాదనివారణ మందులను అతడు ఎంత ఆసక్తితో అర్థము చేసికొన జూచెనో జ్ఞాపకము చేసికొనెను, తన సలహా అడుగువారికి బోధించునట్లు.

ఆనందము కొరకు పోరాటములో మందు స్థానము

ఆత్మీయ చీకటికి మందును మొదటి లేక ముఖ్య పరిష్కారము చేయకుండ పైపర్ జాగ్రత్తపడును. ఒంటరిగా మందు ఆత్మీయ చీకటికి ఎన్నడును పరిష్కారము కాదు: అది తన పని చేసిన తరువాత, జీవితపు మూల విషయములన్నియు ఇంకను క్రీస్తుతో సరియైన సంబంధమునకు తేవలసియున్నవి. విషాదనివారణ మందులు నిర్ణయాత్మక రక్షకుడు కావు; క్రీస్తే. పిల్లల తప్పుప్రవర్తనకును పెద్దల దుఃఖమునకును మాత్రలు దాదాపు స్వయంచాలకముగా వాడుట సమాజమును హానిచేయుననియు అతడు భయపడును.

1990ల మధ్యను జీవశాస్త్రము మానవ వ్యక్తిత్వమునకు ప్రధాన వివరణమాయెనను «సముద్ర మార్పు»ను గూర్చి లేఖన సలహాదారుడు డేవిడ్ పౌలిసనును అతడు ఉదహరించును; ఈ నిమగ్నత కొన్ని సంగతులను స్వస్థపరచుననియు (దానికి సాధారణ కృప దేవునికి కృతజ్ఞత చెల్లింపవలెను) అయితే జీవితములను గుణాత్మకముగా మార్చదనియు పౌలిసను తీర్పు. వివేకపూర్వక పశ్చాత్తాపము, జీవముగల విశ్వాసము, స్పృశింపదగిన విధేయత మాత్రమే అట్లు చేయును. ఎడ్ వెల్చ్, మెదడుపై నింద పెట్టుదుమా? అను గ్రంథములో, నిలుకడగల నిర్వీర్యపరచు మనోనిరాశకు మందు వాడుటకు సిద్ధపడును, అయితే సాధారణముగా కారణములు పరిశీలింపబడి దేవుడు కూడా వెదకబడునంతకాలము నిర్ణయమును వాయిదా వేయమని అడుగును. 2002 వాషింగ్టన్ పోస్ట్ నివేదిక, ఔషధ సంస్థ పరీక్షలలో నకిలి మాత్రలు తరచుగా విషాదనివారణ మందులంతగానే పనిచేసెనని చెప్పెను; మొదటి ఉత్సాహము అణచబడుచున్నట్లు ఇది సాక్ష్యము.

ఇట్టి జాగ్రత్త యొక్క గమ్యము మనోనిరాశ మన శారీరక స్థితినుండి వేరని కాదు—అవి గాఢముగా కట్టబడినవి. గమ్యము ఇది: ఆత్మకును మెదడుకును సంబంధము మానవ గ్రహణమునకు మించినది, అతి జాగ్రత్తతో నడుపవలెను; మెదడు వాటిని ప్రభావితము చేయునంతగా నైతిక ఆత్మీయ వాస్తవములు మెదడును ప్రభావితము చేయవచ్చును గనుక వాటికి లక్ష్యమియ్యవలెను. కాబట్టి పైపర్ కోమలత్వముతో ముగించును: నీవు మందు వాడుచున్నయెడల లేక ఆలోచించుచున్నయెడల, అతడు నిన్ను ఖండింపడు, బైబిలును ఖండింపదు. అది ఉత్తమ మార్గము కావచ్చును కాకపోవచ్చును; దేవుని కేంద్రముగా చేసికొని లేఖనముతో నిండిన వైద్యునికి నిన్ను అప్పగించును. ఎన్నికలో అసంపూర్ణత ఉన్నను, నీవు ఆయనయందు విశ్రమించుచుండగా క్రీస్తు ఆపాదింపబడిన నీతి దానిని మింగివేయును.