United Evangelical Christian Fellowship (UECF) UECF.NET · సెయింట్ పౌలు జీవితం మరియు పరిచర్య
అధ్యాయము LIII · తిమోతికి వ్రాయబడిన మొదటి పత్రిక విషయసూచిక

అధ్యాయము LIII · రోమా

తిమోతికి వ్రాయబడిన మొదటి పత్రిక

అపొస్తలుడు పౌలు స్పెయిన్ దేశాన్ని దర్శించాడా? — తిమోతికి వ్రాయబడిన మొదటి పత్రిక స్వభావము — శుభాకాంక్షలోని విశేషతలు — దురుపదేశకులు బహిరంగ ఆరాధన — సంఘములో పదవులకు అర్హతలు — శుశ్రూషకులు — శుశ్రూషకురాండ్రు — భక్తి రహస్యము — ద్వంద్వాత్మక భ్రష్టత్వము — తిమోతికి పాస్టోరల్ ఉపదేశము — పెద్దల పట్ల వైఖరి — వ్యక్తిగత ఉపదేశము — దాసుల విధులు

ఆడియో ప్రచురణ

తిమోతికి వ్రాయబడిన మొదటి పత్రిక

తెలుగు వ్యాఖ్యానము · MP3

0:00 0:00

ఈ అధ్యాయపు తెలుగు ఆడియో ఇంకా ప్రచురింపబడలేదు. audio/te/ ఫోల్డర్‌లో ఎం.పి.3 ఫైలు చేర్చినప్పుడు పైనున్న ప్లేయర్ దానంతట అదే పనిచేయును.

Ἐν ἀδήλῳ που σκότει φωλευόντων εἰσέτι τοτε τῶν, εἰ καί τινες ὑπῆρχον, παραφθείρειν επιχειρούντων τὸν ὑγιῆ κανόνα τοῦ σωτηρίοὺ κηρύγματος.—HEGESIPPUS ap. Euseb. H.E.iii. 32.

అపొస్తలుని రోమా చెరసాల ముగిసిన తర్వాత మొదలైన అతని జీవితపు ఆఖరి దశలోని అస్పష్టతను కొన్ని వాక్యాలకు మించి తొలగించే ప్రయత్నం నేను చేయను. లూకా మార్గదర్శకత్వం మనకు లేకుండా పోగానే, అతని కదలికల గురించి మన జ్ఞానం అత్యంత అనిశ్చితిలో మునిగిపోతుందని మనం గ్రహిస్తాము. స్పెయిన్ దర్శించాలన్న తన సంకల్పాన్ని అతడు నెరవేర్చగలిగాడని నేను నమ్మలేను. తరువాతి రెండు పాస్టోరల్ పత్రికలలోని అతని ప్రయాణాల సూచనలు అటువంటి యాత్రకు ఏమాత్రం చోటు ఇవ్వనట్లు కనిపిస్తున్నాయి; అది నిజంగా జరిగి ఉంటే, దాని గురించి ఏ చిన్న వివరమైనా భద్రపరచబడకుండా ఉండి ఉండేదని ఊహించడం కూడా సాధ్యం కాదు. కానీ అతడు ఈ కొత్త యాత్రను నిజంగా పూర్తిచేసినా, అతడు స్థాపించిన ఒక్క సంఘాన్నైనా, అతడు తాకిన ఒక్క రేవునైనా మనం పేర్కొనలేము. కాబట్టి స్పెయిన్‌లో అతని పనిని గురించి మాట్లాడటం కేవలం తప్పుడు అభిప్రాయాన్ని మాత్రమే కలిగించగలదు. అతడు వెళ్ళి ఉంటే, అది తప్పనిసరిగా అతని చెరసాల ముగిసిన వెంటనే జరిగి ఉండాలి, ఎందుకంటే అతని మొదటి లక్ష్యం “పడమటి దిక్కు హద్దు”కు వెళ్ళే మార్గంలో కేవలం రోమాను దర్శించడం మాత్రమే. రోమీయులకు వ్రాస్తూ, తన ప్రయాణంలో వారి సహాయం వలన తనకు మార్గం సానుకూలమవుతుందని ఆశాభావం వ్యక్తం చేశాడు. తన రెండు చెరసాలల కాలంలోనూ వారు అతని పట్ల చూపిన నిర్లక్ష్యాన్ని బట్టి చూస్తే, ఏ సందర్భంలోనైనా ఈ ఆశ భగ్నమై ఉంటుందని భయపడటానికి తగినంత కారణం ఉంది. అతని ఉనికికి తర్వాతి ఆధారం తిమోతికి వ్రాయబడిన మొదటి పత్రిక. ఆ పత్రిక పౌలు వ్రాసిన మిగతా పత్రికలన్నింటి కంటే తక్కువ సేంద్రీయమైనది—అంటే, దానికి నిర్మాణపరమైన ఏకత్వం తక్కువ. అది వ్రాయబడిన కాలం, స్థలం పూర్తిగా అనిశ్చితంగా ఉన్నాయి, ఎందుకంటే అందులో ఉన్న ఏకైక చారిత్రక సూచన “మాసిదోనియకు వెళ్ళే మార్గంలో పౌలు తిమోతిని ఎఫెసులో ఉండిపొమ్మని బతిమాలాడు” అనేది మాత్రమే.1

“మన రక్షకుడైన దేవుని ఆజ్ఞచొప్పున2, మరియు మన నిరీక్షణయైన క్రీస్తుయేసు ఆజ్ఞచొప్పున, యేసుక్రీస్తు అపొస్తలుడైన పౌలు తరపున, విశ్వాసమందు నా సత్యసంతానమైన తిమోతికి; తండ్రియైన దేవుని నుండియు3 మన ప్రభువైన క్రీస్తుయేసు నుండియు కృప, కనికరము, సమాధానము కలుగును గాక.”4

ఈ శుభాకాంక్ష తండ్రియైన దేవునికి ఆపాదించబడిన “రక్షకుడు” అనే బిరుదు వలన విశేషమైనది; ఇది బహుశా కీర్తనలు 63:7ను ఇటీవల అధ్యయనం చేయడం వలన వచ్చి ఉండవచ్చు, మరియు ఒకసారి స్వీకరించిన తర్వాత పాస్టోరల్ పత్రికలన్నింటిలో కొనసాగింది; క్రీస్తుకు ఆపాదించబడిన “మన నిరీక్షణ” అనే పేరు వలన కూడా విశేషమైనది, ఇది కూడా బహుశా అదే వచనం నుండి తీసుకోబడి ఉండవచ్చు; మరియు అలసిపోయిన, పరీక్షలు ఎదుర్కొన్న ఆ వృద్ధుడు మామూలుగా వాడే “కృప మరియు సమాధానము” అనే శుభాకాంక్షల మధ్య ఎంతో సహజంగా చొప్పించిన “కనికరము” అనే మాట వలన కూడా విశేషమైనది.5

“నేను మాసిదోనియకు వెళ్ళే మార్గంలో నిన్ను ఎఫెసులోనే ఉండిపొమ్మని బతిమాలినట్లుగా, కొందరు వేరొక ఉపదేశం బోధించకుండా, కల్పిత కథలను, అంతులేని వంశావళులను6 లక్ష్యపెట్టకుండా నీవు వారికి ఆజ్ఞాపించాలి, ఎందుకంటే ఇవి విశ్వాసమందున్న దేవుని కార్యనిర్వహణకు7 బదులుగా వాదోపవాదాలనే కలిగిస్తాయి—”8 ఈ వాక్యం, మామూలుగానే, అసంపూర్తిగా ఉండిపోతుంది; కానీ పౌలు స్పష్టంగా “అప్పుడు నేను ఇచ్చిన ఉపదేశాన్నే మళ్ళీ చెబుతున్నాను” అని అర్థం చెప్పదలచుకున్నాడు.

ఈ దురుపదేశకులతో పోల్చుతూ, సువార్త యొక్క ఉద్దేశం పవిత్రమైన హృదయం నుండి, మంచి మనస్సాక్షి నుండి, నిష్కపటమైన విశ్వాసం నుండి పుట్టే ప్రేమేనని అతనికి చెబుతాడు; ఇవి లేకపోవడం వలననే కొందరు నిరర్థకమైన వాదోపవాదాల వైపు తప్పిపోయారు. వారు యూదుల ధర్మశాస్త్రాన్ని బోధించేవారిమని తమను తాము చూపించుకోవాలనుకున్నారు, కానీ వారి బోధన కేవలం గందరగోళం, అజ్ఞానం మాత్రమే.

ధర్మశాస్త్రం ప్రస్తావన అతడు దాని సముచితమైన ప్రయోజనాన్ని గురించి ప్రస్తావించడానికి దారితీస్తుంది.9 విశ్వాసం వలన నీతిమంతులుగా తీర్చబడిన వారికి అది అనవసరం, ఎందుకంటే అది క్రీస్తుతో ఐక్యతలో సాగే జీవితం అనే ఉన్నత ధర్మశాస్త్రంలో లీనమైపోతుంది; కానీ దాని నిజమైన ప్రయోజనం, కేవలం కామవాంఛల ప్రభావంలో అన్యమత దుష్టత్వంలో జీవించేవారిని హెచ్చరించి, నిగ్రహించడమే.10 పునర్జన్మ పొందినవారికి కాకపోయినా, వీరికి సీనాయి కొండ ఉరుములు అవసరం, “నాకు అప్పగించబడిన ధన్యుడైన దేవుని మహిమగల సువార్త చొప్పున.”11

తర్వాత అతడు వెంటనే తన పూర్వపు అజ్ఞానపు అవిశ్వాసం మీద అత్యధికంగా వర్షించిన ఆ కృపను గురించి దేవునికి హృదయపూర్వక కృతజ్ఞత తెలియజేయడంలోకి మళ్ళుతాడు; ఆ అవిశ్వాసమే అతణ్ణి తీవ్ర దూషణలకూ, అవమానాలకూ నడిపించింది, వాటిని అతని అజ్ఞానం మాత్రమే క్షమార్హం చేయగలదు.

“పాపులను రక్షించడానికి క్రీస్తుయేసు లోకంలోకి వచ్చాడు అనేది నమ్మదగిన మాట12, సంపూర్ణంగా అంగీకరించదగినది; వారిలో నేనే ప్రధముడను.13 అయితే ఈ కారణం చేతనే నేను కనికరం పొందాను, తద్వారా నాయందు మొదట, ప్రధానంగా, నిత్యజీవం కోసం ఆయనయందు ఇకమీదట విశ్వసించబోయేవారికి ఆదర్శంగా క్రీస్తుయేసు తన సంపూర్ణ దీర్ఘశాంతాన్ని ప్రదర్శించవచ్చు. ఇప్పుడు యుగముల రాజైన14, అక్షయుడు, అదృశ్యుడు, అద్వితీయుడైన దేవునికి15 యుగయుగాలకు ఘనత, మహిమ కలుగును గాక. ఆమేన్.16

“కుమారుడా తిమోతీ, పూర్వం నీ గురించి పలుకబడిన ప్రవచనాలను అనుసరించి17, ఈ ఆజ్ఞను నీకు అప్పగిస్తున్నాను, తద్వారా నీవు వాటి ప్రకారం మంచి పోరాటం చేయవచ్చు18, విశ్వాసమును, మంచి మనస్సాక్షిని కలిగి ఉండవచ్చు; కొందరు వీటిని తిరస్కరించి విశ్వాసం విషయంలో ఓడిపోయారు; వారిలో హుమెనయు, అలెగ్జాండరు ఉన్నారు, వీరిని దూషించకుండా శిక్షణ పొందడానికి నేను సాతానుకు అప్పగించాను.”19

ఈ భాగంలో అతడు దురుపదేశకులతో ప్రారంభించి, రెండు పక్కదారుల తర్వాత—ఒకటి ధర్మశాస్త్రం ప్రస్తావన వలన, మరొకటి సువార్త ప్రకటించడానికి తనకు అప్పగించబడిన వ్యక్తిగత బాధ్యత వలన—తిరిగి వారి వద్దకే వస్తాడని గమనించవచ్చు.

రెండవ అధ్యాయంలో బహిరంగ ఆరాధన కోసం నియమాలు, అధికారంలో ఉన్నవారి కోసం ప్రార్థించవలసిన బాధ్యత, మరియు మతపరమైన సమావేశాలలో పురుషుల, స్త్రీల వైఖరి, పరస్పర సంబంధాలు ఉన్నాయి—వీటి మధ్య దేవుడు అందించే కృప యొక్క సార్వత్రికత గురించి, తన స్వంత అపొస్తలత్వ పదవి గురించి సంక్షిప్తమైన, సహజమైన పక్కదారులు కలిగి ఉన్నాయి. అతడు ఇలా ఆదేశిస్తాడు.

“వేడుకోళ్ళు, ప్రార్థనలు, విన్నపాలు, కృతజ్ఞతాస్తుతులు20 అందరి కోసం, ముఖ్యంగా రాజుల కోసం21, అధికారంలో ఉన్నవారి కోసం చేయాలి, తద్వారా మనం సంపూర్ణ భక్తితో, గాంభీర్యంతో ప్రశాంతమైన, నిమ్మళమైన జీవితం గడపవచ్చు. ఇది మన రక్షకుడైన దేవుని దృష్టిలో మంచిదిగా, అంగీకారయోగ్యంగా ఉంటుంది; ఆయన అందరూ రక్షణ పొందాలని, సత్యం గురించి పరిపూర్ణ జ్ఞానానికి రావాలని కోరుకుంటాడు. ఎందుకంటే దేవుడొక్కడే, దేవునికీ మనుష్యులకూ మధ్య మధ్యవర్తి ఒక్కడే, ఆయనే మనుష్యుడైన క్రీస్తుయేసు22, ఆయన అందరి కోసం తనను తాను విమోచన క్రయధనంగా ఇచ్చుకున్నాడు—ఇది తగిన కాలాలలో ఇవ్వబడిన సాక్ష్యం. ఈ సాక్ష్యం కోసమే నేను ప్రచారకునిగా, అపొస్తలునిగా నియమించబడ్డాను (నేను సత్యమే చెబుతున్నాను23, అబద్ధమాడటం లేదు24), విశ్వాసంలో, సత్యంలో.”25

ఈ రెండు పక్కదారుల తర్వాత, పురుషులు26 ప్రతిచోటా, “కోపం లేకుండా, సందేహం లేకుండా పరిశుద్ధమైన చేతులెత్తి27” ప్రార్థించాలని, మరియు స్త్రీలు సిగ్గుతో, మితత్వంతో, జడలు అల్లుకోవడం, బంగారం, ముత్యాలు, ఖరీదైన వస్త్రాలు ధరించడం వంటివి కాకుండా, తమ సువార్త ప్రకటనకు తగినట్లుగా సత్క్రియలతో తమను తాము అలంకరించుకోవాలని అతడు తన కోరికను వ్యక్తం చేస్తాడు. వారు నిశ్శబ్దంగా, విధేయతతో ఉండాలి గాని, తలదూర్చేవారుగా, బోధించేవారుగా ఉండకూడదు. ఈ నియమానికి పతనం గురించిన కథనాన్ని ఆధారంగా చూపుతాడు, ఇది స్త్రీపురుషుల మధ్య మౌలికమైన భేదాలను తెలియజేస్తుంది28; అయితే, మోసానికీ, పాపానికీ లోనయ్యే అవకాశం ఎక్కువగా ఉన్నప్పటికీ, స్త్రీలు “విశ్వాసంలో, ప్రేమలో, పరిశుద్ధతలో, స్వస్థబుద్ధితో నిలిచి ఉంటే మాతృత్వం ద్వారా రక్షణ పొందుతారు” అని కూడా చేరుస్తాడు.29

మూడవ అధ్యాయం సంఘంలో పదవులకు అర్హతల గురించి చర్చిస్తుంది. దీనిని ఒక క్రైస్తవ సూక్తితో పరిచయం చేస్తాడు: “ఎవడైనా కాపరి పదవిని30 కోరుకుంటే, అతడు మంచి పనినే కోరుకుంటున్నాడు అనేది నమ్మదగిన మాట.” పౌలు నొక్కి చెప్పే అర్హతలు నిందారహితత్వం, విశ్వాసపాత్రమైన కుటుంబ జీవితం31, మితత్వం, స్వస్థబుద్ధి, మర్యాద, ఆతిథ్య స్వభావం, బోధించే సామర్థ్యం. మద్యం విషయంలో కలహించేవాడు, కొట్లాటలకు, లోభానికి లోనయ్యేవాడు తగడు. మితత్వం, శాంతస్వభావం, డబ్బు పట్ల నిర్లిప్తత, చక్కగా నిర్వహించబడే కుటుంబం, గంభీరులు, విధేయులైన పిల్లలు—ఇవి ఒక వ్యక్తి ఈ పవిత్ర పనిని ఆకాంక్షించవచ్చునని సూచించే గుర్తులు; కానీ అతడు కొత్తగా విశ్వాసంలోకి వచ్చినవాడు కాకూడదు32, లేకుంటే గర్వం అనే మబ్బు పొగలో పడి సాతానుకు వచ్చిన తీర్పులోనే అతడు కూడా పడిపోతాడు.33 అతడు తన అన్యమతస్థులైన పొరుగువారి దృష్టిలో మంచి పేరు కలిగి ఉండాలి, లేకుంటే అపకీర్తిలో పడి, అటువంటి పరువు నష్టం తీసుకువచ్చే సాతాను ఉచ్చులో చిక్కుకుంటాడు.34

శుశ్రూషకులు కూడా గంభీరులు, నిష్కపటులు, మితంగా ఉండేవారు, లోభం లేనివారు, విశ్వాసంలో స్థిరులు, పరిశుద్ధమైన మనస్సాక్షి కలిగినవారుగా ఉండాలి; వారిని నియమించే ముందు వారి నింద రహితత్వాన్ని పరీక్షించాలి.35

శుశ్రూషకురాండ్రు36 గంభీరులు, అపనింద చేయనివారు, మితంగా ఉండేవారు, విశ్వాసపాత్రులుగా ఉండాలి. శుశ్రూషకుల, శుశ్రూషకురాండ్ర కుటుంబ సంబంధాలు నిందారహితంగా ఉండాలి; ఎందుకంటే గౌరవప్రదమైన శుశ్రూషాపదవి గౌరవప్రదమైన స్థానాన్ని37, విశ్వాసంలో ధైర్యాన్ని38 సంపాదించిపెడుతుంది.

“నేను త్వరలో నీ వద్దకు హఠాత్తుగా రావాలని ఆశిస్తున్నప్పటికీ39, ఈ సంగతులు నీకు వ్రాస్తున్నాను; నేను ఆలస్యమైతే, దేవుని మందిరంలో—అది దేవుని సంఘమే గనుక—సత్యానికి స్తంభంగా, పునాదిగా నీవు ఎలా నడుచుకోవాలో నీకు తెలియాలని.40

“మరియు నిస్సందేహంగా భక్తి రహస్యము మహాద్భుతమైనది—ఆయన41

శరీరధారియై ప్రత్యక్షమాయెను,

ఆత్మయందు నీతిమంతుడుగా తీర్చబడెను,

దూతలచేత చూడబడెను,

అన్యజనులలో ప్రకటించబడెను,

లోకమందు విశ్వసింపబడెను,

మహిమలోనికి చేర్చుకొనబడెను.”42

dicebantur.”—Plin. ix. 27), ఎందుకంటే శుశ్రూషకుల భార్యలు ఖచ్చితంగా సంఘంచే ఎంపిక చేయబడలేదు.

సత్యోపదేశం అతణ్ణి మళ్ళీ దురుపదేశకుల విషయానికి తీసుకువస్తుంది. ప్రస్తుత ప్రమాదానికి ఆవల భవిష్యత్తులో జరిగే భ్రష్టత్వాల ప్రవచనం ఉంది, అందులో కొందరు మోసకరమైన ఆత్మలను, సాతాను బోధనలను, కాల్చివేయబడిన మనస్సాక్షిగల అబద్ధికుల వేషధారణ ద్వారా లక్ష్యపెడతారు. కొంతమేర ప్రస్తుతంలో, కొంతమేర భవిష్యత్తులో సంభవించే ఈ భ్రష్టత్వం ద్వంద్వాత్మక ధోరణులతో గుర్తించబడుతుంది. ఇది వివాహాన్ని నిరోధిస్తుంది43, ఆహారపదార్థాల నుండి దూరంగా ఉండాలని ఆజ్ఞాపిస్తుంది44, కృతజ్ఞతతో చేసే ప్రార్థన అన్నింటినీ పరిశుద్ధపరుస్తుందని మరచిపోతూ. ఈ ఉదయిస్తున్న భ్రష్టోపదేశపు మరో లక్షణం అపవిత్రమైన, వృద్ధస్త్రీల కల్పిత కథల పట్ల మక్కువ. మూడవది కేవలం శారీరక తపస్సు. ఈ శిక్షణ వల్ల కొంత ప్రయోజనం ఉండవచ్చు; కానీ భక్తికి శిక్షణనిచ్చే వ్యాయామశాల మరింత మేలైనది, ఎందుకంటే భక్తి ఈ జీవితానికీ, రాబోయే జీవితానికీ కూడా ప్రయోజనకరమైనది (“ఇది నమ్మదగిన మాట”): ఎందుకంటే దీని దృష్టితోనే—సజీవుడైన దేవునియందు మనకు నిరీక్షణ ఉంది గనుక, ఆయన అందరికీ, ముఖ్యంగా విశ్వాసులకు రక్షకుడు45—మనం కష్టాన్ని, పోరాటాన్ని రెంటినీ సహించగలుగుతున్నాము.46 తిమోతి ఈ సత్యాలను బోధించాలి, మాటలో, ప్రవర్తనలో, ప్రేమలో, ఆధ్యాత్మికతలో, విశ్వాసంలో, పవిత్రతలో విశ్వాసులకు ఆదర్శంగా నిలుస్తూ, ఎవరూ అతని యౌవనాన్ని తృణీకరించకుండా.47 పౌలు వచ్చే వరకు అతడు పఠనంలో48, ఉపదేశంలో, బోధనలో నిమగ్నమై ఉండాలని ఆదేశించబడ్డాడు; శ్రద్ధ ద్వారా అభివృద్ధిని సాధిస్తూ, తిమోతి తన సంకోచస్వభావం వలన నిర్లక్ష్యం చేసే అవకాశమున్న దానిని—అతని దీక్షాకాలంలో గంభీరంగా అతనికి అనుగ్రహించబడిన కృపను—నిర్లక్ష్యం చేయకుండా ఉండాలి.49

తర్వాత తన సంఘంలోని వివిధ వర్గాల పట్ల ఎలా ప్రవర్తించాలో అతనికి సలహా ఇవ్వబడుతుంది. పెద్దవానితో కఠినంగా మాట్లాడకూడదు, తండ్రితో మాట్లాడినట్లుగా వారిని బతిమాలాలి; యువకులను సోదరులుగా, వృద్ధ స్త్రీలను తల్లులుగా, యువతులను సోదరీమణులుగా పరిపూర్ణ పవిత్రతతో చూడాలి.50 విధవరాళ్ళ గురించి ప్రత్యేక ఆదేశాలు ఇవ్వబడ్డాయి.51 తమ పిల్లలను లేదా మనుమలను సరిగ్గా పెంచేవారు, తమ తల్లిదండ్రుల పట్ల తమ బాధ్యతను నిర్వర్తించేవారు, నిరంతర ప్రార్థనకు తమను తాము అంకితం చేసుకునేవారు నిజమైన విధవరాళ్ళు. కానీ ఒక విధవరాలిలో కామాతురమైన, తేలికపాటి స్వభావం సజీవ మరణమే; ఎందుకంటే ఒక క్రైస్తవునిలో గృహబాధ్యతలను, సంబంధాలను నిర్లక్ష్యం చేయడం అన్యమతం కంటే హీనమైనది. కాబట్టి అరవై సంవత్సరాల వయస్సు రాకుండా, ఒకే గౌరవప్రదమైన వివాహం చేసుకున్న తర్వాత52, మాతృప్రేమ, ఆతిథ్యం, దయాపూర్వక సేవ, బాధితులకు సహాయం, ప్రతి సత్కార్యంలో నిలకడగా ఉండటం వంటి లక్షణాలను సంపాదించుకున్న తర్వాత మాత్రమే ఏ విధవరాలినైనా జాబితాలో చేర్చాలి. కానీ యువ విధవరాళ్ళు క్రీస్తు కాడి పట్ల అసహనం చూపడం మొదలుపెట్టి తిరిగి వివాహం చేసుకోవాలనుకున్నప్పుడు—తద్వారా తమ తొలి విశ్వాసాన్ని తృణీకరించినట్లు నిరూపించుకున్నప్పుడు—తిమోతి వారితో ఏమీ సంబంధం పెట్టుకోకూడదు.53 తిరుగుతూ సోమరిపోతుగా ఉండటం, అనుచితమైన కబుర్లు చెప్పడం అనే ప్రమాదాన్ని నివారించడానికి, అటువంటివారు నిశ్శబ్దంగా తిరిగి వివాహ జీవితంలోకి ప్రవేశించడం ద్వారా అపవాదుకు అవకాశం కలిగించే అన్ని అవకాశాలనూ నివారించడమే మేలు. కాబట్టి యువ విధవరాళ్ళందరినీ సంఘం ఖర్చుతో కాక, వారి స్వంత బంధువులే పోషించాలి.54

పెద్దల (ప్రెస్బిటర్ల) విషయమునకు మరలుతూ, అతడు ద్వితీయోపదేశకాండము నుండి “నూర్చుచున్న యెద్దుకు మూతికట్టు కట్టవద్దు” అను వాక్యభాగమును ఉదహరించి, దానికి “పనివాడు తన కూలికి తగినవాడు” అను సూత్రమును55 జతచేసి, నమ్మకమైన, శ్రమపడు కాపరులకు “రెట్టింపు ఘనత” చెల్లింపవలెనను తన నియమమును సమర్థించుకొనుచున్నాడు.56 వారు తప్పు చేసినయెడల వారిని గద్దింపవలసినదే గాని, తగినంత ఆధారము లేని నిందారోపణలపై ఎన్నడును గద్దింపరాదు. “పక్షపాతము లేకుండ, ఏ పనినైనను స్వపక్షబుద్ధితో చేయకుండ, ఈ నియమములను గైకొనుమని దేవుని యెదుటను, ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు యెదుటను, ఏర్పరచబడిన దూతల యెదుటను57 నేను నీకు ఆనబెట్టి ఆజ్ఞాపించుచున్నాను.” ఎవరినైనను తొందరపడి పెద్దగా నియమింపకూడదు, లేనియెడల వారి పాపములలో అతడు భాగస్థుడగును; మరియు ఈ వివేచన మరింత అవసరమైనది, ఎందుకనగా న్యాయవిచారణకు మనుష్యులను ముందుగానే నడిపించు బహిరంగ పాపములు కొన్ని కలవు, రహస్యముగా వెంబడించు గూఢమైన పాపములు మరికొన్ని కలవు; అటులనే బాహాటముగా కనబడు కొన్ని సత్కార్యములును, మరుగైయున్న కొన్ని సత్కార్యములును కలవు, అయినను అంతమున అవన్నియు తమ నిజస్వరూపముతో బయలుపరచబడును.

ఈ వివేకవంతమైన, గంభీరమైన ఉపదేశముల నడుమనే రెండు వ్యక్తిగత హెచ్చరికలు ప్రవేశపెట్టబడుచున్నవి. వాటిలో ఒకటి—“నిన్ను నీవు పవిత్రముగా కాపాడుకొనుము”—అనునది, ఇతరులపై ఇంత జాగ్రత్తగా పర్యవేక్షణ చేయవలసిన బాధ్యత గలవాడు తానే ప్రతి కళంకమునుండి విముక్తుడై యుండుటకు ప్రత్యేకముగా అప్రమత్తుడై యుండవలెననెడి ఆలోచన నుండి సహజముగా కలిగియుండవచ్చును. మరొకటి, “ఇకమీదట నీళ్లు మాత్రమే త్రాగువాడవుగా ఉండక, నీ కడుపు నిమిత్తమును, నీకు తరచుగా కలుగు బలహీనతల నిమిత్తమును కొంచెము ద్రాక్షారసమును వాడుము,”58 అనునది ఎంత సహజముగా చెప్పబడినదనగా—పూర్వపు నియమము మరింత కఠినమైన, ఆరోగ్యమునకు కూడ హానికరమైన స్వీయనిగ్రహమునకు దారితీసియుండవచ్చుననెడి ఆలోచన పౌలు గారి మనస్సునకు ఎట్లు తట్టియుండునో మనము వెంటనే గ్రహించినను59—అది అంతకుముందున్నదానితోను, తరువాతనున్నదానితోను ఏమాత్రము సంబంధము లేనిదిగా, అత్యంత సహజముగా, స్వతఃసిద్ధముగా ఉన్నందున, ఏ అనుకరణకర్తయైనను దానిని కల్పించియుండడు. “నిన్ను నీవు పవిత్రముగా కాపాడుకొనుము” అను ఆజ్ఞకు కారణమైన సహజాలోచనా క్రమమును ప్రవేశపెట్టగల సామర్థ్యము గల అనుకరణకర్త ఎవడైనను ఉండినయెడల—ముఖ్యముగా సంఘాధికారులందరికిని ద్రాక్షారస సేవనమును ఇంత జాగ్రత్తగా నిషేధించు ఈ పత్రికలో—“మరియు ఈ పవిత్రతను వృద్ధిచేయుటకై, వీలైనంత తక్కువ ద్రాక్షారసమును వాడుము, లేదా దానిని పూర్తిగా విడనాడుము” అని జతచేయుటకే ఎక్కువ మొగ్గు చూపియుండెడివాడు.60

అటుపిమ్మట అతడు దాసుల కర్తవ్యముల వైపు మళ్లుచున్నాడు.61 వారి మార్పిడి సాంఘిక క్రమమును తలక్రిందులు చేయుటకైనను, సువార్తను దుర్వినియోగము చేయుటకు ఏదైనను సాకుగా చేసికొనుటకైనను వినియోగింపరాదు. క్రైస్తవ యజమానులు ఇప్పటికిని యజమానులుగనే చూడబడవలెను, మరియు “ఈ దయగల సేవలో పాలుపొందు వారందరును నమ్మకస్థులును ప్రియులునై యున్నారు” గనుక వారికి మరింత హృదయపూర్వకముగా సేవ చేయబడవలెను. ఇచ్చట మరల అతడు అబద్ధ బోధకుల వైపు తిరిగి—వీరు బహుశా క్రైస్తవ సమానత్వమను సత్యమును సామ్యవాదమను అసత్యముగా వక్రీకరించియుందురు62—వారి గర్వముతో నిండిన అజ్ఞానమును, హానికరమైన వాచాలత్వమును, మతమును లాభసాధనముగా చూచు భ్రష్ట మనుష్యుల అసూయలకును కలహములకును మూలకారణముగా ఖండించుచున్నాడు. మన జననమునందును మరణమునందును గల నిరాడంబరత భావమునుండి, మన నిజావసరముల కొద్దితనమునుండి63 కలుగు సంతృప్తితో64 కూడియున్నప్పుడు మతము నిజముగా లాభసాధనమే; అయితే ధనాపేక్ష మనుష్యులను నాశనమునకును వినాశమునకును ముంచివేయు అనేక రూపముల మూఢవాంఛలను పుట్టించును. ఏలయనగా సమస్త దుష్క్రియలును లోభమను వేరునుండియే65 పుట్టుచున్నవి; అది అనేకులను మతభ్రష్టత్వమునకును, నానావిధ దుఃఖములకును నడిపించినది. అపొస్తలుడు విశ్వాసమునందు తన కుమారుని ఈ సంగతులనుండి పారిపొమ్మని బతిమాలుకొనుచు, నీతిని, భక్తిని, విశ్వాసమును, ప్రేమను, సహనమును, సాత్వికమును వెంటాడి సాధింపుమనియు66, విశ్వాసమను మంచి పోరాటమును పోరాడుమనియు, “దేనికొరకు నీవు పిలువబడి అనేక సాక్షుల యెదుట మంచి ఒప్పుకోలును ఒప్పుకొంటివో” ఆ నిత్యజీవమును చేపట్టుమనియు హెచ్చరించుచున్నాడు. క్రీస్తు తోడనియు, పొంతిపిలాతు యెదుట ఆయన చేసిన మంచి ఒప్పుకోలు తోడనియు67, మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు ప్రత్యక్షమగు వరకు ఈ ఆజ్ఞను కళంకము లేకుండ, నిందారహితముగా గైకొనుమని అతడు అత్యంత గంభీరముగా అతనిని ఆనబెట్టుచున్నాడు. ఆ ప్రత్యక్షతను, ధన్యుడును అద్వితీయ ప్రభుత్వముగలవాడును, రాజులకు రాజును, ప్రభువులకు ప్రభువును, తానొక్కడే అమరత్వముగలవాడును, సమీపింపరాని తేజస్సులో నివసించువాడును, ఏ మనుష్యుడును ఎన్నడును చూడనివాడును, చూడజాలనివాడునైన ఆయన తన స్వకాలములలో చూపించును—ఆయనకే ఘనతయు నిత్యబలమును కలుగునుగాక. ఆమేన్.

దైవస్వభావములను గూర్చిన ఈ ఘనమైన వర్ణనతోనే పత్రిక ముగియుననుకొనుట సమంజసమే అనిపించవచ్చును. కల్పితకర్త యొకడు సహజముగా పరాకాష్ఠను కోరుకొనియుండును; కాని పౌలు ఎన్నడును ఇటువంటి శైలీపరమైన యోచనలచే ప్రభావితుడు కాడు. ఐశ్వర్యవంతమైన ఎఫెసు వంటి పట్టణములో ధనము తెచ్చు ప్రమాదములను గూర్చిన ఆలోచనతో నిండియుండి, అతడు ఒక అనుబంధరూపముగా68 మరల తిమోతికి, ధనవంతులను హెచ్చరించుమనియు, వారు “గర్విష్ఠులు కాకుండ, అస్థిరమైన ఐశ్వర్యముపై కాక, అనుభవించుటకు మనకు సమృద్ధిగా సమస్తమును దయచేయు జీవముగల దేవునియందే” తమ నిరీక్షణను ఉంచవలెననియు, తమ ఐశ్వర్యమును వివేకముతోను ఔదార్యముతోను ఉపయోగించి, “నిజమైన జీవమును చేపట్టుటకై భవిష్యత్తు కొరకు తమకొరకు మంచి పునాదిని కూర్చుకొనవలెననియు”69 బోధించుమని సలహా ఇచ్చుచున్నాడు.

అటుపిమ్మట, అబద్ధ బోధకులను గూర్చి ఒక్క ముగింపు ప్రస్తావనతో పత్రిక ముగియుచున్నది:—

“ఓ తిమోతీ, నీకు అప్పగింపబడిన దానిని కాపాడుము, ఈ అపవిత్రమైన వట్టిమాటలనుండియు, అబద్ధముగా జ్ఞానమను పేరు వహించు దాని ‘విరుద్ధవాదముల’నుండియు తొలగిపొమ్ము; దీనిని అవలంబించుచున్నామని కొందరు చెప్పుకొనుచు విశ్వాసవిషయమున తప్పిపోయిరి. కృప నీతోడనుండునుగాక.”70

“ఆమేన్”71 అనునది బహుశా భక్తిపూర్వకముగా చేర్చబడిన మాటయై యుండవచ్చును; మరియు ఈ పత్రిక “ఫ్రుగియ పకటియానాకు రాజధానియైన” లవొదికయనుండి వ్రాయబడినదనియో, “నికొపొలి నుండి” యనియో, “ఏథెన్సు నుండి” “తన శిష్యుడైన తీతు హస్తముల ద్వారా” యనియో, “మాసిదోనియ నుండి” యనియో తెలుపు వివిధ శీర్షికావాక్యములు వట్టి ఊహాగానములు మాత్రమే; వీటిలో చివరిదానికి మాత్రమే కొంత సహేతుకత గలదు, అయినను ఇది కూడ దానికి కారణమైన వచనమునుండి తీసిన అనిశ్చితమైన అనుమానము మాత్రమే.

పాదసూచికలు

  1. 1.The general outline of the Epistle is as follows:—Salutation (1:1, 2). The object of the letter to encourage Timothy to resist false teachers, and hold fast the faith (3–11, 18–20), with the Apostle’s thanks to God for the mercy which had made him a minister of the Gospel (12– 17). The duty of praying for rulers, with rules about the bearing of women in public worship (2). The qualifications of “bishops” (presbyters) and deacons (3). Fresh warnings respecting the false teachers, and the way in which Timothy is to deal with them (4). His relations to elders (5:1, 2); to the order of “widows” (3–16); and to presbyters, with rules as to their selection (17–25). Directions concerning slaves, especially with reference to the false teachers; warnings against covetousness; with final exhortations and benediction (6). ↩
  2. 2.Not, of course, “a Saviour.” The spread of Christianity is naturally marked by the increasing anarthrousness (omission of the article) of its commonest terms. We mark this fact in the word Christ, which is an appellative in the Gospels (almost always “the Christ”—i.e., the Messiah), but has become, in the Epistles, a proper name. ↩
  3. 3.Omit ἡμῶν, א, A, D, F, G (B, deficient). ↩
  4. 4.1:1, 2. ↩
  5. 5.Cf. Gal. 6:16. ↩
  6. 6.Though the Sephiroth of the Kabbala belong to a much later period, and the Zohar is probably a mediæval book, yet Judaic speculations of the same kind seem to have been the prototype of the Valentinian emanations with their successive intermarriages of œons. ↩
  7. 7.1:4; leg. οἰκονομίαν (א, A, B, F, G, &c.). The questions do not further the divine scheme of God, which works, not in the sphere of misty uncertainties, but in the sphere of faith. ↩
  8. 8.3, 4. For similar anakolutha, see Gal. 2:4, 5; Rom. 5:12, &c. ↩
  9. 9.1:8, 9, νόμος … νομίμως. ↩
  10. 10.For the true use of the Law, and the limitation to its validity, see Rom. 7:12; Gal. 3:19; Phil. 3:9. It is idle to pretend that there is anything un–Pauline in this sentiment. With the list of crimes—which is, however, varied with perfect independence—cf. Rom. 1:29; 1 Cor. 6:9; Gal. 5:19. ↩
  11. 11.1:8–11. ↩
  12. 12.This arresting formula would naturally arise with the rise of Christian axioms; cf. “These words are faithful and true” (Rev. 21:5; 22:6). ↩
  13. 13.Cf. “God be merciful to me the sinner” (Luke 18:13); πρῶτος, “non tempore sed malignitate” (Aug. inPs. lxxi. 1). ↩
  14. 14.Not here in its technical sense of “the œons;” cf. Ps. 145:13, “a kingdom of all ages.” ↩
  15. 15.Omit σοφῳ (א, A, D, F, G, &c.). ↩
  16. 16.For similar personal digressions, see Gal. 1:12; 1 Thess. 2:4; 2 Cor. 3:6; 4:1, &c.; and for the doxology (Rom. 15:33; 16:27; 2 Cor. 2:14; 9:15; Phil. 4:20, &c. The passage is intensely individual, for “all Paul’s theology is in ultimate analysis, the reflex of his personal experience” (Reuss, LesEpîtres, ii. 352). ↩
  17. 17.Perhaps a reference to his solemn ordination, as in 4:14, when Silas, who was a prophet (Acts 15:32), was present among others (Acts 13:3). ↩
  18. 18.στρατεία, not ἀγών, as in 2 Tim. 4:7. It is St. Paul’s favourite metaphor (Rom. 13:12; 2 Cor. 10:5; 1 Thess. 5:8, &c.). ↩
  19. 19.1:12–20. It is impossible to know the exact circumstances referred to. For Hymenæus, see 2 Tim. 2:17. For Alexander, 2 Tim. 4:14; Acts 19:33; but even the identifications are precarious. For “delivering to Satan,” see 1 Cor. 5:5. Whether it was excommunication, or generally giving up from all Church influences, and leaving Satan to deal with ↩
  20. 20.The synonyms are mainly cumulative, though, perhaps δεήσεις means special, προσευχὰς general, and ἐντεύξεις earnest prayers see Phil. 4:6). ↩
  21. 21.Baur sees in this plural an indication that the Epistle was written in the times of the Antonines, when Emperors took associates in the Empire. Can theorising be more baseless?—The word “kings” does not necessarily refer only to local viceroys, &c., like the Herods, but was in the provinces applied generically to the Emperors, as it constantly is in the Talmud. It was most important to both Jews and Christians that they should not be suspected of civic turbulence (Jos. B.J. ii. 10, § 4; Bingham, xv. 8, 14). Hence we see how baseless is the conjecture of Pfleiderer (Protestantenbibel) that it was written in the time of Hadrian, who befriended the Christians (Euseb. H.E.iv. 8, 9). ↩
  22. 22.The word μεσίτης as applied to Christ is new, but not the conception (Rom. 5:10; 2 Cor. 5:19). There may be a silent condemnation of incipient Docetism in ἄνθρωπος, as well as of the supposed mediation of angels in εἷς (Col. 2:15, 18). ↩
  23. 23.Om. ἐν Χριστῷ, (A, D, F, G, &c.). ↩
  24. 24.A natural reminiscence of the occasions when such asseverations had been so necessary that they had become habitual (2 Cor. 11:31; Rom. 9:1). ↩
  25. 25.2:1–7. ↩
  26. 26.1 τοὺς ἄνδρας (2:8). The ancient attitude of prayer (Bingham, Antiq.xiii. 8, 10; Ps. 24:4; 26:6); cf. Tennyson— “For what are men better than sheep or goats That nourish a blind life within the brain, If knowing God theyliftnothandsof prayer Both for themselves and those who call them friend.” ↩
  27. 27.I am not persuaded that μιᾶς γυναικὸς ἄνδρα really implies more than this, with reference to the prevalence of divorce, &c. The early prejudice against second marriages naturally inclined the ancient commentators to take it exclusively in one way; but the remark of Chrysostom, τὴν ἀμετρίαν κωλύει, seems to me to be nearest the truth. St. Paul’s opinion was not in the least that of Athenagoras, that a second marriage is “specious adultery,” since in some cases he even recommends it (5:14; 1 Cor. 7:39; Rom. 7:2, 3), but he would possibly have held with Hermas (Pastor.ii. 4), that though a second marriage is no sin, it is a better and nobler thing to avoid it. It is as Gregory of Nazianzus says, “a concession” (συγχώρησις—Orat. xxxi.). ↩
  28. 28.The first occurrence of the word “neophyte”—“newly–planted”—a recent convert. For the metaphor, see 1 Cor. 3:6. At Ephesus there must have been a choice of presbyters who were not “neophytes.” Perhaps the reason why this qualification is omitted in Tit. 1:6 is that there would have been greater difficulty in carrying it out in the more recent Churches of Crete. ↩
  29. 29.These Epistles are peculiar in the use of the word “devil.” Elsewhere St.Paul uses “Satan,” except in Eph. 4:27; 6:11. It is impossible to say whether “the devil’s judgment” means “that which he has incurred” or “that which he inflicts.” ↩
  30. 30.3:1–7. ↩
  31. 31.3:11–13. ↩
  32. 32.καλὸς βαθμὸς can only mean “a fair standing–point,” “an honourable position,” from which to discharge nobly his Christian duties. The notion that it means “earning preferment” would be an immense anachronism. Cf. 6:19: καλὸν θεμέλιον. ↩
  33. 33.τάχιον—an untranslatable ellipse. John 13:27; Heb. 13:23. ↩
  34. 34.Apart from the awkwardness of the Church being, in the same verse, the house of God and also a pillar and base of the truth, the expression is one of the most difficult and surprising—one of the least obviously Pauline—in the whole Epistle. The separate metaphors occur in Gal. 2:9 and Eph. 2:20, but only of persons. There is, therefore, much to be said for attaching them to ἀναστρέφεσθαι, and making them apply to Timothy, as I have done. (See Dean Stanley, SermonsontheApostolicAge, p. 115.) The words are applied to the martyr Attalus in the Epistle of the Church of Lyons, c. 5. Others attach them to the next sentence—which they would turn into a most ↩
  35. 35.Ὅς is read by א, A, C, F, G. (The reading of A was once supposed to be ΘC, but Bishop Ellicott testifies that the apparent line across the O was originally due to the sagittaof the ε in the word εὐσεβείαν on the other side of the page. See his PastoralEpistles, p. 103.) Besides this, it is so unquestionably supported by every canon of criticism that it may now be regarded as a certain reading. ↩
  36. 36.3:14–16. These last phrases are so rhythmic in their introverted parallelism with the varied order of their triple antitheses, that they have, with much probability, been supposed (like Eph. 5:14) to belong to some ancient hymn or creed. The extreme antiquity of Christian hymns is proved by Eph. 5:19, and by Plin. Epp. x. 97. “Justified in the Spirit” means that Christ was manifested to be the Son of God (Rom. 1:4) by the workings of His higher spiritual life; “seen of angels” refers to the various angelic witnesses of scenes of His earthly life. ↩
  37. 37.Not yet “forbids,” but somewhat “discourages.” Cf. Jos. B.J. ii. 8, 2, and 13. ↩
  38. 38.Cf. Rom. 14:1–4; 1 Cor. 8:8; 10:20. ↩
  39. 39.The universalism of expression is here even more remarkable than in 2:4. ↩
  40. 40.Leg. ἀγωνιζόμεθα, א, A, F, C, G, K. ↩
  41. 41.The sneers that Timothy “seems to have been endowed by Christian legend with the gift of immortal youth” are very groundless. If he were converted in A.D. 45, at the age of sixteen, he would now (A.D. 66) be thirty–seven—a very youthful age for so responsible a position. The aged rector of one who has now become a very exalted ecclesiastic, and is Iong past sixty, still says of his first curate, “I always told you that young man was very ambitious;” and when M. Thiers was Prime Minister of France, and called on his old schoolmaster, he found that he was only remembered as “the little Adolphus who played tricks.” ↩
  42. 42.There is an obvious allusion in the καλὴ ομολογία of Christ to that of the previous verse, but in the latter instance it seems to mean the faithful performance of the will of God even to death. ↩
  43. 43.6:1–16. ↩
  44. 44.Reuss, LesEpîtres, ii. 378. ↩
  45. 45.6:17–19. Leg. ὄντως, A, D, E, F, G. ↩
  46. 46.א, A, F, G, read μεθʼ ὑμῶν, as in 2 Tim. 4:22; Tit. 3:15. ↩
  47. 47.Omitted by א, A, D, F, G. ↩
  48. 48.Perhaps the earliest allusion to the duty of reading Scripture. ↩
  49. 49.4:1–16. Acts 16:1, and 2 Tim. 1:6, where he receives a similar injunction. ↩
  50. 50.“Omnes puellas et virgines Christi aut aequaliter ignora aut aequaliter dilige” (Jer.). But how inferior to the direction of St. Paul! ↩
  51. 51.Acts 2:44; 6:1. ↩
  52. 52.Cf. Tit. 1:6. It is a remarkable sign of the position of widows in the Church that Polycarp calls them θυσιαστήριον Θεοῦ, “an altar of God” (adPhil. 4). From the severity of some of St. Paul’s remarks, Reuss thinks that he may have had in view tho occasional second marriage of Christian widows with Pagans, which would bo a disgraceful proceeding after they had received assistance from the Church. They might be “deaconesses” carlier than sixty, but not “widows.” ↩
  53. 53.In their practical pledge not to marry again when they were placed on the official list of widows. ↩
  54. 54.5:1–16. ↩
  55. 55.1 Cor. 9:9. Those who apply ἡ γραφὴ to both clauses must admit that the Gospel of St. Luke had been published, and had come to be regarded of Divine authority, before this Epistle (Luke 10:7). But the inference is most precarious, for our Lord often alluded to current proverbs, and ἡ γραφὴ may here only apply to the quotation from Deut. 25:4. ↩
  56. 56.διπλῆ τιμὴ is a perfectly general expression. The spirit of foolish literalism led to double rations for the Presbyters at the, Agapæ. ↩
  57. 57.See 1 Cor. 11:10; 1 Pet. 1:12. It is not possible to explain the exact shade of meaning in the word “elect.” They are probably so called, as Calvin says, “excellentiae causâ.” Cf. τοὺς ἱεροὺς ἀγγέλους in Agrippa’s adjuration to the Jews not to rebel against Rome (Jos. B.J. ii. 16, and Tobit 12:15). ↩
  58. 58.These “frequent infirmities” perhaps explain the timidity of Timothy’s character (1 Cor. 16:10, 11). Some have seen a reflex of this in tho reproaches addressed, in the midst of praise, to “the angel of the Church of Ephesus.” ↩
  59. 59.Rom. 14:2. Plutarch speaks of an ἄοινος ἁγνεία (DeIsid.etOsir, § 6). ↩
  60. 60.Ver. 17–23. ↩
  61. 61.Some have fancied, with very little probability, that the topic is suggested by the mention of those whose good works cannot be finallyhid, but are little likely to be noticed in this world. ↩
  62. 62.Gal. 3:28. The recognition of the existing basis of society is found throughout the Epistles (1 Cor. 7:21; Col. 3:22, &c). ↩
  63. 63.αὐτάρκεια, self–sufficing independence (2 Cor. 9:8; Phil. 4:11). Cf. Prov. 14:14, “The good man shall be satisfied from himself.” ↩
  64. 64.Phil 4:11–13. ↩
  65. 65.ῥίζα need not be rendered “a root,” for it is a word which does not require the article; but St. Paul does not, of course, mean that it is the only root from which all evils spring, but the root from which all evils mayspring. So Diogenes Laertius calls it “the metropolis of all evils” (Vit.Diogen.vi. 50); and Philo, DeSpec.Legg.346, calls it ὁρμητήριον πάντων παρανομημάτων (cf. Luke 12:15–21). ↩
  66. 66.δίωκε, ἐπιλαβοῦ. ↩
  67. 67.Γυναῖκας must mean “deaconesses” (Rom. 16:1. “Ancillae quae ministrae dicebantnr.”—Plin. ix. 27), because the wives of deacons were certainly not selected by the Church. ↩
  68. 68.This is quite independent of, yet exactly analogous to, his reasoning in 1 Cor. 11:8, 9 (cf. 2 Cor. 11:3; Wisd. 25:24). ↩
  69. 69.2:8–15. It will be seen that he is here looking at the question from a wholly different point of view to that in 1 Cor. 7, which applies not to the whole sex, but to a chosen few. So, too, in the previous verses, he is considering concrete facts, not the abstract abolition of all sexual distinctions in Christ (Gal. 3:28). The ἡ τεκνογονία is probably not specific (“the child–bearing”—i.e., the Incarnation—surely a most obscure allusion), but generic—i.e., a holy married life, with the bearing and training of children, is, as a rule, the appointed path for women, and it will end in their salvation, in spite of their original weakness, if that path be humbly and faithfully pursued. Doubtless St. Paul was thinking of Gen. 3:16. ↩
  70. 70.To translate this “the office of a bishop” is, as Alford says in his usual incisive way, “merely laying a trap for misunderstanding.” Episcopacy proper was developed after the death of St. Paul, but before that of St. John, as a bulwark against heresy. ↩
  71. 71.3:8–10. Besides the “Seven,” deacons properly so called may be referred to in 1 Cor. 12:28; Rom. 12:7; 1 Pet. 4:11; as well as in Phil. 1:1. ↩
  72. 72.them, or the delivery to præternatural corporal sufferings, the intention, we see, was mereiful and disciplinary (παιδευθῶσι). ↩
  73. 73.awkward and unnatural anti–climax. If, however, they are applied to the Church, the meaning is clear enough—namely that apart from the Church the truth of the Gospel would be without that earthly institution on which, by Christ’s ordinance, its stability and permanence depends. ↩

మూల పుటలు: 1190–1204