రోమీయులకు పత్రిక మరియు పౌలు వేదాంతశాస్త్రము

Πῶς γὰρ ἔσται βροτὸς δίκαιος ἔναντι κυρίον;— యోబు 25:4 (LXX.).

కానీ సిలువపై ఆయన నీ శత్రువులను మేకులతో కొట్టుచున్నాడు,

నీకు విరోధమైన ధర్మశాస్త్రమును, పాపములను

సమస్త మానవజాతికి చెందినవాటిని; వీటిని ఆయనతోపాటే సిలువ వేయబడెను,

ఆయన చేసిన ఈ ప్రాయశ్చిత్తమును యథార్థముగా నమ్మువారికి

ఇక ఎన్నడూ హాని కలుగకుండునట్లు.

మిల్టన్, Paradise Lost, xii.

Παῦλος ὁ μέγας τῆς ἀληθείας κῆρυξ, τὸ καύχημα τῆς ἐκκλησίας, ὅ ἐν οὐρανοις ἄνθρωπος.—Ps. CHRYS. Orat. Encom.

I—ఉపోద్ఘాతము

రోమీయులకు పత్రికను పరిశీలించడం ప్రారంభించే ముందు, అపొస్తలుడు దృష్టిలో ఉంచుకున్న ప్రత్యేక ఉద్దేశాలను, అది వ్రాయబడిన సంఘపు పరిస్థితులను — మనకు వీలైనంతవరకు — అర్థం చేసుకోవడం అవసరం.

రోమాలోకి యూదులను గణనీయమైన సంఖ్యలో మొదటిసారి తీసుకువచ్చిన విజేత గొప్ప పాంపేయియసు, అతడు ఈ జాతిని అత్యంత అవమానకరంగా చూశాడు.1 ప్రపంచ రాజధానిలో వారు ఎన్నడూ తమకు ప్రత్యేకతగా నిలిచిన బలమైన స్వావలంబనను ప్రదర్శించారు. తమ మతవిశ్వాసాలలోని ప్రత్యేకతల కారణంగా, సాధారణ బానిసలుగా వారు నిరుపయోగంగా, ఇబ్బందికరంగా ఉండేవారు; అయితే బాహ్య పరిస్థితులకు అనుగుణంగా మలచుకునే సామర్థ్యాన్ని వారు ప్రతిచోటా ప్రదర్శించారు, అది వారి అద్భుతమైన సహనంతో కలిసి ప్రపంచవ్యాప్తంగా వారికి క్రమంగా బలపడుతున్న స్థానాన్ని సంపాదించిపెట్టింది. అందువల్ల వారు త్వరలోనే తమ విముక్తిని పొంది, వృద్ధిచెంది వర్ధిల్లసాగారు. అగుస్తు చక్రవర్తికీ, గొప్ప హేరోదుకూ మధ్య ఉన్న సన్నిహిత మైత్రీ సంబంధాలు వారి పరిస్థితిని మెరుగుపరచాయి; క్రైస్తవ యుగపు ఉదయకాలానికి, వారు జనాభాలో ఒక అంతర్భాగంగా, తమదైన హక్కులతో, తమదైన మతంతో పూర్తిగా గుర్తించబడ్డారు గనుక, రాజనీతిజ్ఞుడైన చక్రవర్తి టైబర్ నదికి ఆవలివైపున ఉన్న ఆ ప్రాంతాన్ని వారికి కేటాయించాడు, దానిని వారు యుగయుగాలుగా ఇప్పటివరకూ ఆక్రమించుకుని ఉన్నారు.2 గంధకపు అగ్గిపుల్లలు, పాత బట్టలు, పగిలిన గాజుసామాను అమ్ముతూ, చెస్టియన్ లేదా ఫాబ్రీషియన్ వంతెనలపై బిచ్చమెత్తుతూ, జాతకాలు చెబుతూ గడిపిన ఈ చీకటి మురికివాడల నుండి,3 యెరూషలేము నుండి అగుస్తు వద్దకు విన్నపముతో వచ్చిన ఏభైమంది ప్రతినిధులకు కాపుదలగా 8,000 మంది యూదులు గుంపులుగా బయలుదేరారు.4 వారి పెరుగుతున్న సంఖ్య కలిగించిన ప్రమాదమే నిస్సందేహంగా వారిని తొలగించివేయాలన్న సెజేనసు తీవ్రమైన ప్రయత్నానికి దారితీసింది; టాసిటస్ దీనిని ఏమాత్రం జాలిలేకుండా, పైగా తీవ్ర తిరస్కారభావంతో నమోదు చేశాడు.5 ఆ తరువాత వచ్చిన, అంతటి క్రూరత్వం లేని క్లౌదియ చక్రవర్తి యొక్క ఆజ్ఞ6 పౌలుకు అకుల, ప్రిస్కిల్లలతో స్నేహాన్ని కలిగించింది; మరియు “ఇంపల్సర్ క్రెస్తుస్” గురించి సూయటోనియస్ ప్రసిద్ధ వాక్యంలో ప్రస్తావించిన చర్యతో ఇది బహుశా ఒకటే కావచ్చు.7 అలా అయితే, తమ మెస్సీయ సంబంధిత భేదాభిప్రాయాల వల్ల కలిగిన ఉమ్మడి దురవస్థలో క్రైస్తవులు యూదులతో పొరపాటుగా కలిపి చూడబడి ఉంటారన్నది దాదాపు నిశ్చయమే.8 అయితే, ఇటలీ నుండి జ్యోతిష్కులను వెళ్ళగొట్టే ప్రయత్నం గురించి మాట్లాడుతూ టాసిటస్ ఒప్పుకున్నట్టుగా, ఇలాంటి చర్యలు ఎంత కఠినంగా ఉన్నా, సాధారణంగా అంతే నిష్ఫలంగా ఉండేవి.9 తక్షణ ఒత్తిడి కారణంగా రోమాను వదిలిపెట్టిన ఆ యూదులు మళ్ళీ తిరిగిరావడం మొదలుపెట్టినట్టు మనకు తెలుస్తుంది.10 నీరో కాలం నాటికే వారి రహస్య మతప్రచారము11 ఎంతటి భయంకర స్థాయికి చేరిందంటే, యూదులను దుష్టత్వంలో మునిగిన జాతి (gens sceleratissima) అని అభివర్ణించిన సెనెకా12 కూడా వారి విస్తారమైన వ్యాప్తికి సాక్ష్యమిచ్చాడు. కావున పౌలు మొదటిసారి రోమాకు వచ్చినప్పుడు (క్రీ.శ. 61), ఇంకా అతడు ఈ పత్రిక వ్రాసిన కాలంలో కూడా (క్రీ.శ. 58), ఆరు సంవత్సరాల క్రితమే ఆమోదింపబడి ఇంకా రద్దుకాని క్లౌదియ చక్రవర్తి ఆజ్ఞ ఉన్నప్పటికీ, యూదులు ఒక పెద్ద సమాజంగా ఏర్పడి, సామ్రాజ్య ప్రభుత్వానికి భయాందోళన, అసూయలకు కారణమయ్యేంత శక్తివంతంగా ఉన్నారన్నది నిశ్చయం.

ఈ యూదా సమాజంలో ఎంతమంది క్రైస్తవులో మనం ఊహించలేము; అలాగే రోమాలోని క్రైస్తవ సంఘపు సంఖ్యను అంచనా వేయడానికి మనకు ఏ ఆధారమూ లేదు, క్రీ.శ. 64 జూలై 19న సంభవించిన అగ్నిప్రమాదంలో తన నేరపూరిత భాగస్వామ్యాన్ని దాచుకోవడానికి నీరో సాగించిన హింసలో దాని నిర్దోషులైన సభ్యులలో “అపారమైన సమూహము” వధించబడిందన్న టాసిటస్ యొక్క అస్పష్ట ప్రకటన తప్ప.13 రోమీయులకు పత్రిక చివరి అధ్యాయాన్ని నింపివేసే వందనాలు కూడా మనకు సహాయపడవు. అకుల, ప్రిస్కిల్లల “ఇంటిలోని సంఘము” గాక, అరిస్టొబూలు, నార్కిస్సు14 వారి “కుటుంబాల”లో కొందరు, అసుంక్రితుతోపాటు ఇతర “సహోదరులు”, ఒలుంపతోపాటు ఇతర “పరిశుద్ధులు” — వెరసి ఇరవై ఆరుగురు వ్యక్తులు పేరుపెట్టి పలకరించబడ్డారు.15 పదహారవ అధ్యాయము నిజంగా రోమాకు వ్రాయబడిందని మనం నిశ్చయంగా చెప్పగలిగితే, ఈ ప్రస్తావనల నుండి మనం గ్రహించగలిగేది ఒక్కటే — రోమా క్రైస్తవులకు అప్పటికి ఏ ఉమ్మడి సమావేశ స్థలమూ లేదని, వారు వేర్వేరు కేంద్రాల చుట్టూ కూడిన కనీసం మూడు సమాజాలుగా విడిపోయి, వేర్వేరు ఆరాధనా స్థలాలలో సమావేశమవుతూ, సంఘసంబంధమైన వ్యవస్థీకరణ జాడ ఏమాత్రమూ కనిపించకుండా ఉన్నారని. అయితే ఈ సమాజాలు పెద్దవా, చిన్నవా అన్నదానికి ఎలాంటి ఆధారమూ లేదు; పదహారవ అధ్యాయము నిస్సందేహంగా పౌలుదైనప్పటికీ, అది బహుశా రోమా సంఘానికి కాక ఎఫెసు సంఘానికి వ్రాయబడి ఉండవచ్చునని మనం చూడబోతున్నాం.

అయితే టాసిటస్ స్పష్టంగా తెలియజేసినట్టుగా క్రైస్తవులు అధిక సంఖ్యలో ఉన్నారని భావించినా, ఇంకా రెండు ప్రశ్నలు మిగిలివున్నాయి, రెండూ గాఢమైన అస్పష్టతలో కూరుకుపోయినవి. మొదటిది, “క్రైస్తవమతము రోమాలోకి ఎప్పుడు, ఎలా ప్రవేశపెట్టబడింది?” అనేది. రెండవది, “రోమా సంఘము ప్రధానంగా యూదులదా, లేక ప్రధానంగా అన్యజనులదా?” అనేది.

1. మొదటి ప్రశ్నకు సాంప్రదాయం ఇచ్చే జవాబు ఏమిటంటే, పేతురు లాటిన్ క్రైస్తవమతానికి స్థాపకుడని; అయితే ఈ జవాబు దాదాపు నిర్ద్వంద్వంగా అబద్ధమని రుజువవుతుంది. ఇది మొదట కనిపించేది ఒక దురుద్దేశపూరితమైన, కృత్రిమమైన రచనలో — ఒక నిర్దిష్ట పక్షాన్ని బలపరచడానికి క్రీస్తుశకం రెండవ శతాబ్దపు చివరిభాగంలో వ్రాయబడిన దానిలో. ఆ రచనే కల్పితమైన క్లెమెంటైన్ గ్రంథాలు,16 వాటిలో పేతురు రోమాకు మొదటి బిషప్ అని చెప్పబడింది. సాంప్రదాయం ముందుకు సాగుతున్న కొద్దీ కొత్త వివరాలను జతచేస్తూ, అతడు క్లౌదియ చక్రవర్తి రెండవ సంవత్సరంలో (క్రీ.శ. 42) రోమాకు వచ్చాడని, సీమోను మాగసును కలిసి అతనిని ఓడించాడని, ఇరవైఐదు సంవత్సరాలపాటు రోమాకు బిషప్‌గా కొనసాగాడని, తన స్వంత వినయపూర్వక కోరిక మేరకు తలక్రిందులుగా సిలువవేయబడి చివరకు హతసాక్షిగా మరణించాడని, ఇది పౌలు మరణించిన అదే రోజైన జూన్ 29న జరిగిందని కొద్దికొద్దిగా నమ్మకంతో చెప్పసాగింది. వారి హతసాక్షిత్వానికి రుజువుగా, గాయియసు నగరానికి సమీపంలోని వారి “స్మారకచిహ్నాల”ను ప్రస్తావిస్తాడు.17 ఈ వివరాల ఆలస్యత, వాటిలో కలగలిసిన పొరపాట్లు, వాటిని కల్పించడానికి స్పష్టంగా కనిపించే పక్షపాత కారణాలు — వీటికి ఎలాంటి చారిత్రక విలువనూ ఆపాదించనివ్వవు. పేతురు మరణించిన సంవత్సరం వరకూ ఆ నగరానికి రాలేదన్నదే మరింత సంభావ్యం. కనీసం ఇది మాత్రం నిశ్చయం — కొత్త నిబంధనలో రోమాలో అతని ఉనికికి సూచించబడిన ఏకైక ఆధారము, ఎంతో వివాదాస్పదమైన “బబులోనులో ఉన్నవారు మీకు వందనములు చెప్పుచున్నారు” అనే ప్రస్తావనలో మాత్రమే కనిపిస్తుంది.18 అతడు రోమాలో మరణించి ఉండవచ్చు; రోమాలో ప్రసంగించి కూడా ఉండవచ్చు; రోమా క్రైస్తవులలోని యూదా వర్గం అతనిని తమ నామమాత్రపు “బిషప్”గా అంగీకరించి ఉండవచ్చు; కానీ నిజమైన అర్థంలో అతడు రోమా సంఘానికి మూలస్థాపకుడు కాడని, కాలేడని రోమన్ కాథలిక్కులు కూడా స్వేచ్ఛగా అంగీకరిస్తారు.

క్రైస్తవమతపు యాదృచ్ఛిక బీజాలు ఇటలీ తీరాలకు ఎప్పుడు తీసుకురాబడ్డాయో19 మనం ఖచ్చితంగా చెప్పలేము. ఇది మన ప్రభువు జీవితకాలంలోనే జరిగిందని అనుకోవడం అసంభవం; క్రీస్తు దైవత్వం గురించి తీబెరియసు చక్రవర్తికి అనుకూల అభిప్రాయం ఉండేదని ఆపాదించే కల్పిత కథను ప్రస్తావించడం తప్ప అంతకుమించి దానిపై మాట్లాడాల్సిన అవసరం లేదు.20 పెంతెకొస్తు రోజున పేతురు ప్రసంగాన్ని విన్న రోమాకు చెందిన కొందరు యూదులు, యూదామత ప్రవిష్టుల ద్వారానో;21 లేదా స్వయంగా పౌలు వలెనే, లిబర్తీనుల సమాజమందిరంలో యాదృచ్ఛిక సందర్శకుల మధ్య కూర్చుని స్తెఫను యొక్క నిశిత తర్కము, జ్వలించే వాక్చాతుర్యము నుండి తొలి ముద్రలు పొందిన ఇతరుల ద్వారానో ఈ శుభవార్త మొదట చేరివుంటుందని మాత్రమే మనం భద్రంగా చెప్పగలం.22

2. ఈ ఊహ సరైనదే అయితే, మొదటి నుండి రోమా సంఘంలో యూదా, అన్యజన అంశాలు రెండూ ఉండి ఉండాలని మనం గ్రహిస్తాము. ఈ రెండు అంశాలలో ఏది ఎక్కువగా ఉందో నిర్ణయించడానికి కేవలం సంభావ్యతలు మనకు సరిపోవు; పత్రిక వైపు తిరిగితే, విమర్శకులు పరస్పర విరుద్ధమైన నిర్ణయాలకు వచ్చేంత సందిగ్ధమైన సూచనలు మనకు ఎదురవుతాయి.23 అపొస్తలుడు అంతటా యూదా క్రైస్తవులనే దృష్టిలో ఉంచుకున్నాడన్న నిర్ణయాన్ని ఎవరైనా ఎలా తప్పించుకోగలరో బవర్‌కు ఊహకైనా అందదు. మరోవైపు, ఓల్స్‌హౌజెన్ అన్యజనుల ప్రాధాన్యతను అంతే నమ్మకంతో ప్రకటిస్తాడు. ఇద్దరూ ఈ రెండు వర్గాలకూ చేసిన ప్రత్యేక విజ్ఞప్తులను ఉదహరించగలరు. పత్రిక ఆరంభంలోనే పౌలు యావత్ సంఘాన్ని అన్యజనులుగా సంబోధిస్తున్నట్టు కనిపిస్తుంది; 11:13లో “అన్యజనులారా, మీతో మాట్లాడుచున్నాను” అని అంటాడు; 15:15,16లో అన్యజనుల అపొస్తలుడనే ప్రత్యేక హోదాలో వ్రాస్తాడు;24 10:1లో యూదులను గురించి మూడవ పురుషలో మాట్లాడతాడు.25 అయితే మరోవైపు, 4:1లో “మన తండ్రి అబ్రాహాము” అని అంటాడు, “ధర్మశాస్త్రము తెలిసినవారికి”, ఒకప్పుడు దాని దాస్యం కింద ఉన్నవారికి వ్రాస్తున్నానని చెబుతాడు. మళ్ళీ, యూదా లేఖనాల నుండి ఉదాహరించిన అనేకానేక వాక్యాలు26 యూదులపై ఎక్కువ ప్రభావం చూపేవిగా భావించవచ్చు (అయితే ఇదే విషయం గలతీయులకు వ్రాసిన పత్రికలో కూడా కనిపిస్తుంది); అయితే మరోవైపు, క్షమాపణాత్మక భాగంలో (9–11) వాదన యూదులను ఉద్దేశించి కాక, యూదులను గురించి సాగుతుంది,27 మరియు ఆచరణాత్మక అధ్యాయాలలోని నైతిక ఉపదేశాలు ఎబియోనైజ్ చేసే యూదులకంటే ఉదారవాద అన్యజనులనే ఎక్కువగా దృష్టిలో ఉంచుకున్నట్టు కనిపిస్తాయి. తరువాతివారి అభిప్రాయాలు నేరుగా ఖండించబడవు, మొదటివారు మాత్రం వ్యక్తిగత అభ్యంతరం కలగకుండా ఉండేందుకు తమ వ్యక్తిగత స్వేచ్ఛను వదులుకోమని కోరబడతారు.

ఈ కనిపించే వైరుధ్యాలకు సాధారణంగా అంగీకరించబడిన పరిష్కారం జోవెట్ ప్రొఫెసర్ సూచించినది28 — అన్యజనుల నుండి వచ్చిన విశ్వాసులు కూడా ప్రధానంగా యూదామత ప్రవిష్టుల వర్గము నుండి వచ్చినవారే, రోమాలో వీరు ప్రత్యేకించి అధిక సంఖ్యలో ఉండేవారు29, కాబట్టి “రోమా సంఘము ఏకకాలంలో యూదులదిగాను, అన్యజనులదిగాను కనిపించింది—భావనలో యూదులది, మూలములో అన్యజనులది; యూదులది, ఎందుకంటే అపొస్తలుడు వారితో అంతటా యూదులతో వాదించినట్లుగా వాదిస్తాడు; అన్యజనులది, ఎందుకంటే అతడు స్పష్టంగా వారిని అన్యజనులుగా సంబోధిస్తాడు.” ఇది నిస్సందేహంగా ఇతర సంఘాల స్థితి అయివుండవచ్చు, రోమా సంఘానిదీ అయివుండవచ్చు. అయితే ఈ ఊహ అన్ని కష్టాలను ఏమాత్రం పరిష్కరించదు కనుక, పౌలు ఒక ప్రత్యేక సమూహాన్ని ఉద్దేశించి కాక, ఉద్దేశపూర్వకంగా ఒక మౌలిక సమస్యను వాదనాత్మకంగా వివరిస్తూ, దానిని ఆదర్శవంతమైన, నాటకీయమైన రీతిలో చర్చిస్తున్నాడని భావించడమే మెరుగైనదని నాకు తోస్తుంది. రోమా క్రైస్తవులకు ఒక సమూహంగా అతడు నిస్సందేహంగా అపరిచితుడే, కాని తాను సందర్శించిన ప్రతి సంఘంలోనూ యూదులు, అన్యజనులు — ఒక్కొక్కరికీ తమదైన ప్రత్యేక కష్టాలు, పక్షపాతాలు కలిగినవారుగా — పక్కపక్కనే ఉన్నారని అతనికి తెలుసు, కావున రోమా క్రైస్తవులకు మాత్రమే కాక, తన పత్రికను చదివే వారందరికీ, వారి పరస్పర సంబంధాలను నడిపించవలసిన సూత్రాలను ఒకేసారి శాశ్వతంగా నిర్దేశించాలని కోరుకున్నాడు. యూదులకూ గ్రీకులకూ మధ్య భేదములు ఇక ఉండని ఆ భవిష్యత్ సంఘపు పరిపూర్ణ ఐక్యతను మాత్రమే సాధించగల సత్యాలను అతడు ప్రకటిస్తున్నాడు. అతడు ఒక అపరిచిత సంఘాన్ని, అందునా రోమా సంఘము వంటి అంత ప్రాముఖ్యమైన సంఘాన్ని సందర్శించే ముందు, తాను ప్రకటించదలచిన సువార్తను వారికి స్పష్టంగా తెలియజేయాలని కోరుకోవడం సహజమే. కాని ఈ అత్యున్నత ప్రయత్నపు ప్రయోజనాలు ఒకే సంఘానికి పరిమితం కావాలని అతడు కోరుకుని ఉంటాడని అనుకోవడం అంతగా సంభావ్యం కాదు. ఈ పత్రిక అనేక ప్రతులుగా తయారుచేయబడి, తగిన ముగింపులతో, రోమా సంఘముతోపాటు ఇతర సంఘాలకు కూడా పూర్తిగానో పాక్షికంగానో పంపబడిందన్న ఊహ, అంతర్గతంగా సహేతుకమైనది మాత్రమే కాక, రాత ప్రతులలో కనిపించే కొన్ని విచిత్ర లక్షణాలను, ముఖ్యంగా ముగింపు అధ్యాయాల నిర్మాణాన్ని కూడా వివరిస్తుంది.30

3. ఇప్పుడు మనం ఒక ప్రశ్నను ఎదుర్కొంటున్నాము: రోమీయులకు పత్రిక యొక్క ముఖ్య ఉద్దేశ్యం ఏమిటి? దీనికి భిన్నమైన సమాధానాలు ఎదురైనా ఆశ్చర్యపోనవసరం లేదు. పవిత్రమైనవి గాని లౌకికమైనవి గాని, అన్ని రచనలలోను, మేధావితనపు అత్యున్నత రచనలు మౌలికంగా అనేక కోణాలు కలిగినవి. ప్రొమేథియస్ వింక్టస్ యొక్క లేదా హామ్లెట్ యొక్క కేంద్ర భావనను కొద్ది మాటల్లో చెప్పగలనని ఎవరు చెప్పగలరు? ప్రసంగి గ్రంథం లేదా యోబు గ్రంథం యొక్క ముఖ్య ఉద్దేశ్యాన్ని వర్ణించడంలో అందరి అభిప్రాయాలను ఏకం చేయగలనని ఎవరు చెప్పగలరు? అయినప్పటికీ, ఈ పత్రిక పుట్టుక గురించి, అది వ్రాయబడిన సంఘం యొక్క ఖచ్చితమైన స్థితి గురించి మనకున్న అజ్ఞానం వలన దాని ఉద్దేశ్యం వేర్వేరుగా వ్యాఖ్యానించబడినప్పటికీ, దాని మౌలిక భావాలలో ఏదో ఒకదానిని వ్యక్తం చేయకుండా దానిని పేర్కొనడం అసాధ్యం.

మనకు ఎదురయ్యే మొదటి ప్రశ్న పత్రిక యొక్క సాధారణ స్వభావానికి సంబంధించినది. ఇది బోధనాత్మకమా లేక వివాదాత్మకమా? ఇది సాధారణమా లేక ప్రత్యేకమా? వ్యాఖ్యాతల భిన్నాభిప్రాయాలను ఇక్కడ సులభంగా సమన్వయపరచవచ్చు. ఇది పరోక్షంగా, గౌణంగా మాత్రమే వివాదాత్మకమైనది; తక్షణ ప్రేరణ ప్రత్యేకమైనదైనా, దాని నిర్వహణ సాధారణమైనదే. ప్రత్యక్ష విరోధులతో వాదోపవాదాలలో నిమగ్నమైనప్పుడు అపొస్తలుడు ఎప్పుడూ కనబరచే తీవ్రమైన ఆవేశం దీని ధోరణిలో ఏమాత్రం కనిపించదు. తన అపొస్తలిక అధికారాన్ని రోమా సంఘము ముందు సమర్థించుకోవాలని అతడు కోరుకున్నాడని కొందరు భావించారు. నిస్సందేహంగా అటువంటి సమర్థన ఈ పత్రిక యొక్క నేర్పరితనం గల వాదనలలో అంతర్లీనంగా ఇమిడి ఉంది; అయినా కొరింథీయులకు వ్రాసిన పత్రికలలో అతడు మాట్లాడే తీవ్రతకూ దీని శైలికీ ఎంత తేడా! వర్డ్స్‌వర్త్ బిషప్ దీనిని “యూదామతానికి వ్యతిరేకంగా సువార్త కొరకైన సమర్థన” అని అంటాడు; కాని గలతీయులకు వ్రాసిన పత్రికలోని మండిపడే నిందారోపణలు, ఆగ్రహపూరిత వాక్చాతుర్యం ఇక్కడ ఎక్కడ కనిపిస్తున్నాయి? కొరింథు యొక్క అతివాద స్వేచ్ఛావాదం గాని, కొలొస్సయ యొక్క కలలాంటి తపశ్చర్యావాదం గాని, గలతీయ యొక్క దాస్యపూరిత పరిసయ్యవాదం గాని ఇక్కడ ఏమాత్రం జాడ కనిపించవు. అతడు ఇక్కడ ఏ ప్రత్యేక కలహాలతోనో, మతభ్రష్టతలతోనో, తన అధికారంపై దాడులతోనో వ్యవహరించడం లేదని స్పష్టమవుతుంది.31 “ప్రొటెస్టెంటు మతపు సువార్త”కు ఒక క్రమబద్ధమైన వివరణగా ఈ పత్రిక విలువ, అమూర్త సత్యాల చర్చలో తనను అనుసరించమని ఒక ఆదర్శవంతమైన ప్రజానీకాన్ని అపొస్తలుడు కోరే నిబ్బరము, స్పష్టతలపైనే ఆధారపడి ఉంది. సున్నతి లేకుండా రక్షణ అసాధ్యమని పట్టుబట్టిన వారి సంకుచిత మతోన్మాదానికి మనం ఇప్పటికే ఎంతో దూరంగా తొలగిపోయినట్లు కనిపిస్తుంది. ఎంత అజ్ఞానంగా, ఎంత మూసపోసినట్లుగా ఉన్నా, ఒక మహానగరపు హెలెనిస్టు యూదామతం ఇంతటి స్థూలమైన అసంబద్ధతకు అసమర్థమైనది, మరియు యూదుడికీ అన్యజన క్రైస్తవుడికీ మధ్య సహజంగా తలెత్తుతున్న విశాలమైన, లోతైన ప్రశ్నలలో, అపొస్తలుడిని వినాశకరమైన విరోధభావంతో రెచ్చగొట్టేంత నిర్దిష్టమైనది ఏదీ ఇంకా లేదు. వాస్తవానికి, అతడు వ్రాస్తున్న అదే నగరంలో, కొందరు అతని బంధాలకు బాధను జోడించాలని ఆశిస్తూ, కలహభావంతోనైనా క్రీస్తును ప్రకటించే రోజు అంతగా దూరంలో లేదు.32 కాని ఇది ఇంకా తెలియని భవిష్యత్తులో ఉంది. అత్యంత హింసించబడిన జీవితాలలో కూడా కలిగే విశ్రాంతి, నిరీక్షణల యొక్క ఆ చిన్న విరామాలలో ఒకదానిలో అతడు దీనిని వ్రాశాడు. కొరింథులోని కలహాలు తాత్కాలికంగా సద్దుమణిగాయి, అతని అధికారం స్థిరపడింది. అతడు కొత్త మిషనరీ యాత్రల కోసం అత్యంత ఆసక్తితో ఎదురుచూస్తున్నాడు, మరియు మరొకరి పునాదిపై కట్టకూడదని తనకు తానొక నియమం చేసుకున్నందున రోమాలో ఉద్దేశపూర్వకంగా ప్రకటించలేకపోయినా, స్పెయిన్ యొక్క కన్యాభూమిలో సిలువను నాటడానికి బయలుదేరే ముందు ఆ సామ్రాజ్య నగరంలో దయాపూర్వక స్వాగతంతో తన హృదయం సంతోషించాలని ఆశించాడు. రోమా సంఘము సాధారణ అభిప్రాయంలో ఉన్నత స్థానంలో ఉండేది. అది యూదులతోను అన్యజనులతోను కూడినది; వీరిలో, ఆ తరువాత కొద్దికాలానికే, మొదటివారు సువార్తకు రాజీలేని విరోధంగా నిలబడినట్లు కనిపిస్తారు; కాని రెండవ శతాబ్దంలో సంఘపు ఈ వర్గపు ఎబియోనిజం తన వ్యక్తిత్వంపై ఒక దుష్ట దాడికి దారితీస్తుందని అతడు ముందుగా ఊహించలేనట్లే, దీనిని కూడా ముందుగా ఊహించలేకపోయాడు. ఈ సమయంలో ఎలాంటి బహిరంగ చీలికలు గాని, తీవ్రమైన శత్రుత్వాలు గాని ఉన్నట్లు కనిపించవు.33 ఆహారపదార్థాలు, పానీయాల భేదాలకు ప్రాముఖ్యత ఇచ్చే “బలహీనులు”, వాటిని కొంత తిరస్కారభావంతో పక్కనబెట్టే “బలవంతులు” — వీరి మధ్య అభిప్రాయభేదాలు ఉండేవి; కాని మొత్తం మీద యూదులు సహనశీలురుగా, అన్యజనులు మితవాదులుగా ఉన్నట్లు కనిపిస్తుంది. బహుశా ఈ రెండు వర్గాలు కలహాల నుండి తప్పించుకోవడానికి కారణం, అన్యజనులు సమాజమందిర ద్వారాల గుండా సంఘంలోకి ప్రవేశించడమే కావచ్చు; లేదా బహుశా మరింత ఎక్కువగా, విదేశీ, గ్రీకు-రోమా విశ్వాసులు అకుల లేదా ఒలింపా వంటివారి ఇంటి పైకప్పు కింద సమావేశమయ్యే తమ చిన్న సంఘాలలో నిరాటంకంగా ఆరాధించడానికి వీలు కల్పించిన సంఘటిత వ్యవస్థ యొక్క వశ్యతే కావచ్చు. యూద, అన్యజన సమూహాలు స్పష్టమైన విభజనతో వేరుచేయబడి ఉంటే, ఈ రెండు వర్గాల మధ్య ఘర్షణలు జరిగే అవకాశం తక్కువగా ఉండేది.

ఇది ఏమైనప్పటికీ, అపొస్తలుడు తెర్తియుకు నిర్దేశించి వ్రాయించిన ఈ మహా సత్యాలను — వీటిని అతడు ఇంతకుముందెన్నడూ ఇంత క్షుణ్ణంగా ఒక తార్కిక సమగ్రతగా ఆలోచించి ఉండలేదు — శాంతియుత మనోభావంతోనే వ్రాయించాడని స్పష్టమవుతుంది.34 ఈ పత్రిక యొక్క విస్తృత బోధనాత్మక స్వభావం, అతని ఇతర రచనలలో మనం చూసే ఉద్వేగపూరిత ఆవేశాల నుండి దీనికి ఉన్న స్వేచ్ఛ, ఇది చారిత్రక పరిస్థితుల నుండి ఉద్భవించిందన్న సంగతికి పూర్తిగా అనుగుణంగా ఉంది; అంటే, ఇతర పత్రికలన్నిటిలాగే, ఇది కూడా అప్పటి సంఘటనల వలన కలిగినదని అర్థం. పౌలు యెరూషలేముకు వెళ్తున్నాడు, ఆ సందర్శన ఫలితాల గురించి అతని సందేహాలు, తాను సేకరించిన దానం తనకు అనుకూలమైన స్వాగతానికి మార్గం సుగమం చేస్తుందన్న ఆశచేత తగ్గించబడ్డాయి. అతడు సందర్శించదలచిన తరువాతి ముఖ్యమైన స్థలం రోమా. ఆ మహానగర క్రైస్తవులు తనను ఎలా స్వీకరిస్తారు? తాను అధికారాన్నంతటినీ ధిక్కరించి, సత్యాన్నంతటినీ విడిచిపెట్టిన దైవభక్తిహీనుడైన, ప్రమాదకరమైన మతభ్రష్టుడనని యెరూషలేము పరిసయ్యుల నుండి వదంతులు వారికి చేరి ఉంటాయా? ఏదేమైనా, తనను వారికి అత్యంత అననుకూలమైన వెలుగులో చూపించకపోయినప్పటికీ, యూదామతపు విశిష్టతలను మాత్రమే కాక దాని ప్రత్యేక నిరీక్షణలను, వాగ్దానాలను కూడా విడిచిపెట్టడానికి సిద్ధంగా ఉన్న వ్యక్తిగా అతని గురించి చెప్పుకుని ఉంటారని సంభావ్యమే. చాలావరకు ఇది నిజమే; నిజమైతే, అటువంటి నమ్మకం తెచ్చిపెట్టే పర్యవసానాలు ఎంత తీవ్రమైనవి, ఎంత దిగ్భ్రాంతికరమైనవి! ఇవి శతాబ్దాల నాటి పూర్వ విశ్వాసానికి ఎంతగానో విరుద్ధమైన అభిప్రాయాలు కావున, పురాతన లేఖనాల నుండి కనీసం అత్యంత జాగ్రత్తగా వివరించబడాలని, అభేద్యంగా సమర్థించబడాలని, పూర్తిగా న్యాయబద్ధం చేయబడాలని అవి కోరుకున్నాయి. దేవుని ఆత్మ తన అంతరంగ ఆత్మకు వెల్లడించిన సత్యాలను గురించి లోతుగా ధ్యానించిన తరువాత, అటువంటి సమర్థనను అత్యంత సామరస్యపూరితమైన, అత్యంత మృదువైన భాషలో అందించడానికి అతడు సిద్ధమయ్యాడు — తన విశ్వాసపు మార్పులేని స్థిరత్వం తన దేశభక్తి అగ్నిని ఎంతమాత్రం ఆర్పలేదని, తన సున్నితత్వపు చురుకుదనాన్ని ఎంతమాత్రం మందగించలేదని వెల్లడించే భాషలో.35 తన స్వదేశీయులు తాత్కాలికంగా తిరస్కరించబడటానికి కారణాన్ని వివరిస్తూ, వారి ఆ ఘనమైన హక్కులు నిర్దాక్షిణ్యంగా రద్దు చేయబడ్డాయని చూపిస్తూనే, అతడు తన స్వదేశీయుల పట్ల ఆరని ప్రేమను, వారి ఘనమైన హక్కుల పట్ల లోతైన స్పృహను వ్యక్తం చేస్తాడు.36 అబ్రాహాము యొక్క శారీరక సంతానం కాదు, ఆత్మీయ సంతానమే దేవుని నిజమైన ఇశ్రాయేలు అని తన యూదు పాఠకులకు దిగ్భ్రాంతికరమైన ఆగ్రహం కలిగించేలా చూపిస్తున్న ఆ వచనాలలోనే, ఇశ్రాయేలు కొరకు తాను “క్రీస్తు నుండి శాపగ్రస్తుడనైనా” కావడానికి సిద్ధమని ప్రకటిస్తాడు.37

యూదులకు అన్యజనుల పట్ల ఉన్న ప్రస్తుత భావాలు మిక్కిలి చేదుగా ఉంటే — వారు అలవాటుగా అన్యజనులను విరోధపూరిత అహంకార భావంతో చూస్తుంటే — యూదులకూ అన్యజనులకూ మధ్య సాపేక్ష స్థానానికి సంబంధించిన భాగం (9–11 అధ్యాయాలు), బౌర్ వాదించినట్లుగా, ఈ పత్రిక మొత్తానికి మూలబీజం కావచ్చు అనుకోవడం చాలా సాధ్యమే — అంటే, ఇవే అపొస్తలుడి మనసుకు మొదట తట్టిన ఆలోచనలు అన్న అర్థంలో. అయినా “ఈ పత్రిక యొక్క సిద్ధాంతపరమైన చర్చ మొత్తం యూదామతానికీ, యూద క్రైస్తవ మతానికీ వ్యతిరేకంగా అత్యంత మౌలికమైన, సంపూర్ణమైన ఖండనగా తప్ప మరేమీ కాదు” అని చెప్పడం సరికాదు.38 ఈ పత్రికను “అపొస్తలిక పత్రిక రూపంలో పౌలు సిద్ధాంతపు సంక్షిప్త సంకలనం”గా భావించే కేవలం సిద్ధాంతపరమైన దృక్పథానికి వ్యతిరేకంగా స్పందిస్తూ,39 బౌర్ అతిగా చారిత్రకమైన దృక్పథానికి లోనయ్యాడు; మరియు మధ్య భాగాన్ని మొదటి ఎనిమిది అధ్యాయాలలో ప్రకటించిన సిద్ధాంతాలకు కేవలం ఒక ఉప నిష్కర్షగా భావించడానికి ఇష్టపడకపోవడంలో, వాటిని పత్రిక మొత్తానికి హృదయమని, సారాంశమని పిలిచేంతగా అతిగా వెళ్ళాడు — వాటికి మిగతావన్నీ కేవలం అనుబంధమేనని అన్నంతగా. ఈ అధ్యాయాలు ప్రాముఖ్యత క్రమంలో మొదటివి కాకపోయినా, ఆలోచనా క్రమంలో మొదటివై ఉండవచ్చు; అవి ఈ పత్రిక యొక్క మూల ప్రేరణను రూపొందించి ఉండవచ్చు, అయినా అవి దారితీసిన భావనల ఘనతచేత పూర్తిగా గౌణస్థానానికి నెట్టివేయబడి ఉండవచ్చు.

ఈ పత్రిక ఈ విధంగా ఉద్భవించిందని మనం సహేతుకంగా ఊహించవచ్చు కదా? యెరూషలేముకు బయలుదేరాలని, ఆ తరువాత పడమటి దిక్కున ఒక కొత్త మిషనరీ కార్యాన్ని ప్రారంభించాలని ఉద్దేశించిన అపొస్తలుడు, తాను స్థాపించనప్పటికీ తనకు లోతైన ఆసక్తి కలిగించే రోమా సంఘముకు వ్రాయడం ద్వారా ఈ శాంత విరామాన్ని సద్వినియోగం చేసుకోవాలని అనుకున్నాడు. అన్యజన క్రైస్తవుల సంఖ్య ఎంతైనా, ఆ సంఘపు కేంద్ర భాగం యూదులతోను, యూదామత ప్రవిష్టులతోను కూడినదని అతనికి తెలుసు — దేవుడు వ్యక్తుల పక్షపాతం చూపడని పాఠాన్ని అంగీకరించడం వారికి చాలా కష్టంగా ఉంటుంది. అయినా ఇదే అతడు బోధించమని నియమించబడిన సత్యం; యూదులు దీనిని ఒక దిగ్భ్రాంతి లేకుండా స్వీకరించలేకపోతే — వారిలో అత్యంత ఆలోచనాపరులు కూడా, తాము వాగ్దానం చేయబడిన మెస్సీయ — శతాబ్దాల బాధల మధ్య వారు ఎదురుచూసిన మెస్సీయ — చివరకు యూదులకంటే అన్యజనులకే ఎక్కువగా మెస్సీయ కావాలని ఒప్పుకోవడం కష్టంగా భావిస్తే — అప్పుడు ఈ సత్యాన్ని వారి ముందు అంత స్పష్టంగా, అయినా అంత సానుభూతిగా ఉంచడం, వారి లోతైన పక్షపాతాలకు తగిలే అనివార్యమైన దెబ్బను మృదువుగా చేయడం అతనికి అత్యంత అవసరమైంది. ఇది మరింత అవసరమైంది, ఎందుకంటే మరింత ఉదారవాద యూదామతవాదులకు వ్రాస్తున్నప్పుడు, తన అమాయక గలతీయులను తప్పుదారి పట్టించిన వారి అజ్ఞానపూరిత దుర్మార్గంతో అతడు వ్యవహరించవలసిన అవసరం లేదు. గలతీయ సంఘాలకు వ్రాస్తూ, వారి పరిసయ్యవాదపు సర్పశిరస్సును ఒకే విరుచుకుపడే దెబ్బతో అణచివేసినప్పుడు, తనను కుదిపివేసిన ఆవేశపు తుఫాను నుండి అతడు తన ఆత్మను విడిపించుకున్నాడు. ఇప్పుడు అతడు ధర్మశాస్త్రానికి సంబంధించి క్రైస్తవుని స్థానం గురించి, యూదామతానికీ అన్యమతానికీ మధ్య సంబంధం గురించి, ఈ రెండింటికీ క్రైస్తవ మతానికీ మధ్య సంబంధం గురించి విస్తృతమైన ప్రశ్నలపై పూర్తి నిబ్బరంతో వ్రాయగలిగాడు. ఆత్మీయ హక్కులలో అన్యజనులు యూదులకంటే ఏవిధంగానూ తక్కువవారు కారన్న సంగతి — అంతేకాదు, అన్యజనులు మరింత ఆసక్తితో క్రీస్తు సంఘములోకి చొచ్చుకువస్తూ యూదులను నిజంగా అధిగమిస్తున్నారన్న సంగతి40 — ఏ యూదక్రైస్తవుడూ విస్మరించలేని వాస్తవం. అలాగైతే దేవుడు ఇశ్రాయేలును తిరస్కరిస్తున్నాడా? ఈ పత్రిక మధ్య భాగం (9–11 అధ్యాయాలు) ఈ గంభీరమైన సందేహాన్ని చర్చిస్తుంది; అక్కడ అపొస్తలుడు ఈ విషయాలను చూపడానికి ప్రయత్నిస్తాడు: (1) ఆత్మీయ కుమారత్వం సహజ వంశపారంపర్యంపై ఆధారపడదు, ఎందుకంటే మనుషులకు సాధ్యమైన ఏకైక నీతిమంతునిగా తీర్చబడుట — అనగా విశ్వాసము ద్వారా నీతిమంతునిగా తీర్చబడుట — యూదులకూ అన్యజనులకూ సమానంగా తెరచి ఉంది (9వ అధ్యాయం); (2) దైవానుగ్రహంలో యూదులు తమ ప్రాధాన్యతను కోల్పోతున్నంత మేరకు, దీనికి కారణం వారు పూర్తిగా అందుకోగల ఒక ఉచిత ప్రతిపాదనను తామే తిరస్కరించడమే (10వ అధ్యాయం); మరియు (3) ఈ కనిపించే తిరస్కారము రెండు విషయాల ద్వారా మృదువు చేయబడింది — (α) ఇది పాక్షికమే గాని సంపూర్ణం కాదు, ఎందుకంటే “కృపచేత ఏర్పరచబడిన శేషము” నిజమైన ఇశ్రాయేలీయులలో ఉంది; మరియు (β) ఇది తాత్కాలికమే గాని అంతిమం కాదు, ఎందుకంటే అన్యజనుల సంపూర్ణ ఆశీర్వాదం సంపూర్ణమైన తరువాత, ఇశ్రాయేలు అంతా చివరకు రక్షింపబడుతుందన్న ఘనమైన నిరీక్షణ ఇంకా మిగిలి ఉంది.41

అయితే ఈ బిందువు నుండి అతని ఆలోచనలు వెనుకకు పనిచేయడం, మొదటిసారిగా ఇప్పుడు అతడు పూర్తిగా, క్రమబద్ధంగా వ్యక్తపరచిన సత్యాలు అంతటి ప్రాముఖ్యతను సంతరించుకుని, చిన్న సమస్యకు కేవలం గౌణమైన ఆసక్తినే మిగల్చడం అనివార్యం కాదా? సాపేక్షమైన దాని నుండి అతని ఆలోచనలు నిరపేక్షమైన దాని వైపు నడిపించబడ్డాయి. యూదుల ప్రత్యేక హక్కుల అంతరించిపోవుట గురించిన ప్రశ్న నుండి, అతడు మానవజాతి రక్షణ కొరకు దేవుడు నియమించిన ప్రణాళిక గురించిన ప్రశ్నకు — దాని స్వభావం, దాని ప్రపంచవ్యాప్త స్వేచ్ఛ, దాని ఆవశ్యకత గురించి — ఎదిగాడు. ఆ ప్రణాళికను అపొస్తలుడు “విశ్వాసము ద్వారా నీతిమంతునిగా తీర్చబడుట” అనే ఒకే సూత్రంలో సంక్షిప్తీకరిస్తాడు, దానిని స్థాపించడానికి, వివరించడానికి అతడు మానవ పాపము యొక్క సార్వత్రికతను; క్రియల ధర్మశాస్త్రం ద్వారా రక్షణ పొందడంలో యూదులకూ అన్యజనులకూ ఇద్దరికీ ఉన్న అసమర్థతను; తత్ఫలితంగా ధర్మశాస్త్రానికి కలిగిన “గౌణ, సాపేక్ష, నిషేధాత్మక” ప్రాధాన్యతను; ఇప్పుడు మొదటిసారిగా వెల్లడైన ఈ నూతన విధానపు వెలుగులో సున్నతికీ, సున్నతిలేమికీ మధ్య భేదమంతా పూర్తిగా, అంతిమంగా అంతరించిపోవడాన్ని నిరూపించవలసి వచ్చింది. ఈ విధంగా, ఇతర పత్రికలన్నిటిలాగే దీనికి కూడా వాస్తవ ఆధారం — “యూదులు, అన్యజనులు ఇద్దరూ నిలబడగల ఉమ్మడి పునాదిగా, మానవ సమాజపు బంధంగా, మానవ నీతికి మూలంగా ఉన్న క్రీస్తే.”42 ఈ ఉన్నత తర్కాలన్నిటిలోను, వాటివల్ల తలెత్తే అనేక ప్రశ్నలలోను, ఒక వాదప్రతివాద ధోరణి అంతర్లీనంగా ప్రవహిస్తుందని, పాపము నిర్మూలన విశ్వాసము ద్వారానే, విశ్వాసము మాత్రమే సాధ్యమైనందున, యూద ప్రత్యేకవాదంపై ఆధారపడిన వాదనలన్నీ శూన్యమైపోయాయన్న నూతనమైన, ఆశ్చర్యకరమైన సిద్ధాంతాన్ని రోమా క్రైస్తవుల కొరకు, వారి ద్వారా సంఘము మొత్తానికీ నిరూపించడానికి తాను ప్రయత్నిస్తున్నానన్న సంగతిని అపొస్తలుడు ఎన్నడూ మరచిపోలేదని చెప్పడం నిజమే కావచ్చు. ఇదే ముఖ్యాంశం; అయితే పత్రిక ముగింపులో సంక్షిప్తంగా నిర్ణయించబడిన ఆచరణాత్మక ప్రశ్నలు కూడా, పాపము యొక్క సార్వత్రికత, కృప యొక్క సార్వత్రికత అనే అతడు స్థాపించిన మహా సూత్రాలకు కచ్చితంగా అనుగుణంగానే వ్యవహరించబడ్డాయి.43

రోమీయులకు వ్రాసిన ఈ పత్రిక ఉద్భవం, భావన ఇలాగే ఉన్నట్లు నాకు తోస్తుంది. లూథర్ దీని గురించి “ఇది నూతన నిబంధన యొక్క శ్రేష్ఠ రచన, అత్యంత స్వచ్ఛమైన సువార్త, దీనిని ఎంత చదివినా, ఎంత అధ్యయనం చేసినా ఎక్కువ కాదు, దీనిని ఎంత ఎక్కువగా వ్యవహరిస్తే అంత విలువైనదిగా మారుతుంది” అని అంటాడు; దీని పైననే మెలంక్తన్ సంస్కరణ సంఘపు సిద్ధాంత వ్యవస్థను స్థాపించాడు; దీనిని కోల్‌రిడ్జ్ “ఉనికిలో ఉన్న అత్యంత గంభీరమైన రచన” అని పిలిచాడు; ఆధునిక కాలంలో దీనిపై నిజంగా ముఖ్యమైన, మౌలికమైన మొదటి వ్యాఖ్యానం వ్రాసిన థోలక్ దీనిలో “విశ్వచరిత్రపు క్రైస్తవ తత్త్వశాస్త్రాన్ని” చూశాడు. దీని సాధారణ రూపురేఖను ఈ విధంగా ఇవ్వవచ్చు — పూర్తి, గంభీరమైన వందనం తరువాత, అతి సరళమైన, అత్యంత సహజమైన రీతిలో, విశ్వాసము ద్వారా నీతిమంతునిగా తీర్చబడుట అనే తన మౌలిక వాదాంశాన్ని పేర్కొంటాడు,44 దీనిని హబక్కూకు 2:4 యొక్క సెప్టువజింటు అనువాదాన్ని ఉదహరించి వివరిస్తాడు, సమర్థిస్తాడు. ఈ రక్షణ విధానపు ఆవశ్యకత పాపము యొక్క సార్వత్రికతలో ఉంది — ఇది వాస్తవానికి మానవ అనుభవం బోధించే సత్యమే, కాని తేలికగా విస్మరించబడేది కావున వాదనాత్మకంగా నొక్కి చెప్పవలసిన అవసరం ఉంది. ఈ విధంగా యూదులు, అన్యజనులు ఒకే స్థాయికి తగ్గించబడతారు, యూదుని అసాధారణ హక్కులు అతని శిక్షాతీర్పుకు మరింత జోడించడమే తప్ప మరేమీ చేయవు (1:16–3:20). తత్ఫలితంగా ధర్మశాస్త్ర క్రియల ద్వారా — అది సహజ ధర్మశాస్త్రమైనా, మోషే ధర్మశాస్త్రమైనా — ఏ శరీరమూ నీతిమంతునిగా తీర్చబడలేదు, క్రీస్తు విమోచనను అంగీకరించే మనుష్యుని విశ్వాసము ద్వారానే నీతిమంతునిగా తీర్చబడుట పొందగలుగుతారు, తద్వారా అందరూ సమానంగా దేవుని స్వేచ్ఛా చిత్తంపై ఆధారపడి ఉంటారు (3:21–30).45 ఈ నిర్ణయాల అత్యంత నూతనత్వాన్ని గుర్తించి, అతడు వాటిని లేఖనము ద్వారా వివరిస్తాడు (3:31–4:25), ఆ తరువాత ఈ నీతిమంతునిగా తీర్చబడుట యొక్క ధన్యమైన పర్యవసానాలపై నిలుస్తాడు (5:1–11). ఈ పర్యవసానాలు, ఆదాము, క్రీస్తు అనే రెండు యుగాలలో సంక్షిప్తీకరించబడిన మానవజాతి యొక్క నైతిక, మతపరమైన చరిత్ర మొత్తంలోనే ముందుగానే సూచించబడ్డాయి (5:12–21). తన మహా సిద్ధాంతపు ప్రకటనను ఈ విధంగా పూర్తిచేసిన తరువాత, దానికి వ్యతిరేకంగా లేవనెత్తగల అభ్యంతరాలను అతడు ఎదుర్కొంటాడు. పాపము యొక్క ఘోరతను తగ్గించడం గాని, పాపమును వృద్ధి చేయడానికి దారితీయడం గాని అటుంచి, ఇది పాపము యొక్క మౌలికమైన నిర్మూలననే కలిగిస్తుందని అతడు చూపిస్తాడు (6వ అధ్యాయం). ధర్మశాస్త్రాన్ని, పాపాన్ని ఇంత దగ్గరగా జతపరచడం చూసి ఎవరైనా ఆశ్చర్యపోతే, ధర్మశాస్త్రం స్వతహాగా పరిశుద్ధమైనది, న్యాయమైనది, మంచిదైనప్పటికీ, మానవజాతికి సంబంధించి తాను దాని గురించి చెప్పినది దాని మానసిక ప్రభావాల ద్వారా నిరూపించబడుతుందని, వాస్తవానికి విశ్వాసి యొక్క మార్పుచెందిన స్వభావానికి ధర్మశాస్త్రం స్థానంలో ఒక నూతన జీవన సూత్రం వచ్చిందని — అనగా మనుష్యుని హృదయాన్ని జీవింపజేసే దేవుని ఆత్మ వచ్చిందని — అతడు తెలియజేస్తాడు (7:1–8:11). ఇది సహజంగానే, ఈ మారిన స్వభావానికి తగినట్లుగా జీవించమని తన పాఠకులకు ఒక గంభీరమైన విజ్ఞప్తికి, చివరకు ఉద్వేగభరిత వాక్చాతుర్యపు పరాకాష్ఠకు ఎదిగే కృతజ్ఞతా స్తుతి యొక్క ఒక అద్భుతమైన ప్రవాహానికి అతనిని నడిపిస్తుంది (8:12–39).

ఈ బిందువు వద్ద, బహుశా అతని ఆలోచనలు ప్రారంభమైన ప్రశ్నను — యూదామతానికీ అన్యమతానికీ మధ్య సంబంధం, ఈ రెండింటికీ క్రైస్తవ మతానికీ మధ్య సంబంధం — అతడు నేరుగా ఎదుర్కొంటాడు. అతడు వ్రాసిన కాలానికి ప్రత్యేకంగా అత్యంత ప్రాముఖ్యత గల ఒక ఘట్టంలో, ఇశ్రాయేలుకు దేవుడు చేసిన వాగ్దానాలు, సరిగ్గా అర్థం చేసుకుంటే, నెరవేరాయని, నెరవేరవలసిందేనని, మరియు — అవి తాత్కాలికంగా వ్యర్థమైనట్లు కనిపించినంత మేరకు — ఆ వైఫల్యానికి కారణం ఏర్పరచబడిన జాతి యొక్క మొండి కాఠిన్యమేనని అతడు చూపిస్తాడు (9–11 అధ్యాయాలు). పత్రికలో మిగిలిన భాగం మరింత ఆచరణాత్మకమైనది, సర్వసాధారణమైనది. పరిశుద్ధత, వినయము, ఐక్యత, అవకాశాలను నమ్మకంగా ఉపయోగించుకోవడం, నిరీక్షణ, అన్నిటికంటే మించి ప్రేమ అనే బాధ్యతలను అతడు నొక్కిచెబుతాడు, వీటిపై శ్రద్ధగా, సవివరంగా నిలుస్తాడు (12వ అధ్యాయం). ఆ తరువాత, బహుశా యూద క్రైస్తవుల దైవపరిపాలనా పక్షపాతాలను ప్రత్యేకంగా దృష్టిలో ఉంచుకుని, పౌర అధికారానికి విధేయత చూపవలసిన బాధ్యతను అతడు నొక్కిచెబుతాడు, మళ్ళీ ప్రేమనే క్రైస్తవ సద్గుణాలలో ప్రధానమైనదిగా ప్రస్తావిస్తాడు; పాపము, అజ్ఞానముల రాత్రి ఇప్పుడు చాలావరకు గడిచిపోయిందని, పగలు సమీపించిందని అనే ఆలోచనతో ఈ ఆచరణాత్మక ఉపదేశాలను బలపరుస్తాడు (13వ అధ్యాయం). ఆ తరువాత బలవంతులకూ బలహీనులకూ మధ్య — అనగా, ధర్మశాస్త్ర నియమాలచేత తాము కట్టుబడి ఉన్నామని భావించేవారికీ, దేవుని పిల్లల ఘనమైన స్వాతంత్ర్యం చేత తాము అటువంటి అంశాల నుండి విముక్తులమని గ్రహించినవారికీ మధ్య — పరస్పర సహనం, పరస్పర దానధర్మం అవసరమని అతడు తెలియజేస్తాడు; ఈ ఉపదేశాలలో యూదులకూ క్రైస్తవులకూ మధ్య పరస్పర సంబంధం గురించి తాను ఇంతకుముందే వ్యక్తం చేసిన అభిప్రాయాలను కొంత ప్రస్తావిస్తాడు (14–15:13). పత్రికలో మిగిలిన భాగం ప్రధానంగా వ్యక్తిగతమైనది. మొదట, ఇలా ఒక అపరిచిత సంఘాన్ని సంబోధించడానికి సాహసించినందుకు తన అపొస్తలిక పరిచర్యపై ఆధారపడిన ఒక ఆసక్తికరమైన, సొగసైన క్షమాపణను అతడు తెలియజేస్తాడు (15:14–21) — ఆ తరువాత తన భవిష్యత్తు ప్రణాళికల రూపురేఖను వివరిస్తాడు, తాను త్వరలో చేయబోయే యెరూషలేము సందర్శన సఫలత కొరకు వారి ప్రార్థనలను ప్రత్యేకంగా వేడుకుంటాడు. చివరి అధ్యాయంలో — దీనిని, కనీసం పాక్షికంగానైనా, రోమీయులకు కాక ఎఫెసీయులకు సంబోధించి ఉంటారని నేను నమ్మడానికి కారణాలు చూపించాను — అతడు ఫీబేను సంఘపు దయాపూరిత సంరక్షణకు సిఫారసు చేస్తాడు (1, 2 వచనాలు); ఇరవై ఆరు మంది సహోదరులకు ఆప్యాయమైన వందనాలు పంపుతాడు (3–16 వచనాలు); చీలికలను ప్రోత్సహించేవారికి వ్యతిరేకంగా ఒక తీవ్రమైన హెచ్చరిక ఇస్తాడు, ఇది ఒక వాగ్దానంతోను ఆశీర్వచనంతోను ముగుస్తుంది (17–20 వచనాలు); తనతో ఉన్న స్నేహితుల నుండి కొన్ని వందనాల తరువాత ఆశీర్వచనాన్ని పునరావృతం చేస్తాడు (21–24 వచనాలు); మరియు ఒక సవివరమైన, సమగ్రమైన స్తుతివచనంతో ముగిస్తాడు, దీనిలో కొందరు “ఈ పత్రిక యొక్క మౌలిక భావనకు అనుగుణంగా ఉన్న ఒక ఆరాధనా ప్రతివచన గీతం”ను చూశారు.46

II

పత్రిక యొక్క సాధారణ వాదాంశము

Ὣ τοῦ ἰδιώτου τὸ θαῦμα, ὢ τοῦ ἀγραμμάτου ἡ σοφία.— Ps. Chrys. Orat.Encom. (Opp. viii. 10).

“తండ్రియైన దేవుని దృష్టిలో దేవుని కుమారుడు ఎలా ఉన్నాడో, మనం కూడా అలాగే ఉన్నాము. దీనిని మూర్ఖత్వమనో, పిచ్చితనమనో, ఆవేశమనో, ఏమైనా అనుకోనివ్వండి. ఇదే మా జ్ఞానము, మా ఓదార్పు; మనుష్యుడు పాపము చేశాడని, దేవుడు బాధపడ్డాడని; దేవుడు తానే మనుష్యుల కుమారుడయ్యాడని, మనుష్యులు దేవుని నీతిగా చేయబడ్డారని — ఈ లోకంలో ఈ జ్ఞానం తప్ప మాకు మరి దేని గురించీ చింత లేదు.”—హూకర్, Serm. ii. 6.

“వెలుగు ప్రవేశించడానికి అది కిటికీని పగులగొడుతుంది; పప్పును తినడానికి అది పెంకును పగులగొడుతుంది; అతిపరిశుద్ధ స్థలంలోకి మనం ప్రవేశించడానికి అది తెరను పక్కకు తొలగిస్తుంది; నీటిని పొందడానికి అది బావి మూతను తీసివేస్తుంది.”—అధీకృత అనువాదము (Authorised Version) పీఠిక నుండి.

ఇప్పుడు మనం క్రైస్తవ వేదాంతశాస్త్రపు అత్యంత ముఖ్యమైన అంశాలలో ఒకదాని యొక్క ఈ మహా రూపురేఖను మరింత నిశితంగా పరిశీలించాలి; మరియు నా పాఠకులు తమ చేతిలో బైబిలును ఉంచుకుని, ఈ గంభీరమైన సత్యాలు మన కళ్ళ ముందు క్రమేపీ విస్తరించుకుంటూ పోతుండగా, వాటిని అడుగడుగునా అనుసరించమని నేను కోరుతున్నాను.

మొదటి ఏడు వచనాలలో ఇమిడి ఉన్న ఈ వందనవాక్యము, పౌలు పత్రికలన్నిటిలో కానవచ్చే వందనవాక్యాలన్నిటికంటే పొడవైనదిగాను, అత్యంత గంభీరమైనదిగాను ప్రత్యేకత సంతరించుకున్నది. తన కాలపు మామూలు పద్ధతిని అనుసరించి ఉంటే, అతడు తన పత్రికను కేవలం “యేసు క్రీస్తు అపొస్తలుడైన పౌలు, రోమాలోని క్రైస్తవులకు, వందనములు” అనే మాటలతో ప్రారంభించి ఉండేవాడు.47 కాని తన మొదటి వందనవాక్యానికి మరింత అర్థవంతమైన, సంప్రదాయానికి భిన్నమైన మలుపు ఇవ్వడానికి, మరియు తొలి నుండే తాను దృష్టిని ఆకర్షించదలచిన సత్యాలకు దానిని వాహికగా చేయడానికి అతడు ఒక వినూత్న పద్ధతిని కనుగొన్నాడు. ఈ విధంగా, అనేక ఉపవాక్యాలు, విస్తరణలు, కుండలీకరణ వాక్యాలు ఉన్నప్పటికీ ఏకత్వం చెడని ఒకే గొప్ప వాక్యంలో, అతడు రోమా క్రైస్తవులకు తెలియజేసేది ఏమిటంటే — కృపచేత అపొస్తలత్వానికి తాను గంభీరముగా ప్రత్యేకింపబడిన సంగతిని,48 ఆ అపొస్తలత్వపు ఉద్దేశ్యమును, దాని సార్వత్రికతను; సువార్త సాహసోపేతమైన నూతనాంశము కాక, లేఖనములలో ముందుగా ప్రవచింపబడిన ఒక విధానము యొక్క నెరవేర్పు అనే సత్యమును;49 శరీరము చొప్పున దావీదు సంతానమునుండి క్రీస్తు జన్మించిన సంగతిని, మరియు పరిశుద్ధాత్మ చొప్పున50 బలముతో దేవుని కుమారునిగా, మృతుల పునరుత్థానము ద్వారా51 ఆయన స్థాపింపబడిన సంగతిని.

ఈ వాక్యమును చదువుతున్నప్పుడు, ఇంతకంటే తక్కువ మాటలలో ఇన్ని భావములను ఎవరైనా ఎన్నడైనా ఇమిడ్చారా, మరియు తన తొలి కొన్ని పంక్తులలో ఇంత విశాలమైన దృగ్విషయాన్ని ఆవరించిన పత్రిక మరొకటి ఎన్నడైనా వ్రాయబడిందా అని మనం ప్రశ్నించుకుంటాము.52

తరువాత అతడు రోమాలోని క్రైస్తవుల విశ్వాసము నలుదిక్కులా ప్రసిద్ధి చెందినందుకు “యేసుక్రీస్తు ద్వారా” తాను అలవాటుగా చెల్లించే కృతజ్ఞతాస్తుతికి మళ్ళుతాడు;53 మరియు వారి కొరకు తాను చేసే విడువని ప్రార్థనలలో, తనను వారిని దర్శించునట్లు చేయుమని దేవునికి విన్నపము చేసుకుంటున్నానని, ఎందుకనగా వారిని చూడాలని తన హృదయము ఆరాటపడుచున్నదని, వారి స్థిరత కొరకు వారికి ఏదో ఒక ఆత్మసంబంధమైన వరమును అనుగ్రహించాలని తాను కోరుకుంటున్నాడని గంభీరముగా వారికి హామీ ఇస్తాడు.54 తరువాత, అపరిచితులకు అధికారము వహించుకున్నట్టుగా అనిపించే అవకాశమున్న ఒక మాటను అమిత సున్నితత్వముతో సవరించుకుంటూ, తాను కోరుకునేది తమ మధ్య పరస్పర ప్రోత్సాహము మాత్రమే అని వివరిస్తాడు;55 ఎందుకనగా, ఇప్పటివరకు అడ్డంకులు కలిగినప్పటికీ, ఇతర అన్యజనులందరిలో వలెనే వారిలో కూడా తన పరిచర్య ఫలములో కొంత పొందవలెనని తాను తరచుగా సంకల్పించుకున్న సంగతి వారికి తెలియాలని అతడు కోరుకుంటాడు.56 సువార్త అతనికి అప్పగింపబడింది, దానిని తాను చెల్లించవలసిన ఒక బాకీగా, గ్రీసుదేశస్థులైనా, అన్యదేశస్థులైనా, నాగరికులైనా, అనాగరికులైనా, అన్యజనులందరికీ సమానముగా చెల్లించవలసిన ఋణంగా అతడు భావిస్తాడు. కాబట్టి, తనవంతు కృషి చేసి, లోకపు రాజధానియైన సామ్రాజ్య రోమాలో సైతము సువార్తను ప్రకటించాలని అతడు ఆసక్తితో ఉంటాడు.57

ఇది అతనిని తాను చర్చించదలచిన మూలభూత అంశమునకు నడిపిస్తుంది. అనేకులు ఆ సువార్తను గూర్చి సిగ్గుపడతారు; అతడు మాత్రం సిగ్గుపడడు;58 “ఎందుకనగా అది నమ్మిన ప్రతివానికిని, మొదట యూదునికిని,59 గ్రీసుదేశస్థునికిని రక్షణార్థమైన దేవుని శక్తియైయున్నది. ఏలయనగా దానియందు దేవుని నీతి విశ్వాసమూలముగా విశ్వాసమునకు బయలుపరచబడుచున్నది; ‘నీతిమంతుడు విశ్వాసమువలననే జీవించును’ అని వ్రాయబడిన ప్రకారము.”60

ఈ మాటలు చదవడానికి ఎంత సులభంగా ఉంటాయి! అయినప్పటికీ, వాటిని సముచితంగా వివరించడానికి పత్రిక మొత్తము అవసరమవుతుంది, మరియు వాటి భావమును విశదీకరించడానికి అనేక గ్రంథములు వ్రాయబడ్డాయి. రోమా మానవ సంస్కృతికి నిజమైన కేంద్రము, లోకము ఎన్నడూ చూడని అత్యంత విస్తారమైన, అత్యంత గర్వోన్నతమైన నిరంకుశపాలనకు ఆసనము; సిలువ లోకపు సంస్కృతికి మూఢత్వముగాను, లోకపు అధికారానికి బలహీనతగాను కనిపిస్తుందని అతనికి బాగా తెలుసు. అయినప్పటికీ, ఆ సిలువ సువార్తను గూర్చి అతడు సిగ్గుపడడు, ఎందుకనగా దానిని నమ్మే వారందరికీ — మొదట అది అందించబడిన యూదునికైనా, ఇప్పుడు ప్రకటింపబడుతున్న గ్రీసుదేశస్థునికైనా — అది వారి రక్షణను సాధించడానికి దేవుని శక్తి ప్రదర్శింపబడుటయే. “మొదట యూదునికిని, గ్రీసుదేశస్థునికిని” అనే ఆ కొద్ది మాటలు సైతము లోకముపై ఒక నూతన యుగము ఉదయించిన సూచనయే; ఈ విధంగా రెండు పంక్తులలో సువార్త మూలమును (దేవుని శక్తి), దాని ఫలితమును (రక్షణ), దాని సార్వత్రికతను (యూదులకును అన్యజనులకును) సూచించిన తరువాత, అతడు దాని సారాంశమును సంక్షిప్తముగా తెలియజేస్తాడు. “దానియందు,” అని అతడు చెబుతాడు, “దేవుని నీతి విశ్వాసమూలముగా విశ్వాసమునకు బయలుపరచబడుచున్నది.”

మనకు సుపరిచితమైన ఈ మాటలను మనం మళ్ళీ పలుకుతాము, కాని వాటికి మనం ఎలాంటి అర్థమును ఆపాదించాలి? విసుగుపుట్టించే వ్యాఖ్యానము, అంతకంటే విసుగుపుట్టించే తత్త్వశాస్త్రము, మరీ విసుగుపుట్టించే వాదోపవాదములతో నిండిన అంతులేని పుటలలో వాటిని గూర్చి వ్రాయబడినదంతా చదవడానికి ఒక జీవితకాలమే పడుతుంది. ట్రడూసియనిస్టులు, పెలేజియనులు, కాల్వినిస్టులు, ఆర్మీనియనులు, సబ్‌లాప్సేరియనులు, సుప్రాలాప్సేరియనులు, సోలిఫీడియనులు, గాస్పెలర్లు, ధర్మవాదులు, న్యాయవిముక్తివాదులు, మెథడిస్టులు, బాప్టిస్టులు — వీరందరూ శతాబ్దాల తరబడి వీటిని గూర్చి వాదులాడుకున్నారు, వాదరంగమైన వేదాంతక్షేత్రమును సాంకేతికాంశములతోను, శాపవచనములతోను చెల్లాచెదురుగా చిందరవందర చేశారు. సెయింట్ ఆగస్తీను మొదలుకొని అక్వీనాసు తోమాసు వరకు, అక్వీనాసు తోమాసు నుండి వైట్‌ఫీల్డు వరకు, మనుష్యులు—

ఉన్నత రీతిలో తర్కించారు

దైవప్రావిధ్యమును, భవిష్యజ్ఞానమును, సంకల్పమును, విధిని గూర్చి,

నిర్ణీత విధిని, స్వేచ్ఛా సంకల్పమును, సంపూర్ణ భవిష్యజ్ఞానమును గూర్చి,

మరియు తిరుగాడుతూ చిక్కుదారులలో తప్పిపోయి, అంతమే కానరాక మిగిలిపోయారు;

మరియు వారి వాదోపవాదములు ప్రధానముగా ఈ మాటలపైననే తిరుగుతూ వచ్చాయి. ఈ మాటలు తెలియజేస్తున్నట్లు కనిపించే విషయమును ఒకే సాధారణ వాక్యములో వ్యక్తపరచడానికి ప్రయత్నించడం సాహసముగా అనిపించదా?61 “బుద్ధి భావనలకు”, “హృదయ అనుభూతులకు” మధ్య భేదము గుర్తిస్తే అలా అనిపించదు. ఈ వాదోపవాదములు ప్రధానముగా “వేదాంతశాస్త్రపు ఉత్తరాలోచనల” నుండి పుడుతున్నాయని గుర్తుంచుకుంటే అలా అనిపించదు. పౌలు తన స్వంత పలుమార్లు చేసిన వివరణల, వ్యాఖ్యానముల, వైవిధ్యభరితమైన వ్యక్తీకరణ రీతుల వెలుగులో మాత్రమే మనం అతని అభిప్రాయములను అర్థం చేసుకోగలము; అయినప్పటికీ ఈ మార్గదర్శకత్వముతో, వెయ్యి సంవత్సరముల పాటు సాగిన అంతులేని చర్చల ఫలితములను, అతని మాటల భావమును ఈ విధంగా వ్యాఖ్యానించడం ద్వారా సంక్షిప్తపరచవచ్చు: సువార్తయందు62 దేవుని స్వాభావికమైన నీతి లోకమునకు తెలియజేయబడుతున్నది — ఆ నీతిని, క్రీస్తు ప్రాయశ్చిత్త మరణములో ఒక్కసారిగా అందరికొరకు ప్రకటింపబడిన నిర్దోషత్వపు తీర్పు ద్వారా, ఆయన అపరాధియైన మనుష్యునికి ఆపాదిస్తాడు; మరియు అది ప్రతి వ్యక్తియందు, క్రీస్తునందు దేవునితో తనకు కలిగిన ఈ సమాధానమును విశ్వాససహితముగా అంగీకరించుటతో ప్రారంభమై, క్రీస్తు ప్రతి మనుష్యునికి ఒక నూతన స్వభావముగాను, జీవదాయకమైన ఆత్మగాను మారే ఆ మర్మసంబంధమైన క్రీస్తు ఐక్యతలో ముగుస్తుంది.

ఈ భావసంపన్నమైన సిద్ధాంతమునకు పూర్తి భావమును ఇంతకంటే తక్కువ మాటలలో ఇవ్వడం అసాధ్యమని నేను భావిస్తాను. దేవుని సువార్త యొక్క గమ్యము, ఉద్దేశ్యము మనుష్యుని రక్షణయే. మనుష్యుడు పాపభరితుడు, తన స్వశక్తితో అతడు పరిశుద్ధతను పొందలేడు. అయినప్పటికీ పరిశుద్ధత లేకుండా ఏ మనుష్యుడూ ప్రభువును చూడలేడు. కాబట్టి, పరిశుద్ధత లేకుండా ఏ మనుష్యుడూ రక్షింపబడలేడు. మరి, పరిశుద్ధతను ఎలా పొందాలి? ఈ ప్రశ్నకు సువార్తయే సమాధానము, మరియు ఈ దైవిక విధానము యొక్క అత్యంత సమగ్రమైన, వరుసక్రమమైన వివరణ ఈ పత్రికయే. ఆ సమాధానము యొక్క సారాంశము “విశ్వాసము వలన నీతిమంతునిగా తీర్చబడుట” అనే ఒకే పదబంధములో ఇమిడి ఉంది. ఈ వచనములో అది “దేవుని నీతి మరియు న్యాయము”గా వ్యక్తపరచబడింది, అది “సువార్తయందు విశ్వాసమూలముగా విశ్వాసమునకు బయలుపరచబడుచున్నది.” “నీతి” అనే పదమునకు “నీతిమంతునిగా తీర్చబడుట” అనే అనువాదము కూడా ఇవ్వబడుతుంది. కాని ఈ పదమునకు గాని, “విశ్వాసము” అనే పదమునకు గాని పౌలు ఎన్నడూ నిర్దిష్టమైన నిర్వచనము ఇవ్వలేదు. అతని నిరంతరము మారుతూ ఉండే వ్యక్తీకరణల నుండి, అతడు వాటిని బలపరచడానికి ఇచ్చే తర్కముల నుండి, వాటిని దృష్టాంతీకరించడానికి ఇచ్చే ఉదాహరణముల నుండి మాత్రమే మనం అతని భావమును తెలుసుకోగలము. అనేకమంది రచయితలు ఈ భావము అస్పష్టమైనదిగాను, సాధారణమైనదిగాను, కఠినమైన తార్కిక వ్యక్తీకరణలోకి కుదించడానికి వీలుకానిదిగాను, రక్షణకు సంబంధించిన ఏ నిర్దిష్టమైన పథకములోనూ అమర్చడానికి అసాధ్యమైనదిగాను వాదిస్తారు. ఈ వాదనల వెనుక ఉన్న ఒక సత్యాంశమును మనం విస్మరించకూడదు. నిస్సందేహముగా, ఆధ్యాత్మిక ఉద్వేగముతో కూడిన విస్తారమైన ఆవేశపూరిత వాక్కులకు, సాంకేతిక వేదాంతశాస్త్రపు శీతల విశ్లేషణాత్మక తర్కములకు మధ్య ఒక విశాలమైన అగాధము ఉన్నది; భావోద్వేగపూరిత వ్యక్తీకరణలకు, సంక్లిష్టమైన వ్యవస్థలకు మధ్య; ప్రాచ్యదృక్పథమునకు, పాండిత్యవాదమునకు మధ్య; పౌలుకు, అక్వీనాసు తోమాసుకు మధ్య ఈ అగాధము ఉన్నది. ఊహాత్మక తత్త్వశాస్త్రము, పాప సిద్ధాంతములు, ఆపాదన సిద్ధాంతములు, అతీంద్రియ సత్తాశాస్త్రము — కాలక్రమేణా ఇవి అనివార్యమయ్యాయి; కాని ఇవి క్రైస్తవమతమునకు పునాది కాదు, సారాంశము కాదు, నిజముగా ప్రధానమైన అంశము కాదు. ఈ సంగతి మరీ ఎక్కువగా విస్మరించబడింది. అయినప్పటికీ, పౌలు తెలియజేయదలచినది అర్థము చేసుకోవడానికి, అతని సిద్ధాంతము వెనుక ఉన్న శాశ్వత సత్యములను వాటి అట్టడుగు లోతుల వరకు కనుగొన్నామని నటించడానికి మధ్య పూర్తి భేదము ఉన్నది; మరియు దేవుని ఈ విధానములో మనకొరకు మాత్రమే బయలుపరచబడిన భాగమును ఆవరించి ఉన్న అగోచరమైన మర్మములను మన తార్కిక సూత్రముల అరలలో అమర్చడానికి ప్రయత్నించకుండానే, అది మన క్రియలను, మన నిరీక్షణలను ఎంతవరకు ప్రభావితము చేస్తుందో అంతవరకు దేవుని ఈ పథకమును మనం గ్రహించడం పూర్తిగా సాధ్యమే.

1. కాబట్టి, పత్రిక యొక్క ఈ చిరస్మరణీయమైన సిద్ధాంతములో, మొదటగా దేవుని ఒక లక్షణమును సూచించే “దేవుని నీతి” అనేది, ఈ నీతిని మనుష్యునికి ఉచితముగా ఆపాదించడాన్ని వ్యక్తపరచడానికి పౌలు వాడే పదబంధమని, తద్వారా మనుష్యుడు దానిని తనకు ఇవ్వబడిన వస్తువుగా భావించగలడని మనం సహేతుకమైన నిశ్చయతతో ప్రకటించవచ్చు — అనగా అది దేవుని నుండి వచ్చే నీతి, మనుష్యుడు ఆయనతో కలిగియుండే ఒక నూతన సంబంధమును ఏర్పరచే నీతి — మనుష్యుని నీతిమంతునిగా తీర్చుట, అతని నిర్దోషత్వపు ప్రకటన — ఉచిత కృపచేత క్రీస్తు ద్వారా అపరాధమునుండి ఇవ్వబడే విముక్తి — మానవజాతి యొక్క ధార్మిక స్వభావమును నిర్ణయించే, వ్యక్తి యొక్క ధార్మిక చైతన్యమును నియంత్రించే, దేవుడు స్వయముగా నియమించిన సూత్రము.63

2. మరియు ఈ “దేవుని నీతి” “విశ్వాసమూలముగా” ఉద్భవిస్తుందని పౌలు చెప్పినప్పుడు, విశ్వాసము దానికి ఏవిధముగానైనా యోగ్యతాకారణమని అతని భావము కాదు, ఎందుకనగా మనుష్యుడు ఉచిత కృపచేత నీతిమంతునిగా తీర్చబడతాడని, ఈ నీతిమంతునిగా తీర్చుటకు దేవుని స్వేచ్ఛాపూర్వకమైన అనుగ్రహమే ఆధారమని, క్రీస్తు యొక్క విమోచనకార్యమే దానికి కారణమని అతడు చూపిస్తాడు;64 కాని అతని భావమేమిటంటే, విశ్వాసము దానిని స్వీకరించే సాధనము65 — అనగా, క్రీస్తు మరణము ద్వారా మానవజాతి కొరకు ఒక్కసారిగా అమలులోకి తీసుకురాబడిన దేవుని సమాధానకరమైన ప్రేమను వ్యక్తిగతముగా స్వంతము చేసుకొనుటయే.

3. చివరిగా, ఈ దేవుని నీతి సువార్తయందు “విశ్వాసమూలముగా విశ్వాసమునకు” బయలుపరచబడుతున్నదని అతడు చెప్పినప్పుడు, క్రైస్తవ విశ్వాసములో హెచ్చుతగ్గుల స్థాయిలు, గుణములు ఉన్నాయనే సత్యమును అతడు సూచిస్తాడు; ఈ సత్యానికి అతని రచనలలో తరచుగా ఉదాహరణలు కనిపిస్తాయి.66 పండితవాదుల నిర్జీవ విశ్వాసమును (fides informis) పక్కనబెడితే, దాని అత్యల్ప స్థాయి (i.) ఏమిటంటే — ఇంద్రియజ్ఞానము, సాధారణ అనుభవముకంటే ఉన్నతమైన ఆధారములపై, అనగా దేవునియందు మనకున్న నమ్మకము వలన (assensus fiducia), క్రీస్తునందు మనపట్ల దేవుని అనుగ్రహమును సైద్ధాంతికముగా నమ్మి ఉండుట. ఇంతకంటే ఉన్నత స్థాయిలో (ii.) అది హృదయపు అంతరంగిక భావోద్వేగములను స్పృశించి, దేవుడు అనుగ్రహించే వరమును విశ్వాససహితముగా అంగీకరించడముగా మారుతుంది — “సమాధాన వాక్యములో మనకు వ్యక్తమయ్యే దేవుని అనుకూల చిత్తానికి హృదయము తనను తాను అప్పగించుకొనుట.” కాని దీనికంటే ఇంకా ఉన్నతమైన స్థాయి (iii.) కూడా దీనికి ఉంది, అందులో అది మర్మసంబంధమైన లోతును పొంది, ప్రేమ, జీవితముల ఐక్యతలో క్రీస్తుతో ఒక మర్మసంబంధమైన సంయోగముగా (unio mystica) మారుతుంది — అనగా క్రీస్తు జీవితమును, మరణమును వ్యక్తిగతముగా స్వంతము చేసుకొనుట ద్వారా పరిపూర్ణమయ్యే ఆచరణాత్మక పరిచయము. దాని అంతిమమైన, అత్యంత సంపన్నమైన వికాసదశలో (iv.) అది గ్రహణశీలత అనే నిష్క్రియ స్థితి నుండి స్వతస్సిద్ధమైన క్రియాశీల శక్తిగా ఎదుగుతుంది — “వ్యక్తిగత జీవితపు ప్రతి దశలోను జీవించే మేలుకొరకైన ప్రేరణ, శక్తి.”67 ఈ చివరి స్థాయిలో అది ఆత్మతో ఎంతగా అనుసంధానమవుతుందంటే, ఒకదానిని గూర్చి చెప్పబడేది మరొకదానిని గూర్చి కూడా చెప్పబడవచ్చు, బయటి నుండి చూస్తే “విశ్వాసము” అనబడేది లోపలి నుండి చూస్తే “ఆత్మ” అనబడుతుంది. పౌలు తలంపులో దీని పూర్తి భావపరిధిలో విశ్వాసము ఒక ఏకైక కార్యము మరియు ఒక క్రమాభివృద్ధి సూత్రము కూడా. ఏకైక కార్యముగా, అది ఆత్మ దేవునికి తనను తాను అప్పగించుకొనుట, క్రీస్తును పట్టుకొనుట, ఈ సమాధానకరమైన ప్రేమను మనం స్వంతము చేసుకొనే ఏకైక సాధనము; ఈ దృక్కోణము నుండి చూస్తే, నీతిమంతునిగా తీర్చబడుటలోను, దత్తపుత్రత్వములోను మనుష్యునికి దేవునితో ఏర్పడే నూతన సంబంధమునకు మూలముగా దీనిని పరిగణించవచ్చు. ఒక క్రమాభివృద్ధి సూత్రముగా, అది పరిశుద్ధపరచబడుటలో వ్యక్తిగత జీవితపు నూతనీకరణము68 — మనకు నిష్పాక్షికముగా అనుగ్రహింపబడిన “దేవుని నీతి”ని, మన స్వంత జీవితపు అంతరంగిక, నానాటికీ లోతెక్కుతున్న నీతిలో కాపాడుకొనుట; వాస్తవానికి, అది మనలను ప్రేమించి, మనకొరకు తనను తాను అర్పించుకున్న దేవుని కుమారుని విశ్వాసములో జీవించే ఒక నూతనమైన, ఆత్మసంబంధమైన జీవితమే.69 కాబట్టి, క్రైస్తవ విశ్వాసమునకు, క్రైస్తవ క్రియలకు మధ్య ఏదైనా మౌలికమైన వ్యతిరేకత ఉన్నదనుకోవడం ఎంత అసంబద్ధమో వెంటనే స్పష్టమవుతుంది, ఎందుకనగా వేరు నుండి నరకబడిన చెట్టు మనుగడ సాగించలేనట్లుగా, లేదా లూథరు ఉపమానము ప్రకారము చెప్పాలంటే వెలుగు, వేడిమి లేకుండా అగ్ని ఉండలేనట్లుగా, ఇవి రెండూ ఒకదానికొకటి వేరుగా ఉండలేవు. “నీతిమంతునిగా తీర్చుటయు, పరిశుద్ధపరచుటయు,” అని కాల్విన్ చెబుతాడు, “పరస్పరము పెనవేసుకొని ఉంటాయి, కాని అవి ఒక్కటే కాదు. నీతిమంతునిగా తీర్చునది విశ్వాసము మాత్రమే, అయినప్పటికీ నీతిమంతునిగా తీర్చే ఆ విశ్వాసము ఒంటరిగా ఉండదు; భూమిని వెచ్చపరచేది సూర్యుని వేడిమి మాత్రమే అయినప్పటికీ, సూర్యునిలో అది ఒంటరిగా ఉండదు, ఎందుకనగా అది ఎల్లప్పుడూ వెలుగుతో జతకూడి ఉంటుంది గనుక.”

ఒక నూతన సత్యమును ప్రకటించేటప్పుడు తనకు అలవాటైన రీతిలో, పౌలు దానిని పాత నిబంధన లేఖనముల ద్వారా బలపరచడానికి ప్రయత్నిస్తాడు, మరియు హబక్కూకు “నీతిమంతుడు తన నమ్మకత్వము వలననే రక్షింపబడును” అనే మరింత సరళమైన భావములో వాడిన “నీతిమంతుడు విశ్వాసమువలననే జీవించును” అనే మాటలలోకి తాను ఇప్పుడు వికసింపజేసిన లోతైన భావమును చదువుతాడు. కాని పౌలు ఈ సరళమైన మాటలను, ఊరీము యొక్క చెక్కబడిన రత్నములపై ప్రసిద్ధి చెందిన కాంతి వలె, తన స్వంత ఆత్మసంబంధమైన వెలుగులో చదివి, వాటిని మరింత దివ్యమైన వాక్కులుగా మెరిసేలా చేస్తాడు. “విశ్వాసము”, “జీవితము” అనే మాటలలోకి తాను దేవుని ప్రత్యక్షత ద్వారా నేర్చుకున్న ఒక అర్థాన్ని చొప్పిస్తాడు, మరియు యథార్థముగా చెప్పాలంటే, హబక్కూకు ఎక్కడ ముగిస్తాడో పౌలు అక్కడ మొదలుపెడతాడు. వాస్తవానికి, “విశ్వాసము వలన నీతిమంతునిగా తీర్చబడుట” అనే అతని పదబంధమే రెండు విధానముల సంధిస్థానమును సూచిస్తుంది. “నీతిమంతునిగా తీర్చుట” అనే భావనకు యూదామతములో మూలములు ఉన్నాయి; “విశ్వాసము” అనే భావన ప్రత్యేకముగా క్రైస్తవమైనది. రెండవ పదము మొదటిదానిపై ఎంతగా ఆధిపత్యము వహిస్తుందంటే, δικαιοσύνη అనే పదము దాని తొలి భావమైన “నీతి” — దేవుని ఒక లక్షణము — నుండి, మనుష్యుని స్థితిగా “నీతిమంతునిగా తీర్చబడుట” అనే ఆత్మాశ్రయ భావమును సూచించడం మొదలుపెడుతుంది — అనగా మనుష్యుడు దేవుని పట్ల నిలుచోవలసిన సముచితమైన సంబంధము. క్రీస్తునందు దేవుని సమాధానకరమైన ప్రేమను మనుష్యుడు స్వంతము చేసుకొనుట మనుష్యుని వ్యక్తిగత జీవితములో ఒక మార్పును కలిగించింది: నీతిమంతునిగా తీర్చబడుట పరిశుద్ధపరచబడుటగా మారింది, అది భవిష్యత్తు మహిమకు తాకట్టుగా ఉంటుంది.

III

పాపము యొక్క సార్వత్రికత

“Ruit in vetitum, damni secura, libido.”—CLAUD.

పౌలు వేదాంతవ్యవస్థ మొత్తానికి మూలాధారమైన ఈ ఒక్క అంశమును స్పష్టపరచడానికి ఈ విధంగా ప్రయత్నించిన తరువాత, పత్రిక మిగిలిన భాగములో అతని ఆలోచనా ధోరణిని అనుసరించడానికి మనం మరింత వేగంగా ముందుకు సాగవచ్చు.

i. ఇప్పుడు, అపొస్తలుడు ఇప్పటికే సువార్త సార్వత్రికతను గూర్చి విస్తారముగా చెప్పి ఉన్నందున, అది యూదులకును, అన్యులకును సమానముగా వర్తిస్తుందని చూపించడం అవసరమైంది; ఉచిత కృప యొక్క సార్వత్రికతకు, స్వేచ్ఛాపూర్వకమైన పాపము యొక్క సార్వత్రికత కారణమైందని చూపించడం అవసరమైంది. నీతి, పాపము, రక్షణశాస్త్రము, పాపశాస్త్రము — ఇవి పౌలు వేదాంతవ్యవస్థలోని మూలభూత తలంపులు. మొదటిది దేవుని స్వభావమును గూర్చిన మన భావనయొక్క తార్కిక పర్యవసానము; రెండవది అనుభవము, మనస్సాక్షి నుండి రాబట్టదగిన చారిత్రక వాస్తవము.

సువార్తయందు బయలుపరచబడుతున్న దేవుని నీతి ఏ విధముగా ఉన్నదో, ఆ విధముగానే, తమ దుర్నీతి ద్వారా సత్యమును అణచివేసే వారి భక్తిహీనతకు, దుర్నీతికి వ్యతిరేకముగా, దేవుడు స్వయముగా నియమించిన నియమముల అనివార్యమైన పనితీరు ద్వారా, పరలోకము నుండి ఎల్లప్పుడూ బయలుపరచబడుతున్న దేవుని ఉగ్రత కూడా పాపముపై ఉన్నది.70 మరియు లోకము ప్రధానముగా అన్యజనులతో నిండి ఉన్నందున, అతడు మొదట అన్యజనులను గూర్చి మాట్లాడతాడు. దేవుని గూర్చి తమకున్న అజ్ఞానము తమను నిర్దోషులుగా చేస్తుందని కొందరు భావించవచ్చు. కాని అలా కాదు. వారిని నిరపరాధులుగా చేయలేని వాస్తవాలు71 ఇవి: (i.) దేవుడు వాస్తవముగా తనను తాను వారికి ప్రత్యక్షపరచుకున్నాడు, మరియు ఆయన నిత్య శక్తియు, దేవత్వమును కనబడని లక్షణములు ఆయన సృష్టికార్యములలో స్పష్టముగా కనిపించాయి;72 మరియు (ii.) వారు దేవుని ఎరిగియున్నప్పటికీ, ఆయనకు తగిన మహిమను, కృతజ్ఞతను చెల్లించకుండా నిరాకరించి, తమను తాము అజ్ఞానపు ఊహాగానముల శిక్షార్హమైన అంధకారములోకి, స్వీయ-ప్రకటిత జ్ఞానము యొక్క శిక్షార్హమైన మూఢత్వములోకి, పతనమైన సంస్కృతి యొక్క స్వీయ-దోషనిర్ధారిత గర్వములోకి కూరుకుపోనిచ్చారు, చివరకు సరీసృపముల విగ్రహారాధనలో ముగిసేంతటి ఆత్మసంబంధమైన మందబుద్ధి లోతులకు వారు దిగజారారు;73 మరియు (iii.) బుద్ధిపరమైన మూఢత్వము, దాని సహజ ఫలితముగాను, భయంకరమైన శిక్షగాను, నైతిక అపరాధములో పరిణమించింది. వారి పాపము క్షమార్హము కానిది, ఎందుకనగా అది పాపము యొక్క ఫలితము, ప్రతిఫలము, సహజ సంతానము. వారు అపరాధభావముతో దేవుని విడిచిపెట్టినందున, దేవుడు వారిని వారి స్వంత అపరాధమునకే విడిచిపెట్టాడు.74 విగ్రహారాధన యొక్క తెలిసిచేసిన అబద్ధము తెలిసిచేసిన అపవిత్రత యొక్క అపకీర్తిగా మారింది. దేవుడు వారిని విడిచిపెట్టిన ఆ “అవమానకరమైన కామవికారములు” మానవత్వపు హృదయమును తమ ప్రతీకార కుళ్ళుతో కుళ్ళబెట్టాయి, స్త్రీలను సైతము తమ శపనీయమైన మరకతో ప్రభావితం చేశాయి.75 అన్యమత సమాజము, తన భయంకరమైన విచ్ఛిన్నతలో, అస్వాభావికమైన దుష్టత్వముతో కూడిన ఒకే ఒక్క అసహ్యకరమైన వ్యాధిగా మారింది. దాని కర్కాటకము హృదయమును తినివేసింది; దాని దుర్వాయువు గాలిని కలుషితం చేసింది. అన్యమతపు నీతిశాస్త్రజ్ఞులు సైతము దాని నీచత్వముచే సోకబడ్డారు.76 దేవుడు వారి నైతిక అజ్ఞానమును ఇంకా లోతైన అజ్ఞానముగా మారనిచ్చి శిక్షించాడు. వారు తమను తాము పూర్తిగా తుచ్ఛులుగా చేసుకొనునట్లు వదిలివేసి, వారి తిరస్కారభావమును శిక్షించాడు. వారిని ఈ విధముగా విడిచిపెట్టుటలో సహజముగా వచ్చే పర్యవసానము — ఈ జీవితములోనే మొదలయ్యే ఒక సహజమైన ప్రతీకారము, ఒక సరిపడు న్యాయము — దేని ద్వారానంటే, ఆయనను గుర్తించడానికి వారికున్న అయిష్టత, ఔన్నత్యమునకు, అవమానమునకు మధ్య అత్యంత మౌలికమైన భేదములను సైతము గుర్తించలేని అసమర్థతగా మారింది.77 కాబట్టి, వారి హృదయములు ప్రతి రకమైన నీచత్వముతో నిండిపోయాయి; — అత్యంత అగాధమైన దిగజారుడుతనములో అపవిత్రతతోను, అత్యంత హీనమైన, అత్యంత తీవ్రమైన రూపాలలో ద్వేషముతోను, కొత్త రకముల చెడును ఉద్దేశపూర్వకముగా వెతకడంలో పరాకాష్ఠకు చేరుకున్న అహంకారముతోను,78 అత్యంత అసహ్యకరమైన లక్షణాలలో క్రూరత్వముతోను, అబద్ధముతోను. మరియు అన్నిటికంటే చివరిదైన, అత్యంత దుర్మార్గమైన అపరాధము — దానికి మించి అపరాధమే మరింత ముందుకు వెళ్ళలేనిది — ఏమిటంటే, నైతిక దుష్టత్వపు భయంకరముగా ధిక్కారపూరితమైన వైఖరి, ఇష్టపూర్వకమైన అపరాధముపై ప్రకటింపబడిన దేవుని మరణశిక్షను వారు పూర్తిగా తెలిసియుండికూడా,79 దానిని తామే అనుభవించడమే కాక, మానవ దుష్టత్వములోను, మానవ నాశనములోను రాక్షసానందముతో, అదే ఆచరించేవారియెడల నిశ్చయమైన సంతోషమును పొందేలా వారిని నడిపించింది. యథార్థముగా చెప్పబడినట్లు, పాపము దుష్టసూత్రములలోను, దుష్టసిద్ధాంతములలోను తన పరాకాష్ఠను చేరుకుంటుంది. ఇది ఇక నైతిక బలహీనతవలన కలిగే దుర్గుణము కాదు, చెడు విద్యాభ్యాసపు ఫలితము కాదు, కాని దాని పరిణామములన్నిటినీ ఉద్దేశపూర్వకముగా అంగీకరించిన దుర్గుణము, స్వీయ-సమర్థనపు హావభావములు వహించే దుర్గుణము, ఆచరణలో సవివరమైన సిద్ధాంతముగా మారే దుర్గుణము — తన కళంకిత పాపమును భయంకరముగా తీవ్రతరము చేసుకున్న సొదొమ పట్టణపు సిగ్గులేని నిర్లజ్జత్వమే.80

ఈ విధముగా పౌలు అన్యమత జీవితపు అహంకారపూరిత నుదుటిపై ముద్రవేశాడు. అన్యమతము ఎలాంటిదో, ఎప్పుడూ ఎలా మారే ధోరణి కలిగి ఉన్నదో తెలుసుకోవడం లోకమునకు మేలుకరమైనది — ముఖ్యముగా పరివర్తన, క్షీణత కలిగిన ఈ యుగములలో, అన్యమత ఆదర్శాల వైపు మొగ్గు చూపే ఒక అంతర్ప్రవాహము ఎల్లప్పుడూ ఉన్నప్పుడు, ఇది మరింత మేలుకరమైనది. చిరునవ్వు గల ముసుగు వెనుక ఏ లక్షణాలు దాగి ఉన్నాయో, ఊదారంగు వస్త్రము క్రింద ద్వేషముతో నిండి, స్వీయసంతృప్తితో మాడిన81 ఏ వేదనాభరితమైన హృదయము తపిస్తూ ఉన్నదో, ఒకేసారి, పూర్తిగా చూసేలా లోకమును చేయడం మేలుకరమైనది. మరియు పౌలు వర్ణనలో ఏ ఒక్క నింద కూడా మరీ భయంకరమైనది కాదు, ఏ ఒక్క ఛాయ కూడా మరీ చీకటిమయమైనది కాదు. కల్లోలిత సముద్ర తరంగముల వలె తమ స్వంత బురదను, మురికిని కక్కుకునే భాగములలో అన్యమత రచయితలు సిగ్గులేకుండా వెల్లడించే దానినే అతడు మనకు తెలియజేస్తాడు.82 క్రైస్తవమతము లోకపు విషాదమును పెంచిందని చెప్పడం అసత్యము. అది సాహిత్యమును బలహీనపరచిందని, కళను కుంచింపజేసిందని చెప్పడం అసత్యము. అది ఉద్దేశపూర్వకముగా వక్రీకరింపబడింది; అది అజ్ఞానముతో తప్పుగా అర్థము చేసుకోబడింది. సరిగా అర్థము చేసుకుంటే, ఒక్క సంతోషకరమైన ప్రేరణనైనా ఆర్పివేయడానికి, ఒక్క నిర్దోషమైన ఆనందాన్నైనా మసకబార్చడానికి ఉద్దేశింపబడిన ఏ ఒక్క సిద్ధాంతమునూ అది ఆమోదించదు, ఏ ఒక్క ఆజ్ఞనూ పలుకదు. అది చేసేది ఏమిటంటే, అత్యల్పమైన, అత్యంత క్షణికమైన సుఖములను అంతిమ గమ్యముగా వెతకడం, అనుసరించడం విషయములో మనలను హెచ్చరించడమే. ఇదే ప్రజాదరణ పొందిన సుఖవాదపు ఘోరమైన పొరపాటు. దాని నైతిక విచ్ఛిన్నతను, అది అనివార్యముగా కలిగించే దుఃఖమును, అవమానమును గూర్చిన పౌలు వర్ణన, ఈ సత్యానికి మరొక దృష్టాంతము మాత్రమే:

సుఖమును వెంబడించువాడు సుఖముచేతనే నశించును,

తనపైననే దేవుని ఉగ్రతను రప్పించుకొనును;

కృతజ్ఞతతో స్వీకరించి, ఎన్నడూ వెదకనివానికి మాత్రమే

అతని దినములన్నియు ఆనందములతో నిండియుండును.

ii. అన్యజనుల అపరాధమును రుజువుపరచు తన కార్యమును ఈ విధముగా పూర్తిచేసిన తరువాత, అతడు యూదుల వైపు తిరుగుతాడు. కానీ అతడు అత్యంత చాతుర్యముతో అలా చేస్తాడు. వారి పక్షపాతములన్నిటిని ఒక్కసారిగా దెబ్బతీసి వారిని విరోధభావముతో ఉలికిపడేలా చేయడు; బదులుగా పూర్తిగా సాధారణమైన ఒక ప్రకటనతో ప్రారంభిస్తాడు, “కాబట్టి83 ఓ మనుష్యుడా, తీర్పు తీర్చు ప్రతివాడా, నీవు నిరుత్తరుడవు.” ఈ “కాబట్టి” అనేది, ఇతరులకు తీర్పు తీర్చువాడు ఈ సందర్భములో నిరుత్తరుడు కావడానికి కారణమును ఆతురతతో ముందుగానే సూచిస్తుంది— అనగా, అతడు కూడా అవే పనులు చేయుచున్నాడు గనుక. అతడు వెంటనే, చేయగలిగినట్లుగా, ఇలా చెప్పడు, “యూదులైన మీరు అన్యజనులవలెనే నిరుత్తరులు, ఎందుకంటే వారికి తీర్పు తీర్చుటలో మిమ్మల్ని మీరే ఖండించుకొనుచున్నారు, మరియు మీరు వారిని అలవాటుగా ‘పాపులు’ అని పిలిచినను మీరును అంతే పాపులు.”84 ఇదే అతడు చూపదలచిన ముగింపు, కానీ యూదుడు అస్పష్టమైన సాధారణ ప్రకటనల కంటే లోతైన స్వీయ-ఖండనలోనికి క్రమక్రమముగా నడిపింపబడవలెనని అతని అభిలాష.85 అతడు నిస్సందేహముగా యూదులను, అన్యజనులను కూడా సాధారణముగానే ఉద్దేశించి మాట్లాడుచున్నాడు, మినహాయింపులు ఏమీ లేవని కాదు. కానీ యూదులకు వ్యతిరేకముగా వాదనను జాగ్రత్తగాను క్రమముగాను ప్రవేశపెట్టవలసి వచ్చెను, ఎందుకనగా తమకున్న ప్రత్యేక సదుపాయముల చేత గ్రుడ్డివారై, వారు తమ స్వభావమును గూర్చి పూర్తిగా భిన్నమైన అభిప్రాయమును కలిగియుండెడివారు. అయితే వారు మరింత జ్ఞానోదయము పొందినవారు గనుక తక్కువ క్షమార్హులు. కాబట్టి అతడు “ఓ యూదుడా” అని కాక “ఓ మనుష్యుడా” అని ప్రారంభించి, తాను సంబోధించుచున్న ఊహాజనిత వ్యక్తిని— దేవుడు తన స్థిరమైన శాసనములలో అతని విషయములో ఒక వ్యక్తిగత మినహాయింపు చేయునని అతడు తలంచుచున్నాడా? లేదా, దేవుని సహనసంపద యొక్క ఏకైక ఉద్దేశము తనను మారుమనస్సుకు నడిపించుటయే అని పెడచెవిన పెట్టి86, దానిని తృణీకరించి, తనపైననే అంతిమ నాశనము యొక్క భయంకర నిధిని పోగుచేసికొనదలచుచున్నాడా—అని ప్రశ్నించుచున్నాడు. దేవుని ధర్మశాస్త్రము కఠినమైనది, సార్వత్రికమైనది, నిరపేక్షమైనది. దేవుడు ప్రతివానికిని వాని క్రియల చొప్పున ప్రతిఫలమిచ్చునను సూత్రమే అది.87 ఈ న్యాయసూత్రము మంచితనపు ప్రతిఫలముతో ఆరంభమై ముగియుచు, మధ్యలో పాపశిక్షను రెండుసార్లు చొప్పించు ఒక ద్విగుణ విస్తరణ ద్వారా వివరింపబడినది88; ఇది మొదట యూదునికిని తరువాత గ్రీసుదేశస్థునికిని వర్తించునని రెండుసార్లు పునరుక్తి చేయుట ద్వారా ఈ నియమము అందరికిని వర్తించునను భావమును వ్యక్తపరచుచున్నది; అయితే యూదునికి మొదట వర్తించుటకు కారణము అతని సంపూర్ణ జ్ఞానమే, అందుచేతనే అతని బాధ్యత కూడా లోతైనది. ఈ విధముగా యూదుని పేరును ప్రస్తావించిన తరువాత, అతడు దృఢమైన హస్తముతో నిత్యసత్యమును నెలకొల్పుచున్నాడు—అనంతముగా ధన్యమైనదైనను, వేయి సంవత్సరములకు పైగా ఆధ్యాత్మిక గర్వధూపముతో మత్తెక్కియున్న ఒక జాతి పక్షపాతములకు ఆశ్చర్యకరముగా నూతనమైనదైన సత్యము—అదే దేవునియెదుట పక్షపాతము లేదు అనునది. మానవజాతిలో ప్రతి విభాగము తన స్థితిని బట్టియే తీర్పు పొందును.

“ధర్మశాస్త్రము లేకుండగా పాపము చేసినవారందరును ధర్మశాస్త్రము లేకుండగానే నశింతురు; ధర్మశాస్త్రములో ఉండి పాపము చేసినవారు ధర్మశాస్త్రము చేతనే శిక్షావిధి పొందుదురు.” దేవుని యెదుట నీతి, ధర్మశాస్త్రమును కలిగియుండుటపై కాక, దానికి విధేయత చూపుటపైననే ఆధారపడియున్నది. యూదులకు వలెనే అన్యజనులకు కూడ ఒక ధర్మశాస్త్రము ఉండెను; యూదులకు మోషే ధర్మశాస్త్రము, అన్యజనులకు వారి హృదయములలో వ్రాయబడిన సహజ ధర్మశాస్త్రము—ఇది తీర్పుదినమున89 వారి సొంత మనస్సాక్షి యొక్క ప్రవచనాత్మక న్యాయస్థానము ఎదుట, న్యాయాధిపతియైన క్రీస్తు తీర్పు ప్రకారము, వారి నిర్దోషత్వమునుగాని దోషత్వమునుగాని నిర్ధారించుటకు తగినంత స్పష్టముగా ఉండెను.90 కావున యూదుడును అన్యజనుడును దేవునియెదుట సమానముగా అపరాధులు; ఎందుకనగా వారి జీవితములను నడిపించుటకు దేవుడు నియమించిన నైతిక ధర్మశాస్త్రమును నెరవేర్చుటలో విఫలమైనందుకు ఇరువురును సమానముగా దోషులుగా నిర్ణయింపబడిరి. “అందరు” అను పదము, సత్యముగానే గమనింపబడినట్లు, ఈ పత్రిక మొత్తమునకు ప్రధానమైన పదము. అందరు—అవసరమని తలంపబడు మార్పులేమైనను ఉండవచ్చుగాని, పౌలు స్వయముగా వాటిని చేయడు—అందరును సమానముగా అపరాధులు, అందరును సమానముగా విమోచింపబడినవారు. అందరును తాత్కాలికముగా త్రోసివేయబడిరి, అందరును అంత్యమున అంగీకరింపబడుదురు. అందరిపైనను, అందరిలోను, అందరి ద్వారాను ఉన్న దేవునితో—ఎవరిచేత, ఎవరినుండి, ఎవరికొరకు సమస్తమును ఉన్నవో, సమస్తమును సాగుచున్నవో ఆ దేవునితో—అందరును తుదకు జీవత్సంబంధమైన సామరస్యములోనికి తేబడుదురు.91

తరువాత పౌలు, ఈ విధముగా తెలియకుండగానే (ఒకవిధముగా చెప్పాలంటే) తన స్వీయ దోషత్వమును మనసారా ఒప్పుకొనునట్లు చిక్కుకొనిన స్వసంతృప్త యూదునిపైకి తిరుగుతాడు; మరియు ఆధ్యాత్మిక, నైతిక, బౌద్ధిక ఆధిక్యతల విషయమై అతని స్వసంతృప్త దురహంకారమును కొన్ని లేఖలలో చిత్రించిన తరువాత, తన వాక్యమును అసంపూర్ణముగా వదిలివేసి, ఆగ్రహపూరిత వాక్చాతుర్యముతో కూడిన ప్రశ్నలోనికి ఉరకలువేయుచున్నాడు; అందులో ఇక ముసుగువేయబడిన వ్యంగ్యమేదియు లేదు, కేవలము నిరాకరింపశక్యము కాని పాపములపై భయంకరమైన గంభీర ఖండనయే కనబడుచున్నది. అతడు బహిరంగ ఎగతాళి మాటలేమియు వాడడు, లేదా పరిసయ్యుని బలహీనతలను, మూర్ఖత్వములను, వేషధారణలను మిక్కిలి కర్కశ వర్ణములతో చిత్రించి ఎవరినీ నొప్పించడు; అయినను, తమలో తాము పరిపూర్ణముగా మెరుగుపరచబడిన, పైకి పొగడ్తగా కనిపించు పదబంధముల నుండి తేటతెల్లమగు చిత్రము—తన స్వకల్పిత తప్పులేనితనమంతటిలో పరిపూర్ణుడైన మతాభిమానియొక్క చిత్రమే; మరియు “పక్కకు తొలగుము, నేను నీకంటె పరిశుద్ధుడను” అను భావమే.

“అయితే నీవు”92 (ఈ శ్రేష్ఠమైన అలంకారికతను ఇంకాస్త విస్తరించి చెప్పవచ్చును), “నీవు యూదుడు అను గర్వకరమైన పేరును చాటుకొనుచు,93 ధర్మశాస్త్రమును నీ ధీమాకు దిండుగా చేసికొనుచు,94 దేవునియందు నీకు మాత్రమే గల ప్రత్యేకహక్కును గూర్చి బడాయిలు పలుకుచు, ఆయన చిత్తమును గుర్తింపగలిగినవాడవు నీవే అనుకొనుచు, బాల్యమునుండి ధర్మశాస్త్రములో శిక్షణ పొందినవాడవు గనుక నైతిక శ్రేష్ఠత యొక్క సూక్ష్మభేదములలో అత్యున్నతమైనదానిని వివేచింపగలవాడవుగా95 ఉన్నావా—గ్రుడ్డివారికి మార్గదర్శివి, చీకటిలో ఉన్నవారికి వెలుగువు, మూర్ఖులను శిక్షించి లోకమునందలి తక్కినవారందరి బాల్యమును బోధింపగల సమర్థుడవు, ధర్మశాస్త్రములో జ్ఞానము యొక్కయు సత్యము యొక్కయు స్వరూపమును సంపూర్ణముగా కలిగియున్నావని నీవు సంపూర్ణముగా నమ్మియున్నావా—అయితే ఇతరులకు బోధించు నీవు నిన్ను నీవు బోధించుకొనవా? దొంగతనమునకు వ్యతిరేకముగా ప్రకటించు నీవు దొంగవా? వ్యభిచారమును నిషేధించు నీవు వ్యభిచారివా?96 విగ్రహములను అసహ్యించుకొనువాడా, నీవు దేవాలయములను దోచుకొనుచున్నావా?97 ధర్మశాస్త్రమును గూర్చి బడాయిలు పలుకుచు, ధర్మశాస్త్రమును అతిక్రమించుట ద్వారా దేవుని అవమానపరచుచున్నావా? ఏలయనగా”—ఇచట అతడు ప్రశ్నారీతిని విడిచిపెట్టి, ఆ కాలమునకును ప్రవక్త కాలమునకును సమానముగా సత్యమైన నిశ్చయాత్మక ఖండనమును వారిపై ప్రకటించుచున్నాడు—“మీ మూలముననే దేవుని నామము అన్యజనులలో దూషింపబడుచున్నది.”98 వారు బలులపైనను నైవేద్యములపైనను, దశమభాగములపైనను రక్షాతాయెత్తులపైనను, శుద్ధిస్నానములపైనను ద్వారబంధపు రాతలపైనను ఆధారపడియుండిరి—కానీ “omnia vanitas praeter amare Deum et illi soli servire,” — “దేవుని ప్రేమించి ఆయనను మాత్రమే సేవించుట తప్ప సమస్తమును వ్యర్థమే,”—ధర్మశాస్త్రములోని ఈ మరింత భారమైన విషయమును వారు అత్యల్ప అంశములపై అతిజాగ్రత్త వహించుచు పూర్తిగా నిర్లక్ష్యము చేసియుండిరి. వాస్తవముగా, దేవునియెదుట అన్యమతమునకును యూదామతమునకును గల భేదము దోషమునకును పాపమునకును గల భేదమే. యూదులు స్పష్టమైన ఆజ్ఞలను అతిక్రమించుటయను పాపమునకు అపరాధులైరి; అన్యజనులు స్వభావపు వాస్తవ అధఃపతనములోనికి కూలిపోయిరి. విశ్వము యొక్క సత్యక్రమమును అస్వాభావికముగా తారుమారుచేసినందుకు అన్యజనులు, సహజ సంబంధములన్నిటిని వక్రీకరించి నైతికముగా తమను తాము దిగజార్చుకొనుటకు అనుమతింపబడుటచేతనే శిక్షింపబడిరి; అయితే యూదులు “మరింత పరిశుద్ధమైన పరిశుద్ధస్థలములోనికి ప్రవేశింపబడినవారు,” కావున వారు “మరింత లోతైన అపవిత్రతకు అపరాధులైరి.”99

ఈ ఉద్వేగభరిత ధోరణి నుండి అతడు—తన శైలికి మిక్కిలి లక్షణమైన రీతిలో—శాంతమైన స్వరములోనికి దిగివచ్చుచున్నాడు. “అయితే”—అని ఏ యూదుడైనను, వాదన బలము చేత అజేయమైన నమ్మకముగా మారిన వేదాంతపరమైన మూఢ పక్షపాతముల ప్రకారము, ఇలా వాదింపవచ్చును—“మేము సున్నతి పొందినవారము గదా! నిశ్చయముగా మీరు మమ్మల్ని సున్నతిలేనివారితో—అన్యజనుల కుక్కలతోను పాపులతోను—సమానముగా చూడరు గదా?” ఇటువంటి పరోక్ష అభ్యంతరమునకు—యూదుడు దానికి ఎంత ప్రాముఖ్యత ఆపాదించినను, అది వాస్తవముగా అప్రధానమైన అంశమునే స్పృశించునది అయినను—పౌలు ఇప్పుడు మిక్కిలి నిర్ణయాత్మకమైన సమాధానము ఇవ్వగలడు, ఎందుకనగా అద్భుత సామర్థ్యముతో అతడు ఇప్పటికే వారి యథార్థమైన ప్రాధాన్యతనంతటిని తొలగించి, వారిని ఉమ్మడి ఖండనలోనికి చేర్చియున్నాడు. కావున అతడు, ఎంత శాంతముగాను గంభీరముగాను ఉన్నను, యెరూషలేము పరిసయ్యునికి కుట్టు వైరుధ్యమువలె ధ్వనించు మాటలతో సమాధానమిచ్చుచున్నాడు.

“నీవు ధర్మశాస్త్రమును గైకొనినయెడల సున్నతి నిజముగా ప్రయోజనకరమే; అయితే నీవు—సాధారణముగా నేను చూపినట్లు—ధర్మశాస్త్రమును అతిక్రమించువాడవైనయెడల, నీ సున్నతి సున్నతిలేమిగా మారిపోయినది.100 కావున, అవిధేయుడైన యూదుని సున్నతి నిజముగా సున్నతిలేమియే అయినయెడల, దీనికి వ్యతిరేకముగా, విధేయుడైన అన్యజనుని ‘సున్నతిలేమి వాస్తవముగా సున్నతియే’101 అనునది స్పష్టముకాదా? అది యూదుల సున్నతిపై తీర్పు తీర్చు స్థానములో కూడ ఉన్నదికాదా? దేవుడు (ఇది నీకు వింతగాను మతభ్రష్టముగాను తోచినను) తన శరీరమున కోతను భరించువాని కంటె తన కర్తవ్యమును నెరవేర్చువానినే ఎక్కువగా ప్రేమించుచున్నాడు. నీవు అక్షరార్థమైన సున్నతిని కొనియాడుచున్నావు; దేవుడు కంటికి కనబడని హృదయసున్నతిని కొనియాడుచున్నాడు. ఈ విరుద్ధార్థము నీకు అభ్యంతరకరముగా వినిపించినను, విశ్వాసము లేని యూదుడు కేవలము అన్యజనుడే; విశ్వాసముగల అన్యజనుడు దేవుని దృష్టిలో గౌరవనీయుడైన యూదుడే! ఈ సత్యమును ఇంతకుముందు ఎవరును నీకు చెప్పియుండకపోయినను—నీవు దీనిని దూషణాత్మకమనియు, ప్రమాదకరమనియు, లేఖనవిరుద్ధమనియు ఖండించినను—అయినప్పటికిని, కేవలము జాతిపరమైన యూదామతము ఆధ్యాత్మికముగా శూన్యమైనదే; నైతిక విశ్వాస్యత కలిగిన యూదామతము మాత్రమే దేవునికి ప్రియమైనది.”102

IV

అభ్యంతరములు మరియు నిర్ధారణలు

ఉదయ నక్షత్రములు ఆయన లేచుటను చూచును

సమాధి నుండి, ఉదయకాంతివలె నూతనమైయుండి;

మనుష్యుని మరణమునుండి విమోచించు నీ విమోచన క్రయధనము చెల్లింపబడినది,

మనుష్యునికొరకైన ఆయన మరణమును, జీవమును అర్పించినంతమంది

నిర్లక్ష్యము చేయక, ఈ ప్రయోజనమును స్వీకరింపవలెను

క్రియారహితము కాని విశ్వాసము ద్వారా.”—మిల్టన్, పారడైజ్ లాస్ట్, xii.

ఇంతవరకు, వాస్తవము చేతను సిద్ధాంతము చేతను, యూదులు అన్యజనులు దేవుని యెదుట సమానులే అనియు, సమానముగా అపరాధులే అనియు, సమానముగా విమోచింపబడినవారే అనియు అతడు చూపియున్నాడు. అయితే ఇచట ఏ యూదుడైనను భయాశ్చర్యములతో, “అయితే యూదునికి ఏ ఆధిక్యతయు లేదా? సున్నతికి ఏమాత్రమును ప్రయోజనము లేదా?” అని అరువవచ్చును. ఇచట పౌలు సంతోషముగా ఒప్పుకొనుచు ఇలా సమాధానమిచ్చుచున్నాడు, “ప్రతి విధమునను గొప్ప ప్రయోజనమే. మొదటిది, దేవుని వాక్యములు వారికి అప్పగింపబడెను.” ఆ ప్రయోజనము యొక్క ఫలితము ఏమనగా, యూదుడు అన్యజనుని కంటే ఉన్నత స్థాయి మతచైతన్యములో నిలిచియుండెను. యూదామతము ప్రత్యక్షత యొక్క మతము, కావున వాగ్దానము యొక్క మతము; కావున క్రైస్తవ్యము యొక్క మూలాంశములను రూపకముగాను సూచనాత్మకముగాను కలిగియున్న మతము; మరియు క్రైస్తవ్యములో సాకారమైన భావన యొక్క మతము. వాస్తవముగా, క్రైస్తవ్యము ఆధ్యాత్మీకరింపబడిన యూదామతమే—దాస్యమునుండి స్వాతంత్ర్యమునకు, అపరిపక్వతనుండి పరిపక్వతకు, బాల్యమునుండి యుక్తవయస్సుకు, శరీరమునుండి ఆత్మకు జరిగిన ఒక అభివృద్ధి; అయినను ఈ దృష్టితో చూసినను, యూదామతము తన ప్రత్యక్షతా నిధి కారణముగా నిరపేక్ష మతమునకు సన్నాహకముగా ఉండెను.103 ఇది దాని మొదటి ప్రయోజనము. అతడు రెండవదిగాను మూడవదిగాను ఏమి చేర్చియుండగలడో, తరువాతి ఒక ప్రస్తావననుండి మనము ఊహింపవచ్చును,104 కానీ ఈ సందర్భములో తన పూర్వ వాదనలు దేవుడు తన సొంత వాగ్దానములను విడనాడలేదని చూపవలెననెడి ఆతృత అతనిని ఒక పక్కదారిలోనికి నడిపించుచున్నది. తాను చెప్పుచున్నదానికి ఇది ఒక అభ్యంతరముగా లేవనెత్తబడవచ్చును. అతడు దీనికి ఒకే మాటలో సమాధానమిచ్చుచున్నాడు:—

యూదులలో కొందరు అవిశ్వాసులైరి; వారి అవిశ్వాసము దేవుని విశ్వాస్యతను వ్యర్థము చేయునా? అటువంటి తలంపు దూరమగుగాక!105 దేవుడు అబద్ధికుడని ప్రతి మనుష్యుడును రుజువగుటచేతనైనను, లేఖనమును బుద్ధియు దేవుని సత్యస్వభావమునే నొక్కి చెప్పుచున్నవి. దేవుడు అబద్ధికుడని రుజువైనాడను భావమును అతడు ఖండించు భయోద్వేగము, అతని వాస్తవ సమాధానము యొక్క స్పష్టతకు ఆటంకము కలిగించుచున్నది. అది “కొందరు” అను పదములో ఇమిడియున్నది. దేవుని వాగ్దానములు సత్యమే; జాతిగా ఆ జాతికి సత్యమే; ఎందుకనగా కొందరి విషయములో అవి అవిశ్వాసమునకు మూలమైన నైతిక అవిధేయత చేత వ్యర్థము చేయబడెను, కానీ నిజమైన యూదులందరికిని ఆ వాగ్దానములు సత్యమే.106

మరింత ధైర్యమైన అభ్యంతరమొకటి లేవనెత్తబడవచ్చును—“మనుష్యులందరును అపరాధులేనని మీరు చెప్పుచున్నారు. వారి అపరాధములోనే దేవుని నీతిమంతత్వ పథకమునకు దైవిక ఆవశ్యకత ఇమిడియున్నది. కావున, కోపమును కుమ్మరించుటలో దేవుడు అన్యాయస్థుడు కాడా?” ఈ అభ్యంతరము మధ్యలోనే అపొస్తలుడు ఆగిపోవుచున్నాడు—మొదట, ఇంత దూషణాత్మకమైన తలంపును ప్రస్తావించినందుకు క్షమాపణ చెప్పుటకు—“నేను మనుష్యులు మాటలాడు రీతిగానే మాటలాడుచున్నాను;”107 “ఈ తలంపులు నావి కావు;”—తరువాత, భయోద్వేగముతో దానిని త్రోసిపుచ్చుటకు, “అటువంటి తలంపు దూరమగుగాక!”—చివరిగా, దానిని ముందుగానే ఖండించుటకు, “అలా అయినయెడల దేవుడు లోకమునకు ఏ విధముగా తీర్పు తీర్చును?”108 ఈ విధముగా, అసంభవత్వమునకు కుదింపు చేత బలపరచబడి, నైతిక సమర్థన చేత పవిత్రపరచబడి, అతడు ఈ భక్తిహీన తర్కమును దాని ముగింపువరకు అనుసరించుచున్నాడు—“నా అసత్యములో దేవుని సత్యము అధికమాయెనట; అలాగైతే నేను ఇంకను పాపినిగా ఎందుకు తీర్పు పొందుచున్నాను? మరియు ఎందుకు”—“ఇటువంటిదే [అని అతడు ఆగి వ్యాఖ్యానించుచున్నాడు] నాపై మోపబడు దూషణాత్మక భాష!”—“మేలు కలుగుటకై మేము కీడు చేయరాదా?” తన బోధనకు గల ఈ భయంకర వక్రీకరణకు అతడు తక్షణమే మరింత సమాధానము ఇచ్చుటకు ఇష్టపడడు. ప్రకృతిలో వలెనే వేదాంతశాస్త్రములో కూడ అంగీకరింపబడిన వైరుధ్యములు ఉన్నవి. సిద్ధాంతముల సాపేక్ష సత్యము, మానవజాతికి సంబంధించిన వాటి సత్యము, వాటిని నిరపేక్ష ప్రాంతములలోనికి నెట్టి, న్యాయవాక్యములుగా మలచినయెడల అవి వైరుధ్యములను కలిగియున్నవని చూపుటచేత ప్రభావితము కాదు. మనము పరిమితమైనవాటికిని, కాలికమైనవాటికిని చెందిన సత్యములను అనంతమైన, నిత్యమైన ప్రాంతములలోనికి నెట్టరాదు. న్యాయవాక్య రూపములో చెప్పినయెడల, కీడు ఉనికిలో ఉండుట దేవుని బలహీనతనైనను క్రూరత్వమునైనను రుజువుపరచుననుకొనవచ్చును; కానీ అటువంటి న్యాయవాక్యములను, వాటికి ఏమాత్రమును సమాధానము ఇచ్చుటకు ప్రయత్నించకుండగనే, మానవజాతి యొక్క విశ్వాసమును మనస్సాక్షియు నిరుపయోగమైనవిగాను అసంబద్ధమైనవిగాను త్రోసిపుచ్చుచున్నవి. కొన్ని అభ్యంతరములను కేవలము ప్రకటించుటయే వాటికి అత్యంత ప్రభావవంతమైన ఖండన. అవి సులభముగా గుర్తింపదగిన అసంబద్ధతను కలిగియున్నవని అది చూపుచున్నది. తార్కికముగా ఎంత సరైనవైనప్పటికిని, అవి నైతికముగా ఎంతో అసహ్యకరమైనవి, ఆధ్యాత్మికముగా ఎంతో అసత్యమైనవి గనుక, మౌనమే వాటికి తగిన ఏకైక సమాధానము. పౌలు ఇప్పుడే ప్రస్తావించినది అటువంటి అభ్యంతరమే. μὴ γένοιτο అను మాటలో ఇమిడియున్న గగుర్పాటు కలిగించు అసహ్యభావముతో—horror naturalis—దానిని త్రోసిపుచ్చిన చాలును. ఏదైనను దుశ్శకునమును ఒక సూత్రవాక్యముతో మనము తొలగించుకొన్నట్లుగా, దానిని దూరముగా పొమ్మని ఆజ్ఞాపించిన చాలును. అనుభవము పొందుటకై మనము పాపము చేయవచ్చుననియు—లేదా క్రీస్తు విమోచన మహిమను పెంచుటకై పాపము చేయవచ్చుననియు—లేదా గమ్యము సాధనమును సమర్థించుననియు—లేదా మేలు కలుగుటకై కీడు చేయవచ్చుననియు—పౌలు ఈ భయంకర అబద్ధమును బోధించెనని ప్రజలు చెప్పుకొందురు. “వారు చెప్పుకొందురు—వారేమి చెప్పుకొందురు? వారిని చెప్పుకొననిండు!” పౌలు వారికి చెప్పవలసినదంతయు కేవలము ఇదే, “వారి తీర్పు న్యాయమైనదే.”109

కావున, యూదుడు ఇక ఏమి వాదింపగలడు?110 ఏమాత్రమును లేదు! ప్రతి అభ్యంతరమును ఉన్నప్పటికిని, యూదుడును అన్యజనుడును అందరును పాపమునకు లోబడియున్నారని రుజువైనది. ఇచటనే ఈ నిరూపణ భాగము ముగియవచ్చును, మరియు మానవ చరిత్రలోని రుజువైన వాస్తవముపైననే పౌలు తన సువార్త వేదాంతమును ఆధారపరచుకొనియుండవచ్చును. కానీ పాతనిబంధన అనుమతి లేకుండగా ఈ రుజువు తనకుగాని తన పాఠకులకుగాని పరిపూర్ణముగా తోచియుండదు. కావున అతడు ఐదవ, పదవ, పదునాలుగవ, నూట నలుబదియవ కీర్తనలనుండియు, యెషయా అరువదియవ అధ్యాయమునుండియు అనేక ఖండభాగములను ఉదహరించుటకు పూనుకొనుచున్నాడు; ఈ సందర్భములో వాటి ప్రామాణికత, యూదులనుగాను అన్యజనులనుగాను సూచించు “అందరు” అను పదము వాటిలో వాడబడుటపైననే ఆధారపడియున్నది. (ఇచట సాధారణముగా పాతనిబంధనను సూచించు) ధర్మశాస్త్రము యూదులను తప్పక కలుపవలెను, ఎందుకనగా అది ప్రత్యేకముగా యూదులనుద్దేశించి పలుకబడినది. కావున ధర్మశాస్త్రము యొక్క ఉద్దేశము, “ప్రతి నోరును మూయబడునట్లును, లోకమంతయు దేవునియెదుట అపరాధిగా గుర్తింపబడునట్లును” ఉన్నది; అపరాధియై ఉండుటకు కారణమేమనగా111, ధర్మశాస్త్ర క్రియల మూలముగా112—వాస్తవానికి యూదుడైనను అన్యజనుడైనను దానిని పాటింపలేదు గనుక—ఏ శరీరధారియు దేవునియెదుట నీతిమంతునిగా తీర్చబడడు. కావున అతని కార్యములో సగము పూర్తియైనది. ఎందుకనగా 1:17లోని సిద్ధాంతమును, అనగా సువార్తలో విశ్వాసమూలమైన నీతిమంతత్వము బయలుపరచబడుచున్నదని రుజువుపరచుటకు ముందుగా, మరి ఏ ఇతర సాధనము ద్వారాను నీతిమంతత్వము పొందశక్యము కాదని అతడు నిరూపింపవలసిన అవసరముండెను. “ఎందుకనగా”—ఇచట అతడు తన పత్రికలో మరింత తరువాత గంభీరముగా రుజువుపరచవలసిన ఒక ముందస్తు తలంపును ప్రవేశపెట్టుచున్నాడు—“ధర్మశాస్త్రము ద్వారా పాపము యొక్క పరిపూర్ణ జ్ఞానము కలుగుచున్నది.”113 V

విశ్వాసము ద్వారా నీతిమంతునిగా తీర్చబడుట

“1. { Paedagogica } illae sunt

(Caerimoniae) necessariae sed Justitia non justificant. 2. Civilis

(Decalogus) 3.

Dei et fidei,

coram Deo

Justificat.”

LUTHER, Colloqu. i. 30.

iii. “అయితే ఇప్పుడు,” అని అతడు చెప్పుచున్నాడు, మరియు ఇది తన సమస్త రచనలలో మిక్కిలి సంపూర్ణమైన, భారమైన భాగములలో ఒకదానిని పరిచయము చేయుచున్నది, “ధర్మశాస్త్రము లేకుండగానే”—దానిని అందరును పాటింపలేకపోయిరి—“దేవుని నీతి,” తనలో తానుగాను మరియు మనుష్యునికి ఇవ్వబడు నీతిమంతత్వపు నిర్దుష్ట కానుకగాను, “ధర్మశాస్త్రము చేతను ప్రవక్తల చేతను సాక్ష్యమివ్వబడుచు బయలుపరచబడినది.” ఆ సాక్ష్యము యొక్క స్వభావమును అతడు తరువాత చూపును; ప్రస్తుతము “దేవుని నీతి” అని తాను దేనిని ఉద్దేశించుచున్నాడో దానికి మరింత సంపూర్ణమైన, నిజముగా సమగ్రమైన నిర్వచనమును ఇచ్చుటకు ఆగుచున్నాడు. “యేసుక్రీస్తునందలి విశ్వాసము ద్వారా అంగీకరింపబడి, విశ్వసించువారందరిపైకిని వారందరికిని వచ్చు దేవుని నీతిని నేను ఉద్దేశించుచున్నాను—అందరికిని, ఎందుకనగా భేదమేమియు లేదు. ఎందుకనగా అందరును పాపము చేసిరి, దేవుని మహిమను పొందుటలో విఫలమగుచున్నారు; క్రీస్తుయేసునందున్న విమోచన మూలముగా ఆయన కృపచేత ఉచితముగా నీతిమంతులుగా తీర్చబడుచున్నారు; దేవుడు ఆయనను ప్రాయశ్చిత్తబలిగా114 నియమించెను, ఆయన రక్తమునందలి విశ్వాసము మూలముగా, తన స్వీయ నీతిని బయలుపరచుటకై”—లేనియెడల ఈ నీతి సందేహింపబడియో తప్పుగా అర్థము చేసికొనబడియో ఉండియుండవచ్చును—“దేవుడు తన సహనములో గతకాలపు పాపములను దాటవేసినందుకు; ఈ వర్తమాన కాలములో ఈ నీతిని బయలుపరచు ఉద్దేశముతో (అని నేను చెప్పుచున్నాను), ఆయన ఒక దైవిక విరుద్ధోక్తి ద్వారాను, నూతనమైన దైవనిర్ణీత నీతి ద్వారాను, యేసునందలి విశ్వాసమునుండి తన జీవితము ఉద్భవించువానిని నీతిమంతునిగా తీర్చుచు తానును నీతిమంతుడుగా ఉండునట్లు చేయుటకే.”115

ఈ మహా వాక్యములోని వేరువేరు అంశములను లెక్కించుటకు కొంత ఆగుదము. ఇది ఒకే దృష్టిలో మనయెదుట ఈ క్రిందివాటిని ఉంచుచున్నది—

1. నీతిమంతునిగా తీర్చబడుట—మనుష్యునికిని దేవునికిని మధ్య ఏర్పడు రాజీ యొక్క నూతన సంబంధము.

2. విశ్వాసము—దేవుని కానుకను నమ్మకముతో స్వీకరించుట, ఇది సంపూర్ణ ఆత్మసమర్పణకు ఎదిగి, క్రీస్తుతో వ్యక్తిగత ఐక్యతలో పరాకాష్ఠకు చేరి, నూతనజీవాత్మగా అతనిలో పనిచేయుచున్నది.

3. విశ్వాసము ద్వారా కలుగు ఈ నీతిమంతత్వము యొక్క సార్వత్రికత్వము—అందరికిని అవసరమగుటచేతనే అందరికిని అందింపబడిన ఒక అవకాశము.

4. రక్షణ యొక్క ఈ సాధనము సంపాదింపబడినది కాదు, సంపాదింపదగినదియు కాదు, కేవలము ఇవ్వబడినది; ఇది దేవుని ఉచిత దయ లేదా కృప వలన కలిగిన ఉచిత కానుక.

5. ఈ విశ్వాసము యొక్క ఆధారము, రక్షణ యొక్క ఈ అవకాశమునకు మూలము, క్రీస్తు జీవితమును మరణమునే—(i.) ఇది ఒక విమోచన—అనగా, ధర్మశాస్త్రము, పాపము, శిక్ష అను త్రివిధ దాస్యమునుండి మానవజాతికి కలిగించిన క్రయవిమోచన; (ii.) ఇది ఒక ప్రాయశ్చిత్త బలియైనది116—ఇది (ఒక అపరిష్కృతమైన, అసంపూర్ణమైన, మిక్కిలి తప్పుదారి పట్టించు నరరూప కల్పన తప్ప) దేవుని దృష్టిలో కాక, మనుష్యుని పరిమిత అసంపూర్ణ దృక్కోణమునుండియే చెప్పబడినది; కావున క్రీస్తు ఆయన రక్తమునందలి విశ్వాసము మూలముగానే మనకు అటువంటివాడగుచున్నాడని అపొస్తలుడు జతచేయుచున్నాడు.

6. దీనికి కారణము—దేవుడు గతకాలపు పాపములను దాటవేసినందుకు, లేనియెడల ప్రశ్నార్హమైయుండదగిన దేవుని నీతిని బయలుపరచుటయే.

7. సాధింపవలసిన లక్ష్యము—న్యాయమునకు పరిపూర్ణముగా అనుగుణముగా, తమ నూతనజీవితమునకు మూలము విశ్వాసమైయున్న వారందరిని దేవుడు నీతిమంతులుగా తీర్చుటయే.

కావున బడాయి కొట్టుటకు అవకాశములేదు, ఎందుకనగా యోగ్యత అనునది లేనేలేదు. క్రియల ద్వారా ఇది పొందశక్యము కాదు; విశ్వాసము యొక్క భావననే దీనిని మినహాయించుచున్నది. ఇది యూదునికిని అన్యజనునికిని సమానముగా వర్తించును, మరియు నీతిమంతునిగా తీర్చుట మనుష్యునికి, మనుష్యుడైనందుకే117, దేవుడు ఇచ్చు ఉచిత కానుక—ఎందుకనగా ఆయన ఏకైకుడు, యూదులకును అన్యజనులకును సమానముగా దేవుడు. యూదునికి విశ్వాసము ఈ నీతిమంతత్వమునకు మూలము, అన్యజనునికి అది సాధనము.118

అయితే ఇచట మరొక అభ్యంతరమును ఎదుర్కొనవలసియున్నది. యూదుడు ఇలా చెప్పవచ్చును, “మీ ఈ విశ్వాసము ద్వారా మీరు ధర్మశాస్త్రమును వ్యర్థము చేయుచున్నారు”—ఇచట ధర్మశాస్త్రమనగా మొత్తము మోషే నిబంధనమును, సాధారణముగా నిబంధన ప్రజల చరిత్రను కలిగియున్న పాతనిబంధనను సూచించుచున్నారు. దీనికి భిన్నముగా పౌలు సమాధానమిచ్చుచున్నాడు, నేను దానిని మరింత దృఢమైన పునాదిపై స్థాపించుచున్నాను;119 ఎందుకనగా నేను దానిని దాని యథార్థ స్థానములో ప్రదర్శించుచున్నాను, దాని యథార్థ సంబంధములలో బయలుపరచుచున్నాను; అది ఒక గొప్ప వ్యవస్థలో దైవికముగా ఆవశ్యకమైన భాగమని చూపుచున్నాను; దాని ఆధ్యాత్మిక లోతును పెంచుచున్నాను, దాని కోరికలకు సంతోషముతో విధేయత చూపుటను సాధ్యము చేయుచున్నాను; దాని దైవిక నెరవేర్పును సూచించుచున్నాను. ధర్మశాస్త్రము ద్వారా కలిగిన పాపచైతన్యము కృపను స్వీకరించుటకు అనివార్యమైన సన్నాహమని నేను చూపుచున్నాను. మనము ఆరంభమునుండియే ప్రారంభింతము. మోషేనుండి అబ్రాహాము వరకును వెనుకకు వెళ్దాము. మన తండ్రియైన అబ్రాహాము క్రియల ద్వారా ఏమి పొందెను?120 తన క్రియల ద్వారా అతడు దేవునియెదుట ఏమియు పొందలేదు, ఎందుకనగా పౌలు “అతడు దేవుని నమ్మెను, అది అతనికి నీతిగా ఎంచబడెను” అను వచనము ద్వారా దీనిని రుజువుపరచుచున్నాడు.121 ఈ అధ్యాయములో పదకొండుసార్లు పునరావృతమగు “ఎంచబడెను” అను పదమే ఈ మొత్తము భాగమునకు ప్రధానాంశము, మరియు ధర్మశాస్త్రము ఇవ్వబడకముందే అబ్రాహాము దానిని పాటించెనని తలంచు యూదులతో వాదనలో ఇది మిక్కిలి ప్రాధమిక ప్రాముఖ్యత కలదాని.122 బహుశా మనకు ఇది గౌణ ప్రాముఖ్యత మాత్రమే కలిగియుండవచ్చును, ఎందుకనగా అపొస్తలుడు తన అభిప్రాయములను ఈ పరిశీలనలనుండి తీసికొనలేదు, కానీ తాను ఈ విధముగా అన్వయించువరకు ఇంతటి లోతైన అర్థమును కలిగియున్నట్లు కనబడని భాగములలో తనకు బయలుపరచబడిన సత్యములను కనుగొనెను. మతాభివృద్ధి పరంపర ఆరంభమైన చారిత్రక బిందువుతో మతాభివృద్ధి యొక్క పరాకాష్ఠను ఈ విధముగా జతపరచుటకు, డి వెట్టె చెప్పినట్లు, తక్కువ కాని లోతైన అవగాహన అవసరమాయెను. ఒక పనివానికి, అతడు వాదించునట్లు, వేతనము “ఎంచబడదు”; అది ఒక దయగా కాక ఒక అప్పుగా చెల్లింపబడును; కానీ అబ్రాహాము విశ్వాసము అతనికి నీతిగా “ఎంచబడెను”, భక్తిహీనుని నీతిమంతునిగా తీర్చు ఆయనయందు నమ్మికయుంచు వారందరికిని ఎంచబడునట్లే. దావీదు కూడ, దేవుడు ఎవనికి నీతిని ఎంచునో లేదా అదే విషయమైన “పాపమును ఎంచడో” ఆ మనుష్యుని ధన్యతను గూర్చి మాటలాడునపుడు ఈ సత్యమునే సూచించుచున్నాడు. ఇప్పుడు ఈ ఎంచుటకును సున్నతికిని ఏ సంబంధమును ఉండజాలదు, ఎందుకనగా ఈ మాట అబ్రాహాము సున్నతి పొందకముందటి కాలములోనే వాడబడినది, మరియు సున్నతి కేవలము అతని విశ్వాసము కారణముగా అతనికి ఎంచబడిన నీతికి ఒక సూచన123 మాత్రమే, తాను సున్నతి పొందినవారికిగాని సున్నతి పొందనివారికిగాని “విశ్వాసుల తండ్రి”గా పరిగణింపబడుటకే. యూదులందరును ఆధారపడిన అబ్రాహాముకు ఇవ్వబడిన మహా వాగ్దానము ధర్మశాస్త్రము ద్వారానే అతనికి వచ్చినదా? అలా కాదు, రెండు కారణముల వలన. మొదటిది, ఆ వాగ్దానము ధర్మశాస్త్రముకంటే చాలాకాలము ముందటిది గనుక, తరువాతి ధర్మశాస్త్రముపై ఆధారపడునట్లు చేయబడియుంటే అది వ్యర్థమైయుండెడిది; రెండవది, ధర్మశాస్త్రము దోషభావమును కలిగించును గనుక124, అది వాగ్దానమును కాక కోపమునే కలిగించును. కావున, తన సొంత వయస్సును శారా వయస్సును లెక్కచేయక దేవుని వాగ్దానమువైపు చూచిన అబ్రాహాము విశ్వాసము యొక్క బలమే125 అతనికి ఎంచబడిన నీతిని సంపాదించిపెట్టెను; మరియు ఇది మనకొరకే వ్రాయబడినది, ఎందుకనగా ఆ విశ్వాసమును, వాగ్దానమును, తండ్రిత్వమును కేవలము చారిత్రక పరిస్థితులు మాత్రమే కావు, అవన్నియు ఆధ్యాత్మిక అర్థమును కలిగియున్నవి—“మన ప్రభువైన యేసును మృతులలోనుండి లేపిన ఆయనయందు నమ్మికయుంచువారందరికిని,” అనగా “మన పాపముల నిమిత్తము అప్పగింపబడి, మన నీతిమంతత్వము నిమిత్తము లేపబడిన ఆయనయందు నమ్మికయుంచువారికిని” పరిపూర్ణమైన ధన్యతతో నిండియున్నవి.126

కావున, నీతిమంతునిగా తీర్చుట అను సిద్ధాంతము లేఖనమునకు విరుద్ధము కాదనియు, అది ధర్మశాస్త్రమును తృణీకరింపకుండగనే వాస్తవముగా స్థాపించుననియు దీనిద్వారా రుజువగుచున్నది; మరియు మన పాపము నిమిత్తము క్రీస్తు మరణము, మనకు ఎంచబడిన నీతిని సంపాదించుటకు ఆయన పునరుత్థానము అను నూతన భావనలు నైపుణ్యముతో ఈ చివరి వచనములోనికి ప్రవేశపెట్టబడినవి; ఇవి తరువాతి అధ్యాయములలో మరింత విస్తరింపబడుచున్నవి.

కానీ మొదట, తన వాదనను రుజువుపరచిన తరువాత, అతడు దాని ధన్యమైన ఫలితములపై నివసించుచున్నాడు; వాటిని సమాధానము మరియు నిరీక్షణ అను రెండు పదములలో సంక్షిప్తపరచవచ్చును.

వీటిని కలిపి పరిశీలింతము. క్రీస్తు ద్వారా దేవుని ఉచిత కృపలోనికి మనకు ప్రవేశము కలిగినందున మనకు శాంతి కలదు,127 మరియు మనము భవిష్యత్తు నిరీక్షణలో మాత్రమే గాక ప్రస్తుత శ్రమలలో కూడా అతిశయించగలుగుచున్నాము; ఎందుకనగా అవి మొదట సహనమును, తరువాత పరీక్షితమైన స్థిరత్వమును కలుగజేయుటచేత నిరీక్షణకు దారితీయును.128 మన నిరీక్షణ యొక్క నిశ్చయత దేవుని ప్రేమ ఆయన పరిశుద్ధాత్మ ద్వారా మన హృదయములలో కుమ్మరింపబడుటవలన కలుగుచున్నది, మరియు అది మనకు స్పష్టముగా తెలియుచున్నది; ఎందుకనగా మానవజాతికి తెలియని ఒక అపూర్వమైన ఆత్మత్యాగము వలన129 క్రీస్తు మన కొరకు మృతిపొందెను—అది మన న్యాయము వలననో, ఇంకనూ ఎంతమాత్రమును మన మంచితనము వలననో కాదు గాని, మనము పాపులమై శత్రువులమై యుండగానే ఆయన మృతిపొందెను. మరియు ఆయన మరణము వలన మనము దేవునితో సమాధానపరచబడితిమి గనుక, ఆయన జీవము వలన మనము మరి ఎక్కువగా రక్షింపబడుదుము; కాబట్టి దేవునితో ఈ సమాధానముపై ఆధారపడిన మన నిరీక్షణ ఒక అతిశయపు ఛాయను కూడా పొందవచ్చును.130 కావున, మన శాంతి బాహ్య నిదర్శనము అవసరము లేని ఒక తక్షణానుభూతి; మరియు మన నిరీక్షణ మూడు విధములలో మనకు నిశ్చయపరచబడిన దేవుని ప్రేమపై ఆధారపడియున్నది—అనగా, మనము దేవునికి శత్రువులమై యుండగానే క్రీస్తు మన కొరకు మృతిపొందుట వలన; శ్రమలను సహించి వాటి ధన్యమైన ఫలితమును చూచు బలము వలన; మరియు అన్నిటికంటె ఎక్కువగా మరణములోను జీవములోను క్రీస్తుతో ఐక్యత వలన.131

పాపము యొక్క ఈ సార్వత్రికతయు, నీతిమంతునిగా తీర్చబడుట యొక్క ఈ సార్వత్రికతయు పౌలును మానవజాతి మతచరిత్రను గూర్చిన తన గొప్ప రేఖాచిత్రములలో ఒకదానికి నడిపించుచున్నవి. అతని దృష్టిలో ఆ చరిత్ర ఆదాము, మోషే, క్రీస్తుల జీవితములతో సంబంధించిన మూడు గొప్ప ఘట్టములలో సంగ్రహింపబడియున్నది; వీటిలో మోషే యొక్క పరిచర్య అత్యల్ప ప్రాముఖ్యము గలది. ఆ మూడు పేర్లు లోకపు మతచరిత్రలోని మూడు దశలకు అనుగుణముగా ఉన్నవి—వాగ్దానము, ధర్మశాస్త్రము, విశ్వాసము—వీటిలో మూడవది మొదటిదాని సాఫల్యమే. ఆదాము క్రీస్తుకు ఒక ఆదర్శరూపముగా ఉండెను, మరియు వారిద్దరును ఒక్కొక్కరు దీర్ఘమైన ప్రతినిధుల వరుసలకు తలగా నిలిచియుండిరి. ఒక్కొక్కరు ఒక సంపూర్ణ యుగము యొక్క మూలసూత్రమును సూచించుచున్నారు. ఆదాము చేసిన మొదటి పాపము అతని సంతానమందరూ దానినుండి విముక్తులు కాలేని ఒక సూత్రమును అభివృద్ధి చేసెను; క్రీస్తు అయితే ఒక నూతనమైన, రక్షణకరమైన సూత్రము యొక్క సాధ్యతను ప్రవేశపెట్టెను—దాని అవసరత మోషే నియమవిధానము వలన స్పష్టపరచబడియుండెను. అయితే ఇక్కడ, తరచుగా జరుగునట్లే, అపొస్తలుని ఆలోచనల వేగము వలన తార్కిక వివరణ అసంపూర్ణముగాను చిక్కుగాను ఉన్నది.132

“కావున, ఏలాగు ఒక మనుష్యుని ద్వారా పాపము లోకములోనికి వచ్చెనో, పాపము ద్వారా మరణమును వచ్చెనో, మరియు అందరును పాపము చేసినందున మరణము ఆ విధముగా అందరికిని వ్యాపించెనో,”133 అను వాక్యమునకు సమాంతరముగా రెండవ భాగముగా, “ఆలాగుననే, ఒక మనుష్యుని ద్వారా నీతిమంతునిగా తీర్చుట కూడ వచ్చెను, అందుచేత జీవము అందరికిని అనుగ్రహింపబడెను” అని చేర్చవలెనని అతడు బహుశా ఉద్దేశించి యుండెను. అయితే ఒక సమస్యను పరిష్కరించవలెననే కోరిక వలన వాక్యము యొక్క ముగింపు మారిపోయెను. అతడు “అందరును పాపము చేసిరి” అని చెప్పియుండెను గాని, ఎవరైన అభ్యంతరము చెప్పవచ్చును, “ఇదెట్లు? ధర్మశాస్త్రము లేనిచోట అతిక్రమణము లేదని మీరు ఇదివరకే మాకు చెప్పితిరి కదా; అట్లయిన ఆదాము మొదలు మోషే వరకు మనుష్యులు ఏలాగు పాపము చేయగలిగిరి?” ఈ ప్రశ్నకు జవాబు స్పష్టముగా అర్థము చేసికొనుటకు దూరముగా ఉన్నది. బహుశా పౌలు సహజధర్మశాస్త్రమును గూర్చి సూచించి యుండవచ్చును, దాని అతిక్రమణము పాపమును కలిగించును; కాని అతడు చెప్పినది ఏమనగా, “ధర్మశాస్త్రము వచ్చువరకు పాపము లోకములో ఉండెను గాని ధర్మశాస్త్రము లేనిచోట పాపము లెక్కింపబడదు.” ఒకవేళ అతడు “పాపము స్పష్టమైన ఆత్మచైతన్యములోనికి తేబడదు” అని చెప్పియుండినచో, అతని భావము స్పష్టముగాను, స్థిరముగాను ఉండియుండెడిది; కాని ఉపయోగింపబడిన క్రియాపదము (ἐλλογεῖται) ఈ భావమును అంగీకరింపదు. బహుశా మనము ఈ పదమును సాధారణ భాషలో “అది అంతగా లెక్కింపబడదు లేక ఆరోపింపబడదు” అని అర్థము చేసికొనవచ్చును; ఈ దృక్పథమునకు సొదొమ గొమొఱ్ఱాల పాపము కొరాజీను బేత్సయిదాల పాపముకంటె తక్కువ క్షమింపరానిదని మన ప్రభువు చేసిన వ్యాఖ్యలో దృష్టాంతము దొరకవచ్చును. సాధారణముగా “పాపము”కును, ప్రత్యేకముగా ఏదైనా ఒక నిర్దిష్ట ధర్మశాస్త్రము లేక ధర్మశాస్త్రముల “అతిక్రమణము”నకును మధ్య భేదమును సూచించవలెనని అతడు ఉద్దేశించినట్లు కనబడుచున్నది.134 తోమా అక్వీనాసు చెప్పినట్లు, “ప్రతి పాపమును, అది సహజధర్మమును అతిక్రమించు మేరకు అతిక్రమణమని పిలువవచ్చును; కాని సహజమైనదియు లిఖితమైనదియునైన ధర్మశాస్త్రమును అతిక్రమించుట మరింత గంభీరమైన విషయము. కావున ధర్మశాస్త్రము ఇయ్యబడినప్పుడు అతిక్రమణము ఎక్కువయ్యెను, మరింత కోపమునకు తగినదాయెను.” అయితే ఈ కాలమున పాపము ఉండెననుటకు పౌలు ఇచ్చు ఏకైక ఋజువు ఏమనగా, ఆ కాలమంతటను మరణము కూడ ఏలుచుండెననునదే.135 అయితే ఈ కొంత అస్పష్టమైన జవాబునుండి (13, 14) ఆదాము క్రీస్తుకు ఆదర్శరూపమని చూపుటకు అతడు మరలునప్పుడు, అతని భావము మరల స్పష్టమగుచున్నది. అతడు మొదట భేదాంశములను (15–18), తరువాత సాదృశ్యాంశములను (18, 19) విస్తరించి చెప్పుచున్నాడు. ఆదాము వలనను క్రీస్తు వలనను కలిగిన ఫలితముల మధ్య భేదములు గుణపరమైనవియు పరిమాణపరమైనవియునైయున్నవి—తీవ్రతలోను రకములోను భేదములు కలవు.

i. ఆదాము యొక్క ఒక్క అతిక్రమణము వలన అనేకులు మృతిపొందిరి; కాని క్రీస్తు యొక్క ఉచిత కృప అనేకులకు మరి యెక్కువ కొలదిగా విస్తరించెను.136

ii. మానవజాతికి మరణశిక్ష విధింపబడుట ఒకని ఒక్క అతిక్రమణమునుండి కలిగెను; అనేక అతిక్రమణములు ఉన్నప్పటికిని నిర్దోషత్వపు తీర్పు ఉచితముగా ఇయ్యబడెను.

iii. ఆదాము అతిక్రమణము వలననే మరణము యొక్క ఏలుబడి ఆరంభమాయెను; నీతి అను వరము యొక్క సమృద్ధమైన కృపను పొందుచున్నవారందరును ఒక్కరైన యేసుక్రీస్తు వలన మరి యెక్కువగా జీవములో ఏలుదురు. అయితే ఈ భేదములతో పాటుగా లోతైన సాదృశ్యము కూడ ఒకటి కలదు. ఒక్క అతిక్రమణము (ఆదాము పాపము), అందరిపైనను ఒక్క శిక్షావిధి; ఒక్క నీతికార్యము (క్రీస్తు మరణము), అందరికిని జీవమునిచ్చు ఒక్క నీతిమంతునిగా తీర్చుట;—ఒకని అవిధేయత వలన137 అనేకులు పాపులుగా చేయబడిరి;138 ఒకని విధేయత వలన అనేకులు నీతిమంతులుగా చేయబడుదురు.139 ఈ రీతిగా పౌలు ఈ భాగములో పాపము యొక్క ఉత్పత్తిని తెలియజేయుచున్నాడు; అయితే దాని జాత్యావశ్యకతకును వ్యక్తిగత ఉత్పత్తికిని మధ్యనున్న వైరుధ్యమును అతడు పరిష్కరింపకయే విడిచిపెట్టినను, “మనలో ప్రతివాడును తన స్వంత ఆత్మకు ఆదామువంటివాడే” అని సూడో-బరూకుతో కూడి చెప్పుటకు అతడు తప్పక సిద్ధముగా ఉండెడివాడు.

కాని ఇక్కడ మరల ఈ ప్రశ్న తలయెత్తుచున్నది, అట్లయిన ధర్మశాస్త్రము సంగతి ఏమి? ఆ దైవికమైన ప్రత్యక్షత వ్యర్థమేనా? ఆ ప్రశ్నకు పౌలు గలతీయులకు వ్రాసిన పత్రికలో ఇదివరకే ఒక జవాబిచ్చెను; ఇప్పుడు అతడు మరియొక జవాబిచ్చుచున్నాడు, అది వివరింపబడువరకు దిగ్భ్రాంతిని కలిగించియుండవచ్చును. గలతీయులతో అతడు, మెస్సీయా రాకముందటి కాలము లోకము యొక్క శిక్షణాకాలమని, ఆ కాలములో ధర్మశాస్త్రము ఒక బాలశిక్షకునిగా అవసరమైయుండెనని వివరించియుండెను. రోమీయులతో అతడు ఒక క్రొత్త దృక్కోణమును ప్రదర్శించుచు, ధర్మశాస్త్రము కేవలము వాగ్దానమునకును దాని నెరవేర్పుకును మధ్య చొప్పింపబడిన ఒక సంస్కరణ విధానము మాత్రమే కాక, లోకపు మతపరమైన అభివృద్ధిలో ఒక ఆవశ్యకమైన అంశమని చూపించుచున్నాడు. అది పాపమును గూర్చిన జ్ఞానమును కలుగజేయుటద్వారా పాపమునకును కృపకును మధ్య మధ్యవర్తిత్వము వహించుటకై “పాపశక్తి” అను క్రొత్త రూపములో కనబడుచున్నది. అతిక్రమణము విస్తరించుటకై ధర్మశాస్త్రము ప్రవేశించెనని అతడు చెప్పుచున్నాడు (అతడు వాడిన పదము దాదాపు తిరస్కారధ్వనిని కలిగియున్నది,140 అయితే బహుశా అతడు దానిని ఉద్దేశింపలేదు). ఇది నిజముగా భయంకరమైన ఉద్దేశమే, దానిని అతడు తరువాత (7వ అధ్యాయములో) వివరించుచున్నాడు; అయితే ఇక్కడ కూడ, పాపము విస్తరించినచోట కృప అంతకంటె ఎక్కువగా విస్తరించెననియు, పాపము మరణమునందు ఏలినట్లే కృపయు మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు ద్వారా నీతి మూలముగా నిత్యజీవమునకు ఏలవచ్చుననియు చేర్చుటకు అతడు వెంటనే త్వరపడుచున్నాడు.141

తరువాతి అధ్యాయము (6వది) మరణకరమైనదిగా పరిగణింపదగిన ఒక అభ్యంతరమును తెలియజేయుటవలనను, కనబడు ఒక విరోధాభాసమును ఎట్లు ఉత్తమరీతిగా పరిష్కరింపవలెనో మనకు చూపుటవలనను అత్యంత ప్రాముఖ్యము గలది. పాపముపై కృప అత్యధికముగా విస్తరించినచో, మనము పాపములో కొనసాగరాదా ఏల? ఈ అసహ్యకరమైన నిర్ధారణను “అటువంటిది ఎన్నటికిని కలుగకుండును గాక!” అని మొదట త్రోసివేసిన తరువాత, అతడు ఈ అధ్యాయములో తన బోధ యొక్క నైతిక పర్యవసానములను, మొదట ఒక ఆధ్యాత్మిక వివరణలో (6:1–15), తరువాత మరింత సామాన్యమైన వివరణలో (15–23) రుజువుపరచుటకు కొనసాగుచున్నాడు. ఈ అధ్యాయపు మొదటి భాగములో అతడు మరణము యొక్క ఉపమానమును, రెండవ భాగములో విముక్తి యొక్క ఉపమానమును ఉపయోగించి, క్రైస్తవునికిని పాపమునకును మధ్యనున్న సంపూర్ణ వేరుపాటును తెలియజేయుచున్నాడు.

ఆదర్శరీత్యా, సైద్ధాంతికముగా, క్రైస్తవునికి పాపము చేయవద్దని చెప్పవలసిన అవసరమే ఉండరాదు; అతడు పాపమునకు మృతుడైయున్నాడు; “ఏర్పరచబడినవాడు” లేక “పరిశుద్ధుడు” అను పేరే పాపము అను భావనను సంపూర్ణముగా త్రోసివేయుచున్నది, ఎందుకనగా క్రైస్తవుడు “క్రీస్తునందు” ఉన్నాడు. ఈ రెండు మాటలు పౌలు వేదాంతశాస్త్రములో అత్యంత విశిష్టమైన దానియొక్క సారాంశమునే వ్యక్తపరచుచున్నవి, అయినను అవి యోహాను యొక్క ప్రధాన భావనతో సమానమైయున్నవి—ఆ యోహానే (మనం నమ్మవలెనని కోరబడుచున్నాము) ప్రకటన గ్రంథములో పౌలును బిలాముతోను యెజెబెలుతోను, నకిలీ యూదునిగాను, కపట అపొస్తలునిగాను దూషించెనట! “క్రీస్తునందు” అను ఈ రెండు మాటలు, ముఖ్యముగా పౌలుచేతను యోహానుచేతను బోధింపబడినట్లు, క్రైస్తవ జీవితము యొక్క విశిష్టమైన రహస్యమును, బయలుపరచబడిన మర్మమును సంగ్రహించుచున్నవని ఆలోచనాపరుడైన ఏ పాఠకునికైనను స్పష్టమగును. ఇరువురు అపొస్తలులును మాటిమాటికి తిరిగివచ్చు ఈ ఆధ్యాత్మిక ఐక్యతను, క్రీస్తు పునాదిగా ఉన్న దేవాలయములోని రాళ్ల ఉపమానములోను,142 క్రీస్తు తలగా ఉన్న శరీరపు అవయవముల ఉపమానములోను143 పౌలు వ్యక్తపరచినచో, యోహాను దాఖలుపరచిన, పౌలు సూచించిన తీగె కొమ్మల ఉపమానముకూడ కలదు;144 మరియు ఇరువురు అపొస్తలులును ఏ ఉపమానము లేకయే, క్రైస్తవ జీవితము ఒక ఆధ్యాత్మిక జీవితమనియు, ఒక అతీంద్రియ జీవితమనియు, దానిని మనము దేవుని కుమారుని జీవములో విశ్వాసముద్వారా, ఐక్యతద్వారా, భాగస్వామ్యముద్వారా మాత్రమే జీవింపగలమనియు మాటిమాటికి ప్రకటించుచున్నారు.145 ఇరువురు అపొస్తలులకును క్రీస్తే మన జీవము, ఆయనను వేరుచేసి మనకు నిజమైన జీవము లేదు.146 పౌలు, మరల, క్రీస్తును ఒక వస్త్రమువలె ధరించుట, క్రీస్తును ధరించుకొనుట, నూతనమనుష్యుని ధరించుకొనుట147 అను ఉపమానమును ఇష్టపడుచు, అంతకంతకు ప్రకాశించు తేజస్సుతో ఆయనను ప్రతిబింబించుటను వర్ణించుచున్నాడు.148 వాస్తవముగా, “క్రీస్తునందు”, “క్రీస్తుతో కూడ” అను మాటలు అతని అత్యధికముగా పునరావృతమగు పలుకుబడులు. మనము ఆయన కొరకు పనిచేయుదుము, ఆయనయందు జీవించుచున్నాము, ఆయనయందు మృతిపొందుచున్నాము, ఆయనతోకూడ లేచుచున్నాము, ఆయనద్వారా నీతిమంతులముగా తీర్చబడుచున్నాము. మనము ఆయన గొఱ్ఱెలము, ఆయన శిష్యులము, ఆయన సైనికులము, ఆయన సేవకులము.

క్రైస్తవుని జీవితము క్రీస్తుతో కూడ దేవునియందు దాచబడియున్నందున, క్రీస్తుతో అతని మరణము పాపమునకు మరణమే, క్రీస్తుతో అతని పునరుత్థానము జీవమునకు పునరుత్థానమే. బాప్తిస్మపు జలములలో మునుగుట క్రీస్తు మరణముతో అతనికి కలుగు ఐక్యతయే; బాప్తిస్మపు జలములనుండి పైకిలేచుట క్రీస్తుతో కూడ పునరుత్థానమే, నూతనజీవమునకు జననమే. “వ్యక్తికి బాప్తిస్మము ఏమైయున్నదో,” అని చెప్పబడియున్నది, “మానవజాతికి క్రీస్తు మరణము అదియేయైయున్నది.” క్రైస్తవుడు క్రీస్తుతో ఆయన మరణములో ఐక్యుడైయున్నచో, ఆయన పునరుత్థానములో కూడ ఐక్యుడగును.149 పాతదైన పాపదాస్య మానవత్వము క్రీస్తుతోకూడ సిలువవేయబడియున్నది, నూతనమనుష్యుడు పాపమునుండి నీతిమంతునిగా తీర్చబడియున్నాడు, ఎందుకనగా అతడు దానికి మృతుడైయున్నాడు, క్రీస్తునందు జీవించుచున్నాడు. ఇదియే ఆదర్శము. దానికి తగినట్లు జీవించుడి. మీ బలహీనమైన స్వభావముపై ఏలదలచు పాపమును సింహాసనమునుండి దింపివేయుడి. “మీ అవయవములను అనీతికి ఆయుధములుగా ఎన్నడును సమర్పింపకుడి; అయితే మృతులలోనుండి బ్రదికినవారివలె మిమ్మును ఒక్కసారిగా150 దేవునికి సమర్పించుకొనుడి, మీ అవయవములను నీతికి ఆయుధములుగా దేవునికి సమర్పించుడి. ఏలయనగా పాపము మీపై ప్రభుత్వము చేయదు; మీరు ధర్మశాస్త్రమునకు లోబడినవారు కారు, కృపకు లోబడినవారు.”151 పాపమునకు చావుడి, కామమునకు చావుడి, మీ పాత నీచమైన, దాసత్వపు, భ్రష్టమైన స్వభావమునకు చావుడి, పశుప్రవృత్తుల ఉద్రేకములకును, లోకవాంఛల స్వీయనిర్ధారణకును చావుడి; ఎందుకనగా క్రీస్తు కూడ మృతిపొందెను, మీరు మరణములో ఆయనతో ఐక్యులైయున్నారు, జీవములో కూడ ఐక్యులగుటకే. అయితే ఈ మాటలు మరల పాత అభ్యంతరము యొక్క భూతమును లేపుచున్నవి. “మేము ధర్మశాస్త్రమునకు లోబడక కృపకు లోబడియున్నాము గనుక పాపము చేయుదుమా?” అను ఈ అభ్యంతరమును పౌలు మరల అదే వాదముతో, అయితే మరింత సుస్పష్టమైనదియు తక్కువ మర్మయుక్తమైనదియునైన ఉదాహరణతో ఖండించుచున్నాడు; అందులో అతడు “మీరు ఇద్దరు యజమానులకు దాసులు కాలేరు” అను యేసు సామెతను విస్తరించి చెప్పుచున్నాడు. మనుష్యుడు తప్పక మరణమునకు నడిపించు పాపమునకు దాసుడైనను, లేక నీతికి నడిపించు విధేయతకు దాసుడైనను ఉండవలెను.152 దేవునికి కృతజ్ఞతాస్తుతులు; దేవుని ప్రావిడెన్సు వలన మీకు అప్పగింపబడిన బోధరూపమునకు మీరు లోబడినప్పుడు, మీరు పాపదాస్యము అను ఆ పాతకాలపు దాస్యమునుండి విడిపింపబడితిరి; అటుపిమ్మట—మీ మానవ బలహీనతకు అనుగుణముగా ఒక అసంపూర్ణమైన వ్యక్తీకరణను ఉపయోగించుటకు నాకు అనుమతినిచ్చినచో—మీరు నీతికి దాసులైతిరి.153 ఆ పూర్వదాస్యపు ఫలము సిగ్గును దుఃఖమునైయుండెను; దాని అంతము మరణమాయెను. దేవునికి ఈ నూతన దాస్యము పరిపూర్ణ స్వాతంత్ర్యమే; దాని ఫలము పరిశుద్ధపరచబడుటయే, దాని అంతము నిత్యజీవమే. “ఏలయనగా పాపమువలన వచ్చు జీతము మరణము; అయితే దేవుని కృపావరము మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునందు నిత్యజీవము.”154

iv. తన వాదనలో ఈ దశలో, రక్షణ పథకములో ధర్మశాస్త్రము యొక్క స్థానమును గూర్చిన తన అభిప్రాయమును మరింత స్పష్టముగా నిర్వచించుటయు, మరింత నిర్ణయాత్మకముగా స్థాపించుటయు అపొస్తలుడు అత్యవసరమని భావించెను. గలతీయులకు వ్రాసిన పత్రికలో ఈ విషయమును గూర్చి అతడు చేసిన చర్చను వదలిపెట్టినను, ఈ పత్రికలోనే అతడు ఇదివరకే ఈ విషయమునుగూర్చి యాదృచ్ఛికముగా మూడు వ్యాఖ్యలు చేసియున్నాడు; తన అభిప్రాయములతో పరిచయము లేని యూదులను యూదక్రైస్తవులను ఇవి బాగుగా భయపెట్టియుండవచ్చును. అతడు ఇట్లు చెప్పెను—

1. “ధర్మశాస్త్ర క్రియలవలన ఏ శరీరియు దేవుని యెదుట నీతిమంతుడుగా తీర్చబడడు; ఏలయనగా ధర్మశాస్త్రమువలననే పాపమును గూర్చిన సంపూర్ణ జ్ఞానము కలుగుచున్నది” (3:20) అని.

2. “అతిక్రమణము విస్తరించునట్లు ధర్మశాస్త్రము అదనముగా వచ్చెను” (5:20) అని.

3. క్రైస్తవుడు “ధర్మశాస్త్రమునకు లోబడినవాడు కాడు, కృపకు లోబడినవాడు,” కావున పాపము అతనిపై ప్రభుత్వము చేయరాదని (6:14) అని.

ఇటువంటి ప్రకటనలు ఆధారము లేకుండను వివరణ లేకుండను విడిచిపెట్టబడినచో, ప్రతి యూదపాఠకుని గౌరవపూర్వకమైన విచారణనుండి అవిశ్వాసపూరితమైన అసహ్యతకు మార్చివేయగలవు; కావున అతడు తన అభిప్రాయములను సమర్థించుకొను కష్టతరమైన కార్యమును చేపట్టుచున్నాడు.

ఈ కార్యము కష్టతరమైనది, ఎందుకనగా అతడు పూర్తిగా వేరొక పద్ధతిద్వారా తాను చేరుకొనిన సత్యములను లేఖనపరముగాను తార్కికముగాను రుజువుపరచవలసియుండెను. అతని స్వంత నమ్మకము యొక్క కేంద్రబిందువు గలతీయులకు వ్రాసిన పత్రిక అంతటను వ్యాపించియున్నది155—అనగా, రక్షణ “క్రియలద్వారా” సంపాదింపదగినదైనచో—ధర్మశాస్త్రము నీతిమంతునిగా తీర్చుటకు సరిపడినదైనచో—అప్పుడు క్రీస్తు మరణము అనవసరమును వ్యర్థమునైయుండునను నమ్మకమే. క్రీస్తు రక్తమునందలి విశ్వాసముద్వారానే మనము దేవుని యెదుట నీతిమంతులముగా ఎంచబడుదుమను తన సంపూర్ణ నమ్మకములో అతడు సరియైనవాడైనచో, అప్పుడు ఈ ఫలితమును కలుగజేయుటకు అసమర్థతను బట్టి ధర్మశాస్త్రము స్పష్టముగా దోషినిగా నిలుచుచున్నది. ఇప్పుడు ధర్మశాస్త్రమని పౌలు ఉద్దేశించినది మొత్తము మోషే ధర్మశాస్త్రమునే, మరియు దానిలోని ఆచారసంబంధమైన భాగమునకును నైతికమైన భాగమునకును పవిత్రతలో భేదమున్నదను ఏ ఆనవాలును అతనిలో లేదు. అటువంటిది ఉండియుండినచో, హెబ్రీయులకు వ్రాసిన పత్రిక రచయిత యొక్క ప్రకాశవంతమైన సూత్రమును అతడు బహుశా అవలంబించి, ధర్మశాస్త్రము దాని నెరవేర్పు సంపూర్ణతచేతనే రద్దుచేయబడెననియు, దాని అసమర్థత దాని ఆదర్శరూప స్వభావమునే రుజువుచేయుననియు, నక్షత్రము సూర్యుని ప్రకాశములో మరుగైనట్లు ఆదర్శరూపము దాని పరిపూర్ణరూపము యొక్క సంపూర్ణతలో మాయమాయెననియు చూపియుండెడివాడు. ఈ ఉపమాన పద్ధతి పౌలుకు ఏమాత్రమును అపరిచితమైనది కాదు; అతడు దానిని స్వేచ్ఛగా అవలంబించుటయే గాక,156 గమలీయేలు పాఠశాలలో తన రబ్బీ శిక్షణలో దానిని ఒక ముఖ్యమైన అంశముగా నేర్చుకొనియుండవలెను. అయితే, ఒకవైపు, ఆచారసంబంధమైన ధర్మశాస్త్రములోని ప్రతి భాగమునకు ఆధ్యాత్మిక గాంభీర్యమును మర్మమును ఆపాదించుట, దాని రద్దును ఇంకను తెలిసికొనని యూదామతానుసారులైనవారి మనస్సులలో దానిని మరింత మహిమపరచుటకే దారితీసియుండెడిది; మరియొకవైపు, ధర్మశాస్త్రమునకును సువార్తకును గల సంబంధము పౌలు మనస్సుకు ప్రత్యేకముగా ఈ రీతిగా కనబడలేదు. ఒకదానికిని మరొకదానికిని గల ఆదర్శరూప సంబంధము వాస్తవమైనదే, దానిని విస్తరించి చెప్పుట నిస్సందేహముగా పౌలు వాదనలను “యూదుల చైతన్యమునకు తక్కువ ఆకస్మికముగాను తక్కువ భారముగాను” చేసియుండెడిది;157 కాని అది వాటిని సంఘము యొక్కయు లోకము యొక్కయు విమోచనకు తక్కువ ప్రభావవంతముగా కూడ చేసియుండెడిది. ధర్మశాస్త్రము ఏదో ఒక పరావర్తిత గౌరవస్థానములోనికి తిరిగి ప్రవేశపెట్టబడకముందు, యూదుల మనస్సులలో దానికి దీర్ఘకాలముగా ఉన్న ప్రథమస్థానమునుండి, దానికి మాత్రమే చెందిన నిషేధాత్మకమైన, అనుబంధమైన, ద్వితీయమైన, అసమర్థమైన స్థానమునకు, అది తప్పక పదవీచ్యుతమొనర్చబడవలెను. దానికి కేవలము అధీనమైన, తాత్కాలికమైన ప్రాముఖ్యము మాత్రమే ఉండెను; అది ఆకస్మికముగానే ప్రవేశపెట్టబడెను. దాని ఉద్దేశము శిక్షణాత్మకమే గాని అంతిమమైనది కాదు. పౌలు తర్కము బాధను కలుగజేసియుండవచ్చును, కాని అతడు కలుగజేసిన బాధ ఆవశ్యకమైనదియు స్వస్థపరచునదియునైయుండెను; మరియు అతడు తన వాదనలను వీలైనంత సామరస్యపూర్వకమైన స్వరముతో చెప్పుటద్వారా ఆమోదయోగ్యముగా చేయుటకు ప్రయత్నించుచునే, వాటి అంతర్గత బలమును ఏ అవిశ్వాసపూరితమైన బలహీనపరచుటద్వారాను ఆ దిగ్భ్రాంతిని తగ్గించుటకు ప్రయత్నింపకపోవుట యూదులకును లోకమునకును మేలైనదిగా ఉండెను.

i. ధర్మశాస్త్రము నీతిమంతునిగా తీర్చజాలదను దానినే అతని మొదటి ప్రకటన అయియుండెను.158 అది నీతిమంతునిగా తీర్చజాలదని అతడు వెంటనే గ్రహించెను, ఎందుకనగా అది సరిపడినదైయుండినచో, క్రీస్తు మరణము అనవసరమైయుండెడిది. కాని ధర్మశాస్త్రము ఈ రీతిగా అసమర్థమగుటకు కారణమేమి? దీనికి కారణమును పౌలు తరువాతి అధ్యాయములో (8వది) స్పష్టముగా చెప్పుటకంటె సూచించుచున్నాడు. ఏలయనగా ధర్మశాస్త్రము, దాని రూపమునుబట్టి, బాహ్యమైనది; అది వెలుపలినుండి వచ్చు ఆజ్ఞ; అది తన ఉల్లంఘకులపై మరణశిక్షను ప్రకటించు ఒక అక్షరము;159 హృదయమును తాకుటకు దానిలో సానుభూతి లేదు; సంకల్పమును త్రిప్పుటకు దానికి శక్తి లేదు. అది ఒక అర్థములో “ఆధ్యాత్మికమే,” ఏలయనగా అది “పరిశుద్ధమును, న్యాయమును, మంచిదియునైయున్నది;” కాని అది ఏ అర్థములోను “జీవదాయకమైన ఆత్మ” కాదు, కావున అది ఏ జీవమును ఇయ్యజాలదు. ఏల? కేవలము అది మనుష్యుని స్వభావములోని బలమైన ప్రతిసూత్రముచేత—శరీరములోని పాపాధిపత్యముచేత—ఎదుర్కొనబడి, వ్యతిరేకింపబడి, ఓడింపబడుటచేతనే. అది “శరీరమువలన బలహీనమాయెను”—అనగా, శరీరాత్మలలో మనుష్యుని అంతటిని ఏలు ఇంద్రియాత్మక సూత్రమువలన బలహీనమాయెను.160 మానవాత్మలో పౌలు మంచికి ఒక నైతిక స్వతఃస్ఫూర్తిని గ్రహించెను; శరీరములో చెడుకు ఒక నైతిక స్వతఃస్ఫూర్తిని గ్రహించెను; ఈ భిన్నమైన అంశములనుండి “పరస్పరవిరుద్ధమైన నైతిక సూత్రముల ద్వంద్వత్వము” ఏర్పడుచున్నది.161 మనుష్యుని సహజమైన స్వేచ్ఛాసంకల్పము దైవనిర్ణయమును ప్రతిఘటించుచున్నది; ఆత్మీయమైన సంకల్పము వస్తుగతమైన ఆజ్ఞకంటె మిక్కిలి బలమైనదిగా ఉన్నది. మనుష్యుడు ధర్మశాస్త్రములో కొంత భాగమునకు విధేయుడైనను, అతడు నీతిమంతునిగా తీర్చబడలేడు, ఎందుకనగా దాని కోరికలన్నిటిని నెరవేర్పనివానిపై ధర్మశాస్త్రము శాపమును మోపుచున్నది, మరియు అటువంటి సంపూర్ణ నెరవేర్పు తనవల్ల కాదని నైతిక చైతన్యమునకు తెలియును.162

ii. అయితే పౌలు యొక్క రెండవ వాదన—ధర్మశాస్త్రము అతిక్రమణములను విస్తరింపజేసెననునది163—దాదాపు భయంకరముగా అభ్యంతరకరముగా వినిపించెను. “ధర్మశాస్త్రము” వాగ్దానము చేయబడిన సంతానము వచ్చువరకు, “అతిక్రమణముల నిమిత్తము”164 చేర్చబడెనని అతడు గలతీయులలో ఇదివరకే చెప్పియుండెను. దీనిని “అతిక్రమణములకు వ్యతిరేకముగా ఒక రక్షణ కవచము” అని అర్థము చేసికొనుట—వేరొక దృక్కోణమునుండి, వేరొక సంబంధముల క్రమములో ఇది సత్యమైయుండవచ్చునేమో గాని165—ఇక్కడ అసంబద్ధమైనది, ఎందుకనగా ఈ కార్యమును ఏమాత్రమును సమర్థవంతముగా నెరవేర్చుటకు ధర్మశాస్త్రమునకు అసమర్థతనే పౌలు రుజువుపరచుచున్నాడు. అంతేకాక, ధర్మశాస్త్రము యొక్క ఉద్దేశము అతిక్రమణములను విస్తరింపజేయుటయేనని అతడు చెప్పినదానికి అది సంపూర్ణముగా విరుద్ధమైయుండెడిది. ధర్మశాస్త్రము లేకుండగనే “పాపము” (ἁμαρτία) ఉండవచ్చును, అయితే అది ఆత్మచైతన్యపు వెలుగులోనికి తేబడనందున మనుష్యుడు దానిని గ్రహింపడు (రోమీయులకు 5:13; 7:7); కాని “అతిక్రమణము” లేదనియు (4:15), “ఆరోపణ” లేదనియు (5:13) అతడు ఇదివరకే మనకు తెలియజేసెను, మరియు వస్తుగతమైన దుష్టత్వము ఉనికిచే కొంచముగానే బాధపడుచు మనుష్యుడు ఒక సాపేక్ష నిర్దోషత్వ స్థితిలో జీవించుచున్నాడు.166 కావున, వేదాంతపరముగా పరిశీలించినచో—యూదునికి ఇది ఎంతో వైరుధ్యముగాను హృదయవిదారకముగాను వినిపించెడి అంశమే—దేవుడు దీనిని పాపమును నివారించుటకును నీతిని కలుగజేయుటకును గాక, పాపమును వృద్ధిచేయుటకును ఉగ్రతను కార్యరూపము చేయుటకును ఉద్దేశపూర్వకముగా రూపొందించెనని చూపుటద్వారా, రక్షణతో ధర్మశాస్త్రమునకు గల ప్రత్యక్ష సంబంధమునంతటిని అంతిమముగా వేరుచేయుట పౌలుకు బాధాకరమైనదియు కష్టతరమైనదియునైన కార్యమైయుండెను.167 అది పాపమును విస్తరింపజేసెను, ఎందుకనగా—మనము వివరింపలేని, కాని పౌలు ఇక్కడ మానవస్వభావమును గూర్చిన అద్భుతమైన అంతర్దృష్టితో ప్రదర్శించు—ఒక మానసికమైన వాస్తవముచేత, ఒక ఆజ్ఞ ఉనికిలో ఉండుటయే దాని ఉల్లంఘనమునకు ప్రేరేపణగా పనిచేయును (“Permissum fit vile nefas”); మరియు అది సమస్త పాపమును ఆత్మచైతన్యములోనికి బలవంతముగా తెచ్చుటద్వారా168 ఉగ్రతను కార్యరూపము చేసెను, తద్వారా దానిని తీవ్రమైన దుఃఖమునకు మూలముగా చేసెను; దేవునితో అసామరస్యపు భావననైన అపరాధభావమును మనస్సాక్షికి తెలియజేయుటద్వారాను; భయము యొక్కయు స్వీయతిరస్కారము యొక్కయు నీడలతో జీవితమును చీకటిపరచుటద్వారాను; నైతిక మరణము యొక్క భావమును కలుగజేయుటద్వారాను, శారీరక మరణమునకు దాని అత్యంత ఘోరమైన ముల్లును ఇచ్చుటద్వారాను.169

iii. మూడవ వాదన—“మేము ధర్మశాస్త్రమునకు లోబడక కృపకు లోబడియున్నామను”170—ఇదివరకే తగినంతగా వివరింపబడినది; మరియు పౌలు యొక్క ఉద్దేశము అంతటను, ధర్మశాస్త్రము యొక్క నిజమైన వేదాంతిక స్థానము—అనగా, రక్షణ యొక్క దైవిక పథకములో దాని నిజమైన స్థానము—పాపమునకును కృపకును మధ్య రావలసినదనియు, రక్షణ ప్రక్రియలో ఒక ప్రేరణగా ఉండవలసినదనియు చూపుటే అని గుర్తుంచుకొనవలెను. ఇది అతడు ఇదివరకే, చారిత్రకముగాను వాఖ్యానపరముగాను, ఐదవ అధ్యాయములోను, గలతీయులు 3వ అధ్యాయములోను చూపియుండెను; ధర్మశాస్త్రము ఒక అనుబంధ కట్టడగా,171 దానికంటె 430 సంవత్సరముల ముందు చేయబడినదియు, ప్రమాణముచేత దృఢపరచబడినదియునైన ఒక ఉచిత వాగ్దానమును రద్దుచేయజాలదను వాస్తవముపై అతడు నొక్కి చెప్పుటద్వారా ఇది చూపబడినది. కావున ధర్మశాస్త్రము (1) ఉచిత కృప మార్గము తప్ప వాగ్దానము యొక్క నెరవేర్పును పొందుటకు వేరొక మార్గము అసాధ్యమనియు; (2) ఈ వాగ్దానము ఉచిత దానమైయుండగా దానిని ఒక అప్పుగా (ὀφείλημα) పరిగణించుట అసాధ్యమనియు చూపుచున్నది. ఈ దృక్కోణమునుండి చూచినచో, విశ్వాసముద్వారా మాత్రమే సాధ్యమగు ఆ నీతిమంతునిగా తీర్చుటను వెదకునట్లు మనుష్యుని ప్రేరేపించు కార్యమును ధర్మశాస్త్రము నెరవేర్చుచున్నది. కావున, వస్తుగతముగాను చారిత్రకముగాను, మానవుని చరిత్రను నాలుగు దశలుగా పరిగణింపవచ్చును—పాపము, వాగ్దానము, ధర్మశాస్త్రము, కృప—ఆదాము, అబ్రాహాము, మోషే, క్రీస్తు; ఆత్మగతముగాను వ్యక్తిగతముగాను కూడ నాలుగు దశలుగా—సాపేక్ష నిర్దోషత్వము, జాగృతమైన చైతన్యము, ఆరోపింపదగిన అతిక్రమణము, ఉచితమైన నీతిమంతునిగా తీర్చుట. ఒకటి దైవికమైనది, మరొకటి ఒకే ప్రక్రియ యొక్క మానవసంబంధమైన కోణము; మరియు ఇవి రెండును, ఒకదానికొకటి స్వతంత్రముగానే అయినను, పౌలు వేదాంతశాస్త్రములో తమ దృష్టాంతమును పొందుచున్నవి.172

ఈ వేదాంతశాస్త్రమునకును, పౌలు వాదన మరియు వ్యాఖ్యాన పద్ధతులకును వ్యతిరేకముగా ఆధునిక అభ్యంతరముగా ఇట్లు చెప్పబడవచ్చును - అవి అసంఖ్యాక కష్టములను రేకెత్తించుచున్నవి; అవి పాత తిత్తులలో కొత్త ద్రాక్షారసము పోయుట వంటివి, ఆ ద్రాక్షారసము పులిసినప్పుడు తిత్తులు పగిలిపోవును; అవి 1,500 సంవత్సరముల చరిత్రను, పాతనిబంధన కొత్తనిబంధన లేఖనములలోని అనేక భాగముల నిష్కపట సాహిత్యార్థమును ఒక రహస్యార్థపరమైన ఆదర్శీకరణలోనికి లాగివేయుచున్నవి; పౌలు తన ధర్మశాస్త్రము యొక్క ఉద్దేశము కేవలము అతిక్రమమును వృద్ధి చేయుటయే, పాపము యొక్క ఘోరత్వమును మరింత తీవ్రముగా అనుభవింపజేయుటయేనని మోషేకు చెప్పినట్లయిన, రబ్బీ అకీబా తాను ఎన్నడూ అంగీకరింపని వేయి నియమములను తనపై మోపుచున్నట్లు దర్శనములో మోషే చూచి యెంత దిగ్భ్రాంతి చెందెనని చెప్పబడునో, అంతే దిగ్భ్రాంతి పౌలు మాటలు వినిన మోషేకు కలిగియుండెడిదని; ధర్మశాస్త్రము స్పష్టముగా పాటింపబడవలెనన్న ఉద్దేశముతోనే ఇయ్యబడెను గాని, మీరబడవలెనన్న ఉద్దేశముతో కాదని; పౌలే ఈ పత్రికలో "ధర్మశాస్త్రమును ఆచరించువారు నీతిమంతులుగా తీర్చబడుదురు" అనియు, "ధర్మశాస్త్ర క్రియలు" అనియు, "మేలు చేయుట" అనియు, దానికి ప్రతిఫలము కలదనియు173, "మనము విత్తినదానిని కోతకోతుము" అనియు174 పలికియున్నాడని; తన పత్రికలన్నిటిలోను నైతిక కర్తవ్యముల ఆవశ్యకతను, క్రైస్తవుని జీవితమైన క్రీస్తుతో ఐక్యత వలన అనివార్యముగా కలుగు ఫలితముగా కాక, క్రైస్తవులు సాధించుటకు పాటుపడవలసిన సంగతులుగాను, తీవ్రమైన ప్రయత్నముతో తమను తాము శిక్షితులను చేసికొనవలసిన సంగతులుగాను నొక్కి చెప్పియున్నాడని175; మరియు పేతురు, యాకోబుల పత్రికలలో వలెనే, తన పాస్టోరల్ పత్రికలలో ఈ నైతిక విషయములు ముందు వరుసలోనికి వచ్చినట్లును176, ఉన్నత వేదాంత సత్యములు మరింత దూరమునకు కరిగిపోయినట్లును కనిపించుచున్నదని - ఈ అభ్యంతరములు తరచుగా చెప్పబడినట్లే మరల చెప్పబడినను, వాటికి సమాధానములును అనేకముగానే యున్నవి. ఈ కష్టములను కప్పిపుచ్చవలెనను కోరిక మాకు ఏమాత్రమును లేదు, అయినను వాటిని ఈ రీతిగా చెప్పుటయే వాటి నిజమైన దృక్కోణమును మార్చివేయుననుటను వేరుగా పరిశీలించి చూపుట సులభమే. పౌలు వాదనా శైలిని గూర్చి చెప్పవలెనన్న, అందులో లేఖనమును వక్రీకరించుటను, పౌలు స్వయముగా నిరాకరించిన దేవుని వాక్యముతో మోసపూరితముగా వ్యవహరించుటను చూచువారు177, తామును సందేహాస్పదమైన సంకుచితత్వముచేతను అజ్ఞానపూరిత పక్షపాతముచేతను బుద్ధిపరముగా అంధకారబద్ధులై యుండలేదా అని ఆలోచింపవలెను178. పౌలు లేఖనమును తిరస్కరింపశక్యము కాని దేవుని వాక్యముగా ఎంచెను; అయినను, కేవలము పదములకును ధ్వనులకును ఒక "మంత్రశక్తి" విలువను ఆపాదించుచున్నట్లు కనిపించునప్పుడు కూడ, అతడు లేఖనము యొక్క అక్షరమును ఆత్మీయ జ్ఞానోదయపు వెలుగును (φωτισμὸς) కప్పివేయనీయలేదు179. పంచగ్రంథమంతయు తనకు వ్యతిరేకముగా నున్నట్లు కనిపించినప్పుడు కూడ, అతడు బాహ్య వ్యక్తీకరణను విముక్తమైన భావమును బంధించనీయలేదు. దేవుని ఒక వాక్యము మరియొక వాక్యమును ఖండింపజాలదని అతనికి బాగుగా తెలియును; మరియు అతని రూపకార్థ, ఆత్మీయార్థ పద్ధతులు - (ఇవి ఏదో ఒక రూపములో పూర్తిగా అవసరమైనవి, ఏలయనగా ధర్మశాస్త్రము మనుష్యకుమారుల భాషలోనే పలుకుచున్నది, మానవ భాష ఎంత గొప్పదైనను భావమునకు ఒక సమీపనమాత్రమే) - యాంత్రిక అనుమానమునకైనను వ్యక్తిగత ఇష్టానుసారతకైనను సాధనముగా ఉపయోగింపబడలేదు గాని, రద్దుచేయబడిన నిబంధనల తాత్కాలిక పరంజాలో నిర్మింపబడిన నిత్య దేవాలయము వంటి రూపదాయక సత్యములకును, ఫలప్రదమైన భావములకును, ఆత్మీయ నమ్మకములకును, ప్రత్యక్ష ప్రత్యక్షతలకును మద్దతుగా వాడబడినవి. లేఖనమును ఈ విధముగా వ్యవహరించుటలో అతడు అజ్ఞానముతోను ప్రేమరహితముగాను ఉన్న పరిసయ్యమతముచే దైవదూషకునిగా ఎంచబడెను; అయినను అతడు పూర్వపు ప్రత్యక్షతలతో పరిశుద్ధ స్వాతంత్ర్య భావనతో వ్యవహరించిన ప్రవక్తలకు ప్రత్యక్ష వారసుడు180, మరియు వారి పైవస్త్రముతో పాటు వారి ఆత్మలో రెండంతల భాగమును పొందెను. తన విరోధులు "సాహసములు" అనియు "దూషణలు" అనియు అభివర్ణించిన సత్యములు సెరాఫుల త్రిసాగియము వలె పరిశుద్ధమైనవని అతడు భావించెను; తన "మోషే నుండి భ్రష్టత్వము"181 తనను సమర్థించువారి భక్తికంటెను చాలా లోతైన ఆయనయెడలి భక్తివలననే కలిగెననియు, తాను ఎంచిన అత్యంత తీవ్రమైన నూతనత్వములలో సైతము పురాతనమైన, అవును, నిత్యమైన ప్రామాణికత యున్నదనియు అతడు భావించెను.

కనబడు వైరుధ్యములను గూర్చి చెప్పవలెనన్న, పౌలు, ఇతర గొప్ప చింతనాపరులవలెనే, వాటిని గూర్చి అంతగా లక్ష్యపెట్టలేదు. అవి అతని మనస్సులో స్పష్టముగా ఉండెనా అనునది కూడ సందేహాస్పదమే. అనంతుని ముందుగా నిర్ణయించిన సంకల్పములను - అవి కొలంబేరియాలో భద్రపరచబడిన బరువైన ధూళి రేణువులన్నట్లు - పరిమిత మానవుని వ్యవస్థలలోనికి కుదించి తోసివేయజాలమని అతనికి తెలియును. దైవిక సత్యములలోను మానవ సత్యములలోను కేవలము బుద్ధిచే సమన్వయపరచుకొనలేని కొన్ని విరుద్ధాంశములు ఉన్నవనియు, అయినను వాటిని దైవప్రకాశితమైన వివేకముచే - లేక అతని మాటలలో చెప్పవలెనన్న, క్రీస్తు ఆత్మతో రహస్యముగా ఐక్యమైన మానవుని ఆత్మచే - సంపూర్ణముగా ఏకత్వముగా కరిగింపవచ్చుననియు అతనికి తెలియును. ఒక పథకముగా, ఒక వ్యవస్థగా, రక్షణ సిద్ధాంతముగా - నైరూప్యముగా పరిశీలింపబడినను, ఆదర్శరీతిగా చర్చింపబడినను - తన వాదనా క్రమము సత్యమనియు, దైవసంకల్పమును గూర్చిన తన వివరణ తిరస్కరింపశక్యము కానిదనియు అతనికి తెలియును, ఏలయనగా తాను దానిని మనుష్యుని నుండి గాని, ఏ మనుష్యుని ద్వారా గాని కాక182, దేవుని చిత్తము ద్వారానే పొందితినని అతనికి తెలియును. కాని ఆదర్శమునకును వాస్తవమునకును మధ్య భేదము కలదు - రక్షణ ప్రణాళిక అను ఒక విశాల తత్త్వశాస్త్రములోని భాగములుగా వేదాంతపరముగా పరిగణింపబడు అవే సత్యములకును, జీవితపు సామాన్య వాస్తవములపై తక్షణముగా వర్తించునట్లు నిత్యభాషలో చెప్పబడు వాటికిని మధ్య భేదము కలదు. కచ్చితమైన, సూక్ష్మమైన వేదాంతభాషలో చెప్పవలెనన్న, క్రియల "యోగ్యత"ను గూర్చియు, క్రియల "ప్రతిఫలము"ను గూర్చియు, "మంచి" క్రియలు సాధ్యమేననియు మాటలాడుట తప్పే; అయినను - ఈ క్రియలు అచేతనమైన విశ్వాసము యొక్క ఫలములనియు, ఈ విశ్వాసము లేనిదే అవి ఏ విధముగానైనను మంచివి కాజాలవనియు ప్రొటెస్టెంటు వ్యాఖ్యాతలు తరువాత ఆలోచించిన అంశములు ఏవియు లేకుండగనే, తాను వేరొకచోట చెప్పినదానితో ఏ ఘర్షణయు కలుగుననుకొనకుండగనే, తన మాటలను జన్మపాపసిద్ధాంతముతో సమన్వయపరచు ప్రయత్నమేదియు లేకుండగనే - అతడు "అన్యజనులు స్వభావసిద్ధముగా ధర్మశాస్త్ర కార్యములను చేయుదురు" అనియు, "ధర్మశాస్త్రమును ఆచరించువాడు నీతిమంతునిగా తీర్చబడును" అనియు, దేవుడు ప్రతివానికిని అతని క్రియలచొప్పున ప్రతిఫలమిచ్చుననియు183 నిర్భయముగా మాటలాడగలిగెను, మాటలాడెను కూడ. ఇటువంటి వాక్యభాగములలో - ఈ విషయమునందును, ఇతర విషయములయందును - అతడు తనకు తానే విరుద్ధముగా కనబడుచున్నాడని చూపు ఏ ప్రయత్నమునైనను, ప్రత్యక్షతలోని సత్యములను వ్యవహరించుటలో సామాన్యజ్ఞానమునకు తావియ్యని కేవలము కుత్సితమైన విమర్శగా పౌలు బహుశా తిరస్కారముతో చూచియుండును184. ఈ వాక్యభాగములలోని తన మాటలు ఒకే విషయమునకు సంబంధించినవి కావని చాలా క్లుప్తముగా, పూర్తి నిరాసక్తతతో చెప్పి సంతృప్తిపడియుండును185. అక్కడ అతడు విమోచన సిద్ధాంతమును గూర్చి మాటలాడుటలేదు, ఆలోచించుటయును లేదు. అక్కడ అతడు "ధర్మశాస్త్రము వలని నీతిమంతత్వమును" గూర్చి మాటలాడుచున్నాడు, అది "విశ్వాసము వలని నీతిమంతత్వము" కంటె పూర్తిగా వేరైనది. అక్కడ అతడు సువార్తతో ఏ సంబంధమును లేకుండగనే సాధారణ భాషను వాడుచున్నాడు. ప్రొటెస్టెంటు వ్యాఖ్యాతలు తమ సూక్ష్మమైన, వైవిధ్యభరితమైన సిద్ధాంతములన్నిటితో - ఈ క్రియలలో విశ్వాసము అత్యున్నత క్రియగా చేర్చబడియున్నదనియు186, అవి విశ్వాసములో పరిపూర్ణము చేయబడుననియు187, "క్రియలు తీర్పుదినమున సాక్ష్యములుగా, విశ్వాసఫలములుగా చూపబడునుగాని రక్షణకు యోగ్యతగా కాదనియు"188, "పరిశుద్ధపరచబడినవారి అసంపూర్ణ క్రియలు ధర్మశాస్త్రము ఆధారముగా కాక కృప ఆధారముగా ప్రతిఫలము పొందుననియు"189, అతడు అన్యలోకముపై "ముందుగా వచ్చు కృప"ను మనస్సులో ఉద్దేశించెననియు, ఇత్యాదిగా - నిస్సందేహముగా సిద్ధాంతపరముగా సరియైనవే; కాని పౌలు తన అనుకూలవాదత్వమును, స్థిరత్వమును కాపాడుకొనుటకు తానెంత శ్రద్ధ వహించెడివాడో దానికంటె వారు మిక్కిలి ఎక్కువ శ్రద్ధను చూపుచున్నారు. ఇటువంటి పరిశీలనలు అతని మనస్సులో స్పృహపూర్వకముగా ఉండెనా అనునది కనీసము సందేహాస్పదమే. ఈ వాక్యభాగములలో తాను నైతికతకు సంబంధించిన అప్పటి వాడుకభాషను వాస్తవ జీవితపు నిర్దిష్ట సంబంధములకు అన్వయించితిననియు190, "నీతిమంతునిగా తీర్చబడు సిద్ధాంతము, దేవుడు ప్రతివానికిని అతని క్రియలచొప్పున ప్రతిఫలమిచ్చు తన నీతి సిద్ధాంతముతో ఏ మాత్రమును విరుద్ధముగా ఉండజాలదనియు"191 సమాధానము చెప్పుటయే చాలుననుకొనియుండును. పౌలు కచ్చితమైన వేదాంతభాషను వాడుచున్నప్పుడు, క్రియలవలని నీతి నిరర్థకతను చూపియుండును. అయినను, ఏ విధముగా చూచినను, సిద్ధాంతపరమైన సనాతనత్వపు నీతికంటెను, అక్షరపు నీతికంటెను; అసూయాపరుడైన మతభ్రష్టత్వాన్వేషకుని నీతికంటెను, మతపక్షపాతి నీతికంటెను192 - అటువంటి నీతి సాధ్యతను అతడు మిక్కిలి ఉన్నతముగా ఎంచియుండును.

చివరగా, తాను నొక్కిచెప్పు సిద్ధాంతముల వలన కలుగు కనబడు వైరుధ్యములను గూర్చి పౌలు ఎంత తక్కువగా కలతచెందెనో మనము చూతుము. తమ తమ పక్షముల, ప్రయోజనముల కొరకు సత్యమును మలచుకొనువారు; జీవవాక్యమును వ్యాపారసరకుగా చేసినవారు; సత్యములను అతిశయోక్తి పరమైన నిర్ధారణలలోనికి నెట్టి, తరువాత వాటి దుర్వినియోగపు అవకాశమును ఆధారము చేసికొని వాటిని ఖండించినవారు - వీరిచేత అతని సిద్ధాంతములు "ప్రమాదకరమైనవి" అని దూషింపబడెను; అతని జీవితకాలములోనే, అతడు బోధించినది దుష్టసిద్ధాంతమునకు సాకుగా ఉపయోగింపబడెననియు193, ప్రమాదకరమైన వక్రీకరణలకు గురియయ్యెననియు194 మనకు వాస్తవముగా తెలియును. ఇటువంటి వాదనలు తనపై ప్రయోగింపబడినప్పుడు, పౌలు వాటిని పూర్తిగా తృణీకరించెను. సత్యమును బలవంతముగా మలచవచ్చును, సత్యమును వక్రీకరించవచ్చును, సత్యమును ఆత్మనాశనసాధనముగా చేయవచ్చును - కాని సత్యము సత్యమే, అది తనను తానే కాపాడుకొనగలదు, దానికి ఆసరాగా "దేవుని కొరకైన అబద్ధము" అవసరము లేదు195. ఉచిత కృప సిద్ధాంతము ధర్మవిరుద్ధవాదమునకు ఆధారముగా ఉదహరింపబడియుండవచ్చును, ఉదహరింపబడెను కూడ, మరియు కామాతురతకు సమర్థనగా దిగజారింపబడెను. పాపముపై కృప ఆధిపత్యమును మేలు కలుగుటకై కీడు చేయవచ్చుననుటకు కారణముగా వక్రీకరించిరి. భవిష్యత్తులో క్షమాపణ లభించుననెడి నిరీక్షణను పాపములో కొనసాగుటకు ఆధారముగా వాదించిరి. సరే, అట్లే యుండనిండు. అక్కడక్కడ ఒక బురదనీటి పొరపాటు నది దొంగచాటుగా ప్రవహించి కలిసినంత మాత్రమున సత్యమను సముద్రము సముద్రముగా ఉండుట మానదు. సత్యమును దుష్టతకు అవకాశముగా దుర్వినియోగపరచు నైతిక వక్రబుద్ధికి సమాధానముగా, మానవుల సరైన మనోభావమునకు విజ్ఞప్తి చేయుటయే చాలుననిపౌలు భావించెను. ఒక దైవికమైన, కృపాపూర్వకమైన సిద్ధాంతమును "ప్రమాదకరమైన పతనము"గా వక్రీకరించుకొనుటకు ఒకడు ఇష్టపడినచో, అతడు తన స్వంత ప్రమాదముపైననే అట్లు చేయుచున్నాడు. దుష్ట నిర్ధారణలను పౌలు కేవలము "అట్లు ఎన్నటికిని కానేరదు!"196 అని త్రోసిపుచ్చెను - దుష్టబుద్ధితో అపార్థము చేయువారిని గూర్చి "వారి శిక్ష న్యాయమైనదే!"197 అని చెప్పుటయే చాలుననుకొనెను.

ఈ ప్రాథమిక పరిశీలనల తరువాత, పత్రిక యొక్క ముఖ్య భావనలు ఇప్పుడు మన వశములో ఉన్నందున, దాని సారాంశమును నిరాటంకముగా కొనసాగించుటకు మనము సిద్ధముగా ఉన్నాము. ధర్మశాస్త్రమును గూర్చిన తన అభిప్రాయములను మరింత విస్తరించుచు, దానిని ఎరిగినవారితో మాటలాడుచు (7వ అధ్యాయము), క్రైస్తవుడు తన గత నైతిక స్థితికి మృతుడై, ఒక కొత్త స్థితికి లేచియున్నాడను రూపకాలంకారమును అపొస్తలుడు మరింత నొక్కిచెప్పుచున్నాడు. భర్త మృతిచెందిన స్త్రీ మరల వివాహము చేసికొనుటకు స్వతంత్రురాలు; మనము ధర్మశాస్త్రమునకు మృతులమైతిమి, కావున క్రీస్తుతో ఐక్యమగుటకు స్వతంత్రులమైతిమి. ఈ దృష్టాంతమును ఒక తాత్కాలిక ఉదాహరణగా మాత్రమే తీసికొనవలెను గాని దానిని అతిగా వత్తిపలుకరాదని స్పష్టమే, ఏలయనగా దానిని కేవలము ఉదాహరణ కంటె ఎక్కువగా వాడినచో అది రెండు విధములుగా అసంపూర్ణమగును - "మృతి" అను పదము ఇచ్చట రెండు పూర్తిగా వేరైన అర్థములలో వాడబడుటచే అసంపూర్ణము; మరియు ఈ సామ్యమును పరిపూర్ణము చేయవలెనన్న, మనము ధర్మశాస్త్రమునకు మృతులమగుటకు బదులు, ధర్మశాస్త్రమే మనకు మృతమవవలసియుండెను గనుక అసంపూర్ణము. అయినను పౌలు ఈ దృష్టాంతమును సూచనప్రాయముగా మాత్రమే వాడుచున్నాడు, క్రైస్తవుని కొత్త జీవితము పూర్తిగా కొత్త సంబంధములను కలిగియున్నదనియు198, మరణము సహజముగా ధర్మశాస్త్ర సంబంధమైన బాధ్యతలన్నిటిని ముగించుననియు, పునరుత్థానము చెందిన క్రీస్తుతో మన సంబంధము వైవాహిక బంధముతో పోల్చదగినంత సన్నిహితమైనదనియు సూచించుటకే. కావున మన గత స్థితి యావత్తు, దాని స్వభావములోను ఫలితములలోను, మారిపోయినది, మరియు మన కొత్త జీవితముతోపాటు మృతులలోనుండి ఒక కొత్త ధర్మశాస్త్రము లేచియున్నది - ఆ ధర్మశాస్త్రమునకు మనము ఆత్మ యొక్క నూతనత్వములో సేవ చేయవలెను గాని అక్షరము యొక్క పాతదనములో కాదు. పాపమునకు మృతుడైనవాడు ధర్మశాస్త్రమునకును మృతుడు, ఏలయనగా పాపము ఏలుచున్నంతకాలమే ధర్మశాస్త్రము ఏలగలదు, మరియు క్రీస్తు తన సిలువవేయబడిన శరీరములో పాపశరీరమును నాశనము చేసియున్నాడు199.

అనేక వాక్యభాగములలో ధర్మశాస్త్రమును పాపమును ఒకదానికొకటి పక్కపక్కనే ఉంచుటవలన అది మిక్కిలి తీవ్రమైన అభ్యంతరమును కలిగించగలదని పౌలుకు తెలియును. తన భావమును తెలుపుటకు అతడు ఒక మానసిక పరిశీలనలోనికి ప్రవేశించుచున్నాడు, దాని అమూల్యమైన విలువ వేదాంతశాస్త్ర పథకములో దాని స్థానముతో నిమిత్తము లేకుండగనే ఎల్లప్పుడు గుర్తింపబడినది. ఇక్కడ అతడు తన హృదయరక్తముతోనే వ్రాయుచున్నాడనవచ్చును; తన కలమును తన అంతరంగ అనుభవములో ముంచుచున్నాడు. ఇక్కడ అతడు ఆదర్శమునుగాని నైరూప్యమునుగాని గూర్చి వ్యవహరించుటలేదు గాని, వాస్తవ నిత్యజీవితపు కఠినతమమైన సత్యములనే గూర్చి వ్యవహరించుచున్నాడు. అతడు తనను గూర్చి మాటలాడుచున్నాడా, ఇతరులను గూర్చియా; పునర్జన్మ పొందినవానిని ఉద్దేశించుచున్నాడా, పొందనివానినా అను విషయమై అంతులేని చర్చలు జరిగినవి. మంచివారు సైతము తమ హృదయములలోనికి చూచుకొని సమాధానము చెప్పుకొనిన మేలు. ఆదర్శరీతిగా చూచినచో, క్రైస్తవుడు క్రీస్తుతో సంపూర్ణముగా ఏకమైయున్నాడు, పాపమునకు మృతుడైయున్నాడు; వాస్తవముగా చూచినచో, పౌలు తనను గూర్చి కూడ మాటిమాటికి సూచించునట్లు, అతని జీవితము విడుదల లేని ఒక యుద్ధమే. మనలో ప్రతివానిలోను ఆదాము ఒకడును, క్రీస్తు ఒకడును ఉన్నారు. "దేవదూత మన చేతిని పట్టుకొనియున్నాడు, సర్పము మన హృదయమును పట్టుకొనియున్నది." పాత ఆదాము యువకుడైన మెలాంక్‌థాన్‌కు మించినవాడు200. కావున ఇక్కడ, తన స్వంత హృదయ పరిజ్ఞానము నుండి, ప్రతి హృదయపు పరిజ్ఞానముచే స్థిరీకరింపబడి, ధర్మశాస్త్రము పాపమునకు కారణము కానప్పటికిని దానికి సందర్భమగుచున్నదనియు, ప్రతి మనుష్యునిలోను రెండు ధర్మశాస్త్రములు - అనగా, రెండు విరుద్ధ ధోరణులు - ఉన్నవనియు, ఇవి కాలానుగుణముగా అతనిని ఎక్కువ తక్కువ మోతాదులలో వ్యతిరేక దిశలలో ఆకర్షించుననియు అతడు వివరించుచున్నాడు. ఈ రీతిగా అతడు ఆత్మ ప్రగతికి ఒక సంక్షిప్త చిత్రమును వ్రాసెను. ఈ వాక్యభాగములోని "నేను" అనునది వేర్వేరు అర్థములలో వాడబడియున్నదని మనము గ్రహించిన తరువాత - కొన్నిసార్లు శరీరమును, అల్పస్వభావమును గూర్చి, దానిని పరిశీలించుచు పౌలు తనను పాపులలో ప్రధానునిగా చెప్పుకొనగలిగెను; కొన్నిసార్లు ఉన్నత స్వభావమును గూర్చి, ఇది తాను ఇటీవల పరిశీలించుచున్న ఆత్మీయ జీవితపు పరిపూర్ణ శిఖరములకు ఎదుగగలదు; కొన్నిసార్లు మానవజాతిలో ఒక సభ్యునిగా తనను సాధారణముగా ఉద్దేశించుచు - అప్పుడు అతని ఆత్మ చరిత్రను అనుసరించుట సులభమగును.

ధర్మశాస్త్రము పాపము కాదు - అది ఎన్నటికిని కానేరదు! - కాని అది అవిధేయతను రేకెత్తించుచున్నది201, పాపస్పృహను కలిగించుచున్నది. అది లేనిచో పాపము వాస్తవముగా ఉన్నను, అది మృతమైయున్నది; మరొక విధముగా చెప్పవలెనన్న, అది గుప్తముగా, గుర్తింపబడకయే ఉండును. అదియే భ్రామక నిర్దోషత్వపు యుగము, పశుప్రాయమైన ఆలోచనారహిత జీవితపు యుగము, సిగ్గుపడని నగ్నత్వపు యుగము. కాని అది శాశ్వతముగా నిలువజాలని ఒక "అనైతిక ప్రశాంతత" యొక్క స్థితి; అనేక కర్తవ్యచ్యుతికి కారణమగు అపస్థానమైన నమ్మకము యొక్క స్థితి. దుష్టత్వపు గుడ్డి ధోరణి ఒక ప్రత్యక్ష ఆజ్ఞతో ఢీకొనుటవలన తనను తానే గుర్తించుకొనునప్పుడు, ఆత్మీయ మరణమైన ఆ దైన్యము, సిగ్గు ధర తీసికొని పాపము కొత్త జీవమును పొందుచున్నది202. ఈ రీతిగా పాపము, సాతానువలెనే, వెలుగు దూతయైన రూపమును ధరించుకొని, తనలోతానే పరిశుద్ధమును, న్యాయమును, మంచిదియునైన ఆజ్ఞచే కలిగిన అవకాశమును ఉపయోగించుకొని203, నన్ను సంపూర్ణముగా మోసగించి చంపుటకు పూనుకొనుచున్నది204.

"ఏమిటి?" అని ఒకడు అడుగవచ్చును, "మేలైనది నాకు మరణమాయెనా?" కానేకాదు, కాని పాపము మేలైనదానిద్వారానే నా మరణమును కలుగజేసినది, ఏలయనగా ఆజ్ఞద్వారానే పాపము యొక్క అత్యధిక పాపభూయిష్ఠత గుర్తింపులోనికి లాగబడినది. ఇది ఎట్లు కలిగినది? అది మన స్వభావములోని ఉన్నత, అల్ప అంశముల మధ్య పోరాటమునుండి కలిగినది; నా శారీరక దాస్యస్వభావమునకును205, ధర్మశాస్త్రపు ఆత్మీయ మూలమునకును మధ్య జరిగిన సంఘర్షణనుండి కలిగినది - దీని ఫలితమే నేను ఒక్కడనైయుండి ఇద్దరు మనుష్యులనగుటయు, ఒక్కడనైయుండి రెండు జీవితములు జీవించుటయు, నేను కోరునది చేయకపోవుటయు, నేను ద్వేషించునది చేయుటయును. నాలో - అనగా, నా శరీరములో - ఏ మంచియు నివసింపదు; కాని నేను నా శరీరమును కాను. ఉన్నతమైనదానిని కోరుచు, అయినను పాపము యొక్క అంతరంగవాంఛలచే మిక్కిలి తరచుగా ఓడింపబడుచున్న ఆ ఉన్నత స్వభావముతో నేను నా వ్యక్తిత్వమును ఏకముగా భావించుకొందును206. నా నిజమైన స్వరూపము, నా అంతరంగ మనుష్యుడు207, దేవుని ధర్మశాస్త్రమునందు ఆనందించును; కాని నా ఆత్మయు, నా బుద్ధియు, నా వివేకమును - నా శరీరసంబంధమైన స్వభావపు కామవాంఛయను - మరియొక ధర్మశాస్త్రముతో నిరంతరము యుద్ధము చేయుచున్నవి, అది తరచుగా నన్ను దాని చెరసాలలో బానిసత్వమునకు దిగజార్చుచున్నది. నా జీవితమును నిరంతర అస్థిరతగా చేయు ఈ దుస్థితి యొక్క దౌర్భాగ్యపు ద్వంద్వత్వమా! ఆరోగ్యవంతమైన, జీవించియున్న శరీరమును కుళ్ళిపోవుచున్న శవముతో బంధించిన ఈ దౌర్భాగ్యపు సంకెలయా! ఛిన్నాభిన్నమైన ఈ వ్యక్తిత్వపు పోరాటములనుండి నన్నెవరు విడిపింతురు?

"మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు ద్వారా దేవునికి కృతజ్ఞతలు!" తాను దేనికొరకు దేవునికి కృతజ్ఞతలు చెల్లించుచున్నాడో దానినే ప్రస్తావింపకుండుట అతని లక్షణమే అయినను, ఇది అతడు వ్రాయుచున్న భావావేశపు తీవ్రతకు ఒక సూచన. కాని "మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు ద్వారా" అను మాటలు, విడుదల సాధ్యమేననెడి, విడుదల సాధింపబడినదేయనెడి నమ్మకముచేతనే తన కృతజ్ఞత రగులుకొన్నదని తగినంతగా చూపుచున్నవి208. నేను, నా నిజస్వరూపమే - నాలోనున్న మానవుడు209 - నా మనస్సుతో దేవుని ధర్మశాస్త్రమునకు సేవ చేయుచున్నాను. నా బలహీనత చేతను, నా అస్థిరత చేతను, నా అసంపూర్ణ విశ్వాసము చేతను, క్రీస్తుతో నా అసంపూర్ణ ఐక్యత చేతను, నేనింకను నా శరీరముతో పాప ధర్మశాస్త్రమునకు సేవ చేయుచున్నాను210; కాని ఆ దాస్యము చాలవరకు బలహీనపరచబడినది, ఆచరణలో విరిగిపోయినది. క్రీస్తుతో వ్యక్తిగత ఐక్యత ద్వారా211 ఆత్మానుసారముగా జీవించువారికి ఏ శిక్షాతీర్పును లేదు. పాపము దాస్యమును మరణమును; ఆత్మ స్వాతంత్ర్యమును జీవమును. ధర్మశాస్త్రము శరీరముచేత నిస్సహాయమగుటచే బలహీనపరచబడెను, కాని దేవుడు తన స్వంత కుమారుని పాపశరీరపు రూపములో212 పాపపరిహారార్థబలిగా పంపి, శరీరములోని పాపము యొక్క విజయవంతమైన శక్తిని మరణమునకు శిక్షించెను213, ఆ విధముగా వేరొక రీతిగా అసాధ్యమైన ధర్మశాస్త్రపు ఆవశ్యకతలను ఆత్మీయ జీవితము ద్వారా నెరవేర్చుటకు మనలను శక్తులను చేసెను. మన జీవితము ఇక పాప ధర్మశాస్త్రమునకు లోబడు శరీరాధిపత్యములో కాక, ఆత్మ ఆధిపత్యములో ఉన్నది214. క్రీస్తు మరణము, ఒకవిధముగా చెప్పవలెనన్న, మన సంకల్పపు గురుత్వకేంద్రమును మార్చివేసినది. క్రీస్తు మనలో ఉన్నచో, శరీరము పాపమునుబట్టి యింకను మరణమునకు లోబడియుండినను, ఆత్మ మాత్రము - మన స్వంత ఆత్మీయ జీవితము - (అతడు కేవలము 'జీవలక్షణములను కలిగియున్నది' అని చెప్పక, తన బలమైన శైలిలో) - దేవుని పరిశుద్ధపరచు ఆత్మచే నాటబడిన నీతినిబట్టి జీవముగా ఉన్నది. యేసును మృతులలోనుండి లేపిన ఆ ఆత్మ మనలో నివసించినచో, క్రీస్తును మృతులలోనుండి లేపినవాడు మనలను కూడ సంపూర్ణ జీవమునకు బ్రతికించును - ఇక్కడ పాక్షికముగా, క్రమక్రమముగా, కాని సమాధికి ఆవల విజయవంతముగా, తుదకు215. మరియు ఇక్కడ కూడ, కొంతమేరకు, మనము "ఆత్మ జీవితము"ను పొందుచున్నాము. వాస్తవముగా, మనము ధర్మశాస్త్రమునంతటిని ఎన్నటికిని నెరవేర్పజాలము (గలతీయులకు 3:10); కాని పరిమాణాత్మక నెరవేర్పునకు బదులుగా గుణాత్మక నెరవేర్పు ప్రతిక్షేపింపబడినది, మరియు "మనోభావపు సంపూర్ణత తనలో ధర్మశాస్త్రపు సంపూర్ణతను కలిగియున్నది." ఆ దశలో జీవితము నిజమైన జీవితమగును. "ఆత్మధర్మశాస్త్రము" అనగా "క్రీస్తుయేసునందలి జీవాత్మ ధర్మశాస్త్రము" యే.

ఇది, కావున, మనకు నిజమైన ధర్మశాస్త్రమును, మన జీవితముల తుది ఫలితమును చూపుచున్నది. దేవుని ఆత్మచే నడిపింపబడినచో మనము దేవుని కుమారులము, భయపు ఆత్మ కుమారత్వపు ఆత్మగా మారును, దాస్యపు మొరపెట్టుట పరలోకమందున్న తండ్రికి నమ్మకముతో చేయు విన్నపముగా మారును. ఈ రీతిగా మనము క్రీస్తుతో సహవారసులమగుదుము; కావున, ఆయన మహిమలో పాలుపొందుటకు మనము ఆయన శ్రమలలో పాలుపొందవలెను. ఆ కుమారత్వపు సంపూర్ణ మహిమ సమాధికి ఆవల మనదగుటకున్నది, దానితో పోల్చినచో ఈ జీవితపు శ్రమలు ఏమియును కావు. సమస్త సృష్టి యొక్క జీవితము ఇప్పుడు వేదనలోను, దాస్యములోను, క్షయములోను ఉన్నది, మనము కూడ దేవుని పిల్లలముగా మన స్వాస్థ్యపు సంపూర్ణ మహిమలోనికి ప్రవేశించినప్పుడు బయలుపడబోవు స్వాతంత్ర్యము కొరకు ఆరాటపడుచున్నది. మనము ఆత్మ యొక్క ప్రథమఫలములను కలిగియున్నను, ప్రకృతి యొక్క మూలుగుచున్న దైన్యములో పాలుపొందుచున్నాము, అది కూడ మన అసహనమైన ఆకాంక్షలతో మౌనభావముతో సానుభూతి చెందుచున్నది. మనము జీవించుచున్నాము, నిరీక్షణ ద్వారానే రక్షింపబడుచున్నాము, మరియు నిరీక్షణ అను భావనయే ప్రస్తుత సాక్షాత్కారమునకు వ్యతిరేకమైనది216.

నిరీక్షణ స్వాధీనత కాదు, వాస్తవికత కాదు; అది కేవలము భవిష్యత్ ఫలప్రాప్తిని సూచించగలదు; అది భవిష్యత్తువైపు మళ్లింపబడిన క్రీస్తునందలి విశ్వాసమే. కాని నిరీక్షణ కంటె మిన్నయైన, మేలైనది మనకు కలదు. బలహీనతలో సహాయమును, మాటలలో వ్యక్తపరచజాలని ప్రార్థనలో సైతము విజ్ఞాపన చేయు పరిశుద్ధాత్మ స్వయముగా మనకు తోడైయున్నాడు. దేవుని ప్రేమించువారికి, ఆయన సంకల్పము చొప్పున పిలువబడినవారికి, సమస్తమును కలసి మేలుకే జరుగుననియు మనకు తెలియును. తాను ప్రారంభించిన దైవకార్యమును ఆయనే ముగించును. ఎన్నిక - క్రీస్తు స్వరూపమునకు, సహోదరత్వమునకు ముందుగా నిర్ణయింపబడుట - పిలుపు - నీతిమంతునిగా తీర్చబడుట - ఈ నాలుగు మెట్లు అవశ్యముగా ఒకదానివెంట ఒకటి వచ్చును, తుదకు మహిమపరచబడుటలో ముగియును. ఈ మహిమపరచబడుట, కుమారత్వపు, రక్షణ యొక్క తుది పరిపూర్ణతలోనికి ఈ ప్రవేశము, ఎంత నిశ్చయమైనదనగా - నిజమైన అలంకారికత వలెనే భావావేశపు తీవ్రతనుండి నేరుగా ఉద్భవించి, కళాపరమైన సాంకేతికతతో ఏమాత్రమును సంబంధము లేని ఆ అద్భుతమైన అలంకారిక మెరుపులలో ఒకదానితో - పౌలు ఈ ప్రక్రియలోని ప్రతి ఇతర దశకును తాను వాడిన అదే భూతకాలములో దీనిని గూర్చి చెప్పుచున్నాడు. ఆయన ఎవరిని ముందుగా ఎరిగెనో217, వారిని ముందుగా నిర్ణయించెను, పిలిచెను, నీతిమంతులనుగా తీర్చెను - వారినే మహిమపరచెను కూడ.

"అట్లయిన వీటిని గూర్చి మనమేమి చెప్పుదుము?" నమ్మకముతోను ఆనందాతిరేకముతోను నిండిన ఆ అద్భుతమైన ఉద్వేగపు తరంగము తప్ప మరేమి చెప్పగలము218? దీనిని "ఉపసంహారము" అను పేరుతో మనము తక్కువ చేయజాలము, ఏలయనగా పౌలులో ఇటువంటి కేవల కృత్రిమ నిర్మాణమను భావననే ఊహింపజాలము; అయితే ఇది జగదుత్పత్తి నుండి ఎన్నడును రూపొందింపబడని, కాని జగత్తు తుది దహనమువరకును మరువజాలని సత్యములను ప్రకటించిన ఈ దీర్ఘమైన, జటిలమైన చర్చను తగినరీతిగా ముగించుచున్నది. తర్కపు సూక్ష్మతలును, వాదోపవాదపు కష్టములును, ఆత్మీయార్థపరమైన వ్యాఖ్యానపు నూతనత్వములును ముగిసినవి; తనకు అప్పగింపబడిన సువార్త యొక్క లోతైన సత్యములను, తనకు ప్రత్యక్షమైన నమ్మకములో స్థిరముగా నిలిచి, లోకపు నమ్మకముపై నొక్కిచెప్పి, క్రైస్తవుల నమ్మకములో శాశ్వతముగా స్థిరపరచియున్నాడు. భూసంబంధమైన శ్రమలున్నను తన ఆనందభావమును సంపూర్ణముగా వ్యక్తపరచుటయు, తన శ్రోతల మనస్సులపై ఒకే తిరస్కరింపశక్యము కాని సమాధానమును బలవంతముగా రుద్దు వేగవంతమైన, ఆసక్తికరమైన, విజయోత్సాహపూరిత ప్రశ్నల పరంపరద్వారా "సందేహమును అసంబద్ధతకు కుదించుటయు" తప్ప మిగిలినదేమి? హింస కలిగించగల వేదననంతటిని లెక్కచేయకయు, తిరుగుబాటు చేయు శరీరము కలిగించగల పోరాటములన్నిటిని లెక్కచేయకయు, "మనలను ప్రేమించినవాని ద్వారా మనము విజేతలకంటె ఎక్కువైనవారము. మరణముగాని, జీవముగాని, దేవదూతలుగాని, ప్రధానులుగాని, ప్రస్తుత సంగతులుగాని, భవిష్యత్ సంగతులుగాని, ఎత్తుగాని, లోతుగాని, సృష్టింపబడిన మరి ఏదైనను, మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునందు మనయెడల వెల్లడైన దేవుని ప్రేమనుండి మనలను ఒక్క క్షణమైనను వేరుచేయజాలదని నేను రూఢిగా నమ్ముచున్నాను" అని అతడు నొక్కి చెప్పుచున్నాడు. వైఫల్యమున్నను, అసంపూర్ణతయున్నను, మన జీవితము క్రీస్తు జీవితముతో ఐక్యమైయున్నది, మన ఆత్మ క్రీస్తు ఆత్మచే బ్రతికింపబడియున్నది, సమస్త కాలమును, సమస్త ఆకాశమును, సమస్త ప్రకృతియును, పరలోకపు దూతలందరును, నరకపు దయ్యములందరును మనకు హాని కలిగించుటలో పూర్తిగా శక్తిహీనులైయున్నచో మనమేమి భయపడవలెను?