United Evangelical Christian Fellowship (UECF) UECF.NET · సెయింట్ పౌలు జీవితం మరియు పరిచర్య
అధ్యాయము XXXIII · కొరింథులోని సంఘమునకు రెండవ పత్రిక విషయసూచిక

అధ్యాయము XXXIII · ఎఫెసు

కొరింథులోని సంఘమునకు రెండవ పత్రిక

పౌలు ఆందోళన — త్రోయలో స్వల్పకాల నివాసము — తీతును కలుసుకొనుట; అతని అధికారమునకు వ్యతిరేకత — తీతు తిరిగి కొరింథునకు వెళ్లుట — మాసిదోనియలో శ్రమలు — ఈ పత్రిక లక్షణములు — వందనము — శ్రమయు ఆదరణయు — ఆత్మసమర్థన — వివరణలు — ఉపమానములు — క్రొత్త నిబంధన పరిచర్య — హృదయస్పర్శియైన విజ్ఞప్తులు — మాసిదోనియ సంఘముల ఔదార్యము — ఔదార్యమునకు ప్రబోధము — స్వరములో ఆకస్మిక మార్పు — ఆగ్రహపూరిత సమర్థన — అతని మారుమనస్సు విషయమై వ్యంగ్యమును విజ్ఞప్తియు కలగలిసిన మాటలు — అతని పరిచర్య యథార్థత్వమునకు రుజువులు — అభివందనము — దీవెన

ఆడియో ప్రచురణ

కొరింథులోని సంఘమునకు రెండవ పత్రిక

తెలుగు వ్యాఖ్యానము · MP3

0:00 0:00

ఈ అధ్యాయపు తెలుగు ఆడియో ఇంకా ప్రచురింపబడలేదు. audio/te/ ఫోల్డర్‌లో ఎం.పి.3 ఫైలు చేర్చినప్పుడు పైనున్న ప్లేయర్ దానంతట అదే పనిచేయును.

“మూడు కిరీటములు కలవు: ధర్మశాస్త్రపు కిరీటము, యాజకత్వపు కిరీటము, రాజ్యాధికారపు కిరీటము; అయితే మంచి పేరు అను కిరీటము వీటన్నిటికంటె ఉన్నతమైనది.”—Pirke Abhôth, iv. 19.

పౌలు ఎఫెసును విడిచిపెట్టినప్పుడు, తనను ఎల్లప్పుడు నడిపించిన ఉన్నతమైన ఉద్దేశముతోనే—అనగా క్రీస్తు సువార్తను ప్రకటించవలెనను ఉద్దేశముతోనే—అతడు నేరుగా త్రోయకు వెళ్లెను.1 అంతకుముందు అతడు ఆ పట్టణమును సందర్శించి యుండెను; అయితే “మాసిదోనియ వాడు” బతిమాలుచున్న దర్శనము వలన అతని బస కుదించబడెను, ఆ దర్శనమే సువార్తను ఐరోపాకు కొనిపోవలెనను అతని గొప్ప సంకల్పమును నిర్ణయించెను. ఇప్పుడు అతని ప్రకటన ఫలవంతముగా సాగుచున్నను, “ప్రభువునందు అతనికి ఒక ద్వారము తెరవబడినను,”2 విపరీతమైన ఆందోళన కారణముగా అతడు అక్కడ నిలువలేకపోయెను. “తన సహోదరుడైన తీతు కనబడనందున అతని ఆత్మకు నెమ్మది లేకపోయెను.” తీతు త్రోయలో తనను కలిసికొనవలెనని పౌలు చెప్పియుండెను; అయితే ఎఫెసు నుండి పౌలు హఠాత్తుగా బయలుదేరుట వలన, తీతు ఊహించినదానికంటె ముందుగానే అతడు ఆ పట్టణమునకు చేరియుండవచ్చును; పైగా ఆ దినములలో ఓడ ప్రయాణము అనిశ్చితముగా ఉండుటచేత ఆలస్యములు సులభముగా సంభవించి యుండవచ్చును. ఏమైనను తీతు రాలేదు; పౌలు మరి మరి కలవరపడసాగెను. చివరకు ఆత్మలో ఆ భరింపరాని భారము వలన తన పనిని ఇక కొనసాగించలేనని భావించి, త్రోయను విడిచి మాసిదోనియకు వెళ్లెను. అక్కడ ఎట్టకేలకు అతడు తీతును కలిసికొనెను; కొరింథు నుండి తీతు తెచ్చిన వర్తమానము—అది మిశ్రమమైనదైనను ముఖ్యాంశములో అనుకూలమైనదే గనుక—అతని మనోవేదనను తగ్గించెను. తన సందర్శన ప్రణాళికను మార్చుకొనుట వలన అననుకూలమైన విమర్శకు అవకాశము కలిగినదనియు,3 తన స్వభావమును తన కార్యరీతిని గూర్చి హానికరమైన మాటలు—ముఖ్యముగా ఒక యూదా బోధకుని ద్వారా—శ్రద్ధగా వ్యాపింపజేయబడినవనియు తీతు ద్వారా అతడు తెలిసికొనెను.4 అయినను మొదటి పత్రిక ప్రభావము తృప్తికరముగానే ఉండెను. అది దుఃఖమును కలిగించెను గాని ఆ దుఃఖము క్షేమకరమైనది; అది ఆరాటముతో కూడిన అనురాగము, విలాపము, ఆసక్తి అను పొంగుగా పరిణమించెను.5 తీతు స్వయముగా ఆదరముతో—అయితే భయముతోను వణకుతోను—స్వీకరింపబడెను.6 తన పత్రికలో ఖండింపబడిన తప్పిదస్థుని విషయములో వారు వెంటనే, కఠినముగానే వ్యవహరించిరి;7 ఆ సంఘమును గూర్చి తాను తీతుతో పొగడ్తగా చెప్పినదంతయు అతడు కన్నదాని చేత సత్యమని రుజువాయెను.8 కావున తాను ఆరంభించిన మంచి పనిని పూర్తి చేయుటకై అతడు తీతును మరల వారి యొద్దకు పంపెను;9 అతనితోపాటు, “సువార్త విషయమై సంఘములన్నిటిలో కీర్తి పొందిన” పరీక్షింపబడిన నమ్మకమైన సహోదరుని కూడ పంపెను;10 ఈసారి తీతు వెళ్లుటకు సిద్ధముగా ఉండుటయే కాక ఆసక్తితో కూడ ఉండెను.11

మాసిదోనియలోని ఏ పట్టణములో పౌలు తీతును, అలాగే తిమోతిని కలిసికొనెనో మనకు తెలియదు. వారి ప్రయాణ వివరములపై గొప్ప అనిశ్చితి ఆవరించి యున్నది; నిజముగా ఈ ప్రయాణ భాగములోని సంఘటనలన్నియు అస్పష్టముగానే మిగిలియున్నవి. ఆ కాలములో పౌలు ఇల్లూరికము వరకు కూడ ప్రయాణము చేసియుండవచ్చునని మాత్రమే మనము ఊహించగలము.12 ఈ ప్రయాణములో ఏదో ఒక చోట—అయితే పత్రిక చివర ఉన్న కైఫీయతు చెప్పునట్లు ఫిలిప్పీలో కాదేమో, ఎందుకనగా పత్రిక నుండియే స్పష్టమగుచున్నట్లు అతడు మాసిదోనియలోని చాలా సంఘములను సందర్శించి యుండెను13—అతడు కొరింథీయులకు రెండవ పత్రికను వ్రాసెను. ఈ ప్రాంతములో అతని శ్రమ ప్రత్యేక స్వభావము ఏదైనను—అది తీవ్రమైన రోగమో, బాహ్య హింసలో, అంతరంగ ఆందోళనలో, లేక వీటన్నిటి కలయికయో—మాసిదోనియలోని అతని బస కూడ, ఎఫెసులోని అతని నివాస ముగింపును ముద్రవేసిన, త్రోయ నుండి అతనిని వెళ్లగొట్టిన అదే అపారమైన వేదనతో బాధపడినదని ఆ పత్రిక ద్వారా మనము తెలిసికొందుము.14 ఆ సంఘములే శ్రమలో ఉండెను, దానిలో పౌలు సహజముగానే పాలుపంచుకొనవలసి వచ్చెను;15 తన స్థితిని అతడు మానసిక శారీరక క్షీణతగా వర్ణించుచున్నాడు: “మా శరీరమునకు నెమ్మది లేకపోయెను; ప్రతి విషయములోను మేము శ్రమపడితిమి; వెలుపల పోరాటములు, లోపల భయములు.”16 అట్టి పరిస్థితులలో వ్రాయబడిన ఈ పత్రికలో మనము చూచు వాస్తవ లక్షణములను ఇది వివరించుటకు తోడ్పడుచున్నది. థెస్సలొనీకయులకు వ్రాసిన పత్రికకు నిరీక్షణ ముఖ్యస్వరమైతే, ఫిలిప్పీయులకు వ్రాసినదానికి ఆనందము, రోమీయులకు వ్రాసినదానికి విశ్వాసము, ఎఫెసీయులకు వ్రాసినదానికి పరలోక సంబంధమైన సంగతులు ముఖ్యస్వరమైతే, కొరింథీయులకు రెండవ పత్రికలో ప్రధానముగా వినిపించు మాట శ్రమ అనునదే.17 థెస్సలొనీకయులకు వ్రాసిన పత్రికలు రెండవ రాకడను గూర్చిన అతని అభిప్రాయములను కలిగియున్నవి; గలతీయులకు వ్రాసిన పత్రిక వెనుకబడిపోవుచున్న యూదామత ప్రియులపై అతడు ఆగ్రహముతో ఊదిన సవాలు బూర; రోమీయులకు వ్రాసిన పత్రిక, ఆధునిక భాషలో “రక్షణ ప్రణాళిక” అని పిలువదగినదానిని గూర్చి అతని అభిప్రాయముల క్రమబద్ధమైన, ఒక విధముగా చెప్పవలెనంటే శాస్త్రీయమైన వివరణ; ఫిలిప్పీయులకు వ్రాసిన పత్రిక, తనకు అత్యంత ప్రియమైన శిష్యులపై అతడు కుమ్మరించిన సున్నితమైన సంతోషభరిత అనురాగము; కొరింథీయులకు మొదటి పత్రిక, అత్యంత అసంతృప్తికరమైన ఒక సంఘములోని బహిరంగ తప్పిదములను ఎదుర్కొనుటలో క్రైస్తవ సూత్రములను దైనందిన జీవితమునకు అతడు ఎట్లు అన్వయించెనో చూపించుచున్నది; కొరింథీయులకు రెండవ పత్రికయైతే అతని హృదయ భావములలోనికే ఒక కిటికీని తెరచుచున్నది—కృతజ్ఞత లేని, తప్పిపోయిన, అయినను పూర్తిగా నశించని, పూర్తిగా సరిదిద్దరాని కాని ఆత్మలకు, గాయపడిన ప్రేమగల ఆత్మ చేసిన కలవరపూరిత ఆత్మసమర్థన అది.18

ఈ ఆత్మసమర్థన అనవసరమైనది కాదు. తాను ప్రకటించిన సువార్త యొక్క ప్రత్యేక లక్షణములన్నిటిని తుడిచివేయ బెదిరించునంత భయంకరమైన స్థాయికి ఎదిగిన యూదామత ప్రతిచర్యను పౌలు మొదటిసారిగా బహిరంగముగా ఎదుర్కొనుట ఈ పత్రికలోనే మనము చూచుచున్నాము. తాను స్థాపించిన కొన్ని సంఘములలో ఒక యూదా పక్షము పుట్టుకొచ్చినదని స్పష్టము; యెరూషలేము నుండి వచ్చిన సిఫారసు పత్రికల వలన వారి చేతులు బలపడెను; వారు అతని అభిప్రాయములతో పోరాడుటయే కాక అతని స్వభావమును ఉద్దేశములను కూడ ఘోరముగా దూషించిరి. మసక సూచనల ద్వారాను, పరోక్ష ప్రస్తావనల ద్వారాను వారి కుటిల కార్యకలాపమును మనము గుర్తించగలము; ఈ పత్రికలో మాత్రము వారితోను, వారి నీతిమాలిన వ్యతిరేకతతోను మనము ముఖాముఖిగా నిలుచుచున్నాము. ఇది తనకు ముందున్న పత్రికకంటె చాలా భిన్నమైనది. పౌలు ఇక్కడ ఊహాజనితమైన జ్ఞానపు మూఢత్వముతోగాని, నిజమైన స్వాతంత్ర్యపు దుర్వినియోగముతోగాని పోరాడుటలేదు. ఆచరణాత్మక అస్తవ్యస్తతలను, సైద్ధాంతిక దురుపదేశములను సరిదిద్దుటలో అతడు ఇక నిమగ్నుడై లేడు. తన హక్కులను తన ప్రత్యర్థుల హక్కులతో పోల్చి చూపుచు, అత్యంత మొరటుగాను బహిరంగముగాను ప్రశ్నింపబడిన తన అధికారమును అతడు సమర్థించుకొనుచున్నాడు.

వ్యభిచార దోషి విషయమై పౌలు ఇచ్చిన తీర్పే ఈ దాడికి కారణమై యుండవచ్చును.19 అతని సంగతి కొరింథు క్రైస్తవులలో ఒక వివాదమును పుట్టించినట్లు కనబడుచున్నది; వారిలో కొందరు అతని పక్షమున, కొందరు అతని తండ్రి పక్షమున నిలిచిరి. ఈ సంగతిలోని పరిస్థితులన్నియు మనకు తెలియవని పైకి చూచినంతనే స్పష్టమగుచున్నది; ఏలయనగా ఏ ఉపశమన కారణమును లేకపోయినయెడల, అన్యజనులకే అసహ్యము కలిగించిన ఆ నేరమునకు అతనికి సమర్థకులు దొరకుట దాదాపు ఊహింపరానిది. విగ్రహములకు అర్పించిన మాంసము తినుటతో సమానముగా కామవాంఛను ఎంచి, దానిని పట్టించుకొనవలసిన విషయము కాదని భావించినవారు—వారి అభిప్రాయమును పౌలు తన మొదటి పత్రికలో ఎంతో ఘనముగా ఖండించెను—కూడ, ఈ నేరములో ఏదో ఉపశమన అంశము లేకపోయినయెడల, ఈ వ్యక్తి పక్షమున నిలిచియుండరు. నిజముగా అట్లు కాకపోయినయెడల, అతడు సంఘ సభ్యత్వములో కొనసాగుటకును, తనచేత అన్యాయము పొందిన తండ్రితో కలిసి వారి ప్రేమ విందులకు హాజరగుటకును, వారి సంస్కారములలో పాలుపంచుకొనుటకును సాహసించి యుండడు. అతడు దుష్టుడు కంటె బలహీనుడే అనునది పూర్తిగా నిజమై యుండవచ్చును; రెండవ పత్రికలో అతనిని గూర్చిన సూచనలు కూడ అదే చూపుచున్నవి. అయితే గల్లియో సైతము మరణశిక్షనో వెలివేతనో విధించియుండదగిన, మోషే ధర్మశాస్త్రము సంఘము నుండి కొట్టివేయుట ద్వారా శిక్షించిన ఆ తప్పులో, ఈ బలహీనత కూడ అతనికి రక్షణ కాజాలదు.20 కాబట్టి అతని అతిక్రమము యొక్క ఘోరత్వమునకు వ్యతిరేకముగా చెప్పదగినది ఏదో ఉండి యుండవలెను; మరియు తన నిర్ణయములో ఎట్టి వ్యక్తిగత భావము కలిసియుండలేదని పౌలు కొరింథీయులకు స్పష్టముగా చెప్పవలసివచ్చెను.21 సంఘము సమకూడవలెననియు, అక్కడ తన ఆత్మ వారితో ఉండగా, ఆ మనుష్యుని ఆత్మ రక్షణ నిమిత్తము అతని శరీరముపై తీర్పు రావలెనని అతనిని సాతానుకు అప్పగింపవలెననియు అతని మాటలు స్పష్టముగా సూచించెను. ఆచరణలో అతడు సంఘమునకు చెప్పినది అదే. వారు అట్లు చేసిరా? కనీసము సందేహాస్పదముగానే కనబడుచున్నది. వారు అతని సహవాసము నుండి తొలగిపోయిరనుట మాత్రము నిశ్చయము; అతనిపై వ్రేలాడుచున్న వెలివేత బెదిరింపు—అది అతిమానుష తీర్పులతో కూడియుండునని అతడును సంఘమును భావించిరి—అతనిని దుఃఖ పశ్చాత్తాపముల లోతులలోనికి ముంచుటకు చాలినదే. ఆ కాలములో కొరింథు విశ్వాసులలో రోగమును మరణమును బహుగా వ్యాపించియుండెను; అది వారు ప్రభువు బల్లను అపవిత్రపరచినందుకు నేరుగా వచ్చిన శిక్ష అని పౌలు వారితో చెప్పెను. ఆ దోషి మొండికెత్తలేదని స్పష్టము; తన రెండవ పత్రికలో పౌలు అతనిని బహిరంగముగా క్షమించి, కొరింథీయులు అప్పటికే క్షమించియున్నారను కారణముచేతనే అనిపించునట్లు, తన శిక్షను రద్దు చేయుచున్నాడు. నిజముగా, ఆ మనుష్యుని మారుమనస్సు అను ఆశించిన లక్ష్యమును, అతని నేరములో భాగస్వామ్యమునుండి లేక దానిని అనైతికముగా సహించుటనుండి సంఘమును శుద్ధి చేయుటను, తీవ్రమైన చర్యలకు దిగకుండగనే సాధించినందున, ఆ మనుష్యుని ఓదార్చి క్షమించి అతనిని పూర్ణ సంఘ సభ్యత్వములోనికి తిరిగి చేర్చుకొనవలెనని పౌలు కొరింథీయులను ప్రబోధించుచున్నాడు. అయినను వారు అపొస్తలుని సలహాను సరిగా అనుసరించలేదనియు, అతనికి వ్యతిరేకమైన పక్షమువారు, ఒక విధముగా చెప్పవలెనంటే, అతనిపైనే తిరగబడి అతని అధికారమును తిరస్కరించిరనియు కనబడుచున్నది. అతడు రాలేదనియు, రాడనియు వారనిరి. కఠినమైన బెదిరింపు పత్రికలు వ్రాయుట సులభమే; అయితే అననీయపైనను సప్పీరాపైనను, మంత్రగాడైన సీమోనుపైనను సంఘమునకును ఆత్మకును జరిగిన అన్యాయమునకు కేఫా ప్రతీకారము తీర్చుకొనినది పత్రికల ద్వారా కాదు, అద్భుత శక్తిని ప్రయోగించుట ద్వారానే. పౌలు అట్లు చేయలేకపోయెను. రూపములో అంత అల్పుడు, సంకల్పములో అంత చంచలుడు, మాటలో అంత అసమర్థుడు అయినవానినుండి అది ఎట్లు ఆశింపవచ్చును? పండ్రెండవ అపొస్తలునిగా ఎన్నుకొనబడినది పౌలు కాదు; అసలు అతడు అపొస్తలుడే కాడు. అతని అనుచరులలోని దుర్వినియోగములు అతని బోధ ప్రమాదకరమని చూపినట్లే, వాటిని సరిదిద్దలేని అతని అసమర్థత అతని అధికారము ఒక భ్రమయేనని రుజువు చేయుచున్నది. తన శిష్యుల నుండి ఎట్టి పోషణను అతడు కోరలేదను వాస్తవమే, తన స్థానము ఎంత అభద్రమైనదని అతడు భావించెనో సూచించుచున్నది. సంఘమునకు నిజముగా కావలసినది మోషే ధర్మశాస్త్రపు పాత కఠినత్వమే; యెరూషలేము నుండి ఎవరైన ఒకరు; తన భార్యతో కూడ వచ్చి నిజమైన ఆధిపత్యముతో వారిని పరిపాలించు ఒక యథార్థ అపొస్తలుడు; లేక కనీసము యాకోబు నుండియు ప్రభువు సహోదరుల నుండియు వచ్చి, యేసు స్వచిత్తమునకు మరింత అనుగుణమైన “వేరొక సువార్తను” ప్రకటించు ఒక దూత.22 పౌలు యేసును ఎన్నడును ఎరుగడనియు, ఆయనను పూర్తిగా తప్పుగా చిత్రించుచున్నాడనియు వారు సూచించిరి;23 ఏలయనగా ధర్మశాస్త్రములోని ఒక పొల్లయినను ఒక సున్నయైనను గతింపదని, పిల్లల రొట్టెను కుక్కలకు వేయకూడదని ఆయన చెప్పెను గదా. పౌలు తన్ను తానే ప్రకటించుకొనుచున్నాడనియు,24 నిజముగా తాను ప్రకటించు దానికి అతడు బాధ్యుడు కాడనునట్లే కనబడుచున్నాడనియు వారనిరి. అతడు అర్ధ పిచ్చివాడు; అయినను ఆ పిచ్చిలో కొంత పద్ధతి ఉన్నది—అది కొంత ఆత్మగౌరవ ప్రదర్శనలోను, కొంత ధనాశలోను కనబడుచున్నది; ఈ రెండును అతని అనుచరుల ప్రయోజనములకు ఎంతో హానికరమైనవి.25 ఉదాహరణకు, అతడు అంత అనుమానాస్పదమైన ఆసక్తితో ఆరంభింప జూచిన ఈ చందా విషయములో అతని ప్రవర్తనయంతటికంటె మోసపూరితమైనది, కుటిలమైనది ఏమి ఉండగలదు?26 తన మొదటి పత్రికలో చందా వేయవలెనని అతడు వారికి ఆజ్ఞాపించెను;27 వారి ప్రశ్నలకు జవాబుగా,28 గలతీయ సంఘములలో వలెనే వారము వారము కానుక వేయుట ద్వారా దానిని సమకూర్చవలెనని నిర్దేశించెను; ఆ తరువాత ఈ విషయములో ఆసక్తిని రేకెత్తించుటకు తీతును పంపెను. నిజముగా ఇంతకంటె మంచి దూతను ఎన్నుకొనుట సాధ్యము కాదు; ఏలయనగా తీతు స్వయముగా గ్రీసుదేశస్థుడు, కావున గ్రీసువారి మధ్య వ్యవహారములను నిర్వహించుటకు తగినవాడు; పైగా అతడు యెరూషలేమును సందర్శించి యుండెను గనుక పేద సహోదరులలో వ్యాపించియున్న దుర్భర స్థితిని గూర్చి కన్నులారా చూచిన సాక్ష్యముతో మాటలాడగలడు; అంతేకాక, పేదలను జ్ఞాపకముంచుకొనవలెనను ప్రత్యేక విన్నపమును పౌలును బర్నబాయు పొందిన యెరూషలేములోని ఆ గొప్ప సభలో కూడ అతడు హాజరై యుండెను. అయినను ఈ అత్యంత వివేకవంతమైన నియామకమును, మరియు వారి స్వభావమును గూర్చి—సంఘటనలు రుజువు చేసినట్లు మిక్కిలి ముందుచూపుతో కూడిన—అంతర్దృష్టితో పౌలు వారి నుండి ఎట్టి పోషణను స్వీకరించుటకు పూర్తిగా నిరాకరించునట్లు చేసిన స్పష్టమైన స్వతంత్రతను, సున్నితమైన మనస్తత్వమును కూడ—ఇదంతయు తన నిజమైన ఉద్దేశములను దాచుకొని వారి ధనముపై మరింత గట్టి పట్టు సాధించుటకు వేసిన ఒక తెలివైన ఎత్తుగడ మాత్రమేనను మోటైన నిందనుండి అతనిని కాపాడలేకపోయెను. పౌలు వంటివాడు సైతము ఉద్దేశపూర్వకముగా తన్ను తాను సమర్థించుకొనవలసి వచ్చిన నీచమైన, దౌర్భాగ్యమైన సూచనలు ఇట్టివి! లోకము ఆరంభమైనప్పటినుండి, ఏదో ఒక హీనమైన సర్పమువలె, అపనింద పడిపోయిన వాడిపోయిన హృదయముల ఎండుటాకులలో సరసరమని పాకుచునే యున్నది. మంచివారు సైతము ఎల్లప్పుడు దానినుండి పూర్తిగా విముక్తులు కారు; మనము తరచుగా ఊహించునట్లు ప్రభువైన యేసుకు నిర్మలమైన ఆదర్శ వధువుగా ఆది క్రైస్తవ సంఘము ఉండుటకు బదులుగా, (పత్రికలన్నియు రుజువు చేయునట్లు) అది అనేక విషయములలో మన సంఘమంత మాత్రమే, కొన్ని విషయములలో అంతకంటె తక్కువగానే పవిత్రమై యుండెను. బాప్తిస్మపు తెల్లని వస్త్రము ఆ యుగములోగాని మరి ఏ యుగములోగాని మచ్చలేకుండ కాపాడబడలేదు. పౌలు ఎవరికి వ్రాయుచుండెనో ఆ సంఘము, గుర్తుంచుకొనవలెను, అన్యమతపు అత్యంత భ్రష్టమైన నగరములోని అత్యంత దరిద్రమైన వర్గముల నీచత్వముతోను దుర్గుణములతోను ఊయలనుండే పరిచయమున్న స్త్రీపురుషుల సమూహము. వారి అజ్ఞానము, బలహీనత, గత శిక్షణ, ప్రస్తుత దారిద్ర్యము వారిని సహజముగానే అనుమానపడువారినిగా చేసెను. తాము చెందిన వర్గములో నైతికముగా వారే ఉత్తములని సందేహింపనవసరము లేదు; వారి మధ్య, మౌనముగా ఉన్న ఎపిక్టీటస్ వంటివారు—బానిసలైనను దేవతలకు ప్రియులైనవారు—అనేకులు ఉండియుండవచ్చును; క్రైస్తవ్యమును వారు అంగీకరించుటయే ఉన్నతమైన హృదయమును, సున్నితమైన మనస్సాక్షిని, సహించు ఆత్మను రుజువు చేయుచున్నది. అయినను వారిలో అనేకులు జీవితకాలపు అలవాట్ల గట్టి పట్టును ఇంకను దాటలేదు; ఏ అన్యమత లేక యూదామత తర్కవాదికైనను వారి “అడవి హృదయములకును బలహీన రెక్కలకును” బంక పూయుట సులభమే. అయితే దేవుని కనికరము కీడును మేలుకొరకు మలచును; అస్పష్టులైన యూదా అపనిందకుల నిరర్థకమైన ద్వేషము వలననే పౌలు పత్రికలలో చాలావాటినుండి మనము నేర్చుకొనగలిగే పాఠములు మనకు లభించినవి.29 ఏ రచన యొక్క సాధారణ ధోరణినైనను ఒక చిన్న లక్షణము దేనికంటెను స్పష్టముగా చూపును; ఈ పత్రికలో “శ్రమ” అను ఆలోచనకు గల ప్రాముఖ్యతను మనము ఇంతకుముందే ఎత్తిచూపినట్లే, ఇప్పుడు ఇంకొకటి గమనింపవచ్చును: “అతిశయించుట” అనునది పౌలు యథార్థమైన నమ్రతకు అన్నిటికంటె అపరిచితమైనది, అతని సున్నితమైన దీనత్వమునకు అత్యంత అసహ్యమైనది అయినను, అతని నీతిమాలిన ప్రత్యర్థుల అతిశయములు అతనిని ఆత్మసమర్థన స్థితిలోనికి ఎంతగా నెట్టివేసినవంటే, ఈ కొద్ది అధ్యాయములలోనే “అతిశయించుట” అను మాట ఇరువది తొమ్మిది సార్లు వచ్చుచున్నది; పౌలు మిగిలిన రచనలన్నిటిలో కలిపి అది ఇరువది ఆరు సార్లు మాత్రమే కనబడుచున్నది.30

కొరింథీయులకు రెండవ పత్రిక, గలతీయులకును రోమీయులకును వ్రాసిన పత్రికలు—ఈ మూడును యూదామతముతో అతని వివాదపు మూడు ముఖ్య దశలను సూచించుచున్నవి. గలతీయులకు వ్రాసిన పత్రికలో, అన్యజనులు సున్నతి పొందవలెనను అసహ్యకరమైన కోరికను అతడు శాశ్వతముగా కూలద్రోసెను; రోమీయులకు వ్రాసిన పత్రికలో, యూదులును అన్యజనులును సమానముగా దోషులనియు, క్రియల వలన కాక విశ్వాసము వలననే వారు నీతిమంతులుగా తీర్చబడగలరనియు ఉన్న సిద్ధాంతమును శాశ్వతముగా స్థాపించెను. ఈ రెండు పత్రికలలోను, వేర్వేరు దృష్టికోణముల నుండి, ఉచిత కృప యుగమునకు సిద్ధపరచు దశగా ధర్మశాస్త్రమునకు గల ద్వితీయమైన, కేవలము శిక్షణాత్మకమైన పాత్రను అతడు నిరూపించుచున్నాడు. “యూదుడు కాకుండ క్రైస్తవుడై యుండుట వ్యర్థము” అను అబద్ధపు వాదనకు బదులుగా, దానికి పూర్తిగా వ్యతిరేకమైన మాట—అనగా క్రైస్తవుడైనవాడు క్రైస్తవునిగా ఉంటూనే యూదుడై యుండుటపై ఆధారపడినయెడల క్రైస్తవుడై యుండుట వ్యర్థము—ఉంచవలెనని ఈ రెండు పత్రికలలోను అతడు నిర్ణాయకముగా చూపుచున్నాడు. అయితే అతని వాదనలు ఎంత ఎదిరింపరానివైనను, అతని అపొస్తలత్వ అధికారమును ప్రశ్నించి, అతడు బోధకునిగా ఎంచబడుటకు హక్కు లేదని రుజువు చేయుటలో యూదామత వాదులు జయించినయెడల ఆ వాదనలు నిష్ప్రయోజనములే. కావున తన హక్కుల సమర్థన కేవలము వ్యక్తిగత విషయము ఏమాత్రము కాదు; తన సువార్త సత్యమునకే అది సమర్థనము. అయినను, ఇంత లోతుగా గాయపరచు, తన కార్యమునకు ఇంత హానికరమైన దాడికి వ్యతిరేకముగా ఈ సమర్థన చేయుట దుర్భరమైన కష్టముతో కూడినది. అతని ప్రత్యర్థులు తమ “సిఫారసు పత్రికలను” చూపగలిగిరి; కనీసము, యేసుతో కలిసి జీవించిన అపొస్తలుల నుండి తమకు అప్పగింపబడిన అధికారము ఉన్నదని వాదించిరి (2 కొరింథీయులకు 3:1–18). పౌలు అట్టిది చేయజాలడు, చేయ ఇష్టపడడు. తన అధికారమును అతడు పండ్రెండుమంది నుండి పొందలేదు. వారితో అతని సాంగత్యము స్వల్పమే. అతని అపొస్తలత్వము వారి ద్వారా పరోక్షముగా కాక, క్రీస్తు ద్వారా ప్రత్యక్షముగానే అతనికి ఇయ్యబడెను. నిజమే, అతడు “ప్రభువును చూచెను” (1 కొరింథీయులకు 9:1); అయితే దానిపై అతడు నిలువదలచుకొనలేదు—ఒక కారణము, క్రీస్తుతో అతని ప్రత్యక్ష సహవాసము పేతురు లేక యాకోబు సహవాసముకంటె పోల్చరానంత తక్కువ; మరొక కారణము, వ్యక్తిగత సాంగత్యముకంటె ఆత్మసంబంధమైన ఐక్యత ఎంతో సన్నిహితమైనదియు ప్రాముఖ్యమైనదియునని అతడు స్పష్టముగా గ్రహించి, తన శిష్యులు కూడ దానిని గ్రహింపవలెనని కోరెను. రెండు విషయములకు మాత్రమే అతడు విజ్ఞప్తి చేయగలిగెను: ప్రభువు నుండి తాను పొందిన దర్శనములు ప్రత్యక్షతలు—వాటన్నిటికంటె ముఖ్యముగా తన అద్భుతమైన మారుమనస్సు; మరియు తన అసమానమైన పరిచర్యపై అతిమానుష ఆమోదపు ముద్రవేసిన ఫలితము, కార్యశీలత, ఆత్మసంబంధమైన శక్తి.31 అయితే వీటిలో మొదటి వాదన, అతని జీవితకాలములోను, ఒక శతాబ్దము తరువాతను, కేవలము ఆత్మాశ్రయమైనదని ఉద్దేశపూర్వకముగా త్రోసిపుచ్చబడెను.32 ఈ విషయములో తన ప్రత్యర్థులను ఒప్పించుటలోని కష్టము అతని ఆవేశములో ప్రతిబింబించుచున్నది; ఆ ఆవేశము కొంతవరకు, ఆత్మప్రశంస అను అసహ్యమైన రూపమును ధరించవలసిన నిర్బంధమును అది అతనిపై మోపినందుననే పుట్టినది. “దేవుని వాక్యమను ఆత్మ ఖడ్గము”—అదొక్కటే అతని ఎదిరింపరాని ఆయుధము.

ఇప్పుడు ఈ విశేషమైన పత్రిక యొక్క సారాంశమును ఇచ్చుటకు నేను పూనుకొందును. ఇది వ్రాయబడిన మనోవేదన అత్యంత తీవ్రమైనది; కృతజ్ఞతకును ఆగ్రహమునకును మధ్య నిరంతర పోరాటము దీనిలో సాగుచున్నది;33 కావున దాని వ్యక్తీకరణలలోను, భావముల కారణ సంబంధములలోను ఇది మిగిలిన ఏ పత్రికకంటెను కఠినమైనది. శ్రమతో కూడిన శైలి, తీవ్ర వ్యంగ్యమునకును కరుణాపూరిత యథార్థతకును మధ్య మార్పులు, ఒకసారి “శ్రమ,” ఒకసారి “ఆదరణ,” ఒకసారి “అతిశయము,” ఒకసారి “బలహీనత,” ఒకసారి “నిష్కపటత్వము,” ఒకసారి “ప్రత్యక్షపరచుట”—అను మాటలు వరుసగా అపొస్తలుని మనస్సును ఆక్రమించుకొను తీరు—ఇవన్నియు పలుమారు పెల్లుబుకు ఆవేశపూరిత వాక్చాతుర్యమును మరింత ఉజ్జ్వలముగా నిలబెట్టుటకే ఉపయోగపడుచున్నవి. ఘనులును యథార్థవంతులునైన వారందరిపట్ల ఇక్కడ వెల్లడియైన సున్నితమైన ప్రేమ లోతు, చివరి అధ్యాయములలో అంత కఠినమైన ఆగ్రహమును రేకెత్తించిన అహంకారమునకును అన్యాయమునకును కొలబద్దగా ఉపయోగపడును. అపొస్తలుని హృదయములోనికి అన్నిటికంటె లోతుగా చూచుటకు మనకు అవకాశమిచ్చు పత్రిక పత్రికలన్నిటిలో ఇదే.

ఈ పత్రికకున్న మరొక ప్రత్యేకతను బెంగెల్ తన చురుకైన అంతర్దృష్టితో గుర్తించాడు. “ఈ పత్రిక అంతటిని చూస్తే అది ఒక ప్రయాణ వివరణ (itinerary) వలె అనిపిస్తుంది; అయితే దానిలో అత్యుత్తమమైన ఉపదేశములు అల్లుకొని ఉన్నాయి” అని ఆయన అంటాడు. “ఆయన ప్రయాణపు దశలే దానిమీద ముద్రవేయబడి ఉన్నాయి” అని డీన్ స్టాన్లీ అంటాడు; “ఎఫెసులోని కల్లోలములు, త్రోయలోని ఆందోళన, మాసిదోనియలోని ఓదార్పులు, కొరింథుకు వెళ్లబోవుచున్న ఆశాభావము—ఇవన్నీ అందులో కనబడుచున్నవి.”34

వందన వచనము తరువాత—అందులో ఆయన బహుశా తనకు లేఖకుడుగా ఉన్న తిమోతిని తనతో కలిపి పేర్కొని, తనను తాను క్లుప్తముగా, గట్టిగా “దేవుని చిత్తమువలన యేసు క్రీస్తు అపొస్తలుడు” అని పిలుచుకొనుచున్నాడు—ఆయన తన అలవాటు ప్రకారము కృతజ్ఞతాస్తుతులతో ఆరంభించుచున్నాడు. ఆ స్తుతిలో “శ్రమ,” “ఓదార్పు” అను మాటలు విడదీయరాని విధముగా అల్లుకొనిపోయి ఉన్నవి; ఆ రెండింటిలోను కొరింథీయులు తనతో పాలివారని ఆయన చెప్పుకొనుచున్నాడు.

“మన ప్రభువైన యేసు క్రీస్తు తండ్రియైన దేవుడు, కనికరముల తండ్రి, సమస్త ఓదార్పునకు మూలమైన దేవుడు స్తుతింపబడునుగాక. ఆయన మన శ్రమలన్నిటిలో మనలను ఓదార్చుచున్నాడు; తద్వారా మనము దేవునిచేత ఏ ఓదార్పుతో ఓదార్చబడుచున్నామో ఆ ఓదార్పుతోనే, ఎట్టి శ్రమలోనైనా ఉన్నవారిని ఓదార్చుటకు మనము శక్తిగలవారమగుదుము. క్రీస్తు శ్రమలు మనయందు ఎంత విస్తరించుచున్నవో, అట్లే క్రీస్తు ద్వారా మన ఓదార్పు కూడ విస్తరించుచున్నది. మేము శ్రమపడినను, అది మీ ఓదార్పు కొరకును రక్షణ కొరకును; మేము అనుభవించుచున్న ఆ శ్రమలనే మీరును సహనముతో భరించుటలో అది కార్యసాధకమగుచున్నది; మీ విషయమై మా నిరీక్షణ స్థిరముగా ఉన్నది;35 మేము ఓదార్చబడినను, అది మీ ఓదార్పు కొరకును రక్షణ కొరకును. ఏలయనగా మీరు శ్రమలలో పాలివారైనట్టే ఓదార్పులోను పాలివారని మాకు తెలియును.”36

అటుపిమ్మట ఆయన ఆసియలో తాను ఇటీవలే గడచివచ్చిన భయంకరమైన శ్రమను—బయటి శత్రువులవలననో లేక వ్యాధివలననో కలిగినది, మితిమీరినది, తన శక్తికి మించినది—ప్రస్తావించుచున్నాడు. ఆ శ్రమ ఆయనను నిరాశ అంచుకును, సమాధి అంచుకును చేర్చినది; అదంతయు మృతులను లేపు దేవునియందే ఆయన పూర్తిగా నమ్మికయుంచుటకే జరిగినది. “అట్టి మరణమునుండి ఆయన మనలను తప్పించెను, ఇక తప్పించును; ఇకమీదట కూడ తప్పించునని ఆయనయందు మేము నిరీక్షణ ఉంచియున్నాము.” ఈ గొప్ప కృపావరమును ఆయనకు సంపాదించిపెట్టినది అనేకుల ప్రార్థనయే గనుక, అనేకుల కృతజ్ఞతలతోపాటు వారి కృతజ్ఞతలును చేరవలెననియు, తన నిమిత్తము వారి ప్రార్థనలు ఇంకను కొనసాగవలెననియు ఆయన కోరుచున్నాడు.37

తనమీద ఎంత నీచమైన ఆరోపణలు రహస్యముగా వేయబడినను, తాను మనుష్యులందరితోను—విశేషముగా వారితోను—కలిగియున్న సంబంధములో ఉన్న నిష్కపటత్వమును38 యథార్థతను గూర్చి ఆయన గర్వముతో కూడిన నిశ్చయత కలిగియున్నాడు; అది “శరీరసంబంధమైన జ్ఞానముచేత కాదు, దేవుని కృపచేతనే.” తాను రహస్య పత్రికలను, గుప్త సందేశములను వ్రాయుచున్నాడనియు, సంఘములోని కొందరు వ్యక్తులతో కుట్రలు పన్నుచున్నాడనియు కొందరు అనుమానించిరి. అయితే మీరు ఇప్పుడు చదువుచు గ్రహించుచున్నదానిని తప్ప తాను మరేదియు వ్రాయలేదని ఆయన వారితో చెప్పుచున్నాడు; మరియు వారిలో కొందరు39 ఇదివరకే గ్రహించినట్టుగా—ప్రభువు దినమున వారును తానును ఒకరినొకరు అతిశయకారణముగా ఉందురని—వారు ఇకముందు ఇంకను పూర్తిగా గ్రహింతురని ఆయన నిరీక్షించుచున్నాడు. తాను మొదట ఒకసారికి బదులు రెండుసార్లు వారిని దర్శించుటకు ఉద్దేశించుటకు కారణము ఇదే. మరి తన ప్రణాళికను మార్చుకొనుటలో, తనమీద మోపబడిన చపలత్వము, అస్థిరత, మనోవికారము—ఇవి తనయందు నిజముగా ఉన్నవా? లక్ష్యములేని మనుష్యుని బలహీనమైన ఊగిసలాటవలె, తన ఉద్దేశములలోని “అవును, అవును” అనునది “కాదు, కాదు” అనుదానితో సమానమా?40 సరే, మనుష్యునిగా తనగూర్చి వారు అట్లు చెప్పదలచుకొంటే చెప్పుకొననిమ్ము; అయినను తనయందు ఒక స్పష్టమైన “అవును,” ఒక మార్చరాని స్థిరత్వము, ఒక నిశ్చయమైన ధృవీకరణ ఉన్నది—అది తాను ప్రకటించు క్రీస్తు సువార్తయే. తానును సిల్వానును తిమోతియు ప్రకటించిన దేవుని కుమారుడైన యేసు క్రీస్తు “అవును, కాదు” అనువాడు కాడని రుజువుపరచుకొనెను; ఆయనయందు దేవుని అనంతమైన “అవును” ఉన్నది, కావుననే దేవుని వాగ్దానములన్నిటికి క్రైస్తవుడు చెప్పు నిత్యమైన “ఆమేన్” కూడ ఆయనయందే ఉన్నది.41 వారినందరిని ఏకరీతిగా అభిషిక్తునియందు (εἰς χριστον) స్థిరపరచి, వారిని అభిషేకించినవాడు (χρίσας) దేవుడే; ఆయనే వారిమీద తన ముద్రవేసి, వారి హృదయములలో తన ఆత్మ అను సంచకరువును ఇచ్చెను.42 తాను ఇక కొరింథుకు రాకుండుటకు43 కారణము వారిని కనికరించవలెనను కోరికయే అని, తన ప్రాణముమీద దేవుని సాక్షిగా పెట్టుకొని ఆయన చెప్పుచున్నాడు. తన పత్రికలోని ప్రతి మాటమీద అసూయగల కన్నులు నిలుచుననియు, వీలయితే దాని అర్థమును వక్రీకరించి తనకు వ్యతిరేకముగా వాడుకొందురనియు ఎరిగి, “వారిని కనికరించుట” అను మాట వాడుటవలన తాను వారి విశ్వాసముమీద ప్రభుత్వము చెలాయించు హక్కును చెప్పుకొనుటలేదని ఆయన వారికి తెలుపుచున్నాడు; ఏలయనగా విశ్వాసము స్వతంత్రమైనది, దానివలననే వారు నిలిచియున్నారు. తాను వారి ఆనందమునకు జతపనివాడుగా మాట్లాడుచున్నాడు; అందుచేతనే వారియొద్దకు తన రెండవ రాక దుఃఖముతో కూడినది కాకూడదని నిర్ణయించుకొనెను.44 తనకు ఆనందము కలిగించువారిని దుఃఖపెట్టుట, లేక ఎవరివలన ఆనందము పొందవలెనో వారివలన దుఃఖము పొందుట—ఇది సహజమా? తన ఆనందము వారిదే అని ఆయనకు నిశ్చయము; అందుచేతనే రాకుండ వారికి వ్రాసెను. ఆ మునుపటి పత్రిక—దానిలోని విషయములు ఎంత దుఃఖకరమైనవైనను—వారిని దుఃఖపెట్టుటకు వ్రాయబడలేదు; తాను వారిని ఎంత అధికముగా ప్రేమించుచున్నాడో వారు గ్రహించునట్లు, బహు శ్రమతోను, హృదయపు వేదనతోను, అనేక కన్నీళ్లతోను అది వ్రాయబడెను. నిజముగా దుఃఖము కలిగినది, అది తనమీద పడినది; అయితే అది తనమీద మాత్రమే రాలేదు, కొంతమట్టుకు వారిమీదను వచ్చినది; అయినను వారందరిమీద భారము మోపుటకు ఆయన ఇష్టపడలేదు.45 ఆ ఉమ్మడి దుఃఖమునకు కారణమైన ఆ పాపి, వారిలో అధికసంఖ్యాకులు చూపిన నిరసనచేత చాలినంత శిక్షింపబడెను;46 కాబట్టి ఇప్పుడు దీనికి భిన్నముగా, వారు అతనిని క్షమించి ఓదార్చవలెను; అట్లయితే—దోషియు, అవమానితుడును, అయితే ఇప్పుడు యథార్థముగా పశ్చాత్తాపపడినవాడును అయిన—అట్టివాడు అతిశయమైన దుఃఖముచేత మింగివేయబడకుండును. వారు ఇప్పుడు అతనికి తమ ప్రేమను రూఢిపరచవలెను. మునుపటి పత్రిక ఉద్దేశము వారి విధేయతను పరీక్షించుటలో నెరవేరినది. వారు క్షమించినయెడల (తన నిర్ణయమును కఠినముగా అమలుపరచకుండుటలో వారు ఇదివరకే కొంతమట్టుకు క్షమించియున్నారు), తానును క్షమించును; “నేను దేనినైనను క్షమించియుంటే,47 నేను క్షమించినది మీ నిమిత్తమే, క్రీస్తు సన్నిధిలోనే48 క్షమించితిని; సాతానుచేత మనము మోసపోకుండుటకే; ఏలయనగా వాని కుయుక్తులు మనకు తెలియనివి కావు.”49

సరే, ఆయన వారియొద్దకు రాలేదు, పత్రిక మాత్రము వ్రాసెను; దాని పర్యవసానమేమి? తన పత్రికవలనను, ప్రణాళిక మార్పువలనను కలిగిన ఫలితమేమిటో తెలిసికొనవలెనను ఆత్రుత ఎంత తీవ్రముగా ఉండెననగా, అది ఆయనను దాదాపు చంపివేసెను. త్రోయలో క్రీస్తు సువార్తకు తనకు లభించిన అవకాశము ఎంత ఫలవంతమైనదైనను, తీతు రాకపోవుటవలన కలిగిన నిరాశను, హృదయవేదనను భరించలేక ఆయన అక్కడి పనిని విడిచిపెట్టెను. అందుచేత ఆయన మాసిదోనియకు వెళ్లెను. అక్కడ చివరకు తీతును కలిసికొనెను; అయితే క్రీస్తు సేవలో తనను జయోత్సవ ఊరేగింపులో నడిపించుచున్న దేవునికి కృతజ్ఞతలు చెల్లించవలెనను ఆతురతలో ఆ సంగతి చెప్పుటే మరచిపోయెను. ఆ జయోత్సవపు ధూపము ప్రతిచోటను వెలుగుచుండెను; కొందరికి అది జీవమును తెలియజేయు సువాసనగాను, మరికొందరికి ఆసన్నమైన మరణపు సూచనగాను ఉండెను. ఈ ఉపమానము పౌలును ఎంతగా ఆవహించెననగా, దానిని విడదీసి వివరించుటకు ఆయన ఆగనైనను ఆగలేదు. ఆయన ఒకేసారి జయోత్సవములో ఈడ్చబడుచున్న ఓడిపోయిన శత్రువును, విజేత మహిమకు సూచనగా కాల్చబడుచున్న ధూపమునూ అయియున్నాడు. ఆ కాలుచున్న ధూపము కొందరికి క్రొత్త ఉత్సాహముతో నిత్యము నూతనమగుచున్న జీవమునకు సూచన; మరికొందరికి మరణమువరకు లోతుగా దిగజారుచున్న ఓటమికి సూచన. బందీయు, జయోత్సవములో పాలివాడును అయిన ఆయనకు అది మరణమునకు, ప్రతిదిన మరణమునకు సూచన; అయినను జీవముకంటె అధికమైన జీవమునకు హామీ కూడ.50 అట్టి పరిచర్యకు తగినవాడెవడు? ఏలయనగా ఆయన అనేకులవలె51 లేడు—దేవుని వాక్యమును సంతలో అమ్ముకొనువారివలె, కల్తీచేయువారివలె, మోసముతో చిల్లరగా అమ్మువారివలె ఆయన లేడు; యథార్థతనుండి వచ్చినట్టుగా, దేవునినుండి వచ్చినట్టుగా—దేవుని సన్నిధిలో క్రీస్తుతో ఐక్యముగా ఆయన మాట్లాడుచున్నాడు.52

ఇది తనను తానే వారికి మెప్పించుకొనుటయా? వారియొద్దకు తనకు పరిచయ పత్రికలు అవసరమా?53 ఇక్కడ మరల, అత్యున్నతమైన, అత్యంత సున్నితమైన ఊహాశక్తికే ప్రత్యేకమైన, విచిత్రముగా కలగలిసిన అయినను శక్తివంతమైన ఉపమానములలో ఒకటి వచ్చుచున్నది. “మీరే మా పత్రిక,” అని పౌలు అనుచున్నాడు, “మా హృదయములమీద వ్రాయబడినది, మనుష్యులందరిచేత ఎరుగబడునది, చదువబడునది; మావలన పరిచర్య చేయబడిన క్రీస్తు పత్రికయని స్పష్టముగా కనబడునది; సిరాతో కాక జీవముగల దేవుని ఆత్మతో వ్రాయబడినది; రాతిపలకలమీద కాక మాంసమయమైన హృదయ ఫలకములమీద వ్రాయబడినది.”54 వారియొద్దకు తనకు సిఫారసు పత్రిక అవసరములేదు; మనుష్యులందరియెదుట వారే తన సిఫారసు పత్రిక. అది క్రీస్తు పత్రిక; దానికి తాను వ్రాయువాడును మోసికొనిపోవువాడును మాత్రమే.55 అది మోషే ధర్మశాస్త్రమువలె గ్రానైటు రాతిమీద చెక్కబడలేదు, వారి హృదయములమీద వ్రాయబడినది. ఈ విధముగా వారు ఒకవైపు పౌలు హృదయముమీద వ్రాయబడిన సిఫారసు పత్రికయై ఉన్నారు; మరొకవైపు ఆత్మచేత వారి స్వంత హృదయములమీద వ్రాయబడిన క్రీస్తు పత్రిక వారికున్నది; ఆ పత్రికకు పౌలు మానవ సాధనముగా ఉండెను.56

ఇది ధైర్యముతో కూడిన మాటయే; అయితే అది క్రీస్తు కలిగించిన నమ్మకమునుండి పుట్టినది, దేవుని కొరకైన పనికి సంబంధించినది. ఆ పని క్రొత్త నిబంధన పరిచర్య—చంపు అక్షరమునకు సంబంధించినది కాదు, జీవింపజేయు ఆత్మకు సంబంధించినది;57 దానికి కావలసిన సామర్థ్యమును దేవుడే ఇచ్చెను. ఎంత మహిమగల పరిచర్య! ధర్మశాస్త్ర పరిచర్య—తనలో తాను మరణమునకు నడిపించునది, భూసంబంధమైన అక్షరములతో వ్రాయబడినది, గ్రానైటు పలకలమీద చెక్కబడినది—అయినను అది ఎంత మహిమతో ప్రత్యక్షమాయెననగా, వేగముగా తొలగిపోవుచున్న మోషే ముఖపు మహిమనుబట్టి ఇశ్రాయేలీయులు ఆయన ముఖమును తేరిచూడలేకపోయిరి;58 అట్లయితే జీవపు పరిచర్య, నీతి పరిచర్య, ఆత్మ పరిచర్య ఎంత అధిక మహిమగలది! పోల్చిచూచినయెడల అది ఆ మొదటి మహిమను కేవలము చీకటిగా మార్చునంతగా ప్రకాశించుచున్నది,59 మరియు అది తాత్కాలికమైనది (διὰ δόξης) కాదు, స్థిరమైనది (ἐν δόξῃ). అట్టి పరిచర్య తనకు అప్పగింపబడినదను భావమే ఆయనకు ధైర్యమిచ్చెను. తాత్కాలికమైనది తొలగిపోవుటను ఇశ్రాయేలీయులు చూడకుండునట్లు మోషే తన ముఖముమీద ముసుకు వేసుకొనుచుండెను; వారితో మాటలాడునప్పుడు ఆయన తన ప్రకాశవంతమైన ముఖముమీద ధరించిన ఆ ముసుకు, ఆయన ధర్మశాస్త్రము వారికి చదివి వినిపింపబడినప్పుడు వారి కఠినమైన మనస్సులమీద ఇంకను ఉన్న ముసుకును పౌలుకు జ్ఞాపకము చేయుచున్నది; వారు మోషేనుండి క్రీస్తువైపునకు,60 అక్షరమునుండి ఆత్మవైపునకు, దాస్యమునుండి స్వాతంత్ర్యమువైపునకు తిరిగిన క్షణముననే ఆ ముసుకు తొలగుట ఆరంభమగును. అయితే ఆయనయు క్రీస్తు పరిచారకులందరును ముఖముమీద ముసుకు లేకయే, ఆయన సువార్త అను అద్దములో ప్రతిబింబించు ఆయన మహిమను తేరిచూచుచున్నారు; ఆ ప్రతిబింబమును అద్దములో చూచుచు,61 ఆత్మయైన ప్రభువునుండి వచ్చునట్లుగా అంతకంతకు అధికమగుచున్న ఆ మహిమను వారు పొందుచున్నారు. అట్టి పరిచర్య అప్పగింపబడినవాడు ఎట్లు ధైర్యము కోల్పోగలడు? పౌలు శత్రువులు ఆరోపించినట్లు ఆయన “సిగ్గుచేటైన చీకటి గుహలలోనికి” ఎట్లు దిగగలడు? అట్టి ఆరోపణలు పూర్తిగా అబద్ధములు.62 ఆయన కుయుక్తిగా నడుచుకొనలేదు; దేవుని పరిశుద్ధ వాక్యమును కల్తీచేయలేదు; తనకు కావలసిన ఒకే ఒక సిఫారసు పత్రిక—దేవుని దృష్టిలో సత్యమును ప్రతి మనస్సాక్షికి వెల్లడిపరచుటయే. తాను ప్రకటించిన సత్యములమీద ముసుకు ఏదియు లేదు; ముసుకు ఉన్నట్లయితే, అది నశించుచున్నవారి అంధకారమయమైన మనస్సులలో మాత్రమే ఉన్నది; ఈ ప్రస్తుత లోకపు దేవత63 వారి మనస్సులను అవిశ్వాసములోనికి ఎంతగా అంధకారమయము చేసెననగా, క్రీస్తు మహిమను గూర్చిన సువార్త ప్రకాశము వారిని వెలిగించలేకపోయెను. ఆయనే—ప్రభువైన యేసు క్రీస్తు, దేవుని స్వరూపి—ఆయనే, మేము కాదు, పౌలును నిజమైన అపొస్తలులందరును ప్రకటించినవాడు. తనను తానే వెదకుకొనుచున్నాడనియు, తనను తానే గొప్పచేసికొనుచున్నాడనియు ఆయనమీద ఆరోపణ వచ్చెను. తన సందేశపు మహిమను ఆయన ఎంత గొప్పగా ఎంచెనో, అట్లు ఎంచువానికి అట్టి పాపములు అసాధ్యములు. తనను గూర్చి ఆయన ప్రకటించగలిగినదల్లా—క్రీస్తే ప్రభువనియు, క్రీస్తు నిమిత్తము తాను వారికి దాసుడననియు మాత్రమే. ఏలయనగా, ఏ ముసుకును అడ్డులేకుండ క్రీస్తు మహిమను తేరిచూచుటవలన తన పరిచారకులు పొందిన ప్రకాశవంతమైన జ్ఞానము లోకమునకు వెలుగునిచ్చుటకై ప్రజ్వరిల్లవలెననియే దేవుడు వారి హృదయములలో ప్రకాశించెను.64

మహిమగల పరిచర్యయే; అయితే ఎంత బలహీనులైన పరిచారకులు! గిద్యోను కుండలలో దాచబడిన దివిటీలవలె, వారి వెలుగను నిధి మంటిపాత్రలలో ఉండెను;65 లోకముమీదను, లోకపు విగ్రహారాధనలమీదను వారు పొందిన విజయపు మహిమ తమదిగా కాక దేవునిదిగా ఉండుటకే అట్లు జరిగెను. అందుచేతనే వారు ఒకేసారి బలహీనులును బలవంతులునై ఉండిరి—తమలో తాము బలహీనులు, దేవునియందు బలవంతులు—“అన్ని విషయములలో శ్రమపడుచున్నను నలిగిపోవుటలేదు; అయోమయములో ఉన్నను నిరాశపడుటలేదు; హింసింపబడుచున్నను విడువబడలేదు; క్రిందపడద్రోయబడినను నశించిపోలేదు; యేసు జీవముకూడ మా శరీరమందు ప్రత్యక్షమగునట్లు, ప్రభువైన యేసు క్రీస్తు మరణమును మా శరీరమందు ఎల్లప్పుడు మోసికొని తిరుగుచున్నాము. ఏలయనగా జీవించియున్న మేము, యేసు జీవముకూడ మా మర్త్యశరీరమందు ప్రత్యక్షమగునట్లు, యేసు నిమిత్తము ఎల్లప్పుడు మరణమునకు అప్పగింపబడుచున్నాము. కాబట్టి మరణము మాయందు కార్యసాధకమగుచున్నది—క్రీస్తు నిమిత్తమును మీ నిమిత్తమును మేము దినదినము చనిపోవుచున్నాము గనుక—అయితే జీవము మీయందు కార్యసాధకమగుచున్నది.” శ్రమలు ముఖ్యముగా మావి; ఆశీర్వాదములు మీవి. అయినను మా ఈ దినదిన మరణము తరువాత పునరుత్థానము ఉన్నదని మాకు తెలియును. క్రీస్తును లేపినవాడు, శ్రమలతో నిండిన మా జీవితముల ఈ ప్రతిదిన మరణమునుండియు,66 అవి ముగియు ఆ మరణమునుండియు మమ్మును లేపును; కృప అధికమగుటవలనను, కృతజ్ఞతాస్తుతులు మరి అధికముగా విస్తరించుటవలనను ఆయన మమ్మును మీతోకూడ దేవుని మహిమకు అర్పించును. ఈ కారణముచేత మేము పిరికితనము చూపకున్నాము; మా బాహ్య మనుష్యుడు నశించుచున్నను, అంతరంగ మనుష్యుడు దినదినము నూతనపరచబడుచున్నాడు. మా కన్నులు కనబడువాటిమీద కాక కనబడనివాటిమీద నిలుపబడియున్నవి గనుక, మా క్షణికమైన తేలికపాటి శ్రమ నిత్యమైన మహిమ భారమును మాకొరకు అంతకంతకు అధికముగా సిద్ధపరచుచున్నది; ఏలయనగా కనబడునవి తాత్కాలికమైనవి, కనబడనివి నిత్యమైనవి.67 మా భూసంబంధమైన శరీరములనే గుడారములు తీసివేయబడును; అప్పుడు మాకు నిత్యమైన నివాసము కలుగును. ఈ మాంసమయమైన గుడారములో మేము మూలుగుచున్నాము, భారము మోయుచున్నాము;68 మర్త్యమైనది జీవముచేత మింగివేయబడునట్లు, పరలోకమునుండి వచ్చు మా నివాసమును ఒక వస్త్రమువలె దీనిమీద ధరించుకొనవలెనని ఆశపడుచున్నాము—నేను ఊహించుచున్నట్లుగా, మేము నిజముగా శరీరములేనివారముగా కనబడము గనుక.6970 ఈ ఉద్దేశము కొరకే మమ్మును సిద్ధపరచిన దేవుడు, అది అట్లే జరుగునని తన ఆత్మ అను సంచకరువును మాకిచ్చెను. కాబట్టి మేము విశ్వాసమువలన నడుచుకొనుచున్నాము గనుక, మరణము మాకు తన భయమంతటిని కోల్పోయినది; అది మా ప్రభువు సన్నిధికి మరి సమీపముగా చేరుటకు ప్రవేశము మాత్రమే. ఆయనను సంతోషపెట్టుటే మా ఏకైక ఆకాంక్ష; ఏలయనగా శరీరముచేత చేయబడినవాటిని పొందుటకు మనలో ప్రతివాడును ఆయన న్యాయపీఠము ఎదుట నిలువవలెను;—మన మేలుకు, కీడుకు తగినట్టుగానే ప్రతిఫలము పొందుదుము; అది ఇష్టానుసారముగా విధించబడు శిక్షవలన కాదు, సహజ పరిణామముగానే.71 ఇది మా భయంకరమైన నమ్మకము; దీనిని మీదిగా చేయుటకు మేము ప్రయాసపడుచున్నాము.72 మా యథార్థత దేవునికి ఇదివరకే స్పష్టము; అది మీ మనస్సాక్షులకును స్పష్టమగునని నిరీక్షించుచున్నాము. ఏలయనగా ఇదంతయు మేము మమ్మును మేమే మెప్పించుకొనుటకు చెప్పుటలేదు; పైపై విషయములనుబట్టి మాత్రమే అతిశయపడువారికి వ్యతిరేకముగా, మమ్మును గూర్చి మీరు అతిశయపడుటకు మీకు ఏదైనా ఉండవలెననియే చెప్పుచున్నాము. మేము వెఱ్ఱివారమని వారు అందురు73—సరే, అట్లయితే అది దేవుని కొరకే; మేము స్వస్థబుద్ధి గలవారమైతే అది మీ కొరకే.74 మమ్మును బలవంతము చేయు ఒకే ఒక ప్రేరణ క్రీస్తు ప్రేమయే. ఆయన అందరికొరకు మరణించెను గనుక, ఆయన మరణములో అందరును పాపమునకు మరణించిరి; కాబట్టి ఆయన మరణమునకు కారణమిదే—మనము మనకొరకు కాక, మనకొరకు మరణించి తిరిగి లేచినవాని కొరకు జీవించుటయే. కాబట్టి ఇకమీదట పూర్తిగా ఆత్మసంబంధమైనది కాని ఏ సంబంధమును ఆయనతో మేము ఎంచము. మీ యెరూషలేము దూతలు తాము సజీవుడైన క్రీస్తును ఎరిగియుంటిమని అతిశయపడుచు, తద్వారా మాకంటె తాము గొప్పవారమని వాదించుచున్నారు. అట్టి వాదనను మేము ఎప్పుడైనా అంగీకరించియుంటే—సజీవుడైన క్రీస్తును చూచితిమను దానిమీద ఎప్పుడైనా ఆధారపడియుంటే—ఈ క్షణమునుండి అట్టి అభిప్రాయములన్నిటిని మేము విడనాడుచున్నాము.75 ‘క్రీస్తునందున్నవాడు నూతన సృష్టి; పాతవి గతించెను; ఇదిగో అన్నియు నూతనమాయెను.’ మేము ప్రకటించునది ఆత్మసంబంధమైన క్రీస్తునే, మహిమపరచబడిన క్రీస్తునే—దేవుడు మనకొరకు ఎవనిని పాపముగా చేసెనో ఆయననే—ఎవనియందు దేవుడు లోకమును తనతో సమాధానపరచుకొని, వారి అపరాధములను వారిమీద మోపలేదో ఆయననే. మా పరిచర్య దేవుడు మాకు అప్పగించిన సమాధాన పరిచర్యయే; దాని ఆధారముగానే మేము క్రీస్తు తరపున రాయబారులమై, దేవునితో సమాధానపడుడని మిమ్మును బతిమాలుచున్నాము. “పాపమెరుగని ఆయనను మనకొరకు పాపముగా చేసెను; ఆయనయందు మనము దేవుని నీతిమంతులమగుటకే.”76 కాబట్టి ఆయనతో జతపనివారమై, ఈ రక్షణ దినమున ఆయన కృపను అంగీకరించుటను వ్యర్థము చేసికొనవద్దని మిమ్మును బతిమాలుచున్నాము. మా ఈ పరిచర్య దూషింపబడకుండునట్లు, మేము ఏ విషయములోను తప్పుపట్టుటకు తగిన కారణమేదియు ఇవ్వకున్నాము; అన్ని విషయములలోను దేవుని పరిచారకులముగా మమ్మును మేము మెప్పించుకొనుచున్నాము77—“బహు సహనములోను, శ్రమలలోను, అవసరములలోను, ఇబ్బందులలోను, దెబ్బలలోను, చెరసాలలలోను, అల్లరులలోను, కష్టములలోను, నిద్రలేని రాత్రులలోను, ఉపవాసములలోను, పవిత్రతలోను, జ్ఞానములోను, దీర్ఘశాంతములోను, దయలోను, పరిశుద్ధాత్మలోను, నిష్కపటమైన ప్రేమలోను, సత్యవాక్యములోను, దేవుని బలములోను, కుడియెడమల నీతి ఆయుధములతోను, ఘనతతోను ఘనహీనతతోను, అపకీర్తితోను సుకీర్తితోను; మోసగాండ్రవలె ఉన్నను సత్యవంతులము; ఎవరును ఎరుగనివారివలె ఉన్నను బాగుగా ఎరుగబడినవారము; చనిపోవుచున్నవారివలె ఉన్నను ఇదిగో జీవించుచున్నాము; శిక్షింపబడుచున్నను చంపబడుటలేదు; దుఃఖపడుచున్నను ఎల్లప్పుడు సంతోషించుచున్నాము; దరిద్రులమైనను అనేకులను ధనవంతులనుగా చేయుచున్నాము; మాకేమియు లేకున్నను సమస్తమును పూర్ణముగా కలిగియున్నాము.”78

తన నోరు తెరవబడియున్నదనుటకును, తన హృదయము వారియెడల విశాలమైయున్నదనుటకును రుజువుగా, ఉద్రేకముతో కూడిన ఈ వాక్‌ప్రవాహమును ఆయన సూచించుట సముచితమే. వారి సంకుచితమైన అసూయలకును, అనుమానములకును బదులుగా, కుమారులవలె వారును అదే విశాల హృదయముతో తనను ప్రేమించి, తనకు అదే విధముగా ప్రతిఫలము చెల్లించవలెననియు, అవిశ్వాసముతో తమకున్న సరిపడని జంటకాడి బంధమునుండి79 తమను తాము వేరుపరచుకొనవలెననియు వేడుకొనుటకును అదే ఆధారము. నీతికిని వెలుగునకును, అధర్మముతోను చీకటితోను ఉండు అసహజమైన భాగస్వామ్యములు, సామరస్యములు, ఒప్పందములు; క్రీస్తుకును పనికిమాలినదానికిని80 ఉండు సంబంధము; దేవుని ఆలయమునకును విగ్రహములకును ఉండు సంబంధము—ఇవి దేవుని మహిమగల వాగ్దానములను కోల్పోజేయును.81 లోపలనుండియు, బయటనుండియు వచ్చు ఈ కల్మషములనుండి వారు తమను తాము శుద్ధిచేసికొనవలెను. అటుపిమ్మట తాను చెప్పినదంతటిని దృఢపరచుటకును, ప్రస్తుతమునకు ఈ విషయమును ముగించుటకును ఆయన ఇట్లు ఎలుగెత్తి చెప్పుచున్నాడు: ‘మమ్మును చేర్చుకొనుడి! మేము ఎవనికిని అన్యాయము చేయలేదు, ఎవనిని చెరుపలేదు, ఎవనిని మోసగించలేదు—మామీద మోపబడిన అట్టి ఆరోపణలు కేవలము అబద్ధములు. మిమ్మును దోషులనుగా తీర్చుటకు నేను వీటిని ప్రస్తావించుటలేదు. కలిసి చనిపోవుటకును కలిసి జీవించుటకును మీరు నా హృదయములో ఉన్నారని ఇదివరకే చెప్పితిని. మాసిదోనియలో శ్రమలన్నిటి మధ్యను నామీదికి అపారమైన తీవ్రతతో వచ్చిన ఓదార్పునుబట్టియు, అతిశయమైన ఆనందమునుబట్టియు నేను ఇంత ధైర్యముగా మాట్లాడుచున్నాను—బయట పోరాటములు, లోపల భయములు ఉండెను. అయితే దీనులను ఓదార్చు దేవుడు82 తీతు రాకవలనను, నా పత్రికను మీరు అంగీకరించిన తీరును గూర్చిన శుభవార్తవలనను, నాయెడల మీకున్న ఆరాటమువలనను, మీ దుఃఖమువలనను, నా నిమిత్తము అది రేపిన ఆసక్తివలనను మమ్మును ఓదార్చెను. ఒకప్పుడు నేను దానిని వ్రాసినందుకు విచారించితిని; అయితే అది మిమ్మును బాధపెట్టినను, ఇక నేను విచారించుటలేదు; ఏలయనగా ఆ బాధ పరిశుద్ధమైనది, స్వస్థపరచునది; అది మీలో ఆసక్తిని రేపినది—మిమ్మును మీరు సమర్థించుకొనుటను, తప్పుమీద ఆగ్రహమును, నాయెడల భయమును ఆరాటమును, దేవునికొరకైన ఆసక్తిని, తప్పు చేసినవానికి శిక్షను అది కలిగించినది. ఈ తగాదాలో ఒక పక్షమునైనను వహించుటకు నేను మీకు వ్రాయలేదు; నాయెడల మీకున్న భక్తియు ప్రేమయు దేవునియెదుట మీకే వెల్లడియగుటకే83 వ్రాసితిని. ఆ మనుష్యులను గూర్చి—వారి తప్పును, వారి తగాదాను గూర్చి—నాకు లక్ష్యము లేదు. నాకు మీయందే లక్ష్యము. మీరు ఆ పరీక్షలో నిలిచితిరి. మిమ్మును గూర్చి తీతుతో నేను అతిశయపడి చెప్పినదంతటిని మీరు నిజము చేసితిరి; మీరు అతనిని ఎంత గౌరవముతోను విధేయతతోను చేర్చుకొంటిరో, అది అతని విషయమై నాకు గాఢమైన ఆనందమును, మీ విషయమై అతనికి గాఢమైన అనురాగమును కలిగించినది. కాబట్టి అన్ని విషయములలోను మీ విషయమై నేను ధైర్యముగా ఉన్నందుకు సంతోషించుచున్నాను.’84

దీనికి ఒక రుజువును ఆయన వారికి ఇచ్చుటకు ముందుకు సాగుచున్నాడు. మాసిదోనియ సంఘములు తాము దరిద్రులైనను,85 శ్రమలలో ఉన్నను, తమంతట తామే ఉదారముగా, పూర్తి ఆత్మసమర్పణతో, తన కోరికలయెడల అనురాగపూరితమైన ఉత్సాహముతో, తన నిరీక్షణకు మించి మొదట తమను తాము దేవునికి అప్పగించుకొని, పరిశుద్ధుల కొరకైన చందాలో పెద్ద మొత్తములో పాలుపంచుకొనుటయే గాక, దాని నిర్వహణలో పాలుపొందవలెనని తనను బతిమాలిరని ఆయన వారికి చెప్పుచున్నాడు. దీనివలన ప్రోత్సాహము పొంది, వారిమధ్య తాను ఆరంభించిన మిగిలిన మంచి పనితోపాటు ఈ విషయపు ఏర్పాటును కూడ ముగించుమని తీతును కోరెను. వారు అనేక వరములలోను కృపలలోను విస్తరిల్లుచున్నారు గనుక, దీనిలోను విస్తరిల్లవలెను. తాను వారికి ఆజ్ఞాపింపగోరుటలేదు; ఇతరులు చేసినదానిని మాత్రమే వారికి తెలియజేసి, (తన కొరకు కాక) వారి ప్రేమకు ఒక రుజువును కోరుచున్నాడు—క్రీస్తు తన స్వంత దరిద్రతవలన ఇతరులను ధనవంతులనుగా చేయుటలో వారికి మాదిరి చూపినట్లే. చందాను వారే మొదట ఆరంభించిరి, అయితే మాసిదోనియ దానిని మొదట ముగించినది. తమ శక్తికి మించి వారు ఇయ్యనక్కరలేదు; ఏలయనగా దేవుడు కానుకవైపు చూడక ఇచ్చువాని మనోభావమునే చూచును. ఇతరులకు సుఖము కలిగించుటకై వారిని దరిద్రులనుగా చేయుటయు ఆయన కోరిక కాదు; అవసరమైన సమయములో యూదుల సంఘములకును అన్యజనుల సంఘములకును మధ్య పరస్పర సహాయము నెలకొల్పుటయే ఆయన ఉద్దేశము. తీతు ఈ బాధ్యతను సంతోషముగా స్వీకరించెను; అతనితోపాటు, సువార్త విషయములో ఎవని ప్రశంస సంఘములన్నిటిలో ప్రసిద్ధమైయున్నదో, ఈ పనికొరకు సంఘములచేత ప్రత్యేకముగా ఎన్నుకొనబడెనో, ఆ సహోదరుని కూడ ఆయన పంపెను; ఏలయనగా నీచమైన ఆరోపణలకు ఏ మాత్రము ఆస్కారమివ్వకూడదను పౌలు నిశ్చయము ఎంత గట్టిదనగా, ఆ ధనముతో తనకు స్వయముగా ఏ సంబంధమును ఉండకూడదనుకొనెను.86 తీతుతోను ఈ సహోదరునితోను ఆయన మూడవ వానిని కూడ పంపెను; అతని ఆసక్తి అనేక సందర్భములలో అనేకసార్లు పరీక్షింపబడినది; ఇప్పుడు కొరింథీయులయందు తనకున్న నమ్మకమువలన అతడు ప్రత్యేకముగా ప్రేరేపింపబడెను. ఈ ముగ్గురు దర్శకులను గూర్చి ఏమైనా తెలిసికొనగోరినయెడల—తీతు వారియెడల తనకు భాగస్థుడును జతపనివాడును; మిగిలిన ఇద్దరు సహోదరులు సంఘముల ప్రతినిధులు,87 క్రీస్తు మహిమ. కొరింథీయులు తమ ప్రేమకు ఒక రుజువును, వారిని గూర్చి తాను అతిశయపడినదానికి సంఘములన్నిటియెదుట ఒక సమర్థనను ఇయ్యవలెను. ఈ చందా సాధారణముగా ఎంత అవసరమో దానిని గూర్చి తాను ఏమియు చెప్పనక్కరలేదు. వారి ఆసక్తిని గూర్చి ఆయన అతిశయపడుచు, అకయవారు సంవత్సరము క్రితమే సిద్ధముగా ఉండిరని మాసిదోనియ సంఘములతో చెప్పియుండెను. ఈ విషయములో తాను పొరపడితినేమోనని భయపడుటకు కొంత కారణము ఉండెను—వారి సిద్ధసన్నద్ధమైన మాటలను నిజముగా జరిగిన పనిగా తాను పొరబడి ఎంచియుండవచ్చును. అందుచేతనే ఈ సహోదరులను ముందుగా పంపెను; ఏలయనగా తాను వచ్చినప్పుడు మాసిదోనియవారు తనతోకూడ వచ్చి, వారిని సిద్ధపడనివారినిగా చూచినయెడల—వారి సంగతి అట్లుంచి—అబద్ధమని తేలిపోవు ఆ అతిశయమునుబట్టి తానే సిగ్గుపడవలసివచ్చును. కాబట్టి దేవుడు వారికి ప్రతిఫలమిచ్చునని నమ్మి, ఇష్టపూర్వకమైన ఔదార్యమును చూపవలెనని ఆయన వారిని హెచ్చరించుచున్నాడు. వారు గొణుగుకొనుచు కాక, ఉదారముగా ఇయ్యవలెను. “అయితే (ఇది గమనించుడి)—కొంచెముగా విత్తువాడు కొంచెముగానే కోయును; ఆశీర్వాదములతో విత్తువాడు ఆశీర్వాదములతోనే కోయును.”88 “మీరు అన్ని విషయములలో ఎల్లప్పుడు సంపూర్ణమైన సమృద్ధి కలిగి, ప్రతి సత్కార్యములో విస్తరిల్లునట్లు, దేవుడు సమస్త కృపను మీయందు విస్తరింపజేయ శక్తిమంతుడు.” ఈ చందా పరిశుద్ధులకు సహాయము కొరకు మాత్రమే కాదు; అది రేపిన దేవునికి కృతజ్ఞతాస్తుతులవలనను, వారికొరకైన ప్రార్థనలవలనను దేవుని మహిమ కొరకును. దానిని పొందినవారు అది యథార్థమైన భక్తికి గురుతని దేవుని మహిమపరచుదురు; వారియందు విస్తరించుచున్న దేవుని కృపనుబట్టి ప్రేమతో వారియెడల ఆరాటపడుదురు. కృతజ్ఞతతో నిండిన ఆ గ్రహీతల భావములతో తనను తాను ఏకము చేసికొనుచు ఆయన ఇట్లనుచున్నాడు—“వర్ణింపశక్యముకాని ఆయన వరమునుబట్టి దేవునికి స్తోత్రము.”89

ఈ ఘట్టం దగ్గర ఈ పత్రిక యొక్క ధోరణి పూర్తిగా మారిపోతుంది — ఎంతగా మారిపోతుందంటే, ఈ భాగాన్ని (10:1–13:10) చాలామంది ఒక ప్రత్యేకమైన పత్రికగా భావించడమే కాక, 7:8–12లో సూచించబడిన ఆ కఠినమైన లేఖ ఇదేనని కూడా చాలా సమంజసమైన కారణాలతో గుర్తించారు; ఆ లేఖే కొరింథీయులకు అంత వేదన కలిగించి, వారిని అంత తీవ్రమైన ప్రయత్నానికి పురికొల్పింది, మరియు దానిని సాధారణంగా మనకు లభ్యమైన మొదటి పత్రికగానే గుర్తిస్తారు.90 అయితే అన్ని ప్రతులలోని సాక్ష్యానికి విరుద్ధంగా ఇలాంటి ఏ ఊహనైనా అంగీకరించడం కష్టం; పైగా వేర్వేరు సంఘముల మధ్య వార్తలు నిరంతరం రాకపోకలు సాగిస్తూ ఉండేవని గుర్తుంచుకుంటే, ఇంకా సరళమైన, సహజమైన ఊహ ఇదే: పత్రిక మొదటి భాగం ఆయన వారిని గూర్చి ఆందోళనలో ఉన్నప్పుడు వ్రాయబడినట్లే, రెండవ భాగం తీతు రాకతో ఆయన మనసు తేలికపడిన తరువాత వ్రాయబడినట్లే, ఈ మూడవ భాగం మరొక వార్తాహరుడు వచ్చిన తరువాత వ్రాయబడి ఉంటుంది. ఆ వార్తాహరుడు దుర్వార్త తెచ్చాడు — యెరూషలేము నుండి ఒక బోధకుడు వచ్చాడనీ, పౌలు ఇంతవరకు ఎదుర్కొన్న ఎవరికంటెను ఆ వ్యక్తి వ్యతిరేకత మరింత స్పష్టమైనదీ, మరింత నీతిబాహ్యమైనదీ అనీ. అది ఏది ఏమైనప్పటికీ, ఈ అధ్యాయాలు పూర్వ భాగాలకంటె పూర్తిగా భిన్నమైన మనోభావంతో వ్రాయబడ్డాయనేది నిశ్చయం.91 ఇంతవరకు మనం వింటూ వచ్చిన మృదువైన హృదయోద్గారమూ, ఆత్మీయమైన ప్రశంసా ఇందులో లేవు; బదులుగా అణచుకున్న ఆగ్రహపు ధోరణి ఉంది. అందులో మృదుత్వము చేదైన వ్యంగ్యముతో పోరాడుతూ కొన్నిచోట్ల భాషను శ్రమతో కూడినదిగాను, అస్పష్టముగాను చేస్తుంది92 — తన ఉద్రేకము సూచించే ప్రతిదీ చెప్పకుండా కష్టపడి తనను తాను అదుపు చేసుకునేవాని మాటల వలె. అయినను ఈ వ్యంగ్యమంతటిలోను “క్రీస్తు యొక్క సాత్వికమూ మృదుత్వమూ” రాజ్యమేలుతున్నాయని గమనించడం ఎంతో ఆసక్తికరము; కీర్తనాకారుల వలె ఆయన ఒక్క శాపవాక్యమైనను పలుకలేదు. అంతేగాక అధికారపూర్వకమైన ఆజ్ఞాధోరణి కూడా ఇందులో ఉంది; తన సహనమంతా ఇంత దారుణంగా అపార్థం చేసుకోబడినందున, చివరి ఆధారంగా ఆ ధోరణిని ఆయన తప్పక స్వీకరించవలసి వచ్చింది. వారిలో కొందరు — ముఖ్యంగా ఒక వ్యక్తి93 — పౌలుపై చాలా స్వేచ్ఛగా నిందలూ విమర్శలూ కురిపిస్తూ వచ్చారు: ఆయన రూపము అల్పమైనదని;94 ఆయన మాటలో శిక్షణ లేనివాడని;95 ఆయన కేవలం పత్రికలలోను, దూరంగా ఉన్నప్పుడు మాత్రమే ధైర్యవంతుడని; ఆయన “శరీరానుసారముగా” నడుచుకుంటున్నాడని;96 ఆయన నిస్సందేహముగా బలహీనుడనీ, బహుశా పిచ్చివాడనీ.97 వారు క్రీస్తుతో తమకున్న సన్నిహిత సంబంధమును ఆత్మప్రశంసకు ఆధారముగా చూపుతూ వచ్చారు;98 వేరొక యేసును, భిన్నమైన సువార్తను ప్రకటిస్తూ, భిన్నమైన ఆత్మను అందిస్తూ వచ్చారు;99 తాము శ్రమపడని పరిచర్యా క్షేత్రాలలోకి తామే చొచ్చుకుపోతూ కూడా, తమ ఆధిక్యతను గూర్చి కొలత లేకుండా అతిశయిస్తూ వచ్చారు;100 మరియు గుసగుసల మోహప్రలోభాలతో కొరింథీయులను వారి తొలి విశ్వాసపు నిష్కపటత నుండి మళ్లించుతూ వచ్చారు.101 పౌలు తనను తానే పోషించుకుంటూ పడిన శ్రమకూ, ఆయన సహనానికీ పూర్తి విరుద్ధముగా, ఈ మనుష్యులూ వారి నాయకుడూ అపొస్తలిక అధికారమునకు తమ హక్కును దురహంకారము, దురాశ, హింసల ద్వారా నిలబెట్టుకున్నారు;102 దీనినిబట్టి, తన విశ్వాసులపై పెత్తనము చెలాయించక వారిపట్ల ఏమాత్రమైనా పరిగణన చూపిన తన బలహీనత తనకు అవమానకరమైనదని పౌలు వ్యంగ్యముగా అన్నాడు. ఆశ్చర్యకరమైన విషయమేమంటే, ఈ వ్యక్తి యొక్క, ఆయన గుంపు యొక్క పరిచర్యా, బోధా చంచలచిత్తులైన కొరింథీయుల హృదయాలలో స్పష్టమైన ప్రతిధ్వనిని రేకెత్తించాయి. వారు ఆ బోధకులను వారు తమను తాము ఎంచుకున్న కొలత ప్రకారమే స్వీకరించారు; వారి అమిత డాంబికపు ప్రకటనలకు మిరుమిట్లు గొలిపారు; వారి దురాశ యొక్క “విద్యుత్ చేప స్పర్శ” చేత మొద్దుబారిపోయారు; తమ నిజమైన బోధకుని కోరికలను, ఆజ్ఞలను ధిక్కరించే తెగువలో స్థిరపడిపోయారు.103

ఈ చొరబాటుదారుల మీదనే పౌలు తన ఆగ్రహపూరితమైన, వ్యంగ్యభరితమైన, ఎదురు చెప్పలేని సమాధానమును విసురుతున్నాడు. “రూపములో అల్పుడైన”104 ఆయన, క్రీస్తు యొక్క మృదుత్వమును సాత్వికమును బట్టి వారిని బతిమాలుతున్నాడు — తాను వచ్చినప్పుడు, తాను “శరీరానుసారముగా నడుచుకున్నను,” తాను ఉపయోగించే ఆయుధాలు మాత్రము శరీరసంబంధమైనవి కావని చూపవలసిన అగత్యము తనకు కలుగకుండా ఉండాలని. ఆ ఆయుధాలు దురహంకారమును అణచుటకు, అవిధేయతను శిక్షించుటకు, వ్యతిరేకత యొక్క దుర్గములను నేలమట్టము చేయుటకు, ప్రతి ఆలోచనను క్రీస్తుకు విధేయత చూపేలా బంధించుటకు చాలినంత బలమైనవి. వారు బాహ్యరూపమునుబట్టి తీర్పు తీర్చుతున్నారా? ఆయన నామమును ఉపయోగించుకునే ఆ గుంపులోని ఏ సభ్యుని కంటెను తాను క్రీస్తుకు తక్కువ సన్నిహితుడు కాదని వారు తెలుసుకుంటారు. తాను అతిశయించదగిన ఒక అధికారము మీద — అయితే నాశనము కొరకు కాక వారి క్షేమాభివృద్ధి కొరకు దేవుడు తనకిచ్చిన అధికారము మీద — ఆధారపడిన తన వ్యక్తిగత చర్య, తన పత్రికల వలెనే బరువైనదిగా, శక్తివంతమైనదిగా, వారిని భయపెట్టగలదిగా ఉండగలదని వారు తెలుసుకుంటారు.105 నిజానికి తనను ఇతరులతో పోల్చుకునే ఆ నీచమైన రంగములోకి వారితో దిగే సాహసము తానేమీ చేయడు;106 అలాంటి పోలిక తన ప్రత్యర్థుల అవివేకమునే రుజువు చేస్తుంది. అలాగే తన అతిశయమును అపరిమితమైన హద్దుల వరకు సాగదీయడములో వారిని అనుకరించడు. దేవుడు తనకిచ్చిన కొలత త్రాటి పరిధికే తన అతిశయమును పరిమితము చేసుకుంటాడు; ఆ పరిధి ఏమాత్రమూ సాగదీయకుండానే వారిని చేరుకునేంత విశాలమైనది — ఆయన సువార్త మొదట వారిని చేరుకున్నట్లే. ఎందుకంటే, తన ప్రత్యర్థుల వలె కాక, ఆయన తనవి కాని పరిచర్యా క్షేత్రాలలో ఈ అతిశయమును సాగించడము లేదు; పైగా వారి విశ్వాసము వృద్ధి పొందుతూ ఉండగా తాను మరింత ఘనముగా ఎంచబడతాననీ, తన పని యొక్క హద్దు ఇంకా విశాలమైన, ఇంకా ప్రయత్నించని ప్రాంతాలకు విస్తరిస్తుందనీ ఆయనకు నిరీక్షణ ఉంది. కాబట్టి అతిశయించువాడు ప్రభువునందే అతిశయించనిమ్ము; ఎందుకంటే అతిశయించే హక్కుకు గీటురాయి ఆత్మప్రశంసలో లేదు, ప్రభువు ఇచ్చే మెప్పులోనే ఉంది.107

ఈ బుద్ధిహీనతలో కొంచెముసేపు తనను సహించమని ఆయన వారిని బతిమాలుతున్నాడు — కాదు, వారు తప్పక సహిస్తారని ఆయనకు నమ్మకము.108 వారి విషయములో ఆయనకు దైవికమైన ఈర్ష్య ఉంది; వారిని పవిత్రమైన కన్యగా క్రీస్తుకు సమర్పించాలని ఆయన కోరుతున్నాడు; అయితే సర్పము హవ్వను మోసగించినట్లు వారు తమ నిష్కపటత నుండి మళ్లించబడతారేమోనని భయపడుతున్నాడు. ఈ కొత్త బోధకుడు వేరొక యేసును, భిన్నమైన ఆత్మను, భిన్నమైన సువార్తను ప్రకటిస్తున్నట్లయితే, ఆయనను సహించడము వారికి తేలికయ్యేదే (అలా కనబడుతుంది);109 కాని అతడు అదే యేసును ప్రకటిస్తున్నానని చెప్పుకుంటున్నాడు, అలా అయినప్పుడు అతనికి పౌలుకంటె ఎక్కువ అధికారమేమీ లేదు — ఆ మహా-అపొస్తలులకంటె తాను ఏ విషయములోను తక్కువవాడను కానని పౌలు వాదించాడు.110 వాక్చాతుర్యములో తాను కేవలము ఒక సామాన్యుడై ఉండవచ్చు, కాని తన జ్ఞానములో మాత్రము ఏ లోపమూ లేదు; వారి విషయములో దీనికి రుజువు అందరి మధ్యను, అన్ని విషయాలలోను స్పష్టముగా ఉంది111 — వారిని హెచ్చించుటకై తనను తాను తగ్గించుకొని, ఉచితముగా వారికి బోధించడము తప్పు అయితే తప్ప. ఇతర సంఘములను ఆయన కొల్లగొట్టాడు — కొరింథీయులకు బోధిస్తూ, తన జీతమును ఇతరుల నుండి పొందుతూ. వారి మధ్య ఉన్నప్పుడు నిజముగా అవసరతలో ఉన్నను, తాను ఏదో విద్యుత్ చేప అయినట్లు తన డిమాండ్లతో వారిని మొద్దుబార్చలేదు; బదులుగా మాసిదోనియ వారి సహాయము పొందాడు; వారిపై ఏ భారమునైనను మోపకుండా తనను తాను కాపాడుకున్నాడు, ఇక ముందు కూడా కాపాడుకుంటాడు. ఆ అతిశయమునకు ఎవరూ అడ్డు రాకూడదు;112 తాను వారిని ప్రేమించనందున కాదు (అది దేవునికే తెలుసు), గాని అవకాశము కోరుకునేవారికి ఆ అవకాశమును తెగగొట్టుటకే; మరియు ఈ అతిశయపు విషయములో తానూ తన ప్రత్యర్థులూ ఒకే స్థాయిలో నిలబడాలనే. ఈ చివరి మాట ఒక పదునైన వ్యంగ్యము; ఎందుకంటే పౌలు డబ్బు తీసుకుంటున్నాడని వారు నిందించినట్లయితే, తాను చేయని పనిని — వారే చేస్తున్న పనిని — ఆయనపై మోపినట్లే.113 “అలాంటివారు,” అని ఆయన తీవ్రమైన కాఠిన్యముతో కలుపుతున్నాడు, “అబద్ధపు అపొస్తలులు, మోసకరమైన పనివారు, తమను తాము క్రీస్తు అపొస్తలులుగా మార్చుకొనువారు; ఇది ఆశ్చర్యపడవలసిన విషయమేమీ కాదు, ఎందుకంటే సాతానే తనను తాను వెలుగుదూతగా మార్చుకుంటాడు.114 కాబట్టి వాని పరిచారకులు కూడా తమను తాము నీతి పరిచారకులుగా మార్చుకుంటే అది గొప్ప విషయమేమీ కాదు; వారి అంతము వారి క్రియల చొప్పుననే ఉంటుంది. మరల చెబుతున్నాను, ఎవరును నన్ను బుద్ధిహీనునిగా ఎంచవద్దు; ఒకవేళ అలా ఎంచినట్లయితే, బుద్ధిహీనుని అంగీకరించినట్లే నన్నునూ అంగీకరించండి, అప్పుడు వారివలె నేనుకూడ కొంచెము అతిశయించగలను.” ఈ పట్టుదలతో కూడిన అతిశయమునకు ఆయన ఏ ఉన్నతమైన, పరిశుద్ధమైన, ఆత్మసంబంధమైన హోదానూ ఆపాదించుకోలేదు. అది ఒక బుద్ధిహీనతే, కాని తానే ఎంచుకున్న బుద్ధిహీనత కాదు. చాలామంది ఈ లోకసంబంధమైన అతిశయపు పద్ధతిని అవలంబిస్తున్నారు కాబట్టి, ఆయన వారి ఆయుధాలతోనే వారిని ఎదుర్కొంటాడు; మరియు కొరింథీయులు అంత జ్ఞానులు కాబట్టి, హాని కలిగించని బుద్ధిహీనులను వారు సంతోషముగా సహిస్తారని ఆయనకు నమ్మకము — ఎందుకంటే వారు అంతకంటే చాలా అభ్యంతరకరమైన వారిని సహించారు: వారిని బానిసలుగా చేసినవారిని, మ్రింగివేసినవారిని,115 మోసగించినవారిని — అత్యంత గర్వపూరితమైన డాంబికాలు ప్రకటించుకున్నవారిని — వారి ముఖముపై కొట్టినవారిని.116 “నిజమే, ఇదంతా నాకు అపకీర్తియే; అలాంటి ప్రవర్తనను నేను అవలంబించనందున నేనెంత బలహీనుడనో అది చూపిస్తుంది. అయినను, ఈ బుద్ధిహీనమైన రీతిగా మాట్లాడుతూ చెబుతున్నాను — వారికి ఈ తెగువను కలిగించే ప్రతి అర్హతా నాకును ఉంది. వారివలెనే నేనుకూడ హెబ్రీయుడను, ఇశ్రాయేలీయుడను, అబ్రాహాము సంతానమును;117 వారు తాము అని చెప్పుకుంటున్నట్లు నేను క్రీస్తు పరిచారకుడను మాత్రమే కాదు, (నేను పూర్తి పిచ్చితనముతో మాట్లాడుతున్నాను) దానికంటె ఎక్కువ.” తరువాత ఏ జీవితచరిత్రలోనైనా ఎన్నడూ వ్రాయబడని అత్యద్భుతమైన భాగము వస్తుంది; ఆ భాగము ముందు అత్యధికముగా శ్రమపడిన పరిశుద్ధుల అత్యంత ప్రమాదకరమైన జీవితాలు కూడా అల్పముగా కనిపిస్తాయి; పౌలు జీవిత వివరాలను గూర్చిన మన జ్ఞానము ఎంత స్వల్పమైనదో అది మనకు చూపిస్తుంది — “ఎక్కువ ప్రయాసములలో, కొలత మించిన దెబ్బలలో, ఎక్కువ చెరసాలలలో, అనేకమార్లు మరణపు అంచులలో; యూదుల చేత ఐదుసార్లు ఒకటి తక్కువ నలభై దెబ్బలు తిన్నాను; మూడుసార్లు బెత్తములతో కొట్టబడ్డాను; ఒకసారి రాళ్లతో కొట్టబడ్డాను; మూడుసార్లు ఓడ పగిలి నష్టపోయాను; ఒక రాత్రి ఒక పగలు సముద్రపు లోతులో గడిపాను;118 తరచుగా ప్రయాణాలలో; నదుల ప్రమాదాలలో, దొంగల ప్రమాదాలలో, నా స్వజనము వలని ప్రమాదాలలో, అన్యజనుల వలని ప్రమాదాలలో, పట్టణములో ప్రమాదాలలో, అరణ్యములో ప్రమాదాలలో, సముద్రములో ప్రమాదాలలో, అబద్ధ సహోదరుల మధ్య ప్రమాదాలలో; ప్రయాసలోను అలసటలోను, తరచుగా నిద్రలేమిలోను, ఆకలిదప్పులలోను, తరచుగా ఉపవాసములలోను; వీటన్నిటికి తోడుగా, ప్రతిదినము నన్ను చుట్టుముట్టే భారము,119 అనగా సంఘములన్నిటిని గూర్చిన నా ఆందోళన. ఎవడు బలహీనుడై ఉన్నాడు? నేను ఆ బలహీనతలో పాలుపంచుకోకుండా ఉంటానా? ఎవడు తొట్రుపడుటకు కారణమవుతున్నాడు? నేను ఆగ్రహముతో మండిపోకుండా ఉంటానా? నేను అతిశయించవలసి వస్తే, నేను చెప్పిన ఆ బలహీనతను గూర్చియే అతిశయిస్తాను. నిత్యము స్తుతింపబడే మన ప్రభువైన యేసు క్రీస్తు యొక్క దేవుడును తండ్రియునైనవాడు నేను అబద్ధమాడుటలేదని ఎరుగును. దమస్కులో అరెత అను రాజు యొక్క అధిపతి నన్ను పట్టుకోవాలని కోరి దమస్కీయుల పట్టణమును కావలికాస్తుండెను; అప్పుడు నేను ఒక కిటికీ గుండా పెద్ద గంపలో గోడ మీదుగా దింపబడి, అతని చేతుల నుండి తప్పించుకున్నాను.”120

ఇదే ఆయనకు లభించిన “బలహీనత యొక్క సిద్ధపాటు”; అది లేకుండా ఆయన తానేమయ్యాడో అది కాలేకపోయేవాడు, తానేమి చేశాడో అది చేయలేకపోయేవాడు. ఆత్మార్పణలో అటుపిమ్మట మరెన్నడూ సాటిలేని ఒక జీవితము — “అంతకుముందు కూడా ప్రపంచ చరిత్రలో పూర్వదృష్టాంతము లేని” ఒక జీవితము — దాని ఒక్క సంగ్రహ దృశ్యము ఇది. ఇక్కడ ఆయన ఆ విషయమును మధ్యలోనే ఆపివేస్తాడు. ఇలాగే మరికొన్ని త్రుటిలో తప్పించుకున్న సంఘటనల పరంపరను వివరించాలని ఆయన ఉద్దేశించాడా? లేక తన ప్రమాదాలను వెనుకకు తిరిగి చూస్తూ, అన్నిటికంటె తొలిదైన, అన్నిటికంటె అవమానకరమైన దానితో ముగిస్తున్నాడా? లేక అలాంటి వృత్తాంతము చెప్పడము ఆయన ఉద్దేశమే కాదా — ఒక ప్రాచ్యదేశస్థునికి, ఒక రబ్బీకి సహజమైన గౌరవానికి ఎంతో అసహ్యకరమైన ఆ దమస్కు అవమానకరమైన తప్పించుకోలును, తాను సహించిన అవమానాల పరాకాష్ఠగా మాత్రమే ఆయన ప్రస్తావించాడా? మనము చెప్పలేము. ఆ ఘట్టము దగ్గర — ఆయనకు అంతరాయము కలిగినందున కావచ్చు, లేక ఆయన మనోభావము మారినందున కావచ్చు, లేక స్వచ్ఛందముగా తనను తాను తగ్గించుకున్న ఆ “బలహీనత”లో “మహా-అపొస్తలుల”కంటె కూడా తన ఆధిక్యతను తాను ఇప్పటికే సమృద్ధిగా చూపించానని ఆయనకు తోచినందున కావచ్చు — ఆయన అకస్మాత్తుగా ఆగిపోతాడు. తద్వారా, ప్రపంచమంతా ఊపిరి బిగబట్టి చదివి ఉండగల, దాని నుండి అమూల్యమైన పాఠాలు నేర్చుకుని ఉండగల, వెలకట్టలేని ఒక వృత్తాంతమును మనము కోల్పోతాము. అది ఏదైనప్పటికీ, ఆయన అకస్మాత్తుగా ఇలా అంటున్నాడు: “నేను అతిశయించడము నాకు తగినది కాదన్నది నిజమే.121 ప్రభువు ఇచ్చిన దర్శనముల, ప్రత్యక్షతల విషయమునకు వస్తాను. పదునాలుగు సంవత్సరముల క్రితము క్రీస్తునందున్న ఒక మనుష్యుని నేనెరుగుదును (శరీరముతోనో శరీరము లేకుండానో122 నాకు తెలియదు, దేవునికే తెలుసు) — అట్టివాడు మూడవ ఆకాశము వరకు కొనిపోబడ్డాడు.123 అట్టి మనుష్యుని నేనెరుగుదును (శరీరముతోనో శరీరమునకు వేరుగానో నాకు తెలియదు, దేవునికే తెలుసు) — అతడు పరదైసులోనికి కొనిపోబడి, మనుష్యుడు పలుకుటకు అనుమతి లేని, వర్ణింపశక్యము కాని మాటలను వినెను. అట్టివానిని గూర్చి నేను అతిశయిస్తాను — గాని నన్ను గూర్చి ఈ బలహీనతలలో తప్ప నేను అతిశయించను. ఒకవేళ నేను అతిశయించగోరినను నేను బుద్ధిహీనుడను కాను; ఎందుకంటే నేను సత్యమునే చెబుతాను. అయినను, నాలో ఎవరు చూచేదానికంటె, నా నుండి ఏమి వినేదానికంటె ఎక్కువగా నన్ను ఎవడును ఎంచకుండునట్లు నేను ఊరకుంటున్నాను. ఆ ప్రత్యక్షతల అతిశయమువలన నేను మిక్కిలి హెచ్చించబడకుండునట్లు, నాకు శరీరములో ఒక ముల్లు ఇవ్వబడెను124 — నేను మిక్కిలి హెచ్చించబడకుండునట్లు నన్ను నలుగగొట్టుటకు సాతాను దూత ఇవ్వబడెను. దీనిని గూర్చి అది (లేక అతడు) నా నుండి తొలగిపోవలెనని నేను మూడుసార్లు ప్రభువును వేడుకున్నాను. అందుకు ఆయన నాతో, ‘నా కృప నీకు చాలును; బలహీనతలోనే నా శక్తి పరిపూర్ణమవుతుంది’ అని చెప్పాడు. కాబట్టి క్రీస్తు శక్తి నాపై గుడారమువలె విస్తరించునట్లు నా బలహీనతలలోనే నేను మరింత సంతోషముగా అతిశయిస్తాను.125 అందుచేతనే నేను క్రీస్తు నిమిత్తము బలహీనతలలోను, అవమానములలోను, అవసరతలలోను, హింసలలోను, ఇబ్బందులలోను అతిశయిస్తాను. ఏలయనగా నేను బలహీనుడనైనప్పుడే బలవంతుడను. అతిశయించుటలో నేను బుద్ధిహీనుడనయ్యాను. మీరే నన్ను బలవంతపెట్టారు. నిజానికి మీచేత నేను ‘మెప్పు’ పొందవలసినవాడను. ఏలయనగా నేను ఏమీ కానివాడనైనను, ఆ ‘సంపూర్ణమైన’ అపొస్తలులకంటె ఏ విషయములోను నేను తక్కువవాడను కాను.126 నిశ్చయముగా అపొస్తలుని గురుతులు సూచనల ద్వారాను, అద్భుతముల ద్వారాను, శక్తికార్యముల ద్వారాను పూర్ణమైన ఓర్పుతో మీ మధ్య జరిగించబడ్డాయి. నా డిమాండ్లతో నేను మిమ్మును మొద్దుబార్చలేదన్న ఒక్క విషయములోనే మీరు ఇతర సంఘములకంటె తక్కువవారు. ఈ అన్యాయమును నాకు క్షమించండి! ఇదిగో, మూడవసారి మీ యొద్దకు రావడానికి నేను సిద్ధముగా ఉన్నాను; నేను మిమ్మును మొద్దుబార్చను, ఎందుకంటే నేను మీవి కాదు, మిమ్మునే కోరుతున్నాను. పిల్లలు తల్లిదండ్రుల కొరకు కూడబెట్టవలెను గాని తల్లిదండ్రులు పిల్లల కొరకు కాదు; కాబట్టి మీ నుండి పొందడము మాట అటుంచి, మీ ఆత్మల కొరకు నేను ఎంతో సంతోషముగా ఖర్చు చేస్తాను, పూర్తిగా ఖర్చైపోతాను — నేను మిమ్మును ఎంత అధికముగా ప్రేమిస్తే అంత తక్కువగా నేను ప్రేమించబడినను సరే. కాని ఆగండి! నేను మీకు భారము కాకపోయినను, ‘జిత్తులమారినైన నేను మిమ్మును కపటముతో పట్టుకున్నానట.’ చందా వసూలు అనే సాకుతో నా సహచరుల ద్వారా మీ నుండి డబ్బు గుంజానట! నేను మిమ్మును అడుగుతున్నాను, అది నిజమా? తీతు గాని, అతనితో పంపిన సహోదరుడు గాని ఏ విషయములోనైనా మిమ్మును మోసగించారా? వారు నేను ప్రవర్తించినట్లే ప్రవర్తించలేదా? ఇదంతా మీ యెదుట నా సమర్థన కొరకే అని మీరు చాలాకాలముగా భావిస్తున్నారు.127 అలా అనుకోకండి! మీరు నాకు తీర్పరులు కారు. నా విన్నపము క్రీస్తునందు దేవుని సన్నిధిలో చేయబడుతున్నది; అయినను ప్రియులారా, ఇదంతా మీ క్షేమాభివృద్ధి కొరకే. ఇది నన్ను నేను సమర్థించుకొనుటకు చెప్పబడలేదు; గాని ఒక దుఃఖకరమైన కలయిక నుండి మనలను తప్పించుటకే చెప్పబడింది — మనము ఒకరినొకరు కోరుకోని విధముగా కనుగొనకుండునట్లు; కలహములతో, వర్గపు తగవులతో, ఆగ్రహ ప్రకోపములతో, స్వార్థచింతనలతో, దూషణలతో, గుసగుసలతో, ఉప్పొంగిన గర్వముతో, అల్లరితో మీరు గందరగోళపడుతూ ఉండగా నేను మిమ్మును కనుగొనకుండునట్లు; మరియు నేను మీ యొద్దకు తిరిగివచ్చినప్పుడు మీ విషయములో నా దేవుడు నన్ను తగ్గించకుండునట్లు, తాము చేసిన అపవిత్రత, వ్యభిచారము, కామవికారముల విషయమై పూర్వము పాపము చేసి మారుమనస్సు పొందని అనేకులను గూర్చి నేను దుఃఖించకుండునట్లు చెప్పబడింది. ఇది మిమ్మును సందర్శించుటకు నేను ఉద్దేశిస్తున్న మూడవసారి;128 అది ఇద్దరు ముగ్గురు సాక్షుల ధృవీకరణ సాక్ష్యము వంటిది అవుతుంది. నేను ముందుగానే హెచ్చరించాను, ఇప్పుడు మరొకసారి ఈ వ్యక్తులను హెచ్చరిస్తున్నాను — నేను వస్తే, నేను ఉపేక్షించను. క్రీస్తు నాలో మాట్లాడుతున్నాడనుటకు మీకు రుజువు కావాలి కాబట్టి, ఆ రుజువు మీకు దొరుకుతుంది. ఆయన బలహీనతలో సిలువ వేయబడ్డాడు; మేము ఆయన మరణములోను ఆయన బలహీనతలోను పాలుపంచుకుంటాము, గాని ఆయన జీవములోను శక్తిలోను కూడా పాలుపంచుకుంటాము. మిమ్మును మీరే పరీక్షించుకోండి, మిమ్మును మీరే శోధించుకోండి. క్రీస్తు మీలో ఉన్నాడా, లేక పరీక్షకు నిలువలేని కపట క్రైస్తవులు మీరు? నేను కపటుడను కానని ఒప్పుకోక తప్పదని నేను ఆశిస్తున్నాను; అయితే నా ప్రార్థన ఏమంటే — నా యథార్థత బయలుపడాలని కాదు, మీరు ఏ కీడును చేయకుండా ఉండాలని; మేము కపటులముగా ఎంచబడినను సరే, మీరు ఘనమైనదానినే చేయాలని. సత్యమునకు విరోధముగా, యథార్థమైన విశ్వసనీయతకు విరోధముగా నాకు ఏ శక్తియు లేదు; దాని పక్షముగా మాత్రమే ఉంది. మీరు సువార్తకు నమ్మకముగా ఉండండి, అప్పుడు నేను శక్తిహీనుడనవుతాను; మీరు బలవంతులవుతారు, ఆ ఫలితమునుబట్టి నేను సంతోషిస్తాను. దీని కొరకే, మీ పరిపూర్ణత కొరకే నేను ఎల్లప్పుడు ప్రార్థిస్తున్నాను. అందుచేతనే నేను దూరముగా ఉండగానే వ్రాస్తున్నాను — నేను వచ్చినప్పుడు, ప్రభువు నాకిచ్చిన అధికారమును, అనగా నేలమట్టము చేయుటకు కాక కట్టుటకు ఆయన ఇచ్చిన అధికారమును, ఆకస్మికమైన కాఠిన్యముతో129 మీపై ప్రయోగించవలసిన అవసరము నాకు కలుగకుండునట్లు.”130

ఇంతటి రాజీలేని కాఠిన్యము తన అపారమైన, ఆత్మత్యాగపూరితమైన సహనముతో కలగలిసిన మాటలతో ఆయన ముగించదలచలేదు. కాబట్టి ఆయన తన స్వహస్తముతో ఇలా కలుపుతున్నాడు — “తుదకు సహోదరులారా, సెలవు; పరిపూర్ణులై ఉండండి, ఆదరణ పొందండి, ఏకమనస్సు గలవారై ఉండండి, సమాధానముగా ఉండండి; అప్పుడు ప్రేమకును సమాధానమునకును కర్తయైన దేవుడు మీకు తోడై యుండును. పరిశుద్ధమైన ముద్దుపెట్టుకొని ఒకరినొకరు వందనము చేసుకోండి. పరిశుద్ధులందరు మీకు వందనములు చెబుతున్నారు.” తరువాత ఆయన అపొస్తలిక ఆశీర్వచనములన్నిటిలోను అత్యంత సంపూర్ణమైనది వస్తుంది — “అక్కడి నుండియే అన్ని యుగాలలోను సంఘము తన ఆరాధనల ముగింపు దీవెనగా దానిని స్వీకరించింది” — “ప్రభువైన యేసు క్రీస్తు కృపయు, దేవుని ప్రేమయు, పరిశుద్ధాత్మ సహవాసమును మీకందరికి తోడై యుండును గాక.”131

పాదసూచికలు

  1. 1.2 Cor. 2:12, 13. ↩
  2. 2.The use of this expression by St. Luke is one of the many interesting traces of his personal intercourse with St. Paul. (See 1 Cor. 16:9.) ↩
  3. 3.2 Cor. 1:17. ↩
  4. 4.3:1; 5:11; 7:2, 3; 10:10; 11:18–20. ↩
  5. 5.7:6–11. ↩
  6. 6.7:13, 15. ↩
  7. 7.2:5–10. ↩
  8. 8.7:14. ↩
  9. 9.8:6. ↩
  10. 10.8:18, 23. ↩
  11. 11.8:17. That there was a slight unwillingness the first time seems to be shown by the way in which St. Paul felt himself obliged to encourage him in his mission. ↩
  12. 12.Rom. 15:19. ↩
  13. 13.2 Cor. 8:1; 9:2. Philippi, on the other hand, would be the first city which he would reach. ↩
  14. 14.8:2. ↩
  15. 15.4:8–12. ↩
  16. 16.7:5. ↩
  17. 17.θλίψις, θλίβομαι (2 Cor. 1:4, 6, 8; 2:4; 4:8; 8:13). ↩
  18. 18.“The Apostle pours out his heart to them, and beseeches them, in return, not for a cold, dry, critical appreciation of his eloquence, or a ↩
  19. 19.The theory that the offender of the second Epistle is an entirely different person, alluded to in some lost intermediate letter, seems to me untenable, in spite of the consensus of eminent critics (De Wette, Block, Credner, Olshausen, Neander, Ewald, &c.), who, in some form or other, adopt such a hypothesis. [see nothing inconsistent with the older view either in the tone of 1 Cor., or the effect it produced, or in St. Paul’s excitement, or in the movements of Titus, or in the language about the offence. But I have not space to enter more fully into the controversy. ↩
  20. 20.Lev. 17:8; 20:11; Deut. 27:20. ↩
  21. 21.2 Cor. 7:11, 12. ↩
  22. 22.See Hausrath, p. 420. ↩
  23. 23.2 Cor. 11:4. ↩
  24. 24.2 Cor. 12:5. ↩
  25. 25.V. 13, εἴτε γὰρ ἐξέστημεν· 11:1, ὤφελον ἠνείχεσθέ μου μικρόν τι τῆς ἀφροσύνης· 16, μή τίς με δόξῃ ἄφρονα εἶναι (cf. 12:6). ↩
  26. 26.12:16, ὑπάρχων πανοῦργος δόλῳ ὑμᾶς ἔλαβον. Evidently the quotation of a slander, which he proceeds to refute. ↩
  27. 27.The one no longer extant. ↩
  28. 28.1 Cor. 16:1–4. ↩
  29. 29.The authenticity of the letter has never been questioned. The three main divisions are: 1–7. Hortatory and retrospective, with an under– current of apology, 8, 9. Directions about the contribution, 10–13. Defence of his Apostolic position. The more minute analysis will be seen as we proceed. But it is the least systematic, as the First is the most systematic of all his writings. ↩
  30. 30.Especially in 2 Cor. 10, 11, 12. This finds its illustration in the prominence of “inflation” in 1 Cor. passim;but only elsewhere in Col. 2:18. ↩
  31. 31.2 Cor. 2:14; 3:2; 10:20–23; 1 Cor. 9:1; 15:10, &c. ↩
  32. 32.Pr. Clement. Hom.xvii. 13, seq. πῶς δέ σοι καὶ πιστεύσομεν αὐτό …; πῶς δέ σοι καὶ ὤφθη ὁπότε αὐτοῦ τὰ ἐνάντια τῇ διδασκαλίᾳ φρονεῖς; ↩
  33. 33.But, as Dean Stanley observes (Cor., p. 318), “the thankfulness of the first part, is darkened by the indignation of the third, and even the directions about the business of the contribution are coloured by the reflections both of his joy and of his grief. And in all those portions, though in themselves strictly personal, the Apostle is borne away into the higher region in which he habitually lived, so that this Epistle becomes the most striking instance of what is the case more or loss with all his writings, a new philosophy of life poured forth not through systematic treatises, but through occasional bursts of human feeling.” ↩
  34. 34.The thread of the Epistle is historical, but it is interwoven with digressions. The broken threads of narrative will be found in 1:8, 15; 2:1, 12 13; 7:5; 8:1; 9:2; 13:1. ↩
  35. 35.Verse 6. This is the position of those words in most uncials. ↩
  36. 36.“Communio sanctorum,” Phil. 2:26 (Bengel). ↩
  37. 37.1:1–11; 1:8, ὥστε ἐξαπορηθῆναι, though generally he was ἀπορούμενος οὐκ ἐξαπορούμενος, 4:8. ἀπόκριμα τοῦ θανάτου to the question, “How will it all end?” the only answer seemed to be “Death.” καθʼ ὑπερβολὴν, 4:17; Rom. 7:13; 1 Cor. 12:31; Gal. 1:13. ↩
  38. 38.1:12. ἁπλοτής, in answer to the charge of duplicity, is a characteristic word of this Epistle (8:2; 9:11, 13; 11:3); but here, א A, B, C, K, read ἁγιοτητι. ↩
  39. 39.1:14, ἀπὸ μέρους. ↩
  40. 40.I have never been even approximately satisfied with any explanation of this passage. St. Chrysostom makes it mean, “Did I show levity, or do I plan after the flesh that the yea with me must be always yea, and the nay always nay, as it is with a man of the world who makes his plans independently of God’s over–ruling of them?” As there are no emphatic affirmations in the case, Matt. 5:37, James 5:12, throw no light on the passage, unless some such worlds had been quoted against him in the perverted sense that when once you have said a thing you must at all costs do it, however completely circumstances have changed. ↩
  41. 41.Compare the Ἀμὴν ἀμὴν (“Verily, verily”) of which the Gospels are so full. I read διὸ καὶ δι αὐτοῦ, with ◌ַ, A, B, C, D, F, G. ↩
  42. 42.ἀρʼῥαβὼν, earnest–money, part–payment, προκαταβολή; an ancient (ןוֹברָעֲ, Gen. 38:17, 18; arrhabo—Plaut. Rud.Prol. 46) and modern word (Fr. arrhes) made current by Semitic commerce. (Cf. ἀπαρχὴ, Rom. 8:23.) ↩
  43. 43.1:23. Here, and as, I believe, in 2:1 and 13:1, he speaks of his intendedvisit as a real one. The E. V. mistakes οὐκέτι, “no longer,” for οὔπω, “not yet;” but the expression really illustrates the much– disputed verses to which I have referred, and inclines me to the opinion that St. Paul had not visited Corinth more than once when this letter was written. But the question is one of very small importance, though so much has been written on it. ↩
  44. 44.Lit., “not again to come to you in grief,” as he would be doing ifhe had visited them once in grief, and were then obliged to come a second time in the same spirit. No doubt the words literally imply that he had alreadyoncevisited them in grief, and that expression would hardly be correct for his first visit; but he merely uses it in his vivid way as though his intendedvisit—which, had he carried it out, would have been in grief—had been a real visit. The πάλιν is even omitted in D, E, F, G. Theodoret, who ought to know what Greek means, takes πάλιν ἐλθεῖν merely in the sense of “re–visit” separating it from ἐν λύπῃ altogether. ↩
  45. 45.This is another of those ambiguous expressions—due to the emotion of the writer and the delicacy of the subjects of which he is treating, and his desire to be kind and just though there was so much to blame—about which it is impossible to feel any certainty of the exact explanation. I have partly followed the view of St. Chrysostom. ↩
  46. 46.Some had evidently been recalcitrant. In 2:6 the word for “punishment” is ἐπιτιμία, not κόλασις or τιμωρία; but the general meaning is that of punishment (Wisd. 3:10). Philo, περὶ ἄθλων καὶ ἐπιτιμιῶν, “on rewards and punishments.” ↩
  47. 47.2:10. The best reading seems to be ὅ κεχάρισμαι, εἴ τι κεχάρισμαι, א, A, B, C, F, G. Evidently we are here in the dark about many circumstances; but we infer that St. Paul’s sentence of excommunication, as ordered in his former letter, had not been carried out, partly because some opposed it, but also in part because the man repented in consequence of his exclusion from the communion of the majority of the Church. St. Paul might have been angry that his plain order had been disobeyed by the Church as such; but, on the contrary, he is satisfied with their partial obedience, and withdraws his order, which timely repentance had rendered needless. ↩
  48. 48.Cf. Prov. 8:30, LXX. ↩
  49. 49.1:12–2:11. ↩
  50. 50.On this metaphor, v.supra, i., Excursus III. The last great triumph at Rome had been that of Claudius, when Caradoc was among the captives. ↩
  51. 51.2:17. οἱ πολλοὶ is a strong expression, but οἱ λοιποὶ, “the rest” the reading of D, B, F, G, J, is still more impassioned. It is possible that this may have been softened into the other reading, just as οἱ πολλοὶ has been softened into πολλοί. We must remember how many and diverse were the elements of error at Corinth—conceit, faction, Pharisaism, licence, self–assertion; and St. Paul (Rom. v.) seems to use οἱ πολλοὶ peculiarly. ↩
  52. 52.2:12–17 (cf. Isa. 1:22, LXX.). ↩
  53. 53.3:1. It is astonishing to find Ebionite hatred still burning against St. Paul in the second century, and covertly slandering him because he had no ἐπιστολαὶ συστατικαὶ from James. All who came without such letters were to be regarded as false prophets, false apostles, &c. (Cf. 2 Cor. 11:13; Gal. 2:12.) (Ps. Clem. Recogn.iv. 34; Hom.xi. 35.) ↩
  54. 54.Read καρδίαις, א, A, B, C, D, E, G. For the metaphor compare Prov. 3:3; 7:3; Ezek. 11:19; Ex. 18:31. ↩
  55. 55.Compare the identification of the seed sown and the hearts that receive it in Mark 4:16. ↩
  56. 56.3:1–3. ↩
  57. 57.3:6, ἀποκτείνει; Rom. 4:15; 7:6, 7, 10, 11; Gal. 3:10; John 6:63. ζωοποιεῖ, Rom. 6:4, 11; 8:2, 10; Gal. 5:2. ↩
  58. 58.3:7. The word “till” in the E.V. of Ex. 34:33 seems to be a mistake for “when.” He put on the veil, not to dim the splendour while he spoke, but (so St. Paul here implies) to veil the evanescence when he had ended his words—καταργοῦμαι (1 Cor. 1:28; 2:6; 6:13; 13:8, 11; 15:24—twenty–two limes in this group of Epistles). ↩
  59. 59.3:10, 11, οὐ δεδόξασται τὸ δεδοξασμένον ἐν τούτῳ τῷ μέρει. ↩
  60. 60.3:16, ἐπιστρέψῃ … περιαιρεῖται. ↩
  61. 61.3:18, κατοπτριζόμενοι. Chrysostom, &c. make it mean “reflecting,” but there seems to be no instance of that sense. ↩
  62. 62.4:2. Cf. 1 Cor. 4:5. Hence the prominence of the word φανερόω in this Epistle (2:14; 3:3; 4:10; 5:10, 11; 7:12; 11:6). ↩
  63. 63.Cf. John 14:30; Eph. 2:2. “Grandis sod horribilis descriptio Satanae” (Bengel). ↩
  64. 64.3:4–4:6. ↩
  65. 65.He was a σκεῦος ἐκλογῆς (Acts 9:15), but the σκεῦος was itself ὀστράκινον. “Lo vas d’elezione” (Dante, Inf. ii. 28). ↩
  66. 66.“God exhibits death in the living, life in the dying” (Alford). ↩
  67. 67.Cf. Plat. Phaedo, 79. ↩
  68. 68.Wisd. 9:15, “the earthly tabernacle (γεῶδες σκῆνος) weigheth down the mind.” ↩
  69. 69.5:3. So I understand this diffienlt clause. It seems to imply some condition which is notthat of disembodied spirits, between the death of the mortal and the reception of the resurrection body (cf. Hdt. v. 92; Thuc. iii. 58). ↩
  70. 70.Again, notice the strange confusion of metaphors. It is only the very greatest writers who can venture to write thus; only those whoso thoughts are like a flame, that cracks the enclosing lamp of language that it may emit more heat and light. ↩
  71. 71.It is not easy to see the exact correlation between the judicial process of result according to good and evil conduct—even as regards saints—and that free absolute justification by faith in Christ, that complete forgiveness of sins, and tearing up of the bond which is against us, on which St. Paul dwells in 5:19, 21; Rom. 3:25; Col. 2:14. But faith is as little troubled by unsolved antinomies in the kingdom of grace as in that of nature (see infra, Excursus II.). ↩
  72. 72.5:11. So Chrysostom, &c., but it is one of the many verses in this Epistle about which no absolute certainty is attainable. It maymean “knowing that the fear of God (timoremDomini, vulg.) is the principle of my own life, I try to persuade you of this truth;—that it isso God knows already.” ↩
  73. 73.Cf. Acts 26:24. ↩
  74. 74.“My revelations, ecstacies, glossolaly, are phases of intercourse of my soul with God; my practical sense and tact are for you.” ↩
  75. 75.2 Cor. 5:16, ἀπὸ τοῦ νῦν. In Gal. 1:15, 16, St. Paul has said that “it pleased God to reveal His Son in him,” and in his view “the entire, absolute importance of Christianity resided in the person of Christ. God had disclosed to him as the Son of God that Jesus whom he had opposed as a false Messiah. But the resurrection had elevated the historic Christ far above a Jewish Messiah (1 Cor. 15:8). The death of Christ had severed His connection with mere national elements, and He was then manifested in the universal and spiritual sphere in which all absolute importance of Judaism was obliterated. St. Paul here says ↩
  76. 76.The meaning of this verse will be brought out infra, p. 209, sq. ↩
  77. 77.The reader will observe how much the mention of the συστατικαὶ ἐπιστολαὶ has dominated throughout this majestic self–defence. The statement of the nature and method of His ministry is the only commendatory letter which to them, at least, Paul will deign to use. Yet in making a self–defeuce so utterly distasteful to him, observe how noble and eternal are the thoughts on which he dwells, and the principles upon which he insists. ↩
  78. 78.4:7–6:10. ↩
  79. 79.An allusion to the “diverse kinds,” and ox and ass ploughing together (Lev. 19:19; Deut. 22:10). I am unable to sec so strongly as others the digressive and parenthetic character of 6:14–7:1. ↩
  80. 80.6:15, βελίαρ. Belial is not originally a proper name (Prov. 6:12, “a naughty person” is Adam belial); and this is why there was no worship of Belial. ↩
  81. 81.These are given (6:18) in “a mosaic of citations” from 2 Sam. 7:14, 8; Is. 63:6 (Plumptre); perhaps, however, St. Paul had in his mind also Jer. 31:3–33; Ezek. 36:28. ↩
  82. 82.Cf. 10:1. He touchingly accepts the term applied to him. ↩
  83. 83.7:12. The reading seems to be τὴν σπουδὴν ὑμῶν τὴν ὑπὲρ ἡμῶν πρὸς ὑμᾶς. (C, E, J, K.) ↩
  84. 84.6:11–7:16. ↩
  85. 85.Dean Stanley refers to Arnold, Rom.Commonwealth, ii. 382. ↩
  86. 86.8:20 (cf. Prov. 3:3, LXX.), ἁδροτὴς, lit. “ripeness.” These hapax legomena occur freely in Paul’s unquestioned Epistles. He readily took up now words. He may, for instance, have picked up the word ἐπιχορηγῶν (first used in 9:10, and then in Gal. 3:5; Col. 2:19; Eph. 4:16) at Athens. It is unknown to the LXX. of the Old Testament, and only found in Ecclus. 25:22. ↩
  87. 87.Lit. “apostles,” but here in its untechnical sense of “authorised delegates.” Who these two brethren were is quite uncertain;— perhaps Luke and Trophimus. ↩
  88. 88.9:6, ἐπʼ εὐλογίαις, i.e., in a large, gracious, liberal spirit (Prov. 11:24; 22:9). ↩
  89. 89.8:1–9:15. ↩
  90. 90.If such a supposition were at all probable, we should rather infer from 12:18 that this section was an Epistle written afterthe mission of Titus and the brother alluded to in 8:18. But the suggestion in the text seems to me to meet most of the difficulties. ↩
  91. 91.A change of tone of an analogous character—from a more distant and respectful to a more stern and authoritative style—is observable in Rom. 14, 15. (v. infra, p. 170). So there is a wide difference between the apologetic and the aggressive part of Demosthenes, De ↩
  92. 92.Theodoret says of 10:12–18 that St. Paul wrote it obscurely (ἀσαφῶς) from a desire not to expose the offenders too plainly. ↩
  93. 93.10:2, τινας; 7, εἴ τις πέποιθεν ἑαυτῷ; 10, φησι, “says he;” 11, ὁ τοιοῦτος; 12, τισι; 18, ὁ ἑαυτὸν συνιστῶν; 11:4, ὁ ἐρχόμενος. ↩
  94. 94.10:1, 10. ↩
  95. 95.11:6. ↩
  96. 96.10:2, κατὰ σάρκα, i.e., with mere earthly motives; that he was timid, complaisant, inconsistent, self–seeking. ↩
  97. 97.11:16, 17, 19. Compare the blunt “Thou art mad, Paul!” of Festus. ↩
  98. 98.10:7. ↩
  99. 99.11:4, ἄλλον Ἰησοῦν … ἕτερον πνεῦμα … εὐαγγέλιον ἕτερον. ↩
  100. 100.10:15. ↩
  101. 101.11:3. ↩
  102. 102.11:20, 21. ↩
  103. 103.10:18; 11:8, 20; 12:13, 14. ↩
  104. 104.Many of these expressions, as St. Chrysostom saw, are quotations of the sneers of his opponents—κατʼ εἰρωνείαν φησὶ τὰ ἐκείνων φθεγγόμενος. For traces of similar irony, see 1 Cor. 4:8–11; 6:3–8; 9:1–16; 15:6. ↩
  105. 105.10:1–11. This comparison of his letters and his personal conduct (ver. 10) is quoted from the Jerusalem emissary (φησιν, “he says;” 7, τις; 11, τοιοῦτος). ↩
  106. 106.10:12, ἐγκρῖναι ἢ συγκρῖναι, an untranslatable paronomasia. ↩
  107. 107.10:12–18. The haunting word is, as in so many parts of the Epistle, “boast” and “commendation” (3:1; 4:2; 5:12; 10:12, 16, 17, 18; 11:10, 12, 18, 30; 12:1, 5, 6, 11), with especial reference to the commendatory letters. It was an easy thing, he hints, for these Judaisers to come comfortably with “letters” from Jerusalem to Corinth, and there be supported by admiring adherents whom his toils had converted; a very different thing to traverse the world as a friendless missionary, and sow the seed of the Gospel in virgin soil. ↩
  108. 108.11:1, μικρόν τι … ἀλλὰ καὶ. This Epistle is characterised by haunting words, and the key–words of this chapter are ἀνέχομαι (1, 4, 19, 20) and ἄφρων (1, 16, 17, 19, 21; 12:6, 11). Dr. Plumptre sees in this the echo of some taunt which Titus had reported—“His folly is becoming intolerable.” ↩
  109. 109.11:4, ὁ ἐρχόμενος. ↩
  110. 110.11:5, τῶν ὑπερλίαν Ἀποστόλων, literally “the extra–super Apostles.” There is undoubtedly a sense of indignation in the use, twice over, of this strange colloquialism; but it is aimed, not at the Twelve, with whom St. Paul’s relations were always courteous and respectful, but at the extravagant and purely human claims (mere superiority, κατὰ σάρκα) asserted for them by these emissaries. He compares himself with them in knowledge (11:5), in self–denial about support (11:6– 21), in privileges of birth (22), in labours and perils (23–33), in the fact that his weakness resulted from pre–eminent revelations (12:1– 10), and in the supernatural signs of Apostleship (12:11, 12). ↩
  111. 111.11:6. If (φανερώσαντες (א, B, F, G) be the right reading, it means “manifesting it (i.e.,knowledge) to you in everything among all.” ↩
  112. 112.11:10, leg. φραγήσεται. ↩
  113. 113.How long this vile calumny continued may be seen in the identification of him with Simon Magus in the Clementines. ↩
  114. 114.This incidentally alludes to a Hagadah respecting Job 1:6, or the angel who wrestled with Jacob (Eisenmenger, Entd.Judenth.i. 845). ↩
  115. 115.It is very probable that the Claudian famine had made many needy Jewish Christians from Jerusalem go the round of the Churches, demandingand receiving the Chaluka. ↩
  116. 116.Cf. 1 Kings 22:24; Matt. 5:39; Luke 22:64; Acts 23:2. Even teachers could act thus. 1 Tim. 3:3; Titus 1:7. ↩
  117. 117.We can hardly imagine that the Ebionite lie that St. Paul was a Gentile, who had got himself circumcised in order to marry the High Priest’s daughter, had as yet been invented; yet the Tarsian birth and Roman franchise may have led to whispered insinuations. ↩
  118. 118.Ex. 15:5 (LXX.). Theophylact makes it mean “in Bythos,” a place near Lystra, after the stoning. ↩
  119. 119.11:28, ἐπίστασις (א, B, D, E, F, G). ↩
  120. 120.11:1–33. On the escape from Damascus, seesupra, Excursus VIII. ↩
  121. 121.δὴ is the most forcible and natural reading, and here the MSS. variations δὲ (א, D) and δεῖ (B, E, F, G) are probably due to itacism or misapprehension. The δὴ implies, “You will see from the humiliating escape to which I have just so solemnly testified that in my case boasting is not expedient.” If the following “for” (D) be correct, it is due to counter–currents of feeling; but it is omitted in א, B, G. ↩
  122. 122.12:3. leg. χωρὶς, B, D, E. The physical condition was probably identical with that to which Hindu psychologists give the name of Turga,—a fourth state, besides those of waking, dreaming, and slumber. The Hindu yogis call it Vidéhasthiti, and dwell rapturously on it in their mystic writings and songs. ↩
  123. 123.The “third heaven” occurs here only. For paradise, see Luke 23:43. ↩
  124. 124.On this “stake in the flesh,” v. supra, Excursus X. κολαφίζῃ, lit. “should slap in the face.” ↩
  125. 125.12:9, ἐπισκηνώσῃ ἐπʼ ἐμὲ. ↩
  126. 126.12:1–11. The colloquialism closely reproduces that of St. Paul. ↩
  127. 127.πάλαι (א, A, B, F, G, Vulg.). ↩
  128. 128.12:14. He has been at Corinth once; is now going a second time (πάλιν); and had once intended to go. This is like a thing attested by two or three witnesses, and will certainly be fulfilled. I agree with Baur in saying, “Let us give up the fiction of a journey for which we can find no reasonable grounds” (Paul. ii. 320). ↩
  129. 129.ἀποτόμως only in Titus 1:13, not in LXX. The metaphor is either “by way of amputation” or “precipitately,” as in Wisd. 5:23; ἀποτομία (Rom. 11:22). ↩
  130. 130.12:13–13:10. ↩
  131. 131.13:11–13. As these are the last extant words of St. Paul to the Corinthians, it is interesting to see what was the condition of the Church when St. Clement of Rome wrote to them thirty–five years later. We find that they were still somewhat turbulent, somewhat disunited, somewhat sceptical, and St. Clement has to recall to them the examples of St. Peter and St. Paul. On the whole, however, we can see that the appeals and arguments of the Apostle in these two letters have not been in vain. About A.D. 135 the Church was visited by Hegesippus (Euseb. H.E.iv. 22), who spoke favourably of their obedience and liberality. Their Bishop Dionysius was exercising a widespread influence. In speaking of the Resurrection, St. Clement alludes to the Phœnix (adRom. 1:24, 25), which in that age excited much interest (Tac. Ann.vi. 28; Plin. H.N.x. 2). Can any one fail to see a “grace of Superintendency” in the absence of such illustrations from the page of the Apostles? ↩
  132. 132.Farrar, F. W. 1879-80. TheLifeandWorkofSt.Paul. (2:45-88). Cassell, Petter, Galpin & co.: London; New York [etc. ↩
  133. 133.comparison of his with other doctrine, but the sympathy of churchmen, if not the affection of children.” Parts of the Epistle, taken alone, might seem to be “almost painfully personal,” and we “might have thought that the man had got the better of the ambassador. But when we learn how essentially the man and the ambassador are inseparable, then the ‘folly,’ the boasting, the shame, are not mere revelations of character, but revelations of the close bonds by which one man is related to another” (Maurice, Unity, 488). ↩
  134. 134.that since he began to live for Christ, who died and rose, Jesus is no longer for him a Messiah after the flesh. That conception of Him is now purged of all sensuous, Judaie, personal limitations, and Christ becomes not only one who lived and died in Judæa, but who lives and reigns in the heart of every Christian on the absolute principle of the spiritual life.” (Baur, Paul. ii. 126.) When Paul had once shaken himself free, first from his unconverted Pharisaism, then from the Judæo–Christian stage of his earlier convictions, ho grasped the truth that the risen and ascended Lord of all dwarfed and shamed the notion of all mere local, and family, and national restrictions. ↩
  135. 135.Coronâ; (Hug.). Semler was the first to suggest that this Epistle was an amalgamation of three, which is also the view of Weisse. The Αὐτὸς δὲ ἐγὼ Παῦλος of 10:1 (cf. Gal. 5:2; Eph. 3:1; Philem. 19) at once marks the change. ↩
  136. 136.Farrar, F. W. 1879-80. TheLifeandWorkofSt.Paul. (2:88-119). Cassell, Petter, Galpin & co.: London; New York [etc. ↩

మూల పుటలు: 775–809