United Evangelical Christian Fellowship (UECF) UECF.NET · సెయింట్ పౌలు జీవితం మరియు పరిచర్య
అధ్యాయము XXII · యెరూషలేములో సమాలోచన విషయసూచిక

అధ్యాయము XXII · మొదటి మిషనరీ యాత్ర

యెరూషలేములో సమాలోచన

“యూదయ నుండి కొందరు” అంతియొకకు వచ్చుట — ఒక కఠినమైన సిద్ధాంతము — సున్నతి — నలిపివేయు కాడి — పౌలు ఆగ్రహము — యెరూషలేమునకు నివేదించుట — అంతియొక నుండి ప్రతినిధులు — వారి ప్రయాణములో వారితో సహానుభూతి — మొదటి సమావేశము; పౌలు అభిప్రాయములు — బీదలనుగూర్చి వారి విన్నపము — తీతు — అతనికి సున్నతి చేయబడెనా? — చేయబడెనని నమ్ముటకు బలమైన కారణములు — పౌలు ఉద్దేశములు — తుది సభ — తీవ్రమైన చర్చ — పేతురు ప్రసంగము — యాకోబు: అతని స్వభావము, అతని ప్రసంగము — అతని లేఖనాధార వాదము — తుది ఫలితములు — ఆ సభ ఒక “కౌన్సిల్” కాదు — అపొస్తలుల పత్రిక — అది సర్వసమగ్రమైన, తుదిదైన “శాసనము” కాదు — ఇంకను పరిష్కారము కాని ప్రశ్నలు — ఆ పత్రిక యథార్థమైనదని నిశ్చయము — అందులోని నిషేధములు

ఆడియో ప్రచురణ

యెరూషలేములో సమాలోచన

తెలుగు వ్యాఖ్యానము · MP3

0:00 0:00

ఈ అధ్యాయపు తెలుగు ఆడియో ఇంకా ప్రచురింపబడలేదు. audio/te/ ఫోల్డర్‌లో ఎం.పి.3 ఫైలు చేర్చినప్పుడు పైనున్న ప్లేయర్ దానంతట అదే పనిచేయును.

Ἐλεύθερος ὢν ἐκ πάντων, πᾶσιν ἐμαυτὸν ἘΔΟΥΛΩΣΑ, ἵνα τοὺς πλείονας κερδήσω.—1 కొరింథీయులకు 9:19.

పౌలు, బర్నబా అంతియొకకు చేరుకొనిన వెంటనే చేసిన మొదటి పని—సంఘమును సమావేశపరచి, తమ మిషనరీ పని విషయమును, దాని విజయమును వివరించుట. దేవుడు ఇప్పుడు అన్యజనులకు “విశ్వాసద్వారము” తెరచియున్నాడనుటకు అది ఇచ్చిన రుజువును వారు ముఖ్యముగా వివరించి చెప్పిరి. అన్యజనుల యొద్దకు మిషనరీగా వెళ్లుట అను ఆ ధైర్యమైన ప్రయత్నము తన చిత్తానుసారమైనదని దేవుడే తన ప్రత్యక్షమైన ఆశీర్వాదము ద్వారా చూపియుండెను.

కొంతకాలము ఆ యిద్దరు అపొస్తలులు క్రైస్తవ్యపు నూతన మహానగరములోని ప్రశాంతమైన పరిచర్యల మధ్య తమ శ్రమల నుండియు, ప్రమాదముల నుండియు విశ్రాంతి తీసికొనుచుండిరి. కాని ఈ లోకములో మనుష్యునికి భంగము లేని సమాధానము ఎక్కువకాలము లభించునని ఉద్దేశింపబడలేదు. త్వరలోనే ఒక వివాదము సంఘమును కలవరపరచనారంభించెను; అది తక్షణము పరిష్కరింపవలసినంత ప్రాముఖ్యమైనదే కాక, క్రైస్తవ విశ్వాసము యొక్క భవితవ్యమునంతటిని ప్రమాదములో పడవేయునట్లు కనబడెను.

అంతియొకలో యూదులలో నుండియు అన్యజనులలో నుండియు మారుమనస్సు పొందినవారు ప్రక్క ప్రక్కనే జీవించుచుండిరి; తమ పూర్వపు శిక్షణ నుండి పుట్టిన అభిప్రాయ భేదములను, అలవాటుల భేదములను వారు ప్రక్కన పెట్టి, తమ ఉమ్మడి ప్రభువుపై తమకున్న ఉమ్మడి ప్రేమ అను బంధములలో హృదయపూర్వకముగా, ఆత్మపూర్వకముగా ఏకమైయుండిరి. వారు సందేహాస్పదమైన తర్కవాదములలోనికి దిగియుండినయెడల1, పరిష్కరించుటకు కష్టమైన సమస్యల ఎదుట త్వరలోనే నిలువవలసివచ్చెడిది; కాని తామిద్దరు సమానముగా పంచుకొనుచున్నామని ఎంచుకొనిన ఆ అపరిమితమైన ఆత్మసంబంధ ఆధిక్యతలనుగూర్చి మాత్రమే ధ్యానించుటకు వారు ఇష్టపడిరి.

ఇట్టి ఉజ్జ్వలమైన సహోదర సమాజములోనికి యూదయ నుండి కొందరు వ్యక్తులు దొంగచాటుగా, ప్రక్కదారిన చొరబడిరి2; వారు కొంతకాలము సంఘపు సమాధానమును తీవ్రముగా భంగపరచిరి. తమ పరిసయ్యత్వము నుండి ఇంకను విడుదల పొందని పరిసయ్యులు—తమ అతి సంకుచితమైన పూర్వాభిప్రాయములకు ఇంకను దాసులైయున్న యూదులు—సహోదరులు అను పరిశుద్ధమైన పేరు వారికి ఇచ్చుటకు కూడ కష్టమైనట్టివారు3—వీరు అసూయతోను, గూఢచర్యపు అల్పబుద్ధితోను సంఘములోనికి జొరబడిరి4; ఏ ఉన్నతమైన ఉద్దేశములతోను కాక, స్వాతంత్ర్యమను కోటను శత్రువుల చేతికి అప్పగించి, అంతియొకలోని స్వతంత్రులైన క్రైస్తవులను తమ స్వంత దాస్యములోనికి దించవలెనన్న ఉద్దేశముతోనే వచ్చిరి. లూకా, తన సమాధానకరమైన ఉద్దేశమునకు తగినట్లుగా, వారినిగూర్చి “యూదయ నుండి కొందరు” అని మాత్రమే చెప్పుచున్నాడు; కాని పౌలు, ఆగ్రహపూరితమైన వివాదపు వేడిలో, వారి హానికరమైన ప్రభావమునుగూర్చి మరింత తీవ్రమైన భావముతో వ్రాయుచు, వారిని “రహస్యముగా చొప్పింపబడిన అబద్ధ సహోదరులు” అని ఉద్రేకముతో పిలుచుచున్నాడు.5 ఆది క్రైస్తవ చరిత్రలో అత్యంత చిరస్మరణీయమైన ఈ సంఘటననుగూర్చి వారు ప్రస్తావించునప్పుడు, అపొస్తలుడును సువార్తికుడును వేర్వేరు దృక్కోణముల నుండి వ్రాయుచున్నను, ముఖ్యమైన సంగతుల విషయములో వారిద్దరును పూర్తిగా ఏకీభవించుచున్నారు. వారు వేరువేరుగా ఇచ్చిన వివరములను కలిపి చూచినయెడల, అన్యజనుల సంఘము యొక్క భవిష్యత్తును శాశ్వతముగా నిర్ణయించిన ఆ పోరాటపు అత్యంత ముఖ్యమైన పరిస్థితులను మనము పునర్నిర్మించుకొనగలము.6

పేరుకు సహోదరులేగాని హృదయములో పరాయివారైన వీరు, ఒక కఠినమైన, పైకి ఒప్పుదలగా కనబడు, సిద్ధముగా తయారుచేయబడిన సిద్ధాంతమును తీసికొనివచ్చిరి—ఆచారప్రియులు ఆనందించు, సాధారణముగా ఆత్మసంబంధమైన భక్తికి మరణదెబ్బ తెచ్చు గురుతుమాటలలో అది ఒకటి. అది మోషే ధర్మశాస్త్రమునకు విధేయత చూపవలెనని, ముఖ్యముగా దాని అత్యంత లాక్షణికమైన ఆచారమగు సున్నతిని7 వెంటనే స్వీకరింపవలెనని కోరెను; వేరే ఏ షరతులమీదను రక్షణ కలుగుట సాధ్యము కాదని అది నిరాకరించి చెప్పెను. ఇంతవరకు పౌలు సున్నతిని యూదులకొక నియమముగాను, అన్యజనుల పక్షమున ఒక ఔదార్యపూరితమైన సర్దుబాటుగాను ఎంచియుండుట సంభవమే. ఈ ప్రశ్న యొక్క ఈ కోణములనుగూర్చి అతడు దేవుని వెలుగుకొరకు కనిపెట్టుచుండెను; పరిస్థితులు వేగముగా మారుచుండగా ఆ వెలుగు అతనికి వచ్చెను—యెరూషలేము పతనమునందు అది లోకమంతటికి వచ్చినట్లే. అయితే ఆ కాలపు యూదులలో సైతము, ఎక్కువ వివేకము, ఎక్కువ జ్ఞానోదయము గలవారు, భక్తిపరుడైన అన్యునికి కేవలము బాహ్యమైన శరీరచ్ఛేదము అత్యవసరము కానేరదని గ్రహించియుండిరి. అదియబేని రాజకుటుంబమును మార్చిన ఘనత పొందిన అననీయ, అనవసరమైన ఆచారమునకు బాహ్యముగా లోబడి తన కిరీటమును ప్రమాదములో పెట్టుకొనుట మంచిది కాదని ఇజాటిస్‌కు స్పష్టముగా సలహా ఇచ్చెను.8 షమ్మయి పాఠశాలకు చెందిన ఉగ్రులును సంకుచితులునైన అక్షరవాదులగు ఎలియాజరు వంటివారు జోక్యము చేసికొనినప్పుడే, ద్వార ప్రవిష్టులు నీతి ప్రవిష్టుల గురుతును ధరించనియెడల వారి విశ్వాసమును వారి పరిశుద్ధతయు వ్యర్థమని వారికి బోధింపబడెను.9 భయస్థులును మూఢనమ్మకము గలవారునైన స్వభావములకు తప్పక జరుగునట్లే, ఇజాటిస్‌యు మొనొబాజస్‌యు ఏ రాజీకిని ఒప్పని ఆ ఆసక్తిపరుల అభిప్రాయములకు తలవంచుటకు సమస్తమును పణముగా పెట్టిరి; అదే విధముగా, హీనమైన ఉద్దేశములతోనైతేనేమి, ఎమెసా రాజైన అజీజును, కిలికియకు చెందిన పొలెమోయు హేరోదు వంశములోని ధనవంతులును సౌందర్యవతులునైన రాకుమార్తెలను వివాహము చేసికొనుటకై లొంగిపోయిరి.10 అయితే మోషే ధర్మశాస్త్రమును ఇట్లు స్వీకరించుట, ఎప్పుడును ఉన్నట్లే, ఇక ముందును అత్యంత అరుదైన సంగతిగానే ఉండునని నిశ్చయము. షమ్మయి అనుయాయుల మతోన్మాదపు ఆత్మసంతృప్తిపైన11, లేక కేవలము ధర్మశాస్త్రపు బెదిరింపుపైన, యేసు యూదుల మెస్సీయ అను నమ్మికను పైపూతగా అతికించుటగా క్రైస్తవ్యము దిగజార్చబడినయెడల, అది కొనసాగుట సాధ్యము కాదని—అంతేకాదు, అది కొనసాగుట కోరదగినది కూడ కాదని—పౌలు గ్రహించెను. యూదునిగా పుట్టినవానిలో అలవాటు యొక్క బలము, రబ్బీ సాంప్రదాయపు మడ్డి వరకు దిగజారిన ఆ పాత ఆచారవాదమునకు సువార్త అను క్రొత్త ద్రాక్షారసముతో క్రొత్త వన్నె తెచ్చియుండవచ్చును. యెరూషలేములోనైతే, అర్థములేని హలాఖోత్ అను శవమునకు తన నూతన జీవితమును సంకెలతో కట్టివేయుటవలన తనకు కలుగు నష్టము ఒక క్రైస్తవునికి తెలియకపోవచ్చును; కాని అంతియొకలోనైతే మాత్రము—ఇంకను ఎక్కువగా ఆసియలోని నూతన మిషనరీ క్షేత్రములలోనైతే—అట్టి దాస్యమును ఎన్నడును అనుమతించుటకు వీలులేదు.

జరిగినదంతటిని పాడుచేయుటకును, ఇక ముందు జరుగవలసిన అభివృద్ధినంతటిని అసాధ్యము చేయుటకును జరుగుచున్న ఈ నిరంతరమైన, ఈ పథకబద్ధమైన12 ప్రయత్నమును పౌలు ఎంత ఆగ్రహపూరితమైన దుఃఖముతో చూచియుండునో మనము ఊహించగలము. సజీవమును, జీవమునిచ్చునదియునైన ఆత్మను, చచ్చిన అక్షరమునకు ఇట్లు బలియియ్యవలెనా? ఈ నూతన పరిసయ్యులు ఒక్క మతప్రవిష్టుని చేయుటకై సముద్రమును భూమిని చుట్టివచ్చి, ఆ తరువాత అన్యుని దుర్గుణమునకు యూదుని గర్వమును కలిపి, అతనిని తమకంటె పదిరెట్లు సంకుచితునిగా చేయవలెనా? చచ్చిన కట్టడలపై గల మూఢభక్తి, దేవుని పిల్లలకు పరలోకము నుండి వచ్చిన స్వాతంత్ర్యముపై పెత్తనము చెలాయింపవలెనా? మోషే దైవిక నడిపింపు క్రింద, ఇంద్రియలోలురును మూర్ఖులునైన బానిస జనమునకు, క్రీస్తు తానే దాని బాధ్యతను అపరిమితముగా లోతుపరచిన నైతిక ధర్మశాస్త్రమును మాత్రమేగాక, “మంచివి కాని కట్టడలను, వాటివలన జీవింపజాలని విధులను”13 అను నలిపివేయు కాడిని కూడ మోపియుండెను; ఇప్పుడు ఆ కాడి తీసివేయబడిన తరువాత, పాక్షికముగా అసాధ్యమును ఎక్కువభాగము అర్థరహితమునైన తరువాత, ఏ మెడలపై దాని ఏకైక ఫలితము పిచ్చిగొల్పుటయో లేక గాయపరచుటయో అగునో ఆ మెడలపై దానిని వినాశకరముగా మోపవలెనా?14 యౌవనుడును, పౌరుషవంతుడును, స్వతంత్రుడును, పవిత్రుడును, తన ఆత్మ అను బలిపీఠముపై అగ్నివలె క్రీస్తు ప్రేమను మండించుకొనువాడునైన తీతు వంటివానిని, మారుమనస్సు పొందని ఏదో ఒక పరిసయ్యుడు దూరముగా ఉంచవలెనా? అతడైతే వెడల్పైన తెఫిల్లిన్ ధరించి, సరిగ్గా సరైన సంఖ్యలో దారములు, ముడులు గల సిసిత్ ధరించువాడేగాని, క్రీస్తు ప్రేమకు పూర్తిగా పరాయివాడు, ఆయన ఉచిత రక్షణనుగూర్చి పసిబిడ్డవలె ఏమియు ఎరుగనివాడు. క్రైస్తవులందరు సహోదరులు, అందరును ఏర్పరచబడిన వంశము, రాజులైన యాజకసమూహము; అట్టివారిని—యూదులమనే మిక్కిలి సందేహాస్పదమైన అర్హత తప్ప మరి ఏ అర్హతయు లేని యూదులు—కలిసి భోజనము చేయుటకు కూడ తగనట్టి అపవిత్ర ప్రాణులవలె చూడవలెనా? యూదులు మతప్రవిష్టుల యెడల తిరస్కారపూరితమైన ఆధిక్యతా భావముతో మాటలాడుటకు ఏమాత్రము వెనుకాడలేదు; కాని అట్టి మాటలను క్రీస్తు సహోదరత్వములో ఒక్క క్షణమైనను సహింపవచ్చునా?15

వెంటనే రగుల్కొనిన ఆ ఉద్రేకపూరితమైన చర్చలలో16 ఈ ప్రశ్నలను నొక్కి చెప్పుటకు పౌలు ఎన్నిసార్లు అగ్నిజ్వాలవలె లేచి నిలిచియుండునో ఊహించుట సులభమే. తాము ఆత్మఫలములను—ప్రేమ, సంతోషము, సమాధానము, దీర్ఘశాంతము, సాత్వికము, మంచితనము, విశ్వాసము, సాధుత్వము, ఆశానిగ్రహము—ఫలించినంత మాత్రమే చాలునా, లేక తమ యిండ్లపై మెజూజోత్ కూడ అంటించి, శరీరచ్ఛేదమునకు లోబడి, సంతలో స్వేచ్ఛగా వస్తువులు కొనుట మానివేసి, ఏమాత్రము హాని లేని ఆహార పదార్థములను ముట్టుకొనక, ప్రతి ఏడు దినములలో ఒక దినమును చిన్న చిన్న సాంప్రదాయిక ఆచారముల కఠినత్వముతో రాయివలె బిగబట్టవలెనా—ఈ విషయమును తేల్చవలసిన ఆ వివాదపు ఫలితము కొరకు అన్యజనులలోని మతప్రవిష్టులు ఎంత ఆతురతతో ఎదురుచూచియుందురో ఊహించవచ్చును. భక్తి యొక్క సారాంశము విశ్వాసమేగాని బాహ్యమైన సేవ కాదని, నిలుచు తీరులోను, వస్త్రములలోను, ఆహారములోను చిన్న చిన్న ఖచ్చితత్వములను కోరుటకు బదులుగా, న్యాయము జరిగించుటయు, కనికరమును ప్రేమించుటయు, మన దేవుని యెదుట వినయముగా నడుచుకొనుటయే ప్రభువు మనయొద్ద కోరునదని చూపుటకు ప్రవక్తల మాటలు చాలలేదనుట మనకు ఆశ్చర్యముగా అనిపింపవచ్చును.17 కాని యూదామత పక్షపాతులకు సాంప్రదాయము, అధికారము, పంచకాండములు తమ వైపున ఉండెను; అలవాటు కలిగించిన స్తంభన వలన అనేకమంది యూదులలో నుండి మారుమనస్సు పొందినవారు, తప్పని తాము భావించిన నిర్ణయములను సైతము ఎదిరించలేకపోయిరి. వారు నిజముగా క్రైస్తవులైనంతమట్టుకు, ఆజ్ఞ యొక్క ఉద్దేశము శుద్ధమైన హృదయము నుండియు, మంచి మనస్సాక్షి నుండియు, నిష్కపటమైన విశ్వాసము నుండియు వచ్చు ప్రేమయేనని వారు గ్రహింపకుండ ఉండలేకపోయిరి; కాని ప్రతివాదులు వారి ముఖముల ఎదుట ధర్మశాస్త్ర గ్రంథపు చుట్టలను ఊపుచు, సీనాయి పర్వతపు అనాదిగా వచ్చిన పరిశుద్ధతలను తృణీకరించుటకు మీకు తెగింపా అని, లేక ఆ మండుచున్న తేజస్సు మధ్య మోషే పలికిన ధర్మశాస్త్రముల బాధ్యతను తగ్గించుటకు మీకు తెగింపా అని అడిగినప్పుడు, సామాన్యుడైన యూదుడును సామాన్యుడైన అన్యుడును కలవరపడిరి. ఈ విషయములలో యేసు మాటలు చీకటిలో ఒక కాంతికిరణము వంటివే; అది తప్పక పెరుగునను నిశ్చయము ఉన్నను, ఇంకను గాఢమైన అర్ధరాత్రి మధ్యలో మెరయుచున్నదే. క్రీస్తు ధర్మశాస్త్రమును నెరవేర్చుటయే దానిని రద్దుచేయుటయని, నిజస్వరూపము ఎదుట ఉండగా ఛాయను నిలుపుకొనుట సూర్యుని ఎదుట అనవసరమైన దీపములు ఎత్తిపట్టుట వంటిదని వారు ఇంకను గ్రహింపలేదు. ప్రత్యేకమైన ఆచారవాదములో సంఘము మునిగిపోవు ఈ ఆసన్నమైన ప్రమాదము నుండి ఒక్క వ్యక్తి సంఘమును కాపాడెను; ఆ వ్యక్తియే పౌలు. తన వాదపు బలమంతటితోను, తన అధికారపు గౌరవమంతటితోను, అన్యజనులలో నుండి మారుమనస్సు పొందినవారు తాము మొదట క్రీస్తు విశ్వాసమును స్వీకరించిన ఆ స్వతంత్రమైన స్థితిలోనే నిలిచియుండవలెనని అతడు దృఢముగా చెప్పి పట్టుపట్టెను.18

ఆ వివాదానికి అంతమే ఉండదని కనిపించినప్పుడు,19 దానిని యెరూషలేములోని సంఘము నిర్ణయానికి, ముఖ్యముగా జీవించియున్న యేసుతో కలిసి జీవించిన ఆ అపొస్తలుల నిర్ణయానికి అప్పగించుట అవసరమైనది. ఈ పద్ధతిని యూదామత పక్షపాతులే ఒత్తిడి చేసి—అంతేకాదు, పట్టుబట్టి—కోరియుండుట ఏమాత్రం అసంభవము కాదు;20 ఎందుకనగా, తాము యూదామత వ్యతిరేక నూతన పోకడలుగా భావించిన వాటిని ఆ సంఘములోని అధిక సంఖ్యాకులు భయముతోను అనుమానముతోను చూచుచున్నారని వారికి బాగుగా తెలిసియుండును. యాకోబు, కేఫా వంటివారు—యేసు జీవితమునకు ప్రత్యక్ష సాక్షులు—కలిగియున్న ఎంతో ఉన్నతమైన అధికారమును వారు ప్రదర్శించిన తీరులో ఒక విధమైన ధిక్కారము కూడ ఉండియుండవచ్చు; చాలా కాలము తరువాత పౌలు వాడిన దాదాపు చిరాకుతో కూడిన మాటలకు ఇదే కారణము. యెరూషలేముకు ఈ ప్రతినిధి బృందము వెళ్ళుటను వారు నిస్సందేహముగా ఒక అవసరమైన లోబడిక చర్యగా—అనగా, యెరూషలేము మహాసభచేత తీర్పు పొందుటకు పౌలు బర్నబాలు ఎక్కి వెళ్ళుటగా—చిత్రించి యుందురు.21 ఈ సమయమున పన్నెండుమంది అపొస్తలులకు ఆపాదించబడిన ఆధిక్యతను పౌలు బహిరంగముగా తిరస్కరించియుండడు. “నేను ఎక్కడ వ్యర్థముగా పరుగెత్తుచున్నానో, లేక పరుగెత్తియుంటినో అని, నేను ప్రకటించుచున్న సువార్తను గూర్చి వారిని సంప్రదించితిని” అని గలతీయులతో ఆయన చెప్పినప్పుడు, ఆ సమయమునకు ఆయనకు ఇంకను ఆ అచంచలమైన నిశ్చయత ఏర్పడలేదని తెలుపుచున్నాడు—తరువాత ఆ నిశ్చయతే “నేనైనను, పరలోకమునుండి వచ్చిన దూతయైనను వేరొక సువార్తను ప్రకటించినయెడల వాడు శాపగ్రస్తుడగును గాక” అని ఆయన చెప్పునట్లు చేసినది.22 నిజమునకు, ఈ సమావేశములోనే తన స్వంత అంతర్దృష్టియు అధికారమును తనకంటె ముందుగా క్రీస్తునందున్న అపొస్తలుల అంతర్దృష్టికి, అధికారమునకు ఏమాత్రము తీసిపోవని ఆయన తెలిసికొనెను; వారు ఆయనకు చెప్పవలసినదేమియు లేదని, ఆయనకు చేర్చవలసినదేమియు లేదని గ్రహించెను; అంతేకాదు, వారికంటె ఆయనకే ఎక్కువగా చెందిన సేవా క్షేత్రములు ఉన్నవని, వాటిలో వారు ఆయన యెదుట శిష్యుల స్థానములో నిలుతురని తెలిసికొనెను;23 తాను వెళ్ళిపోవుట తన బిడ్డలకు మేలు అను తన సొంత వాగ్దానమును యేసు నెరవేర్చెనని—ఎందుకనగా, తన పరిశుద్ధాత్మ వరముద్వారా వారితో ఆయనకున్న సహవాసము, ఆయన ప్రత్యక్ష సాన్నిధ్యముకంటె సన్నిహితమును సంపూర్ణమునై యుండెను—అని కూడ ఆయన గ్రహించెను. అయినను ఇప్పుడు కూడ, తనకు సత్యములని దృఢముగా తోచిన సంగతుల నిర్ణయమును ఏదో ఒక మానవ అధికారమునకు అప్పగించుటకు పౌలు మనస్సు కలత చెందియుండును. ఒక్క సంగతి తప్ప మిగతా అన్నిటిలోను, తాను ఖండింపశక్యము కాని సిద్ధాంతములుగా భావించిన వాటిని గూర్చి, సామర్థ్యములోను జ్ఞానోదయములోను అన్ని విధాల తనకంటె తక్కువవాడైన ఒక పోపు నుండి తీర్పు కొరకు వేచియుండవలసివచ్చిన సమర్థుడైన రోమన్ కాథలిక్ బిషప్—ఒక స్ట్రాస్‌మేయర్ లేక ఒక దుపాన్‌లూ—వలె ఆయన భావించియుండును. ఆ ఒక్క సంగతి ఏదనగా, ఈ మార్గము వివేకవంతమును అవసరమునైనదని ఆయనకు తెలియజేసిన అంతరంగ స్వరము, ఆత్మసంబంధమైన సూచన. లూకా, సహజముగానే, ఈ సంఘటన బాహ్య పార్శ్వమును—అనగా అంతియొక సంఘము కోరిక మేరకు పౌలు వెళ్ళెనని—చెప్పుచున్నాడు; అయితే పౌలు మాత్రము, తన ఉద్దేశమునకు సంబంధించనిదిగా దీనిని విడిచిపెట్టి, లేదా దీనిని పరలోక చిత్తమునకు వ్యక్తీకరణముగా భావించి, తాను “ప్రత్యక్షత ద్వారా” ఎక్కి వెళ్ళితినని తన శిష్యులకు తెలియజేయుచున్నాడు. తనతోను బర్నబాతోను వెళ్ళినవారిలో తీతు ఉండెనను ఆసక్తికరమైన సంగతిని కూడ మనము పౌలు నుండియే తెలిసికొనుచున్నాము; ఇతడు బహుశా ఒక క్రేతు దేశపు అన్యుడై, తన మొదటి యాత్రలో కుప్రలో పౌలు చేత మార్పు నొందినవాడు.24 తన శిష్యులకు అన్యజన ప్రతినిధిగా పౌలు అతనిని వెంటబెట్టుకొని వెళ్ళెను; సున్నతి పొందని గ్రీసుదేశస్థులు పరిశుద్ధాత్మ వరములో సమాన భాగస్వాములైనందున, వారిని కుక్కలవలెను వెలివేయబడినవారివలెను చూడకూడదని అతడు ఒక సజీవమైన హామీయు సాక్ష్యమునై యుండెను. దేవుడు స్పష్టముగా ఇచ్చిన ఆమోదమును మనుష్యుని వింత కోరికల నిమిత్తము పక్కకు నెట్టకూడదు; యూదామత ప్రవిష్టులపట్ల యూదులు చూపు తలబిరుసుతనముతో కూడిన సహనము గాని, దాచుకొనని తిరస్కారము గాని, విశ్వాసములో సహోదరుడైనవానిపట్ల చూపబడినప్పుడు అది ఒక పాపమును అజ్ఞానమునై యుండెను.

వారి భూమార్గ ప్రయాణము ఆరంభమును, దాని సాగుటయు కూడ, వారి అభిప్రాయములపట్ల ప్రజలు చూపిన బహిరంగ సానుభూతిచేత ఉత్సాహభరితమాయెను. అంతియొక నుండి వారిని గౌరవముతో సాగనంపిరి; బెరూతు, తూరు, సీదోను, సమరయ గుండా వారు వెళ్ళుచు అన్యజనుల మారుమనస్సును సంఘములకు వివరించుచుండగా—వర్మ్స్ మహాసభకు వెళ్ళుచున్న లూథర్‌వలె—అందరి ఏకగ్రీవ ఆమోదముచేతను సంతోషముచేతను వారు ప్రోత్సాహము పొందిరి. యెరూషలేము చేరగానే అపొస్తలులును పెద్దలును వారిని స్వీకరించిరి; తమ ప్రకటన కథను, దాని ఫలితములను, దానివలన అనివార్యముగా లేచిన ప్రశ్నను వారు వారికి వివరించిరి. కనబడుచున్నదాని ప్రకారము ఈ సందర్భములోనే క్రైస్తవులైన పరిసయ్యులలో కొందరు వెంటనే లేచి, మోషే ధర్మశాస్త్రమును సున్నతియు నైతికముగా అవసరమని గట్టిగా వాదించిరి; తద్వారా పౌలు బర్నబాలు తమ సేవను నడిపిన సూత్రములపై ప్రత్యక్షమైన నింద మోపినవారైరి.25 ఈ విధముగా వ్యతిరేక పక్షములు లేవనెత్తిన ప్రశ్న, తక్షణమే ఏదో ఒక ఓటుతో తేల్చుటకు మరీ గంభీరమైనది; ఇంత ప్రాముఖ్యమైన సమస్యపై సంఘము యొక్క ఆలోచనాపూర్వకమైన తీర్పును తరువాత జరుగు ఒక సమావేశములోనే ప్రకటించుట సాధ్యమాయెను. ఆ మధ్య కాలమును పౌలు తనకు అలవాటైన వివేకముతోను శక్తితోను వినియోగించుకొనెను. మిశ్రమ సమూహములు చేయు నిర్ణయములు వెయ్యి రకముల ఆకస్మిక పరిస్థితులకు లోనగునని ఎరిగినవాడై—కలగలుపు సభ యొక్క స్వరము దాని సామూహిక అసమర్థతను గాని సామూహిక పక్షపాతమును గాని మాత్రమే వెల్లడించునేమో అని భయపడినవాడై—తాను ప్రకటించుచున్న సువార్తను ప్రైవేటుగా వివరించి సంఘ నాయకులను తన వైపునకు తిప్పుకొనుటకు ప్రయత్నించెను. ఆ నాయకులు ఆ సమయమున యాకోబు,26 పేతురు, యోహాను అని ఆయన మనకు తెలుపుచున్నాడు; యెరూషలేము సంఘమునకు అధిపతిగా ఉన్న స్థానమునుబట్టి యాకోబు మొదట పేర్కొనబడెను. వీరిని ఆయన పూర్తిగా తన పక్షమునకు గెలుచుకొనగలిగెను—అన్యజన క్రైస్తవులను సనాతన యూదులుగా మార్చవలెనని పట్టుబట్టినయెడల, దేవుని కృప అను స్వేచ్ఛా ప్రవాహమునకు శాశ్వతముగా ఆనకట్ట వేసిన భయంకరమైన బాధ్యత తమపై పడునని ఆయన వారికి తిరుగులేని బలముతో చూపెను—కావున అన్యజనులకు చేయవలసిన సేవను వారు ఆయన నిర్ణయమునకే వదిలిపెట్టిరి. వారు తమ తమ రంగములలో ప్రసిద్ధులైనను, వారి వ్యక్తిత్వ బలము గొప్పదైనను, వారి ప్రత్యేకత స్పష్టమైనను, పౌలు వ్యక్తిగత ప్రాబల్యమును వారు ఎదిరించలేకపోయిరి.27 తన సమస్త స్వభావములోను దైవప్రేరణతో కూడిన నిశ్చయము యొక్క తీవ్రతను వెల్లడిచేయుచున్న ఒక వ్యక్తి సన్నిధిలో, తాము పైవారి స్థానమును గాని మార్గదర్శకుల స్థానమును గాని తీసికొనలేమని వారు గ్రహించిరి.28 వారి తొలి పక్షపాతములు ఏవైనప్పటికి, ఈ ఉన్నత హృదయులు తమ వ్యక్తిగత మొగ్గుదలలను గాని, సహజమైన అసూయ యొక్క ఏ తంతువును గాని, తమ గొప్ప సహకార్యకర్తలను గుర్తించుటకు అడ్డుపడనీయలేదు. వారు పౌలుకును బర్నబాకును సహవాసపు కుడిచేతులను ఇచ్చి, వారిని అన్యజనులకు అపొస్తలులని అంగీకరించిరి. ఒక్క హృదయస్పర్శియైన మనవి మాత్రము వారు చేసిరి. యెరూషలేము సంఘము మొదటినుండి దుర్భరమైన పేదరికములో మునిగియుండెను. ఉమ్మడి ఆస్తి అను తాత్కాలిక ప్రయోగమువలన అది బహుశా నష్టపోయియుండును; తన తొలి విశ్వాసుల అల్ప స్థితివలనను, వారు సహించిన హింసలవలనను, తమ పట్టణమునకు తరచుగా వచ్చు కరవువలనను అది నిశ్చయముగా నష్టపోయెను. పౌలు బర్నబాలు సంపన్నమైన అంతియొకలో పనిచేయుచుండిరి; ధనవంతులు కాకపోయినను జీవనోపాధి పుష్కలముగా గల అన్యజనుల మధ్య వారు ప్రయాణించు అవకాశము ఉండెను. వారు యెరూషలేమును మరచిపోదురా? గలిలయ సరస్సు ప్రక్కన యేసుతో నడచినవారిని, ఆయన కొండమీద ప్రసంగము చేసినప్పుడు ఆయన పాదముల చెంత కూర్చున్నవారిని, ఆకలితో చనిపోనిత్తురా? ఇదివరకే ఒకసారి వారు అంతియొక నుండి ఎంతో ఆదరణీయమైన “చలుకా” విరాళమును తెచ్చియుండిరి;29 కరవును హింసయు అత్యంత తీవ్రమైన సమయములో, హెలీనా రాణి రాజోచిత దానములు యూదులను ఆదుకొనినట్లే, అది సహోదరులకు ఉపశమనము కలిగించెను. మతపరమైన భేదములు, ఆకలితో అలమటించు సంఘమునకు సహాయము చేయకుండ వారిని ఆపవు గదా? పరిసయ్య పక్షమునకు చెందిన యెరూషలేము క్రైస్తవులు వారిపట్ల రహస్యమైన వ్యతిరేకతను, దాచుకొనని ద్వేషమును చూపియుండవచ్చును; అయినను ఇది వారి మనస్సులో క్షణమైనను భారము కాదు గదా? శ్రమలలో ఉన్న సంఘము యొక్క ఆ ముగ్గురు అధిపతులు, భోగవంతమైన లోకమునకు వెళ్ళుచున్న ఈ మిషనరీలను “పేదవారిని జ్ఞాపకముంచుకొనుడి” అని వేడుకొనిరి. అది అన్ని విధముల పౌలు యొక్క మృదువైన, సానుభూతిగల హృదయమునకు అనుకూలమైన మనవి.30 ఎవరు ఒత్తిడి చేయకుండగనే, ఈ పరిశుద్ధమైన కరుణా కార్యములో ఆయన అప్పటికే స్వచ్ఛందమైన ఆసక్తిని కనబరచియుండెను;31 ఇప్పుడు తనకు ఇవ్వబడుచున్న సంపూర్ణ గుర్తింపును అంగీకరించు రీతిలో ఇది ఒక విన్నపముగా తనకు వచ్చినందున, అత్యావశ్యకమైన సత్యములో అంగుళమైనను వదలకపోయినను, ప్రేమ కార్యము కొరకు ఎంత త్యాగమైనను చేయుటకు తాను సిద్ధమని చూపు అవకాశము దొరికినందుకు ఆయన ఎంతో సంతోషించెను. అప్పటినుండి యెరూషలేములోని పేద పరిశుద్ధుల కొరకు దానధర్మములు సేకరించు ప్రణాళికలో పౌలు తనకు సహజమైన ఉత్సాహముతో మునిగిపోయెను. ఆయన సందర్శించిన సంఘము గాని దేశము గాని విరాళముల కొరకు ఆయన ప్రోత్సహించనిది దాదాపు లేదు; ఆయన తమ దృష్టికి తెచ్చిన క్రమబద్ధమైన సేకరణ పద్ధతిని గలతీయులే జ్ఞాపకము చేసికొనగలిగిరి.32 కనీసము తమను తాము యాకోబు దూతలుగా చెప్పుకొన్నవారిపై ఆయన అసంతృప్తి అత్యంత తీవ్రముగా ఉన్న సమయములో సైతము, తనను అన్నిటికంటె ఎక్కువగా అనుమానించి అడ్డగించిన ఆ సంఘమునకు—వేదాంత భేదములు, వాటి చేదైన కటుత్వముతో సహా, అనేక నిత్య శ్రమలద్వారా శ్రమపడువారితో సానుభూతితో కొట్టుకొనుట నేర్చుకొన్న ఒక హృదయపు ఉదారమైన సున్నితత్వమును మందగింపజేయలేదని—ఋజువు చేయు తన దయాపూర్వక ప్రయత్నములను ఆయన ఒక్కసారియు సడలించలేదు.

కాబట్టి, ప్రభువు సహోదరుడును, “పరలోక రాజ్యపు తాళపుచెవులు” ఆయనకు అప్పగించబడినవాడును, అంత్యభోజన సమయమున ఆయన రొమ్ముపై తల ఆనించినవాడును—వీరు తమ స్నేహపూర్వక అంగీకారమును ఆయనకు ఇచ్చినప్పుడు, యెరూషలేముకు ఆయన వెళ్ళిన పని యొక్క ఒక భాగము నెరవేరినది. గలతీయులతో ఆయన ముఖ్యముగా దీనినే గురించి వివరించుచున్నాడు. వారి సంఘములలో కలహప్రియులైన యూదామత పక్షపాతులు, మాతృసంఘము యొక్కయు దాని అధిపతి యొక్కయు అధికారమును ఆధారముగా చూపుచు, ఆయన నియామకమును ప్రశ్నించుటకును ఆయన బోధను తక్కువ చేయుటకును తెగించిరి. తన అభిప్రాయములకు వ్యతిరేకముగా ఇప్పుడు ఎవరిని నిలబెట్టుచున్నారో ఆ వ్యక్తులే తన పవిత్రమైన స్వతంత్రతను అంగీకరించిరని వారికి ఋజువు చేయుటే పౌలు ఉద్దేశము. ఆయన మాటలలో కొంచెము అన్యాయమునకు గురైన భావన ఉండవచ్చును; అయితే మరొక వైపు, ఆయన సూచించుచున్న ఆ వైరుధ్యమునకు న్యాయమైన సారాంశము ఇదేనని నిష్పక్షపాత పాఠకుడెవడును గుర్తించకపోడు—“ఇది వేరుపాటే గాని వ్యతిరేకత కాదు; నాయకుల మధ్య కంటె అనుచరుల మధ్యనే వైరుధ్యము; పన్నెండుమందిపై పౌలుకున్న వ్యక్తిగత విరోధముకంటె, పౌలుపై యూదామత పక్షపాతులకున్న వ్యక్తిగత విరోధమే.”33

అయితే లూకా ఈ సందర్శనము యొక్క వేరొక పార్శ్వమును గురించి వ్రాయుచున్నాడు. ఆయనకు పౌలు అధికారము సందేహాస్పదమైన విషయము కాదు; ఆయన ఎవరికొరకు వ్రాసెనో వారును దానిని గంభీరముగా ప్రశ్నించలేదు. కాని పౌలు బోధను గురించిన సంగతి పూర్తిగా వేరు; అందులో ఇమిడియున్న ముఖ్య సూత్రములు ప్రమాదకరమైనవి కాకపోగా, పూర్వపు అపొస్తలుల అధికారిక ఆమోదమును పొందినవని చూపుటే లూకా ఉద్దేశము. తీవ్రమైన పోరాటము జరిగినదను సంగతిని ఆయన దాచిపెట్టుటకు ప్రయత్నించడు; అయితే అది అన్యజనుల అపొస్తలునికి అనుకూలముగా విజయవంతముగా ముగిసినదని ఋజువు చేయుటకు ఆయన ఒక ప్రామాణికమైన పత్రమును ఉదాహరించుచున్నాడు.

పౌలు సహచరులలో ఒకడైన తీతు అక్కడ ఉండుటవలన ఈ చర్చకు ఒక మూర్తిమంతమైన రూపము వచ్చినది. ఈ యువకుని చుట్టు తీవ్రమైన వివాద కోలాహలము రేగినదని స్పష్టము. అతనికి సున్నతి చేయవలెనని యూదామత పక్షపాతులు పట్టుబట్టిరి. అతడు సున్నతి లేనివాడుగా ఉన్నంత కాలము, అతనితో కలిసి భోజనము చేయుటకు గాని, అతనిని ఏ నిజమైన అర్థములోనైనను సహోదరునిగా ఎంచుటకు గాని వారు నిరాకరించిరి. ఇంతకుముందు కొర్నేలి ఆతిథ్యమును పంచుకొన్నందుకు పేతురుపై కోపగించినట్లే, ఈ అన్యునితో స్వేచ్ఛగా సహవాసము చేసినందుకు వారు పౌలుపై కూడ ఆగ్రహించియుండవచ్చును. ఈ కలహములచేత ప్రేమవిందులు (అగపే) కలవరపడెను; వాటితోపాటు ప్రభువు రాత్రి భోజన ఆచరణయు కలవరపడెను. యూదుల మతోన్మాదము రేగినప్పుడు వారు ఎల్లప్పుడు కనబరచు పగతో కూడిన తీవ్రతతో వాదములు సాగగా, ఈ పరస్పర విరుద్ధ అభిప్రాయముల తుఫానులో తీతుకును పౌలుకును కష్టకాలము గడచియుండును.34 అయిదారు సంవత్సరములు గడచిన తరువాత కూడ, తన జీవితములోని ఈ ఘట్టమును గురించి పౌలు కలత లేకుండ మాట్లాడలేకపోవుచున్నాడు; ఆ కలత ఆయన భాషను ఎంత అసాధారణముగా ప్రభావితము చేసినదనగా, ఫలితము ఏమైనదో మనకు అస్పష్టముగా మిగిలిపోయినది—గలతీయులకు అది నిస్సందేహముగా తెలిసియుండును గాని, దానిని గూర్చి మరింత సంపూర్ణమైన నిశ్చయత మనకు ఉండిన మేలుగా ఉండెడిది. ప్రశ్న ఏమనగా, ఈ ఒక్క సందర్భములో పౌలు లొంగెనా, లేదా? వేరే మాటలలో, తీతుకు సున్నతి జరిగినదా? తిమోతి విషయములో, తల్లి వైపునుండి అతనికున్న యూదు వంశమును పౌలు బహిరంగముగా పరిగణనలోనికి తీసికొని, అందువలన అతనిని అన్యునిగా కాక యూదునిగా ఎంచి సున్నతి చేయించెను; లేనియెడల యూదుల మధ్యకు అతనికి ప్రవేశము కల్పించుట అసాధ్యమై యుండెడిది. ఆయనపై మోపబడిన అస్థిరత్వపు నిందలకు ఇంతమాత్రమే చాలియుండవచ్చును. అయితే తీతు విషయములో ఆయన నిజముగానే ఆ తుఫానుకు తలవంచియుండినయెడల—అనగా, క్రైస్తవులకు సున్నతి అక్కరలేదని అత్యంత దృఢముగా వాదించినవాడు, క్రీస్తుయేసునందు సున్నతిగాని సున్నతిలేమిగాని కాదు, ప్రేమవలన పనిచేయు విశ్వాసమే ప్రధానమను సత్యమును అగ్రగామిగా ప్రకటించినవాడు అయిన ఆయనే, ఒక వయోజనుడైన అన్యజన విశ్వాసిని—మోషే ధర్మశాస్త్రమును పాటించుటకు తాను బద్ధుడనని అంగీకరించుట తప్ప వేరే అర్థము లేని ఒక యూదు ఆచారమునకు—లోబడనిచ్చినయెడల, అప్పుడు నిజముగా, వివాదములో ఉన్న అసలు అంశమునే ఆయన బలిపెట్టెనని నింద మోపవచ్చును. తాను శాంతి కొరకు ఆ క్షణమునకు మాత్రమే అట్లు చేసితినని ఆయన వాదించియుండవచ్చును—ఎందుకనగా, లేనియెడల తీతు ప్రాణమునకే ప్రమాదము వచ్చియుండెడిది, లేదా తరువాతి సంవత్సరములలో త్రోఫిము35 ఉనికి కలిగించినట్లే, పరిశుద్ధ నగరములో అతని ఉనికి అబద్ధపు పుకార్లను భయంకరమైన అల్లర్లను రేపియుండెడిది. “ఈ ప్రశ్నను వివేకముతో చర్చించుటకు వేరే అవకాశము లేకపోయినందుననే నేను తీతుకు సున్నతి చేయించితిని” అని ఆయన చెప్పియుండవచ్చును; అయితే ఆయన ఏ మాత్రమైనను లొంగినయెడల, ఆయన ఉద్దేశములు ఎంత ఉదాత్తమైనవి, ప్రేమపూర్వకమైనవి అయినను, తనకు వ్యతిరేకముగా ఉపయోగించుకొనుటకు తన విరోధులకు ఒక ఆధారమును ఇచ్చినట్లే; దానిని వారు నిశ్చయముగా వాడుకొనకమానరు.

ఈ అడుగు వేయవలెనని ఆయనపై అత్యంత తీవ్రమైన ఒత్తిడి తేబడినదను సంగతి స్పష్టము; ఆ చేదైన పోరాటములో ఆయన అనుభవించియుండిన అన్నిటి జ్ఞాపకమువలననే బహుశా ఆయన మాటలలో ఆ అసాధారణమైన ఆవేదన కదలిక కనబడుచున్నది.36 చివరివరకు నిలబడుటలో, యెరూషలేము సంఘము యొక్క దాదాపు మొత్తము సమూహము యొక్క ఒత్తిడిని ఆయన ఎదుర్కొనవలసివచ్చియుండును—అందులో అప్పటికి జీవించియున్న పన్నెండుమంది అపొస్తలులందరును, వారి ముగ్గురు నాయకులును దాదాపు నిశ్చయముగా ఉండియుందురు. లుకయోనియ ఎడారి మెరకలలో పౌలుతో ఒంటరిగా పనిచేయుచున్నప్పుడు తగినంత స్పష్టముగా కనబడిన సత్యములపై, తరువాత జరిగినట్లే, బర్నబా సైతము తన దృఢమైన పట్టును కోల్పోయియుండవచ్చును. ఇంత ప్రభావ సమూహమునకు ఎదురునిలచు స్థైర్యమును ధైర్యమును ఆయనకు ఉండినయెడల, పౌలు నైతిక ధైర్యము నిశ్చయముగా అత్యంత కఠినమైన పరీక్షలో గెలిచినట్లే. బిషప్‌ల సభ యెదుట నిలబడిన వైట్‌ఫీల్డ్ కంటెను, రోమాలో తన వాదమును వినిపించిన లూథర్ కంటెను అది ఎంతో సాహసమైయుండెడిది. ధైర్యము విషయమునకు వస్తే, ఏ భయమును ఆయనను లొంగదీయజాలదని నిశ్చయము; అయితే శాశ్వతమైన ఫలితమును సాధించుటకై, తాత్కాలికముగా, ఒక ప్రేమపూర్వక రాయితీగా ఆయన లొంగియుండవచ్చునేమో?

ఆయన సొంత మాటలను, వాటి కరుకుదనమంతటితో సహా, పరిశీలింతము. “అటుతరువాత,” అని ఆయన అనుచున్నాడు, “పదునాలుగు సంవత్సరములైన పిమ్మట,37 నేను బర్నబాతో కూడ తీతును కూడ వెంటబెట్టుకొని మరల యెరూషలేముకు వెళ్ళితిని.38 నేను ప్రత్యక్షతను అనుసరించి వెళ్ళితిని; అన్యజనుల మధ్య నేను ప్రకటించుచున్న సువార్తను వారి ఎదుట39 ఉంచితిని—అయితే ప్రత్యేకముగా, పేరుపొందినవారి ఎదుటనే; ఒకవేళ నేను ఇప్పుడు వ్యర్థముగా పరుగెత్తుచున్నానేమో,40 లేక పరుగెత్తియుంటినేమో అని.41 అయితే నాతో ఉండిన తీతు, గ్రీసుదేశస్థుడైనను, సున్నతి పొందవలెనని బలవంతము చేయబడలేదు; కాని [అతనికి సున్నతి చేయబడినది కేవలం?] దొంగతనముగా చొప్పించబడిన కపట సహోదరుల నిమిత్తమే—వీరు క్రీస్తుయేసునందు మనకున్న స్వాతంత్ర్యమును వేగుచూచుటకు రహస్యముగా లోపలికి వచ్చినవారు, మనలను పూర్తిగా దాసులనుగా చేయవలెనని42 వచ్చినవారు—[వారికి ఒక్క గడియైనను కాదు]43 లోబడు రీతిలో మేము ఒక్క గడియైనను లొంగలేదు—సువార్త సత్యము మీయొద్ద పూర్తిగా నిలిచియుండునట్లు;44 అయితే ఏదో ఒకటిగా ఎంచబడినవారి45 విషయమో—వారు ఎట్టివారైనను46 అది నాకు లెక్క కాదు—దేవుడు ఎవని ముఖమునైనను చూడడు—సరే, పేరుపొందిన ఆ వ్యక్తులు నాకు ఏమియు చేర్చలేదు.” ఈ అసాధారణమైన వాక్యములో ఆయన వాడిన అసలు మాటల అక్షరార్థ అనువాదము ఇదే; ఆపైన ఆయన ముగ్గురి అంగీకారమును వివరించుటకు సాగుచున్నాడు—అనగా, తన అధికారము వారి అధికారముకంటె ఏ విధముగను తక్కువ కాదని; అంతేకాదు, అన్యజనుల విషయములో వ్యవహరించునప్పుడు తనకు ప్రత్యేకమైన దైవిక నడిపింపు ఉన్నదని ఎంచవలెనని వారు అంగీకరించిరి.

అయితే “నాపై ఎంత అపారమైన ఒత్తిడి తేబడినను, నేను ఒక్క క్షణమైనను లొంగలేదు, తీతుకు సున్నతి చేయించలేదు” అని ఆయన భావమా? లేక, “ఒప్పుకొనుటకు నాకు దుఃఖముగా ఉన్నను—తీతు విషయములో నేను లొంగితినని ఒప్పుకొనుచున్నాను. తీతుకు సున్నతి జరిగినది, కాని బలవంతము మీద కాదు. నేను లొంగితిని, కాని లోబడిక వలన కాదు. నేను చేసిన రాయితీ—అది ఎంత పెద్దదైనను, అది పొరపాటే అయినను—సూత్రమును విడిచిపెట్టుట కాదు, ప్రేమను విస్తరించుటయే” అని ఆయన భావమా?

పౌలు “భావములను గూర్చి పట్టించుకొనెను గాని, రూపములను గూర్చి కాదు” అను సంగతిని జ్ఞాపకముంచుకొనవలెను. సున్నతి తనంతట తానే ఒక ఉదాసీనమైన విషయమను వాస్తవము—మనుష్యులు మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు కృపవలన, ఆ కృపవలన మాత్రమే రక్షింపబడగలరను అంగీకరించబడిన సత్యము—బలమైన ఒత్తిడి కింద47 ఆ ఆచారము జరుగనిచ్చుటకు ఆయనను ఒప్పించియుండవచ్చును; అల్పమైన విషయములను అతిగా చేయుటపట్ల ఆయనకున్న ఆ అర్ధ-తిరస్కారపు ఉదాసీనతతోనే, చేదైన వ్యంగ్యము పెల్లుబికి ఆయన గలతీయులతో ఇట్లనుచున్నాడు: “సున్నతిని గూర్చి ఇంత గొప్పగా మాట్లాడు ఈ యూదామత పక్షపాతులు, ఆ పనిలో ఉన్నారు గనుక, ఇంకొంచెము ముందుకు వెళ్ళి, మీ అగ్‌దిస్తిస్ దేవత పూజారులవలె తమను తాము పూర్తిగా చేసికొనవలెనని నా కోరిక.”48 పౌలు నాజీరు వ్రతమును తీసికొన్నప్పుడు, తిమోతికి సున్నతి చేయించినప్పుడు,49 అనవసరమైన అభ్యంతర కారణములన్నిటిని తొలగించవలెనను ఉదారమైన కోరికతోనే ఆయన అట్లు చేసెను; ప్రాముఖ్యము లేని విషయములలో మొండిగా నిరాకరించి తన పనికి ఆటంకము కలుగనీయకూడదని ఆయన ఉద్దేశము. కొందరినైనను సంపాదించుటకై అందరికి అన్నివిధములుగా ఉండుట ఆయన బహిరంగముగా ప్రకటించిన సూత్రమని మనకు తెలుసు. లెక్కలేని విషయములపై పట్టుబట్టుటకు ఆయన ఆత్మ మరీ విశాలమైనది. సున్నతి పొందని తీతు సంఘ సభ్యుల మధ్య తిరుగుచున్నంత కాలము యెరూషలేమును అసహ్యకరముగా చేసిన ఆ నాలుకల ఘర్షణలో, పౌలు లేచి ఇట్లు చెప్పియుండవచ్చునని మనము ఊహించలేమా?—“అత్యంత ప్రాముఖ్యమైన ఒక విషయమునుగూర్చి నిర్ణయము పొందుటకు నేను ఇక్కడికి వచ్చితిని. తీతు ఇక్కడ ఉండుట, ముందే నిర్ణయించుకొన్న అభిప్రాయములను రెచ్చగొట్టు రీతిలో ప్రకటించుటగా మీకు కనబడినయెడల—సరే, ఇది ఒక వ్యక్తిగత సందర్భము మాత్రమే; ప్రశ్న ఇంకను తేలనందున, నేను అతనికి సున్నతి చేయించెదను; అప్పుడు సాధారణ ప్రశ్నను గూర్చి మనము మరింత ప్రశాంతముగా ఆలోచించగలము.” “reculer pour mieux sauter” అనుటకు తగిన సందర్భమిదని ఆయన ఎంచియుండవచ్చునేమో? తన అభిప్రాయములను పంచుకొన్న తన స్నేహితులతో ఆయన ఇట్లనియుండవచ్చునేమో?—“ఈ ఒక్క సందర్భములో దానివలన ఏమి నష్టము? దానికి ఏ అర్థమును ఉండదు. శాంతి కొరకు అట్లు జరుగవలెనని కోరునంత ఉదారత తీతుకే ఉన్నది; తాను ఒక తీవ్రమైన పక్షపాతమునకు మాత్రమే లొంగుచున్నానని అతనికి బాగుగా తెలుసు. యూదుల సమావేశములలో ముందు ముందు ప్రవేశము పొందుటకు అది అతనికి ఎంతో ఉపయోగకరము కావచ్చును. అతనికి, మనకు, అది ‘సున్నతి’ కాదు, కేవలము ‘కోత’ మాత్రమే; స్వచ్ఛందమైన సద్భావముతో అంగీకరించిన ఒక బాహ్య ఆచారము మాత్రమే; అది ఏమాత్రము గంభీరమైన ఆదర్శమును కాదు, అర్థవంతమైన ఆచారమును కాదు.” అంతేకాక, తన నిమిత్తము ఏ ఆలోచనచేతను ఆగవద్దని తీతు కూడ అపొస్తలుని బలవంతపెట్టియుండడా? “నా కారణముగా ఇంత గొడవయు మనస్తాపమును కలుగుటకు నేను దుఃఖించుచున్నాను; నీతికి సంబంధించిన యూదామత ప్రవిష్టుడనై దానిని చల్లార్చుటకు నేను పూర్తిగా సిద్ధముగా ఉన్నాను” అని అతడు సహజముగానే చెప్పియుండడా? తీతు ఈ ఉదారమైన వైఖరిని తీసికొనినయెడల, అతని ఉదారతను వాడుకొనుటకు పౌలుకున్న సంకోచము మరింత పెరిగియుండును; అయినను ఆయన విరోధులకు మరొక వాదన అందియుండెడిది. “మోషే సున్నతిని ఆజ్ఞాపించెను; అది లేకుండ ఈ అన్యుని మా ప్రేమవిందులలో కూర్చుండనిచ్చుటకు మేము ఒప్పుకొనము; అతడే, ఎంతో మెచ్చుకోదగిన రీతిలో, దానికి సమ్మతించుటకు సిద్ధముగా ఉన్నాడు; మరి నీవు ఒప్పుకొనక మా ఇశ్రాయేలును కలవరపెట్టుట ఎందుకు?” అని వారు అనియుండెడివారు.

ఈ అభిప్రాయమునకు వ్యతిరేకముగా ఏమి చెప్పబడినను, పౌలు లొంగిపోకుండినట్లయితే, అంత సందిగ్ధమైన, అంత చిక్కుముడిగల భాషను అతడు ఎందుకు వాడవలసివచ్చెనో నాకు ఊహకందదు; ఏలయనగా ఆ వాక్యములో నిషేధార్థక పదమును మనము నిలుపుకొన్నను, నిలుపుకొనకపోయినను, ఆ భాష ఇప్పటికిని—సంఘ ఆరంభ యుగములలో చేసినట్లే—అనేకులను, అతడు నిరాకరించుచున్నాడని సాధారణముగా భావింపబడు ఆ పనినే అతడు నిజముగా చేసెనని నమ్మునట్లు నడిపించినది. “నన్ను బలవంతము చేయుటకు సాధ్యమైన ప్రయత్నమంతయు జరిగినను, నేను తీతుకు సున్నతి చేయించలేదు. యెరూషలేములోనే, ఈ వివాదమంతటి ఆరంభముననే, యూదా-క్రైస్తవ ఆధిపత్యపు ప్రధాన స్థానముననే, అపొస్తలుల స్పష్టమైన కోరిక ఎదుటనే నేను ఆ పని చేయకపోవుట—నా స్వాతంత్ర్యమును, నా స్థిరత్వమును ఒక్కసారిగా, శాశ్వతముగా రుజువు చేయుచున్నది” అని చెప్పుటకంటె సులభమైనదిగాని, సంతోషకరమైనదిగాని మరేదియు ఉండియుండదు. కాని అంత ప్రాముఖ్యమైన ఆ సందర్భములో తాను నిజముగా ఎందుకు లొంగిపోయెనో వివరించుట మాత్రము ఎన్నో రెట్లు కష్టతరమైనది. అతడు ఈ వాక్యభాగమును వ్రాయుచుండగా తీతు అతని ప్రక్కనే ఉండియుండవచ్చును; అట్లయితే, తన లోబడితనమునకును, తన నిజాయితీ లేమికిని రుజువుగా అన్నిటికంటె ఎక్కువగా ఉదహరింపబడిన ఆ రాయితీ పౌలునకు మరింత చేదైన జ్ఞాపకముగా ఉండియుండును. కాబట్టి తానెందుకు అట్లు చేసెనో, తన ఉద్దేశములు ఏవి కావో చూపుటలో అతడెంతగా ఆతురపడెనంటే, చివరకు ఆ పని చేసితినని మాటలలో చెప్పుటనే తెలియకుండ విడిచిపెట్టెను.50 మరియు ఆ సభ నిర్ణయము తరువాత, తాను పోరాడిన ఆ పోరాటము తరువాత కూడ, తాను దర్శింపబోవుచున్న యూదులకు అభ్యంతరము కలుగకుండుటకే తిమోతికి సున్నతి చేయించుట యుక్తమని పౌలు ఎంచినట్లయితే, తీతు ఉనికి సంఘమంతటిని కలవరపరచుట అతడు చూచిన ఈ మునుపటి కాలములో అవే ఉద్దేశములు అతనిలో పనిచేయకుండునా? పూర్తిగా అన్యజన రక్తముగల ఒకని విషయములో ఆ రాయితీ నుండి తప్పుడు నిర్ధారణలు తీయుటకు ఎక్కువ అవకాశమున్న మాట నిజమే; కాని మరొక ప్రక్క అభ్యంతరమును తగ్గించవలసిన అవసరము కూడ అంతకంటె ఎక్కువ ఒత్తిడితో ఉండెను, మరియు ఆ కాలమునాటికి సున్నతి తప్పనిసరి అను భావము ఇంకను గట్టిగా ప్రశ్నింపబడియుండలేదు. అంతేకాదు, అట్టి మార్గము మేలుకొరకే దేవునిచేత నడిపింపబడలేదని చెప్పుటకును సందేహము కలుగుచున్నది. ఉదాహరణకు, ఈ అడుగు వేయకుండినట్లయితే, తీతు క్రేతు సంఘమునకు అధ్యక్షుడుగా ఉండుట సాధ్యమయ్యెడిదా? సున్నతి పొందిన ఏ యూదుడైనను ఆ కాలములో సున్నతి పొందని ఒక అన్యజనుని “అధ్యక్షత్వమును” సహించియుండునా? ఈ సంఘటనపై నేను చాలసేపు నిలిచియుంటిని; ఏలయనగా నా అభిప్రాయము సరియైనదైతే, పౌలు జీవితచరిత్రలో అతని స్వభావమును, అతని కాలపు పరిస్థితులను ఒకేసారి ఇంత స్పష్టముగా వెల్లడించు సంఘటనలు కొద్దియే. మోషే ధర్మశాస్త్ర పరిధి వెలుపల రక్షణ లేదని ఒప్పుకొనుటకంటె అతడు చావుటకైనను సిద్ధపడియుండును; యెరూషలేము సంఘమునకును, ఆమె అన్యజన మార్పుచెందినవారి సంఘములకును మధ్య చీలిక వచ్చుటనైనను భరించియుండును. అయితే వ్యక్తిగత సందర్భములలో మాత్రము—తన హృదయ విశాలత్వమునుబట్టి, ఒకవేళ తన స్వంత మనశ్శాంతికి హాని కలుగునంతగా—అతడు, తనను, తనకంటె ఎంతో ప్రియమైన తనకు అప్పగింపబడిన సువార్తను, పరిసయ్య మతోన్మాదపు వజ్రసమానమైన గోడలతో ఢీకొనునట్లు చేయుటకంటె, దాదాపు ఎంతదూరమైనను వెళ్లుటకు సిద్ధముగా ఉండెను. కాని తన సూత్రము మాత్రము చెక్కుచెదరక నిలిచియున్నదని అతడెల్లప్పుడు తెలియజేసెను—క్రీస్తు అన్ని విధములుగను ధర్మశాస్త్ర శాపమును రద్దుచేసెననియు, దాని సార్వత్రిక నైతిక ఆజ్ఞలు తప్ప మిగిలినది అన్యజనులకు ఇక కట్టుబాటు కాదనియు, “పితరుల సంప్రదాయములకు” వారి విషయములో ఇక ఏ ప్రాముఖ్యతయు లేదనియు అతడు స్పష్టము చేసెను. వ్యక్తుల విషయములో దాదాపు అపరిమితమైన రాయితీల ద్వారాను, సూత్రములకు ప్రమాదము వచ్చినప్పుడు వెనుకంజ వేయని ప్రతిఘటన ద్వారాను, ఏ మూల్యము చెల్లించియైనను—కనీసము అన్యజనుల విషయములోనైనను—ఒక సత్యమును స్థాపింపవలెనని అతడు నిశ్చయించుకొనెను: మనకు విరోధముగా ఉన్న ఆ చేవ్రాతను క్రీస్తు తుడిచివేసి, దానిని మధ్యనుండి తొలగించి, దాని శాసనముల చినిగిన ముక్కలను తన సిలువకు కొట్టివేసెనను సత్యమునే.51

ఇట్లుండగా ఆ మహా చర్చ ఆరంభమాయెను. అపొస్తలులు—కనీసము వారి నాయకులు—ఏకాంత సమావేశములలో చాలవరకు ఒప్పింపబడియుండిరి; ప్రత్యర్థులు ఒక వ్యక్తిగత రాయితీవలన కొంతవరకు మౌనము వహించియుండిరి. యెరూషలేము ఇక ముందు కూడ విశ్వాసమునకు రాజధానిగా ఉండునా, లేక క్రీస్తు సువార్త అంతియొక నుండియు, పడమటి దేశముల నుండియు నూతన ప్రయాణము ఆరంభించుచుండగా ఆమె పురోగతిలేని అక్షరార్థ వాదపు ఏకాంతమునకు విడిచిపెట్టబడునా అని నిర్ణయింపబోవు ఆ సభ ఫలితము కొరకు పౌలు ఊపిరి బిగబట్టి ఎదురుచూచియుండును. ఒక్కటి మాత్రము జరుగరాదు. దినదినము బలపడుచున్న క్రైస్తవ్యపు యౌవనమును ఆమె రద్దయిపోయిన ఒక వ్యవస్థ యొక్క ధూళి పట్టిన సమాధి వస్త్రములతో చుట్టివేయరాదు; క్రైస్తవ్యమును కడుగుటల, శుద్ధీకరణల మతముగా, కాలముల, ఋతువుల మతముగా, అన్నపానముల మతముగా ఆమె మార్చరాదు; అది పరిశుద్ధత యొక్కయు, హృదయము యొక్కయు మతముగా ఉండవలెను—అందులో మనుష్యులు తమకిష్టమైనట్లు తినవచ్చును, తినకపోవచ్చును; ప్రతి దినమును సమానముగా పవిత్రమైనదిగా ఎంచవచ్చును; ఒక్కటే—దేవుని ప్రేమ అను వేరునుండి పుట్టిన మనుష్యుల యెడలి ప్రేమను తమ జీవితములలో ప్రత్యక్షపరచుటకు వారు తమ శక్తికొలది ప్రయాసపడవలెను.

అక్కడ ఎంతో ఆసక్తికరమైన, ఉద్రేకపూరితమైన వాదోపవాదములు జరిగెనని వినుట మనకు ఆశ్చర్యము కలిగించదు.52 వివాదాస్పద ప్రశ్నలను పరిష్కరించుటకు కూడిన సంఘ సమావేశములన్నిటిలో వలెనే, ఇక్కడను ఒకరిపై ఒకరు నిందారోపణలు, అపార్థములు, నిలువలేని వాదములు, అస్పష్టమైన మాటలు, గందరగోళమైన భావములు ఉండియుండును. నిజమే, ఆ కాలములోను, ఇప్పటివలెనే, విశ్వాసులైన క్రైస్తవుల సమావేశములన్నిటిలో పరిశుద్ధాత్మ వారి మధ్య ఉండెను: నడిపించుటకును, ప్రేరేపించుటకును ఆయన వారితో ఉండెను. అయితే అప్పుడైనను ఇప్పుడైనను—అప్పటి విషయములో క్రొత్త నిబంధన యొక్క అతి స్పష్టమైన సాక్ష్యమునుబట్టి, ఇప్పటి విషయములో దైనందిన అనుభవమునుబట్టి మనము చూచుచున్నట్లు—ఆయన ప్రభావము మానవ భేదములను అద్భుతరీతిలో అంతమొందించునట్లుగాని, మానవ లోపములను తుడిచివేయునట్లుగాని పనిచేయలేదు. పౌలు పక్షమును సమర్థించినవారు, ఒక యూదునకు అత్యంత భయంకరముగా తోచు నిందలకు—శిథిలత్వము, భక్తిహీనత, మతభ్రష్టత్వము, దేశద్రోహము, ప్రత్యక్షపరచబడిన సత్యమును నమ్మకపోవుట అను నిందలకు—తమను తాము గురిచేసికొనిరి. మోషే దైవప్రేరణ పొందినవాడు కాడా? పరిశుద్ధమైన పంచకాండములను నిర్జీవాక్షరముగా మార్చవలెనా? ఏబాలు కొండ శాపములన్నిటిని ధిక్కరించవలెనా? ధర్మశాస్త్ర గ్రంథపు చుట్టలను తిరస్కారముతో మృత సముద్రములో పారవేయవలెనా? మరొక ప్రక్క, సున్నతియు ధర్మశాస్త్రమునకు లోబడుటయు అవసరమని వాదించినవారు, “రక్షణకు ధర్మశాస్త్రము తప్పనిసరియైతే, మరి క్రీస్తు చేసిన కార్యమేమి?” అను ప్రాణాంతకమైన ప్రశ్నకు తమను తాము గురిచేసికొనిరి.

అయితే ఆ విషయము తగినంతగా చర్చింపబడిన తరువాత పేతురు లేచెను.53 అతడు ఏ పక్షము వహించునో సందేహింపవలసిన పనిలేదు. నిజముగా అట్టి వ్యతిరేకత యొక్క దాడిని అతడు అంతకుముందే ఎదుర్కొని, జయించియుండెను. కాని ఒక ప్రత్యేక సందర్భమునకును, సార్వత్రికమైన నియమమునకును మధ్య ఎంతో భేదమున్నదని అందరును భావించిరి. ఈసారి పేతురు ఒంటరిగా నిలువలేదు; బర్నబా యొక్క ప్రశాంతమైన గౌరవములోను, పౌలు యొక్క ఉద్రేకపూరితమైన ప్రతిభలోను తనకు ఎంతో అవసరమైన నైతిక మద్దతును అతడు పొందెను. అయినను మిగిలిన అన్ని విషయములలోను అతని పని మునుపటికంటె మరింత కష్టతరమైనది; ఆ సందర్భమునకు తగినట్లుగా లేచి, అతడు తగిన ధైర్యముతోను బలముతోను మాటలాడెను.54 అతని ప్రసంగము అతని మనస్సు యొక్క ఆచరణాత్మకమైన, నిక్కచ్చియైన, వాదోపవాదములకు దూరమైన స్వభావమునకు అనుగుణముగానే ఉండెను. వాస్తవముల తర్కమువలన బలమైన నమ్మకముతో నిండినవాడై, ఎప్పుడో మునుపే55 ఈ ప్రశ్న ఆచరణలో పరిష్కరింపబడినదని అతడు వారికి జ్ఞాపకము చేసెను. అన్యజన లోకము నుండి మార్పుచెందిన మొదటి చిన్న గుంపును సంపాదించుటకు దేవుడు తననే ఏర్పరచుకొనెను; వారికి ఆత్మవరము ఇవ్వబడుట, వారు విశ్వాసమువలన శుద్ధి చేయబడిరని చూపెను. కాబట్టి వారిపై ధర్మశాస్త్రపు భారమును మోపుట—ఆచరణకు అనుకూలము కాని, తరచుగా దాదాపు అసాధ్యమైన ఆచారములతో దైనందిన జీవితమును చుట్టుముట్టు భారము; నెరవేర్చుటకు శక్తినీయలేక, లోపమును సవరించలేక, కేవలము బాధ్యతా భావమును మాత్రమే కలిగించుటవలన మనస్సాక్షికి భారమైనది; అందువలననే తమ పితరులకును తమకును భరింపశక్యము కానిదిగా కనబడిన భారము56—అది దేవుని స్పష్టమైన సంకల్పములకు అడ్డు పడుచు, ఆయన స్పష్టమైన చిత్తమును ఎదిరించుచు, ఆయనను శోధించుటే అగును. ఒక సిద్ధాంతము విషయములో అక్కడున్న వారందరును ఏకీభవించిరి:57 యూదులైనను, మార్పుచెందిన అన్యజనులైనను ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు కృపవలననే రక్షింపబడుదురు అనునదే అది. కాబట్టి వారు ధర్మశాస్త్ర క్రియలవలన రక్షింపబడలేదనియు, రక్షింపబడజాలరనియు స్పష్టముగా తేలిపోయెను. ఆ క్రియలు మొదట ఎవరికి విధింపబడెనో ఆ యూదులు, క్రొత్త వెలుగు వచ్చువరకు వాటిని ఆచరించుటలో కొనసాగుట సహజమే కావచ్చును; కాని ఈ వంశపారంపర్య ఆచారములు అన్యజనులకు ఎన్నడును ఇవ్వబడలేదు, మరియు అవి రక్షణకు అనవసరమైనవి గనుక, అన్యజనులకు అవి కేవలము భారముగా మాత్రమే కాక, నిశ్చయముగా అభ్యంతరకరమైన అడ్డురాయిగా ఉండునని స్పష్టమాయెను.

పేతురు గౌరవప్రతిష్ఠల భారము ఆ సభలో నిశ్శబ్దమును కలిగించెను. ఉద్రేకము ఇప్పుడు ఎంతవరకు చల్లారెనంటే, కనీసము పౌలు, బర్నబాల మాటలను ఎవరును అడ్డుకొనకుండ ఆలకించిరి. బర్నబా—యూదా సంఘములో ఇంకను తన ప్రాధాన్యతను నిలుపుకొనినవాడు, తన గత దాతృత్వమునుబట్టి శ్రోతలకు ఎంత ఆమోదయోగ్యుడో, పౌలు తన పూర్వపు హింసలనుబట్టి అంత అనామోదయోగ్యుడు—మొదట మాటలాడెను; కాని అతడును పౌలును ఆ ప్రశ్నను వాదించుటకు పూనుకొనలేదని కనబడుచున్నది. మాటలను జాగ్రత్తగా తూచి చూడగలిగిన ఏకాంత సమావేశములలోనే వాదములన్నియు ముందుంచబడియుండెను. తమ స్వంత అభిప్రాయములను రుద్దుటకు వారక్కడకు రాలేదు; అపొస్తలుల అభిప్రాయములను, వారు నడిపించుచున్న సంఘపు అభిప్రాయములను వినుటకే వచ్చిరి. బర్నబా వాదోపవాదములలో ఎప్పుడును ముందుండినట్లు కనబడదు; మరియు మిశ్రమమైన శ్రోతల యెదుట వేదాంత భేదములను చర్చించుటకు పౌలు మిక్కిలి వివేకవంతుడు. కాబట్టి వారు తమ సేవా వృత్తాంతమును సరళముగా చెప్పుటకే పరిమితమైరి; ముఖ్యముగా అన్యజనుల మధ్య తమ చేతులవలన జరిగిన ఆ “సూచక క్రియలను, అద్భుతములను” వివరించిరి. వారు మనుష్యుల ఆమోదమును పొందకపోయినను, ఆరంభమునుండి దేవుని ఆశీర్వాదమును అనుభవించుచున్నారనుటకు అవి ఒప్పించునట్టి రుజువుగా ఉండెను.

అప్పుడు యాకోబు లేచెను. సంఘము యొక్క ఆచరణాత్మక నిర్ణయము—పౌలు దృష్టిలోనైతే, మానవ దృష్ట్యా క్రైస్తవ్యపు భవిష్యత్తు కూడ—అతని మాటలపైనే ఆధారపడియున్నదని అక్కడున్న ప్రతివాడును భావించియుండును. అతని చుట్టును, అతడు చెప్పిన ప్రతి మాట చుట్టును, చేసిన ప్రతి పని చుట్టును ఒక భయభక్తి భావము అల్లుకొనియుండెను. “ప్రభువు సహోదరుడు” అను రహస్యమైన, వర్ణింపశక్యము కాని గౌరవముతో అలంకరింపబడిన అతనికి, ఆ గౌరవమును ఆ రహస్యమును అతని నడవడి, వస్త్రధారణ, జీవన విధానము, మొత్తపు రూపము మరింత పెంచెను. ఒక ఎబియోనైట్ కథలో నిక్షిప్తమై, అక్కడనుండి హెగెసిప్పస్ ద్వారా అందిన సంప్రదాయము58 ప్రకారము అతడు ఉన్ని వస్త్రములు ధరించక, తల నుండి పాదముల వరకు సన్నని తెల్లని నారబట్టలు ధరించువాడు; మరియు—తన వంశావళిలోని ఏదో యాజక సంబంధమునుబట్టియో, లేక యెరూషలేములో తన “అధ్యక్షత్వమునకు” గుర్తుగానో—ప్రధాన యాజకత్వ చిహ్నమైన పెటలోన్ అను బంగారు రేకును నుదుటిపై ధరించువాడు.59 అతడు ఎంత పరిశుద్ధుడో, యూదా ప్రజలందరిచేత ఎంత ఘనముగా ఎంచబడెనో అంటే, ప్రధాన యాజకునివలె పరిశుద్ధ స్థలములోనికి ప్రవేశించుటకు అతనొక్కనికే అనుమతి ఉండెనట; అతడు వివాహము చేసికొనక60 తపస్సు వంటి జీవితము గడిపెనట; ప్రజల కొరకు ప్రార్థించుచు దేవాలయములో ఒంటరిగా ఎన్నో గంటలు గడపుటవలన అతని మోకాళ్లు ఒంటె మోకాళ్లవలె గట్టిగా, కాయలు కాచినట్లు అయ్యెనట; అతనికి అద్భుతములు చేయు శక్తి ఉండెనట; అతని ప్రార్థనలకు అనుగుణముగా వర్షము కురిసెనట; యూదా జనాంగముపై దిగవలసియున్న దేవుని ఉగ్రత తప్పిపోవుట అతని యోగ్యతలవలననేనట; “నీతిమంతుడు” అనియు, ఒబ్లియామ్ అనగా “ప్రజల ప్రాకారము” అనియు అతనికి బిరుదులు వచ్చెనట; ప్రవక్తల రూపకములలో అతడు సూచింపబడెనట.61 ఈ వివరములలో కొన్ని పూర్తిగా ఊహాజనితమైనవే అయియుండవలెను; కాని ఒకరు చక్కగా చెప్పినట్లు, ఇతిహాసములు కొండ శిఖరములపై కమ్ముకొను మేఘములవంటివి—అవి తాము అల్లుకొను శిఖరముల ఎత్తును చూపుచు, వాటి ఆకారములనే ధరించుచుండును. అతడు ఒక నాజీరుడు, ఒకవేళ తపస్విని కూడ అయియుండెనని మనము సులభముగా నమ్మవచ్చును—తన స్వభావపు గత అనుబంధములనుబట్టి అతడు, తినుచు త్రాగుచు వచ్చినవానికి, సాంఘిక జీవితముపై తన పరిశుద్ధ ఆనందపు వెలుగును కుమ్మరించినవానికి, కపెర్నహూములో పరిసయ్యుని విందుకు వెళ్లినవానికి, కానాలో పెండ్లికుమారుని విందులో పాల్గొన్నవానికి, మగ్దలేనే మరియ కన్నీళ్లతోను బేతనియ మరియ అత్తరుతోను తన పాదములను తడుపుటకు వెనుకంజ వేయనివానికి శిష్యుడైనవానికంటె, బానస్‌కును, బాప్తిస్మమిచ్చు యోహానుకును, ఎస్సేనుల కఠిన సమాజములకును ఎక్కువ సన్నిహితుడై యుండెను.

ఇప్పుడు మాటలాడుటకు లేచినవాడు అట్టి మనుష్యుడు—నాజీరుని పొడవాటి తలవెండ్రుకలు అతని తెల్లని వస్త్రముపై వ్రేలాడుచుండగా, తన నమ్మకములలో అంత దృఢముగాను, తన తీర్పులలో అంత రాజీలేనివాడుగాను, తన మాటలలో అంత పదునుగాను ఉన్నవానికి తప్పక ఉండవలసిన కఠినమైన ముఖభావముతోను అతడు లేచెను. అతని అభిప్రాయమునకున్న ప్రాముఖ్యత ఏమనగా, కనీసము పైకైనను ఆ జనసమూహము దానిని అంగీకరించక తప్పదను నిశ్చయత; ఏలయనగా వారి మధ్య అతడు ఒక అధికారమును చెలాయించుచుండెను—అది కేవలము స్థానికమైనదిగాను, పరిమితమైనదిగాను ఉన్నను, ఆ పరిమితుల లోపల మాత్రము పేతురు అధికారముకంటె కూడ గొప్పదిగా ఉండెను. మతోన్మాదులలో అత్యంత తీవ్రుడైనవాడు సహితము, తన అస్తిత్వపు లోతులవరకు నమ్మకమైన యూదుడైన ఒకని తీర్పునకు కట్టుబడుటకు నిరాకరింపలేకపోవును; మార్పుచెందని యూదులు సహితము గౌరవముతో ఎవరిని కన్నెత్తి చూచిరో అట్టివాడు అతడు; పేతురుగాని యోహానుగాని తమ పత్రికలలో ప్రస్తావింపనైనను ప్రస్తావింపని “ధర్మశాస్త్రము” అతని మనస్సులో ఎంతగా ప్రధానమైన భావమాయెనంటే, అతడు తన పత్రికలో సువార్తను ఒక్కసారియైనను పేర్కొనలేదు; దానిని ఒక ధర్మశాస్త్రముగా—అయినను “స్వాతంత్ర్యమునిచ్చు పరిపూర్ణమైన ధర్మశాస్త్రముగా”—మాత్రమే సూచించెను.62

అతని ప్రసంగము—అనేక ఇతర సందర్భములలో వలెనే, ఇది కూడ తనలోనే ప్రామాణికతకు గుర్తులను కలిగియున్నది63—స్వరములో పూర్తిగా యూదా సంబంధమైనదే; అయినను అన్యజనుల అపొస్తలుల ఏకాంత వాదములు ఒక మనస్సుపై వ్యర్థముగా పడలేదని అది చూపెను. పౌలు మనస్సుతోను, పేతురు మనస్సుతోను పోల్చినప్పుడు ఆ మనస్సు కొంత కఠినమైనది, సంకుచితమైనది అయినను, అది దేవుని పరిశుద్ధాత్మ నడిపింపునకు వ్యతిరేకముగా పోరాడని ఒక అసాధారణమైన, పరిశుద్ధమైన మనుష్యుని మనస్సే. పేతురు, తన సాధారణ స్వభావమునకు మించి తనను కొనిపోవు ఆ ఉదారమైన నమ్మకపు ఉద్రేకపూరిత ప్రవాహములలో ఒకదానిలో, నిర్భయముగా విశాలమైన సూత్రములను ప్రకటించెను; ఒకవేళ అవి పౌలు అతని మనస్సులో ముద్రించిన ఆలోచనల ప్రతిధ్వనియై యుండవచ్చును. యాకోబు అంతే విశాలముగాను, అంతే ధైర్యముగాను మాటలాడునని ఆశించుట మితిమీరినదైయుండును. అతడట్లు చేసియుండినట్లయితే, అతడు తనకు తగని భాషను, అతనిని గూర్చి మనకు తెలిసిన దానంతటికిని విరుద్ధమైన భాషను, అతని స్వంత పత్రిక భాషకు విరుద్ధమైన భాషను వాడుచున్నాడని మనము వెంటనే గ్రహించియుండెడివారము. అయితే అతని ప్రసంగము పేతురు ప్రసంగమునకు సాధ్యమైనంత భిన్నముగా ఉన్నను—పేతురు స్వాతంత్ర్యమును సూచించిన చోట ఇతడు నిర్బంధములను ప్రతిపాదించినను—అది ఆశించినదానికంటె ఎక్కువ దూరమే వెళ్లెను; మతోన్మాదులు ఇష్టపడినదానికంటెను, హృదయపూర్వకముగా అంగీకరించినదానికంటెను ఎక్కువ దూరమే వెళ్లెను; అన్నిటికంటె ముఖ్యముగా, సున్నతియు, ఆచార సంబంధమైన ధర్మశాస్త్రమును మొత్తముమీద అన్యజనులకు అనివార్యము కాదని సూచించుటద్వారా వివాదములోని ప్రధాన అంశమునే అది అంగీకరించెను.

వారి ఆలకింపును కోరుకొనుచు, సుమెయోను64—ఆ పేరు యొక్క హీబ్రూ రూపమును వాడుచు, తన సహ అపొస్తలుని అతడు తనదైన శైలిలో ఇట్లే పిలుచును—అన్యజనుల పిలుపునకు దారితీసిన దైవిక సూచనలను వారికి వివరించెనని అతడు జ్ఞాపకము చేసెను; ఇది ప్రాచీన ప్రవచనమునకు అనుగుణముగాను, కాబట్టి దేవుని ముందస్తు నిర్ణయమునకు అనుగుణముగాను ఉన్నదని అతడు చూపెను.65 అయితే స్పష్టముగా—ఇది యూదులందరికిని సమానముగా తెలిసిన విషయమే—అన్యజనులు మోషే ధర్మశాస్త్రమంతటిని ఎన్నడును అంగీకరింపరు. కాబట్టి అతని అధికారపూర్వక నిర్ణయము66 “ఒక రాయితీ మరియు ఒక పరిమితి” అను రూపమును ధరించెను. మార్పుచెందిన అన్యజనులను నాలుగు నిర్బంధములు తప్ప మిగిలిన అన్నిటినుండి విడుదల చేయవలెనని అతడు ప్రతిపాదించెను—ఆ నాలుగు, నోవహు నిబంధన67 అని పిలువబడు దానికి చెందినవి—అనగా విగ్రహములకు అర్పింపబడుటవలన అపవిత్రమైనవాటికిని,68 జారత్వమునకును, గొంతు పిసికి చంపబడిన దానికిని, రక్తమునకును దూరముగా ఉండుట.69 “ఏలయనగా,” అని ఒకటికంటె ఎక్కువ అర్థములతో నిండిన మాటలలో అతడు కలిపి చెప్పెను, “మోషేను ప్రకటించువారు పూర్వకాలమునుండి ప్రతి పట్టణములోని సమాజమందిరములలో ఉన్నారు; ప్రతి విశ్రాంతి దినమున అతని గ్రంథము చదువబడుచున్నది.” ఈ మాటలను కలుపుటలో అతని ఉద్దేశము బహుశా ఇదియై యుండును: యూదులును, మార్పుచెందిన అన్యజనులును కలిసి హాజరగు సమాజమందిరములన్నిటిలో మోషే గ్రంథము చదువబడుచున్నది గనుక, తాము వినుచున్న ఆ ధర్మశాస్త్రము తమకందరికిని కట్టుబాటు కాదనియు, యూదునియెడల ప్రేమ కోరినంతవరకు మాత్రమే అది వర్తించుననియు అన్యజనులతో మనము చెప్పుదము; మరియు వారు వారమువారము ఏ ఆజ్ఞలకు సాక్ష్యము వినుచున్నారో ఆ ధర్మశాస్త్రమును వారి విషయములో రద్దుచేయు కోరిక మనకు లేదని యూదులతో చెప్పుదము.

ఈ ప్రసంగములోని అత్యంత గమనార్హమైన అంశములలో ఒకటి, ఆమోసు ప్రవచనమునుండి తీసిన వాదము. ఆ ప్రవచనము మొదట చెరనుండి ఇశ్రాయేలు తిరిగి రావడమును గూర్చినదే; కాని యాకోబు, ప్రవచనపు ఎప్పటికప్పుడు విశాలమగుచున్న దృగ్గోచరములపై గొప్ప అంతర్దృష్టితో, దానిని ఆదర్శమైన పునరుద్ధరణకు—అనగా మానవ మహా కుటుంబమంతయు యెహోవాను తమ ఉమ్మడి తండ్రిగా అంగీకరించుటకు—అన్వయించెను. దావీదు యొక్క పడిపోయిన గుడారము తిరిగి కట్టబడుటలో, అన్యజనులు కూడ చేర్చబడు ఒక ఆదర్శ మందిరముగా క్రీస్తు సంఘము లేపబడుటను అతడు చూచెను. మరియు ఈ ప్రవచనమును ఉదహరించునప్పుడు అతడు హీబ్రూ పాఠమును కాక, ముఖ్యముగా సెప్టువజింటును ఉదహరించుట కూడ కొంచెము గమనార్హమైనది కాదు.70 గ్రీకు పాఠము హీబ్రూ పాఠమునకు మౌలికముగా భిన్నమైనది; మరియు వ్యాఖ్యానపు సారములోనే అది భిన్నించుచున్నది. ఆ సారము దేవాలయమునుండి సంఘమునకు ఆదర్శపరముగా మార్చుటలో మాత్రమే కాక, అన్యజనులను ప్రత్యక్షముగా పేర్కొనుటలోను ఉన్నది—అనగా:

“మిగిలిన మనుష్యులు ప్రభువును వెదకునట్లును, నా నామము ఎవరిపై ఉంచబడెనో ఆ అన్యజనులందరును ఆయనను వెదకునట్లును, అని ప్రభువు సెలవిచ్చుచున్నాడు.”

అయితే హీబ్రూ పాఠము, మాటలాడువాని ఉద్దేశమునకు ఎంతో తక్కువ సరిపోవునట్లుగా ఇట్లు చెప్పుచున్నది,

“ఎదోములో శేషించినవారిని, నా నామము ఎవరిపై ఉంచబడెనో ఆ అన్యజనులందరిని వారు స్వాధీనపరచుకొనునట్లు, అని ప్రభువు సెలవిచ్చుచున్నాడు.”

ఈ భేదము, మూల పాఠములో ఉన్న లెక్కలేనన్ని, తరచుగా ఆశ్చర్యకరమైన పాఠభేదములలో ఒకదానివలన కలిగినది; అట్టి పాఠభేదములకు సెప్టువజింటు ఎంతో నిర్ణయాత్మకమైన రుజువుగా ఉన్నది, మరియు అవే ఆ అనువాదమును అంత ఆసక్తికరమైన అధ్యయనముగా చేయుచున్నవి.71 యాకోబు చేసిన ఈ అన్వయము హీబ్రూ పాఠములో కూడ అంతర్గతముగా ఇమిడియున్నదని ఎంచవచ్చును; ఇతర భాగములు దానిని మరింత ప్రత్యక్షముగా బలపరచుచున్నవి.72 అయితే ఇక్కడను ఇతర చోట్లను క్రొత్త నిబంధన రచయితలు, స్పష్టముగా భిన్నమైన సెప్టువజింటు అనువాదములనుండి ఉదహరించి వాదించుట—అదియు జ్ఞాపకమునుండి ఉదహరించుచు, తరచుగా ఆ అనువాదపు మాటలకును హీబ్రూ మాటలకును భిన్నమైన మాటలను వాడుట—వారికి లేఖనము పట్ల ఉన్న గాఢమైన భక్తి, కేవలము మాటలు లేక అక్షరములు అక్షరాక్షరముగా చెప్పబడెనను మూఢ నమ్మకమునకు ఎంత దూరమైనదో చూపుచున్నది.

నాయకులందరు మాటలాడిన తరువాత ఇక చర్చ ముగిసినది. అభ్యంతరములు మౌనము వహించెను; ప్రధాన పెద్ద స్వరము అధికారపూర్వకమైన నిర్ణయమును ప్రకటించెను. ఆ నిర్ణయమును నేరుగా సంబంధించినవారికి తెలియజేయుట మాత్రమే మిగిలియుండెను. కాబట్టి అపొస్తలులును పెద్దలును సంఘమంతయు ఆ నిర్ణయమును ధ్రువపరచి, అంతియొక సంఘము నుండి వచ్చిన దూతలు తిరిగి వెళ్లునప్పుడు వారితో కూడ వెళ్లుటకును, తాము వ్రాసిన సందేశము యథార్థమైనదని హామీగా ఉండుటకును, తమలో మంచి పేరుగల ఇద్దరిని—యూదా బర్సబ్బాను, సీలను73—ఎన్నుకొనిరి. వారు పంపిన పత్రిక వారి తీర్మానములను కలిగియుండి, ఇట్లుండెను:—“అపొస్తలులును పెద్దలును74 సహోదరులును, అంతియొకయందును సిరియాయందును కిలికియయందును ఉన్న అన్యజనులలోని సహోదరులకు శుభమని చెప్పి వ్రాయునది.75 మా యొద్దనుండి వెళ్లిన కొందరు, మావలన ఏ ఆజ్ఞయు పొందకయే,76 మీ ఆత్మలను కలవరపరచు77 మాటలతో మిమ్మును కలవరపరచిరని మేము వినినందున, మేము ఏకముగా కూడి, మనుష్యులను ఎన్నుకొని, మా ప్రియులైన బర్నబాతోను పౌలుతోను78 వారిని మీయొద్దకు పంపవలెనని నిర్ణయించితిమి;79 వీరు మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు నామము నిమిత్తము తమ ప్రాణములను అర్పించినవారు.80 కాబట్టి యూదాను సీలను నియమించితిమి; వారే స్వయముగా నోటిమాటతో ఇదే సందేశమును మీకు తెలియజేయుదురు—అనగా, పరిశుద్ధాత్మ నడిపింపునుబట్టి81 ఈ అవసరమైనవి తప్ప మీపై మరి ఏ భారమును82 మోపకూడదనునదే మా నిర్ణయము: విగ్రహములకు అర్పింపబడినవాటికిని, రక్తమునకును, గొంతు పిసికి చంపబడిన దానికిని, జారత్వమునకును దూరముగా ఉండుడి; వీటినుండి మిమ్మును మీరు కాపాడుకొనినయెడల మీకు మేలు కలుగును. క్షేమము.”83

ఈ వృత్తాంతమంతటిలో నేను “సభ” (కౌన్సిల్) అను మాటను, “శాసనము” అను మాటను వాడకుండ తప్పించుకొంటినని గమనింపవచ్చును. యెరూషలేము సంఘపు ఆ సమావేశమును “కౌన్సిల్” అని పిలుచుట పదముల యొక్క అనుచితమైన విస్తరణవలననే సాధ్యమగును; మరియు ఆ మాట ఆ ఆరంభ కాలములో ప్రబలియున్న భావములకు పూర్తిగా భిన్నమైన ఒక భావ పరంపరను సూచించుచున్నది. యెరూషలేము “కౌన్సిల్” అని పిలువబడునది, తన చరిత్రలోగాని, తన నిర్మాణములోగాని, తన ఉద్దేశములోగాని సంఘపు సార్వత్రిక కౌన్సిళ్లను ఏమాత్రము పోలియుండలేదు. అది నియమింపబడిన ప్రతినిధుల సమావేశము కాదు; అంతియొక సంఘము నుండి వచ్చిన ఒక ప్రతినిధి బృందమును స్వీకరించుటకు యెరూషలేము సంఘమంతయు కూడిన సమావేశము. పౌలుకును బర్నబాకును కూడ ఆ నిర్ణయములో ఓటు హక్కు ఉన్నట్లు కనబడదు; అయినను ఒక మిశ్రమ సమూహపు ఓట్లు వారి ఓట్లకంటె ఎక్కువ జ్ఞానవంతమైనవి కావని నిశ్చయము; పైగా వారి విధేయత ఏ విధముగను యాకోబునకు చెల్లవలసినది కాదు. గౌరవమునుబట్టి యెరూషలేము సంఘమును సంప్రదింపవచ్చును; కాని దానికి ఆధిక్యతకు హక్కు లేదు, దేవుని స్వతంత్ర సంఘముపై తన నిర్ణయములను కట్టుబాటుగా విధించు సైద్ధాంతిక అధికారము దానికి లేదు.84 ఆ “కౌన్సిల్” యొక్క “శాసనము” అనునది, ఒక ప్రత్యేక ప్రాంతమునకు ఉద్దేశింపబడి, తాత్కాలికమైన చెల్లుబాటు మాత్రమే కలిగియున్న ఒకే ఒక సమావేశపు వివేకవంతమైన సిఫారసు కంటె ఎక్కువ కాదు.85 నిజముగా అది ఒక స్థానిక ఒప్పందము మాత్రమే. దాని నిర్బంధములలో రెండింటిని సార్వత్రిక సంఘము దాదాపు లక్ష్యపెట్టనేలేదు; మూడవదానిని కొన్ని సంవత్సరముల తరువాత పౌలు రెండుసార్లు అవే సాధారణ సూత్రములపై చర్చించి పరిష్కరించెను—అయితే ఏమాత్రము ఇదే నిర్ణయముతో కాదు.86 సున్నతి అవసరమని పట్టుబట్టకుండ అది అన్యజనులకు ఇచ్చిన రాయితీని కూడ యూదామత పక్షపాతులు నిర్జీవాక్షరముగానే ఎంచిరి; దానిని నిలబెట్టుటకు పౌలు తన జీవితకాలములోని అత్యంత కఠినమైన పోరాటమును చేయవలసివచ్చెను. ఈ ప్రచార పత్రికను కట్టుబడియైన, తుది శాసనముగా ఎంచవలెనన్నను, ప్రతినిధుల ద్వారా కాక సభ్యులందరి ద్వారా కూడిన ఒకే సంఘపు సమావేశమును కౌన్సిల్‌గా ఎంచవలెనన్నను—ఏ కౌన్సిల్ నిర్ణయమునైనను దీనికంటె తక్కువగా ఆధారముగా చూపినది లేదు; దాని రాయితీల చెల్లుబాటును తిరస్కరించినవారుగాని,87 దాని నాలుగు నిర్బంధములలో మూడింటిని ఇంకను తెగని ప్రశ్నలుగా ఎంచి చర్చించినవారుగాని ఏ శాసనమునైనను ఇంత పూర్తిగా నిష్క్రియముగా ఎంచినది లేదు.88

ఆ పత్రిక సంఘములకు సమాధాన సందేశమువలె వచ్చెను. ఆ కాలమునకు దాని పరిమితియే దాని దైవప్రేరిత వివేకమునకు అత్యుత్తమమైన రుజువుగా ఉండెను. అప్పటి సంఘ స్థితిని బట్టి చూచినయెడల, దేవుని పరిశుద్ధాత్మ నడిపింపును ఇంతకంటె స్పష్టముగా చూపగల నిర్ణయము మరొకటి ఉండియుండదు.89 అది ఎన్నో ప్రశ్నలను పరిష్కరింపకుండ విడిచిపెట్టినందుననే అది మరింత విలువైనదాయెను. అన్యజనులకు సున్నతి అనివార్యము కాదని సంఘ నాయకులు ఒప్పుకొనిరి—అదియే గొప్ప విషయము; మరియు శుద్ధమైన, అశుద్ధమైన మాంసముల మధ్య భేదమును వారు నొక్కి చెప్పకపోవుటలో, అన్నిటికంటె ముఖ్యముగా పంది మాంసమునకు దూరముగా ఉండవలెనని పట్టుబట్టకపోవుటలో వారు అమితమైన ఉదారత చూపినట్లు కనబడవచ్చును. ఈ రాయితీలవలన వారు మార్పుచెందిన అన్యజనుల మార్గములోని గొప్ప కష్టములను నిస్సందేహముగా తొలగించిరి. అయినను చివరకు అత్యంత అత్యవసరమైన ప్రశ్నలు అనేకము మిగిలిపోయెను; ప్రతి పక్షమును మునుపటి అభిప్రాయములనే దాదాపు యథాతథముగా కొనసాగించుటకు అవి అవకాశమిచ్చెను. ఒక అన్యజనుని సున్నతికిని మోషే ధర్మశాస్త్రమునకును బలవంతపెట్టకూడదు. మంచిదే; కాని వాటిని అంగీకరించుట అతనికి ఎంతో మేలుకరము కాదా? “అన్యజనులు నోవహు సంబంధమైన ఏడు ఆజ్ఞలను పాటించినను, ఇశ్రాయేలీయులు పొందు ప్రతిఫలమునే వారు పొందరు” అను నమ్మిక తరువాతి రబ్బీల మనస్సులలో ఉన్నట్లే యూదా క్రైస్తవుల మనస్సులలోను ఉండియుండలేదా?90 ఏమైనను, పౌలు తరువాత గలతీయులకును రోమీయులకును వివరించిన సైద్ధాంతిక సూత్రములను యూదామత పక్షపాతులు ఇప్పుడైనను తరువాతనైనను అంగీకరింపలేదని స్పష్టము. బహుశా వారు అతనిని, మహా అయితే, భవిష్యత్తులోని ఎలియజెరులకు అననీయ వంటివానిగా మాత్రమే ఎంచియుందురు.91 అన్నిటికంటె ముఖ్యముగా, సాంఘిక సంబంధముల యొక్క మండుచున్న ప్రశ్న అసలు ముట్టుకొనబడనేలేదు. యెరూషలేము సంఘ సభ్యులు తీతును తమతో సమానముగా మెలగనిచ్చుటకు ఉంచిన ఒకే ఒక షరతు సున్నతి; అందుకే అతనికి సున్నతి చేయబడెను. “చూట్స్ లారెట్స్”—అనగా “వెలుపలి లోకము,” “వేరే చోట్ల ప్రజలు,” “దూరమున ఉన్నవారు”92—అను వారిని గూర్చి వారు కొంత ఉదాసీనతతో నిర్ణయించుట సులభమే; సున్నతి పొందని క్రైస్తవులు దూర పట్టణములలో కంటికి కనబడకుండ, మనసుకు తట్టకుండ ఉన్నంతవరకు వారిని సహించుటను వారు ఎంతో సునాయాసముగా ఊహించుకొనగలరు. కాని ఇసౌరియ అడవులలో నివసించినను, ఫ్రుగియ ఎండిన మైదానములలో నివసించినను యూదుడు యూదుడే. మరి యెరూషలేములో జరిగిన ఈ నిర్ణయము, “నిజమైన యూదుడు వణుకు పుట్టకుండ తలంపనైనను తలంపలేని అపవిత్ర జంతువు మాంసమును నిర్భయముగా తినువారితో నేను ఒకే బల్లవద్ద భోజనము చేయవలెనా, వద్దా? వారి దైనందిన సాంగత్యమునకు నేను లోబడవలెనా, వద్దా?” అను ఆచరణాత్మక ప్రశ్నను ఎదుర్కొనుటకు అతనికి ఏవిధముగా సహాయపడును?

ఈ ప్రశ్నలన్నిటికీ చివరకు కాలమే పరిష్కారము చూపవలసి ఉండెను. పదిహేను శతాబ్దాల పక్షపాతములను ఒక్క దినములో తొలగించుట సాధ్యము కాదు. చరిత్ర యొక్కయు, వివేచన యొక్కయు వెలుగు విస్తరించి పక్షపాతపు చీకటిని చెదరగొట్టువరకు, యూదులలోను అన్యజనులలోను జ్ఞానోదయము పొందినవారును, మూఢాభిమానులును కూడ మునుపటివలెనే ఆలోచించుచు వచ్చిరి.

ఈ సర్క్యులర్ పత్రిక యథార్థమైనదని దాని అత్యంత సహజత్వమే రుజువు చేయుచున్నది. ఇంత విషయమును పరిష్కారము కాకుండ వదలిపెట్టు ఒక దానిని మతసంబంధమైన కల్పనలు రచించువాడు ఎన్నడును సృష్టించియుండలేడు. మరియు, కేవలము ఆచారసంబంధమైన ఆహారభేదముల వంటి విషయములతో పాటు ఒక తీవ్రమైన నైతిక పాపము ఆశ్చర్యకరముగా ఇందులో చోటుచేసుకొనుటకు కారణము కూడ ఈ యథార్థత్వమే. అన్యజనులలో నుండి క్రైస్తవులైనవారికి, విగ్రహములకు అర్పించిన వస్తువులకును, గొంతు పిసికి చంపబడినవాటికిని, రక్తమునకును దూరముగా ఉండుడని చెప్పుటతో పాటు, వ్యభిచారమునకును దూరముగా ఉండుడని అపొస్తలులు చెప్పవలసిన అవసరము ఏర్పడిన మరియొక కాలము ప్రపంచ చరిత్రలో బహుశా లేదు. ఈ నాలుగు నిషేధములలో మొదటిది పూర్తిగా అర్థమగునదే; ఏలయనగా, తాను ఇటీవలే విడిచిపెట్టిన “హేయమైన విగ్రహారాధనల” యెడల తనకు ఏ మోహమును లేదని అన్యజన క్రైస్తవుడు తన యూదా సహోదరులకు రుజువుపరచవలసిన అవసరము తరచుగా కలిగియుండెను. తరువాతి రెండు నిషేధములు, రక్తమును భుజించుట యెడల యూదులును తూర్పు దేశపు అనేక జాతులును కలిగియున్న వర్ణనాతీతమైన అసహ్యమునకు ఒక రాయితీగా అవసరమైనవి; ఏలయనగా, రక్తమే “ప్రాణము” అని వారు ఎంచుచుండిరి.93 అయితే, పూర్తిగా జాతిపరమైన పక్షపాతమునకు చెందిన విషయములతో ఒక నైతిక కల్మషమును కనీసము పైకి చూచుటకైనా సమానస్థానములో ఉంచుట, ఇట్టి కాలములో మాత్రమే సాధ్యమయ్యెడిది. ఇక్కడి పాఠము సరియైనదేనని,94 నిషేధింపబడినది వ్యభిచార పాపమేనని, విగ్రహారాధన కాదని, మిశ్రమ వివాహములు కాదని, రక్తసంబంధీకుల మధ్య వివాహములు (1 కొరింథీయులకు 5:1) కాదని, రెండవ వివాహములు (1 తిమోతికి 3:2) కాదని—ఆశ్చర్యచకితమైన వ్యాఖ్యానము ఆశ్రయించిన ఇతర వివరణలలో ఏదియు కాదని—నిశ్చయముగా ఎంచవలెను. అట్లయితే ఈ సంగతిని ఎట్లు వివరించగలము? అన్యమతలోకపు అపరిమితమైన దుర్నీతిని బట్టి మాత్రమే; క్రైస్తవ నీతిశాస్త్రపు కఠినమైన పవిత్రతను బట్టి మాత్రమే. ఒక జాతిగా యూదులు మానవజాతులన్నిటిలో బహుశా అత్యంత పవిత్రులు; అయినను క్రైస్తవ్యము మనకు నేర్పునట్లు ఈ పాపమును ఒక నైతిక నేరముగా వారు సహితము ఎంచలేదు;95 మరియు, దీనిని పూర్తిగా ఉదాసీనమైన విషయముగా ఎంచిన ఒక లోకము మధ్యలో వారు జీవించిరి—ఎంతగా అనగా, సోక్రటీసు దీనిని ఖండించనే లేదు,96 మరియు అన్యమత నీతిబోధకులలో ఎవ్వరును దీనిని సంపూర్ణముగా నిషేధించవలెనని కలలో కూడ ఎంచలేదని కిసెరో ప్రకటించుచున్నాడు.97 అట్లయితే, ప్రాచీన అంతఃకరణమునకును ఆధునిక అంతఃకరణమునకును కామవాంఛ కనబడు తీరులో ఈ భేదమును కలిగించినది ఏది? దీనికి కారణము, క్రొత్త నిబంధనలోని ప్రతి పుటయు ఊపిరిగా విడుచుచు, ప్రేరేపించుచున్న పవిత్రతలోను, ముఖ్యముగా మన ధన్యుడైన ప్రభువు మాటలలోను, పౌలు వాదములలోను ఉన్నదని చెప్పుటకు నేను ఏమాత్రము సంకోచింపను. యౌవనుల చెంపలపై కనబడు సిగ్గు ఎరుపు పరిశుద్ధమైన సంగతియైతే, జీవితపు అత్యంత అమూల్యమైన వరములను “వెఱ్ఱి వ్యర్థతలో కాల్చివేయుట” వ్యక్తులకును జాతులకును సమానముగా నాశనకరమైతే, మరి దేనికంటెను ఎక్కువగా మానవ సంతోషపు గుండెను తినివేసిన శాపమును మలినమును కామవికారమే అయితే—అట్టి సత్యములను ప్రతి క్రైస్తవ దేశపు యౌవనుల హృదయములపై ముద్రించిన ఆ అమూల్యమైన మేలు ఎవని ఆత్మీయతను బట్టి మనకు లభించినదో ఆ పరిశుద్ధుడైన ఉపకారియే—ప్రభువు ఆత్మచేత బోధింపబడినవాడై—శరీరము ద్వారా తమ విషమును ఆత్మలోనికి ఎక్కించి, తమ కురుపును అందులో నాటు పాపముల నిజమైన ఘోరత్వమును, పతనమునకు దారితీయు వాటి స్వభావమును, వ్యాపించు వాటి తీవ్రతను—మనుష్యుడెవడును ఎన్నడు చూపనంత స్పష్టముగా, నిబ్బరముగా, ఒప్పించునట్లుగా చూపినవాడు. ఆ పాపములకు ఈ ప్రత్యేకమైన పాపస్వభావము కలదు—అవి తనకు తానే బాధ్యుడైన ఆత్మ యొక్క సమాధానమును నాశనము చేసి దాని రక్షణను ప్రమాదములో పెట్టుట మాత్రమే కాక, ఇతరుల ఆత్మలను కూడ నాశనము చేయును; ఏలయనగా పాపి యొక్క దోషపూరిత ప్రభావమును బట్టి ఆ ఆత్మలు మారుమనస్సు లేకయే ఉండిపోవచ్చును; అయినను వాని కొరకు ఎంతో, వారి కొరకును అంతే క్రీస్తు మృతిపొందెను.

పాదసూచికలు

  1. 1.Rom. 14:1, μὴ εἰς διακρίσεις διαλογισμῶν. ↩
  2. 2.Gal. 2:4, παρεισῆλθον; cf. Jude 4, παρεισέδυσαν, “sneaked in.” ↩
  3. 3.This is expressly stated in the margin of the later Syriac version, and in two cursive MSS. 8, 137. Epiphanius says that “their leaders were Cerinthus, the subsequent Guostic opponent of St. John, and ‘Ebion’” (Haer, 28, 30). But Ebion is a mere “mythical eponymus” (Mansel, GnosticHer. 125; Tert. Depraescr.Haeret. 33). Ebionite is an epithet (Epiphan, Haer. xxx.), and means “poor” (Orig. c.Cels. ii. 1; Neander, Ch.Hist. ii. 14). ↩
  4. 4.Gal. 2:4, κατασκοπῆσαι. I suppose that the title ההמימ (moomhah)— one authorised by a diploma to give decisions—would have been technically claimed by these visitors. ↩
  5. 5.Gal. 2:4, τοὺς παρεισάκτους ψευδαδέλφους, “falsos et superinduetieios fratres” (Tert. adv. Marc. v. 3). The strongly indignant meaning of παρεισάγειν may be seen in 2 Pet. 2:1, “false teachers who shall privily bring in (παρεισάξουσιν) heresies of perdition.” ↩
  6. 6.The addition in D and the margin of the Syriac, καὶ τῷ ἔθει Μωυσέως περιπάτητε, and in the ConstitutionesApostolicae, καὶ τοῖς ἔθεσιν οἷς διετάξατο, though not genuine, yet show what was felt to be implied. ↩
  7. 7.Acts 15:1, περιτμηθῆτε, “be oncecircumcised;” א, A, B, C, D. Even Josephus (see next note) seems to think that the horrible death of Apion was a punishment in kind for his ridiculeof circumcision (c.Ap. ii. 14). From this anecdote we can measure the courage of St. Paul, and the intense hatred which his views excited. ↩
  8. 8.Josephus, as a liberal Pharisee, held the same view (Antt. xx. 2; Vit. 23, 31). The Talmud mentions a certain Akiles (whom some identify with Aquila, the Greek translator of the Bible) as having submitted to circumcision, and also a Roman senator (Abhôda Zara, 10; Hamburger, s.v. “Beschneidung”). The Roman Metilius saved his life by accepting circumcision (Jos. B.J. ii. 17, § 10). Antoninus forbadeit in the case of Gentile proselytes (Gieseler, i., § 38). ↩
  9. 9.“So great is circumcision,” said Rabbi [Jehuda Hakkadosh], “that but for it the Holy One, blessed be He, would not have created the world; for it is said (Jer. 33:25), ‘But for My covenant [i.e., circumcision] I would not have made day and night, and the ordinance of heaven and earth’” (Nedarim, f. 31, 2). “Abraham was not called ‘perfect’ till ↩
  10. 10.Izates and Monabazus would have been called “lion–proselytes,” and Aziz and Polemo “Shechemite proselytes.” ↩
  11. 11.“How many laws have you?” asked a Gentile of Shammai. “Two”, said Shammai, “the written and the oral.” “I believe the former,” said the Gentile, “not the latter; accept me as a proselyte on condition of learning the written law only.” Shammai ejected him with a curse (Shabbath, f. 31, 1). ↩
  12. 12.Acts 15:1, ἐδίδασκον. ↩
  13. 13.Ezek. 20:25. ↩
  14. 14.“Circumcidere genitalia instituere ut diversitate noscantur,” says Tacitus (H.V. 5), and adds it is an aggravation, “Transgressi in morem eorum idem usurpant.” ↩
  15. 15.Here is a specimen of the language of Jewish Rabbis towards proselytes: “Proselytes and those who sport with children [the meaning is dubious] delay the coming of the Messiah. As for proselytes it is explained by Rabbi Chelbo’s remark, that they are as injurious to Israel as a scab (since in Isa. 14:1 it is said, ‘strangers’ will bejoinedto them (וחפסנו), and תהפס means ‘a scab’); because, said Rashi, they are not up to the precepts, and cause calamities to Israel” (Niddah.f. 13, 2). ↩
  16. 16.Acts 15:2. ↩
  17. 17.Mic. 6:8; Deut. 10:12; Hos. 6:6; 1 Sam. 15:22. ↩
  18. 18.Comp. MS. D, ἔλεγεν γὰρ ὁ Παῦλος μένειν οὕτως κάθως ἐπίστευσαν διϊσχυριζόμενος. ↩
  19. 19.The expressions of Acts 15:2, γενομένης οὖν στάσεως καὶ συζητήσεως ουκ ὀλίγης, κ.τ.λ., are very strong. Στάσις is “insurrection” (Mark 15:7; Luke 23:19). For συζήτησις see Acts 6:9; 28:29; Mark 9:14. ↩
  20. 20.As is again asserted in D, παρήγγειλαν αὐτοῖς τῷ Παύλῳ καὶ τῷ Βαρνάβᾳ καί τισιν ἄλλοις ἀναβαίνειν πρὸς τοὺς ἀποστόλους, κ.τ.λ., ὃπως κριθῶσιν ἐπʼ αὐτοῖς περὶ τοῦ ζητήματος τούτου. ↩
  21. 21.See the previous extract from D. ↩
  22. 22.I have here assumed without hesitation that the visit to Jerusalem of Gal. 2:1–10, though there mentioned as though it were a secondvisit, ↩
  23. 23.Gal. 2:7–9. ↩
  24. 24.Ewald, Gesch. vi. 456. ↩
  25. 25.The παρεδέχθησαν ὑπὸ τῆς ἐκκλησίας of Acts 15:4 implies a preliminary meeting distinct from the συνήχθησάν τε of ver. 6. ↩
  26. 26.Not here characterised as “the Lord’s brother,” because James, the son of Zebedee, was dead, and James, the son of Alphæus, was an Apostle of whom nothing is known. ↩
  27. 27.See John 16:7. ↩
  28. 28.Gal. 2:7, ἰδόντες; 9, γνόντες. ↩
  29. 29.הקָוּלחֵ. ↩
  30. 30.Gal. 2:10, ὃ καὶ ἐσπούδασα αὐτὸ τοῦτο ποιῆσαι; lit., “which also I was eager to do at once that very thing.” “Quod etiam sollicitus fui hocipsumfacere.” (Vulg.) ↩
  31. 31.Acts 11:29. ↩
  32. 32.1 Cor. 16:3; cf. 2 Cor. 8, 9; Rom. 15:27. Even many years after we find St. Paul still most heartily fulfilling this part of the mutual compact (Acts 24:17). Phrygia alone seems to have contributed nothing. ↩
  33. 33.Jowett, Romans, &c., i. 326. ln this essay, and that of Dr. Lightfoot on “St. Paul and the Three” (Gal. 276–346), the reader will find the facts fairly appreciated and carefully stated. ↩
  34. 34.The date of the “Council” at Jerusalem is about A.D. 51; that of the Epistle to the Galatians about A.D. 58. ↩
  35. 35.Gal. 2:1–6. Fourteen years after his first visit. The “about” of the E.V. should be omitted. ↩
  36. 36.And some others, whom, however, he could hardly be said to “take with him” (Acts 15:2). ↩
  37. 37.Dr. Lightfoot takes this to mean “that my past and present labours might not be thwarted by opposition or misunderstanding.” So Theophylact, ad loc., ἵνα μὴ στάσις γένηται καὶ ἵνα ἀρθῇ τὸ σκάνδαλον. The context seems to me to show that it implies a desire on St. Paul’s part to know whether anything valid could be urged againsthis own personal conviction. And so Tert. adv.Marc. i. 20; v. 3; iv. 2. The admission of the possibility of a misgiving as to the practicalissue only adds strength to the subsequent confirmation. To St. Paul’s uncertainty or momentary hesitation I would compare that of St. John the Baptist (Matt. 11:3). ↩
  38. 38.καταδουλώσουσι (א, A, B, C, D, E). I have literally translated the bold solecism, which was not unknown to Hellenistic Greek, and by which it gains in vividness (cf. 4:17, ἵνὰ ζηλοῦτε). ↩
  39. 39.In the insertion, omission, or variation of these two words οἷς οὐδὲ the MSS. and quotations become as agitated and uncertain as the style of the writer. If we could believe that the word οὐδὲ—“not even”—was spurious it would then. I think, be obvious that St. Paul meant to say “Owing to these false brethren Idid. it is true, makea temporaryconcession(πρὸς ὥραν), but only with a view of ultimately securing for you a permanent liberty” (διαμείνῃ πρὸς ὑμᾶς); “ostendens,” as Tertullian says, “propterquidfeceritquod nee fecisset nec ostendisset, si illud propter quod fecit non accidisset” (adv.Marc. v. 3). But admittedly the evidence of the manuscripts is in favour of retaining the negative, though it is omitted by Irenæus, is absent from many Latin copies, is declared on the doubtful authority of Victorinus to have been absent from the majority of Latin and Greek manuscripts, and is asserted by Tertullian to have been fraudulently introduced by the heretic Marcion. Surely the uncertainty which attaches to it, joined to the fact that evenitsretentionby no means ↩
  40. 40.Acts 15:10. ↩
  41. 41.Gal. 5:12 (in the Greek). ↩
  42. 42.Acts 16:3. ↩
  43. 43.Gal. 5:3. The Law was a ζυγὸν δουλέιας, the Gospel a ζυγὸς χρηστός, a φορτίον ἐλαφρόν (Matt. 11:29, 30). ↩
  44. 44.“The Ascent of James.” The narrative of Hegesippus is quoted at length by Eusebius, H.E. ii. 23. Other passages which relate to him are Epiphan. Haer. lxxvii. 7, 13, 14; Jer. DeVir.Illustr.2; Comm. in Gal. 1:19. ↩
  45. 45.Epiphan. Haer. xxix. 4. The same story is told of St. John, on the authority of Polycrates, Bishop of Ephesus (Euseb. H.E. iii. 31; v. 24). Either Polycrates has taken literally some metaphorical allusion, or John realy did sometimes adopt a symbol of Christian High– priesthood. The former seems the more probable supposition. ↩
  46. 46.This is rendered doubtful by 1 Cor. 9:5, unless he was an exception to the other Desposyni. ↩
  47. 47.Dan. 1:8, 12; Tob. 1:11, 12. ὡς οἱ προφῆται δηλοῦσι περὶ αὐτοῦ (Heges. ubisupr.). This, perhaps, refers to Isa. 3:10. If he be the Jacob of Kephar Sechaniah he is indeed regarded as a Min, yet he is represented as having various dealings with orthodox Rabbis (Grätz, Gnostic,u.Judaism, p. 25). The name Oblias היֶלִנְוֹח, is explained by Hausrath to mean “Jehovah my chain,” with allusion to the Nazarite vow. Hitzig (Kl.Propheten) thinks the name may refer to the staff, םילִבִוֹח, in Zech. 11:7. Is it possible that the name may be some confusion of Abhleam, “father of the people?” ↩
  48. 48.James 1:25; 2:12. ↩
  49. 49.E.g., “on whom my name has been called;“cf. James 2:7. ↩
  50. 50.Amos 9:11, 12. The true reading here, among numberless divergences, seems to be γνωστὰ ἀπʼ αἰῶνος (א, B, C), “it has been known of old.” James affirms what Amos prophesied, but his speech is not free from difficulties. (See Baur. Paul. i. 124.) ↩
  51. 51.παρενοχλεῖν (ver. 19) occurs only in the LXX. ↩
  52. 52.The Silas of Acts is, of course, the Silvanus—the name being Romanised for convenience—of the Epistles (1 Thess. 1:1; 2 Thess. 1:1), and perhaps of 1 Pet. 5:12. He is not mentioned in the Acts after the first visit of St. Paul to Corinth, and in undesigned coincidence with this his name disappears in the superscription of the Epistles after that time. (See Wordsworth, Phil. 1:1.) ↩
  53. 53.Although καὶ οἱ is omitted (א, A, B, C, the Vulgate and Armenian versions, Irenæus, and Origen, and the καὶ by D), I still believe them to be genuine. The diplomatic evidence seems indeed to be against them, the weight of the above Uncials, &c., being superior to that of E, G, H, the majority of Cursives, and the Syriac, Coptic, and Æthiopic versions. But objection to the apparent parity assigned to the brethren might have led, even in early days, to their omission, while if not genuine it is not easy to see why they should have been inserted. They also agree better with ver. 22, “with the whole Church,” and ver. 24, “going out from among us.” The importance of the reading is shown by its bearing on such debates as the admission of laymen into ecclesiastical conferences, &c. Wordsworth quotes from Beveridge, Codex Canonum Vindicatus, p. 20, the rule “Laici ad judiciumdedoctrinaautdisciplinaEcclesiasticaferendumnunquam admissisunt.” ↩
  54. 54.χαίρειν, lit., “rejoice.” It is a curious circumstance that the Greek salutation—for the Hebrew salutation would be םוֹלשָׁ, “Peace”—is only found in the letter of a Gentile, Claudius Lysias (xxiii. 26), and in ↩
  55. 55.ἀνασκευάζοντες, lit., “digging up from the foundations” (Thuc. iv. 116). ↩
  56. 56.This disavowal is complete, and yet whole romances about counter– missions in direct opposition to St. Paul, and organised by James, are securely built on the expression in Gal. 2:12, τινὰς ἀπὸ Ἰακώβου, though it is very little stronger than the τινὲς κατελθόντες ἀπὸ τῆς Ἰουδαίας of 15:1, and not so strong as the τινὲς έξ ἡμῶν ἐξελθόντες here. ↩
  57. 57.In order, of course, that no possible suspicion might attach to the letter as an expression of their real sentiments. ↩
  58. 58.See Article xxi. Pope Benedict XIV. says, “Speciem quandam et imaginemSynodiin praedicta congregatione eminere” (DeSynod.i. 1–5; apDenton, Acts ii. 82). ↩
  59. 59.Hooker, Eccl.Pol. IV. xi. 5. ↩
  60. 60.Rom. 14.; 1 Cor. 8. ↩
  61. 61.This passage is remarkable as coming from one of the purest of all ancient writers (Cic. proCael. xx.; cf. Ter. Adelph. i. 2, 21). The elder Cato was regarded as a model of stern Roman virtue, yet what would be thought in Christian days of a man who spoke and acted as he did? (Hor. Sat. i. 2, 31.) If Cato could so regard the sin, what must have been the vulgar estimate of it? Nor must it be forgotten that the letter was addressed to Jews and Gentiles alike familiar with an epoch in which, as indeed for many previous centuries, this crime, and crimes yet more heinous, formed a recognised part of the religious worshipof certain divinities (cf. Baruch vi. 13; Strabo, viii. 6); and in which the pages of writers who reck with stains like these formed a part of the current literature. Few circumstances can show more clearly the change which Christianity has wrought. But to every reader of the letter the immediate link of connexion between εἰδωλόθυτα and πορνεία would be but too obvious. Further, it should be steadily observed that the allusions—stern yet tender, uncompromising yet merciful—of St. Paul’s own Epistles to the prevalence of this sin, show most decidedly that if conversion at once revealed to Christians its true heinousness, it often failed to shield them against temptation to its commission. ↩
  62. 62.διαμείνῃ. ↩
  63. 63.δοκοῦντες, “seem,” not “seemed,” as in E.V. ↩
  64. 64.Renan and others see in this a covert allusion to the former disbelief of James; this is utterly unlikely, seeing that the reference is also to Peter and John. It means, rather, “however great their former privilege in nearness to the living Christ” (cf. 2 Cor. 6:16). Indeed, it is better to join the ποτε to the ὁποῖοί, “qualescunque.” ↩
  65. 65.“Cette transaction coûta beaucoup à Paul, et la phrase dans laquelle il en parle est une des plus originales qu’il ait écrites. Le mot qui lui coûte semble ne pouvoir couler de sa plume. La phrase an premier coup d’œil paraît dire que Titus ne fut pas circoncis, tandis qu’elle implique qu’il le fut” (Renan, St.Paul, p. 92). It need hardly be said that there is no question of suppressionhere, because I assume that the fact was perfectly well known. We find a similar characteristic of style and character in Rom. 9. Baur, on the other hand (but on very insufficient grounds), thinks that “nothing can be more absurd.” Yet it was the view of Tertullian (c.Marc. v. 3), and Baur equally disbelieves the expressly asserted circumcision of Timothy. ↩
  66. 66.On the views of St. John, see Excursus XVII., “St. John and St. Paul.” ↩
  67. 67.As in 2 Peter 1:1. This is the last mention of Peter in the Acts. ↩
  68. 68.Acts 15:20, ἁλισγήματα τῶν εἰδώλων = εἰδωλόθυτα (ver. 29; 21:25) Ἁλισγεώ = gâal, “to redeem with blood” (Dan. 1:8; Mal. 1:7). We are told that the Jews in the days of Antiochus were ready to die rather than εἰδωλοθύτων ἀπογεύεσθαι. ↩
  69. 69.These two restrictions are practically identical, the πνικτὰ being only forbidden because they necessarily involved the eating of the blood. Αἷμα cannot mean “the shedding of blood”—homicide, as some of the Fathers supposed. On “things strangled” and “blood,” see Tert. Apol. ix.; Schöttgen, Hor.Hebr. inloc.; Kalisch on Gen. 9:4. ↩
  70. 70.Gal. 3:1; 5:2, and passim. It is astonishing to find that even Justin declares the eating of εἰδωλόθυτα to be as bad as idolatry, and will hold no intercourse with those who do it (Dial.c.Tryph.35); but the ↩
  71. 71.St. Paul discusses the question of meats offered to idols without the remotest reference to this decree, and the Western Church have never held themselves bound to abstain “from things strangled,” and from blood (Aug. c.Faust. xxxii. 13). St. Paul’s silence about the decree when he writes to the Romans perhaps rises from its provisional and partial character. It was only addressed to the Gentile converts of “Antioch, Syria, and Cilicia.” ↩
  72. 72.“Ils virent que le seul moyen d’échapper aux grands questions est de ne pas les résondre … de laisser les problèmes s’user et mourir faute de raison d’être” (Renan, St.P. 93). ↩
  73. 73.AbhodaZara, f. 3, 1. ↩
  74. 74.See Pfleiderer, ii. 13. ↩
  75. 75.Gen. 9:4; Lev. 17:14. So too Koran, Sur. v. 4. See Bähr, Symbolik, ii. 207. On the other hand, “the blood” was a special delicacy to the heathen (Hom. Od. iii. 470; xviii. 44; Ov. Met. xii. 154); and hence “things strangled” were with them a common article of food. Rutilius calls the Jew, “Humanis animal dissociale cibis” (It. i. 384). Even this restriction involved a most inconvenient necessity for never eating any meat but kosher,i.e., meat prepared by Jewish butchers in special accordance with the laws of slaughtering (הטיחש). It would more or less necessitate what would be, to a Gentile at any rate, most repellent—the “cophinus foenumque supellex” (Juv. Sat. iii. 14), which were, for these reasons, the peculiarity of the Jew (Sidon. Ep. vii. 6). ↩
  76. 76.There is not the faintest atom of probability in Bentley’s conjecture of πόρκεια. At the same time, it must be noted as an extraordinary stretch of liberality on the part of the Judaisers not to require the abstention from swine’s flesh by their Gentile brethren (Ἰουδαῖος θᾶττον ἂν ἀποθάνοι ἢ χοιρεῖον φάγοι, Sext. Emp. Tac. H.V. 4; Sen. Ep. 108, 22; Macrob. Sat. ii. 4). This abstinence was common in the East (Dio. Cass. lxxix. 11). ↩
  77. 77.Xen. Mem.iii. 13. ↩
  78. 78.I take τρέχω as an indic., but it may be the subjunctive, as in 1 Thess. 3:5, and for the metaphor Phil. 2:16. ↩
  79. 79.I have expressed the difference of ἄνδρας and ἀνθρώπους, but the only difference intended is that the latter expression is more generic. ↩
  80. 80.They were martyrs at least in will (Alf.). ↩
  81. 81.Cf. Ex. 14:31; 1 Sam. 12:18. Hence the “Sancto Spiritu suggerente,” commonly prefixed to decrees of Councils. ↩
  82. 82.This word (cf. ver. 10) seems to show the hand of Peter (cf. Rev. 2:24). ↩
  83. 83.D, followed by some versions, and many Cursives, has the curious addition, “and whatsoever ye do not wish to be done to yourselves, do not to another. Farewell, walking in the Holy Spirit.” With these minimum requirements, intended to put Gentiles on the footing of Proselytes of the Gate, compare Lev. 17:8–16; 18:26. ↩
  84. 84.The notion that πορνεία can mean things sold (πέρνημι) in the market after idol feasts is also utterly untenable. See the question examined by Baur, Paul. i. 146, seq. Besides, the four prohibitions correspond to those attributed to Peter in Ps. Clem. Hom. vii. 4, where μὴ ἀκαθάρτως βιοῦν = πορνεία. ↩
  85. 85.In point of fact the Jews probably regarded the other three things with infinitely greaterhorror than this. The practice even of their own Rabbis, though veiled under certain decent forms, was far looser than it should have been, as is proved by passages in the Talmud (Gittin, f. 90; Joma, f. 18, 2; Selden, Ux.Hebr. iii. 17). ↩
  86. 86.ἀνεθέμην αὐτοῖς, “communicated” or “referred to them”—not “placed in their hands” (cf. Acts 25:14). Tertullian says “ad patrociniumPetri, &c.,” which is too strong. ↩
  87. 87.Col. 2:14. ↩
  88. 88.The expression ἀφʼ ἡμερῶν ἀρχαίων would naturally refer to the ἀρχὴ of the Gospel (cf. 11:15; 21:16; Phil. 4:15). But if the conversion of ↩
  89. 89.See Gen. 9:4. ↩
  90. 90.See on this dissension Hooker, Eccl.Pol. iv., xi. ↩
  91. 91.ἐγὼ κρίνω, but he was only primus inter pares. (See Acts 15:6; 21:25.) ↩
  92. 92.E.g., Ps. 86:9; 22:31; 102:18; Isa. 43:7. ↩
  93. 93.Acts 15:7–11. Again we have to notice the interesting circumstance that in this brief speech the language is distinctly Petrine. Such minute marks of authenticity are wholly beyond the reach of a forger. ↩
  94. 94.The LXX. seems clearly to have read םרָאָ (adâm), “man,” for םוֹדאֶ (edôm). Dr. Davidson, Sacr. Hermen., p. 462, goes so far as to suppose that the Jews have here altered the Hebrew text. ↩
  95. 95.This is the view of Dr. Lightfoot (Gal., p. 102), who says, “The counsels of the Apostles of the circumcision are the hidden rock on which the grammar of the sentence is wrecked;” and “the sensible undercurrent of feeling, the broken grammar of the sentence, the obvious tenour of particular phrases, all convey the impression that, though the final victory was complete, it was not attained without a struggle, in which St. Paul maintained, at one time almost single– handed, the cause of Gentile freedom.” I give my reason afterwards for adopting a different conclusion. The sense of a complete victory contemplated years afterwards would hardly produce all this agitation. It would have been alluded to with the calm modesty of conscious strength. Not so an error of judgment involving serious consequences though actuated by the best motives. IfTituswasnot circumcised,whydoesnotPaulplainlysayso? ↩
  96. 96.Acts 2:39, οἱ εἰς μακράν; Col. 4:5, οἱ ἔξω. ↩
  97. 97.Cf. Acts 11:17. ↩
  98. 98.he was circumcised. It is as great as all the other commandments” (Exod. 34:27), (Id. f. 32, 1). It was one of the laws in the case of which the Jews preferred death to disobedience (Shabbath, f. 130, 1). The “good king” in Pseudo–Baruch§§ 61, 66) is one who does not allow the existence of an uncircumcised person on the earth. ↩
  99. 99.was identical with that of Acts 15., and therefore was in reality his thirdvisit. There are in the Acts of the Apostles fivevisits of St. Paul to Jerusalem—viz., (1) after his conversion (9:26); (2) with the Antiochene contribution (11:30); (3) to consult the Apostles about the necessity of circumcision for the Gentiles (15:2); (4) after his second missionary journey (18:22); (5) before his imprisonment at Cæsarea (21.). Now this visit of Gal. 2 could not possibly have been the first; nor, as is proved by Gal. 2:7, as well as by the whole chronology of his life, could it have been the second; nor, as we see from the presence of Barnabas (comp. Gal. 2:1 with Acts 15:39), could it have been the fourth; for no one can assume that it was, without accusing St. Paul of disingenuous suppression when he spoke to the Galatians of this sole intercourse which he had had with the Apostles; and that it was not the fifth is quite decisively proved by Gal. 2:11. By the exhaustive method therefore, we see that the visit dwelt on in Gal. 2 must have been the third. It would, indeed, be conceivable that it was some visit not recorded by the author of the Acts if there were any reason whatever for such a supposition; but when we consider how impossible it was that such a visit should have occurred without the knowledge of St. Luke, and how eminently the facts of it accorded with the views which he wished to further, and how difficult it is to find any other occasion on which such a visit would have been natural, we have no valid reason for adopting such an hypothesis. Nor, indeed, can anything be much clearer than the identity of circumstances in the visits thus described. In the two narratives the same people go up at the same time, from the same place, for the same object, in consequence of the same interference by the same agitators, and with the same results. Against the absolute certainty of the conclusion that the visits described were one and the same there is nothing whatever to set but trivial differences of detail, every one of which is accounted for in the text. As for St. Paul’s non–allusion to the so–called “decree,” it is sufficiently explained by its local, partial, temporary—and, so far as principles were concerned, indecisive— character; by the fact that the Galatians were not asking for concessions, but seeking bondage; and by the Apostle’s determination not to settle such questions by subordinating his Apostolic independence to any authority which could be described as either “of man or by man,” by anything, in short, except the principles revealed by the Spirit of God Himself. Prof. Jowett (Gal. i. 253) speaks of the unbroken image of harmony presented by the narrative of the Acts contrasted with the tone of Gal. 2:2–6; but “an unbroken image of harmony” is not very accordant with the πολλὴ συζήτησις of Acts 15:7, which is an obvious continuation of the στάσις καὶ ζήτησις οὐκ ὀλίγη of ver. 2. The extent to which the Acts “casts the veil of time ↩
  100. 100.over the differences of the Apostles” seems to me to be often exaggerated. ↩
  101. 101.excludes the supposition that Paul, to his own great subsequent regret, had given way under protest while that debate was pending, are arguments in favour of this having been the case. If this view be right it wouul give a far deeper significance to such passages as Gal. 1:10; 4:11. In that case his vacillation was an error of policy, which we have no more reason to believe was impossible in his case than a moral error was in that of St. Peter at Antioch; but it would have been an error of practical judgment, not of unsettled principle; an error of noble self–abnegation, not of timid complaisance. And surely St. Paul would have been the very last of men to claim immunity from the possibility of error. “The fulness of divine gifts,” says Dr. Newman, “did not tend to destroy what is human in him, but to spiritualise and perfect it.” ↩
  102. 102.Cornelius took place during the “rest” procured for the Church by the absorption of the Jews in their attempt to rebut the mad impiety of Gaius, A.D. 40, that was not twelve years before this time. ↩
  103. 103.the letter of him who must have taken a main part in drawing up this letter (James 1:1). ↩
  104. 104.reason was that by that time (as in the days of the Maccabees) it had been adopted by the heathen as a testof apostasy. And compare 1 Cor. 10:20, 21. (Ritschl, Alt.Kath.Kirch310, 2nd ed.) ↩

మూల పుటలు: 391–426