యూదుల పరిసయ్య మతమునకు పౌలు మరణదెబ్బ కొట్టినందున, యూదా క్రైస్తవ సంఘములోని ఒక ప్రత్యేక వర్గము అతనిని కనికరము లేని వ్యతిరేకతతో వెంటాడినదన్నది చరిత్ర సత్యము. కొరింథు, గలతీయ, కొలొస్సె, క్రేతు సంఘములలోనికి చొరబడిన పరిసయ్య లేక జ్ఞానవాద యూదామతమునకు వ్యతిరేకముగా వాదములతో నిండియున్న అతని పత్రికలలోని పెద్ద భాగములే దీనికి తగిన రుజువు; ఇంతకంటె వేరే రుజువు అక్కరలేదు. అయితే ఒక వర్గముతో జీవితాంతము పోరాడవలసివచ్చినది నిజమే అయినను, సంఘము మొత్తముగా అతనిని చాలాకాలము గుర్తింపకయే ఉండెననుట మాత్రము నిజము కాదు. అట్లు జరిగినదన్న ఊహ, క్రైస్తవ ఎబియోనీయులలోని ఒకే ఒక వర్గము చూపిన అసాధారణమైన గ్రంథరచనా కృషినుండి మాత్రమే పుట్టినది. డా. లైట్ఫుట్ తన “పౌలును ముగ్గురును” అను వ్యాసములో, ఓర్పుతో కూడిన, పూర్తిగా నిష్పక్షపాతమైన పరిశోధనద్వారా, యూదయ సంఘము సైతము పూర్తిగా పౌలు-వ్యతిరేకము కాదనియు, దానిలోని పౌలు-వ్యతిరేక వర్గము మొత్తము క్రైస్తవ సంఘపు ధోరణులను ప్రతిబింబించుట మాట అటుంచి, పాలస్తీనాలోని క్రైస్తవులను సైతము ప్రతినిధిత్వము వహించలేదనియు చూపించెను. పరిశుద్ధ దేశములోని యూదా క్రైస్తవులు సహజముగానే, ఒక సమూహముగా, మోషే ధర్మశాస్త్రమును ఆచరించుచునే యుండిరి—అన్యజనుల విడుదలకు భంగము కలుగకుండ ఎంతవరకు సాధ్యమో అంతవరకు పౌలు తానే ఆచరించినట్లుగా—యెరూషలేము పతనము అట్టి ఆచారమంతటిని కేవలము వేషముగను, బూటకముగను మార్చివేయువరకు.1 యూదామతమునకు కేంద్ర బిందువైన పస్కా పండుగయే అసాధ్యమైపోయినప్పుడు, ధర్మశాస్త్ర యుగము ముగిసిపోయినదని దేవుడే స్వయముగా ప్రదర్శించినట్లాయెను. యేసు ఇచ్చిన హెచ్చరికల జ్ఞాపకము వలన సంఘము పెల్లాకు తరలిపోవుట, యూదులకు తమ ప్రయోజనమును విడిచిపెట్టిన దేశద్రోహముగా కనబడెను; ఈ కాలమునుండియే ఆరంభమైన “మీనీము”లపై చేయబడిన ఉన్మత్తమైన శాపవచనములు, యూదులలో క్రైస్తవులపై పేరుకొనుచున్న ద్వేషమునకు గుర్తులు మాత్రమే; ఆ ద్వేషము, మతభ్రష్టులై దూషించుటకు నిరాకరించిన క్రైస్తవులను బార్-కోక్బా క్రూరముగా ఊచకోత కోసినప్పుడు పరాకాష్ఠకు చేరెను. యెరూషలేము అను పేరు ఏలియా కపిటోలీనా అను పేరునకు స్థానము ఇచ్చినప్పుడు, ఏ యూదుడును కాలు మోపకూడని చోట క్రైస్తవులు నివసించుటకు అనుమతి లభించినప్పుడు, ఆ నూతన నగరపు సంఘము ప్రధానముగా అన్యజన సంఘమాయెను, మొదటిసారిగా అన్యజన బిషప్పు దాని పరిపాలన చేసెను.2 ఈ కాలము తరువాతనే, ఒకదానికొకటి భిన్నమైనవి—అయినను తరచుగా కలగాపులగము చేయబడినవి—అగు రెండు తెగలను గూర్చి మనము వినుచున్నాము. అవియే నజరేయులును, ఎబియోనీయులును. నజరేయులు పౌలు పనికిగాని, అతని జ్ఞాపకమునకుగాని ఏ విధముగను విరోధులు కారు; యూదా మతమునుండి మారినవారికి ధర్మశాస్త్రము ఇంకను కట్టుబడియున్నదని విశ్వసించుటలో మాత్రమే వారు ఇతర క్రైస్తవులకంటె భిన్నులు. “పన్నిద్దరు పితరుల నిబంధనలు” అను గ్రంథము—అది నజరేయుడు వ్రాసినదైనను కాకున్నను, మనము గ్రహింపగలిగినంతవరకు వారి సాధారణ సిద్ధాంతములను వ్యక్తపరచును—పౌలు బోధలను వ్యతిరేకించకపోవుటయే గాక, యూదా-క్రైస్తవ దృక్పథమునుండి వ్రాయబడినదైనను, బెన్యామీను నోట పౌలును గూర్చి ఒక గొప్ప ప్రశంసను ఉంచును; ఆ గోత్రమునుండి లేచువాడు “ప్రభువునకు ప్రియుడు, ఆయన స్వరమును ఆలకించువాడు, నూతన జ్ఞానముతో అన్యజనులందరిని వెలిగించువాడు” అని అది చెప్పును. మరొకవైపు ఎబియోనీయులు—బలమైన, ఉత్సాహవంతమైన తెగ—పౌలు యూదాచార విరోధుల ఆత్మనే సరిగ్గా ఊపిరిగా పీల్చిరి; వారిలో అనేకుల అభిప్రాయములు మరింత ముందుకు సాగిన ఎస్సీనుల జ్ఞానవాద ధోరణులతో లోతుగా రంగు పులుముకొనెను. ఎబియోనీయులలోని ఈ వర్గము వలననే మనకు క్లెమెంటైన్ ప్రసంగములు, రూఫీనస్ చేసిన లాటిన్ భావానువాదములో మిగిలియున్న క్లెమెంటైన్ రికగ్నిషన్స్,3 మరియు పేతురు యాకోబునకు వ్రాసినట్లు చెప్పబడు కల్పిత పత్రిక—ఈ నకిలీ రచనలు లభించినవి. ఆ ప్రసంగములలో సీమోను మాంత్రికుని రూపములో పౌలుపై దొంగదాడి చేయబడినది.4 అంతియొకయందు పేతురును పౌలు గద్దించిన సంగతికి చేయబడిన సూచన కప్పిపుచ్చలేనంత స్పష్టముగా ఉన్నది; అతని బోధను, అతని ప్రత్యక్షతలను, యాకోబు యెడల అతని స్వతంత్ర వైఖరిని అపనమ్మకమునకు గురిచేయుదురు. పేతురు పత్రికలో అతనిపై ఇంకను తీవ్రముగా—అయినను ఇంకను దాగుడుమూతగా—అపనింద మోపబడినది; అతడు “శత్రువు,” అతని బోధ ధర్మశాస్త్ర విరోధమైనదియు, అర్థరహితమైనదియు; పేతురు ఒక అభిప్రాయము కలిగియుండి మరొకదానిని అంగీకరించెనని అతడు అపనింద వేసెనట. రికగ్నిషన్స్లో ఈ దాడులు కనబడవు; అయితే అంతియొకయందు పేతురును బంధించుటకు కయపచేత పంపబడినవాడు, దేవాలయ మెట్లమీదినుండి యాకోబును క్రిందికి త్రోసినవాడు అయిన “శత్రువు” స్పష్టముగా పౌలునే సూచించును. ఈ ప్రసిద్ధ కథ “యాకోబు ఆరోహణములు” అను వదరుబోతు కల్పనా గ్రంథమునుండి తీసికొనబడినదని నమ్మబడుచున్నది; పౌలు అన్యజనుడనియు, ప్రధాన యాజకుని కుమార్తెను వివాహము చేసికొనవలెనన్న ఆశతో సున్నతి పొందెననియు, ఆ ఆశ భగ్నమైనప్పుడే మోషే ధర్మమునుండి భ్రష్టుడాయెననియు చెప్పు విషపూరిత అపనిందకును అదే మూలము.5
బలహీనమైనదియు విషపూరితమైనదియు, ఆధారరహితమైనదియు దుర్మార్గమైనదియు అగు ఇట్టి చెత్త ఆధారముగానే కొందరు—పౌలుకును పన్నిద్దరు అపొస్తలులకును మధ్య ప్రాణాంతకమైన వైరము ఉండెననియు, రెండవ శతాబ్దపు అంతమువరకు అతని పని పూర్తిగా గుర్తింపబడలేదనియు—విశ్వసించుచున్నారు. అయితే వాస్తవమేమనగా, ఈ ఎబియోనీయుల అపనిందలును నకిలీ రచనలును ఒక ఏకాకి తెగకు తప్ప మరి ఎవరికిని ప్రాతినిధ్యము వహించవు. యూస్టిన్ రెండవ శతాబ్దపు మొదటి భాగములో సమరయలో నివసించెను, కాని అతనియందు ఈ అభిప్రాయముల జాడయే కనబడదు. హెగెసిప్పస్ ఒక యూదా క్రైస్తవుడు; అతడు రెండవ శతాబ్ది మధ్యలో అనేక క్రైస్తవ సంఘములను సందర్శించుచు రోమాకు ప్రయాణము చేసెను; అతని రచనలను ఎరిగిన యూసేబియస్ అతని సంపూర్ణ సనాతన విశ్వాసమునకు హామీ ఇచ్చుచున్నాడు.6 ఇట్లుండగా, రెండవ శతాబ్దపు ఇతర సంఘములు ఏ విధముగను పౌలు-వ్యతిరేకములు కావని రుజువు చేయవలసిన అవసరము కూడ దాదాపు లేదు. రోమా సంఘములో కొద్దికాలము రెండు వర్గములు—ఒకటి యూదా, మరొకటి అన్యజన వర్గము—ఉండెననుట నిజమే కావచ్చును; సున్నతి పొందినవారికి అపొస్తలుడైనవానికిని, సున్నతి లేనివారికి అపొస్తలుడైనవానికిని వరుసగా వారసులై యుండగలిగినవారు, ఒక్కొక్క వర్గమునకు ఒక్కొక్క బిషప్పుగా ఉండిరనుట కూడ నిజమే కావచ్చును.7 అట్లే అయినను, మొదటి శతాబ్దపు అంతమునకు ఈ రెండు వర్గములు సాత్వికుడును సనాతన విశ్వాసియునైన క్లెమెంటు క్రింద ఐక్యమాయెను. క్లెమెంటైన్ గ్రంథములకు రోమా మూలము ఉన్నదను సందేహాస్పదమైన ఊహను అంగీకరించినను, వాటి పరోక్షత—ఆ మహా అపొస్తలునిపై అవి దాడి చేయు జాగ్రత్తతో కూడిన, రహస్యమైన, భయపడు రీతి—ఒక్కటే నిర్ణయాత్మకమైన రుజువు: తన రచనలు ఎవరి చేతులలో పడునో ఆ పాఠకుల సాధారణ సానుభూతిపై ఆ నకిలీ రచయిత ఏ మాత్రము ఆధారపడజాలడని అది చూపును. అయినను ఈ అతి సన్నని కొన మీదనే ఊహల మహా తలక్రిందుల పిరమిడ్డు కట్టబడినది; చివరకు యూదా పత్రిక—రక్తపిపాసతో కూడిన ద్వేషమును, అతి నీచమైన అబద్ధమును ఊపిరిగా పీల్చు ఆ లేఖలలో ఒకదానికి నమూనా అని, అపొస్తలుల పేరట యెరూషలేమునుండి పంపబడినవని ఊహింపబడు ఆ లేఖలలో ఒకటి అని ఆ పిరమిడ్డు ప్రకటించును; పైగా “యాకోబునకును యూదాకును బహుశా గ్రీకు మాట్లాడరాదు గనుక,” వాటిని వ్రాయుటకు వారు బహుశా గ్రీకు కార్యదర్శులను నియమించుకొనిరట!8 యూదా పత్రికను ఎవరైనను చదివి, వచనము వచనముగా పరిశీలించి, అది పౌలునకు ఎట్లు వర్తింపజేయబడగలదో ఆలోచించినయెడల—అపొస్తలులతో అతనికిగల సంబంధమునకు సంబంధించిన నిజముగా ప్రామాణికమైన ప్రతి వాస్తవమునకును, అట్లే అపొస్తలుల స్వభావమునకును ప్రవర్తనకును కూడ అట్టి సిద్ధాంతము ఎంత పూర్తిగా విరుద్ధమో గ్రహించినయెడల—విలువలేని ఒక నకిలీ రచన అను ఇరుకైన రంధ్రమునుండి బయలుదేరిన ఈ చీకటి కమ్మిన ఊహల పొగను ప్రశాంతముగా సహేతుకమైన చరిత్రగా చిత్రించు విమర్శ ఎంత చెల్లుబాటగునో అతడు అంచనా వేయగలడు.